# Enplerasa

> Eplerenon · 25 mg · Tabletki powlekane

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Enplerasa
- **Nazwa powszechna:** Eplerenonum
- **Substancja czynna:** [Eplerenon](https://apteka.online/odpowiedniki/eplerenonum)
- **Moc:** 25 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki powlekane
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** C03DA04
- **Liczba opakowań:** 1
- **Numer pozwolenia:** 25345
- **Podmiot odpowiedzialny:** Krka, d.d., Novo mesto
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/diuretyki/enplerasa-tabl-powl-25-mg-krka
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/diuretyki/enplerasa-tabl-powl-25-mg-krka.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/38481/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/38481/characteristic

## Dostępne opakowania (1)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 30 tabl. | 3838989705428 | Rp | — | Brak danych | — |

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Enplerasa i w jakim celu się go stosuje?
Lek Enplerasa należy do grupy leków nazywanych selektywnymi antagonistami aldosteronu. Leki te
hamują działanie aldosteronu, substancji wytwarzanej przez organizm i kontrolującej ciśnienie krwi
oraz czynność serca. Duże stężenie aldosteronu może powodować zmiany w organizmie prowadzące
do niewydolności serca.

Lek Enplerasa stosuje się w leczeniu niewydolności serca w celu zapobiegania nasileniu choroby oraz
zmniejszenia liczby hospitalizacji u pacjentów, którzy:

1. przebyli niedawno zawał serca - w skojarzeniu z innymi lekami stosowanymi w leczeniu
niewydolności serca lub
2. mają utrzymujące się, łagodne objawy mimo dotychczasowego leczenia.

### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Enplerasa

Kiedy nie stosować leku Enplerasa
- jeśli pacjent ma uczulenie na eplerenon lub na którykolwiek z pozostałych składników tego leku
(wymienionych w punkcie 6);
- jeżeli pacjent ma duże stężenie potasu we krwi (hiperkaliemia);
- jeśli pacjent stosuje leki usuwające nadmiar płynów z organizmu (leki moczopędne
oszczędzające potas);
- jeżeli pacjent ma ciężką chorobę nerek;
- jeżeli pacjent ma ciężką chorobę wątroby;
- jeśli pacjent stosuje leki przeciwgrzybicze (ketokonazol lub itrakonazol);
- jeśli pacjent stosuje leki przeciwwirusowe w celu leczenia zakażenia wirusem HIV (nelfinawir
lub rytonawir);

- jeśli pacjent przyjmuje antybiotyki stosowane w leczeniu zakażeń bakteryjnych
(klarytromycynę lub telitromycynę);
- jeśli pacjent przyjmuje nefazodon, stosowany w leczeniu depresji;
- jeśli pacjent przyjmuje jednocześnie leki stosowane w leczeniu pewnych chorób serca lub
nadciśnienia tętniczego (tzw. inhibitor konwertazy angiotensyny - ACE i antagonistę receptora
angiotensyny (ARB).

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed zastosowaniem leku Enplerasa należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą:
- jeśli pacjent ma chorobę nerek lub wątroby (patrz także „Kiedy nie stosować leku Enplerasa”);
- jeśli pacjent przyjmuje lit (stosowany zwykle w leczeniu zaburzenia afektywnego
dwubiegunowego);
- jeśli pacjent przyjmuje takrolimus lub cyklosporynę (leki stosowane w leczeniu chorób skóry,
takich jak łuszczyca lub wyprysk oraz w celu zapobiegania odrzuceniu przeszczepionego
narządu).

Dzieci i młodzież
Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności eplerenonu u dzieci i młodzieży.

Lek Enplerasa a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach stosowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować.

- Itrakonazol lub ketokonazol (leki stosowane w leczeniu zakażeń grzybiczych), rytonawir,
nelfinawir (leki przeciwwirusowe stosowane w leczeniu zakażenia wirusem HIV),
klarytromycyna, telitromycyna (leki stosowane w leczeniu zakażeń bakteryjnych) lub nefazodon
(lek stosowany w leczeniu depresji), gdyż leki te osłabiają rozpad leku Enplerasa, wydłużając w
ten sposób jego wpływ na organizm;
- Leki moczopędne oszczędzające potas (leki pomagające usunąć nadmiar płynów z organizmu)
oraz suplementy potasu (zastępujące sól), gdyż leki te zwiększają ryzyko dużego stężenia
potasu we krwi;
- Podawane jednocześnie inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE) i antagoniści receptora
angiotensyny (ARB) (stosowane w leczeniu wysokiego ciśnienia krwi, chorób serca lub
niektórych chorób nerek), gdyż leki te mogą zwiększyć stężenie potasu we krwi.
- Lit (stosowany zwykle w leczeniu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego). Wykazano, że
podawanie litu razem z lekami moczopędnymi i inhibitorami ACE (stosowanymi w leczeniu
wysokiego ciśnienia tętniczego i chorób serca) zwiększa stężenie litu we krwi, co może
powodować działania niepożądane, takie jak: utrata apetytu, zaburzenia widzenia, uczucie
zmęczenia, osłabienie mięśni, drżenie mięśni;
- Cyklosporyna lub takrolimus (leki stosowane w leczeniu chorób skóry, takich jak łuszczyca lub
wyprysk oraz w celu zapobiegania odrzuceniu przeszczepionego narządu). Leki te mogą
powodować zaburzenia czynności nerek i zwiększać w ten sposób ryzyko dużego stężenia
potasu we krwi;
- Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ, pewne leki przeciwbólowe, takie jak ibuprofen,
stosowane w celu złagodzenia bólu, sztywności i stanu zapalnego). Leki te mogą spowodować
zaburzenia czynności nerek i zwiększać w ten sposób ryzyko dużego stężenia potasu we krwi;
- Trimetoprym (lek stosowany w leczeniu zakażeń bakteryjnych) może zwiększać ryzyko dużego
stężenia potasu we krwi;
- Alfa-1-adrenolityki (takie jak prazosyna czy alfuzosyna, stosowane w leczeniu wysokiego
ciśnienia tętniczego i niektórych chorób gruczołu krokowego) mogą powodować zmniejszenie
ciśnienia tętniczego krwi i zawroty głowy podczas wstawania;
- Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, takie jak amitryptylina czy amoksapina (stosowane
w leczeniu depresji), leki przeciwpsychotyczne (znane również jako neuroleptyki), takie jak
chloropromazyna czy haloperydol (leki stosowane w leczeniu zaburzeń psychicznych),

amifostyna (lek stosowany w chemioterapii nowotworów) oraz baklofen (lek stosowany
w leczeniu zwiększonego napięcia mięśniowego). Leki te mogą powodować zmniejszenie
ciśnienia tętniczego krwi i zawroty głowy podczas wstawania;
- Glikokortykosteroidy, takie jak hydrokortyzon lub prednizon (stosowane w leczeniu stanów
zapalnych i niektórych chorób skóry) i tetrakozaktyd (lek stosowany głównie w diagnostyce
i leczeniu zaburzeń kory nadnerczy), mogą obniżać ciśnienie tętnicze, osłabiając działanie leku
Enplerasa;
- Digoksyna (lek stosowany w leczeniu chorób serca). Jednoczesne stosowanie z lekiem
Enplerasa może zwiększać stężenie digoksyny we krwi;
- Warfaryna (lek przeciwzakrzepowy): należy zachować ostrożność podczas stosowania
warfaryny, gdyż jej duże stężenie we krwi może zmienić działanie leku Enplerasa na organizm;
- Erytromycyna (lek stosowany w leczeniu zakażeń bakteryjnych), sakwinawir (lek
przeciwwirusowy stosowany w leczeniu zakażeń wirusem HIV), flukonazol (lek stosowany w
leczeniu zakażeń grzybiczych), amiodaron, diltiazem i werapamil (leki stosowane w leczeniu
chorób serca i wysokiego ciśnienia tętniczego) osłabiają rozpad leku Enplerasa, wydłużając w
ten sposób jego wpływ na organizm;
- Ziele dziurawca (lek ziołowy), ryfampicyna (lek stosowany w leczeniu zakażeń bakteryjnych),
karbamazepina, fenytoina i fenobarbital (leki stosowane między innymi w leczeniu padaczki)
mogą nasilić rozpad leku Enplerasa, osłabiając w ten sposób jego działanie.

Lek Enplerasa z jedzeniem i piciem
Lek Enplerasa można przyjmować niezależnie od posiłków.

Ciąża i karmienie piersią
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.
Nie oceniono działania leku Enplerasa u kobiet w ciąży.

Nie wiadomo, czy eplerenon przenika do mleka ludzkiego. Należy poradzić się lekarza, czy przerwać
karmienie piersią, czy przerwać stosowanie leku.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Podczas stosowania leku Enplerasa mogą wystąpić zawroty głowy. Nie należy wówczas prowadzić
pojazdów ani obsługiwać maszyn.

Lek Enplerasa zawiera laktozę i sód
Jeśli stwierdzono wcześniej u pacjenta nietolerancję niektórych cukrów, przed zastosowaniem leku
należy skontaktować się z lekarzem.
Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na dawkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od
sodu”.

### 3. Jak stosować lek Enplerasa?
Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty. W razie wątpliwości
należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Lek Enplerasa można przyjmować podczas posiłków lub niezależnie od posiłków. Tabletki należy
połykać w całości, popijając dużą ilością wody.

Lek Enplerasa przyjmuje się zazwyczaj razem z innymi lekami stosowanymi w leczeniu
niewydolności serca, np. z lekami beta-adrenolitycznymi. Zwykle stosowaną dawką początkową jest
jedna tabletka 25 mg raz na dobę, zwiększana po około 4 tygodniach do 50 mg raz na dobę (w postaci
jednej tabletki 50 mg lub dwóch tabletek 25 mg). Maksymalną dawką jest 50 mg na dobę.

Lekarz zaleci skontrolowanie stężenia potasu we krwi przed rozpoczęciem stosowania leku Enplerasa,
w pierwszym tygodniu leczenia oraz miesiąc po rozpoczęciu leczenia lub po zmianie dawki.
W zależności od stężenia potasu we krwi lekarz może dostosować dawkę.

Pacjenci z łagodną chorobą nerek powinni rozpocząć leczenie od jednej tabletki 25 mg raz na dobę.
Jeśli nasilenie choroby nerek jest umiarkowane, początkową dawką jest jedna tabletka 25 mg
przyjmowana co drugi dzień. Lekarz może zmienić te dawki w zależności od stężenia potasu we krwi
pacjenta.
Nie zaleca się stosowania leku Enplerasa u pacjentów z ciężką chorobą nerek.

U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi chorobami wątroby modyfikacja dawki początkowej
nie jest konieczna. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek konieczne może być
częstsze kontrolowanie stężenia potasu we krwi (patrz też „Kiedy nie stosować leku Enplerasa”).

Osoby w podeszłym wieku: modyfikacja dawki początkowej nie jest konieczna.
Dzieci i młodzież: nie zaleca się stosowania leku Enplerasa.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Enplerasa
W razie przyjęcia większej niż zalecana dawki leku Enplerasa, należy niezwłocznie zwrócić się do
lekarza lub farmaceuty. Najbardziej prawdopodobnymi objawami przedawkowania są: niskie ciśnienie
tętnicze (odczuwane jako oszołomienie, zawroty głowy, niewyraźne widzenie, osłabienie, nagła utrata
przytomności) lub hiperkaliemia (duże stężenie potasu we krwi) objawiająca się kurczami mięśni,
biegunką, nudnościami, zawrotami lub bólem głowy.

Pominięcie zastosowania leku Enplerasa
Jeśli zbliża się już czas przyjęcia następnej tabletki, należy pominąć zapomnianą tabletkę i przyjąć
kolejną we właściwym czasie.

W innym wypadku należy przyjąć tabletkę niezwłocznie po przypomnieniu sobie o tym, pod
warunkiem jednak, że do czasu przyjęcia następnej tabletki pozostało ponad 12 godzin. Następnie
należy powrócić do zwykłego schematu przyjmowania leku.
Nie należy stosować dawki podwójnej, w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Przerwanie stosowania leku Enplerasa
Ważne, aby przyjmować lek Enplerasa zgodnie z zaleceniami, chyba że lekarz zaleci przerwanie
leczenia.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się
do lekarza lub farmaceuty.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Jeśli u pacjenta wystąpi którykolwiek z poniższych objawów, należy natychmiast zwrócić się po
pomoc medyczną:
- obrzęk twarzy, języka lub gardła;
- trudności w połykaniu;
- pokrzywka i trudności w oddychaniu.
Są to objawy obrzęku naczynioruchowego, niezbyt częstego (występującego u nie więcej niż 1 na
100 osób) działania niepożądanego.

Inne zgłaszane działania niepożądane to:
Częste działania niepożądane (występują u nie więcej niż 1 na 10 pacjentów):

- zwiększone stężenie potasu we krwi (objawy obejmują kurcze mięśni, biegunkę, nudności,
zawroty głowy lub ból głowy),
- omdlenia,
- zawroty głowy,
- podwyższone stężenie cholesterolu we krwi,
- bezsenność (trudności w zasypianiu),
- ból głowy,
- nieprawidłowa czynność serca, np. nieregularne bicie serca i niewydolność serca,
- kaszel,
- zaparcia,
- niskie ciśnienie tętnicze,
- biegunka,
- nudności,
- wymioty,
- nieprawidłowa czynność nerek,
- wysypka,
- świąd,
- ból pleców,
- uczucie osłabienia,
- skurcz mięśni,
- zwiększone stężenie mocznika we krwi,
- zwiększone stężenie kreatyniny we krwi, co może wskazywać na chorobę nerek.

Niezbyt częste działania niepożądane (występują u nie więcej niż 1 na 100 pacjentów):
- zakażenie,
- eozynofilia (zwiększenie liczby białych krwinek),
- zmniejszone stężenie sodu we krwi,
- odwodnienie,
- zwiększone stężenie trójglicerydów (tłuszczów) we krwi,
- szybkie bicie serca,
- zapalenie pęcherzyka żółciowego,
- zmniejszenie ciśnienia tętniczego krwi mogące powodować zawroty głowy podczas zmiany
pozycji ciała na stojącą,
- zakrzepica (zakrzep krwi) kończyn dolnych,
- ból gardła,
- wzdęcia,
- niedoczynność tarczycy,
- zwiększenie stężenia glukozy we krwi,
- zmniejszenie wrażliwości na dotyk,
- zwiększona potliwość,
- bóle mięśniowo-szkieletowe,
- ogólne złe samopoczucie,
- zapalenie nerek,
- powiększenie gruczołów piersiowych u mężczyzn,
- zmiany wyników badania krwi.

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie.
Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych:
Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa
tel.: + 48 22 49 21 301
faks: + 48 22 49 21 309

Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Enplerasa?
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na blistrze i pudełku po EXP.
Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania leku.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Enplerasa
- Substancją czynną jest eplerenon. Każda tabletka zawiera 25 mg lub 50 mg eplerenonu.
- Pozostałe składniki to:
Rdzeń tabletki: laktoza jednowodna, celuloza mikrokrystaliczna, kroskarmeloza
sodowa, hypromeloza, magnezu stearynian, sodu laurylosiarczan.
Otoczka: hypromeloza, tytanu dwutlenek (E 171), makrogol 400, polisorbat 80, żelaza tlenek
żółty (E 172). Patrz punkt 2 „Lek Enplerasa zawiera laktozę i sód”.

Jak wygląda lek Enplerasa i co zawiera opakowanie
Enplerasa, 25 mg: Żółte, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane z oznakowaniem „25” po
jednej stronie. Wymiary: średnica 6 mm.

Enplerasa, 50 mg: Żółte, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane z oznakowaniem „50” po
jednej stronie. Wymiary: średnica 7,5 mm.

Lek Enplerasa dostępny jest w pudełkach tekturowych zawierających:
- 10, 20, 28, 30, 50, 90 i 100 tabletek powlekanych w blistrach.
- 10 x 1, 20 x 1, 28 x 1, 30 x 1, 50 x 1, 90 x 1 i 100 x 1 tabletek powlekanych w perforowanych
blistrach jednodawkowych.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny
KRKA, d.d., Novo mesto, Šmarješka cesta 6, 8501 Novo mesto, Słowenia

Wytwórca
KRKA, d.d., Novo mesto, Šmarješka cesta 6, 8501 Novo mesto, Słowenia
TAD Pharma GmbH, Heinz-Lohmann - Straβe 5, 27472 Cuxhaven, Niemcy

Ten lek jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego Obszaru
Gospodarczego i w Zjednoczonym Królestwie (Irlandii Północnej) pod następującymi nazwami:
Bułgaria Аплериа

Chorwacja, Cypr, Estonia, Grecja, Litwa,
Republika Czeska, Słowacja, Rumunia
Apleria

Łotwa, Polska, Słowenia Enplerasa
Dania, Hiszpania, Holandia, Islandia,
Norwegia, Szwecja, Węgry
Eplerenon Krka

Austria Eplerenon HCS
Wielka Brytania Eplerenone
Francja, Irlandia, Włochy Eplerenone Krka

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji na temat leku należy zwrócić się do lokalnego
przedstawiciela podmiotu odpowiedzialnego:
KRKA-POLSKA Sp. z o. o.
ul. Równoległa 5
02-235 Warszawa
Tel. 22 57 37 500

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Enplerasa, 25 mg, tabletki powlekane
Enplerasa, 50 mg, tabletki powlekane

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

25 mg: każda tabletka powlekana zawiera 25 mg eplerenonu.
50 mg: każda tabletka powlekana zawiera 50 mg eplerenonu.

Substancja pomocnicza o znanym działaniu: laktoza jednowodna
25 mg: każda tabletka powlekana zawiera 34,5 mg laktozy jednowodnej.
50 mg: każda tabletka powlekana zawiera 69 mg laktozy jednowodnej.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana (Tabletka).

25 mg: żółte, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane, oznaczone „25” na jednej stronie.
Wymiary: średnica 6 mm.
50 mg: żółte, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane, oznaczone „50” na jednej stronie.
Wymiary: średnica 7,5 mm.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Eplerenon jest wskazany jako:
- terapia dodana do standardowego leczenia obejmującego stosowanie beta-adrenolityków,
w celu zmniejszenia ryzyka umieralności i zachorowalności z przyczyn sercowo-naczyniowych
u pacjentów w stanie stabilnym, z zaburzeniem czynności lewej komory serca (LVEF ≤ 40%,
ang. left ventricular ejection fraction − LVEF) oraz klinicznymi objawami niewydolności serca
po przebytym niedawno zawale mięśnia sercowego.

- terapia dodana do standardowego leczenia, w celu zmniejszenia ryzyka umieralności
i zachorowalności z przyczyn sercowo-naczyniowych u dorosłych pacjentów z (przewlekłą)
niewydolnością serca (klasa II wg NYHA) oraz z zaburzeniami czynności lewej komory serca
(LVEF ≤30%) (patrz punkt 5.1).

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

W celu umożliwienia indywidualnego dostosowywania dawki dostępne są postacie zawierające 25 mg
i 50 mg substancji czynnej. Maksymalna dawka wynosi 50 mg na dobę.

Pacjenci z niewydolnością serca po przebytym zawale mięśnia sercowego

Zalecana dawka podtrzymująca eplerenonu wynosi 50 mg raz na dobę. Leczenie należy zaczynać od
dawki 25 mg raz na dobę, którą należy stopniowo zwiększać, najlepiej w ciągu 4 tygodni, kontrolując
stężenie potasu w surowicy (patrz Tabela 1), do dawki docelowej 50 mg raz na dobę. Leczenie
eplerenonem należy zazwyczaj rozpoczynać w ciągu 3-14 dni od rozpoznania ostrego zawału mięśnia
sercowego.

Pacjenci z (przewlekłą) niewydolnością serca (klasa II wg NYHA):
U pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca klasy II wg NYHA, leczenie należy rozpoczynać od
dawki 25 mg raz na dobę, a następnie stopniowo zwiększać, najlepiej w ciągu 4 tygodni, kontrolując
stężenie potasu w surowicy, do dawki docelowej 50 mg raz na dobę (patrz Tabela 1 oraz punkt 4.4).

U pacjentów, u których stężenie potasu w surowicy wynosi >5,0 mmol/l, nie należy rozpoczynać
leczenia eplerenonem (patrz punkt 4.3).

Stężenie potasu w surowicy należy oznaczyć przed rozpoczęciem leczenia eplerenonem, w ciągu
pierwszego tygodnia leczenia i po miesiącu od rozpoczęcia leczenia lub zmiany dawki. Następnie
stężenie potasu w surowicy należy oznaczać okresowo w zależności od potrzeb.

Po rozpoczęciu leczenia, dawkę należy dostosować zależnie od stężenia potasu w surowicy, zgodnie
z danymi z Tabeli 1.

Tabela 1. Dostosowanie dawki po rozpoczęciu leczenia
Stężenie potasu w surowicy
(mmol/L)
Działanie Dostosowanie dawki

< 5,0 zwiększenie dawki 25 mg co drugą dobę do 25 mg raz na
dobę
25 mg raz na dobę do 50 mg raz na
dobę
5,0 – 5,4 utrzymanie dawki bez zmiany dawki
5,5 – 5,9 zmniejszenie dawki 50 mg raz na dobę do 25 mg raz na
dobę
25 mg raz na dobę do 25 mg co drugą
dobę
25 mg co drugą dobę aż do
wstrzymania stosowania
≥ 6,0 wstrzymanie stosowania nie dotyczy

Po odstawieniu eplerenonu z powodu stężenia potasu w surowicy ≥ 6,0 mmol/l, można ponownie
rozpocząć stosowanie eplerenonu w dawce 25 mg co drugą dobę, kiedy stężenie potasu zmniejszy się
poniżej 5,0 mmol/l.

Dzieci i młodzież
Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania eplerenonu u dzieci i młodzieży. Obecnie
dostępne dane są opisane w punktach 5.1 i 5.2.

Pacjenci w podeszłym wieku
Dostosowanie dawki początkowej u osób w wieku podeszłym nie jest konieczne. Z powodu osłabionej
czynności nerek związanej z wiekiem, u osób w podeszłym wieku występuje zwiększone ryzyko
hiperkaliemii. To ryzyko może być dodatkowo zwiększone przez współistniejące choroby, które
zwiększają ekspozycję organizmu na produkt leczniczy, w szczególności przez łagodną do
umiarkowanej niewydolność wątroby. Zaleca się okresowe monitorowanie stężenia potasu w surowicy
(patrz punkt 4.4).

Zaburzenia czynności nerek
Nie ma konieczności dostosowania dawki początkowej u pacjentów z łagodną niewydolnością nerek.
Zaleca się okresowe monitorowanie stężenia potasu w surowicy oraz dostosowanie dawki zgodnie

z Tabelą 1.

U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny 30-60 ml/min) początkowa
dawka wynosi 25 mg, co drugą dobę i powinna być dostosowana zależnie od stężenia potasu (patrz
Tabela 1). Zaleca się okresowe monitorowanie stężenia potasu w surowicy (patrz punkt 4.4).

Brak doświadczenia u pacjentów z klirensem kreatyniny <50 ml/min z niewydolnością serca po
przebytym zawale mięśnia sercowego. Podczas stosowania eplerenonu u tych pacjentów należy
zachować ostrożność. Stosowanie dawki większej niż 25 mg raz na dobę u pacjentów z klirensem
kreatyniny <50 ml/min nie zostało zbadane.

Stosowanie u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) jest
przeciwwskazane (patrz punkt 4.3). Eplerenon nie ulega dializie.

Zaburzenia czynności wątroby
Nie ma konieczności dostosowania dawki początkowej u pacjentów z łagodną do umiarkowanej
niewydolnością wątroby. Z powodu zwiększenia ekspozycji organizmu na eplerenon u pacjentów z
łagodną do umiarkowanej niewydolnością wątroby, zaleca się u nich częste i regularne kontrole
stężenia potasu w surowicy, szczególnie gdy są to pacjenci w podeszłym wieku (patrz punkt 4.4).

Leczenie skojarzone
W przypadku jednoczesnego stosowania słabych lub umiarkowanych inhibitorów CYP3A4,
np. amiodaronu, diltiazemu i werapamilu, leczenie należy rozpoczynać od dawki 25 mg raz na dobę.
Dawka nie powinna być większa niż 25 mg raz na dobę (patrz punkt 4.5).

Eplerenon może być podawany podczas posiłków lub niezależnie od nich (patrz punkt 5.2).

#### 4.3 Przeciwwskazania

- Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną
w punkcie 6.1.
- Stężenie potasu w surowicy przed rozpoczęciem leczenia >5,0 mmol/l.
- Ciężka niewydolność nerek, szacowany współczynnik przesączania kłębuszkowego <30 ml na
minutę na 1,73 m² (ang. estimated glomerular filtration rate – eGFR).
- Ciężka niewydolność wątroby (klasa C w skali Child-Pugh)
- Jednoczesne stosowanie leków moczopędnych oszczędzających potas, preparatów potasu lub
silnych inhibitorów CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol, rytonawir, nelfinawir,
klarytromycyna, telitromycyna i nefazodon); (patrz punkt 4.5)
- Leczenie skojarzone inhibitorem konwertazy angiotensyny (ACE) i antagonistą receptora
angiotensyny (ARB) z eplerenonem.

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Hiperkaliemia
Ze względu na mechanizm działania eplerenonu, podczas jego stosowania może wystąpić
hiperkaliemia. Należy monitorować stężenie potasu w surowicy u wszystkich pacjentów na początku
leczenia oraz po zmianie dawki. W trakcie dalszego leczenia okresowe monitorowanie stężenia potasu
jest szczególnie zalecane u pacjentów narażonych na wystąpienie hiperkaliemii, takich jak pacjenci
w podeszłym wieku, pacjenci z niewydolnością nerek (patrz punkt 4.2) oraz pacjenci z cukrzycą.
Stosowanie preparatów potasu po rozpoczęciu leczenia eplerenonem nie jest zalecane ze względu na
zwiększone ryzyko hiperkaliemii. Wykazano, że zmniejszenie dawki eplerenonu zmniejsza stężenie
potasu w surowicy. Jedno badanie wykazało, że dodanie hydrochlorotiazydu do leczenia eplerenonem
kompensuje zwiększenie stężenia potasu w surowicy.

Ryzyko hiperkaliemii może być zwiększone po dodaniu eplerenonu do terapii inhibitorem konwertazy
angiotensyny (ACE) i (lub) antagonistą receptora angiotensyny (ARB). Eplerenon nie powinien być

stosowany z jednoczesną terapią inhibitorem konwertazy angiotensyny (ACE) i antagonistą receptora
angiotensyny (ARB); (patrz punkty 4.3 i 4.5).

Zaburzenia czynności nerek
Stężenie potasu należy regularnie monitorować u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, także
z mikroalbuminurią w przebiegu cukrzycy. Ryzyko hiperkaliemii zwiększa się wraz ze zmniejszeniem
wydolności nerek. Co prawda dane z badania EPHESUS (ang. Eplerenone Post-acute Myocardial
Infarction Heart failure Efficacy and Survival Study) dotyczące pacjentów z cukrzycą typu 2
i mikroalbuminurią są ograniczone, jednakże zaobserwowano zwiększoną częstość występowania
hiperkaliemii w tej grupie pacjentów. Dlatego ci pacjenci powinni być leczeni z zachowaniem
ostrożności. Eplerenon nie jest usuwany podczas hemodializy.

Zaburzenia czynności wątroby
Nie zaobserwowano zwiększenia stężenia potasu w surowicy powyżej 5,5 mmol/l u pacjentów
z łagodną do umiarkowanej niewydolnością wątroby (klasa A i B w skali Child Pugh). Należy
monitorować stężenie elektrolitów u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby.
Stosowanie eplerenonu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby nie było badane, w związku
z czym jest ono przeciwwskazane (patrz punkty 4.2 i 4.3).

Substancje indukujące CYP3A4
Jednoczesne stosowanie eplerenonu z substancjami silnie indukującymi CYP3A4 nie jest zalecane
(patrz punkt 4.5).

Należy unikać stosowania litu, cyklosporyny, takrolimusu podczas leczenia eplerenonem (patrz
punkt 4.5).

Enplerasa zawiera laktozę. U pacjentów z rzadko występującą, dziedziczną nietolerancją galaktozy,
brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie należy stosować tego
produktu leczniczego.

Enplerasa zawiera sód. Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na dawkę, to
znaczy produkt uznaje się za „wolny od sodu”.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Interakcje farmakodynamiczne

Leki moczopędne oszczędzające potas i preparaty potasu

Ze względu na zwiększone ryzyko hiperkaliemii, eplerenonu nie należy stosować u pacjentów
otrzymujących inne leki moczopędne oszczędzające potas i preparaty potasu (patrz punkt 4.3). Leki
moczopędne oszczędzające potas mogą również nasilać działanie leków przeciwnadciśnieniowych
i innych leków moczopędnych.

Inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE), antagoniści receptora angiotensyny (ARB)

Ryzyko hiperkaliemii może być zwiększone podczas jednoczesnego stosowania eplerenonu z
inhibitorami konwertazy angiotensyny (ACE) i (lub) antagonistami receptora angiotensyny (ARB).
Zaleca się ścisłe monitorowanie stężenia potasu w osoczu oraz czynności nerek, szczególnie u
pacjentów z niewydolnością nerek, np. pacjenci w podeszłym wieku. Nie zaleca się skojarzonego
leczenia trzema lekami: inhibitorem konwertazy angiotensyny (ACE), antagonistą receptora
angiotensyny (ARB) i eplerenonem (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Lit

Nie badano interakcji eplerenonu z litem, jednak opisywano działanie toksyczne litu u pacjentów
otrzymujących jednocześnie leki moczopędne i inhibitory konwertazy angiotensyny (patrz punkt 4.4).

Należy unikać jednoczesnego stosowania eplerenonu i litu. Jeżeli zachodzi konieczność takiego
leczenia, należy monitorować stężenie litu w osoczu (patrz punkt 4.4).

Cyklosporyna, takrolimus

Cyklosporyna i takrolimus mogą zaburzać czynność nerek i zwiększać ryzyko hiperkaliemii. Należy
unikać jednoczesnego stosowania eplerenonu i cyklosporyny lub takrolimusu. Jeżeli zachodzi
konieczność takiego leczenia, zaleca się ścisłe monitorowanie stężenia potasu w surowicy i czynności
nerek (patrz punkt 4.4).

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ)

Leczenie NLPZ może prowadzić do ostrej niewydolności nerek spowodowanej bezpośrednim
działaniem tych leków na filtrację kłębuszkową, szczególnie u pacjentów z grup ryzyka (pacjentów
w podeszłym wieku i (lub) odwodnionych). Pacjenci otrzymujący eplerenon i NLPZ powinni być
odpowiednio nawodnieni, a czynność nerek powinna być skontrolowana przed rozpoczęciem leczenia.

Trimetoprym

Jednoczesne stosowanie trimetoprymu z eplerenonem zwiększa ryzyko hiperkaliemii. Należy
monitorować stężenie potasu w surowicy i czynność nerek, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami
czynności nerek i osób w podeszłym wieku.

Alfa-1-adrenolityki (np. prazosyna, alfuzosyna)

Podczas jednoczesnego stosowania alfa-1-adrenolityków z eplerenonem, istnieje możliwość nasilenia
działania hipotensyjnego i (lub) niedociśnienia ortostatycznego. Podczas jednoczesnego stosowania
eplerenonu i alfa-1-adrenolityków zaleca się kontrolę kliniczną pod kątem niedociśnienia
ortostatycznego.

Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, neuroleptyki, amifostyna, baklofen

Jednoczesne stosowanie tych leków i eplerenonu może nasilać działanie przeciwnadciśnieniowe
i zwiększać ryzyko niedociśnienia ortostatycznego.

Glikokortykosteroidy, tetrakozaktyd

Jednoczesne stosowanie tych leków i eplerenonu może osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe
(zatrzymanie sodu i wody).

Interakcje farmakokinetyczne

Badania in vitro wykazują, że eplerenon nie jest inhibitorem izoenzymów CYP1A2, CYP2C19,
CYP2C9, CYP2D6 czy CYP3A4. Eplerenon nie jest substratem ani inhibitorem glikoproteiny P.

Digoksyna

Ekspozycja ogólnoustrojowa (AUC) na digoksynę wzrasta o 16% (90% CI: 4% - 30%) w przypadku
jednoczesnego podawania z eplerenonem. Zaleca się ostrożność podczas stosowania digoksyny
w dawkach zbliżonych do górnej granicy przedziału terapeutycznego.

Warfaryna

Nie zaobserwowano żadnych istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych z warfaryną. Zaleca
się ostrożność podczas stosowania warfaryny w dawkach zbliżonych do górnej granicy przedziału
terapeutycznego.

Substraty dla CYP3A4

Wyniki badań farmakokinetycznych z testowymi substratami dla CYP3A4 tj. midazolamem
i cyzaprydem nie wykazały istotnych interakcji farmakokinetycznych podczas jednoczesnego
stosowania z eplerenonem.

Inhibitory CYP3A4

- Silne inhibitory CYP3A4: Istotne interakcje farmakokinetyczne mogą wystąpić, kiedy
eplerenon jest stosowany jednocześnie z lekami hamującymi enzym CYP3A4. Silny inhibitor
CYP3A4 (ketokonazol 200 mg dwa razy na dobę) powodował zwiększenie AUC eplerenonu
o 441% (patrz punkt 4.3). Jednoczesne stosowanie eplerenonu i silnych inhibitorów CYP3A4,
takich jak: ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, nelfinawir, klarytromycyna, telitromycyna
i nefazodon jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3).

- Słabe lub umiarkowane inhibitory CYP3A4: Jednoczesne stosowanie eplerenonu
i erytromycyny, sakwinawiru, amiodaronu, diltiazemu, werapamilu i flukonazolu prowadziło do
istotnych interakcji farmakokinetycznych ze zwiększeniem AUC eplerenonu od 98% do 187%.
Dawka eplerenonu nie powinna zatem być większa niż 25 mg na dobę podczas jednoczesnego
stosowania słabych lub umiarkowanych inhibitorów CYP3A4 (patrz punkt 4.2).

Substancje indukujące CYP3A4

Jednoczesne stosowanie eplerenonu i ziela dziurawca (silny induktor CYP3A4) spowodowało
zmniejszenie AUC eplerenonu o 30%. Większe zmniejszenie AUC eplerenonu może wystąpić
podczas stosowania silniejszych induktorów CYP3A4 np. ryfampicyny. Ze względu na ryzyko
zmniejszenia skuteczności eplerenonu, jednoczesne stosowanie silnych induktorów CYP3A4
(ryfampicyna, karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, ziele dziurawca) i eplerenonu nie jest zalecane
(patrz punkt 4.4).

Leki zobojętniające

Na podstawie wyników klinicznego badania farmakokinetyki, nie oczekuje się istotnych interakcji
podczas jednoczesnego stosowania leków zobojętniających i eplerenonu.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża
Brak odpowiednich danych dotyczących stosowania eplerenonu u kobiet w okresie ciąży. Badania na
zwierzętach nie wykazały bezpośrednich lub pośrednich działań niepożądanych dotyczących ciąży,
rozwoju zarodka i płodu, porodu i rozwoju narodzonego dziecka (patrz punkt 5.3). Należy zachować
ostrożność przepisując eplerenon kobietom w ciąży.

Karmienie piersią
Nie wiadomo, czy eplerenon po podaniu doustnym przenika do mleka ludzkiego, jednakże dane
z badań przedklinicznych wskazują, że eplerenon i (lub) jego metabolity są obecne w mleku
szczurzym. Młode szczury przyjmujące te substancje z mlekiem rozwijały się prawidłowo. Ze
względu na nieznaną możliwość wystąpienia działań niepożądanych u karmionego piersią
niemowlęcia, należy zdecydować o zaprzestaniu karmienia piersią lub odstawieniu leku, biorąc pod
uwagę znaczenie stosowania leku dla matki.

Płodność
Brak dostępnych danych klinicznych dotyczących wpływu na płodność u ludzi.

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Brak badań dotyczących wpływu eplerenonu na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania
maszyn. Eplerenon nie powoduje senności ani nie zaburza zdolności poznawczych, jednak prowadząc
pojazdy lub obsługując maszyny należy brać pod uwagę możliwość wystąpienia zawrotów głowy
podczas leczenia.

#### 4.8 Działania niepożądane

W dwóch badaniach, badaniu przeżywalności i skuteczności eplerenonu w ostrej pozawałowej
niewydolności serca (ang. Eplerenone Post-acute Myocardial Infarction Heart Failure Efficacy and
Survival Study − EPHESUS), oraz w badaniu przeżywalności pacjentów leczonych eplerenonem,
hospitalizowanych z łagodną niewydolnością serca (ang. Eplerenone in Mild Patients Hospitalization
and Survival Study in Heart Failure − EMPHASIS-HF), ogólna częstość występowania działań
niepożądanych zgłoszonych podczas leczenia eplerenonem była podobna do częstości w grupie
otrzymującej placebo.

Niżej wymieniono działania niepożądane, dla których podejrzewa się związek z leczeniem i które
występowały częściej niż w grupie placebo albo są ciężkie i występowały znacznie częściej niż w
grupie placebo, lub były obserwowane po wprowadzeniu eplerenonu do obrotu. Działania
niepożądane wymieniono zgodnie z klasyfikacją układów i narządów i bezwzględną częstością.
Częstość określono następująco:

- Bardzo często (≥ 1/10)
- Często (≥ 1/100 do <1/10)
- Niezbyt często (≥ 1/1 000 do <1/100)
- Rzadko (≥ 1/10 000 do <1/1 000)
- Bardzo rzadko (<1/10 000)
- Nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)

Tabela 2: Częstość występowania działań niepożądanych w badaniach kontrolowanych placebo
Klasyfikacja układów i narządów
MedDRA
Działania niepożądane

Zakażenia i zarażenia pasożytnicze
Niezbyt często odmiedniczkowe zapalenie nerek, zakażenie,
zapalenie gardła
Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Niezbyt często eozynofilia
Zaburzenia endokrynologiczne
Niezbyt często niedoczynność tarczycy
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Często
Niezbyt często
hiperkaliemia (patrz punkty 4.3 i 4.4);
hipercholesterolemia, hiponatremia,
odwodnienie, hipertriglicerydemia,
Zaburzenia psychiczne
Często bezsenność
Zaburzenia układu nerwowego
Często
Niezbyt często
omdlenie, zawroty głowy, ból głowy
niedoczulica
Zaburzenia serca
Często

Niezbyt często

niewydolność lewej komory, migotanie
przedsionków
tachykardia
Zaburzenia naczyniowe
Często
Niezbyt często
niedociśnienie tętnicze

zakrzepica tętnic kończyn, niedociśnienie
ortostatyczne
Zaburzenia układu oddechowego, klatki
piersiowej i śródpiersia
Często kaszel
Zaburzenia żołądka i jelit
Często
Niezbyt często
biegunka, nudności, zaparcia, wymioty
wzdęcia
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Często
Niezbyt często
wysypka, świąd
obrzęk naczynioruchowy, nadmierna potliwość
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki
łącznej
Często
Niezbyt często
skurcze mięśni, ból pleców
ból mięśniowo-szkieletowy
Zaburzenia nerek i dróg moczowych
Często zaburzenia czynności nerek (patrz punkty 4.4 i 4.5)
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Niezbyt często zapalenie pęcherzyka żółciowego
Zaburzenia układu rozrodczego i piersi
Niezbyt często ginekomastia
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu
podania
Często
Niezbyt często
astenia
złe samopoczucie
Badania diagnostyczne
Często

Niezbyt często

zwiększenie stężenia mocznika we krwi;
zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi;
zmniejszenie ilości receptora naskórkowego
czynnika wzrostu, zwiększenie stężenia glukozy we
krwi
W badaniu EPHESUS odnotowano większą liczbę przypadków udaru u osób w bardzo podeszłym
wieku (≥75 lat), ale nie stwierdzono istotnej statystycznie różnicy między częstością udaru w grupie
otrzymującej eplerenon (30) a częstością w grupie placebo (22). W badaniu EMPHASIS- HF udar
u osób w bardzo podeszłym wieku (≥75 lat) stwierdzono u 9 pacjentów otrzymujących eplerenon
i 8 otrzymujących placebo.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych:
Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa
tel.: + 48 22 49 21 301
faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

Nie opisano przypadków występowania działań niepożądanych związanych z przedawkowaniem
eplerenonu u ludzi. Najbardziej prawdopodobnymi objawami przedawkowania u człowieka byłoby

niedociśnienie tętnicze lub hiperkaliemia. Eplerenonu nie można usunąć z organizmu za pomocą
hemodializy. Wykazano, że eplerenon jest silnie wiązany przez węgiel aktywny. W przypadku
objawowego niedociśnienia tętniczego, należy rozpocząć leczenie podtrzymujące. Jeśli wystąpi
hiperkaliemia, należy rozpocząć standardowe leczenie.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki moczopędne, antagoniści aldosteronu, kod ATC: C03DA04

Mechanizm działania

Eplerenon wykazuje względną swoistość wiązania z rekombinowanymi ludzkimi receptorami dla
mineralokortykosteroidów w porównaniu do wiązania z rekombinowanymi ludzkimi receptorami dla
glikokortykosteroidów, progesteronu i androgenów. Eplerenon zapobiega wiązaniu aldosteronu,
kluczowego hormonu w układzie renina-angiotensyna-aldosteron (RAA), który
uczestniczy w regulacji ciśnienia tętniczego i patofizjologii chorób sercowo-naczyniowych.

Działania farmakodynamiczne

Wykazano, że eplerenon powoduje trwałe zwiększenie aktywności reninowej osocza i stężenia
aldosteronu w surowicy, związane ze zmniejszeniem hamującego wpływu aldosteronu na wydzielanie
reniny (ujemne sprzężenie zwrotne). Wynikająca z tego zwiększona aktywność reninowa osocza
i zwiększone stężenie krążącego aldosteronu nie kompensują działania eplerenonu.

W badaniach różnych dawek eplerenonu w przewlekłej niewydolności serca (klasa II-IV wg NYHA)
dodanie eplerenonu do standardowego leczenia powodowało przewidywane, zależne od dawki
zwiększenie stężenia aldosteronu. Podobnie, w badaniu cząstkowym dotyczącym serca i nerek w
ramach badania EPHESUS wykazano, że leczenie eplerenonem prowadzi do istotnego zwiększenia
stężenia aldosteronu. Te wyniki potwierdzają fakt blokowania receptorów dla
mineralokortykosteroidów w tych populacjach.

Skuteczność działania eplerenonu i przeżycie pacjentów z niewydolnością serca po ostrym zawale
mięśnia sercowego oceniano w trwającym 3 lata, kontrolowanym placebo badaniu EPHESUS
z podwójnie ślepą próbą. Brało w nim udział 6632 pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego
(MI), zaburzoną czynnością lewej komory [określoną na podstawie frakcji wyrzutowej lewej komory
(LVEF) ≤40%] i klinicznymi objawami niewydolności serca. W ciągu 3-14 dni (mediana 7 dni) od
ostrego zawału mięśnia sercowego pacjenci otrzymywali standardowe leczenie uzupełnione o
eplerenon (w dawce początkowej 25 mg raz na dobę, zwiększanej po 4 tygodniach do dawki
docelowej 50 mg raz na dobę, jeśli stężenie potasu w surowicy było <5,0 mmol/l) lub o placebo.
Podczas badania uczestnicy otrzymywali standardowe leczenie, w tym kwas acetylosalicylowy (92%),
inhibitory ACE (90%), beta-adrenolityki (83%), azotany (72%), diuretyki pętlowe (66%) lub
inhibitory reduktazy HMG CoA (60%).

W badaniu EPHESUS wspólnymi głównymi punktami końcowymi była umieralność z dowolnej
przyczyny oraz złożony punkt końcowy dotyczący zgonu lub hospitalizacji z przyczyn sercowonaczyniowych. Zmarło 14,4% pacjentów przydzielonych do grupy otrzymującej eplerenon oraz 16,7%
pacjentów otrzymujących placebo (zgon z jakiejkolwiek przyczyny), a złożony punkt końcowy (zgon
lub hospitalizacja z przyczyn sercowo-naczyniowych) wystąpił u 26,7% pacjentów w grupie
eplerenonu i u 30,0% pacjentów w grupie placebo. Zatem w badaniu EPHESUS eplerenon,
w porównaniu z placebo, zmniejszył ryzyko zgonu z jakiejkolwiek przyczyny o 15% (ryzyko
względne 0,85; 95% CI 0,75-0,96; p=0,008), głównie przez zmniejszenie umieralności z przyczyn
sercowo-naczyniowych. Eplerenon zmniejszył ryzyko zgonu lub hospitalizacji z przyczyn sercowonaczyniowych o 13% w grupie otrzymującej eplerenon (ryzyko względne 0,87; 95% CI 0,79-0,95;
p=0,002). Bezwzględna redukcja ryzyka dotycząca umieralności całkowitej oraz umieralności i (lub)

hospitalizacji z przyczyn sercowo-naczyniowych wyniosła odpowiednio 2,3% i 3,3%. Skuteczność
kliniczną wykazano głównie u pacjentów w wieku poniżej 75 lat. Korzyści z leczenia pacjentów
w wieku powyżej 75 lat nie są jasne. Wydolność serca wg klasyfikacji NYHA poprawiła się lub
pozostała bez zmian u istotnie statystycznie większego odsetka pacjentów otrzymujących eplerenon
w porównaniu z placebo. Hiperkaliemia wystąpiła u 3,4% pacjentów otrzymujących eplerenon
i u 2,0% pacjentów otrzymujących placebo (p <0,001), a częstość hipokaliemii wyniosła 0,5%
w grupie otrzymującej eplerenon i 1,5% w grupie otrzymującej placebo (p <0,001).

U 147 zdrowych osób, u których w ramach badań farmakokinetycznych oceniano zmiany
elektrokardiograficzne, nie zaobserwowano jednorodnego wpływu eplerenonu na częstość akcji serca,
czas trwania zespołu QRS, odstęp PR lub QT.

W badaniu EMPHASIS-HF zbadano wpływ eplerenonu dodanego do standardowej terapii na wyniki
kliniczne u pacjentów ze skurczową niewydolnością serca oraz łagodnymi objawami (klasa II wg
NYHA).

Do badania włączono pacjentów w wieku co najmniej 55 lat, z LVEF ≤30% lub z LVEF ≤35%
i czasem trwania zespołu QRS >130 msec, którzy byli albo hospitalizowani z przyczyn sercowonaczyniowych przez 6 miesięcy przed przystąpieniem do badania, albo ich stężenie mózgowego
peptydu natriuretycznego (ang. brain natriuretic peptide, BNP) wynosiło co najmniej 250 pg/ml lub
stężenie N-końcowego odcinka pro-BNP w osoczu wynosiło co najmniej 500 pg/ml u mężczyzn
(750 pg/ml u kobiet). Początkowa dawka eplerenonu wynosiła 25 mg raz na dobę i była zwiększana
po 4 tygodniach do 50 mg raz na dobę, jeśli stężenie potasu w surowicy wynosiło <5,0 mmol/l.
Alternatywnie, jeśli szacowana wartość GFR wynosiła 30-49 ml/min/1,73 m2, początkowa dawka
eplerenonu wynosiła 25 mg co drugi dzień i była zwiększona do 25 mg raz na dobę.

Łącznie 2737 pacjentów zakwalifikowano losowo (podwójnie ślepa próba) do grupy otrzymującej
eplerenon lub placebo, dodane do terapii podstawowej z zastosowaniem leków moczopędnych (85%),
inhibitorów ACE (78%), antagonistów receptora angiotensyny II (19%), leków beta-adrenolitycznych
(87%), leków przeciwzakrzepowych (88%), leków zmniejszających stężenie lipidów (63%)
i glikozydów naparstnicy (27%). Średnia wartość LVEF wynosiła ~26%, a średni czas trwania zespołu
QRS wynosił ~122 msec. Większość pacjentów (83,4%) była wcześniej hospitalizowana z przyczyn
sercowo-naczyniowych w ciągu 6 miesięcy do czasu randomizacji, z czego około 50% z nich
z powodu niewydolności serca. Około 20% pacjentów miało wszczepione defibrylatory lub
przechodziło terapię resynchronizacyjną.

Pierwszorzędowy punkt końcowy, zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych lub hospitalizacja
z powodu niewydolności serca, wystąpił u 249 uczestników (18,3%) w grupie otrzymującej eplerenon
i u 356 pacjentów (25,9%) w grupie placebo (RR 0,63, 95% CI, 0,54-0,74; p <0,001). Wpływ
eplerenonu na wyniki pierwszorzędowego punktu końcowego był zgodny we wszystkich określonych
wcześniej podgrupach.

Wtórny punkt końcowy, zgon z dowolnej przyczyny, wystąpił u 171 pacjentów (12,5%) w grupie
otrzymującej eplerenon i u 213 pacjentów (15,5%) w grupie placebo (RR 0,76; 95% CI, 0,62-0,93;
p=0,008). Zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych odnotowano u 147 (10,8%) pacjentów w grupie
otrzymującej eplerenon i u 185 pacjentów (13,5%) w grupie placebo (RR 0,76; 95% CI, 0,61-0,94;
p=0,01).

W trakcie badania hiperkaliemię (stężenie potasu w surowicy >5,5 mmol/l) stwierdzono
u 158 pacjentów (11,8%) w grupie otrzymującej eplerenon i u 96 pacjentów (7,2%) w grupie placebo
(p<0,001). Hipokaliemia (definiowana jako stężenie potasu w surowicy <4,0 mmol/l) była
statystycznie mniejsza w grupie otrzymującej eplerenon w porównaniu z placebo (38,9% dla
eplerenonu w porównaniu z 48,4% dla placebo, p<0,0001).

Dzieci i młodzież

Nie badano stosowania eplerenonu u dzieci i młodzieży z niewydolnością serca.

W trwającym 10 tygodni badaniu u dzieci i młodzieży z nadciśnieniem tętniczym (zakres wieku od
4 do 16 lat, n=304) podawanie eplerenonu w dawkach (od 25 mg do 100 mg na dobę) powodujących
ekspozycję podobną do uzyskanej u dorosłych, nie przyniosło skutecznego zmniejszenia ciśnienia
tętniczego. W tym badaniu oraz w trwającym 1 rok badaniu bezpieczeństwa stosowania u dzieci i
młodzieży u 149 pacjentów (zakres wieku od 5 do 17 lat), profil bezpieczeństwa był podobny, jak u
dorosłych. Nie badano działania eplerenonu u dzieci w wieku poniżej 4 lat z nadciśnieniem tętniczym,
gdyż badanie z udziałem starszych dzieci i młodzieży wykazało brak skuteczności (patrz punkt 4.2).

Nie badano (długotrwałego) wpływu produktu leczniczego na status hormonalny dzieci i młodzieży.

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie

Bezwzględna biodostępność eplerenonu wynosi 69% po podaniu doustnym tabletki o mocy 100 mg.

Maksymalne stężenie w osoczu występuje po około 1,5 do 2 godzin. Zarówno maksymalne stężenie
w osoczu (Cmax), jak i pole pod krzywą (AUC) są proporcjonalne do dawki w zakresie od 10 mg do
100 mg i mniej niż proporcjonalne dla dawek większych niż 100 mg. Stan stacjonarny ustala się
w ciągu 2 dni. Pokarm nie wpływa na wchłanianie.

Dystrybucja

Eplerenon wiąże się w około 50% z białkami osocza, głównie z kwaśną alfa-1-glikoproteiną.
Szacowana pozorna objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi 42-90 l. Eplerenon nie wiąże
się wybiórczo z erytrocytami.

Metabolizm

W metabolizmie eplerenonu bierze udział głównie izoenzym CYP3A4. Nie zidentyfikowano żadnych
czynnych metabolitów eplerenonu w ludzkim osoczu.

Wydalanie

Mniej niż 5% dawki eplerenonu znajduje się w postaci niezmienionej w moczu i kale. Po podaniu
pojedynczej dawki doustnej eplerenonu znakowanego izotopem, około 32% dawki zostało wydalone
z kałem, a około 67% w moczu. Okres półtrwania w fazie eliminacji eplerenonu wynosi około 3 do
6 godzin, a pozorny klirens osoczowy wynosi około 10 l/godzinę.

Szczególne grupy pacjentów

Wiek, płeć i rasa

Badano farmakokinetykę eplerenonu w dawce 100 mg raz na dobę u osób w podeszłym wieku
(≥65 lat), u mężczyzn i kobiet oraz u osób rasy czarnej. Farmakokinetyka eplerenonu u mężczyzn
i kobiet nie różniła się znacząco. U osób w podeszłym wieku wartości Cmax i AUC w stanie
stacjonarnym były większe, odpowiednio o 22% i 45% w porównaniu z osobami młodszymi (w wieku
18 do 45 lat). U osób rasy czarnej wartości Cmax i AUC w stanie stacjonarnym były mniejsze
odpowiednio o 19% i 26% (patrz punkt 4.2).

Dzieci i młodzież

Populacyjny model farmakokinetyczny stężeń eplerenonu z dwóch badań z udziałem 51 pacjentów
z nadciśnieniem w wieku od 4 do 16 lat wykazał, że masa ciała pacjenta miała statystycznie istotny
wpływ na objętość dystrybucji eplerenonu, ale nie na jego klirens. Szacuje się, że objętość dystrybucji
eplerenonu i najwyższa ekspozycja u dzieci i młodzieży o większej masie ciała są podobne jak u

dorosłych o podobnej masie ciała; u lżejszych pacjentów o masie ciała 45 kg objętość dystrybucji jest
o około 40% mniejsza, a najwyższa ekspozycja jest większa niż u osób dorosłych o przeciętnej masie
ciała. Leczenie eplerenonem rozpoczęto od dawki 25 mg przyjmowanej raz na dobę u dzieci i
zwiększono ją do 25 mg dwa razy na dobę po 2 tygodniach, i ostatecznie do 50 mg dwa razy na dobę,
jeśli było to wskazane klinicznie. W przypadku tych dawek najwyższe obserwowane stężenia
eplerenonu u dzieci i młodzieży nie było istotnie wyższe niż u dorosłych pacjentów, którym podawano
dawkę 50 mg raz na dobę.

Niewydolność nerek

Farmakokinetykę eplerenonu oceniano u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek różnego stopnia
oraz u pacjentów poddawanych hemodializie. W porównaniu z grupą kontrolną, wartości AUC i Cmax
w stanie stacjonarnym były większe o odpowiednio 38% i 24% u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami
czynności nerek i mniejsze o odpowiednio 26% i 3% u pacjentów poddawanych hemodializie. Nie
zaobserwowano zależności między klirensem osoczowym eplerenonu a klirensem kreatyniny.
Eplerenonu nie można usunąć za pomocą hemodializy (patrz punkt 4.4).

Niewydolność wątroby

Farmakokinetykę eplerenonu w dawce 400 mg badano u pacjentów z umiarkowanymi (klasa B w skali
Childa-Pugha) zaburzeniami czynności wątroby w porównaniu ze zdrowymi osobami. Wartości Cmax
i AUC w stanie stacjonarnym były większe o odpowiednio 3,6% i 42% (patrz punkt 4.2). Ponieważ
nie zbadano stosowania eplerenonu u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, jest on
przeciwwskazany w tej grupie pacjentów (patrz punkt 4.3).

Niewydolność serca

Farmakokinetykę eplerenonu w dawce 50 mg oceniano u pacjentów z niewydolnością serca
(klasa II-IV wg NYHA). W porównaniu ze zdrowymi osobami w tym samym wieku, o takiej samej
masie ciała i tej samej płci, wartości AUC i Cmax w stanie stacjonarnym u pacjentów z niewydolnością
serca były większe o odpowiednio 38% i 30%. Zgodnie z tymi wynikami i jak wskazuje populacyjna
analiza farmakokinetyczna danych uzyskanych w podzbiorze pacjentów z badania EPHESUS, klirens
eplerenonu u pacjentów z niewydolnością serca i u osób zdrowych w podeszłym wieku był podobny.

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Dane niekliniczne wynikające z badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa,
genotoksyczności, rakotwórczości i toksycznego wpływu na reprodukcję nie ujawniają szczególnego
zagrożenia dla człowieka.

W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym obserwowano zanik gruczołu krokowego
u szczurów i psów przy ekspozycji na eplerenon nieznacznie większej od ekspozycji w warunkach
klinicznych. Zmiany w gruczole krokowym nie były związane z niepożądanymi skutkami
czynnościowymi. Znaczenie kliniczne tych wyników nie jest znane.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki:
Laktoza jednowodna
Celuloza mikrokrystaliczna
Kroskarmeloza sodowa
Hypromeloza
Magnezu stearynian
Sodu laurylosiarczan

Otoczka:
Hypromeloza
Tytanu dwutlenek (E 171)
Makrogol 400
Polisorbat 80
Żelaza tlenek żółty (E 172)

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

3 lata

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Blistry z białej nieprzezroczystej folii PVC/PVDC/Aluminium zawierające: 10, 20, 28, 30, 50, 90 lub
100 tabletek powlekanych, w tekturowym pudełku.
Perforowane blistry jednodawkowe z białej nieprzezroczystej folii PVC/PVDC/Aluminium
zawierające: 10 x 1, 20 x 1, 28 x 1, 30 x 1, 50 x 1, 90 x 1 lub 100 x 1 tabletek powlekanych,
w tekturowym pudełku.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Bez specjalnych wymagań dotyczących usuwania.
Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie
z lokalnymi przepisami.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

KRKA, d.d., Novo mesto, Šmarješka cesta 6, 8501 Novo mesto, Słowenia

### 8. NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

25 mg: pozwolenie nr 25345
50 mg: pozwolenie nr 25346

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO
OBROTU I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 16.05.2019 r.

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.