# Eplenocard

> Eplerenon · 25 mg · Tabletki powlekane

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Eplenocard
- **Nazwa powszechna:** Eplerenonum
- **Substancja czynna:** [Eplerenon](https://apteka.online/odpowiedniki/eplerenonum)
- **Moc:** 25 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki powlekane
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** C03DA04
- **Liczba opakowań:** 8
- **Numer pozwolenia:** 21959
- **Podmiot odpowiedzialny:** Bausch Health Ireland Ltd.
- **Producent:** G.L. Pharma GmbH
Pharmathen International S.A.
Pharmathen S.A., Austria
Grecja
Grecja
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/diuretyki/eplenocard-tabl-powl-25-mg-bausch
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/diuretyki/eplenocard-tabl-powl-25-mg-bausch.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/32312/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/32312/characteristic

## Dostępne opakowania (8)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 30 tabl. | 5909991183646 | Rp | 26,49 zł (dopłata od 9,15 zł) | Bardzo dobrze dostępny (5/5) | — |
| 10 tabl. | 5909991183615 | Rp | — | Brak danych | — |
| 20 tabl. | 5909991183622 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 28 tabl. | 5909991183639 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 50 tabl. | 5909991183653 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 90 tabl. | 5909991183660 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 100 tabl. | 5909991183677 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 200 tabl. | 5909991183684 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |

## Leki refundowane

### 30 tabl. — EAN 5909991183646 · cena jedn. 0,88 zł / tabl.

| Wskazanie | Poziom | Cena 100% | Dopłata | Refundacja NFZ | Limit |
|---|---|---|---|---|---|
| Niewydolność mięśnia sercowego | 30% | 26,49 zł | 9,15 zł | 17,34 zł | 24,77 zł |

> Ceny urzędowe (maksymalne) z obwieszczenia refundacyjnego MZ 82W. Rzeczywista dopłata zależy od poziomu odpłatności i wskazania na recepcie.

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Eplenocard i w jakim celu się go stosuje?
Eplenocard należy do grupy leków nazywanych selektywnymi antagonistami aldosteronu. Leki te
blokują działanie aldosteronu, substancji produkowanej przez organizm, która kontroluje ciśnienie
krwi oraz czynność serca. Zwiększone stężenie aldosteronu może powodować w organizmie zmiany,
prowadzące do niewydolności serca.

Eplenocard jest lekiem stosowanym w leczeniu niewydolności serca w celu zapobiegania nasileniu
choroby oraz zmniejszenia liczby pobytów w szpitalu w przypadku:
1. przebytego zawału serca - w połączeniu z innymi lekami stosowanymi w niewydolności serca,
lub
2. utrzymujących się, łagodnych objawów pomimo stosowania dotychczasowego leczenia.

### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Eplenocard

Kiedy nie stosować leku Eplenocard:

• jeśli pacjent ma uczulenie na substancję czynną lub którykolwiek z pozostałych składników
tego leku (wymienionych w punkcie 6)
• jeżeli u pacjenta występuje duże stężenie potasu we krwi (hiperkaliemia)
• jeśli pacjent stosuje leki usuwające nadmiar płynów z organizmu (leki moczopędne
oszczędzające potas)
• jeżeli u pacjenta występuje ciężka choroba nerek
• jeżeli u pacjenta występuje ciężka choroba wątroby
• jeśli pacjent stosuje leki przeciwgrzybicze (ketokonazol lub itrakonazol)
• jeśli pacjent stosuje leki przeciw wirusowi HIV (nelfinawir lub rytonawir)
• gdy pacjent stosuje antybiotyki (klarytromycynę lub telitromycynę)
• gdy pacjent zażywa nefazodon, stosowany w leczeniu depresji

• gdy pacjent jednocześnie zażywa leki stosowane w leczeniu pewnych chorób serca lub
nadciśnienia tętniczego (tzw. inhibitor konwertazy angiotensyny - ACE w połączeniu z
antagonistą receptora angiotensyny - ARB).

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem stosowania leku Eplenocard należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą:
• gdy u pacjenta występuje choroba nerek lub wątroby (patrz także punkt „Kiedy nie stosować
leku Eplenocard”)
• jeśli pacjent przyjmuje sole litu (stosowane zwykle w leczeniu zaburzeń maniakalnodepresyjnych nazywanych również zaburzeniami dwubiegunowymi)
• gdy pacjent przyjmuje takrolimus lub cyklosporynę (stosowane w leczeniu zaburzeń skórnych,
takich jak łuszczyca czy wyprysk, oraz w celu zapobiegania reakcji odrzucenia po transplantacji
narządów).

Dzieci i młodzież
Nie przeprowadzono badań dotyczących bezpieczeństwa stosowania i skuteczności leku u dzieci
i młodzieży.

Lek Eplenocard a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować. Dotyczy to również leków
wydawanych bez recepty.

Nie wolno przyjmować leku Eplenocard razem z poniższymi lekami (patrz punkt „Kiedy nie stosować
leku Eplenocard”):
• Itrakonazol lub ketokonazol (stosowane w leczeniu zakażeń grzybiczych), rytonawir,
nelfinawir (leki przeciwwirusowe przeciwko wirusowi HIV), klarytromycyna, telitromycyna
(stosowane w leczeniu zakażeń bakteryjnych) oraz nefazodon (stosowany w leczeniu depresji).
Leki te wydłużają okres półtrwania leku Eplenocard, tym samym przedłużając jego wpływ na
organizm.
• Leki moczopędne oszczędzające potas (leki pomagające usunąć nadmiar płynów z organizmu)
oraz preparaty uzupełniające potas. Leki te zwiększają stężenie potasu we krwi.
• Inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE) i antagoniści receptora angiotensyny (ARB)
stosowane jednocześnie (stosowane w leczeniu wysokiego ciśnienia krwi, chorób serca oraz
niektórych chorób nerek), ponieważ leki te mogą zwiększać stężenie potasu we krwi.

Należy poinformować lekarza o przyjmowaniu któregokolwiek z wymienionych leków:
• Lit (stosowany zwykle w leczeniu zaburzeń maniakalno-depresyjnych nazywanych również
zaburzeniami dwubiegunowymi). Stosowanie litu jednocześnie z lekami moczopędnymi i
inhibitorami konwertazy angiotensyny (ACE) (stosowanymi w leczeniu nadciśnienia tętniczego
oraz chorób serca), zwiększało stężenie litu we krwi, co mogło powodować działania
niepożądane, takie jak: utratę apetytu, zaburzenia widzenia, uczucie zmęczenia, osłabienie
mięśni, drżenie mięśni.
• Cyklosporyna lub takrolimus (stosowane w leczeniu zaburzeń skórnych, takich jak łuszczyca
czy wyprysk, oraz w celu zapobiegania reakcji odrzucenia po transplantacji narządów). Leki te
mogą powodować zaburzenia czynności nerek i tym samym zwiększać stężenie potasu we krwi.
• Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ – leki przeciwbólowe, takie jak ibuprofen,
stosowane w celu zmniejszenia bólu, sztywności i stanu zapalnego). Leki te mogą doprowadzić
do zaburzeń czynności nerek i tym samym zwiększać stężenie potasu we krwi.
• Trimetoprym (stosowany w leczeniu zakażeń bakteryjnych) może zwiększać stężenie potasu we
krwi.
• Alfa-1-adrenolityki, takie jak prazosyna czy alfuzosyna (stosowane w leczeniu nadciśnienia
tętniczego i niektórych chorób gruczołu krokowego), mogą powodować zmniejszenie ciśnienia
tętniczego krwi i zawroty głowy podczas zmiany pozycji ciała na stojącą.
• Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, takie jak amitryptylina czy amoksapina (stosowane
w leczeniu depresji); leki przeciwpsychotyczne (znane również jako neuroleptyki), takie jak

chloropromazyna czy haloperydol (stosowane w leczeniu zaburzeń psychicznych); amifostyna
(stosowana w chemioterapii nowotworów) oraz baklofen (stosowany w przypadku
zwiększonego napięcia mięśniowego). Leki te mogą powodować zmniejszenie ciśnienia
tętniczego krwi i zawroty głowy podczas zmiany pozycji ciała na stojącą.
• Glikokortykosteroidy, takie jak hydrokortyzon czy prednizon (stosowane w leczeniu stanów
zapalnych i niektórych chorób skóry) oraz tetrakozaktyd (stosowany głównie w diagnozowaniu
i leczeniu zaburzeń kory nadnerczy) mogą zmniejszać działanie obniżające ciśnienie tętnicze
krwi leku Eplenocard.
• Digoksyna (stosowana w leczeniu chorób serca). Jednoczesne stosowanie z lekiem Eplenocard
zwiększa stężenie digoksyny we krwi.
• Warfaryna (lek przeciwzakrzepowy): jeżeli podawana jest warfaryna konieczna jest ostrożność,
ponieważ zwiększone stężenie warfaryny we krwi może zaburzać wpływ leku Eplenocard na
organizm.
• Erytromycyna (stosowana w leczeniu zakażeń bakteryjnych), sakwinawir (lek przeciwwirusowy
stosowany w leczeniu zakażenia wirusem HIV), flukonazol (stosowany w leczeniu zakażeń
grzybiczych), amiodaron, diltiazem oraz werapamil (stosowane w leczeniu chorób serca i
nadciśnienia tętniczego) wydłużają okres półtrwania leku Eplenocard, tym samym przedłużając
jego wpływ na organizm.
• Ziele dziurawca (ziołowy produkt leczniczy), ryfampicyna (lek stosowany w leczeniu zakażeń
bakteryjnych), karbamazepina, fenytoina i fenobarbital (stosowane między innymi w leczeniu
padaczki) mogą skracać okres półtrwania leku Eplenocard, a tym samym osłabiać jego działanie.

Eplenocard z jedzeniem i piciem
Lek Eplenocard może być przyjmowany niezależnie od posiłków.

Ciąża i karmienie piersią
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.
Nie przeprowadzono badań dotyczących stosowania leku Eplenocard u kobiety w okresie ciąży.

Nie wiadomo czy eplerenon przenika do mleka kobiecego. Należy poradzić się lekarza prowadzącego,
czy zaprzestać karmienia piersią czy też przerwać stosowanie leku.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Po zastosowaniu leku Eplenocard mogą wystąpić zawroty głowy. W takim przypadku nie należy
prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn.

Lek Eplenocard zawiera laktozę jednowodną
Lek Eplenocard zawiera laktozę jednowodną (rodzaj cukru). Jeśli stwierdzono wcześniej u pacjenta
nietolerancję niektórych cukrów, przed zastosowaniem leku należy skontaktować się z lekarzem.

Lek Eplenocard zawiera sód
Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na 1 tabletkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od
sodu”.

### 3. Jak stosować lek Eplenocard?
Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty. W razie wątpliwości
należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Tabletki Eplenocard mogą być przyjmowane podczas posiłków lub na czczo. Tabletki należy połykać
w całości, popijając dużą ilością wody.

Lek Eplenocard jest przyjmowany zwykle razem z innymi lekami stosowanymi w niewydolności serca
np. beta-adrenolitykami. Zwykle stosowana dawka początkowa to jedna tabletka 25 mg raz na dobę,
dawka jest zwiększana po około 4 tygodniach do 50 mg raz na dobę (w postaci jednej tabletki 50 mg
lub dwóch tabletek 25 mg). Maksymalna dawka wynosi 50 mg na dobę.

Przed rozpoczęciem terapii lekiem Eplenocard, w ciągu pierwszego tygodnia oraz miesiąc po
rozpoczęciu leczenia lub po zmianie dawki, należy oznaczyć stężenie potasu we krwi. Lekarz może
dostosować dawkę w zależności od stężenia potasu we krwi.

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby
Jeżeli u pacjenta występują łagodne zaburzenia czynności nerek, powinien rozpocząć stosowanie leku
od pojedynczej dawki 25 mg raz na dobę. W przypadku choroby nerek o umiarkowanym nasileniu,
początkowa dawka wynosi 25 mg, co drugą dobę. Jeśli lekarz zaleci, i w zależności od stężenia potasu
we krwi, dawki te mogą zostać odpowiednio dostosowane.
U pacjentów z ciężką chorobą nerek nie zaleca się stosowania leku Eplenocard.

U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby nie jest konieczne
dostosowanie dawki początkowej. W przypadku chorób wątroby lub nerek konieczne może być
częstsze oznaczanie stężenia potasu we krwi (patrz też „Kiedy nie stosować leku Eplenocard”).

Pacjenci w podeszłym wieku
Nie jest wymagane dostosowanie dawki początkowej.

Stosowanie u dzieci i młodzieży
Dzieci i młodzież: nie zaleca się stosowania leku Eplenocard.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Eplenocard
W przypadku zażycia większej niż zalecana dawka leku Eplenocard należy niezwłocznie
skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą. Najbardziej prawdopodobne objawy występujące w
przypadku przedawkowania leku to: niskie ciśnienie tętnicze krwi (powodujące zawroty głowy,
niewyraźne widzenie, osłabienie, nagłą utratę świadomości) oraz hiperkaliemia, zwiększone stężenie
potasu we krwi (powodujące skurcze mięśni, biegunkę, nudności, zawroty lub ból głowy).

Pominięcie zastosowania leku Eplenocard
W przypadku, gdy jest to czas przyjęcia następnej tabletki, należy pominąć zapomnianą tabletkę i
przyjąć kolejną we właściwym czasie.
W innym wypadku należy przyjąć tabletkę, gdy tylko pacjent sobie o tym przypomni, pod warunkiem
że do czasu przyjęcia następnej tabletki jest ponad 12 godzin. Następnie należy przyjmować lek w taki
sposób jak zawsze.
Nie należy stosować dawki podwójnej, w celu uzupełnienia pominiętej tabletki.

Przerwanie stosowania leku Eplenocard
Ważne jest, aby przyjmować lek Eplenocard zgodnie z zaleceniami, chyba że lekarz zaleci przerwanie
leczenia.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się
do lekarza lub farmaceuty.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Należy natychmiast zwrócić się po pomoc medyczną,
jeżeli wystąpi którykolwiek z poniższych objawów:
• obrzęk twarzy, języka lub gardła
• trudności w połykaniu
• pokrzywka i trudności w oddychaniu.
Są to objawy obrzęku naczynioruchowego, który występuje niezbyt często (występuje u mniej niż 1 na
100 pacjentów).

Inne zgłaszane działania niepożądane obejmują:
Częste działania niepożądane (mogą wystąpić u mniej niż 1 na 10 pacjentów):

• zwiększone stężenie potasu we krwi (objawy to skurcze mięśni, biegunka, nudności, zawroty
głowy lub bóle głowy)
• omdlenie
• zawroty głowy
• dolegliwości ze strony serca np. uczucie nierównego bicia serca oraz niewydolność serca
• kaszel
• zaparcie
• niskie ciśnienie tętnicze krwi
• biegunka
• nudności
• wymioty
• nieprawidłowa czynność nerek
• wysypka
• świąd
• ból pleców
• osłabienie
• skurcze mięśni
• zwiększone stężenie mocznika we krwi
• zwiększone stężenie kreatyniny we krwi, które może wskazywać na zaburzenia czynności nerek

Niezbyt częste działania niepożądane (mogą wystąpić u mniej niż 1 na 100 pacjentów):
• zakażenia
• eozynofilia (zwiększenie liczby jednego z typów białych krwinek)
• małe stężenie sodu we krwi
• odwodnienie
• zwiększone stężenie triglicerydów (tłuszczów) we krwi
• szybkie bicie serca
• zapalenie pęcherzyka żółciowego
• zmniejszenie ciśnienia tętniczego krwi mogące powodować zawroty głowy podczas zmiany
pozycji ciała na stojącą
• zakrzepica (zakrzep krwi) kończyn dolnych
• ból gardła
• wzdęcia
• niedoczynność tarczycy
• zwiększenie stężenia glukozy we krwi
• zmniejszenie wrażliwości na dotyk
• nasilone pocenie
• ból mięśniowo-szkieletowy
• złe ogólne samopoczucie
• zapalenie nerek
• powiększenie gruczołów piersiowych u mężczyzn
• zmiany wyników badania krwi

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie, lub pielęgniarce. Działania niepożądane
można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów
Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów
Biobójczych:
Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: 22 49-21-301, fax: 22 49-21-309, strona
internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na
temat bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Eplenocard?
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.
Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku i blistrze po:
Termin ważności (EXP). Termin ważności (EXP) oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Eplenocard

• Substancją czynną leku Eplenocard tabletki powlekane jest eplerenon. Każda tabletka zawiera 25
mg lub 50 mg eplerenonu.
• Pozostałe składniki to: laktoza jednowodna, celuloza mikrokrystaliczna (E460), hypromeloza
(Benecel E3), kroskarmeloza sodowa (typ A), talk, magnezu stearynian

Otoczka tabletek powlekanych Eplenocard 25 mg i 50 mg zawiera Opadry 02F220004 (yellow):
makrogol/PEG 6000, HPMC 2910/hypromeloza 5 cP, talk (E553b), tytanu dwutlenek (E 171), żelaza
tlenek czerwony (E 172), żelaza tlenek żółty (E 172).

Jak wygląda lek Eplenocard i co zawiera opakowanie
Tabletki Eplenocard 25 mg to żółte, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki, z wytłoczonym "E25" po
jednej stronie.
Tabletki Eplenocard 50 mg to żółte, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki, z wytłoczonym "E50" po
jednej stronie.

Eplenocard 25 mg oraz 50 mg tabletki powlekane są dostępne w blistrach PVC/Aluminium
zawierających 20, 28, 30, 50, 90, 100 i 200 tabletek.
Nie wszystkie rodzaje opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

Podmiot odpowiedzialny
Bausch Health Ireland Limited
3013 Lake Drive
Citywest Business Campus
Dublin 24, D24PPT3
Irlandia

Wytwórca
Pharmathen S.A.
6, Dervenakion str.
153 51 Pallini, Attiki

Grecja

Pharmathen International SA
Sapes Industrial Park Block 5
69300 Rodopi
Grecja

G.L.Pharma GmbH
Schlossplatz 1
8502 Lannach
Austria

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Eplenocard, 25 mg, tabletki powlekane
Eplenocard, 50 mg, tabletki powlekane

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka zawiera 25 mg eplerenonu.
Każda tabletka zawiera 50 mg eplerenonu.

Substancje pomocnicze o znanym działaniu:
Każda 25 mg tabletka zawiera 35,7 mg laktozy jednowodnej oraz 0,018 mmoli (0,41 mg) sodu (patrz
punkt 4.4).
Każda 50 mg tabletka zawiera 71,4 mg laktozy jednowodnej oraz 0,035 mmoli (0,81 mg) sodu (patrz
punkt 4.4).

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana.
Tabletka 25 mg: żółte, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki o średnicy 6,1 mm i 2,6 mm grubości, z
wytłoczonym "E25" na jednej stronie.
Tabletka 50 mg: żółte, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki o średnicy 8,1 mm i 3,3 mm grubości, z
wytłoczonym "E50" na jednej stronie.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Eplerenon jest wskazany jako:
• terapia dodana do standardowego leczenia obejmującego stosowanie beta-adrenolityków, w celu
zmniejszenia ryzyka umieralności i zachorowalności z przyczyn sercowo-naczyniowych u
pacjentów w stanie stabilnym, z zaburzeniem czynności lewej komory serca, frakcja wyrzutowa
lewej komory ≤ 40% (ang. left ventricular ejection fraction − LVEF) oraz klinicznymi objawami
niewydolności serca po przebytym niedawno zawale serca.
• terapia dodana do standardowego leczenia, w celu zmniejszenia ryzyka umieralności i
zachorowalności z przyczyn sercowo-naczyniowych u dorosłych pacjentów z (przewlekłą)
niewydolnością serca (klasa II wg New York Heart Association - NYHA) oraz z zaburzeniami
czynności lewej komory serca (LVEF ≤30%); patrz punkt 5.1.

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

W celu umożliwienia indywidualnego dostosowywania dawki dostępne są postacie zawierające 25 mg i
50 mg substancji czynnej. Maksymalna dawka wynosi 50 mg na dobę.

Pacjenci z niewydolnością serca po przebytym zawale serca:
Zalecana dawka podtrzymująca eplerenonu wynosi 50 mg raz na dobę. Leczenie należy zaczynać od
dawki 25 mg raz na dobę, którą należy stopniowo zwiększać, najlepiej w ciągu 4 tygodni, kontrolując
stężenie potasu w surowicy (patrz Tabela 1), do dawki docelowej 50 mg raz na dobę. Leczenie
eplerenonem należy zazwyczaj rozpoczynać w ciągu 3-14 dni od rozpoznania ostrego zawału serca.

Pacjenci z (przewlekłą) niewydolnością serca (klasa II wg NYHA):
U pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca (klasa II wg NYHA) leczenie należy rozpoczynać od
dawki 25 mg raz na dobę, a następnie stopniowo zwiększać, najlepiej w ciągu 4 tygodni, kontrolując
stężenie potasu w surowicy, do dawki docelowej 50 mg raz na dobę (patrz Tabela 1 oraz punkt 4.4).

U chorych, u których stężenie potasu w surowicy wynosi >5,0 mmol/l, nie należy rozpoczynać leczenia
eplerenonem (patrz punkt 4.3).

Stężenie potasu w surowicy należy oznaczyć przed rozpoczęciem leczenia eplerenonem, w ciągu
pierwszego tygodnia leczenia i po miesiącu od rozpoczęcia leczenia lub zmiany dawki. Następnie stężenie
potasu w surowicy należy oznaczać okresowo w zależności od potrzeb.

Po rozpoczęciu leczenia, dawkę należy dostosować zależnie od stężenia potasu w surowicy, zgodnie z
danymi z Tabeli 1.

Tabela 1. Dostosowanie dawki po rozpoczęciu leczenia
Stężenie potasu w surowicy
(mmol/l)
Czynność Dostosowanie dawki

< 5,0 Zwiększyć 25 mg co drugą dobę do 25 mg raz na dobę
25 mg raz na dobę do 50 mg raz na dobę

5,0 – 5,4 Utrzymać Bez zmiany dawki

5,5 – 5,9 Zmniejszyć 50 mg raz na dobę do 25 mg raz na dobę
25 mg raz na dobę do 25 mg co drugą dobę
25 mg co drugą dobę do odstawienia

≥6.0 Odstawić Nie dotyczy

Po odstawieniu eplerenonu z powodu stężenia potasu w surowicy ≥6,0 mmol/l, można ponownie
rozpocząć stosowanie eplerenonu w dawce 25 mg co drugą dobę, kiedy stężenie potasu zmniejszy się
poniżej 5,0 mmol/l.

Dzieci i młodzież
Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności eplerenonu u dzieci i młodzieży. Aktualne
dane przedstawiono w punkcie 5.1 oraz 5.2.

Pacjenci w podeszłym wieku
Dostosowanie dawki początkowej u osób w wieku podeszłym nie jest konieczne. Z powodu osłabionej
czynności nerek związanej z wiekiem, u osób w podeszłym wieku występuje zwiększone ryzyko
hiperkaliemii. To ryzyko może być dodatkowo zwiększone przez współistniejące choroby, które
zwiększają ekspozycję organizmu na lek, w szczególności przez łagodną do umiarkowanej niewydolność
wątroby. Zaleca się okresowe monitorowanie stężenia potasu w surowicy (patrz punkt 4.4).

Pacjenci z zaburzoną czynnością nerek
Nie ma konieczności dostosowania dawki początkowej u pacjentów z łagodną niewydolnością nerek.
Zaleca się okresowe monitorowanie stężenia potasu w surowicy oraz dostosowanie dawki zgodnie z
Tabelą 1.

U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny 30-60 mL/min) początkowa dawka
wynosi 25 mg, co drugą dobę, i powinna być dostosowana zależnie od stężenia potasu (patrz Tabela 1).
Zaleca się okresowe monitorowanie stężenia potasu w surowicy (patrz punkt 4.4).

Brak doświadczenia u pacjentów z klirensem kreatyniny < 50 mL/min z niewydolnością serca po
przebytym zawale serca. Podczas stosowania eplerenonu u tych pacjentów należy zachować ostrożność.

Stosowanie dawki większej niż 25 mg raz na dobę u pacjentów z klirensem kreatyniny < 50 mL/min nie
zostało zbadane.

Stosowanie produktu leczniczego Eplenocard u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens
kreatyniny<30 mL/min) jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3).
Eplerenon nie ulega dializie.

Pacjenci z niewydolnością wątroby
Nie ma konieczności dostosowania dawki początkowej u pacjentów z łagodną do umiarkowanej
niewydolnością wątroby. Z powodu zwiększenia ekspozycji organizmu na eplerenon u chorych z łagodną
do umiarkowanej niewydolnością wątroby, zaleca się u tych chorych częste i regularne kontrole stężenia
potasu w surowicy, szczególnie gdy są to pacjenci w podeszłym wieku (patrz punkt 4.4).

Stosowanie u pacjentów przyjmujących jednocześnie inne produkty lecznicze
W przypadku jednoczesnego stosowania słabych lub umiarkowanych inhibitorów CYP3A4, np.
amiodaronu, diltiazemu i werapamilu, leczenie należy rozpoczynać od dawki 25 mg raz na dobę. Dawka
nie powinna być większa niż 25 mg raz na dobę (patrz punkt 4.5).

Eplerenon może być podawany podczas lub niezależnie od posiłków (patrz punkt 5.2).

#### 4.3 Przeciwwskazania

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w
punkcie 6.1.
• Stężenie potasu w surowicy przed rozpoczęciem leczenia > 5,0 mmol/l.
• Ciężka niewydolność nerek, szacowany współczynnik przesączania kłębuszkowego <30 ml na
minutę na 1,73 m² (ang. estimated glomerular filtration rate – eGFR).
• Ciężka niewydolność wątroby (klasa C w skali Child Pugh).
• Jednoczesne stosowanie leków moczopędnych oszczędzających potas lub silnych inhibitorów
CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol, rytonawir, nelfinawir, klarytromycyna, telitromycyna i
nefazodon); patrz punkt 4.5.
• Leczenie skojarzone inhibitorem konwertazy angiotensyny (ACE) i antagonistą receptora
angiotensyny (ARB) i eplerenonem.

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Hiperkaliemia: Ze względu na mechanizm działania eplerenonu, podczas jego stosowania może wystąpić
hiperkaliemia. Należy monitorować stężenie potasu w surowicy u wszystkich chorych na początku
leczenia oraz po zmianie dawki. W trakcie dalszego leczenia okresowe monitorowanie stężenia potasu jest
szczególnie zalecane u chorych narażonych na wystąpienie hiperkaliemii, takich jak pacjenci w
podeszłym wieku, pacjenci z niewydolnością nerek (patrz punkt 4.2) oraz pacjenci z cukrzycą. Stosowanie
preparatów potasu po rozpoczęciu leczenia eplerenonem nie jest zalecane ze względu na zwiększone
ryzyko hiperkaliemii. Wykazano, że zmniejszenie dawki eplerenonu zmniejsza stężenie potasu w
surowicy. Jedno badanie wykazało, że dodanie hydrochlorotiazydu do leczenia eplerenonem kompensuje
zwiększenie stężenia potasu w surowicy.

Ryzyko hiperkaliemii może być zwiększone po dodaniu eplerenonu do terapii inhibitorem konwertazy
angiotensyny (ACE) i (lub) antagonistą receptora angiotensyny (ARB). Eplerenon nie powinien być
stosowany łącznie z jednoczesną terapią inhibitorem konwertazy angiotensyny (ACE) i antagonistą
receptora angiotensyny (ARB); patrz punkt 4.3 i 4.5.

Zaburzenie czynności nerek: Stężenie potasu należy regularnie monitorować u pacjentów z zaburzoną
czynnością nerek, także z mikroalbuminurią w przebiegu cukrzycy. Ryzyko hiperkaliemii zwiększa się
wraz ze zmniejszeniem wydolności nerek. Co prawda dane z badania EPHESUS (ang. Eplerenone Postacute Myocardial Infarction Heart failure Efficacy and Survival Study), dotyczące chorych z cukrzycą
typu 2 i mikroalbuminurią są ograniczone, jednakże zaobserwowano zwiększoną częstość występowania
hiperkaliemii w tej grupie pacjentów. Dlatego ci pacjenci powinni być leczeni z zachowaniem ostrożności.
Eplerenon nie jest usuwany podczas hemodializy (patrz punkt 4.2 i 4.3).

Zaburzenie czynności wątroby: Nie zaobserwowano zwiększenia stężenia potasu w surowicy powyżej 5,5
mmol/l u chorych z łagodną do umiarkowanej niewydolnością wątroby (klasa A i B w skali Child Pugh).
Należy monitorować stężenie elektrolitów u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością
wątroby. Stosowanie eplerenonu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby nie było badane, w
związku z czym jest ono przeciwwskazane (patrz punkt 4.2 i 4.3).

Substancje indukujące CYP3A4: Jednoczesne stosowanie eplerenonu z substancjami silnie indukującymi
CYP3A4 nie jest zalecane (patrz punkt 4.5).
Należy unikać stosowania litu, cyklosporyny, takrolimusu podczas leczenia eplerenonem (patrz punkt 4.5).

Laktoza: tabletki zawierają laktozę i nie powinny być stosowane u pacjentów z rzadko występującą,
dziedziczną nietolerancją galaktozy, całkowitym niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania
glukozy-galaktozy.

Sód:
Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, to znaczy lek uznaje się za
„wolny od sodu”.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Interakcje farmakodynamiczne

Leki moczopędne oszczędzające potas i preparaty potasu: Ze względu na zwiększone ryzyko
hiperkaliemii, eplerenonu nie należy stosować u pacjentów otrzymujących inne leki moczopędne
oszczędzające potas i preparaty potasu (patrz punkt 4.3). Leki moczopędne oszczędzające potas mogą
również nasilać działanie leków przeciwnadciśnieniowych i innych leków moczopędnych.

Inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE), antagoniści receptora angiotensyny (ARB): Ryzyko
hiperkaliemii może być zwiększone podczas jednoczesnego stosowania eplerenonu z inhibitorami
konwertazy angiotensyny (ACE) i (lub) antagonistami receptora angiotensyny (ARB). Zaleca się ścisłe
monitorowanie stężenia potasu w osoczu oraz czynności nerek, szczególnie u pacjentów z niewydolnością
nerek, np. pacjenci w podeszłym wieku. Nie zaleca się skojarzonego leczenia trzema lekami: inhibitorem
konwertazy angiotensyny (ACE), antagonistą receptora angiotensyny (ARB) i eplerenonem (patrz punkt
#### 4.3 i 4.4).

Lit: Nie badano interakcji eplerenonu z litem, jednak opisywano działanie toksyczne litu u pacjentów
otrzymujących jednocześnie leki moczopędne i inhibitory konwertazy angiotensyny (patrz punkt 4.4).
Należy unikać jednoczesnego stosowania eplerenonu i litu. Jeżeli zachodzi konieczność takiego leczenia,
należy monitorować stężenie litu w osoczu (patrz punkt 4.4).

Cyklosporyna, takrolimus: Cyklosporyna i takrolimus mogą zaburzać czynność nerek i zwiększać ryzyko
hiperkaliemii. Należy unikać jednoczesnego stosowania eplerenonu i cyklosporyny lub takrolimusu. Jeżeli
zachodzi konieczność takiego leczenia, zaleca się ścisłe monitorowanie stężenia potasu w surowicy i
czynności nerek (patrz punkt 4.4).

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ): Leczenie NLPZ może prowadzić do ostrej niewydolności
nerek spowodowanej bezpośrednim działaniem tych leków na filtrację kłębuszkową, szczególnie u
pacjentów z grup ryzyka: pacjentów w podeszłym wieku i (lub) odwodnionych. Pacjenci otrzymujący
eplerenon i NLPZ powinni być odpowiednio nawodnieni, a czynność nerek powinna być skontrolowana
przed rozpoczęciem leczenia.

Trimetoprym: Jednoczesne stosowanie trimetoprymu z eplerenonem zwiększa ryzyko hiperkaliemii.
Należy monitorować stężenie potasu w surowicy i czynność nerek, szczególnie u pacjentów z zaburzoną
czynnością nerek i osób w podeszłym wieku.

Alfa-1-adrenolityki (np. prazosyna, alfuzosyna): Podczas jednoczesnego stosowania alfa-1-adrenolityków
z eplerenonem, istnieje możliwość nasilenia działania hipotensyjnego i (lub) niedociśnienia
ortostatycznego. Podczas jednoczesnego stosowania eplerenonu i alfa-1-adrenolityków zaleca się kontrolę
kliniczną pod kątem niedociśnienia ortostatycznego.

Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, neuroleptyki, amifostyna, baklofen: Jednoczesne stosowanie
tych leków i eplerenonu może nasilać działanie przeciwnadciśnieniowe i zwiększać ryzyko niedociśnienia
ortostatycznego.

Glikokortykosteroidy, tetrakozaktyd: Jednoczesne stosowanie tych produktów leczniczych i eplerenonu
może osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe (zatrzymanie sodu i wody).

Interakcje farmakokinetyczne

Badania in vitro wykazują, że eplerenon nie jest inhibitorem izoenzymów CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9,
CYP2D6 czy CYP3A4. Eplerenon nie jest substratem ani inhibitorem glikoproteiny P.

Digoksyna: Ekspozycja organizmu na digoksynę (AUC) zwiększa się o 16% (90% przedział ufności: 4% -
30%) podczas jednoczesnego stosowania eplerenonu. Zaleca się ostrożność podczas stosowania
digoksyny w dawkach zbliżonych do górnej granicy przedziału terapeutycznego.

Warfaryna: Nie zaobserwowano żadnych istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych z warfaryną.
Zaleca się ostrożność podczas stosowania warfaryny w dawkach zbliżonych do górnej granicy przedziału
terapeutycznego.

Substraty dla CYP3A4: Wyniki badań farmakokinetycznych z testowymi substratami dla CYP3A4 tj.
midazolamem i cyzaprydem nie wykazały istotnych interakcji farmakokinetycznych podczas ich
jednoczesnego stosowania z eplerenonem.

Inhibitory CYP3A4:
• Silne inhibitory CYP3A4: Istotne interakcje farmakokinetyczne mogą wystąpić, kiedy eplerenon jest
stosowany jednocześnie z lekami hamującymi enzym CYP3A4. Silny inhibitor CYP3A4
(ketokonazol 200 mg dwa razy na dobę) powodował zwiększenie AUC eplerenonu o 441% (patrz
punkt 4.3). Jednoczesne stosowanie eplerenonu i silnych inhibitorów CYP3A4 takich jak:
ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, nelfinawir, klarytromycyna, telitromycyna i nefazodon jest
przeciwwskazane (patrz punkt 4.3).

• Słabe lub umiarkowane inhibitory CYP3A4: Jednoczesne stosowanie eplerenonu i erytromycyny,
sakwinawiru, amiodaronu, diltiazemu, werapamilu lub flukonazolu prowadziło do istotnych
interakcji farmakokinetycznych ze zwiększeniem AUC eplerenonu od 98% do 187%. Dawka
eplerenonu nie powinna zatem być większa niż 25 mg na dobę podczas jednoczesnego stosowania
słabych lub umiarkowanych inhibitorów CYP3A4 (patrz punkt 4.2).

Substancje indukujące CYP3A4: Jednoczesne stosowanie eplerenonu i ziela dziurawca (silny induktor
CYP3A4) spowodowało zmniejszenie AUC eplerenonu o 30%. Większe zmniejszenie AUC eplerenonu
może wystąpić podczas stosowania silniejszych induktorów CYP3A4 np. ryfampicyny. Ze względu na
ryzyko zmniejszenia skuteczności eplerenonu, jednoczesne stosowanie silnych induktorów CYP3A4
(ryfampicyna, karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, ziele dziurawca) i eplerenonu nie jest zalecane
(patrz punkt 4.4).

Leki zobojętniające: Na podstawie wyników klinicznego badania farmakokinetyki, nie oczekuje się
istotnych interakcji podczas jednoczesnego stosowania leków zobojętniających i eplerenonu.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża
Brak odpowiednich danych dotyczących stosowania eplerenonu u kobiet w okresie ciąży. Badania na
zwierzętach nie wykazały bezpośrednich lub pośrednich działań niepożądanych dotyczących ciąży,
rozwoju zarodka i płodu, porodu i rozwoju narodzonego dziecka (patrz punkt 5.3). Należy zachować
ostrożność przepisując eplerenon kobietom w ciąży.

Karmienie piersią
Nie wiadomo, czy eplerenon po podaniu doustnym przenika do mleka ludzkiego, jednakże dane z badań
przedklinicznych wskazują, że eplerenon i (lub) jego metabolity są obecne w mleku szczurzym. Młode
szczury przyjmujące te substancje z mlekiem rozwijały się prawidłowo. Ze względu na nieznaną
możliwość wystąpienia działań niepożądanych u karmionego piersią niemowlęcia, należy zdecydować o
zaprzestaniu karmienia piersią lub odstawieniu produktu leczniczego, biorąc pod uwagę znaczenie
stosowania produktu leczniczego dla matki.

Płodność
Brak dostępnych danych dotyczących wpływu leku na płodność u ludzi.

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Brak badań dotyczących wpływu eplerenonu na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania
maszyn. Eplerenon nie powoduje senności ani nie zaburza zdolności poznawczych, jednak prowadząc
pojazdy lub obsługując maszyny należy brać pod uwagę możliwość wystąpienia zawrotów głowy podczas
leczenia.

#### 4.8 Działania niepożądane

W dwóch badaniach, badaniu przeżywalności i skuteczności eplerenonu w ostrej pozawałowej
niewydolności serca EPHESUS, oraz w badaniu przeżywalności pacjentów leczonych eplerenonem
hospitalizowanych z łagodną niewydolnością serca (ang. Eplerenone in Mild Patients Hospitalization and
Survival Study in Heart Failure − EMPHASIS-HF), ogólna częstość występowania działań niepożądanych
zgłoszonych podczas leczenia eplerenonem była podobna do częstości w grupie otrzymującej placebo.

Poniżej podano te zdarzenia niepożądane, dla których podejrzewa się związek z leczeniem, gdyż
występowały częściej niż w grupie otrzymującej placebo, lub są ciężkie i występowały istotnie częściej niż
w grupie otrzymującej placebo, albo były obserwowane po wprowadzeniu produktu leczniczego do
obrotu. Zdarzenia niepożądane zostały pogrupowane według układów i narządów, których dotyczą oraz
bezwzględnej częstości. Częstości określono następująco: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do <
1/10); niezbyt często (≥ 1/1000 to< 1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000), bardzo rzadko ( 1/10 000),
nie znana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

Zakażenia i zarażenia pasożytnicze
Niezbyt często: odmiedniczkowe zapalenie nerek, zakażenie, zapalenie gardła

Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Niezbyt często: eozynofilia

Zaburzenia endokrynologiczne:
Niezbyt często: niedoczynność tarczycy

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Często: hiperkaliemia (patrz punkt 4.3 i 4.4), hipercholesterolemia
Niezbyt często: hiponatremia, odwodnienie, hipertriglicerydemia

Zaburzenia psychiczne
Często: bezsenność

Zaburzenia układu nerwowego
Często: omdlenia, zawroty głowy, ból głowy
Niezbyt często:, niedoczulica

Zaburzenia serca
Często: lewokomorowa niewydolność serca, migotanie przedsionków,
Niezbyt często: tachykardia

Zaburzenia naczyniowe
Często: niedociśnienie tętnicze
Niezbyt często: zakrzepica tętnic kończyn dolnych, niedociśnienie ortostatyczne

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
Często: kaszel

Zaburzenia żołądka i jelit
Często: biegunka, nudności, zaparcia, wymioty
Niezbyt często: wzdęcia

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Często: wysypka, świąd
Niezbyt często: obrzęk naczynioruchowy, nadmierne pocenie

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej
Często: bolesne skurcze mięśni, ból pleców
Niezbyt często: ból mięśniowo-szkieletowy

Zaburzenia nerek i dróg moczowych
Często: zaburzenia czynności nerek (patrz punkt 4.4 i 4.5)

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Niezbyt często: zapalenie pęcherzyka żółciowego

Zaburzenia układu rozrodczego i piersi
Niezbyt często: ginekomastia

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Często: osłabienie
Niezbyt często: złe samopoczucie

Badania diagnostyczne
Często: zwiększone stężenie mocznika we krwi, zwiększone stężenie kreatyniny we krwi
Niezbyt często: zmniejszenie ilości receptorów czynnika wzrostu naskórka, zwiększone stężenie glukozy
we krwi

W badaniu EPHESUS odnotowano większą liczbę przypadków udaru mózgu wśród osób w bardzo
podeszłym wieku (≥75 lat). Nie było jednak istotnej statystycznie różnicy pomiędzy częstością
występowania udaru w grupie otrzymującej eplerenon (30) wobec grupy otrzymującej placebo (22). W
badaniu EMPHASIS- HF, liczba przypadków udaru mózgu wśród osób w bardzo podeszłym wieku (≥75
lat) wynosiła 9 w grupie otrzymującej eplerenon i 8 w grupie otrzymującej placebo.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie
podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych
Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i
Produktów Biobójczych:
Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: + 48 22 49-21-301, fax: +48 22 49-21-309,
strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

Nie opisano przypadków występowania działań niepożądanych związanych z przedawkowaniem
eplerenonu u ludzi. Najbardziej prawdopodobnymi objawami przedawkowania u człowieka byłoby
niedociśnienie tętnicze lub hiperkaliemia. Eplerenon nie może być usunięty przez hemodializę.
Wykazano, że eplerenon jest silnie wiązany przez węgiel aktywowany. W przypadku objawowego
niedociśnienia tętniczego, należy rozpocząć leczenie podtrzymujące. Jeśli wystąpi hiperkaliemia, należy
rozpocząć typowe leczenie.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: antagoniści aldosteronu, kod ATC: C03DA04

Mechanizm działania
Eplerenon wykazuje względną swoistość wiązania z rekombinowanymi ludzkimi receptorami dla
mineralokortykosteroidów w porównaniu do wiązania z rekombinowanymi ludzkimi receptorami dla
glikokortykosteroidów, progesteronu i androgenów. Eplerenon zapobiega wiązaniu aldosteronu,
kluczowego hormonu w układzie renina-angiotensyna-aldosteron (RAA), który uczestniczy w regulacji
ciśnienia tętniczego i patofizjologii chorób sercowo-naczyniowych.

Działanie farmakodynamiczne
Wykazano, że eplerenon powoduje trwałe zwiększenie aktywności reninowej osocza i stężenia
aldosteronu w surowicy, związane ze zmniejszeniem hamującego wpływu aldosteronu na wydzielanie
reniny (regulacja w mechanizmie ujemnego sprzężenia zwrotnego). Wynikająca z tego zwiększona
aktywność reninowa osocza i zwiększone stężenie krążącego aldosteronu nie zmniejszają działania
eplerenonu.

W badaniach różnych dawek eplerenonu w przewlekłej niewydolności serca (klasa II-IV wg NYHA),
dodanie eplerenonu do leczenia standardowego skutkowało przewidywanym, zależnym od dawki
zwiększeniem stężenia aldosteronu. Podobnie, w podbadaniu do badania EPHESUS dotyczącym serca i
nerek, wykazano, że leczenie eplerenonem prowadziło do istotnego zwiększenia stężenia aldosteronu. Te
wyniki potwierdzają fakt blokowania receptorów dla mineralokortykosteroidów w tych populacjach.

Eplerenon badano w ramach badania EPHESUS. EPHESUS było prowadzonym z zastosowaniem
podwójnie ślepej próby, kontrolowanym placebo badaniem, trwającym 3 lata. Brało w nim udział 6632
pacjentów z ostrym zawałem serca (MI), zaburzoną czynnością lewej komory (określoną na podstawie
frakcji wyrzutowej lewej komory [LVEF] ≤ 40%) i klinicznymi objawami niewydolności serca. W ciągu
3-14 dni (mediana 7 dni) od ostrego zawału serca pacjenci otrzymywali eplerenon lub placebo jako terapię
dodaną do standardowego leczenia, w dawce początkowej 25 mg raz na dobę. Dawkę zwiększano w ciągu
4 tygodni do dawki docelowej wynoszącej 50 mg raz na dobę, o ile stężenie potasu w surowicy wynosiło
< 5,0 mmol/l. Podczas badania, pacjenci otrzymywali standardowe leczenie, w tym kwas
acetylosalicylowy (92%), inhibitory ACE (90%), beta-adrenolityki (83%), azotany (72%), diuretyki
pętlowe (66%) lub inhibitory reduktazy HMG CoA (60%).

W badaniu EPHESUS równorzędnymi punktami końcowymi była umieralność całkowita oraz złożony
punkt końcowy dotyczący zgonu lub hospitalizacji z przyczyn sercowo-naczyniowych. Zmarło 14,4%
pacjentów, których przydzielono do grupy przyjmującej eplerenon, oraz 16,7% pacjentów przyjmujących
placebo (zgon z jakiejkolwiek przyczyny). Złożony punkt końcowy (zgon lub hospitalizacja z przyczyn
sercowo-naczyniowych) wystąpił u 26,7% pacjentów w grupie eplerenonu oraz u 30,0% pacjentów w

grupie placebo. Zatem w badaniu EPHESUS terapia eplerenonem w stosunku do placebo zmniejszyła
ryzyko zgonu z jakiejkolwiek przyczyny o 15% (ryzyko względne 0,85; 95% przedział ufności 0,75-0,96;
p=0,008), głównie poprzez zmniejszenie umieralności z przyczyn sercowo-naczyniowych. Ryzyko zgonu
lub hospitalizacji z przyczyn sercowo-naczyniowych zostało zmniejszone o 13% w grupie otrzymującej
eplerenon (ryzyko względne 0,87; 95% przedział ufności 0,79-0,95; p=0,002). Bezwzględna redukcja
ryzyka dotycząca umieralności całkowitej oraz umieralności i (lub) hospitalizacji z przyczyn sercowonaczyniowych wyniosła odpowiednio 2,3 i 3,3%. Skuteczność kliniczna została wykazana głównie u
pacjentów w wieku poniżej 75 lat. Korzyści z leczenia u chorych w wieku powyżej 75 lat nie są jasne.
Wydolność serca wg klasyfikacji NYHA uległa poprawie lub pozostała bez zmian u istotnie statystycznie
większego odsetka pacjentów otrzymujących eplerenon w porównaniu do placebo. Częstość
występowania hiperkaliemii wyniosła 3,4% w grupie otrzymującej eplerenon w porównaniu do 2,0% w
grupie otrzymującej placebo (p < 0,001). Częstość występowania hipokaliemii wyniosła 0,5% w grupie
otrzymującej eplerenon w porównaniu do 1,5% w grupie otrzymującej placebo (p < 0,001).

Nie zaobserwowano jednorodnego wpływu eplerenonu na częstość akcji serca, czas trwania zespołu QRS,
czy odstępu PR, czy QT, u 147 zdrowych osób badanych pod kątem zmian elektrokardiograficznych
podczas badań farmakokinetycznych.

W badaniu EMPHASIS-HF, wpływ eplerenonu dodanego do standardowej terapii został zbadany na
podstawie wyników badań u pacjentów ze skurczową niewydolnością serca oraz łagodnymi objawami
(klasa funkcyjna II wg NYHA).

W badaniu wzięli udział pacjenci w wieku co najmniej 55 lat, z frakcją wyrzutowa lewej komory serca
LVEF 30% lub ≤35%, dodatkowo do czasu trwania zespołu QRS >130 msec i którzy byli hospitalizowani
z przyczyn sercowo-naczyniowych w okresie 6 miesięcy poprzedzającym przystąpienie do badania, lub
ich stężenie mózgowego peptydu natriuretycznego (ang. brain natriuretic peptide − BNP) wynosiło
przynajmniej 250 pg/mL lub stężenie N-końcowego odcinka pro-BNP w osoczu wynosiło przynajmniej
500 pg/mL u mężczyzn (750 pg/mL u kobiet). Początkowo stosowana dawka eplerenonu wynosiła 25 mg
raz na dobę, po czym po 4 tygodniach została zwiększona do 50 mg raz na dobę, o ile stężenie potasu w
surowicy wynosiło < 5,0 mmol/l. Jeżeli natomiast przewidywany współczynnik filtracji kłębuszkowej
(GFR) wynosił 30-49 mL/min/1,73 m², początkowa dawka eplerenonu wynosiła 25 mg podawana co
drugą dobę i została zwiększona do 25 mg raz na dobę.

Ogółem, 2737 pacjentów uczestniczyło w randomizowanym, przeprowadzonym metodą podwójnie ślepej
próby badaniu z zastosowaniem eplerenonu lub placebo, dodanych do terapii podstawowej z
zastosowaniem leków moczopędnych (85%), inhibitorów ACE (78%), antagonistów receptora
angiotensyny II (19%), leków beta – adrenolitycznych (87%), leków przeciwzakrzepowych (88%) leków
zmniejszających stężenie cholesterolu (63%) oraz glikozydów naparstnicy (27%). Średnia LVEF wynosiła
~26%, a średni czas trwania zespołu QRS wynosił ~122 msec. Większość z pacjentów (83,4%) była
wcześniej hospitalizowana z przyczyn sercowo-naczyniowych w okresie 6 miesięcy poprzedzających
randomizację, z czego około 50% z nich w związku z niewydolnością serca. Około 20% pacjentów miało
wszczepiane defibrylatory lub przechodziło terapię resynchronizującą (ang. cardiac resynchronization
therapy-CRT).

Pierwotny punkt końcowy, zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych lub hospitalizacja z powodu
niewydolności serca wystąpiły u 249 pacjentów (18,3%) w grupie otrzymującej eplerenon i 356 pacjentów
(25,9%) w grupie placebo (RR 0,63, 95% CI, 0,54-0,74; p <0,001). Wpływ eplerenonu na wyniki
pierwotnego punktu końcowego był zgodny we wszystkich opisanych podgrupach.

Wtórny punkt końcowy, zgon z jakiejkolwiek przyczyny odnotowano u 171 pacjentów (12,5%) w grupie
otrzymującej eplerenon oraz 213 pacjentów (15,5%) w grupie placebo (RR 0,76; 95% CI, 0,62-0,93;p =

0,008). Zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych odnotowano u 147 (10,8%) pacjentów w grupie
otrzymującej eplerenon i 185 (13, 5%) w grupie otrzymującej placebo (RR 0,76; 95% CI, 0,61-0,94;
p=0,01).

W trakcie badania, hiperkaliemię (stężenie potasu w surowicy >5,5 mmol/l) odnotowano u 158 pacjentów
(11,8%) w grupie otrzymującej eplerenon i 96 pacjentów (7,2%) w grupie placebo (p< 0,001).
Hipokaliemia, definiowana na podstawie stężenia potasu w surowicy <4,0 mmol/l była statystycznie
mniejsza w grupie otrzymującej eplerenon w porównaniu z placebo (38,9% dla eplerenonu w porównaniu
z 48,4% dla placebo, p<0,0001).

Dzieci i młodzież
Nie prowadzono badań dotyczących stosowania eplerenonu u dzieci i młodzieży z niewydolnością
serca.
W trwającym 10 tygodni badaniu z udziałem dzieci i młodzieży z nadciśnieniem tętniczym (wiek od
4 do 16 lat, n=304), podawanie eplerenonu w dawkach (od 25 mg do 100 mg raz na dobę) powodujących
ekspozycję organizmu na lek podobną do tej u pacjentów dorosłych, nie obniżało skutecznie ciśnienia
tętniczego. W tym badaniu oraz w trwającym 1 rok badaniu oceniającym bezpieczeństwo stosowania
eplerenonu u dzieci i młodzieży z udziałem 149 uczestników (w wieku od 5 do 17 lat), profil
bezpieczeństwa był podobny jak u dorosłych. Nie prowadzono badań eplerenonu u pacjentów z
nadciśnieniem tętniczym w wieku poniżej 4 lat, gdyż badanie z udziałem starszych dzieci i młodzieży
wykazało brak skuteczności leku (patrz punkt 4.2).
Nie prowadzono żadnych badań dotyczących długoterminowego wpływu eplerenonu na stężenie
hormonów u dzieci i młodzieży.

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie
Bezwzględna biodostępność po zastosowaniu 100 mg eplerenonu w formie tabletki podawanej doustnie
wynosi 69%. Maksymalne stężenia w osoczu występują po około 1,5 do 2 godzinach. Maksymalne
stężenia w osoczu (Cmax) i pole pod krzywą stężeń (AUC) są proporcjonalne do dawki dla dawek od 10
mg do 100 mg, i mniej niż proporcjonalne dla dawek większych niż 100 mg. Stan stacjonarny ustala się w
ciągu 2 dni. Pokarm nie ma wpływu na wchłanianie.

Dystrybucja
Eplerenon wiąże się z białkami osocza w około 50% i jest on wiązany głównie przez kwaśne alfa-1-
glikoproteiny. Pozorna objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym jest oceniana na 42-90 L.
Eplerenon nie wiąże się wybiórczo z erytrocytami.

Biotransformacja
Eplerenon jest metabolizowany głównie z udziałem izoenzymu CYP3A4 cytochromu P-450. Nie
zidentyfikowano żadnych czynnych metabolitów eplerenonu w ludzkim osoczu.

Eliminacja
Mniej niż 5% dawki eplerenonu znajduje się w moczu i kale w postaci niezmienionej.
Po podaniu pojedynczej doustnej dawki produktu leczniczego znakowanego izotopem radioaktywnym,
około 32% dawki zostało wydalone z kałem, a około 67% z moczem. Okres półtrwania w fazie eliminacji
eplerenonu wynosi około 3 do 6 godzin. Klirens osoczowy wynosi około 10 l/h.

Specjalne grupy pacjentów
Wiek, płeć i czynniki etniczne: Farmakokinetyka eplerenonu w dawce 100 mg raz na dobę była badana u
osób w podeszłym wieku (≥65 lat), u mężczyzn i kobiet, i u osób rasy czarnej. Farmakokinetyka

eplerenonu nie różniła się znamiennie u mężczyzn i kobiet. W stanie stacjonarnym u osób w podeszłym
wieku występowały większe wartości Cmax (22%) i AUC (45%) w porównaniu do młodszych osób (18 do
45 lat). W stanie stacjonarnym Cmax i AUC były odpowiednio mniejsze o 19% i 26% u osób rasy czarnej
(patrz punkt 4.2).

Dzieci i młodzież: populacyjny model farmakokinetyczny stężeń eplerenonu uzyskany na podstawie
dwóch badań obejmujących 51 pacjentów pediatrycznych z nadciśnieniem tętniczym w wieku 4 do 16 lat
wskazuje, że masa ciała pacjenta ma statystycznie istotny wpływ na objętość dystrybucji eplerenonu, ale
nie na jego klirens. Oczekuje się, że objętość dystrybucji i szczytowe stężenie eplerenonu w surowicy
pacjentów pediatrycznych o większej masie ciała będą podobne jak u dorosłych o podobnej masie ciała,
podczas gdy u pacjentów o masie ciała poniżej 45 kg objętość dystrybucji jest o ok. 40% mniejsza niż u
typowego dorosłego, natomiast oczekuje się, że szczytowe stężenie leku w surowicy będzie większe.
Leczenie eplerenonem pacjentów pediatrycznych rozpoczynano od dawki 25 mg raz na dobę, zwiększanej
do 25 mg dwa razy na dobę po 2 tygodniach, a następnie do 50 mg dwa razy na dobę, jeżeli istniały
wskazania kliniczne. Przy tych dawkach największe stwierdzone stężenie eplerenonu w surowicy
pacjentów pediatrycznych nie było istotnie większe niż u dorosłych, u których leczenie rozpoczynano od
dawki 50 mg raz na dobę.

Niewydolność nerek: Farmakokinetykę eplerenonu badano u chorych z różnym nasileniem niewydolności
nerek oraz u chorych poddawanych hemodializie. W porównaniu do zdrowych ochotników, w stanie
stacjonarnym AUC i Cmax były większe o odpowiednio 38% i 24% u pacjentów z ciężką niewydolnością
nerek, i mniejsze o odpowiednio 26% i 3% u pacjentów poddawanych hemodializie. Nie zaobserwowano
zależności pomiędzy klirensem osoczowym eplerenonu a klirensem kreatyniny. Eplerenon nie jest
eliminowany drogą hemodializy (patrz punkt 4.4.).

Niewydolność wątroby: Farmakokinetykę eplerenonu w dawce 400 mg badano u pacjentów z
umiarkowaną (klasa B w skali Child Pugh) niewydolnością wątroby w porównaniu do osób bez
niewydolności wątroby. Cmax w stanie stacjonarnym i AUC były większe o odpowiednio 3,6% i 42%
(patrz punkt 4.2.). Ponieważ stosowanie eplerenonu nie było badane u osób z ciężką niewydolnością
wątroby, eplerenon jest przeciwwskazany w tej grupie chorych (patrz punkt 4.3.).

Niewydolność serca: Farmakokinetykę eplerenonu w dawce 50 mg badano u chorych z niewydolnością
serca (klasa II-IV wg NYHA). W porównaniu do zdrowych ochotników w tym samym wieku, o takiej
samej masie ciała i tej samej płci, w stanie stacjonarnym AUC i Cmax były większe o odpowiednio 38% i
30%. Zgodnie z tymi wynikami, populacyjna analiza farmakokinetyczna eplerenonu oparta o podzbiór
chorych z badania EPHESUS wskazuje, że klirens eplerenonu u chorych z niewydolnością serca był
podobny do klirensu u osób zdrowych.

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Badania przedkliniczne dotyczące farmakologii bezpieczeństwa, genotoksyczności, działania
rakotwórczego i toksycznego wpływu na reprodukcję nie wykazały szczególnych zagrożeń dla ludzi.
W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym zaobserwowano zanik gruczołu krokowego u
szczurów i psów, gdy ekspozycja na lek była nieznacznie większa od ekspozycji w warunkach
klinicznych. Zmiany w gruczole krokowym nie były związane z niepożądanymi skutkami
czynnościowymi. Znaczenie kliniczne tych wyników nie jest znane.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki:
Laktoza jednowodna
Celuloza mikrokrystaliczna (E460)
Hypromeloza (Benecel E3)
Kroskarmeloza sodowa (typ A)
Talk
Magnezu stearynian

Otoczka:
Opadry 02F220004 (yellow):
Makrogol /PEG 6000
HPMC 2910/Hypromeloza 5 cP
Talk (E553b)
Tytanu dwutlenek (E 171)
Żelaza tlenek czerwony (E 172)
Żelaza tlenek żółty (E 172)

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

30 miesięcy.

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Blistry PCV/Aluminium w tekturowym pudełku zawierające 20, 28, 30, 50, 90, 100 i 200
tabletek.
Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do
stosownia

Bez specjalnych zaleceń.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE
DO OBROTU

Bausch Health Ireland Limited
3013 Lake Drive
Citywest Business Campus
Dublin 24, D24PPT3
Irlandia

### 8. NUMERY POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

25 mg pozwolenie nr: 21959
50 mg pozwolenie nr: 21960

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU I
DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 25.06.2014
Data ostatniego przedłużenia pozwolenia: 5 marca 2018

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.