# Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM

> Eplerenon + Furosemid · 50 mg + 40 mg · Tabletki

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM
- **Nazwa powszechna:** Eplerenonum + Furosemidum
- **Substancja czynna:** [Eplerenon + Furosemid](https://apteka.online/odpowiedniki/eplerenonum)
- **Moc:** 50 mg + 40 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** C03EB01
- **Liczba opakowań:** 3
- **Numer pozwolenia:** 28928
- **Podmiot odpowiedzialny:** Przedsiębiorstwo Farmaceutyczne LEK-AM Sp. z o.o.
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/diuretyki/eplerenonum-furosemidum-lek-am-tabl-50-mg-40-mg-przedsiebiorstwo
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/diuretyki/eplerenonum-furosemidum-lek-am-tabl-50-mg-40-mg-przedsiebiorstwo.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/50219/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/50219/characteristic

## Dostępne opakowania (3)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 30 tabl. | 5909991567620 | Rp | — | Brak danych | — |
| 60 tabl. | 5906720538135 | Rp | — | Brak danych | — |
| 90 tabl. | 5906720538159 | Rp | — | Brak danych | — |

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM i w jakim celu się go stosuje?
Lek Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM zawiera dwie substancje czynne: eplerenon i furosemid.
• Eplerenon należy do grupy leków nazywanych wybiórczymi antagonistami aldosteronu. Leki te
blokują działanie aldosteronu, substancji wytwarzanej przez organizm, która kontroluje ciśnienie
tętnicze i czynność serca. Zwiększone stężenie aldosteronu może powodować w organizmie
zmiany prowadzące do niewydolności serca.
• Furosemid należy do grupy leków nazywanych lekami moczopędnymi, które zwiększają ilość
moczu wydalanego przez nerki, pomagając usunąć nadmiar płynów z organizmu. Leki
moczopędne określane są również jako diuretyki.

Lek Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM jest stosowany jako leczenie zastępcze u dorosłych
pacjentów, którzy przyjmują już furosemid i eplerenon w dawkach, jak w produkcie złożonym
Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM, w celu zmniejszenia ryzyka umieralności i zachorowalności z
przyczyn sercowo-naczyniowych u pacjentów w stanie stabilnym z zaburzeniem czynności lewej
komory serca, frakcja wyrzutowa lewej komory ≤ 40% oraz klinicznymi objawami niewydolności serca
(obrzęki) po przebytym niedawno zawale mięśnia sercowego.

### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM

Kiedy nie stosować leku Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM:

• jeśli pacjent ma uczulenie na eplerenon, furosemid lub którykolwiek z pozostałych składników
tego leku (wymienionych w punkcie 6),
• jeśli pacjent jest uczulony na amiloryd, sulfonamidy lub pochodne sulfonamidowe, takie jak
sulfadiazyna lub kotrimoksazol,
• jeżeli pacjent ma duże stężenie potasu we krwi (hiperkaliemia),
• jeżeli u pacjenta występuje ciężka choroba nerek,
• jeżeli u pacjenta występuje ciężka choroba wątroby,
• jeśli pacjent stosuje leki usuwające nadmiar płynów z organizmu (leki moczopędne
oszczędzające potas),
• jeśli pacjent stosuje leki przeciwgrzybicze (ketokonazol lub itrakonazol),
• jeśli pacjent stosuje leki przeciw wirusowi HIV (nelfinawir lub rytonawir),
• jeśli pacjent przyjmuje antybiotyki, stosowane w leczeniu zakażeń bakteryjnych
(klarytromycynę lub telitromycynę),
• jeśli pacjent zażywa nefazodon, stosowany w leczeniu depresji,
• jeśli pacjent przyjmuje leki stosowane w leczeniu pewnych chorób serca lub nadciśnienia
tętniczego (tak zwane inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE) w skojarzeniu
z antagonistami receptora angiotensyny II (AIIRA)),
• jeśli pacjent ma zmniejszoną objętość wewnątrznaczyniową lub jest odwodniony
(z towarzyszącym niskim ciśnieniem tętniczym lub bez niego),
• jeśli pacjent nie oddaje moczu,
• jeśli pacjent ma niewydolność nerek - w niektórych typach niewydolności nerek nadal można
przyjmować ten lek - zadecyduje o tym lekarz,
• jeśli u pacjenta występuje ciężka choroba wątroby z zaburzeniami mózgu (encefalopatia
wątrobowa),
• jeśli u pacjenta występują stany przedśpiączkowe i śpiączkowe związane z marskością wątroby,
• jeśli pacjent ma niedobór elektrolitów (np. małe stężenie potasu lub sodu we krwi, stwierdzone
w badaniu krwi),
• jeśli u pacjenta występuje choroba o nazwie „choroba Addisona”, która może powodować
zmęczenie i osłabienie,
• jeśli pacjent przyjmuje inne leki zmieniające stężenie potasu we krwi (patrz „Lek Eplerenonum
+ Furosemidum LEK-AM a inne leki"),
• zatrucie glikozydami naparstnicy,
• porfiria,
• jeśli pacjentka karmi piersią (patrz „Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność”).

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem stosowania leku Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM należy omówić to z
lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką:
• jeśli u pacjenta występuje choroba nerek lub wątroby (patrz także punkt „Kiedy nie stosować
leku Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM”),
• jeśli pacjent przyjmuje sole litu (stosowane zwykle w leczeniu zaburzeń maniakalnodepresyjnych, nazywanych również zaburzeniami dwubiegunowymi),
• jeśli pacjent przyjmuje takrolimus lub cyklosporynę (stosowane w leczeniu chorób skóry, takich
jak łuszczyca lub wyprysk oraz aby zapobiec odrzuceniu przeszczepionego narządu),
• jeśli pacjent ma 65 lat lub więcej,
• jeśli pacjent ma trudności z oddawaniem moczu,
• jeśli u pacjenta występuje cukrzyca (duże stężenie cukru we krwi),
• jeśli pacjentka jest w ciąży,

• jeśli u pacjenta występuje dna moczanowa, zaburzenia czynności wątroby lub nerek,
• jeśli pacjent ma niskie ciśnienie tętnicze, konieczne jest regularne oznaczanie stężania
elektrolitów i odpowiednie dostosowywanie dawki, a także, jeśli podczas wstawania u pacjenta
występują zawroty głowy,
• jeśli u pacjenta występuje niskie stężenie białka we krwi (hipoproteinemia),
• jeśli pacjent przyjmuje rysperydon,
• jeśli u pacjenta występują zaburzenia dotyczące gruczołu krokowego,
• jeśli pacjent odczuwa zawroty głowy lub jest odwodniony – takie objawy mogą wystąpić, jeśli
pacjent utracił dużo płynów na skutek wymiotów, biegunki lub bardzo częstego oddawania
moczu, a także jeśli pacjent ma trudności z piciem lub jedzeniem,
• jeśli pacjent będzie stosował jednocześnie NLPZ,
• jeśli pacjent będzie miał wykonywane badanie tolerancji glukozy,
• jeśli pacjent przyjmuje inne leki moczopędne,
• jeśli pacjent ma stwierdzony toczeń rumieniowaty układowy (choroba układu
odpornościowego, która atakuje skórę, kości, stawy i narządy wewnętrzne),
• jeśli pacjent jest w podeszłym wieku, przyjmuje inne leki, które mogą spowodować obniżenie
ciśnienia tętniczego lub ma inne schorzenia, które mogą spowodować ryzyko obniżenia
ciśnienia tętniczego.

W razie wątpliwości, czy którykolwiek z powyższych stanów dotyczy pacjenta, przed zastosowaniem
leku Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą.

Dzieci i młodzież
Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności eplerenonu u dzieci i młodzieży, dlatego nie
należy stosować leku Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM w tej grupie pacjentów.

Lek Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować.
Lek Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM może wpływać na działanie niżej wymienionych leków,
jak również wymienione leki mogą wpływać na działanie leku Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM:

• Itrakonazol lub ketokonazol (stosowane w leczeniu zakażeń grzybiczych), rytonawir, nelfinawir
(leki przeciwwirusowe przeciwko wirusowi HIV), klarytromycyna, telitromycyna (stosowane w
leczeniu zakażeń bakteryjnych) lub nefazodon (stosowany w leczeniu depresji) - leki te zwalniają
metabolizm leku Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM, tym samym przedłużając jego wpływ na
organizm.
• Leki moczopędne oszczędzające potas (leki pomagające usunąć nadmiar płynów z organizmu) oraz
preparaty uzupełniające potas - leki te zwiększają ryzyko wystąpienia dużego stężenia potasu we
krwi.
• Inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE), takie jak ramipryl, enalapryl, peryndopryl w
połączeniu z antagonistami receptora angiotensyny (AIIRA), stosowane w leczeniu wysokiego
ciśnienia tętniczego, chorób serca oraz niektórych chorób nerek - leki te mogą zwiększać ryzyko
wystąpienia wysokiego stężenia potasu we krwi.
• Lit (zazwyczaj stosowany w leczeniu zaburzeń maniakalno-depresyjnych, nazywanych również
zaburzeniami dwubiegunowymi) – jednoczesne przyjmowanie litu z lekami moczopędnymi i
inhibitorami ACE (stosowanymi w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz chorób serca) zwiększało
stężenie litu we krwi, co mogło powodować działania niepożądane, takie jak utrata apetytu,

zaburzenia widzenia, uczucie zmęczenia, osłabienie mięśni, drżenie mięśni.
• Cyklosporyna lub takrolimus (stosowane w leczeniu chorób skóry, takich jak łuszczyca lub
wyprysk oraz aby zapobiec odrzuceniu przeszczepionego narządu) - leki te mogą powodować
zaburzenia czynności nerek i tym samym zwiększać ryzyko wystąpienia wysokiego stężenia potasu
we krwi.
• Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ – niektóre leki przeciwbólowe, takie jak aspiryna,
ibuprofen, ketoprofen lub indometacyna, stosowane w celu złagodzenia bólu, sztywności i stanu
zapalnego) - leki te mogą powodować zaburzenia czynności nerek i tym samym zwiększać ryzyko
wystąpienia dużego stężenia potasu we krwi.
• Trimetoprim (stosowany w leczeniu zakażeń bakteryjnych) - może zwiększać ryzyko wystąpienia
wysokiego stężenia potasu we krwi.
• Alfa1-adrenolityki, takie jak prazosyna lub alfuzosyna (stosowane w leczeniu nadciśnienia
tętniczego i niektórych chorób gruczołu krokowego) - mogą powodować zmniejszenie ciśnienia
tętniczego i zawroty głowy podczas zmiany pozycji ciała na stojącą.
• Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, takie jak amitryptylina lub amoksapina (stosowane w
leczeniu depresji), leki przeciwpsychotyczne, nazywane również neuroleptykami, takie jak
chloropromazyna lub haloperydol (stosowane w leczeniu zaburzeń psychicznych), amifostyna
(stosowana w chemioterapii nowotworów) oraz baklofen (stosowany w przypadku zwiększonego
napięcia mięśniowego) - leki te mogą powodować zmniejszenie ciśnienia tętniczego i zawroty
głowy podczas zmiany pozycji ciała na stojącą.
• Glikokortykosteroidy, takie jak hydrokortyzon lub prednizon (stosowane w leczeniu stanów
zapalnych i niektórych chorób skóry) oraz tetrakozaktyd (stosowany głównie w diagnozowaniu i
leczeniu zaburzeń kory nadnerczy) - mogą osłabiać działanie obniżające ciśnienie tętnicze leku
Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM.
• Digoksyna (stosowana w leczeniu chorób serca) - jednoczesne stosowanie z lekiem Eplerenonum +
Furosemidum LEK-AM może spowodować zwiększenie stężenia digoksyny we krwi. Lekarz może
zmienić dawkę leku.
• Warfaryna (lek przeciwzakrzepowy) – należy zachować ostrożność podczas stosowania warfaryny,
ponieważ zwiększone stężenie warfaryny we krwi może zaburzać wpływ leku Eplerenonum +
Furosemidum LEK-AM na organizm.
• Erytromycyna (stosowana w leczeniu zakażeń bakteryjnych), sakwinawir (lek przeciwwirusowy
stosowany w leczeniu zakażeń wirusem HIV), flukonazol (stosowany w leczeniu zakażeń
grzybiczych), amiodaron, diltiazem oraz werapamil (stosowane w leczeniu chorób serca i
nadciśnienia tętniczego) - zwalniają metabolizm leku Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM, tym
samym przedłużając jego wpływ na organizm.
• Ziele dziurawca (lek ziołowy), ryfampicyna (stosowana w leczeniu zakażeń bakteryjnych),
karbamazepina, fenytoina i fenobarbital (stosowane, między innymi, w leczeniu padaczki) - mogą
przyspieszać metabolizm leku Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM, a tym samym osłabiać jego
działanie.
• Leki takie jak losartan, kandesartan, irbesartan (tak zwani antagoniści receptora angiotensyny II).
Lekarz może zmienić dawkę lub zalecić zaprzestanie ich przyjmowania.
• Leki stosowane w przypadku nadciśnienia lub zaburzeń serca. Lekarz może zmienić dawkę leku.
• Inne leki stosowane w leczeniu wysokiego ciśnienia tętniczego i inne leki stosowane w celu
usunięcia nadmiaru wody z organizmu, nazywane lekami moczopędnymi, takie jak amiloryd,
spironolakton, acetazolamid i metolazon.
• Leki, które wpływają na stężenie potasu we krwi. Należą do nich suplementy potasu, takie jak
potasu chlorek lub niektóre leki moczopędne (diuretyki).
• Leki stosowane w leczeniu zaburzeń rytmu serca, takie jak amiodaron, dyzopiramid, flekainid,

lidokaina, sotalol i meksyletyna.
• Leki nasenne i uspokajające, np. chloralu wodzian.
• Leki stosowane w znieczuleniu ogólnym w celu zwiotczenia mięśni podczas operacji.
W przypadku znieczulenia należy upewnić się, że lekarz lub pielęgniarka wie, że pacjent przyjmuje
furosemid.
• Leki przeciwcukrzycowe - podczas przyjmowania furosemidu ich działanie może być osłabione.
• Teofilina - stosowana w przypadku świszczącego oddechu lub trudności w oddychaniu.
• Fenytoina - stosowana w leczeniu padaczki - może osłabiać działanie furosemidu.
• Leki stosowane w zaburzeniach psychicznych nazywanych psychozami, takie jak rysperydon,
amisulpryd, sertyndol, pimozyd i chloropromazyna. Należy unikać stosowania pimozydu z
furosemidem.
• Związki platyny.
• Cisplatyna - stosowana w leczeniu niektórych nowotworów.
• Karbamazepina - stosowana w leczeniu padaczki.
• Aminoglutetymid - stosowany w leczeniu raka piersi.
• Aldesleukina - stosowana w celu zapobiegania odrzuceniu przeszczepionego narządu.
• Moksysylit - stosowany w leczeniu zespołu Raynauda.
• Leki stosowane w leczeniu dusznicy bolesnej w postaci wziewnej lub tabletek, które rozpuszczają
się pod językiem, takie jak glicerolu triazotan lub izosorbidu diazotan.
• Metotreksat - stosowany w chorobach skóry, stawów lub jelit.
• Karbenoksolon i sukralfat - stosowane w leczeniu owrzodzeń przełyku i żołądka.
• Reboksetyna, amitryptylina i fenelzyna - stosowane w depresji.
• Amfoterycyna - stosowana w zakażeniach grzybiczych, w przypadku długotrwałego podawania.
• Kortykosteroidy - stosowane w stanach zapalnych, takie jak prednizolon.
• Atomoksetyna stosowana w leczeniu zespołu nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi
(ADHD).
• Leki zmniejszające napięcie mięśni, takie jak tyzanidyna.
• Leki przeciwhistaminowe, stosowane w leczeniu alergii, takie jak cetyryzyna.
• Alprostadyl, stosowany w leczeniu impotencji u mężczyzn.
• Estrogeny i drospirenon, stosowane jako środki antykoncepcyjne lub w hormonalnej terapii
zastępczej (HTZ).
• Lukrecja - często zawarta w lekach przeciwkaszlowych, w przypadku przyjmowania w dużych
dawkach.
• Probenecyd (stosowany z innymi lekami podawanymi w zakażeniu wirusem HIV).
• Leki stosowane w zakażeniach, takie jak gentamycyna, amikacyna, neomycyna, netylmycyna,
tobramycyna, wankomycyna lub cefalosporyny w dużych dawkach.
• Substancje stosowane we wstrzyknięciu przed badaniami rentgenowskimi (środki kontrastujące
stosowane w radiologii).
• Leki podawane w zaparciach (środki przeczyszczające), stosowane przez dłuższy czas, takie jak
bisakodyl lub senna.
• Leki przeciwastmatyczne podawane w dużych dawkach, takie jak salbutamol, terbutaliny siarczan,
salmeterol, formoterol lub bambuterol.
• Leki stosowane w przypadku niedrożności nosa, takie jak efedryna i ksylometazolina.
• Sole potasu stosowane w przypadku małego stężenia potasu we krwi.
• Leki stosowane w leczeniu choroby Parkinsona, takie jak lewodopa.
• Inne leki moczopędne (diuretyki), takie jak bendroflumetiazyd. Lekarz może zmienić dawkę leku.
• Duże dawki furosemidu podawane z lewotyroksyną mogą prowadzić początkowo do

przejściowego zwiększenia ilości wolnych hormonów tarczycy, po którym następuje ogólne
zmniejszenie całkowitego stężenia hormonów tarczycy.

Lek Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM z jedzeniem i piciem
Lek Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM najlepiej przyjmować na czczo, popijając tabletkę dużą
ilością płynu. Podczas przyjmowania leku Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM należy unikać
spożywania alkoholu, ponieważ może to obniżyć ciśnienie tętnicze.

Ciąża i karmienie piersią
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku. Działanie leku
Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM w czasie ciąży nie było oceniane u ludzi.

Jedna z substancji czynnych tego leku, furosemid, w niewielkich ilościach może przenikać do mleka
matki. Dlatego nie należy karmić piersią podczas stosowania tego leku.
Należy poradzić się lekarza czy zaprzestać karmienia piersią, czy przerwać stosowanie leku.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Po zastosowaniu leku Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM mogą wystąpić: osłabienie uwagi,
zawroty głowy i niewyraźne widzenie. W takim przypadku nie należy prowadzić pojazdów ani
obsługiwać maszyn.

Lek Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM zawiera laktozę jednowodną i sód
Lek Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM zawiera laktozę jednowodną (rodzaj cukru). Jeśli
stwierdzono wcześniej u pacjenta nietolerancję niektórych cukrów, pacjent powinien skontaktować się z
lekarzem przed przyjęciem leku.

Lek Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to
znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.

### 3. Jak stosować lek Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM?
Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty. W razie wątpliwości
należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Tabletki leku Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM najlepiej przyjmować na czczo, popijając dużą
ilością płynu.

Lek Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM to produkt złożony, który może być stosowany wyłącznie
u pacjentów, u których zostały ustalone dawki podtrzymujące w oparciu o przyjmowane leki
jednoskładnikowe (furosemid i eplerenon stosowane w oddzielnych produktach), oraz nie wymagają
zmian dawek. Jeśli produkt złożony spowoduje wystąpienie działań niepożądanych, wskazujących na
konieczność ponownego dostosowania dawki, produkt należy odstawić a lekarz powinien określić
dawkę adekwatną dla pacjenta stosując furosemid i eplerenon w oddzielnych produktach.

W celu umożliwienia indywidualnego dostosowywania dawki w obrocie dostępne są postacie
zawierające 25 mg eplerenonu i 40 mg furosemidu oraz 50 mg eplerenonu i 40 mg furosemidu.
Maksymalna dawka eplerenonu wynosi 50 mg na dobę.

Zalecana dawka podtrzymująca to jedna tabletka zawierająca 50 mg eplerenonu i 40 mg furosemidu raz
na dobę.

W trakcie leczenia lekarz może zalecić oznaczenie stężenia potasu we krwi, a w przypadku
konieczności zmiany dawkowania zależnie od stężenia potasu we krwi, lekarz może dostosować dawkę
stosując furosemid i eplerenon w oddzielnych produktach.

Jeżeli u pacjenta występuje łagodna lub umiarkowana choroba nerek, lekarz może zalecić dostosowanie
dawki, uwzględniając stężenie potasu we krwi, stosując furosemid i eplerenon w oddzielnych
produktach. U pacjentów z ciężką chorobą nerek stosowanie leku Eplerenonum + Furosemidum LEKAM jest przeciwwskazane.

W przypadku chorób wątroby lub nerek konieczne może być częstsze oznaczanie stężenia potasu we
krwi (patrz też „Kiedy nie stosować leku Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM”).

Stosowanie u dzieci i młodzieży:
Nie zaleca się stosowania leku Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM.

Stosowanie u osób w podeszłym wieku:
Lekarz może zalecić okresowe badanie stężenia potasu we krwi, a w przypadku konieczności zmiany
dawkowania zależnie od stężenia potasu we krwi, lekarz może dostosować dawkę stosując furosemid i
eplerenon w oddzielnych produktach.

Stosowanie u osób z zaburzeniami czynności nerek
U pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością nerek lekarz może zalecić okresowe badanie
stężenia potasu we krwi, a w przypadku konieczności zmiany dawkowania zależnie od stężenia potasu
we krwi, lekarz może dostosować dawkę stosując furosemid i eplerenon w oddzielnych produktach.

Stosowanie u pacjentów przyjmujących inne produkty lecznicze
W przypadku jednoczesnego stosowania słabych lub umiarkowanych inhibitorów CYP3A4,
np. amiodaronu, diltiazemu i werapamilu, dawka podtrzymująca nie powinna być większa niż
25 mg + 40 mg raz na dobę.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM
W przypadku zażycia większej niż zalecana dawki leku Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM lub
zażycia jakiejkolwiek dawki przez dziecko, należy natychmiast powiadomić lekarza lub zgłosić się do
oddziału ratunkowego najbliższego szpitala, nawet jeśli nie występują żadne objawy. Należy zabrać ze
sobą opakowanie leku, aby lekarz wiedział, jaki lek został zażyty. Najbardziej prawdopodobne objawy
przedawkowania leku to: niskie ciśnienie tętnicze (powodujące uczucie oszołomienia, zawroty głowy,
niewyraźne widzenie, osłabienie, nagłą utratę przytomności), hiperkaliemia (duże stężenie potasu we
krwi), powodująca kurcze mięśni, biegunkę, nudności, zawroty głowy lub ból głowy), nierówna
czynność serca, zakrzepy krwi (powodujące ból i obrzęk części ciała, w której powstały), dezorientacja,
niemożność skupienia uwagi, brak emocji lub zainteresowania czymkolwiek. Mogą również wystąpić
zaburzenia dotyczące nerek lub krwi.

Pominięcie zastosowania leku Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM
Jeśli zbliża się czas przyjęcia następnej tabletki, należy pominąć zapomnianą tabletkę i przyjąć kolejną
o zwykłej porze.

W innym przypadku, należy przyjąć tabletkę zaraz po przypomnieniu sobie, pod warunkiem że do czasu
przyjęcia następnej tabletki jest ponad 12 godzin. Następnie należy powrócić do zwykłego schematu
dawkowania.
Nie należy stosować dawki podwójnej, w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Przerwanie stosowania leku Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM
Ważne jest, aby przyjmować lek Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM zgodnie z zaleceniami, chyba
że lekarz zaleci przerwanie leczenia.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić
się do lekarza lub farmaceuty.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Jeśli wystąpi którykolwiek z poniższych objawów, należy przerwać stosowanie leku i natychmiast
zwrócić się do lekarza:
• obrzęk twarzy, języka lub gardła, trudności w połykaniu, pokrzywka i trudności w oddychaniu
(są to objawy obrzęku naczynioruchowego, niezbyt często występującego działania
niepożądanego).
• reakcje alergiczne, takie jak swędzenie, wysypka skórna z silnym świądem i pokrzywka,
gorączka, uczulenie na światło, ciężka reakcja alergiczna z (wysoką) gorączką, czerwone plamy
na skórze, ból stawów i (lub) zapalenie oczu, ciężka, ostra reakcja (alergiczna) z towarzyszącą
gorączką i pęcherzami na skórze/złuszczaniem się skóry oraz plamki na skutek krwawienia do
skóry.
• ostre zapalenie trzustki, któremu towarzyszy silny ból w nadbrzuszu, promieniujący do pleców.

Inne możliwe działania niepożądane:
Należy poinformować lekarza, jeśli któryś z poniższych objawów nasili się lub utrzymuje się dłużej niż
kilka dni.

Często (mogą wystąpić u mniej niż 1 na 10 osób)
• zwiększenie stężenia potasu we krwi (objawy to: kurcze mięśni, biegunka, nudności, zawroty
głowy lub ból głowy),
• zwiększenie stężenia cholesterolu we krwi,
• bezsenność (trudności w zasypianiu),
• omdlenie,
• zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego,
• ból głowy,
• zaburzenia serca, np. zaburzenia rytmu serca oraz niewydolność serca,
• niskie ciśnienie tętnicze,
• kaszel,
• biegunka,
• nudności,
• zaparcia,
• wymioty,

• wysypka,
• świąd,
• kurcze mięśni,
• ból pleców,
• zaburzenia czynności nerek,
• osłabienie,
• zwiększenie stężenia mocznika we krwi,
• zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, które może wskazywać na zaburzenie czynności
nerek.

Niezbyt często (mogą wystąpić u mniej niż 1 na 100 osób)
• zapalenie nerek,
• zakażenie,
• zapalenie gardła,
• eozynofilia (zwiększenie liczby jednego z typów krwinek białych),
• małopłytkowość,
• niedoczynność tarczycy,
• małe stężenie sodu we krwi,
• odwodnienie, suchość błony śluzowej jamy ustnej, pragnienie
• zwiększenie stężenia trójglicerydów (tłuszczów) we krwi,
• osłabienie czucia dotyku,
• zaburzenia widzenia,
• przyspieszona czynność serca,
• zakrzepica (powstawanie zakrzepów krwi) kończyn dolnych,
• zmniejszenie ciśnienia tętniczego, mogące powodować zawroty głowy podczas zmiany pozycji
ciała na stojącą,
• wzdęcia,
• obrzęk naczynioruchowy (którego objawy mogą obejmować obrzęk twarzy, języka lub gardła,
trudności w połykaniu, pokrzywkę i trudności w oddychaniu),
• zwiększona potliwość,
• ból mięśniowo-szkieletowy,
• zapalenie pęcherzyka żółciowego,
• powiększenie piersi u mężczyzn,
• złe ogólne samopoczucie,
• zwiększenie stężenia glukozy we krwi,
• zmiany niektórych wyników badania krwi (np. przemijające zwiększenie stężenia kreatyniny i
mocznika),
• nieprawidłowa liczba płytek krwi, której towarzyszą siniaki i tendencja do krwawienia,
• nadwrażliwość na światło,
• mimowolny wyciek moczu,
• u osób w podeszłym wieku - zmniejszenie objętości wewnątrznaczyniowej, niedobór płynów i
zagęszczenie krwi, mogące spowodować tworzenie się zakrzepów,
• głuchota (czasem nieodwracalna).

Rzadko (mogą wystąpić u mniej niż 1 na 1000 osób)
• nieprawidłowa liczba krwinek (niedobór krwinek białych), której towarzyszy zwiększona
podatność na zakażenia,

• zwiększenie ilości niektórych krwinek białych (eozynofilów) we krwi,
• zahamowanie czynności szpiku kostnego
• uczucie pełzania na skórze, swędzenie lub mrowienie bez przyczyny,
• zagrażająca życiu utrata przytomności,
• zaburzenia słuchu i dzwonienie w uszach, które są zazwyczaj przemijające,
• zapalenie naczyń krwionośnych,
• ostra niewydolność nerek,
• zapalenie nerek z obecnością krwi w moczu, gorączką i bólem w okolicy bocznej pleców – w
przypadku niedrożności dróg moczowych może dojść do zastoju moczu,
• jeśli u pacjenta występuje zaburzenie pęcherza, powiększenie gruczołu krokowego lub
zwężenie moczowodów, może wystąpić nagłe zatrzymanie moczu,
• wstrząs (znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego, skrajna bladość, niepokój, słabo wyczuwalne,
szybkie tętno, wilgotna skóra, zaburzenia przytomności) w wyniku nagłego, znacznego
rozszerzenia naczyń krwionośnych z powodu uczulenia na niektóre substancje,
• gorączka.

Bardzo rzadko (mogą wystąpić u mniej niż 1 na 10 000 osób)
• niedokrwistość (stan charakteryzujący się niedoborem krwinek czerwonych),
• bardzo ciężkie zaburzenia krwi (niedobór krwinek białych) z towarzyszącą nagłą wysoką
gorączką, silnym bólem gardła i owrzodzeniami w jamie ustnej,
• niektóre zaburzenia czynności wątroby,
• zwiększenie aktywności niektórych enzymów wątrobowych.
Podczas leczenia furosemidem może zwiększyć się stężenie niektórych tłuszczów we krwi (cholesterol i
triglicerydy), ale zwykle powraca do normy w ciągu 6 miesięcy.

Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)
• ostra uogólniona osutka krostkowa (ostra wysypka polekowa z gorączką),
• zawroty głowy, omdlenie i utrata przytomności (spowodowane objawowym niedociśnieniem).

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Działania niepożądane
można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów
Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów
Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na
temat bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM?
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Przechowywać w temperaturze poniżej 30°C. Przechowywać blister w opakowaniu zewnętrznym w celu
ochrony przed światłem.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku i blistrze po EXP:.
Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM
Substancjami czynnymi leku są:
• Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM, 25 mg + 40 mg, tabletki: każda tabletka zawiera
25 mg eplerenonu i 40 mg furosemimdu
• Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM, 50 mg + 40 mg, tabletki: każda tabletka zawiera
50 mg eplerenonu i 40 mg furosemimdu

Pozostałe składniki to: laktoza jednowodna, celuloza mikrokrystaliczna typ 101, celuloza
mikrokrystaliczna typ 102, hydroksypropyloceluloza 100 cPs, kroskarmeloza sodowa, talk, magnezu
stearynian oraz sodu laurylosiarczan.

Jak wygląda lek Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM i co zawiera opakowanie
Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM, 25 mg + 40 mg, tabletki: białe lub prawie białe, obustronnie
wypukłe tabletki w kształcie kapsułki, o wymiarach 20 mm x 8 mm, z wytłoczonym oznakowaniem
„25/40” na jednej stronie. Na powierzchni tabletki mogą występować ciemne plamki.

Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM, 50 mg + 40 mg, tabletki: białe lub prawie białe, obustronnie
wypukłe, owalne tabletki, o wymiarach 19 mm x 9,6 mm, z wytłoczonym oznakowaniem „50/40” na
jednej stronie. Na powierzchni tabletki mogą występować ciemne plamki.

Tabletki są zapakowane w blistry PVC/PVDC/Aluminium i umieszczone w tekturowym pudełku.
Opakowanie zawiera 30, 60 lub 90 tabletek.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca
Przedsiębiorstwo Farmaceutyczne LEK-AM Sp. z o.o.
ul. Ostrzykowizna 14A
05-170 Zakroczym
Tel.: (22) 785 27 60

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM, 25 mg + 40 mg, tabletki
Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM, 50 mg + 40 mg, tabletki

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM, 25 mg + 40 mg, tabletki
Każda tabletka zawiera 25 mg eplerenonu oraz 40 mg furosemidu.

Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM, 50 mg + 40 mg, tabletki
Każda tabletka zawiera 50 mg eplerenonu oraz 40 mg furosemidu.

Substancje pomocnicze o znanym działaniu
Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM, 25 mg + 40 mg, tabletki
Każda tabletka o mocy 25 mg + 40 mg zawiera 490,03 mg laktozy (patrz punkt 4.4).

Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM, 50 mg + 40 mg, tabletki
Każda tabletka o mocy 50 mg + 40 mg zawiera 475,78 mg laktozy (patrz punkt 4.4).

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka

Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM, 25 mg + 40 mg, tabletki
Białe lub prawie białe, obustronnie wypukłe tabletki w kształcie kapsułki, o wymiarach 20 mm x 8
mm, z wytłoczonym oznakowaniem „25/40” na jednej stronie. Na powierzchni tabletki mogą
występować ciemne plamki.

Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM, 50 mg + 40 mg, tabletki
Białe lub prawie białe, obustronnie wypukłe, owalne tabletki o wymiarach 19 mm x 9,6 mm, z
wytłoczonym oznakowaniem „50/40” na jednej stronie. Na powierzchni tabletki mogą występować
ciemne plamki.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Leczenie zastępcze u pacjentów dorosłych, którzy przyjmują furosemid i eplerenon w dawkach, jak
w produkcie złożonym Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM, w celu zmniejszenia ryzyka

umieralności i zachorowalności z przyczyn sercowo-naczyniowych u pacjentów w stanie stabilnym z
zaburzeniem czynności lewej komory serca, frakcja wyrzutowa lewej komory ≤ 40% (ang. left
ventricular ejection fraction – LVEF) oraz klinicznymi objawami niewydolności serca (obrzęki) po
przebytym niedawno zawale mięśnia sercowego.

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie
Produkt leczniczy Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM nie jest odpowiedni do rozpoczynania
leczenia. Aby określić dawkę właściwą dla pacjenta należy podawać poszczególne substancje czynne -
furosemid i eplerenon, w oddzielnych produktach. Produkt złożony Eplerenonum + Furosemidum
LEK-AM można zastosować wyłącznie u pacjentów, dla których zostały określone dawki
podtrzymujące i którzy przyjmują furosemid i eplerenon w oddzielnych produktach w dawce, jak w
produkcie złożonym, oraz nie wymagają zmian dawek (stosowanie wyłącznie w leczeniu
substytucyjnym). Jeśli produkt złożony spowoduje wystąpienie działań niepożądanych, wskazujących
na konieczność ponownego dostosowania dawki, Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM należy
odstawić i określić dawkę adekwatną dla pacjenta stosując furosemid i eplerenon w oddzielnych
produktach leczniczych.
W celu umożliwienia indywidualnego dostosowywania dawki w obrocie dostępne są postacie
zawierające 25 mg eplerenonu i 40 mg furosemidu oraz 50 mg eplerenonu i 40 mg furosemidu.
Maksymalna dawka eplerenonu wynosi 50 mg na dobę.

Zalecana dawka podtrzymująca to jedna tabletka zawierająca 50 mg eplerenonu i 40 mg furosemidu
raz na dobę.

W trakcie leczenia stężenie potasu w surowicy należy oznaczać okresowo w zależności od potrzeb, a
w przypadku konieczności zmiany dawkowania, zależnie od stężenia potasu w surowicy, należy
stosować furosemid i eplerenon w oddzielnych produktach leczniczych.

Dzieci i młodzież
Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności eplerenonu u dzieci i
młodzieży. Aktualne dane przedstawiono w punktach 5.1 i 5.2.

Pacjenci w podeszłym wieku
Z powodu osłabionej czynności nerek związanej z wiekiem, u osób w podeszłym wieku występuje
zwiększone ryzyko hiperkaliemii. To ryzyko może być dodatkowo zwiększone przez współistniejące
choroby, które zwiększają ekspozycję organizmu na lek, w szczególności przez łagodną do
umiarkowanej niewydolność wątroby. Zaleca się okresową kontrolę stężenia potasu w surowicy.

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek
U pacjentów z łagodną niewydolnością nerek zaleca się okresową kontrolę stężenia potasu w
surowicy, a w przypadku konieczności zmiany dawkowania, zależnie od stężenia potasu w surowicy,
należy stosować furosemid i eplerenon w oddzielnych produktach.

U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny 30-60 ml/min) zaleca się
okresową kontrolę stężenia potasu w surowicy (patrz punkt 4.4), a w przypadku konieczności zmiany
dawkowania, zależnie od stężenia potasu w surowicy, należy stosować furosemid i eplerenon w
oddzielnych produktach.

Brak doświadczenia u pacjentów z klirensem kreatyniny <50 ml/min z niewydolnością serca po
przebytym zawale mięśnia sercowego. Podczas stosowania produktu u tych pacjentów należy
zachować ostrożność. Stosowanie dawki większej niż 25 mg+40 mg raz na dobę u pacjentów z
klirensem kreatyniny <50 ml/min nie zostało zbadane.

Stosowanie produktu leczniczego Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM u pacjentów z ciężką
niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3).
Eplerenon nie ulega dializie.

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby
Z powodu zwiększenia ekspozycji organizmu na eplerenon u chorych z łagodną do umiarkowanej
niewydolnością wątroby, zaleca się u tych chorych częste i regularne kontrole stężenia potasu w
surowicy, szczególnie gdy są to pacjenci w podeszłym wieku (patrz punkt 4.4).

Stosowanie u pacjentów przyjmujących inne produkty lecznicze
W przypadku jednoczesnego stosowania słabych lub umiarkowanych inhibitorów CYP3A4,
np. amiodaronu, diltiazemu i werapamilu, dawka podtrzymująca nie powinna być większa niż 25
mg+40 mg raz na dobę (patrz punkt 4.5).

Sposób podawania
Produkt leczniczy Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM najlepiej przyjmować na czczo, popijając
tabletkę dużą ilością płynu.

#### 4.3 Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na eplerenon, furosemid, amiloryd, sulfonamidy lub pochodne sulfonamidowe (ze
względu na wrażliwość krzyżową między sulfonamidami i furosemidem) lub na którąkolwiek
substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.

Związane z eplerenonem:
• Stężenie potasu w surowicy przed rozpoczęciem leczenia > 5,0 mmol/l.
• Ciężka niewydolność nerek, szacowany współczynnik przesączania kłębuszkowego < 30 ml
na minutę na 1,73 m² (ang. estimated glomerular filtration rate – eGFR).
• Ciężka niewydolność wątroby (klasa C w skali Child-Pugh).
• Jednoczesne stosowanie leków moczopędnych oszczędzających potas lub silnych inhibitorów
CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol, rytonawir, nelfinawir, klarytromycyna, telitromycyna i
nefazodon) (patrz punkt 4.5).
• Leczenie skojarzone inhibitorem konwertazy angiotensyny (ACE) i antagonistą receptora
angiotensyny II (AIIRA) z eplerenonem.

Związane z furosemidem:
• Hipowolemia lub odwodnienie (z towarzyszącym niedociśnieniem lub bez niedociśnienia)
(patrz punkt 4.4).
• Bezmocz lub niewydolność nerek z bezmoczem, które nie reagują na furosemid.
• Niewydolność nerek wywołana zatruciem czynnikami nefrotoksycznymi lub
hepatotoksycznymi lub niewydolność nerek związana ze śpiączką wątrobową.

• Stany przedśpiączkowe i śpiączkowe związane z marskością wątroby (patrz punkt 4.4).
• Ciężka hipokaliemia, ciężka hiponatremia (patrz punkt 4.4).
• Choroba Addisona (patrz punkt 4.4).
• Zatrucie glikozydami naparstnicy (patrz punkt 4.5).
• Porfiria.
• Karmienie piersią (patrz punkt 4.6).

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Związane z eplerenonem

Hiperkaliemia
Ze względu na mechanizm działania eplerenonu, podczas jego stosowania może wystąpić
hiperkaliemia. Należy monitorować stężenie potasu w surowicy u wszystkich chorych na początku
leczenia oraz po zmianie dawki. W trakcie dalszego leczenia okresowe monitorowanie stężenia potasu
jest szczególnie zalecane u chorych narażonych na rozwój hiperkaliemii, takich jak pacjenci w
podeszłym wieku, pacjenci z niewydolnością nerek (patrz punkt 4.2) oraz pacjenci z cukrzycą.
Stosowanie preparatów potasu po rozpoczęciu leczenia eplerenonem w postaci produktu
jednoskładnikowego nie jest zalecane ze względu na zwiększone ryzyko hiperkaliemii. Wykazano, że
zmniejszenie dawki eplerenonu zmniejsza stężenie potasu w surowicy. Jedno badanie wykazało, że
dodanie hydrochlorotiazydu do leczenia eplerenonem kompensuje zwiększenie stężenia potasu w
surowicy. Podobne działanie może występować w przypadku jednoczesnego stosowania eplerenonu z
furosemidem, ze względu na potencjał furosemidu do obniżania stężenia potasu w surowicy.

Ryzyko hiperkaliemii może być zwiększone po zastosowaniu eplerenonu u pacjentów otrzymujących
inhibitor ACE i (lub) AIIRA. Nie należy stosować eplerenonu jednocześnie z inhibitorem ACE
i AIIRA (patrz punkty 4.3 i 4.5).

Zaburzenie czynności nerek
Stężenie potasu należy regularnie monitorować u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, także
z mikroalbuminurią w przebiegu cukrzycy. Ryzyko hiperkaliemii zwiększa się wraz ze zmniejszeniem
wydolności nerek. Co prawda dane z badania przeżywalności i skuteczności eplerenonu w ostrej
pozawałowej niewydolności serca (ang. Eplerenone Post-acute Myocardial Infarction Heart Failure
Efficacy and Survival Study − EPHESUS) dotyczące chorych z cukrzycą typu 2 i mikroalbuminurią są
ograniczone, jednakże zaobserwowano zwiększoną częstość występowania hiperkaliemii w tej
niewielkiej grupie pacjentów. Dlatego ci pacjenci powinni być leczeni z zachowaniem ostrożności.
Eplerenon nie jest eliminowany przez hemodializę.

Zaburzenie czynności wątroby
Nie zaobserwowano zwiększenia stężenia potasu w surowicy powyżej 5,5 mmol/l u chorych z łagodną
do umiarkowanej niewydolnością wątroby (klasa A i B w skali Child-Pugh). Należy kontrolować
stężenie elektrolitów u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby. Stosowanie
eplerenonu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby nie było badane, w związku z czym jest ono
przeciwwskazane (patrz punkty 4.2 i 4.3).

Induktory CYP3A4
Jednoczesne stosowanie eplerenonu z silnymi induktorami CYP3A4 nie jest zalecane (patrz punkt

4.5).
Należy unikać stosowania litu, cyklosporyny, takrolimusu podczas leczenia eplerenonem (patrz punkt
4.5).

Związane z furosemidem

Bardzo dokładna kontrola lub zmniejszenie dawki jest wymagane w przypadku:
• pacjentów w podeszłym wieku (mniejsza dawka początkowa, ze względu na szczególną podatność
na działania niepożądane - patrz punkt 4.2);
• trudności z oddawaniem moczu, w tym na skutek rozrostu gruczołu krokowego (zwiększone
ryzyko zatrzymania moczu) - należy rozważyć stosowanie mniejszej dawki oraz bardzo dokładnie
kontrolować stan pacjentów z częściową niedrożnością dróg moczowych;
• cukrzycy (może ujawnić się cukrzyca utajona lub może zwiększyć się zapotrzebowanie na insulinę
u pacjentów z cukrzycą - należy zaprzestać stosowania furosemidu przed badaniem tolerancji
glukozy);
• ciąży (patrz punkt 4.6);
• dny moczanowej - stężenie kwasu moczowego w surowicy zwiększa się podczas leczenia
furosemidem, co może powodować czasami ostry napad dny moczanowej;
• zespołu wątrobowo-nerkowego;
• zaburzeń czynności nerek (patrz punkt 4.3 i poniżej - wymagana kontrola);
• zaburzeń czynności wątroby (patrz punkt 4.3 i poniżej - wymagana kontrola);
• choroby nadnerczy (patrz punkt 4.3 i poniżej - wymagana kontrola);
• hipoproteinemii, np. związanej z zespołem nerczycowym (działanie furosemidu może być
osłabione, a jego ototoksyczność nasilona) - dawkę należy dostosowywać ostrożnie;
• ostrej hiperkalcemii (odwodnienie na skutek wymiotów i diurezy – należy skorygować przed
podaniem furosemidu);
• leczenia hiperkalcemii dużymi dawkami furosemidu, ponieważ powoduje to zaburzenia wodnoelektrolitowe – należy uzupełnić niedobory płynów i elektrolitów;
• pacjentów zagrożonych znacznym obniżeniem ciśnienia tętniczego;
• objawowego niedociśnienia prowadzącego do wystąpienia zawrotów głowy, omdlenia lub utraty
przytomności - może ono wystąpić u pacjentów leczonych furosemidem, szczególnie u osób w
podeszłym wieku, pacjentów przyjmujących inne leki, które mogą wywoływać niedociśnienie
tętnicze oraz u pacjentów z innymi schorzeniami mogącymi przyczyniać się do niedociśnienia.

Stany wymagające wyrównania przed rozpoczęciem stosowania furosemidu (patrz także punkt 4.3)
• niedociśnienie,
• hipowolemia,
• ciężkie zaburzenia elektrolitowe - szczególnie hipokaliemia, hiponatremia i zaburzenia równowagi
kwasowo-zasadowej.

Stosowanie niezalecane
U pacjentów z dużym ryzykiem nefropatii wywołanej podaniem kontrastu nie należy stosować
furosemidu w celu wywołania diurezy, mającej zapobiec nefropatii indukowanej kontrastem.

Unikanie stosowania z innymi lekami (patrz także punkt 4.5, w którym podano inne interakcje)
Należy unikać jednoczesnego stosowania NLPZ - jeśli nie jest to możliwe, działanie moczopędne
furosemidu może ulec osłabieniu.
Inhibitory ACE i antagoniści receptora angiotensyny II - może wystąpić ciężkie niedociśnienie -

dawkę furosemidu należy zmniejszyć/ zaprzestać stosowania (3 dni) przed rozpoczęciem podawania
lub zwiększeniem dawki tych leków.

Wymagania dotyczące kontroli parametrów laboratoryjnych:

• Stężenie sodu w surowicy
Szczególnie u osób w podeszłym wieku lub podatnych na niedobory elektrolitów.

• Stężenie potasu w surowicy
Należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia hipokaliemii, w szczególności u pacjentów z
marskością wątroby, pacjentów przyjmujących jednocześnie kortykosteroidy, osób z niezbilansowaną
dietą oraz osób, które nadużywają środków przeczyszczających.

Niezbędna jest regularna kontrola stężenia potasu w surowicy i może być konieczna suplementacja
potasu, szczególnie u pacjentów otrzymujących większe dawki furosemidu oraz u pacjentów z
zaburzeniami czynności nerek. Jest to szczególnie istotne w przypadku jednoczesnego stosowania z
digoksyną, ponieważ niedobór potasu może powodować nasilenie objawów zatrucia glikozydami
naparstnicy. W przypadku leczenia długoterminowego można zalecić stosowanie diety bogatej w
potas.
Należy jednak zwrócić uwagę, że o ile furosemid to silny diuretyk pętlowy, który hamuje system
transportu przez błonę komórkową jonów sodu, potasu, i chloru, czego skutkiem jest resorpcja jonów
sodu w nefronach dystalnych w miejsce wydalonych jonów potasu, a w konsekwencji hipokaliemia, to
eplerenon, jako diuretyk oszczędzający potas, zapobiega resorpcji jonów sodu i w konsekwencji
utracie jonów potasu w kanalikach dystalnych lub zbiorczych nefronu. Stosowanie furosemidu w
monoterapii może prowadzić do hipokaliemii, jednak w skojarzeniu z eplerenonem, działanie to może
być złagodzone.

Częste kontrole stężenia potasu w surowicy są konieczne u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek
i klirensem kreatyniny poniżej 60 ml/min/1,73 m2 pc., jak również w przypadkach, gdy furosemid jest
stosowany w skojarzeniu z niektórymi innymi lekami, które mogą powodować zwiększenie stężenia
potasu (patrz punkt 4.5 i 4.8, w którym podano informacje dotyczące zaburzeń elektrolitowych
i metabolicznych).

• Czynność nerek
W pierwszych kilku miesiącach leczenia należy często oznaczać stężenie azotu mocznikowego we
krwi (a następnie okresowo). W przypadku leczenia długotrwałego i (lub) stosowania dużej dawki
furosemidu należy regularnie oznaczać stężenia azotu mocznikowego we krwi. Nasilona diureza może
powodować odwracalne zaburzenia czynności nerek u pacjentów z osłabioną czynnością nerek.
U takich pacjentów konieczne jest przyjmowanie odpowiedniej ilości płynów. Podczas leczenia
zwiększa się stężenie kreatyniny i mocznika w surowicy.

• Stężenie glukozy
Niekorzystny wpływ na metabolizm węglowodanów – zaostrzenie istniejącej nietolerancji
węglowodanów lub cukrzycy. Należy kontrolować stężenie glukozy we krwi.

• Stężenie pozostałych elektrolitów
Pacjenci z niewydolnością wątroby/alkoholową marskością wątroby są szczególnie narażeni na
wystąpienie hipomagnezemii (jak również hipokaliemii). Podczas długotrwałego leczenia (szczególnie

w przypadku podawania dużych dawek) należy regularnie oznaczać stężenie magnezu, wapnia,
chlorków, wodorowęglanów i kwasu moczowego.

Monitorowanie stanu klinicznego pacjenta
Należy regularnie monitorować stan kliniczny w kierunku zaburzeń morfologii krwi (w przypadku
dyskrazji krwi należy natychmiast przerwać stosowanie furosemidu), uszkodzenia wątroby,
wystąpienia reakcji idiosynkratycznych. W trakcie leczenia może wystąpić wzrost stężenia
cholesterolu i triglicerydów w osoczu, ale zazwyczaj stężenia te wracają do normy w ciągu 6 miesięcy
od rozpoczęcia stosowania furosemidu.

Laktoza
Ten produkt leczniczy zawiera laktozę. Produkt leczniczy nie powinien być stosowany u pacjentów z
rzadko występującą, dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego
wchłaniania glukozy-galaktozy.

Sód
Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w tabletce, to znaczy
lek uznaje się za „wolny od sodu”.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Związane z eplerenonem

Interakcje farmakodynamiczne

Leki moczopędne oszczędzające potas i preparaty potasu
Ze względu na zwiększone ryzyko hiperkaliemii, eplerenonu nie należy stosować u pacjentów
otrzymujących inne leki moczopędne oszczędzające potas i preparaty potasu (patrz punkt 4.3). Leki
moczopędne oszczędzające potas mogą również nasilać działanie leków przeciwnadciśnieniowych
i innych leków moczopędnych.

Inhibitory ACE, AIIRA
Ryzyko hiperkaliemii może być zwiększone podczas jednoczesnego stosowania eplerenonu
z inhibitorami ACE i (lub) AIIRA. Zaleca się bardzo dokładne kontrolowanie stężenia potasu w
osoczu oraz czynności nerek, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek, np. pacjentów w
podeszłym wieku. Nie zaleca się skojarzonego leczenia trzema lekami: inhibitorem ACE, AIIRA i
eplerenonem (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Lit
Nie badano interakcji eplerenonu z litem, jednak opisywano działanie toksyczne litu u pacjentów
otrzymujących jednocześnie leki moczopędne i inhibitory ACE (patrz punkt 4.4). Należy unikać
jednoczesnego stosowania eplerenonu i litu. Jeżeli zachodzi konieczność takiego leczenia, należy
kontrolować stężenie litu w osoczu (patrz punkt 4.4).

Cyklosporyna, takrolimus
Cyklosporyna i takrolimus mogą zaburzać czynność nerek i zwiększać ryzyko hiperkaliemii. Należy
unikać jednoczesnego stosowania eplerenonu i cyklosporyny lub takrolimusu. Jeżeli zachodzi
konieczność takiego leczenia, zaleca się bardzo dokładne kontrolowanie stężenia potasu w surowicy i

czynności nerek (patrz punkt 4.4).

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ)
Ostra niewydolność nerek może wystąpić u pacjentów z grup ryzyka (osoby w podeszłym wieku,
odwodnione, stosujące leki moczopędne, z zaburzeniami czynności nerek) z powodu zmniejszonej
filtracji kłębuszkowej (hamowanie wazodylatacyjnych prostaglandyn przez niesteroidowe leki
przeciwzapalne). Skutki te są na ogół odwracalne. Ponadto może dojść do osłabienia działania
przeciwnadciśnieniowego. Należy nawodnić pacjenta i kontrolować czynność nerek na początku
leczenia oraz regularnie podczas leczenia skojarzonego (patrz punkty 4.2 i 4.4).

Trimetoprim
Jednoczesne stosowanie trimetoprimu z eplerenonem zwiększa ryzyko hiperkaliemii. Należy
kontrolować stężenie potasu w surowicy i czynność nerek, szczególnie u pacjentów z zaburzoną
czynnością nerek i osób w podeszłym wieku.

Alfa-1-adrenolityki (np. prazosyna, alfuzosyna)
Podczas jednoczesnego stosowania alfa-1-adrenolityków z eplerenonem, istnieje możliwość nasilenia
działania hipotensyjnego i (lub) niedociśnienia ortostatycznego. Podczas jednoczesnego stosowania
eplerenonu i alfa-1-adrenolityków zaleca się kontrolę kliniczną pod kątem niedociśnienia
ortostatycznego.

Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, neuroleptyki, amifostyna, baklofen
Jednoczesne stosowanie tych leków i eplerenonu może nasilać działanie przeciwnadciśnieniowe
i zwiększać ryzyko niedociśnienia ortostatycznego.

Glikokortykosteroidy, tetrakozaktyd
Jednoczesne stosowanie tych leków i eplerenonu może osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe
(zatrzymanie sodu i wody).

Interakcje farmakokinetyczne

Badania in vitro wykazują, że eplerenon nie jest inhibitorem izoenzymów CYP1A2, CYP2C19,
CYP2C9, CYP2D6 czy CYP3A4. Eplerenon nie jest substratem ani inhibitorem P-glikoproteiny.

Digoksyna
Ekspozycja organizmu na digoksynę (AUC) zwiększa się o 16% (90% przedział ufności: 4% - 30%)
podczas jednoczesnego stosowania eplerenonu. Zaleca się ostrożność podczas stosowania digoksyny w
dawkach zbliżonych do górnej granicy przedziału terapeutycznego.

Warfaryna
Nie zaobserwowano żadnych istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych z warfaryną. Zaleca
się ostrożność podczas stosowania warfaryny w dawkach zbliżonych do górnej granicy przedziału
terapeutycznego.

Substraty dla CYP3A4
Wyniki badań farmakokinetycznych z testowymi substratami dla CYP3A4 tj. midazolamem
i cyzaprydem nie wykazały istotnych interakcji farmakokinetycznych podczas jednoczesnego
stosowania z eplerenonem.

Inhibitory CYP3A4
Silne inhibitory CYP3A4: Istotne interakcje farmakokinetyczne mogą wystąpić, kiedy eplerenon jest
stosowany jednocześnie z lekami hamującymi enzym CYP3A4. Silny inhibitor CYP3A4 (ketokonazol
200 mg dwa razy na dobę) powodował zwiększenie AUC eplerenonu o 441% (patrz punkt 4.3).
Jednoczesne stosowanie eplerenonu i silnych inhibitorów CYP3A4, takich jak: ketokonazol,
itrakonazol, rytonawir, nelfinawir, klarytromycyna, telitromycyna i nefazodon jest przeciwwskazane
(patrz punkt 4.3).

Słabe lub umiarkowane inhibitory CYP3A4: Jednoczesne stosowanie z erytromycyną, sakwinawirem,
amiodaronem, diltiazemem, werapamilem lub flukonazolem prowadziło do istotnych interakcji
farmakokinetycznych ze zwiększeniem AUC eplerenonu mieszczącym się w zakresie od 98% do
187%. Dawka eplerenonu nie powinna zatem być większa niż 25 mg na dobę podczas jednoczesnego
stosowania słabych lub umiarkowanych inhibitorów CYP3A4 (patrz punkt 4.2).

Induktory CYP3A4
Jednoczesne stosowanie eplerenonu i ziela dziurawca (silny induktor CYP3A4) spowodowało
zmniejszenie AUC eplerenonu o 30%. Bardziej wyraźne zmniejszenie AUC eplerenonu może
wystąpić podczas stosowania silniejszych induktorów CYP3A4, np. ryfampicyny. Ze względu na
ryzyko zmniejszenia skuteczności eplerenonu, jednoczesne stosowanie silnych induktorów CYP3A4
(ryfampicyna, karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, ziele dziurawca) i eplerenonu nie jest zalecane
(patrz punkt 4.4).

Leki zobojętniające
Na podstawie wyników klinicznego badania farmakokinetyki, nie oczekuje się istotnych interakcji
podczas jednoczesnego stosowania leków zobojętniających i eplerenonu.

Związane z furosemidem

Ogólne
Może być konieczne dostosowanie dawki jednocześnie przyjmowanych glikozydów nasercowych,
leków moczopędnych, leków przeciwnadciśnieniowych lub innych leków o właściwościach
obniżających ciśnienie tętnicze, ponieważ istnieje ryzyko znacznego obniżenia ciśnienia tętniczego, w
przypadku jednoczesnego stosowania furosemidu.

Toksyczne działanie leków nefrotoksycznych może się nasilić podczas jednoczesnego podawania
silnych diuretyków, takich jak furosemid.

Niektóre zaburzenia elektrolitowe (np. hipokaliemia, hipomagnezemia) mogą zwiększać toksyczność
niektórych innych leków (np. preparatów naparstnicy i leków wywołujących zespół wydłużonego
odstępu QT).

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ)
Niektóre niesteroidowe leki przeciwzapalne (np. indometacyna, ketorolak) mogą osłabiać działanie
furosemidu (patrz punkt 4.4)

Glikozydy nasercowe
W przypadku jednoczesnego leczenia glikozydami nasercowymi należy wziąć pod uwagę, że jeśli

podczas stosowania furosemidu wystąpi hipokaliemia i (lub) zaburzenia elektrolitowe (w tym
hipomagnezemia), kardiotoksyczność może ulec nasileniu.

Leki, które wydłużają odstęp QT
Istnieje zwiększone ryzyko toksyczności, jeśli produkty lecznicze, które mogą powodować
wydłużenie odstępu QT (np. terfenadyna, niektóre leki przeciwarytmiczne klasy I i III) są stosowane
jednocześnie, i w obecności zaburzeń równowagi elektrolitowej.

Leki przeciwnadciśnieniowe
W przypadku wszystkich leków o działaniu przeciwnadciśnieniowym możliwe jest nasilone działanie
hipotensyjne. Jednoczesne stosowanie z inhibitorami ACE lub antagonistami receptora angiotensyny
II może powodować znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego.
Należy zaprzestać stosowania furosemidu lub zmniejszyć dawkę przed rozpoczęciem leczenia
inhibitorem ACE lub antagonistą receptora angiotensyny II (patrz punkt 4.4).

Leki przeciwpsychotyczne
Hipokaliemia wywołana furosemidem zwiększa ryzyko toksycznego działania na serce. Należy unikać
jednoczesnego stosowania pimozydu. Występuje zwiększone ryzyko komorowych zaburzeń rytmu
serca w przypadku stosowania amisulprydu lub sertindolu, a w przypadku stosowania fenotiazyn
nasilone działanie hipotensyjne.

Należy zachować ostrożność podczas podawania rysperydonu; przed podjęciem decyzji o leczeniu
skojarzonym z furosemidem lub innymi silnymi lekami moczopędnymi należy rozważyć stosunek
korzyści z leczenia do ryzyka. Patrz punkt 5.1 – Jednoczesne stosowanie z rysperydonem.

Leki przeciwarytmiczne (w tym amiodaron, dyzopiramid, flekanid i sotalol)
Ryzyko toksycznego działania na serce (z powodu hipokaliemii wywołanej furosemidem). Działanie
lidokainy, tokainidu lub meksyletyny może być antagonizowane przez furosemid.

Leki rozszerzające naczynia
Możliwe jest nasilone działanie hipotensyjne w przypadku jednoczesnego stosowania z moksysylitem
(tymoksamina) lub hydralazyną.

Inne leki moczopędne
W przypadku furosemidu podawanego z metolazonem możliwa jest intensywna diureza. Zwiększone
ryzyko hipokaliemii podczas stosowania tiazydów.

Inhibitory reniny
Aliskiren zmniejsza stężenie furosemidu w osoczu.

Azotany
Może wystąpić nasilone działanie hipotensyjne.

Leki przeciwdepresyjne
Nasilone działanie hipotensyjne w przypadku IMAO. Zwiększone ryzyko niedociśnienia
ortostatycznego w przypadku trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych. Zwiększone ryzyko
hipokaliemii w przypadku reboksetyny.

Leki przeciwcukrzycowe
Furosemid antagonizuje działanie hipoglikemizujące.

Leki przeciwhistaminowe
Hipokaliemia ze zwiększonym ryzykiem toksycznego działania na serce.

Leki przeciwgrzybicze
Zwiększone ryzyko hipokaliemii i nefrotoksyczności w przypadku amfoterycyny.

Leki anksjolityczne i nasenne
Nasilone działanie hipotensyjne. Chloral lub triklofos może wypierać hormon tarczycy z miejsca
wiązania.

Leki pobudzające OUN (leki stosowane w ADHD)
Hipokaliemia zwiększa ryzyko komorowych zaburzeń rytmu serca.

Sole potasu
Przeciwwskazane - zwiększone ryzyko wystąpienia hiperkaliemii (patrz punkt 4.3).

Leki o działaniu dopaminergicznym
Zwiększone działanie hipotensyjne w przypadku lewodopy.

Leki o działaniu immunomodulującym
Zwiększone działanie hipotensyjne w przypadku aldesleukiny. Zwiększone ryzyko hiperkaliemii w
przypadku cyklosporyny i takrolimusu. Zwiększone ryzyko dnawego zapalenia stawów w przypadku
cyklosporyny.

Leki zwiotczające mięśnie
Nasilone działanie hipotensyjne w przypadku baklofenu lub tyzanidyny.
Nasilone działanie leków zwiotczających mięśnie podobnych do kurary.

Estrogeny
Estrogeny antagonizują działanie moczopędne.

Progestageny (drospirenon)
Występuje zwiększone ryzyko hiperkaliemii.

Prostaglandyny
Występuje nasilone działanie hipotensyjne w przypadku alprostadylu.

Teofilina
Powoduje nasilone działanie hipotensyjne.

Środki znieczulające
Środki do znieczulenia ogólnego mogą nasilać hipotensyjne działanie furosemidu. Furosemid może
nasilać działanie kurary.

Alkohol

Powoduje nasilone działanie hipotensyjne.

Lit
Podobnie jak w przypadku innych leków moczopędnych, stężenie litu w surowicy może być
zwiększone w przypadku jednoczesnego podawania litu z furosemidem, co powoduje zwiększenie
toksyczności litu. Dlatego zaleca się uważne monitorowanie stężenia litu i, w razie potrzeby,
dostosowanie dawki litu u pacjentów otrzymujących takie leczenie skojarzone.

Salicylany
Działanie salicylanów może być nasilone przez furosemid. U pacjentów otrzymujących duże dawki
salicylanów jednocześnie z furosemidem może wystąpić toksyczne działanie salicylanów.

Środki chelatujące
Należy zachować dwugodzinną przerwę pomiędzy doustnym podaniem furosemidu i sukralfatu,
ponieważ sukralfat zmniejsza wchłanianie furosemidu z jelit, a więc osłabia jego działanie.

Leki przeciwnadciśnieniowe
Jednoczesne podawanie furosemidu może nasilić działanie innych leków przeciwnadciśnieniowych.
W skojarzeniu z inhibitorami ACE obserwowano znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego; leczenie
furosemidem należy czasowo odstawić (lub zmniejszyć dawkę) na trzy dni przed rozpoczęciem
leczenia inhibitorem ACE lub zwiększeniem dawki inhibitora ACE. Istnieje ryzyko wystąpienia efektu
pierwszej dawki z postsynaptycznymi alfa-adrenolitykami, np. prazosyną. Furosemid może wchodzić
w interakcje z inhibitorami ACE, powodując zaburzenia czynności nerek.

Antybiotyki
Toksyczne działanie antybiotyków nefrotoksycznych (np. aminoglikozydów lub cefalorydyny,
cefalosporyn) może być nasilone podczas jednoczesnego podawania silnych diuretyków, takich jak
furosemid. Furosemid może nasilać ototoksyczność aminoglikozydów, polimyksyn lub wankomycyny
i innych ototoksycznych produktów leczniczych. Ponieważ może to prowadzić do nieodwracalnych
uszkodzeń, te produkty lecznicze można stosować z furosemidem tylko, jeśli istnieją istotne medyczne
wskazania. Furosemid może zmniejszać stężenie wankomycyny w surowicy po operacji
kardiochirurgicznej. Zwiększone ryzyko hipokaliemii w przypadku trimetoprimu. U pacjentów
otrzymujących jednocześnie furosemid i duże dawki niektórych cefalosporyn może wystąpić
zaburzenie czynności nerek.

Karbenoksolon
Może zwiększać ryzyko wystąpienia hipokaliemii.

Substancje cytotoksyczne
Istnieje ryzyko działania ototoksycznego podczas jednoczesnego podawania związków platyny/
cisplatyny i furosemidu. Ponadto, nefrotoksyczność cisplatyny może być nasilona, jeśli furosemid nie
jest podawany w małych dawkach (np. 40 mg u pacjentów z prawidłową czynnością nerek) i
występuje dodatni bilans płynów, w przypadku, gdy stosuje się furosemid do uzyskania wymuszonej
diurezy podczas leczenia cisplatyną.

Leki przeciwpadaczkowe
Po jednoczesnym podaniu fenytoiny może wystąpić osłabienie działania furosemidu. Jednoczesne
stosowanie karbamazepiny może zwiększać ryzyko hiponatremii.

Kortykosteroidy
Antagonizowanie działania moczopędnego (retencja sodu) i zwiększone ryzyko hipokaliemii.

Glicyryzyna (zawarta w lukrecji)
Może zwiększać ryzyko wystąpienia hipokaliemii.

Sympatykomimetyki
Zwiększone ryzyko hipokaliemii w przypadku dużych dawek beta2-sympatykomimetyków.

Nadużywanie środków przeczyszczających
Zwiększone ryzyko utraty potasu.

Probenecyd i antymetabolity
Probenecyd, metotreksat i inne produkty, które, podobnie jak furosemid, ulegają znacznemu
wydzielaniu w kanalikach nerkowych, mogą osłabiać działanie furosemidu.

Inne
Jednoczesne stosowanie aminoglutetymidu może zwiększać ryzyko hiponatremii.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża
Brak odpowiednich danych dotyczących stosowania eplerenonu u kobiet w okresie ciąży. Badania na
zwierzętach nie wykazały bezpośrednich lub pośrednich działań niepożądanych eplerenonu
dotyczących ciąży, rozwoju zarodka i płodu, porodu i rozwoju narodzonego dziecka (patrz punkt 5.3).

Istnieją kliniczne dowody na bezpieczeństwo stosowania furosemidu w trzecim trymestrze ciąży u
ludzi. Furosemid podawano po pierwszym trymestrze ciąży z powodu obrzęku, nadciśnienia i toksemii
w okresie ciąży, nie obserwując działań niepożądanych u płodu lub noworodka. Jednak furosemid
przenika przez barierę łożyskową i nie należy go podawać w okresie ciąży, chyba że jest to
bezwzględnie konieczne. Ogólnie nie zaleca się leczenia lekami moczopędnymi obrzęków i
nadciśnienia spowodowanych ciążą, ponieważ może zmniejszyć się perfuzja łożyskowa. Stosowanie
furosemidu w okresie ciąży wymaga monitorowania wzrostu płodu. Jeśli stosowanie furosemidu jest
niezbędne w leczeniu niewydolności serca podczas ciąży, należy dokładnie kontrolować stężenie
elektrolitów, wartość hematokrytu i wzrost płodu. W przypadku furosemidu badane jest potencjalne
uwalnianie bilirubiny z wiązania z albuminami, a tym samym zwiększone ryzyko wystąpienia
żółtaczki jąder podkorowych w hiperbilirubinemii.

Furosemid przenika przez łożysko i osiąga we krwi pępowinowej 100% stężenia w surowicy matki.
Dotychczas brak doniesień na temat wad rozwojowych u ludzi, które mogą być związane z
narażeniem na furosemid. Jednakże nie ma wystarczającej ilości danych, aby umożliwić ocenę
potencjalnego szkodliwego działania na zarodek lub płód. W macicy może być stymulowane
wytwarzanie moczu u płodu. Po leczeniu wcześniaków furosemidem obserwowano kamicę nerkową.

Badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję (patrz punkt 5.3).

Można rozważyć krótkotrwałe stosowanie produktu leczniczego Eplerenonum + Furosemidum LEK-

AM w okresie ciąży, jeśli jest to bezwzględnie konieczne.

Karmienie piersią
Nie wiadomo, czy eplerenon po podaniu doustnym przenika do mleka ludzkiego, jednakże dane z
badań przedklinicznych wskazują, że eplerenon i (lub) jego metabolity są obecne w mleku szczurzym.
Młode szczury przyjmujące te substancje z mlekiem rozwijały się prawidłowo.
Brak danych dotyczących możliwości wystąpienia działań niepożądanych u karmionego piersią
niemowlęcia.
Furosemid przenika do mleka matki i może hamować laktację.

Podczas leczenia produktem leczniczym Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM należy przerwać
karmienie piersią.

Płodność
Brak dostępnych danych dotyczących płodności, pochodzących z badań z udziałem ludzi.

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Brak badań dotyczących wpływu eplerenonu na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania
maszyn. Eplerenon nie powoduje senności ani nie zaburza czynności poznawczych, jednak prowadząc
pojazdy lub obsługując maszyny należy brać pod uwagę możliwość wystąpienia zawrotów głowy
podczas leczenia.
Furosemidum ma niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
Obserwowano osłabienie uwagi, zawroty głowy i niewyraźne widzenie, szczególnie na początku
leczenia, podczas zmiany dawki i w skojarzeniu z alkoholem.

Pacjentów należy poinformować, aby w razie wystąpienia takich objawów jak zawroty głowy,
osłabienie uwagi lub niewyraźne widzenie nie prowadzili pojazdów, nie obsługiwali maszyn ani nie
brali udziału w czynnościach, które mogłyby stanowić zagrożenie dla nich lub dla innych osób.

#### 4.8 Działania niepożądane

Eplerenon
W dwóch badaniach EPHESUS oraz w badaniu przeżywalności pacjentów leczonych eplerenonem
hospitalizowanych z łagodną niewydolnością serca (ang. Eplerenone in Mild Patients Hospitalization
and Survival Study in Heart Failure − EMPHASIS-HF), ogólna częstość występowania działań
niepożądanych zgłoszonych podczas leczenia eplerenonem była podobna do częstości w grupie
otrzymującej placebo. W badaniu EPHESUS odnotowano większą liczbę przypadków udaru mózgu
wśród osób w bardzo podeszłym wieku (≥75 lat). Nie było jednak istotnej statystycznie różnicy
pomiędzy częstością występowania udaru w grupie otrzymującej eplerenon wobec grupy otrzymującej
placebo. W badaniu EMPHASIS-HF, liczba przypadków udaru mózgu wśród osób w bardzo
podeszłym wieku (≥75 lat) wynosiła 9 w grupie otrzymującej eplerenon i 8 w grupie otrzymującej
placebo.

Furosemimd
Najczęstsze działania niepożądane to zaburzenia gospodarki elektrolitowej, hipowolemia i
odwodnienie (przede wszystkim u osób w podeszłym wieku), wzrost stężenia kreatyniny i
triglicerydów we krwi oraz zaburzenia równowagi.

Zaobserwowane działania niepożądane opisano osobno dla każdej substancji czynnej, z następującą
częstością ich występowania:
Bardzo często (>1/10)
Często (>1/100 do <1/10)
Niezbyt często (>1/1000 do <1/100)
Rzadko (> 1/10 000 do <1/1000)
Bardzo rzadko (<1/10 000)
Nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)

Klasyfikacja
układów i narządów
MedDRA
Częstość Eplerenon Furosemid

Zakażenia i
zarażenia
pasożytnicze

Niezbyt często Odmiedniczkowe zapalenie
nerek, infekcja, zapalenie
gardła
Zaburzenia krwi i
układu chłonnego
Niezbyt często Eozynofilia Małopłytkowość
Rzadko Eozynofilia, leukopenia,
zahamowanie czynności szpiku
kostnego (konieczność
przerwania leczenia)
Bardzo rzadko Niedokrwistość hemolityczna
niedokrwistość aplastyczna,
agranulocytoza
Zaburzenia
endokrynologiczne
Niezbyt często Niedoczynność tarczycy

Zaburzenia
metabolizmu i
odżywiania

Często Hiperkaliemia (patrz punkty
#### 4.3 i 4.4), hipercholesterolemia
Niezbyt często Hiponatremia, odwodnienie,
hipertriglicerydemia,
Zaburzenia
psychiczne
Często Bezsenność

Zaburzenia układu
nerwowego
Często Omdlenie, zawroty głowy, ból
głowy
Niezbyt często Niedoczulica
Rzadko Parestezja, śpiączka
hiperosmolarna
Częstość nieznana Zawroty głowy, omdlenie i
utrata przytomności (na skutek
niedociśnienia objawowego)
Zaburzenia oka Niezbyt często Zaburzenia widzenia
Zaburzenia ucha i
błędnika
Niezbyt często Głuchota (czasami
nieodwracalna)
Rzadko Zaburzenia słuchu i (lub)
szumy uszne - to działanie
niepożądane jest szczególnie
związane ze zbyt szybkim

Klasyfikacja
układów i narządów
MedDRA
Częstość Eplerenon Furosemid

wstrzyknięciem iv., głównie u
pacjentów ze współistniejącą
niewydolnością nerek lub
hipoproteinemią (np. w zespole
nerczycowym).
Zaburzenia serca Często Lewokomorowa niewydolność
serca, migotanie przedsionków
Niezbyt często Tachykardia Zaburzenia rytmu serca;
obniżenie ciśnienia tętniczego,
objawiające się głównie
zaburzeniami koncentracji i
reakcji, uczuciem
„pustki” lub ucisku w głowie,
bólem głowy, zawrotami
głowy, sennością, zaburzeniami
widzenia, suchością błony
śluzowej jamy ustnej i
pragnieniem oraz objawami
ortostatycznymi; odwodnienie i
zapaść krążeniowa oraz
hemokoncentracja na skutek
hipowolemii (w wyniku
nadmiernej diurezy) – w
przypadku hemokoncentracji
może wystąpić zwiększone
ryzyko zakrzepicy, szczególnie
u pacjentów w podeszłym
wieku
Zaburzenia
naczyniowe
Często Niedociśnienie tętnicze

Niezbyt często Zakrzepica tętnic kończyn,
niedociśnienie ortostatyczne
Rzadko Zapalenie naczyń
Zaburzenia układu
oddechowego, klatki
piersiowej i
śródpiersia

Często Kaszel

Zaburzenia żołądka i
jelit
Często Biegunka, nudności, zaparcia,
wymioty
Niezbyt często Wzdęcia Suchość błony śluzowej jamy
ustnej, pragnienie, nudności,
zaburzenia motoryki jelit,
wymioty, biegunka, zaparcie
Rzadko Ostre zapalenie trzustki

Klasyfikacja
układów i narządów
MedDRA
Częstość Eplerenon Furosemid

Zaburzenia wątroby
i dróg żółciowych
Niezbyt często Zapalenie pęcherzyka
żółciowego
Bardzo rzadko Cholestaza
wewnątrzwątrobowa,
zwiększenie aktywności
aminotransferaz wątrobowych;
u pacjentów z niewydolnością
wątroby może wystąpić
encefalopatia wątrobowa (patrz
punkt 4.3)
Zaburzenia skóry i
tkanki podskórnej
Często Wysypka, świąd

Niezbyt często Obrzęk naczynioruchowy,
nasilone pocenie
Nadwrażliwość na światło

Rzadko Mogą wystąpić okazjonalnie
reakcje skórne i zmiany na
błonach śluzowych, np. świąd,
pokrzywka, inne wysypki lub
zmiany pęcherzowe, gorączka,
nadwrażliwość na światło,
rumień wielopostaciowy
wysiękowy (zespół Lyella i
zespół Stevensa-Johnsona),
wysypka pęcherzowa,
złuszczające zapalenie skóry,
plamica i DRESS (wysypka
polekowa z towarzyszącą
eozynofilią i objawami
ogólnymi)
Częstość nieznana Ostra uogólniona osutka
krostkowa (ang. acute
generalized exanthematosus
pustulosis, AGEP)
Zaburzenia
mięśniowoszkieletowe i tkanki
łącznej

Często Kurcze mięśni, ból pleców

Niezbyt często Ból mięśniowo-szkieletowy

Zaburzenia nerek i
dróg moczowych
Często Niewydolność nerek (patrz
punkty 4.4 i 4.5)
Niezbyt często Przemijające zwiększenie
stężenia kreatyniny i mocznika
w surowicy
Rzadko Śródmiąższowe zapalenie
nerek, ostra niewydolność

Klasyfikacja
układów i narządów
MedDRA
Częstość Eplerenon Furosemid

nerek; u pacjentów z
niedrożnością dróg moczowych
może wystąpić (lub się nasilić)
zwiększone wytwarzanie
moczu lub nietrzymanie
moczu; ostre zatrzymanie
moczu (z możliwymi
powikłaniami) może wystąpić
np. u pacjentów z zaburzeniami
pęcherza, rozrostem gruczołu
krokowego lub zwężeniem
cewki moczowej.
Zaburzenia układu
rozrodczego i piersi
Niezbyt często Ginekomastia

Zaburzenia ogólne i
stany w miejscu
podania

Często Osłabienie
Niezbyt często Złe samopoczucie Zmęczenie
Rzadko Ciężkie reakcje anafilaktyczne
lub rzekomoanafilaktyczne (np.
ze wstrząsem), gorączka, złe
samopoczucie
Badania
diagnostyczne
Często Zwiększone stężenie mocznika
we krwi, zwiększone stężenie
kreatyniny we krwi
Niezbyt często Zmniejszenie ilości receptora
czynnika wzrostu naskórka,
zwiększone stężenie glukozy
we krwi

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu lub przedstawicielowi
podmiotu odpowiedzialnego.

#### 4.9 Przedawkowanie

Związane z eplerenonem

Nie opisano przypadków występowania działań niepożądanych związanych z przedawkowaniem
eplerenonu u ludzi. Najbardziej prawdopodobnymi objawami przedawkowania u człowieka byłoby
niedociśnienie tętnicze lub hiperkaliemia. Eplerenon nie może być usunięty przez hemodializę.
Wykazano, że eplerenon jest silnie wiązany przez węgiel aktywny. W przypadku objawowego
niedociśnienia tętniczego, należy rozpocząć leczenie podtrzymujące. Jeśli wystąpi hiperkaliemia,
należy rozpocząć typowe leczenie.

Związane z furosemidem

Objawy
Przedawkowanie może powodować nasiloną diurezę prowadzącą do odwodnienia, zmniejszenia
objętości krwi i zaburzeń elektrolitowych, a w konsekwencji do niedociśnienia i kardiotoksyczności.
Obraz kliniczny w przypadku ostrego lub przewlekłego przedawkowania zależy przede wszystkim od
stopnia i konsekwencji utraty elektrolitów i płynów; może wystąpić hipowolemia, odwodnienie,
hemokoncentracja, zaburzenia rytmu serca z powodu nasilonej diurezy. Objawy tych zaburzeń to:
ciężkie niedociśnienie (postępujące do wstrząsu), ostra niewydolność nerek, zakrzepica, stany
majaczeniowe, porażenie wiotkie, apatia i dezorientacja. Duże dawki mogą powodować przemijającą
głuchotę, a także przyspieszyć wystąpienie dny (zaburzone wydalanie kwasu moczowego).

Leczenie
• Korzyści z wywołania wymiotów nie są jasno określone. U pacjentów, u których nie upłynęła
jeszcze godzina od zażycia, należy rozważyć podanie węgla aktywnego (50 g dla dorosłych, 1 g/kg
masy ciała u dzieci).
• Należy obserwować pacjenta, przez co najmniej 4 godziny - monitorować tętno i ciśnienie tętnicze.
• Należy wyrównać niedociśnienie i odwodnienie podając dożylnie odpowiednie płyny.
• Należy monitorować wydalanie moczu oraz stężenie elektrolitów w surowicy (w tym chlorki i
wodorowęglany). Należy wyrównać zaburzenia elektrolitowe.

U pacjentów ze znacznymi zaburzeniami elektrolitowymi należy monitorować zapis
elektrokardiograficzny (z 12 odprowadzeniami).

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki moczopędne o prawie liniowej zależności dawka–efekt w
połączeniach z lekami oszczędzającymi potas. Kod ATC: C03EB01

Związane z eplerenonem

Mechanizm działania
Eplerenon wykazuje względną swoistość wiązania z rekombinowanymi ludzkimi receptorami dla
mineralokortykosteroidów w porównaniu do wiązania z rekombinowanymi ludzkimi receptorami dla
glikokortykosteroidów, progesteronu i androgenów. Eplerenon zapobiega wiązaniu aldosteronu,

kluczowego hormonu w układzie renina-angiotensyna-aldosteron (RAA), który uczestniczy
w regulacji ciśnienia tętniczego i patofizjologii chorób sercowo-naczyniowych.

Działanie farmakodynamiczne
Wykazano, że eplerenon powoduje trwałe zwiększenie aktywności reninowej osocza i stężenia
aldosteronu w surowicy, związane ze zmniejszeniem hamującego wpływu aldosteronu na wydzielanie
reniny (regulacja w mechanizmie ujemnego sprzężenia zwrotnego). Wynikająca z tego zwiększona
aktywność reninowa osocza i zwiększone stężenie krążącego aldosteronu nie zmniejszają działania
eplerenonu.

W badaniach różnych dawek eplerenonu w przewlekłej niewydolności serca (klasa II-IV wg NYHA),
dodanie eplerenonu do leczenia standardowego skutkowało przewidywanym, zależnym od dawki
zwiększeniem stężenia aldosteronu. Podobnie, w badaniu cząstkowym do badania EPHESUS
dotyczącym serca i nerek, wykazano, że leczenie eplerenonem prowadziło do istotnego zwiększenia
stężenia aldosteronu. Te wyniki potwierdzają fakt blokowania receptorów dla
mineralokortykosteroidów w tych populacjach.

Eplerenon badano w ramach badania EPHESUS. EPHESUS było prowadzonym z zastosowaniem
podwójnie ślepej próby, kontrolowanym placebo badaniem, trwającym 3 lata. Brało w nim udział
6632 uczestników z ostrym zawałem mięśnia sercowego (MI), zaburzoną czynnością lewej komory
(określoną na podstawie frakcji wyrzutowej lewej komory [LVEF] ≤ 40%) i klinicznymi objawami
niewydolności serca. W ciągu 3 do 14 dni (mediana 7 dni) od ostrego zawału mięśnia sercowego
uczestnicy otrzymywali eplerenon lub placebo jako terapię dodaną do standardowego leczenia, w
dawce początkowej 25 mg raz na dobę. Dawkę zwiększano w ciągu 4 tygodni do dawki docelowej
wynoszącej 50 mg raz na dobę, o ile stężenie potasu w surowicy wynosiło < 5,0 mmol/l. Podczas
badania, uczestnicy otrzymywali standardowe leczenie, w tym kwas acetylosalicylowy (92%),
inhibitory ACE (90%), beta-adrenolityki (83%), azotany (72%), diuretyki pętlowe (66%) lub
inhibitory reduktazy HMG CoA (60%).

W badaniu EPHESUS równorzędnymi pierwszorzędowymi punktami końcowymi była śmiertelność
całkowita oraz złożony punkt końcowy dotyczący zgonu lub hospitalizacji z przyczyn sercowonaczyniowych. Zmarło 14,4% uczestników badania, których przydzielono do grupy przyjmującej
eplerenon, oraz 16,7% uczestników przyjmujących placebo (zgon z jakiejkolwiek przyczyny).
Złożony punkt końcowy (zgon lub hospitalizacja z przyczyn sercowo-naczyniowych) wystąpił u 26,7%
uczestników w grupie eplerenonu oraz u 30,0% uczestników w grupie placebo. Zatem w badaniu
EPHESUS terapia eplerenonem w stosunku do placebo zmniejszyła ryzyko zgonu z jakiejkolwiek
przyczyny o 15% (ryzyko względne 0,85; 95% przedział ufności 0,75-0,96; p=0,008), głównie poprzez
zmniejszenie śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych. Ryzyko zgonu lub hospitalizacji z
przyczyn sercowo-naczyniowych zostało zmniejszone o 13% w grupie otrzymującej eplerenon (ryzyko
względne 0,87; 95% przedział ufności 0,79-0,95; p=0,002). Bezwzględna redukcja ryzyka dotycząca
punktów końcowych śmiertelności całkowitej oraz śmiertelności i (lub) hospitalizacji z przyczyn
sercowo-naczyniowych wyniosła odpowiednio 2,3% i 3,3%. Skuteczność kliniczna została początkowo
wykazana głównie u uczestników w wieku poniżej 75 lat. Korzyści z leczenia u chorych w wieku
powyżej 75 lat nie są jasne. Wydolność serca wg klasyfikacji NYHA uległa poprawie lub pozostała bez
zmian u istotnie statystycznie większego odsetka uczestników otrzymujących eplerenon w porównaniu
do placebo. Częstość występowania hiperkaliemii wyniosła 3,4% w grupie otrzymującej eplerenon w
porównaniu do 2,0% w grupie otrzymującej placebo (p < 0,001). Częstość występowania hipokaliemii
wyniosła 0,5% w grupie otrzymującej eplerenon w porównaniu do 1,5% w grupie otrzymującej placebo

(p < 0,001).

Nie zaobserwowano jednorodnego wpływu eplerenonu na częstość akcji serca, czas trwania zespołu
QRS, czy odstępu PR, czy QT, u 147 zdrowych osób badanych pod kątem zmian
elektrokardiograficznych podczas badań farmakokinetycznych.

W badaniu EMPHASIS-HF, wpływ eplerenonu dodanego do standardowej terapii został zbadany na
podstawie wyników badań u uczestników ze skurczową niewydolnością serca oraz łagodnymi
objawami (klasa czynnościowa II wg NYHA).

W badaniu wzięli udział uczestnicy w wieku co najmniej 55 lat, z LVEF ≤ 30% lub ≤3 5%, dodatkowo
do czasu trwania zespołu QRS >130 msec i którzy byli hospitalizowani z przyczyn sercowonaczyniowych przez 6 miesięcy przed przystąpieniem do badania, lub ich stężenie mózgowego
peptydu natriuretycznego (ang. brain natriuretic peptide − BNP) wynosiło przynajmniej 250 pg/ml lub
stężenie amino pro-BNP w osoczu wynosiło przynajmniej 500 pg/ml u mężczyzn (750 pg/ml
u kobiet). Początkowo stosowana dawka eplerenonu wynosiła 25 mg raz na dobę, po czym po
4 tygodniach została zwiększona do 50 mg raz na dobę, o ile stężenie potasu w surowicy wynosiło
< 5,0 mmol/l. Jeżeli natomiast przewidywany współczynnik przesączania kłębuszkowego GFR
wynosił 30-49 ml/min/1,73 m², początkowa dawka eplerenonu wynosiła 25 mg podawana co drugą
dobę i została zwiększona do 25 mg raz na dobę.

Ogółem, 2737 uczestników wzięło udział w randomizowanym, przeprowadzonym metodą podwójnie
ślepej próby badaniu z zastosowaniem eplerenonu lub placebo, dodanych do terapii podstawowej
z zastosowaniem leków moczopędnych (85%), inhibitorów ACE (78%), antagonistów receptora
angiotensyny II (19%), leków beta-adrenolitycznych (87%), leków przeciwzakrzepowych (88%)
leków zmniejszających stężenie cholesterolu (63%) oraz glikozydów naparstnicy (27%). Średnia
LVEF wynosiła ~26%, a średni czas trwania zespołu QRS wynosił ~122 msec. Większość
z uczestników (83,4%) była wcześniej hospitalizowana z przyczyn sercowo-naczyniowych przez okres
6 miesięcy do czasu randomizacji, z czego około 50% z nich w związku z niewydolnością serca.
Około 20% uczestników miało wszczepialne defibrylatory lub przechodziło terapię
resynchronizacyjną (ang. cardiac resynchronization therapy - CRT).

Pierwotny punkt końcowy, zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych lub hospitalizacja z powodu
niewydolności serca wystąpiły u 249 uczestników (18,3%) w grupie otrzymującej eplerenon i 356
uczestników (25,9%) w grupie placebo (RR 0,63, 95% CI, 0,54-0,74; p < 0,001). Wpływ eplerenonu
na wyniki pierwotnego punktu końcowego był zgodny we wszystkich opisanych podgrupach.

Wtórny punkt końcowy, zgon z jakiejkolwiek przyczyny odnotowano u 171 uczestników (12,5%)
w grupie otrzymującej eplerenon oraz 213 uczestników (15,5%) w grupie placebo (RR 0,76; 95% CI,
0,62-0,93; p = 0,008). Zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych odnotowano u 147 (10,8%)
uczestników w grupie otrzymującej eplerenon i 185 uczestników (13,5%) w grupie placebo (RR 0,76;
95% CI, 0,61-0,94; p = 0,01).

W trakcie badania hiperkaliemię (stężenie potasu w surowicy > 5,5 mmol/l) odnotowano u 158
uczestników (11,8%) w grupie otrzymującej eplerenon i 96 uczestników (7,2%) w grupie placebo
(p < 0,001). Hipokaliemia, definiowana na podstawie stężenia potasu w surowicy < 4,0 mmol/l była
statystycznie mniejsza w grupie otrzymującej eplerenon w porównaniu z placebo (38,9% dla
eplerenonu w porównaniu z 48,4% dla placebo, p < 0,0001).

Dzieci i młodzież
Nie prowadzono badań stosowania eplerenonu u dzieci i młodzieży z niewydolnością serca.

W trwającym 10 tygodni badaniu dzieci i młodzieży z nadciśnieniem tętniczym (wiek od 4 do 16 lat,
n=304), podawanie eplerenonu w dawkach (od 25 mg do 100 mg raz na dobę) powodujących
narażenie organizmu podobne jak u pacjentów dorosłych, nie przyniosło skutecznego zmniejszenia
ciśnienia krwi. W tym badaniu oraz w trwającym 1 rok badaniu z udziałem dzieci i młodzieży,
dotyczącym bezpieczeństwa (149 uczestników w wieku od 5 do 17 lat), profil bezpieczeństwa był
podobny jak wśród dorosłych. Nie prowadzono badań obejmujących podawanie eplerenonu
uczestnikom z nadciśnieniem tętniczym w wieku poniżej 4 lat, gdyż badanie z udziałem starszych
dzieci i młodzieży wykazało brak skuteczności (patrz punkt 4.2).

Nie prowadzono żadnych badań (długoterminowych) dotyczących wpływu eplerenonu na poziom
hormonów u dzieci i młodzieży.

Związane z furosemidem

Wyniki wielu badań wskazują, że furosemid działa w całym nefronie z wyjątkiem kanalików
dystalnych. Główne działanie jest wywierane w ramieniu wstępującym pętli Henlego; ma ono złożony
wpływ na krążenie nerkowe.

Przepływ krwi jest przekierowywany z obszaru rdzeniowego do kory zewnętrznej.
Podstawowym działaniem furosemidu w nerkach jest hamowanie aktywnego transportu chlorków w
grubym ramieniu wstępującym.
Wchłanianie zwrotne sodu i chlorków z nefronu jest zmniejszone, co powoduje wytwarzanie
hipotonicznego lub izotonicznego moczu.
Wykazano, że podawanie furosemidu wpływa na biosyntezę prostaglandyn (PG) działających na układ
renina-angiotensyna; furosemid zmienia przepuszczalność kłębuszków nerkowych dla białek
surowicy.

Jednoczesne stosowanie z rysperydonem
W kontrolowanych placebo badaniach klinicznych nad rysperydonem, przeprowadzonych z udziałem
pacjentów w podeszłym wieku z otępieniem, w grupie otrzymującej rysperydon i furosemid
obserwowano występowanie wyższej śmiertelności (7,3%; średni wiek pacjentów 89 lat, w przedziale
od 70 do 97 lat) w porównaniu do pacjentów leczonych samym rysperydonem (3,1%; średni wiek
pacjentów 84 lat, w przedziale od 70 do 96 lat) lub otrzymujących sam furosemid (4,1%; średni wiek
pacjentów 80 lat, w przedziale od 67 do 90 lat).
Jednoczesne podawanie rysperydonu z innymi diuretykami (głównie tiazydowymi w małych
dawkach) nie było powiązane z podobnymi obserwacjami.
Nie znaleziono dotąd jednoznacznego patomechanizmu, który mógłby tłumaczyć te obserwacje.
Jednakże należy zachować szczególną ostrożność i rozważyć ryzyko i korzyści przed podjęciem
decyzji o jednoczesnym podawaniu tych leków oraz łączenia z innymi silnymi diuretykami.
Zwiększona śmiertelność nie występuje u pacjentów leczonych jednocześnie rysperydonem i innymi
diuretykami. Niezależnie od stosowanego leczenia, odwodnienie jest ogólnym czynnikiem ryzyka
wpływającym na śmiertelność i dlatego u pacjentów w podeszłym wieku z otępieniem nie powinno się
do niego dopuszczać (patrz punkt 4.3).

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Związane z eplerenonem

Wchłanianie
Bezwzględna biodostępność eplerenonu po zastosowaniu tabletki w dawce 100 mg do podania
doustnego wynosi 69%. Maksymalne stężenia w osoczu występują po około 1,5 - 2 godzinach.
Maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) i pole pod krzywą stężeń (AUC) są proporcjonalne do dawki
dla dawek od 10 mg do 100 mg, i mniej niż proporcjonalne dla dawek większych niż 100 mg. Stan
stacjonarny ustala się w ciągu 2 dni. Pokarm nie ma wpływu na wchłanianie.

Dystrybucja
Eplerenon wiąże się z białkami osocza w około 50% i jest on wiązany głównie przez alfa-1 kwaśne
glikoproteiny. Pozorna objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym jest oceniana na 42-90 l.
Eplerenon nie wiąże się wybiórczo z erytrocytami.

Metabolizm
Eplerenon jest metabolizowany głównie z udziałem izoenzymu CYP3A4 cytochromu P-450. Nie
zidentyfikowano żadnych czynnych metabolitów eplerenonu w ludzkim osoczu.

Eliminacja
Mniej niż 5% dawki eplerenonu jest wydalane z moczem i kałem w postaci niezmienionej.
Po podaniu pojedynczej doustnej dawki leku znakowanego izotopem radioaktywnym, około 32%
dawki zostało wydalone z kałem, a około 67% z moczem. Okres półtrwania w fazie eliminacji
eplerenonu wynosi około 3 do 6 godzin. Klirens osoczowy wynosi około 10 l/h.

Szczególne grupy pacjentów

Wiek, płeć i rasa
Farmakokinetyka eplerenonu w dawce 100 mg raz na dobę była badana u osób w podeszłym wieku
(≥65 lat), u mężczyzn i kobiet, i u osób rasy czarnej. Farmakokinetyka eplerenonu nie różniła się
znamiennie u mężczyzn i kobiet. W stanie stacjonarnym u osób w podeszłym wieku występowały
większe wartości Cmax (22%) i AUC (45%) w porównaniu do młodszych osób (18 do 45 lat). W stanie
stacjonarnym Cmax i AUC były odpowiednio mniejsze o 19% i 26% u osób rasy czarnej (patrz punkt
4.2).

Dzieci i młodzież
Populacyjny model farmakokinetyczny stężeń eplerenonu uzyskany na podstawie dwóch badań
obejmujących 51 pacjentów z grupy dzieci i młodzieży z nadciśnieniem tętniczym w wieku 4 do 16 lat
wskazuje, że masa ciała pacjenta ma statystycznie znaczący wpływ na objętość dystrybucji
eplerenonu, ale nie na jego klirens. Oczekuje się, że objętość dystrybucji i maksymalne stężenie
eplerenonu w surowicy pacjentów z grupy dzieci i młodzieży o większej masie ciała będą podobne jak
u dorosłych o podobnej masie ciała; u pacjentów o masie ciała poniżej 45 kg objętość dystrybucji jest
o ok. 40% niższa niż u typowego dorosłego, natomiast oczekuje się, że maksymalne stężenie leku w
surowicy będzie wyższe. Leczenie eplerenonem pacjentów z grupy dzieci i młodzieży rozpoczynano
od dawki 25 mg raz na dobę, zwiększanej do 25 mg dwa razy na dobę po 2 tygodniach, a następnie do

50 mg dwa razy na dobę, jeżeli istniały wskazania kliniczne. Przy tych dawkach najwyższe
stwierdzone stężenie eplerenonu w surowicy pacjentów z grupy dzieci i młodzieży nie było znacząco
wyższe niż u dorosłych, u których leczenie rozpoczynano od dawki 50 mg raz na dobę.

Zaburzenia czynności nerek
Farmakokinetykę eplerenonu badano u chorych z różnym nasileniem niewydolności nerek oraz u
chorych poddawanych hemodializie. W porównaniu do zdrowych ochotników, w stanie stacjonarnym
AUC i Cmax były większe o odpowiednio 38% i 24% u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, i
mniejsze o odpowiednio 26% i 3% u pacjentów poddawanych hemodializie. Nie zaobserwowano
zależności pomiędzy klirensem osoczowym eplerenonu a klirensem kreatyniny. Eplerenon nie jest
eliminowany drogą hemodializy (patrz punkt 4.4.).

Zaburzenia czynności wątroby
Farmakokinetykę eplerenonu w dawce 400 mg badano u pacjentów z umiarkowaną (klasa B w skali
Child-Pugh) niewydolnością wątroby w porównaniu do osób bez niewydolności wątroby. Cmax
w stanie stacjonarnym i AUC były większe o odpowiednio 3,6% i 42% (patrz punkt 4.2.). Ponieważ
stosowanie eplerenonu nie było badane u osób z ciężką niewydolnością wątroby, eplerenon jest
przeciwwskazany w tej grupie chorych (patrz punkt 4.3.).

Niewydolność serca
Farmakokinetykę eplerenonu w dawce 50 mg badano u chorych z niewydolnością serca (klasa II-IV
wg NYHA). W porównaniu do zdrowych ochotników w tym samym wieku, o takiej samej masie ciała
i tej samej płci, w stanie stacjonarnym AUC i Cmax u pacjentów z niewydolnością serca były większe o
odpowiednio 38% i 30%. Zgodnie z tymi wynikami, populacyjna analiza farmakokinetyczna
eplerenonu oparta o podgrupę chorych z badania EPHESUS wskazuje, że klirens eplerenonu u
chorych z niewydolnością serca był podobny do klirensu u osób zdrowych.

Związane z furosemidem

Wchłanianie
Furosemid jest słabym kwasem karboksylowym, który występuje głównie w zdysocjowanej postaci w
przewodzie pokarmowym. Furosemid jest szybko, ale niecałkowicie wchłaniany (60-70%) po podaniu
doustnym, a jego działanie utrzymuje się do czterech godzin. Optymalnym miejscem wchłaniania jest
górny odcinek dwunastnicy z pH 5,0. Okres półtrwania w osoczu jest dwufazowy z końcową fazą
eliminacji około 1,5 godziny.

Dystrybucja
Furosemid wiąże się w 99% z albuminą w osoczu. Furosemid przenika przez barierę łożyskową, a
także przenika do mleka.

Metabolizm
Furosemid w niewielkim stopniu ulega biotransformacji.

Eliminacja
Furosemid jest wydalany głównie z moczem, przez nerki (80-90%), w dużym stopniu w postaci
niezmienionej. W niewielkiej ilości jest wydalany również z żółcią a 10-15% aktywności można
odzyskać w kale. Pozanerkowe wydalanie jest znacznie zwiększone w przypadku niewydolności

nerek. Bez względu na drogę podania, 69-97% aktywności dawki znakowanej promieniotwórczo jest
wydalane w ciągu pierwszych 4 godzin po podaniu furosemidu.

Szczególne grupy pacjentów

Zaburzenia czynności nerek/ wątroby
W przypadku choroby wątroby, zmniejsza się wydalanie z żółcią. Zaburzenia czynności nerek
wynoszące do 50% powodują niewielki wpływ na szybkość eliminacji furosemidu, ale mniej niż 20%
pozostałej wydolności nerek wydłuża czas eliminacji.

Osoby w podeszłym wieku
Eliminacja furosemidu jest opóźniona u osób w podeszłym wieku, u których występuje pewien stopień
zaburzeń czynności nerek.

Noworodki
Obserwowane jest długotrwałe działanie moczopędne, prawdopodobnie z powodu niedojrzałej
czynności kanalików nerkowych.

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Związane z eplerenonem

Badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa farmakologicznego, genotoksyczności, działania
rakotwórczego i toksycznego wpływu na rozród nie ujawniają żadnego szczególnego zagrożenia dla
człowieka.

W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym zaobserwowano zanik gruczołu krokowego u
szczurów i psów, gdy ekspozycja na lek była nieznacznie większa od ekspozycji w warunkach
klinicznych. Zmiany w gruczole krokowym nie były związane z niepożądanymi skutkami
czynnościowymi. Znaczenie kliniczne tych wyników nie jest znane.

Związane z furosemidem

Ostra toksyczność po podaniu doustnym była niewielka u wszystkich badanych gatunków. Badania
toksyczności przewlekłej prowadzone na szczurach i psach wykazały zmiany w nerkach (m.in.
zwłóknienie i zwapnienie nerek).

Testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały klinicznie istotnych dowodów na potencjał
genotoksyczny furosemidu.

Długotrwałe badania na myszach i szczurach nie dostarczyły żadnych istotnych dowodów na
potencjalne działanie rakotwórcze.

W badaniach toksyczności reprodukcyjnej prowadzonych na szczurzych płodach stwierdzono
zmniejszoną liczbę zróżnicowanych kłębuszków nerkowych, zaburzenia kostnienia łopatek, kości
ramiennej i żeber (wywołane przez hipokaliemię), jak również wodonercze, występujące także u
płodów myszy i królików po podaniu dużych dawek.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Laktoza jednowodna
Celuloza mikrokrystaliczna typ 101
Celuloza mikrokrystaliczna typ 102
Hydroksypropyloceluloza 100 cPs
Kroskarmeloza sodowa
Talk
Magnezu stearynian
Sodu laurylosiarczan

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

2 lata

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Przechowywać w temperaturze poniżej 30°C. Przechowywać blister w opakowaniu zewnętrznym w
celu ochrony przed światłem.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Blistry PVC/PVDC/Aluminium umieszczone są w tekturowym pudełku.
Opakowanie zawiera 30, 60 lub 90 tabletek.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Bez specjalnych wymagań.
Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z
lokalnymi przepisami.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Przedsiębiorstwo Farmaceutyczne LEK-AM Sp. z o.o.
ul. Ostrzykowizna 14A
05-170 Zakroczym
Tel.: +48 22 785 27 60

### 8. NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM, 25 mg + 40 mg, pozwolenie nr: 28927
Eplerenonum + Furosemidum LEK-AM, 50 mg + 40 mg, pozwolenie nr: 28928

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO
OBROTU I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 24.03.2025 r.

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

r.

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.