# Inspra

> Eplerenon · 50 mg · Tabletki powlekane

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Inspra
- **Nazwa powszechna:** Eplerenonum
- **Substancja czynna:** [Eplerenon](https://apteka.online/odpowiedniki/eplerenonum)
- **Moc:** 50 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki powlekane
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** C03DA04
- **Liczba opakowań:** 2
- **Numer pozwolenia:** 12291
- **Podmiot odpowiedzialny:** Viatris Healthcare Limited
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/diuretyki/inspra-tabl-powl-50-mg-viatris
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/diuretyki/inspra-tabl-powl-50-mg-viatris.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/16236/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/16236/characteristic

## Dostępne opakowania (2)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 20 tabl. | 5909990612758 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 30 tabl. | 5909990612765 | Rp | — | Dobrze dostępny (4/5) | — |

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Inspra i w jakim celu się go stosuje?
Inspra należy do grupy leków nazywanych wybiórczymi antagonistami aldosteronu. Leki te blokują
działanie aldosteronu, substancji wytwarzanej przez organizm, która kontroluje ciśnienie tętnicze
i czynność serca. Zwiększone stężenie aldosteronu może powodować w organizmie zmiany
prowadzące do niewydolności serca.

Lek Inspra jest stosowany w leczeniu niewydolności serca, aby zapobiec jej nasileniu oraz zmniejszyć
liczbę hospitalizacji w przypadku:

1. niedawno przebytego zawału serca - w skojarzeniu z innymi lekami stosowanymi
w niewydolności serca lub
2. utrzymujących się, łagodnych objawów pomimo dotychczasowego leczenia.

### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Inspra

Kiedy nie stosować leku Inspra:
− jeśli pacjent ma uczulenie na eplerenon lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku
(wymienionych w punkcie 6)
− jeżeli pacjent ma duże stężenie potasu we krwi (hiperkaliemia)
− jeśli pacjent stosuje leki usuwające nadmiar płynów z organizmu (leki moczopędne
oszczędzające potas)
− jeżeli u pacjenta występuje ciężka choroba nerek
− jeżeli u pacjenta występuje ciężka choroba wątroby
− jeśli pacjent stosuje leki przeciwgrzybicze (ketokonazol lub itrakonazol)

− jeśli pacjent stosuje leki przeciw wirusowi HIV (nelfinawir lub rytonawir)
− jeśli pacjent przyjmuje antybiotyki, stosowane w leczeniu zakażeń bakteryjnych
(klarytromycynę lub telitromycynę)
− jeśli pacjent zażywa nefazodon, stosowany w leczeniu depresji
− jeśli pacjent przyjmuje leki stosowane w leczeniu pewnych chorób serca lub nadciśnienia
tętniczego (tak zwane inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE) w skojarzeniu
z antagonistami receptora angiotensyny II (AIIRA)).

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem stosowania leku Inspra należy omówić to z lekarzem, farmaceutą lub
pielęgniarką.

− jeśli u pacjenta występuje choroba nerek lub wątroby (patrz także punkt „Kiedy nie stosować
leku Inspra”)
− jeśli pacjent przyjmuje sole litu (stosowane zwykle w leczeniu zaburzeń maniakalnodepresyjnych, nazywanych również zaburzeniami dwubiegunowymi)
− jeśli pacjent przyjmuje takrolimus lub cyklosporynę (stosowane w leczeniu chorób skóry, takich
jak łuszczyca lub wyprysk oraz aby zapobiec odrzuceniu przeszczepionego narządu)

Dzieci i młodzież
Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności eplerenonu u dzieci i młodzieży.

Lek Inspra a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować.

− Itrakonazol lub ketokonazol (stosowane w leczeniu zakażeń grzybiczych), rytonawir, nelfinawir
(leki przeciwwirusowe przeciwko wirusowi HIV), klarytromycyna, telitromycyna (stosowane
w leczeniu zakażeń bakteryjnych) lub nefazodon (stosowany w leczeniu depresji) - leki te
zwalniają metabolizm leku Inspra, tym samym przedłużając jego wpływ na organizm.
− Leki moczopędne oszczędzające potas (leki pomagające usunąć nadmiar płynów z organizmu)
oraz preparaty uzupełniające potas - leki te zwiększają ryzyko wystąpienia dużego stężenia
potasu we krwi.
− Inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE) w skojarzeniu z antagonistami receptora
angiotensyny (AIIRA), stosowane w leczeniu wysokiego ciśnienia tętniczego, chorób serca oraz
niektórych chorób nerek - leki te mogą zwiększać ryzyko wystąpienia dużego stężenia potasu
we krwi.
− Lit (zazwyczaj stosowany w leczeniu zaburzeń maniakalno-depresyjnych, nazywanych również
zaburzeniami dwubiegunowymi) - jednoczesne przyjmowanie litu z lekami moczopędnymi
i inhibitorami ACE (stosowanymi w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz chorób serca)
zwiększało stężenie litu we krwi, co mogło powodować działania niepożądane, takie jak utrata
apetytu, zaburzenia widzenia, uczucie zmęczenia, osłabienie mięśni, drżenie mięśni.
− Cyklosporyna lub takrolimus (stosowane w leczeniu chorób skóry, takich jak łuszczyca lub
wyprysk oraz aby zapobiec odrzuceniu przeszczepionego narządu) - leki te mogą powodować
zaburzenia czynności nerek i tym samym zwiększać ryzyko wystąpienia dużego stężenia potasu
we krwi.
− Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ – niektóre leki przeciwbólowe, takie jak ibuprofen,
stosowane w celu złagodzenia bólu, sztywności i stanu zapalnego) - leki te mogą powodować
zaburzenia czynności nerek i tym samym zwiększać ryzyko wystąpienia dużego stężenia potasu
we krwi.
− Trimetoprim (stosowany w leczeniu zakażeń bakteryjnych) - może zwiększać ryzyko
wystąpienia dużego stężenia potasu we krwi.

− Alfa1-adrenolityki, takie jak prazosyna lub alfuzosyna (stosowane w leczeniu nadciśnienia
tętniczego i niektórych chorób gruczołu krokowego) - mogą powodować zmniejszenie ciśnienia
tętniczego i zawroty głowy podczas zmiany pozycji ciała na stojącą.
− Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, takie jak amitryptylina lub amoksapina (stosowane
w leczeniu depresji), leki przeciwpsychotyczne, nazywane również neuroleptykami, takie jak
chloropromazyna lub haloperydol (stosowane w leczeniu zaburzeń psychicznych), amifostyna
(stosowana w chemioterapii nowotworów) oraz baklofen (stosowany w przypadku
zwiększonego napięcia mięśniowego) - leki te mogą powodować zmniejszenie ciśnienia
tętniczego i zawroty głowy podczas zmiany pozycji ciała na stojącą.
− Glikokortykosteroidy, takie jak hydrokortyzon lub prednizon (stosowane w leczeniu stanów
zapalnych i niektórych chorób skóry) oraz tetrakozaktyd (stosowany głównie w diagnozowaniu
i leczeniu zaburzeń kory nadnerczy) - mogą osłabiać działanie obniżające ciśnienie tętnicze leku
Inspra.
− Digoksyna (stosowana w leczeniu chorób serca) - jednoczesne stosowanie z lekiem Inspra może
spowodować zwiększenie stężenia digoksyny we krwi.
− Warfaryna (lek przeciwzakrzepowy) - należy zachować ostrożność podczas stosowania
warfaryny, ponieważ zwiększone stężenie warfaryny we krwi może zaburzać wpływ leku Inspra
na organizm.
− Erytromycyna (stosowana w leczeniu zakażeń bakteryjnych), sakwinawir (lek przeciwwirusowy
stosowany w leczeniu zakażeń HIV), flukonazol (stosowany w leczeniu zakażeń grzybiczych),
amiodaron, diltiazem oraz werapamil (stosowane w leczeniu chorób serca i nadciśnienia
tętniczego) - zwalniają metabolizm leku Inspra, tym samym przedłużając jego wpływ na
organizm.
− Ziele dziurawca (lek ziołowy), ryfampicyna (stosowana w leczeniu zakażeń bakteryjnych),
karbamazepina, fenytoina i fenobarbital (stosowane, między innymi, w leczeniu padaczki) -
mogą przyspieszać metabolizm leku Inspra, a tym samym osłabiać jego działanie.

Lek Inspra z jedzeniem i piciem
Lek Inspra może być przyjmowany podczas posiłku lub niezależnie od posiłków.

Ciąża i karmienie piersią
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku. Działanie leku
Inspra w czasie ciąży nie było oceniane u ludzi.

Nie wiadomo czy eplerenon przenika do mleka ludzkiego. Należy poradzić się lekarza czy zaprzestać
karmienia piersią, czy przerwać stosowanie leku.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Po zastosowaniu leku Inspra mogą wystąpić zawroty głowy. W takim przypadku nie należy prowadzić
pojazdów ani obsługiwać maszyn.

Lek Inspra zawiera laktozę jednowodną

Lek Inspra zawiera laktozę jednowodną (rodzaj cukru). Jeśli stwierdzono wcześniej u pacjenta
nietolerancję niektórych cukrów, pacjent powinien skontaktować się z lekarzem przed przyjęciem
leku.

Lek Inspra zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od
sodu”.

### 3. Jak stosować lek Inspra?
Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty. W razie wątpliwości
należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Tabletki Inspra mogą być przyjmowane podczas posiłków lub na czczo. Tabletki należy połykać
w całości, popijając dużą ilością wody.

Lek Inspra jest zazwyczaj przyjmowany z innymi lekami stosowanymi w niewydolności serca, np.
beta-adrenolitykami. Zazwyczaj stosowana dawka początkowa to jedna tabletka o mocy 25 mg raz na
dobę. Po około 4 tygodniach lekarz zaleci zwiększenie dawki do 50 mg raz na dobę (jedna tabletka
o mocy 50 mg lub dwie tabletki o mocy 25 mg). Maksymalna dawka wynosi 50 mg na dobę.

Lekarz zaleci oznaczenie stężenia potasu we krwi przed rozpoczęciem stosowania leku Inspra, w ciągu
pierwszego tygodnia oraz po miesiącu leczenia, a także po zmianie dawki. W zależności od stężenia
potasu we krwi, lekarz może dostosować dawkę leku.

Jeżeli u pacjenta występuje łagodna choroba nerek, leczenie należy rozpocząć od jednej tabletki
o mocy 25 mg na dobę. Jeżeli u pacjenta występuje umiarkowana choroba nerek, leczenie należy
rozpocząć od jednej tabletki o mocy 25 mg co drugą dobę. Lekarz może zalecić dostosowanie dawki,
uwzględniając stężenie potasu we krwi.
U pacjentów z ciężką chorobą nerek stosowanie leku Inspra jest przeciwwskazane.

U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi chorobami wątroby nie jest konieczne dostosowanie
dawki początkowej. W przypadku chorób wątroby lub nerek konieczne może być częstsze oznaczanie
stężenia potasu we krwi (patrz też „Kiedy nie stosować leku Inspra”).

Pacjenci w podeszłym wieku: nie jest wymagane dostosowanie dawki początkowej.

Dzieci i młodzież: nie zaleca się stosowania leku Inspra.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Inspra
W przypadku zażycia większej niż zalecana dawki leku Inspra należy niezwłocznie skontaktować się
z lekarzem lub farmaceutą. Najbardziej prawdopodobne objawy przedawkowania leku to niskie
ciśnienie tętnicze (powodujące uczucie oszołomienia, zawroty głowy, niewyraźne widzenie,
osłabienie, nagłą utratę przytomności) oraz hiperkaliemia (duże stężenie potasu we krwi), powodująca
kurcze mięśni, biegunkę, nudności, zawroty głowy lub ból głowy).

Pominięcie zastosowania leku Inspra
Jeśli zbliża się czas przyjęcia następnej tabletki, należy pominąć zapomnianą tabletkę i przyjąć kolejną
o zwykłej porze.

W innym przypadku, należy przyjąć tabletkę zaraz po przypomnieniu sobie, pod warunkiem że do
czasu przyjęcia następnej tabletki jest ponad 12 godzin. Następnie należy powrócić do zwykłego
schematu dawkowania.
Nie należy stosować dawki podwójnej, w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Przerwanie stosowania leku Inspra
Ważne jest, aby przyjmować lek Inspra zgodnie z zaleceniami, chyba że lekarz zaleci przerwanie
leczenia.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się
do lekarza lub farmaceuty.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Jeśli wystąpi którykolwiek z poniższych objawów, należy natychmiast zwrócić się po pomoc
medyczną:
• obrzęk twarzy, języka lub gardła
• trudności w połykaniu
• pokrzywka i trudności w oddychaniu.
Są to objawy obrzęku naczynioruchowego, niezbyt często występującego działania niepożądanego
(może wystąpić nie częściej niż u 1 na 100 osób).

Inne zgłaszane działania niepożądane obejmują:

Częste działania niepożądane (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 10 osób)
• zwiększenie stężenia potasu we krwi (objawy to: kurcze mięśni, biegunka, nudności, zawroty
głowy lub ból głowy)
• omdlenie
• zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego
• zwiększenie stężenia cholesterolu we krwi
• bezsenność (trudności w zasypianiu)
• ból głowy
• zaburzenia serca, np. zaburzenia rytmu serca oraz niewydolność serca
• kaszel
• zaparcie
• niskie ciśnienie tętnicze
• biegunka
• nudności
• wymioty
• zaburzenia czynności nerek
• wysypka
• świąd
• ból pleców
• osłabienie
• kurcze mięśni
• zwiększenie stężenia mocznika we krwi
• zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, które może wskazywać na zaburzenie czynności nerek

Niezbyt częste działania niepożądane (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 100 osób)
• zakażenie
• eozynofilia (zwiększenie liczby jednego z typów krwinek białych)
• małe stężenie sodu we krwi
• odwodnienie
• zwiększenie stężenia trójglicerydów (tłuszczów) we krwi
• szybka czynność serca
• zapalenie pęcherzyka żółciowego
• zmniejszenie ciśnienia tętniczego, mogące powodować zawroty głowy podczas zmiany pozycji
ciała na stojącą
• zakrzepica (powstawanie zakrzepów krwi) kończyn dolnych
• ból gardła
• wzdęcie
• niedoczynność tarczycy
• zwiększenie stężenia glukozy we krwi

• osłabienie czucia dotyku
• zwiększona potliwość
• ból mięśniowo-szkieletowy
• złe ogólne samopoczucie
• zapalenie nerek
• powiększenie piersi u mężczyzn
• zmiany niektórych wyników badania krwi

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Działania niepożądane
można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów
Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów
Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu lub przedstawicielowi
podmiotu odpowiedzialnego.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Inspra?
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Ten lek nie wymaga specjalnych warunków przechowywania.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku i blistrze po: EXP.
Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Inspra

Substancją czynną leku Inspra jest eplerenon. Każda tabletka zawiera 25 mg lub 50 mg eplerenonu.

Pozostałe składniki to: laktoza jednowodna, celuloza mikrokrystaliczna (E460), kroskarmeloza
sodowa (E468), hypromeloza (E464), sodu laurylosiarczan, talk (E553b) oraz magnezu stearynian
(E470b).

Otoczka tabletek powlekanych Inspra 25 mg i 50 mg zawiera opadry żółte: hypromelozę (E464),
tytanu dwutlenek (E171), makrogol 400, polisorbat 80 (E433), żelaza tlenek żółty (E172), żelaza
tlenek czerwony (E172).

Jak wygląda lek Inspra i co zawiera opakowanie

Tabletka Inspra 25 mg jest żółtą tabletką powlekaną. Tabletki są oznaczone nazwą „VLE” po jednej
stronie oraz symbolem „NSR” nad liczbą „25” po drugiej stronie.

Tabletka Inspra 50 mg jest żółtą tabletką powlekaną. Tabletki są oznaczone nazwą „VLE” po jednej
stronie oraz symbolem „NSR” nad liczbą „50” po drugiej stronie.

Inspra 25 mg oraz 50 mg – tabletki powlekane są dostępne w blistrach PVC/Al zawierających 10, 20,
28, 30, 50, 90, 100 lub 200 tabletek i w blistrach PCV/Al, perforowanych, podzielonych na dawki
pojedyncze, zawierających 10 x 1, 20 x 1, 30 x 1, 50 x 1, 90 x 1, 100 x 1 lub 200 x 1 (10 blistrów
20 x 1) tabletek.
Inspra 25 mg tabletki powlekane są dostępne w butelkach HDPE zawierających 100 tabletek.
Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
Wielkości opakowań dostępne w Polsce: opakowanie zawierające 30 tabletek w blistrach.

Podmiot odpowiedzialny:
Viatris Healthcare Limited
Damastown Industrial Park
Mulhuddart
Dublin 15
DUBLIN
Irlandia

Wytwórca:
Fareva Amboise
Zone Industrielle
29 route des Industries
37530 Pocé-sur-Cisse
Francja

Lek Inspra, tabletki powlekane, 25 mg i 50 mg jest dopuszczony do obrotu w następujących krajach
członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego pod nazwą Inspra:

Austria, Belgia, Cypr, Dania, Finlandia, Francja, Niemcy, Grecja, Węgry, Islandia, Irlandia, Włochy,
Luksemburg, Holandia, Norwegia, Polska, Portugalia, Słowacja, Słowenia, Hiszpania, Szwecja,
Wielka Brytania.

Lek Inspra, tabletki powlekane, 50 mg jest dopuszczony do obrotu w następujących krajach
członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego pod nazwą Inspra:

Republika Czeska

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji dotyczących tego leku należy zwrócić się do
miejscowego przedstawiciela podmiotu odpowiedzialnego:
Viatris Healthcare Sp. z o.o.
tel. 22 546 64 00

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

INSPRA, 25 mg, tabletki powlekane
INSPRA, 50 mg, tabletki powlekane

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka zawiera 25 mg eplerenonu.
Każda tabletka zawiera 50 mg eplerenonu.

Substancja pomocnicze o znanym działaniu
Każda tabletka o mocy 25 mg zawiera 33,9 mg laktozy, co odpowiada 35,7 mg laktozy jednowodnej
(patrz punkt 4.4).
Każda tabletka o mocy 50 mg zawiera 67,8 mg laktozy, co odpowiada 71,4 mg laktozy jednowodnej
(patrz punkt 4.4).

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana [tabletka].

Tabletka 25 mg: żółta tabletka z napisem „VLE” z jednej strony i napisem „NSR” nad liczbą „25” z
drugiej strony tabletki.
Tabletka 50 mg: żółta tabletka z napisem „VLE” z jednej strony i napisem „NSR” nad liczbą „50” z
drugiej strony tabletki.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Eplerenon jest wskazany jako:

• terapia dodana do standardowego leczenia obejmującego stosowanie beta-adrenolityków,
w celu zmniejszenia ryzyka śmiertelności i chorobowości z przyczyn sercowo-naczyniowych
u pacjentów w stanie stabilnym z zaburzeniem czynności lewej komory serca, frakcja
wyrzutowa lewej komory ≤ 40% (ang. left ventricular ejection fraction − LVEF) oraz
klinicznymi objawami niewydolności serca po przebytym niedawno zawale serca.

• terapia dodana do standardowego leczenia, w celu zmniejszenia ryzyka śmiertelności
i chorobowości z przyczyn sercowo-naczyniowych u dorosłych pacjentów z (przewlekłą)
niewydolnością serca [klasa II wg Nowojorskiego Towarzystwa Kardiologicznego ang. New
York Heart Association (NYHA)] oraz z zaburzeniami czynności lewej komory serca (LVEF
≤30%) (patrz punkt 5.1).

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie
W celu umożliwienia indywidualnego dostosowywania dawki dostępne są postacie zawierające 25 mg
i 50 mg substancji czynnej. Maksymalna dawka wynosi 50 mg na dobę.

Pacjenci z niewydolnością serca po przebytym zawale serca

Zalecana dawka podtrzymująca eplerenonu wynosi 50 mg raz na dobę. Leczenie należy zaczynać od
dawki 25 mg raz na dobę, którą należy stopniowo zwiększać, najlepiej w ciągu 4 tygodni, kontrolując
stężenie potasu w surowicy (patrz Tabela 1), do dawki docelowej 50 mg raz na dobę. Leczenie
eplerenonem należy zazwyczaj rozpoczynać w ciągu 3-14 dni od rozpoznania ostrego zawału serca.

Pacjenci z (przewlekłą) niewydolnością serca (klasa II wg NYHA)
U pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca (klasa II wg NYHA) leczenie należy rozpoczynać od
dawki 25 mg raz na dobę, a następnie stopniowo zwiększać, najlepiej w ciągu 4 tygodni, kontrolując
stężenie potasu w surowicy, do dawki docelowej 50 mg raz na dobę (patrz Tabela 1 oraz punkt 4.4).

U pacjentów, u których stężenie potasu w surowicy wynosi >5,0 mmol/l, nie należy rozpoczynać
leczenia eplerenonem (patrz punkt 4.3).

Stężenie potasu w surowicy należy oznaczyć przed rozpoczęciem leczenia eplerenonem, w ciągu
pierwszego tygodnia leczenia i po miesiącu od rozpoczęcia leczenia lub zmiany dawki. Następnie
stężenie potasu w surowicy należy oznaczać okresowo w zależności od potrzeb.

Po rozpoczęciu leczenia, dawkę należy dostosować zależnie od stężenia potasu w surowicy, zgodnie
z danymi z Tabeli 1.

Tabela 1. Dostosowanie dawki po rozpoczęciu leczenia

Stężenie potasu w surowicy
(mmol/l)
Czynność Dostosowanie dawki

<5,0 Zwiększyć 25 mg co drugą dobę do 25 mg raz na dobę
25 mg raz na dobę do 50 mg raz na dobę
5,0 – 5,4 Utrzymać Bez zmiany dawki
5,5 – 5,9 Zmniejszyć 50 mg raz na dobę do 25 mg raz na dobę
25 mg raz na dobę do 25 mg co drugą dobę
25 mg co drugą dobę do odstawienia
≥ 6,0 Odstawić Nie dotyczy

Po odstawieniu eplerenonu z powodu stężenia potasu w surowicy ≥6,0 mmol/l, można ponownie
rozpocząć stosowanie eplerenonu w dawce 25 mg co drugą dobę, kiedy stężenie potasu zmniejszy się
poniżej 5,0 mmol/l.

Dzieci i młodzież
Nie określono dotychczas bezpieczeństwa ani skuteczności stosowania eplerenonu u dzieci
i młodzieży. Obecne dane przedstawiono w punktach 5.1 i 5.2.

Pacjenci w podeszłym wieku
Dostosowanie dawki początkowej u osób w wieku podeszłym nie jest konieczne. Z powodu osłabionej
czynności nerek związanej z wiekiem, u osób w podeszłym wieku występuje zwiększone ryzyko
hiperkaliemii. To ryzyko może być dodatkowo zwiększone przez współistniejące choroby, które
zwiększają ekspozycję organizmu na lek, w szczególności przez łagodną do umiarkowanej
niewydolność wątroby. Zaleca się okresowe monitorowanie stężenia potasu w surowicy (patrz punkt
4.4).

Pacjenci z niewydolnością nerek
Nie ma konieczności dostosowania dawki początkowej u pacjentów z łagodną niewydolnością nerek.
Zaleca się okresowe monitorowanie stężenia potasu w surowicy oraz dostosowanie dawki zgodnie
z Tabelą 1.

U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny 30-60 ml/min) początkowa
dawka wynosi 25 mg podawana co drugą dobę, i powinna być dostosowana zależnie od stężenia

potasu (patrz Tabela 1). Zaleca się okresowe monitorowanie stężenia potasu w surowicy (patrz punkt
4.4).

Brak doświadczenia u pacjentów z klirensem kreatyniny < 50 ml/min z niewydolnością serca po
przebytym zawale serca. Podczas stosowania eplerenonu u tych pacjentów należy zachować
ostrożność. Stosowanie dawki większej niż 25 mg raz na dobę u pacjentów z klirensem kreatyniny
< 50 ml/min nie zostało zbadane.

Stosowanie produktu leczniczego Inspra u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens
kreatyniny < 30 ml/min) jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3). Eplerenon nie ulega dializie.

Pacjenci z niewydolnością wątroby
Nie ma konieczności dostosowania dawki początkowej u pacjentów z łagodną do umiarkowanej
niewydolnością wątroby. Z powodu zwiększenia ekspozycji organizmu na eplerenon u chorych
z łagodną do umiarkowanej niewydolnością wątroby, zaleca się u tych chorych częste i regularne
kontrole stężenia potasu w surowicy, szczególnie gdy są to pacjenci w podeszłym wieku (patrz punkt
4.4).

Stosowanie u pacjentów przyjmujących inne produkty lecznicze
W przypadku jednoczesnego stosowania słabych lub umiarkowanych inhibitorów CYP3A4,
np. amiodaronu, diltiazemu i werapamilu, leczenie należy rozpoczynać od dawki 25 mg raz na dobę.
Dawka nie powinna być większa niż 25 mg raz na dobę (patrz punkt 4.5).

Eplerenon może być podawany podczas lub niezależnie od posiłków (patrz punkt 5.2).

#### 4.3 Przeciwwskazania

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną
w punkcie 6.1.
• Stężenie potasu w surowicy przed rozpoczęciem leczenia > 5,0 mmol/l.
• Ciężka niewydolność nerek, szacowany współczynnik przesączania kłębuszkowego < 30 ml na
minutę na 1,73 m² (ang. estimated glomerular filtration rate – eGFR).
• Ciężka niewydolność wątroby (klasa C w skali Child-Pugh).
• Jednoczesne stosowanie leków moczopędnych oszczędzających potas lub silnych inhibitorów
CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol, rytonawir, nelfinawir, klarytromycyna, telitromycyna
i nefazodon) (patrz punkt 4.5).
• Leczenie skojarzone inhibitorem konwertazy angiotensyny (ACE) i antagonistą receptora
angiotensyny II (AIIRA) z eplerenonem.

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Hiperkaliemia
Ze względu na mechanizm działania eplerenonu, podczas jego stosowania może wystąpić
hiperkaliemia. Należy monitorować stężenie potasu w surowicy u wszystkich chorych na początku
leczenia oraz po zmianie dawki. W trakcie dalszego leczenia okresowe monitorowanie stężenia potasu
jest szczególnie zalecane u chorych narażonych na rozwój hiperkaliemii, takich jak pacjenci w
podeszłym wieku, pacjenci z niewydolnością nerek (patrz punkt 4.2) oraz pacjenci z cukrzycą.
Stosowanie preparatów potasu po rozpoczęciu leczenia eplerenonem nie jest zalecane ze względu na
zwiększone ryzyko hiperkaliemii. Wykazano, że zmniejszenie dawki eplerenonu zmniejsza stężenie
potasu w surowicy. Jedno badanie wykazało, że dodanie hydrochlorotiazydu do leczenia eplerenonem
kompensuje zwiększenie stężenia potasu w surowicy.

Ryzyko hiperkaliemii może być zwiększone po zastosowaniu eplerenonu u pacjentów otrzymujących
inhibitor ACE i (lub) AIIRA. Nie należy stosować eplerenonu jednocześnie z inhibitorem ACE

i AIIRA (patrz punkty 4.3 i 4.5).

Zaburzenie czynności nerek
Stężenie potasu należy regularnie monitorować u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek, także
z mikroalbuminurią w przebiegu cukrzycy. Ryzyko hiperkaliemii zwiększa się wraz ze zmniejszeniem
wydolności nerek. Co prawda dane z badania przeżywalności i skuteczności eplerenonu w ostrej
pozawałowej niewydolności serca (ang. Eplerenone Post-acute Myocardial Infarction Heart Failure
Efficacy and Survival Study − EPHESUS) dotyczące chorych z cukrzycą typu 2 i mikroalbuminurią są
ograniczone, jednakże zaobserwowano zwiększoną częstość występowania hiperkaliemii w tej
niewielkiej grupie pacjentów. Dlatego ci pacjenci powinni być leczeni z zachowaniem ostrożności.
Eplerenon nie jest eliminowany przez hemodializę.

Zaburzenie czynności wątroby
Nie zaobserwowano zwiększenia stężenia potasu w surowicy powyżej 5,5 mmol/l u chorych z łagodną
do umiarkowanej niewydolnością wątroby (klasa A i B w skali Child Pugh). Należy monitorować
stężenie elektrolitów u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby. Stosowanie
eplerenonu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby nie było badane, w związku z czym jest ono
przeciwwskazane (patrz punkty 4.2 i 4.3).

Induktory CYP3A4
Jednoczesne stosowanie eplerenonu z silnymi induktorami CYP3A4 nie jest zalecane (patrz punkt
4.5).

Należy unikać stosowania litu, cyklosporyny, takrolimusu podczas leczenia eplerenonem (patrz punkt
4.5).

Laktoza
Ten produkt leczniczy zawiera laktozę. Produkt leczniczy nie powinien być stosowany u pacjentów z
rzadko występującą, dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego
wchłaniania glukozy-galaktozy.

Sód
Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy produkt uznaje
się za „wolny od sodu”.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Interakcje farmakodynamiczne

Leki moczopędne oszczędzające potas i preparaty potasu
Ze względu na zwiększone ryzyko hiperkaliemii, eplerenonu nie należy stosować u pacjentów
otrzymujących inne leki moczopędne oszczędzające potas i preparaty potasu (patrz punkt 4.3). Leki
moczopędne oszczędzające potas mogą również nasilać działanie leków przeciwnadciśnieniowych
i innych leków moczopędnych.

Inhibitory ACE, AIIRA
Ryzyko hiperkaliemii może być zwiększone podczas jednoczesnego stosowania eplerenonu
z inhibitorami ACE i (lub) AIIRA. Zaleca się ścisłe monitorowanie stężenia potasu w osoczu oraz
czynności nerek, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek, np. pacjentów w podeszłym wieku.
Nie zaleca się skojarzonego leczenia trzema lekami: inhibitorem ACE, AIIRA i eplerenonem (patrz
punkty 4.3 i 4.4).

Lit
Nie badano interakcji eplerenonu z litem, jednak opisywano działanie toksyczne litu u pacjentów
otrzymujących jednocześnie leki moczopędne i inhibitory ACE (patrz punkt 4.4). Należy unikać

jednoczesnego stosowania eplerenonu i litu. Jeżeli zachodzi konieczność takiego leczenia, należy
monitorować stężenie litu w osoczu (patrz punkt 4.4).

Cyklosporyna, takrolimus
Cyklosporyna i takrolimus mogą zaburzać czynność nerek i zwiększać ryzyko hiperkaliemii. Należy
unikać jednoczesnego stosowania eplerenonu i cyklosporyny lub takrolimusu. Jeżeli zachodzi
konieczność takiego leczenia, zaleca się ścisłe monitorowanie stężenia potasu w surowicy i czynności
nerek (patrz punkt 4.4).

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ)
Ostra niewydolność nerek może wystąpić u pacjentów z grup ryzyka (osoby w podeszłym wieku,
odwodnione, stosujące leki moczopędne, z zaburzeniami czynności nerek) z powodu zmniejszonej
filtracji kłębuszkowej (hamowanie wazodylatacyjnych prostaglandyn przez niesteroidowe leki
przeciwzapalne). Skutki te są na ogół odwracalne. Ponadto może dojść do osłabienia działania
przeciwnadciśnieniowego. Należy nawodnić pacjenta i kontrolować czynność nerek na początku
leczenia oraz regularnie podczas leczenia skojarzonego (patrz punkty 4.2 i 4.4).

Trimetoprim
Jednoczesne stosowanie trimetoprimu z eplerenonem zwiększa ryzyko hiperkaliemii. Należy
monitorować stężenie potasu w surowicy i czynność nerek, szczególnie u pacjentów z zaburzoną
czynnością nerek i osób w podeszłym wieku.

Alfa1-adrenolityki (np. prazosyna, alfuzosyna)
Podczas jednoczesnego stosowania alfa-1-adrenolityków z eplerenonem, istnieje możliwość nasilenia
działania hipotensyjnego i (lub) niedociśnienia ortostatycznego. Podczas jednoczesnego stosowania
eplerenonu i alfa-1-adrenolityków zaleca się kontrolę kliniczną pod kątem niedociśnienia
ortostatycznego.

Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, neuroleptyki, amifostyna, baklofen
Jednoczesne stosowanie tych leków i eplerenonu może nasilać działanie przeciwnadciśnieniowe
i zwiększać ryzyko niedociśnienia ortostatycznego.

Glikokortykosteroidy, tetrakozaktyd
Jednoczesne stosowanie tych leków i eplerenonu może osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe
(zatrzymanie sodu i wody).

Interakcje farmakokinetyczne
Badania in vitro wykazują, że eplerenon nie jest inhibitorem izoenzymów CYP1A2, CYP2C19,
CYP2C9, CYP2D6 czy CYP3A4. Eplerenon nie jest substratem ani inhibitorem P-glikoproteiny.

Digoksyna
Ekspozycja organizmu na digoksynę (AUC) zwiększa się o 16% (90% przedział ufności: 4% - 30%)
podczas jednoczesnego stosowania eplerenonu. Zaleca się ostrożność podczas stosowania digoksyny
w dawkach zbliżonych do górnej granicy przedziału terapeutycznego.

Warfaryna
Nie zaobserwowano żadnych istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych z warfaryną. Zaleca
się ostrożność podczas stosowania warfaryny w dawkach zbliżonych do górnej granicy przedziału
terapeutycznego.

Substraty dla CYP3A4
Wyniki badań farmakokinetycznych z testowymi substratami dla CYP3A4 tj. midazolamem
i cyzaprydem nie wykazały istotnych interakcji farmakokinetycznych podczas jednoczesnego
stosowania z eplerenonem.

Inhibitory CYP3A4
- Silne inhibitory CYP3A4: Istotne interakcje farmakokinetyczne mogą wystąpić, kiedy eplerenon
jest stosowany jednocześnie z lekami hamującymi enzym CYP3A4. Silny inhibitor CYP3A4
(ketokonazol 200 mg dwa razy na dobę) powodował zwiększenie AUC eplerenonu o 441% (patrz
punkt 4.3). Jednoczesne stosowanie eplerenonu i silnych inhibitorów CYP3A4, takich jak:
ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, nelfinawir, klarytromycyna, telitromycyna i nefazodon jest
przeciwwskazane (patrz punkt 4.3).

- Słabe lub umiarkowane inhibitory CYP3A4: Jednoczesne stosowanie z erytromycyną,
sakwinawirem, amiodaronem, diltiazemem, werapamilem lub flukonazolem prowadziło do
istotnych interakcji farmakokinetycznych ze zwiększeniem AUC eplerenonu mieszczącym się
w zakresie od 98% do 187%. Dawka eplerenonu nie powinna zatem być większa niż 25 mg na
dobę podczas jednoczesnego stosowania słabych lub umiarkowanych inhibitorów CYP3A4 (patrz
punkt 4.2).

Induktory CYP3A4
Jednoczesne stosowanie eplerenonu i ziela dziurawca (silny induktor CYP3A4) spowodowało
zmniejszenie AUC eplerenonu o 30%. Bardziej wyraźne zmniejszenie AUC eplerenonu może
wystąpić podczas stosowania silniejszych induktorów CYP3A4 np. ryfampicyny. Ze względu na
ryzyko zmniejszenia skuteczności eplerenonu, jednoczesne stosowanie silnych induktorów CYP3A4
(ryfampicyna, karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, ziele dziurawca) i eplerenonu nie jest zalecane
(patrz punkt 4.4).

Leki zobojętniające
Na podstawie wyników klinicznego badania farmakokinetyki, nie oczekuje się istotnych interakcji
podczas jednoczesnego stosowania leków zobojętniających i eplerenonu.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża
Brak odpowiednich danych dotyczących stosowania eplerenonu u kobiet w okresie ciąży. Badania na
zwierzętach nie wykazały bezpośrednich lub pośrednich działań niepożądanych dotyczących ciąży,
rozwoju zarodka i płodu, porodu i rozwoju narodzonego dziecka (patrz punkt 5.3). Należy zachować
ostrożność przepisując eplerenon kobietom w ciąży.

Karmienie piersią
Nie wiadomo, czy eplerenon po podaniu doustnym przenika do mleka ludzkiego, jednakże dane
z badań przedklinicznych wskazują, że eplerenon i (lub) jego metabolity są obecne w mleku
szczurzym. Młode szczury przyjmujące te substancje z mlekiem rozwijały się prawidłowo. Ze
względu na nieznaną możliwość wystąpienia działań niepożądanych u karmionego piersią
niemowlęcia, należy zdecydować o zaprzestaniu karmienia piersią lub odstawieniu leku, biorąc pod
uwagę znaczenie stosowania produktu dla matki.

Płodność
Brak dostępnych danych dotyczących płodności z badań z udziałem ludzi.

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Brak badań dotyczących wpływu eplerenonu na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania
maszyn. Eplerenon nie powoduje senności ani nie zaburza czynności poznawczych, jednak prowadząc
pojazdy lub obsługując maszyny należy brać pod uwagę możliwość wystąpienia zawrotów głowy
podczas leczenia.

#### 4.8 Działania niepożądane

W dwóch badaniach EPHESUS oraz w badaniu przeżywalności pacjentów leczonych eplerenonem
hospitalizowanych z łagodną niewydolnością serca (ang. Eplerenone in Mild Patients Hospitalization
and Survival Study in Heart Failure − EMPHASIS-HF), ogólna częstość występowania działań
niepożądanych zgłoszonych podczas leczenia eplerenonem była podobna do częstości w grupie
otrzymującej placebo.

Poniżej podano te działania niepożądane, dla których podejrzewa się związek z leczeniem, gdyż
występowały częściej niż w grupie otrzymującej placebo lub są ciężkie i występowały istotnie częściej
niż w grupie otrzymującej placebo, albo były obserwowane po wprowadzeniu produktu leczniczego
do obrotu. Zdarzenia niepożądane zostały pogrupowane według układów i narządów, których dotyczą
oraz bezwzględnej częstości. Częstości określono następująco:
Bardzo często (≥1/10)
Często (≥1/100 do <1/10)
Niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100)
Rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000)
Bardzo rzadko (< 1/10 000)
Nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

Tabela 2. Częstość występowania działań niepożądanych w Badaniach Kontrolowanych Placebo
z zastosowaniem eplerenonu

Klasyfikacja układów i narządów MedDRA Działania niepożądane
Zakażenia i zarażenia pasożytnicze
Niezbyt często odmiedniczkowe zapalenie nerek, infekcja,
zapalenie gardła
Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Niezbyt często eozynofilia
Zaburzenia endokrynologiczne
Niezbyt często niedoczynność tarczycy
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Często

Niezbyt często

hiperkaliemia (patrz punkty 4.3 i 4.4)
hipercholesterolemia
hiponatremia, odwodnienie,
hipertrójglicerydemia
Zaburzenia psychiczne
Często bezsenność
Zaburzenia układu nerwowego
Często
Niezbyt często
omdlenie, zawroty głowy, ból głowy
niedoczulica
Zaburzenia serca
Często

Niezbyt często

lewokomorowa niewydolność serca,
migotanie przedsionków
tachykardia
Zaburzenia naczyniowe
Często
Niezbyt często
niedociśnienie tętnicze
zakrzepica tętnic kończyn, niedociśnienie
ortostatyczne
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej
i śródpiersia
Często kaszel
Zaburzenia żołądka i jelit
Często
Niezbyt często
biegunka, nudności, zaparcie, wymioty
wzdęcie
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Często
Niezbyt często
wysypka, świąd
obrzęk naczynioruchowy, nasilone pocenie

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej
Często
Niezbyt często
kurcze mięśni, ból pleców
ból mięśniowo-szkieletowy
Zaburzenia nerek i dróg moczowych
Często niewydolność nerek (patrz punkty 4.4 i 4.5)
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Niezbyt często zapalenie pęcherzyka żółciowego
Zaburzenia układu rozrodczego i piersi
Niezbyt często ginekomastia
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Często
Niezbyt często
osłabienie
złe samopoczucie
Badania diagnostyczne
Często

Niezbyt często

zwiększone stężenie mocznika we krwi
zwiększone stężenie kreatyniny we krwi
zmniejszenie ilości receptora czynnika
wzrostu naskórka, zwiększone stężenie
glukozy we krwi

W badaniu EPHESUS odnotowano większą liczbę przypadków udaru mózgu wśród osób w bardzo
podeszłym wieku (≥75 lat). Nie było jednak istotnej statystycznie różnicy pomiędzy częstością
występowania udaru w grupie otrzymującej eplerenon (30) wobec grupy otrzymującej placebo (22).
W badaniu EMPHASIS- HF, liczba przypadków udaru mózgu wśród osób w bardzo podeszłym wieku
(≥75 lat) wynosiła 9 w grupie otrzymującej eplerenon i 8 w grupie otrzymującej placebo.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu lub przedstawicielowi
podmiotu odpowiedzialnego.

#### 4.9 Przedawkowanie

Nie opisano przypadków występowania działań niepożądanych związanych z przedawkowaniem
eplerenonu u ludzi. Najbardziej prawdopodobnymi objawami przedawkowania u człowieka byłoby
niedociśnienie tętnicze lub hiperkaliemia. Eplerenon nie może być usunięty przez hemodializę.
Wykazano, że eplerenon jest silnie wiązany przez węgiel aktywowany. W przypadku objawowego
niedociśnienia tętniczego, należy rozpocząć leczenie podtrzymujące. Jeśli wystąpi hiperkaliemia,
należy rozpocząć typowe leczenie.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: antagoniści aldosteronu, kod ATC: C03DA04

Mechanizm działania
Eplerenon wykazuje względną swoistość wiązania z rekombinowanymi ludzkimi receptorami dla
mineralokortykosteroidów w porównaniu do wiązania z rekombinowanymi ludzkimi receptorami dla
glikokortykosteroidów, progesteronu i androgenów. Eplerenon zapobiega wiązaniu aldosteronu,
kluczowego hormonu w układzie renina-angiotensyna-aldosteron (RAA), który uczestniczy
w regulacji ciśnienia tętniczego i patofizjologii chorób sercowo-naczyniowych.

Działanie farmakodynamiczne
Wykazano, że eplerenon powoduje trwałe zwiększenie aktywności reninowej osocza i stężenia
aldosteronu w surowicy, związane ze zmniejszeniem hamującego wpływu aldosteronu na wydzielanie
reniny (regulacja w mechanizmie ujemnego sprzężenia zwrotnego). Wynikająca z tego zwiększona
aktywność reninowa osocza i zwiększone stężenie krążącego aldosteronu nie zmniejszają działania
eplerenonu.

W badaniach różnych dawek eplerenonu w przewlekłej niewydolności serca (klasa II-IV wg NYHA),
dodanie eplerenonu do leczenia standardowego skutkowało przewidywanym, zależnym od dawki
zwiększeniem stężenia aldosteronu. Podobnie, w badaniu cząstkowym do badania EPHESUS
dotyczącym serca i nerek, wykazano, że leczenie eplerenonem prowadziło do istotnego zwiększenia
stężenia aldosteronu. Te wyniki potwierdzają fakt blokowania receptorów dla
mineralokortykosteroidów w tych populacjach.

Eplerenon badano w ramach badania EPHESUS. EPHESUS było prowadzonym z zastosowaniem
podwójnie ślepej próby, kontrolowanym placebo badaniem, trwającym 3 lata. Brało w nim udział
6632 uczestników z ostrym zawałem serca (MI), zaburzoną czynnością lewej komory (określoną na
podstawie frakcji wyrzutowej lewej komory [LVEF] ≤ 40%) i klinicznymi objawami niewydolności
serca. W ciągu 3 do 14 dni (mediana 7 dni) od ostrego zawału serca uczestnicy otrzymywali eplerenon
lub placebo jako terapię dodaną do standardowego leczenia, w dawce początkowej 25 mg raz na dobę.
Dawkę zwiększano w ciągu 4 tygodni do dawki docelowej wynoszącej 50 mg raz na dobę, o ile
stężenie potasu w surowicy wynosiło < 5,0 mmol/l. Podczas badania, uczestnicy otrzymywali
standardowe leczenie, w tym kwas acetylosalicylowy (92%), inhibitory ACE (90%), beta-adrenolityki
(83%), azotany (72%), diuretyki pętlowe (66%) lub inhibitory reduktazy HMG CoA (60%).

W badaniu EPHESUS równorzędnymi pierwszorzędowymi punktami końcowymi była śmiertelność
całkowita oraz złożony punkt końcowy dotyczący zgonu lub hospitalizacji z przyczyn sercowonaczyniowych. Zmarło 14,4% uczestników badania, których przydzielono do grupy przyjmującej
eplerenon, oraz 16,7% uczestników przyjmujących placebo (zgon z jakiejkolwiek przyczyny).
Złożony punkt końcowy (zgon lub hospitalizacja z przyczyn sercowo-naczyniowych) wystąpił
u 26,7% uczestników w grupie eplerenonu oraz u 30,0% uczestników w grupie placebo. Zatem
w badaniu EPHESUS terapia eplerenonem w stosunku do placebo zmniejszyła ryzyko zgonu
z jakiejkolwiek przyczyny o 15% (ryzyko względne 0,85; 95% przedział ufności 0,75-0,96; p=0,008),
głównie poprzez zmniejszenie śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych. Ryzyko zgonu lub
hospitalizacji z przyczyn sercowo-naczyniowych zostało zmniejszone o 13% w grupie otrzymującej
eplerenon (ryzyko względne 0,87; 95% przedział ufności 0,79-0,95; p=0,002). Bezwzględna redukcja
ryzyka dotycząca punktów końcowych śmiertelności całkowitej oraz śmiertelności i (lub)
hospitalizacji z przyczyn sercowo-naczyniowych wyniosła odpowiednio 2,3 % i 3,3%. Skuteczność
kliniczna została początkowo wykazana głównie u uczestników w wieku poniżej 75 lat. Korzyści
z leczenia u chorych w wieku powyżej 75 lat nie są jasne. Wydolność serca wg klasyfikacji NYHA
uległa poprawie lub pozostała bez zmian u istotnie statystycznie większego odsetka uczestników
otrzymujących eplerenon w porównaniu do placebo. Częstość występowania hiperkaliemii wyniosła
3,4% w grupie otrzymującej eplerenon w porównaniu do 2,0% w grupie otrzymującej placebo

(p < 0,001). Częstość występowania hipokaliemii wyniosła 0,5% w grupie otrzymującej eplerenon
w porównaniu do 1,5% w grupie otrzymującej placebo (p < 0,001).

Nie zaobserwowano jednorodnego wpływu eplerenonu na częstość akcji serca, czas trwania zespołu
QRS, czy odstępu PR, czy QT, u 147 zdrowych osób badanych pod kątem zmian
elektrokardiograficznych podczas badań farmakokinetycznych.

W badaniu EMPHASIS-HF, wpływ eplerenonu dodanego do standardowej terapii został zbadany na
podstawie wyników badań u uczestników ze skurczową niewydolnością serca oraz łagodnymi
objawami (klasa czynnościowa II wg NYHA).

W badaniu wzięli udział uczestnicy w wieku co najmniej 55 lat, z LVEF ≤ 30% lub ≤3 5%,
dodatkowo do czasu trwania zespołu QRS >130 msec i którzy byli hospitalizowani z przyczyn
sercowo-naczyniowych przez 6 miesięcy przed przystąpieniem do badania, lub ich stężenie
mózgowego peptydu natriuretycznego (ang. brain natriuretic peptide − BNP) wynosiło przynajmniej
250 pg/ml lub stężenie amino pro-BNP w osoczu wynosiło przynajmniej 500 pg/ml u mężczyzn
(750 pg/ml u kobiet). Początkowo stosowana dawka eplerenonu wynosiła 25 mg raz na dobę, po czym
po 4 tygodniach została zwiększona do 50 mg raz na dobę, o ile stężenie potasu w surowicy wynosiło
< 5,0 mmol/l. Jeżeli natomiast przewidywany współczynnik przesączania kłębuszkowego GFR
wynosił 30- 49 ml/min/1,73 m², początkowa dawka eplerenonu wynosiła 25 mg podawana co drugą
dobę i została zwiększona do 25 mg raz na dobę.

Ogółem, 2737 uczestników wzięło udział w randomizowanym, przeprowadzonym metodą podwójnie
ślepej próby badaniu z zastosowaniem eplerenonu lub placebo, dodanych do terapii podstawowej
z zastosowaniem leków moczopędnych (85%), inhibitorów ACE (78%), antagonistów receptora
angiotensyny II (19%), leków beta – adrenolitycznych (87%), leków przeciwzakrzepowych (88%)
leków zmniejszających stężenie cholesterolu (63%) oraz glikozydów naparstnicy (27%). Średnia
LVEF wynosiła ~26%, a średni czas trwania zespołu QRS wynosił ~122 msec. Większość
z uczestników (83,4%) była wcześniej hospitalizowana z przyczyn sercowo-naczyniowych przez okres
6 miesięcy do czasu randomizacji, z czego około 50% z nich w związku z niewydolnością serca.
Około 20% uczestników miało wszczepialne defibrylatory lub przechodziło terapię
resynchronizacyjną (ang. cardiac resynchronization therapy - CRT).

Pierwotny punkt końcowy, zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych lub hospitalizacja z powodu
niewydolności serca wystąpiły u 249 uczestników (18,3%) w grupie otrzymującej eplerenon i 356
uczestników (25,9%) w grupie placebo (RR 0,63, 95% CI, 0,54-0,74; p < 0,001). Wpływ eplerenonu
na wyniki pierwotnego punktu końcowego był zgodny we wszystkich opisanych podgrupach.

Wtórny punkt końcowy, zgon z jakiejkolwiek przyczyny odnotowano u 171 uczestników (12,5%)
w grupie otrzymującej eplerenon oraz 213 uczestników (15,5%) w grupie placebo (RR 0,76; 95% CI,
0,62-0,93; p = 0,008). Zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych odnotowano u 147 (10,8%)
uczestników w grupie otrzymującej eplerenon i 185 uczestników (13, 5%) w grupie placebo (RR 0,76;
95% CI, 0,61-0,94; p = 0,01).

W trakcie badania, hiperkaliemię (stężenie potasu w surowicy > 5,5 mmol/l) odnotowano u 158
uczestników (11,8%) w grupie otrzymującej eplerenon i 96 uczestników (7,2%) w grupie placebo
(p < 0,001). Hipokaliemia, definiowana na podstawie stężenia potasu w surowicy < 4,0 mmol/l była
statystycznie mniejsza w grupie otrzymującej eplerenon w porównaniu z placebo (38,9% dla
eplerenonu w porównaniu z 48,4% dla placebo, p < 0,0001).

Dzieci i młodzież
Nie prowadzono badań stosowania eplerenonu u dzieci i młodzieży z niewydolnością serca.

W trwającym 10 tygodni badaniu dzieci i młodzieży z nadciśnieniem tętniczym (wiek od 4 do 16. lat,
n=304), podawanie eplerenonu w dawkach (od 25 mg do 100 mg raz na dobę) powodujących

narażenie organizmu podobne jak u pacjentów dorosłych, nie przyniosło skutecznego zmniejszenia
ciśnienia krwi. W tym badaniu oraz w trwającym 1 rok badaniu z udziałem dzieci i młodzieży,
dotyczącym bezpieczeństwa (149 uczestników w wieku od 5 do 17 lat), profil bezpieczeństwa był
podobny jak wśród dorosłych. Nie prowadzono badań obejmujących podawanie eplerenonu
uczestnikom z nadciśnieniem tętniczym w wieku poniżej 4 lat, gdyż badanie z udziałem starszych
dzieci i młodzieży wykazało brak skuteczności (patrz punkt 4.2).

Nie prowadzono żadnych badań (długoterminowych) dotyczących wpływu produktu leczniczego na
poziom hormonów u dzieci i młodzieży.

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie
Bezwzględna biodostępność eplerenonu po zastosowaniu 100 mg tabletki do podania doustnego
wynosi 69%. Maksymalne stężenia w osoczu występują po około 1,5 - 2 godzinach. Maksymalne
stężenia w osoczu (Cmax) i pole pod krzywą stężeń (AUC) są proporcjonalne do dawki dla dawek od
10 mg do 100 mg, i mniej niż proporcjonalne dla dawek większych niż 100 mg. Stan stacjonarny
ustala się w ciągu 2 dni. Pokarm nie ma wpływu na wchłanianie.

Dystrybucja
Eplerenon wiąże się z białkami osocza w około 50% i jest on wiązany głównie przez alfa-1 kwaśne
glikoproteiny. Pozorna objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym jest oceniana na 42-90 l.
Eplerenon nie wiąże się wybiórczo z erytrocytami.

Metabolizm
Eplerenon jest metabolizowany głównie z udziałem izoenzymu CYP3A4 cytochromu P-450. Nie
zidentyfikowano żadnych czynnych metabolitów eplerenonu w ludzkim osoczu.

Eliminacja
Mniej niż 5% dawki eplerenonu jest wydalane z moczem i kałem w postaci niezmienionej.
Po podaniu pojedynczej doustnej dawki leku znakowanego izotopem radioaktywnym, około 32%
dawki zostało wydalone z kałem, a około 67% z moczem. Okres półtrwania w fazie eliminacji
eplerenonu wynosi około 3 do 6 godzin. Klirens osoczowy wynosi około 10 l/h.

Specjalne grupy pacjentów
Wiek, płeć i rasa
Farmakokinetyka eplerenonu w dawce 100 mg raz na dobę była badana u osób w podeszłym wieku
(≥65 lat), u mężczyzn i kobiet, i u osób rasy czarnej. Farmakokinetyka eplerenonu nie różniła się
znamiennie u mężczyzn i kobiet. W stanie stacjonarnym u osób w podeszłym wieku występowały
większe wartości Cmax (22%) i AUC (45%) w porównaniu do młodszych osób (18 do 45 lat). W stanie
stacjonarnym Cmax i AUC były odpowiednio mniejsze o 19% i 26% u osób rasy czarnej (patrz punkt
4.2).

Dzieci i młodzież
Populacyjny model farmakokinetyczny stężeń eplerenonu uzyskany na podstawie dwóch badań
obejmujących 51 pacjentów pediatrycznych z nadciśnieniem tętniczym w wieku 4 do 16 lat wskazuje,
że masa ciała pacjenta ma statystycznie znaczący wpływ na objętość dystrybucji eplerenonu, ale nie na
jego klirens. Oczekuje się, że objętość dystrybucji i szczytowe stężenie eplerenonu w surowicy
pacjentów pediatrycznych o większej masie ciała będą podobne jak u dorosłych o podobnej masie
ciała; u pacjentów o masie ciała poniżej 45 kg objętość dystrybucji jest o ok. 40% niższa niż
u typowego dorosłego, natomiast oczekuje się, że szczytowe stężenie leku w surowicy będzie wyższe.
Leczenie eplerenonem pacjentów pediatrycznych rozpoczynano od dawki 25 mg raz na dobę,
zwiększanej do 25 mg dwa razy na dobę po 2 tygodniach, a następnie do 50 mg dwa razy na dobę,
jeżeli istniały wskazania kliniczne. Przy tych dawkach najwyższe stwierdzone stężenie eplerenonu

w surowicy pacjentów pediatrycznych nie było znacząco wyższe niż u dorosłych, u których leczenie
rozpoczynano od dawki 50 mg raz na dobę.

Niewydolność nerek
Farmakokinetykę eplerenonu badano u chorych z różnym nasileniem niewydolności nerek oraz
u chorych poddawanych hemodializie. W porównaniu do zdrowych ochotników, w stanie
stacjonarnym AUC i Cmax były większe o odpowiednio 38% i 24% u pacjentów z ciężką
niewydolnością nerek, i mniejsze o odpowiednio 26% i 3% u pacjentów poddawanych hemodializie.
Nie zaobserwowano zależności pomiędzy klirensem osoczowym eplerenonu a klirensem kreatyniny.
Eplerenon nie jest eliminowany drogą hemodializy (patrz punkt 4.4.).

Niewydolność wątroby
Farmakokinetykę eplerenonu w dawce 400 mg badano u pacjentów z umiarkowaną (klasa B w skali
Child Pugh) niewydolnością wątroby w porównaniu do osób bez niewydolności wątroby. Cmax
w stanie stacjonarnym i AUC były większe o odpowiednio 3,6% i 42% (patrz punkt 4.2.). Ponieważ
stosowanie eplerenonu nie było badane u osób z ciężką niewydolnością wątroby, eplerenon jest
przeciwwskazany w tej grupie chorych (patrz punkt 4.3.).

Niewydolność serca
Farmakokinetykę eplerenonu w dawce 50 mg badano u chorych z niewydolnością serca (klasa II-IV
wg NYHA). W porównaniu do zdrowych ochotników w tym samym wieku, o takiej samej masie ciała
i tej samej płci, w stanie stacjonarnym AUC i Cmax u pacjentów z niewydolnością serca były większe
o odpowiednio 38% i 30%. Zgodnie z tymi wynikami, populacyjna analiza farmakokinetyczna
eplerenonu oparta o podgrupę chorych z badania EPHESUS wskazuje, że klirens eplerenonu
u chorych z niewydolnością serca był podobny do klirensu u osób zdrowych.

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa farmakologicznego, genotoksyczności, działania
rakotwórczego i toksycznego wpływu na rozród nie wykazały szczególnych zagrożeń dla ludzi.

W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym zaobserwowano zanik gruczołu krokowego
u szczurów i psów, gdy ekspozycja na lek była nieznacznie większa od ekspozycji w warunkach
klinicznych. Zmiany w gruczole krokowym nie były związane z niepożądanymi skutkami
czynnościowymi. Znaczenie kliniczne tych wyników nie jest znane.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki:
Laktoza jednowodna
Celuloza mikrokrystaliczna (E460)
Kroskarmeloza sodowa (E468)
Hypromeloza (E464)
Sodu laurylosiarczan
Talk (E553b)
Magnezu stearynian (E470b)

Otoczka tabletki:
Opadry żółte:
Hypromeloza (E464)
Tytanu dwutlenek (E171)
Makrogol 400
Polisorbat 80 (E433)

Żelaza tlenek żółty (E172)
Żelaza tlenek czerwony (E172)

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

3 lata.

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak szczególnych wymagań.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

25 mg tabletki
Blistry z PCV/Al zawierające 10, 20, 28, 30, 50, 90, 100 lub 200 tabletek.
Blistry z PCV/Al podzielone na dawki pojedyncze zawierające 10 x 1, 20 x 1, 30 x 1, 50 x 1, 90 x 1,
100 x 1 lub 200 x 1 (10 opakowań po 20 x 1) tabletek.
Butelka HDPE zawierająca 100 tabletek.

50 mg tabletki
Blistry z PCV/Al zawierające 10, 20, 28, 30, 50, 90, 100 lub 200 tabletek.
Blistry z PCV/Al podzielone na dawki pojedyncze zawierające 10 x 1, 20 x 1, 30 x 1, 50 x 1, 90 x 1,
100 x 1 lub 200 x 1 (10 opakowań po 20 x 1) tabletek.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Bez specjalnych wymagań.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Viatris Healthcare Limited
Damastown Industrial Park
Mulhuddart
Dublin 15
DUBLIN
Irlandia

### 8. NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Inspra 25 mg: 12290
Inspra 50 mg: 12291

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO
OBROTU I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 27.06.2006
Data ostatniego przedłużenia pozwolenia: 21.08.2009

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.