# Abiraterone Glenmark

> Abirateron · 250 mg · Tabletki

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Abiraterone Glenmark
- **Nazwa powszechna:** Abirateroni acetas
- **Substancja czynna:** [Abirateron](https://apteka.online/odpowiedniki/abirateroni-acetas)
- **Moc:** 250 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** L02BX03
- **Liczba opakowań:** 1
- **Numer pozwolenia:** 26799
- **Podmiot odpowiedzialny:** Glenmark Pharmaceuticals s.r.o.
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/hormonoterapia/abiraterone-glenmark-tabl-250-mg-glenmark
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/hormonoterapia/abiraterone-glenmark-tabl-250-mg-glenmark.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/42623/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/42623/characteristic

## Dostępne opakowania (1)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 120 tabl. | 5909991472214 | Rp | — | Brak danych | — |

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Abiraterone Glenmark i w jakim celu się go stosuje?
Lek Abiraterone Glenmark zawiera substancję czynną - abirateronu octan. Jest stosowany u dorosłych
mężczyzn w leczeniu raka gruczołu krokowego z przerzutami do innych części ciała. Abiraterone
Glenmark hamuje wytwarzanie testosteronu w organizmie; to może spowolnić rozwój raka gruczołu
krokowego.

Gdy lek Abiraterone Glenmark jest stosowany na wczesnym etapie choroby reagującej na terapię
hormonalną, jest on podawany razem z terapią zmniejszającą stężenie testosteronu (terapia supresji
androgenowej).

W trakcie stosowania tego leku lekarz prowadzący zaleci także stosowanie innego leku o nazwie
prednizon lub prednizolon. Ma to na celu zmniejszenie prawdopodobieństwa wystąpienia nadciśnienia
tętniczego krwi, gromadzenia zbyt dużej ilości wody w organizmie (zastoju płynów) lub zmniejszenia
stężenia potasu we krwi.

### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Abiraterone Glenmark

Kiedy nie stosować leku Abiraterone Glenmark
- jeśli pacjent ma uczulenie na abirateronu octan lub którykolwiek z pozostałych składników tego
leku (wymienionych w punkcie 6).
- u kobiet, szczególnie w ciąży. Lek Abiraterone Glenmark stosuje się tylko u mężczyzn.
- jeśli pacjent ma ciężkie uszkodzenie wątroby.
- w skojarzeniu z Ra-223 (stosowanym w leczeniu raka gruczołu krokowego).

Nie należy stosować tego leku, jeśli którakolwiek z powyższych sytuacja dotyczy pacjenta. W razie
wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Przed rozpoczęciem stosowania leku Abiraterone Glenmark należy omówić to z lekarzem lub
farmaceutą:
- jeśli pacjent ma choroby wątroby
- jeśli pacjent ma wysokie ciśnienie krwi, niewydolność serca lub małe stężenie potasu we krwi
(małe stężenie potasu we krwi może zwiększać ryzyko wystąpienia zaburzenia rytmu serca)
- jeśli pacjent miał inne choroby serca lub naczyń krwionośnych
- jeśli pacjent ma nieregularny lub przyspieszony rytm serca
- jeśli pacjent ma duszność
- jeśli masa ciała pacjenta zwiększyła się w krótkim czasie
- jeśli pacjent ma obrzęk stóp, kostek lub nóg
- jeśli pacjent przyjmował w przeszłości lek określany jako ketokonazol w leczeniu raka gruczołu
krokowego
- konieczność przyjmowania tego leku z prednizonem lub prednizolonem
- możliwość wystąpienia działań niepożądanych dotyczących kości
- jeśli pacjent ma duże stężenie cukru we krwi.

Należy powiedzieć lekarzowi jeśli pacjent został poinformowany, że ma jakiekolwiek zaburzenia
serca lub naczyń krwionośnych, w tym zaburzenia rytmu serca (arytmia), lub stosuje leki na te
choroby.

Należy powiedzieć lekarzowi jeśli pacjent ma zażółcenie skóry lub oczu, ciemny mocz, ciężkie
nudności lub wymioty, które mogą być objawami chorób wątroby. Rzadko może wystąpić zaburzenie
czynności wątroby (określane jako ostra niewydolność wątroby), które może prowadzić do zgonu.

Może wystąpić zmniejszenie liczby czerwonych krwinek, zmniejszenie popędu płciowego, osłabienie
mięśni i (lub) ból mięśni.

Nie wolno stosować leku Abiraterone Glenmark w skojarzeniu z Ra-223 ze względu na zwiększone
ryzyko złamań kości lub zgonu.

Jeśli pacjent ma zamiar przyjmować Ra-223 po terapii lekiem Abiraterone Glenmark i prednizonem
lub prednizolonem, należy odczekać 5 dni zanim rozpocznie się leczenie Ra-223.

W razie wątpliwości czy którakolwiek z powyższych sytuacji dotyczy pacjenta, należy zwrócić się do
lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.

Badania krwi
Lek Abiraterone Glenmark może wpływać na czynność wątroby, a pacjent może nie mieć żadnych
objawów. Podczas stosowania tego leku lekarz prowadzący będzie okresowo zlecał badania krwi w
celu sprawdzenia wpływu leku na wątrobę.

Dzieci i młodzież
Tego leku nie stosuje się u dzieci i młodzieży. Jeśli lek Abiraterone Glenmark zostanie przypadkowo
połknięty przez dziecko, należy niezwłocznie udać się do szpitalnego oddziału ratunkowego zabierając
ze sobą ulotkę dla pacjenta, by pokazać ją lekarzowi.

Lek Abiraterone Glenmark a inne leki
Przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku należy skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą.

Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach stosowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować. Jest to ważne, ponieważ lek
Abiraterone Glenmark może nasilać działanie wielu leków, w tym leków nasercowych,
uspokajających, niektórych leków przeciwcukrzycowych, leków roślinnych (np. ziele dziurawca
zwyczajnego Hypericum perforatum) i innych. Lekarz może zmienić dawki tych leków. Również
niektóre leki mogą zwiększać lub zmniejszać działanie leku Abiraterone Glenmark. Może to
spowodować wystąpienie działań niepożądanych lub niewłaściwe działanie leku Abiraterone
Glenmark.

Supresja androgenowa może zwiększać ryzyko zaburzeń rytmu serca. Należy powiedzieć lekarzowi
jeśli pacjent przyjmuje leki:
- stosowane w leczeniu zaburzeń rytmu serca (np. chinidyna, prokainamid, amiodaron i sotalol);
- o których wiadomo, że mogą zwiększać ryzyko zaburzeń rytmu serca [np. metadon (lek
przeciwbólowy i stosowany w leczeniu uzależnień), moksyfloksacyna (antybiotyk), leki
przeciwpsychotyczne (stosowane w ciężkich zaburzeniach psychicznych)].

Należy powiedzieć lekarzowi jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z wyżej wymienionych leków.

Lek Abiraterone Glenmark z jedzeniem
- Tego leku nie wolno przyjmować z jedzeniem (patrz punkt 3, „Jak stosować lek Abiraterone
Glenmark”).
- Zastosowanie leku Abiraterone Glenmark z jedzeniem może powodować działania
niepożądane.

Ciąża i karmienie piersią
Leku Abiraterone Glenmark nie stosuje się u kobiet.
Kobiety, które są w ciąży lub mogą być w ciąży, powinny stosować rękawiczki ochronne, gdy
muszą dotykać lub zajmować się lekiem Abiraterone Glenmark.
Lek może zaszkodzić nienarodzonemu dziecku, jeśli jest przyjmowany przez kobietę w ciąży.
Jeśli pacjent odbywa stosunki płciowe z kobietą, która może zajść w ciążę, należy używać
prezerwatywy lub innej skutecznej metody antykoncepcji.
Jeśli pacjent odbywa stosunki płciowe z kobietą w ciąży, należy używać prezerwatywy, by
chronić nienarodzone dziecko.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Jest mało prawdopodobne, aby ten lek wpływał na zdolność prowadzenia pojazdów i posługiwania się
narzędziami lub obsługiwania maszyn.

Lek Abiraterone Glenmark zawiera laktozę i sód
Jeśli stwierdzono wcześniej u pacjenta nietolerancję niektórych cukrów, pacjent powinien
skontaktować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku.

Abiraterone Glenmark, 250 mg, tabletki
Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w dawce, składającej się z czterech tabletek o mocy
250 mg, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.

### 3. Jak stosować lek Abiraterone Glenmark?
Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić
się do lekarza lub farmaceuty.

Jaką ilość leku należy stosować
Zalecana dawka to 1000 mg (cztery tabletki o mocy 250 mg) przyjmowane raz na dobę.

Stosowanie tego leku
Ten lek należy przyjmować doustnie.
Leku Abiraterone Glenmark nie wolno przyjmować z jedzeniem. Zastosowanie leku Abiraterone
Glenmark z jedzeniem może spowodować większe wchłanianie leku niż to konieczne a to może
spowodować działania niepożądane.
Lek Abiraterone Glenmark należy przyjąć jako pojedynczą dawkę raz dziennie na pusty żołądek. Lek
Abiraterone Glenmark musi być przyjmowany co najmniej dwie godziny po jedzeniu a pokarm można
przyjąć co najmniej jedną godzinę po zastosowaniu leku Abiraterone Glenmark (patrz punkt 2, „Lek
Abiraterone Glenmark z jedzeniem”).
Tabletki należy połykać w całości, popijając wodą.

Nie należy rozkruszać tabletek.
Lek Abiraterone Glenmark przyjmuje się z lekiem o nazwie prednizon lub prednizolon. Prednizon lub
prednizolon należy stosować zgodnie z zaleceniami lekarza.
Prednizon lub prednizolon należy przyjmować codziennie podczas stosowania leku Abiraterone
Glenmark.
Ilość stosowanego prednizonu lub prednizolonu może być zmieniona w razie nagłej potrzeby. Lekarz
prowadzący poinformuje pacjenta, jeśli będzie konieczna zmiana dawki przyjmowanego prednizonu
lub prednizolonu. Nie należy przerywać stosowania prednizonu lub prednizolonu, chyba że tak zaleci
lekarz.

Lekarz prowadzący może przepisać pacjentowi także inne leki podczas przyjmowania leku
Abiraterone Glenmark oraz prednizonu lub prednizolonu.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Abiraterone Glenmark
Jeśli pacjent zastosuje większą niż zalecana dawkę leku, należy natychmiast skontaktować się
z lekarzem prowadzącym lub udać się do szpitala.

Pominięcie zastosowania leku Abiraterone Glenmark
Jeśli pacjent zapomni zastosować lek Abiraterone Glenmark, prednizon lub prednizolon, należy
zastosować zwykle stosowaną dawkę następnego dnia.
Jeśli pacjent zapomni zastosować lek Abiraterone Glenmark, prednizon lub prednizolon przez okres
dłuższy niż jeden dzień, należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem prowadzącym.

Przerwanie stosowania leku Abiraterone Glenmark
Nie należy przerywać stosowania leku Abiraterone Glenmark lub prednizonu lub prednizolonu
bez konsultacji z lekarzem.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się
do lekarza lub farmaceuty.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Należy przerwać stosowanie leku Abiraterone Glenmark i natychmiast skontaktować się z
lekarzem, jeśli pacjent zauważy którykolwiek z następujących objawów:
- osłabienie siły mięśni, drżenie (drgania) mięśni lub kołatanie serca (palpitacje). Mogą być to
objawy niskiego stężenia potasu we krwi.

Inne działania niepożądane to:
Bardzo często (mogą występować częściej niż u 1 na 10 pacjentów):
- obrzęki nóg lub stóp
- małe stężenie potasu we krwi
- podwyższone wyniki badań czynnościowych wątroby
- wysokie ciśnienie tętnicze krwi
- zakażenia dróg moczowych
- biegunka

Często (mogą występować u najwyżej 1 na 10 pacjentów):
- duże stężenie lipidów we krwi
- ból w klatce piersiowej, zaburzenia rytmu serca (migotanie przedsionków), niewydolność
serca, szybki rytm serca
- ciężkie zakażenie określane jako posocznica (sepsa)
- złamania kości
- niestrawność
- krew w moczu

- wysypka

Niezbyt często (mogą występować u najwyżej 1 na 100 pacjentów):
- zaburzenia czynności nadnerczy (związane z zaburzeniami gospodarki wodno-elektrolitowej)
- nieprawidłowy rytm serca (arytmia)
- osłabienie siły mięśni i (lub) ból mięśni

Rzadko (mogą występować u najwyżej 1 na 1000 pacjentów):
- podrażnienie płuc (zwane także alergicznym zapaleniem pęcherzyków płucnych).
- ostra niewydolność wątroby

Częstość nieznana (nie można określić częstości na podstawie dostępnych danych):
- zawał serca, zmiany w EKG (wydłużenie odstępu QT)
- ciężkie reakcje alergiczne, powodujące trudności z przełykaniem lub oddychaniem, obrzęk
twarzy, warg, języka lub gardła, lub swędzącą wysypkę.

Może nastąpić utrata masy kostnej u mężczyzn leczonych z powodu raka gruczołu krokowego. Lek
Abiraterone Glenmark stosowany jednocześnie z prednizonem lub prednizolonem może nasilać utratę
masy kostnej.

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można
zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów
Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów
Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa; tel.: + 48 22 49 21 301; faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Abiraterone Glenmark?
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku tekturowym lub
etykiecie butelki po skrócie: EXP. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania leku.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Abiraterone Glenmark

Abiraterone Glenmark, 250 mg, tabletki
- Substancją czynną leku jest abirateronu octan.
- Każda tabletka zawiera 250 mg abirateronu octanu.
- Pozostałe składniki to: laktoza jednowodna, celuloza mikrokrystaliczna typ 102, kroskarmeloza
sodowa, powidon typ K29/K32, sodu laurylosiarczan, krzemionka koloidalna bezwodna i
magnezu stearynian.

Jak wygląda lek Abiraterone Glenmark i co zawiera opakowanie
Abiraterone Glenmark, 250 mg, tabletki
Abiraterone Glenmark, 250 mg to białe lub białawe, owalne tabletki, o długości około 16 mm i
szerokości 9,5 mm, z wytłoczonym oznakowaniem „ATN” po jednej stronie i „250” po drugiej
stronie.

Każde opakowanie zawiera jedną butelkę ze 120 tabletkami.

Podmiot odpowiedzialny
Glenmark Pharmaceuticals s.r.o.
Hvězdova 1716/2b
140 78 Praga 4
Republika Czeska

Wytwórca/Importer
Synthon Hispania, S.L.
C/ Castelló 1, 08830 Sant Boi de Llobregat, Barcelona
Hiszpania

Synthon B.V.
Microweg 22, 6545 CM Nijmegen
Holandia

Glenmark Pharmaceuticals s.r.o.
Fibichova 143/II, 566 17 Vysoké Mýto
Republika Czeska

Glenmark Arzneimittel GmbH
Industriestr. 31, Gröbenzell, 82194
Niemcy

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji dotyczących tego leku należy zwrócić się do
miejscowego przedstawiciela podmiotu odpowiedzialnego:
Glenmark Pharmaceuticals Sp. z o. o.
ul. Dziekońskiego 3
00-728 Warszawa
Email: poland.receptionist@glenmarkpharma.com

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Abiraterone Glenmark, 250 mg, tabletki

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka zawiera 250 mg abirateronu octanu.

Substancje pomocnicze o znanym działaniu
Każda tabletka zawiera 180 mg laktozy.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka

Białe lub białawe, owalne tabletki, o długości około 16 mm i szerokości 9,5 mm, z wytłoczonym
oznakowaniem „ATN” po jednej stronie i „250” po drugiej stronie.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Produkt leczniczy Abiraterone Glenmark jest wskazany w skojarzeniu z prednizonem lub
prednizolonem do:
- leczenia nowo rozpoznanego hormonowrażliwego raka gruczołu krokowego wysokiego
ryzyka z przerzutami (ang. metastatic Hormone Sensitive Prostate Cancer, mHSPC)
u dorosłych mężczyzn w skojarzeniu z terapią supresji androgenowej (ang. Androgen
Deprivation Therapy, ADT) (patrz punkt 5.1)
- leczenia opornego na kastrację, raka gruczołu krokowego z przerzutami (ang. metastatic
Castration Resistant Prostate Cancer, mCRPC) u dorosłych mężczyzn, bez objawów lub
z objawami o nieznacznym/niewielkim nasileniu, po niepowodzeniu terapii supresji
androgenowej, u których zastosowanie chemioterapii nie jest jeszcze wskazane klinicznie
(patrz punkt 5.1)
- leczenia mCRPC u dorosłych mężczyzn, u których choroba postępuje w trakcie lub
po chemioterapii z zastosowaniem docetakselu.

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Ten produkt leczniczy powinien być zalecany przez lekarza z odpowiednią specjalizacją.

Dawkowanie
Zalecana dawka wynosi 1000 mg (cztery tabletki 250 mg) podawana jednorazowo raz na dobę.
Produktu leczniczego nie wolno przyjmować z jedzeniem (patrz poniżej „Sposób podawania”).
Przyjmowanie produktu leczniczego z jedzeniem zwiększa ogólnoustrojowe narażenie na abirateron
(patrz punkty 4.5 i 5.2).

Dawkowanie prednizonu lub prednizolonu
W leczeniu mHSPC produkt leczniczy Abiraterone Glenmark stosuje się z 5 mg prednizonu lub
prednizolonu na dobę.

W leczeniu mCRPC produkt leczniczy Abiraterone Glenmark stosuje się z 10 mg prednizonu lub
prednizolonu na dobę.

U pacjentów niekastrowanych chirurgicznie należy w trakcie leczenia kontynuować farmakologiczną
kastrację analogami hormonu uwalniającego hormon luteinizujące (ang. Luteinising Hormone
Releasing Hormone, LHRH).

Zalecane monitorowanie
Należy oceniać aktywność aminotransferaz w surowicy przed rozpoczęciem leczenia, co dwa tygodnie
przez pierwsze trzy miesiące leczenia, a następnie co miesiąc. Ciśnienie tętnicze krwi, stężenie potasu
w surowicy i zastój płynów należy oceniać co miesiąc. Jednak, pacjentów z istotnym ryzykiem
zastoinowej niewydolności serca należy badać co 2 tygodnie przez pierwsze 3 miesiące terapii,
a następnie co miesiąc (patrz punkt 4.4).

U pacjentów z występującą wcześniej hipokaliemią lub z hipokaliemią, która pojawiła się w trakcie
leczenia produktem Abiraterone Glenmark, należy utrzymywać stężenie potasu na poziomie
≥ 4,0 mM.
U pacjentów, u których wystąpią objawy toksyczności stopnia ≥ 3. w tym nadciśnienie tętnicze,
hipokaliemia, obrzęk i inne działania toksyczne niezwiązane z mineralokortykosteroidami, należy
wstrzymać leczenie i wdrożyć odpowiednie postępowanie. Nie należy wznawiać leczenia produktem
Abiraterone Glenmark, aż nasilenie objawów zmniejszy się do stopnia 1. lub wartości wyjściowych.
W przypadku pominięcia dawki dobowej, zarówno produktu leczniczego Abiraterone Glenmark,
jak i prednizonu lub prednizolonu, należy wznowić leczenie zwykle stosowaną dawką dobową
następnego dnia.

Hepatotoksyczność
U pacjentów, u których wystąpi działanie hepatotoksyczne podczas leczenia (zwiększy się aktywność
aminotransferazy alaninowej [AlAT] lub aminotransferazy asparaginianowej [AspAT] ponad
5-krotnie powyżej górnej granicy normy [GGN] ), należy natychmiast wstrzymać leczenie (patrz
punkt 4.4). Leczenie można wznowić jak wyniki badań czynności wątroby zmniejszą się do wartości
wyjściowych, należy stosować mniejszą dawkę wynoszącą 500 mg (dwie tabletki po 250 mg) raz na
dobę. U pacjentów, u których wznowiono leczenie, należy badać aktywność aminotransferaz w
surowicy przynajmniej co dwa tygodnie przez trzy miesiące, a następnie co miesiąc. W razie nawrotu
hepatotoksyczności podczas stosowania zmniejszonej dawki 500 mg na dobę, należy przerwać
leczenie.

W przypadku wystąpienia ciężkiej hepatotoksyczności (aktywność AlAT lub AspAT zwiększona
ponad 20 razy powyżej GGN) w którymkolwiek momencie, należy przerwać leczenie i nie
rozpoczynać go ponownie.

Zaburzenia czynności wątroby
Nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów z występującymi wcześniej łagodnymi
zaburzeniami czynności wątroby, klasy A wg Child-Pugh.

U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa B wg Child-Pugh) wykazano
około 4-krotne zwiększenie ogólnoustrojowej ekspozycji na abirateron po jednorazowej dawce
doustnej 1000 mg abirateronu octanu (patrz punkt 5.2). Brak danych dotyczących bezpieczeństwa
klinicznego i skuteczności wielokrotnych dawek abirateronu octanu podawanych pacjentom
z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasa B lub C wg Child-Pugh).
Nie można określić zaleceń dotyczących dostosowania dawki. Zastosowanie produktu leczniczego
Abiraterone Glenmark należy rozważnie ocenić u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami
czynności wątroby, u których korzyści powinny wyraźnie przeważać nad możliwym ryzykiem (patrz
punkty 4.2 i 5.2). Nie należy stosować produktu leczniczego Abiraterone Glenmark u pacjentów
z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.2).

Zaburzenia czynności nerek

Nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (patrz punkt 5.2).
Jednak, brak danych klinicznych dotyczących pacjentów z rakiem gruczołu krokowego i ciężkimi
zaburzeniami czynności nerek. Należy zachować ostrożność u tych pacjentów (patrz punkt 4.4).

Dzieci i młodzież
Nie ma właściwego zastosowania produktu leczniczego Abiraterone Glenmark u dzieci i młodzieży.

Sposób podawania
Produkt leczniczy Abiraterone Glenmark stosuje się doustnie.
Tabletki muszą być przyjmowane jako dawka pojedyncza raz na dobę na pusty żołądek. Produkt
leczniczy Abiraterone Glenmark musi być przyjmowany co najmniej dwie godziny po jedzeniu a
posiłku nie wolno jeść co najmniej jedną godzinę po przyjęciu produktu leczniczego Abiraterone
Glenmark.
Tabletki muszą być połykane w całości, popijając wodą.

#### 4.3 Przeciwwskazania

- Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną
w punkcie 6.1.
- Kobiety, które są lub prawdopodobnie mogą być w ciąży (patrz punkt 4.6).
- Ciężkie zaburzenia czynności wątroby [klasa C wg Child-Pugh (patrz punkty 4.2, 4.4 i 5.2)].
- Stosowanie produktu leczniczego Abiraterone Glenmark z prednizonem lub prednizolonem
w skojarzeniu z Ra-223 jest przeciwwskazane.

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Nadciśnienie tętnicze, hipokaliemia, zastój płynów i niewydolność serca wynikające z nadmiaru
mineralokortykosteroidów
Produkt leczniczy Abiraterone Glenmark może powodować nadciśnienie tętnicze, hipokaliemię i
zastój płynów (patrz punkt 4.8) jako następstwa zwiększenia stężeń mineralokortykosteroidów,
wynikającego z hamowania CYP17 (patrz punkt 5.1). Jednoczesne podawanie kortykosteroidu hamuje
wydzielanie hormonu adrenokortykotropowego (ACTH), co skutkuje zmniejszeniem częstości
i nasilenia tych działań niepożądanych. Należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów,
u których stan chorób współistniejących może ulec pogorszeniu w wyniku zwiększenia ciśnienia
tętniczego, hipokaliemii (np. u stosujących glikozydy nasercowe) lub zastoju płynów (np. u pacjentów
z niewydolnością serca, ciężką lub niestabilną dusznicą bolesną, niedawno przebytym zawałem serca
lub arytmią komorową oraz u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek).

Należy zachować ostrożność stosując produkt leczniczy Abiraterone Glenmark u pacjentów
z chorobami sercowo-naczyniowymi w wywiadzie. Z badania fazy 3 z zastosowaniem abirateronu
octanu wyłączono pacjentów z niepoddającym się leczeniu nadciśnieniem tętniczym, istotną klinicznie
chorobą serca, potwierdzoną zawałem mięśnia sercowego lub tętniczymi zdarzeniami zakrzepowymi
w okresie ostatnich 6 miesięcy, z ciężką lub niestabilną dusznicą bolesną lub niewydolnością serca
klasy III lub IV wg NYHA (ang. New York Heart Association) (badanie 301) lub niewydolnością serca
klasy II do IV (badania 0311 i 302) lub pacjentów z frakcją wyrzutową serca < 50%. Z badań 3011
i 302 wyłączono pacjentów z migotaniem przedsionków lub innymi arytmiami komorowymi,
wymagającymi leczenia. Nie określono bezpieczeństwa stosowania u pacjentów z frakcją wyrzutową
lewej komory (ang. Left Ventricular Ejection Fraction, LVEF) < 50% lub z niewydolnością serca
klasy III lub IV wg NYHA (w badaniu 301) lub niewydolnością serca klasy II do IV (w badaniach
3011 i 302) (patrz punkty 4.8 i 5.1).

Przed rozpoczęciem leczenia u pacjentów z istotnym ryzykiem zastoinowej niewydolności serca
(np. niewydolność serca w wywiadzie, niepoddające się leczeniu nadciśnienie tętnicze lub zdarzenia
sercowe, takie jak choroba niedokrwienna serca) należy rozważyć wykonanie badań oceniających
czynność serca (np. echokardiografię). Przed rozpoczęciem leczenia produktem leczniczym
Abiraterone Glenmark należy leczyć niewydolność serca i zoptymalizować czynność serca. Należy
wyrównać i kontrolować nadciśnienie tętnicze, hipokaliemię i zastój płynów. Podczas leczenia należy

co 2 tygodnie przez 3 miesiące, a następnie co miesiąc monitorować ciśnienie krwi, stężenie potasu
w osoczu, zastój płynów (przyrost masy ciała, obrzęki obwodowe) i inne objawy przedmiotowe
i podmiotowe zastoinowej niewydolności serca i korygować nieprawidłowości. U pacjentów
z hipokaliemią, podczas leczenia abirateronu octanem, stwierdzano wydłużenie odstępu QT. Należy
oceniać czynność serca zgodnie ze wskazaniami klinicznymi, ustalić właściwe postępowanie i
rozważyć przerwanie leczenia, gdy nastąpi znaczne pogorszenie czynności serca (patrz punkt 4.2).

Hepatotoksyczność i zaburzenia czynności wątroby
W kontrolowanych badaniach klinicznych stwierdzono znaczne zwiększenie aktywności enzymów
wątrobowych, prowadzące do przerwania leczenia lub zmiany dawki (patrz punkt 4.8). Należy oceniać
aktywność aminotransferaz w surowicy przed rozpoczęciem leczenia, co dwa tygodnie przez pierwsze
trzy miesiące leczenia, a następnie co miesiąc. Jeśli kliniczne objawy podmiotowe i przedmiotowe
wskazują na hepatotoksyczność, należy natychmiast zbadać aktywność aminotransferaz w surowicy.
Jeśli kiedykolwiek aktywność AlAT lub AspAT będzie ponad 5-krotnie większa niż GGN, należy
natychmiast przerwać leczenie i szczegółowo monitorować czynność wątroby. Leczenie można
wznowić w zmniejszonej dawce tylko gdy wyniki badań czynności wątroby wrócą do wartości
wyjściowych (patrz punkt 4.2).

Jeśli wystąpi ciężka hepatotoksyczność (aktywność AlAT lub AspAT ponad 20 razy większa niż
GGN) w jakimkolwiek momencie terapii, należy przerwać leczenie i nie należy rozpoczynać
ponownie terapii.

Pacjentów z czynnym lub objawowym wirusowym zapaleniem wątroby wyłączono z badań
klinicznych; dlatego nie ma danych potwierdzających zasadność zastosowania produktu leczniczego
Abiraterone Glenmark w tej populacji.

Brak danych dotyczących bezpieczeństwa klinicznego i skuteczności stosowania wielokrotnych
dawek abirateronu octanu u pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności
wątroby (klasa B lub C wg Child-Pugh). Zastosowanie produktu Abiraterone Glenmark należy
rozważnie ocenić u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby, u których korzyści
powinny wyraźnie przeważać nad możliwym ryzykiem (patrz punkty 4.2 i 5.2). Nie należy stosować
produktu Abiraterone Glenmark u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (patrz
punkty 4.2, 4.3 i 5.2).

Po wprowadzeniu produktu do obrotu zgłaszano rzadkie przypadki ostrej niewydolności wątroby
i nadostrego zapalenia wątroby, niektóre zakończone zgonem (patrz punkt 4.8).

Odstawianie kortykosteroidów i zabezpieczenie sytuacji stresogennych
Zaleca się zachowanie ostrożności i monitorowanie objawów niewydolności nadnerczy,
gdy pacjentom odstawia się prednizon lub prednizolon. Jeśli stosowanie produktu leczniczego
Abiraterone Glenmark jest kontynuowane po odstawieniu kortykosteroidów, pacjentów należy
obserwować w kierunku występowania objawów nadmiaru mineralokortykosteroidów (patrz
informacja powyżej).

Jeśli pacjenci stosujący prednizon lub prednizolon mogą być narażeni na nietypową sytuację
stresogenną, może być wskazane zwiększenie dawki kortykosteroidów przed, w trakcie i po sytuacji
stresogennej.

Gęstość kości
U mężczyzn z zaawansowanym rakiem gruczołu krokowego z przerzutami może wystąpić
zmniejszenie gęstości kości. Stosowanie produktu leczniczego Abiraterone Glenmark w skojarzeniu
z glikokortykosteroidami może nasilić to działanie.

Wcześniejsze stosowanie ketokonazolu
U pacjentów, którzy stosowali wcześniej ketokonazol w leczeniu raka gruczołu krokowego można
spodziewać się słabszej odpowiedzi na leczenie.

Hiperglikemia
Stosowanie glikokortykosteroidów może nasilać hiperglikemię, dlatego należy często badać stężenie
glukozy we krwi u pacjentów z cukrzycą.

Hipoglikemia
Zgłaszano przypadki hipoglikemii po podaniu produktu leczniczego Abiraterone Glenmark z
prednizonem/prednizolonem pacjentom z istniejącą wcześniej cukrzycą, otrzymującym pioglitazon
lub repaglinid (patrz punkt 4.5); dlatego u pacjentów z cukrzycą należy monitorować stężenie glukozy
we krwi.

Stosowanie z chemioterapią
Nie określono bezpieczeństwa ani skuteczności produktu leczniczego Abiraterone Glenmark
jednocześnie stosowanego z cytotoksyczną chemioterapią (patrz punkt 5.1).

Możliwe ryzyka
U mężczyzn z rakiem gruczołu krokowego z przerzutami, w tym u pacjentów przyjmujących produkt
leczniczy Abiraterone Glenmark, mogą wystąpić niedokrwistość i zaburzenia czynności seksualnych.

Wpływ na mięśnie szkieletowe
U pacjentów leczonych produktem leczniczym Abiraterone Glenmark zgłaszano przypadki miopatii
i rabdomiolizy. Większość przypadków wystąpiła w ciągu pierwszych 6 miesięcy leczenia, a po
odstawieniu produktu leczniczego Abiraterone Glenmark rabdomioliza ustąpiła. Należy zachować
ostrożność u pacjentów leczonych jednocześnie produktami leczniczymi związanymi z
występowaniem miopatii/rabdomiolizy.

Interakcje z innymi produktami leczniczymi
Ze względu na ryzyko zmniejszenia ekspozycji na abirateron należy unikać jednoczesnego stosowania
silnych induktorów CYP3A4, chyba że nie ma innej metody leczenia (patrz punkt 4.5).

Leczenie skojarzone abirateronu i prednizonu/prednizolonu z Ra-223
W badaniach klinicznych stwierdzono, że leczenie abirateronem i prednizonem/prednizolonem,
w skojarzeniu z Ra-223 jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3) ze względu na zwiększone ryzyko
złamań i tendencję do zwiększonej śmiertelności u pacjentów z rakiem gruczołu krokowego bez
objawów lub z objawami o niewielkim nasileniu.

Zaleca się, aby kolejną terapię z zastosowaniem Ra-223 nie rozpoczynać przez co najmniej 5 dni po
ostatnim podaniu produktu leczniczego Abiraterone Glenmark w skojarzeniu z
prednizonem/prednizolonem.

Substancje pomocnicze
Ten produkt leczniczy zawiera laktozę. Produkt leczniczy nie powinien być stosowany u pacjentów
z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego
wchłaniania glukozy-galaktozy.

Abiraterone Glenmark, 250 mg, tabletki
Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w dawce wynoszącej cztery tabletki
po 250 mg, to znaczy produkt leczniczy uznaje się za „wolny od sodu”.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Wpływ pokarmu na abirateron
Stosowanie z pokarmem znacząco zwiększa wchłanianie abirateronu. Nie ustalono skuteczności i
bezpieczeństwa stosowania abirateronu podawanego z pokarmem, dlatego nie wolno podawać tego
produktu leczniczego z pokarmem (patrz punkty 4.2 i 5.2).

Interakcje z innymi produktami leczniczymi
Możliwy wpływ innych produktów leczniczych na ekspozycję na abirateron

W badaniu klinicznym interakcji farmakokinetycznych, przeprowadzonym z udziałem zdrowych osób
otrzymujących wcześniej ryfampicynę – silny induktor CYP3A4 w dawce 600 mg na dobę przez
6 dni, podanie abirateronu octanu w pojedynczej dawce 1000 mg spowodowało zmniejszeniem
średniego AUC∞ abirateronu w osoczu o 55%.

Podczas terapii należy unikać stosowania silnych induktorów CYP3A4 (np.: fenytoiny,
karbamazepiny, ryfampicyny, ryfabutyny, ryfapentyny, fenobarbitalu, ziela dziurawca zwyczajnego
[Hypericum perforatum]), chyba że nie ma innej metody leczenia.

W innym badaniu klinicznym interakcji farmakokinetycznych przeprowadzonym z udziałem
zdrowych osób, jednoczesne podawanie ketokonazolu, silnego inhibitora CYP3A4, nie miało
istotnego klinicznego wpływu na farmakokinetykę abirateronu.

Możliwy wpływ na ekspozycję na inne produkty lecznicze
Abirateron jest inhibitorem metabolizmu wątrobowych enzymów CYP2D6 i CYP2C8.
W badaniu określającym wpływ abirateronu octanu (w skojarzeniu z prednizonem) na pojedynczą
dawkę dekstrometorfanu, który jest substratem CYP2D6, ogólnoustrojowe narażenie na
dekstrometorfan (AUC) zwiększyło się około 2,9 razy. AUC24 dekstrorfanu, czynnego metabolitu
dekstrometorfanu, zwiększyło się o około 33%.

Zaleca się zachowanie ostrożności podczas jednoczesnego podawania z produktami leczniczymi
aktywowanymi lub metabolizowanymi przez CYP2D6, szczególnie z produktami leczniczymi z
wąskim indeksem terapeutycznym. Należy rozważyć zmniejszenie dawki produktów leczniczych z
wąskim indeksem terapeutycznym metabolizowanych przez CYP2D6. Przykłady produktów
leczniczych metabolizowanych przez CYP2D6: metoprolol, propranolol, dezypramina, wenlafaksyna,
haloperydol, rysperydon, propafenon, flekainid, kodeina, oksykodon i tramadol (ostatnie trzy produkty
lecznicze wymagają CYP2D6 do wytworzenia czynnych metabolitów o działaniu przeciwbólowym).

W badaniu interakcji lekowych dotyczących cytochromu CYP2C8, przeprowadzonym z udziałem
zdrowych osób, AUC pioglitazonu zwiększyło się o 46%, a AUC czynnych metabolitów pioglitazonu
M-III i M-IV zmniejszyły się o 10%, gdy pioglitazon podawano z pojedynczą dawką 1000 mg
abirateronu octanu.
Należy obserwować pacjentów czy nie występują u nich objawy toksyczności, związane z
jednocześnie stosowanymi substratami CYP2C8 z wąskim indeksem terapeutycznym. Przykładowymi
produktami leczniczymi metabolizowanymi przez CYP2C8 są pioglitazon i repaglinid (patrz punkt
4.4).

W warunkach in vitro, główne metabolity abirateronu siarczan i N-tlenku abirateronu siarczan,
hamowały wychwyt wątrobowy nośnikiem OATP1B1, co może skutkować zwiększeniem stężeń
produktów leczniczych eliminowanych przez OATP1B1. Brak dostępnych danych klinicznych
potwierdzających interakcje z tym nośnikiem.

Stosowanie z produktami leczniczymi, o znanym działaniu wydłużającym odstęp QT
Ponieważ terapia supresji androgenowej może powodować wydłużenie odstępu QT, należy zachować
ostrożność podczas stosowania produktu leczniczego Abiraterone Glenmark z produktami leczniczymi
o znanym działaniu wydłużającym odstęp QT lub produktami leczniczymi, które mogą wywoływać
częstoskurcz komorowy typu torsades de pointes, takimi jak leki przeciwarytmiczne klasy IA (np.
chinidyna, dyzopiramid) lub klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid), metadon,
moksyfloksacyna, leki przeciwpsychotyczne, itp.

Stosowanie ze spironolaktonem
Spironolakton wiąże się z receptorem androgenowym i może zwiększać stężenie swoistego antygenu
gruczołu krokowego (ang. Prostate Specific Antygen, PSA). Nie zaleca się stosowania z produktem
leczniczym Abiraterone Glenmark (patrz punkt 5.1).

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Kobiety w wieku rozrodczym
Brak danych dotyczących stosowania produktu leczniczego Abiraterone Glenmark u kobiet w ciąży.
Produktu leczniczego Abiraterone Glenmark nie stosuje się u kobiet w wieku rozrodczym.

Antykoncepcja mężczyzn i kobiet
Nie wiadomo czy abirateron lub jego metabolity są wykrywalne w nasieniu. Konieczne jest
stosowanie prezerwatywy w przypadku aktywności seksualnej pacjenta z kobietą będącą w ciąży.
W przypadku aktywności seksualnej pacjenta z kobietą w okresie rozrodczym, konieczne jest
stosowanie prezerwatywy jednocześnie z inną skuteczną metodą antykoncepcyjną. Badania na
zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję (patrz punkt 5.3).

Ciąża
Produktu leczniczego Abiraterone Glenmark nie stosuje się u kobiet i jest przeciwwskazany u kobiet
w ciąży lub mogących zajść w ciążę (patrz punkty 4.3 i 5.3).

Karmienie piersią
Produktu leczniczego Abiraterone Glenmark nie stosuje się u kobiet.

Płodność
Abirateronu octan wpływał na płodność u samców i samic szczurów, lecz te działania były całkowicie
przemijające (patrz punkt 5.3).

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Produkt leczniczy Abiraterone Glenmark nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność
prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

#### 4.8 Działania niepożądane

Charakterystyka profilu bezpieczeństwa
W analizie działań niepożądanych połączonych danych z badań fazy 3 abirateronu octanu, działania
niepożądane, które stwierdzono u ≥10% pacjentów to: obrzęk obwodowy, hipokaliemia, nadciśnienie
tętnicze, zakażenia dróg moczowych i zwiększenie aktywności aminotransferazy alaninowej i (lub)
zwiększenie aktywności aminotransferazy asparaginianowej.
Inne ważne działania niepożądane to: choroby serca, hepatotoksyczność, złamania i alergiczne
zapalenie pęcherzyków płucnych.

Produkt leczniczy Abiraterone Glenmark może wywoływać nadciśnienie tętnicze, hipokaliemię i
zastój płynów w następstwie swojego mechanizmu działania. W badaniach fazy 3 oczekiwane
działania niepożądane mineralokortykosteroidowe stwierdzano częściej u pacjentów leczonych
abirateronu octanem niż u pacjentów otrzymujących placebo odpowiednio: hipokaliemia 18% vs. 8%,
nadciśnienie tętnicze 22% vs. 16% i zastój płynów (obrzęk obwodowy) 23% vs. 17%. U pacjentów
leczonych abirateronu octanem w porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo: stwierdzano
hipokaliemię stopni 3. i 4. wg CTCAE (wersja 4.0) (ang. Common Terminology Criteria for Adverse
Events) u odpowiednio 6% vs. 1% pacjentów, nadciśnienie tętnicze stopni 3. i 4. wg CTCAE (wersja
4.0) u odpowiednio 7% i 5% pacjentów oraz zastój płynów (obrzęk obwodowy) stopni 3. i 4. u
odpowiednio 1% vs. 1% pacjentów. Reakcje mineralokortykosteroidowe zwykle można było
skutecznie leczyć. Jednoczesne zastosowanie kortykosteroidów zmniejsza częstość i nasilenie tych
działań niepożądanych (patrz punkt 4.4).

Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych
W badaniach klinicznych pacjentom z zaawansowanym rakiem gruczołu krokowego z przerzutami,
którzy stosowali analogi LHRH lub byli wcześniej leczeni za pomocą orchidektomii, podawano
arbirateronu octan w dawce 1000 mg na dobę, w skojarzeniu z małą dawką prednizonu lub
prednizolonu (5 lub 10 mg na dobę, w zależności od wskazania).

Działania niepożądane stwierdzone podczas badań klinicznych oraz po wprowadzeniu produktu do
obrotu przedstawiono poniżej wg kategorii częstości występowania. Kategorie częstości zdefiniowano
następująco: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), niezbyt często (≥ 1/1 000 do < 1/100),
rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000) i częstość nieznana (częstość nie może
być określić na podstawie dostępnych danych).

W ramach każdej kategorii o określonej częstości występowania, działania niepożądane są
wymienione zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem.

Tabela 1: Działania niepożądane stwierdzone podczas badań klinicznych oraz po wprowadzeniu
produktu do obrotu

Klasyfikacja układów i narządów Działanie niepożądane i częstość
Zakażenia i zarażenia pasożytnicze bardzo często: zakażenie dróg moczowych
często: posocznica
Zaburzenia układu immunologicznego częstość nieznana: reakcje anafilaktyczne
Zaburzenia endokrynologiczne niezbyt często: niewydolność nadnerczy
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania bardzo często: hipokaliemia
często: hipertriglicerydemia
Zaburzenia serca często: niewydolność serca*, dusznica bolesna,
migotanie przedsionków, tachykardia
niezbyt często: inne arytmie
częstość nieznana: zawał mięśnia sercowego,
wydłużenie odstępu QT (patrz punkty 4.4 i 4.5)
Zaburzenia naczyniowe bardzo często: nadciśnienie tętnicze krwi
Zaburzenia układu oddechowego, klatki
piersiowej i śródpiersia
rzadko: alergiczne zapalenie pęcherzyków
płucnycha
Zaburzenia żołądka i jelit bardzo często: biegunka
często: niestrawność
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych bardzo często: zwiększenie aktywności
aminotransferazy alaninowej i (lub)
zwiększenie aktywności aminotransferazy
asparaginianowejb
rzadko: nadostre zapalenie wątroby, ostra
niewydolność wątroby
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej często: wysypka
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki
łącznej
niezbyt często: miopatia, rabdomioliza

Zaburzenia nerek i dróg moczowych często: krwiomocz
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania bardzo często: obrzęk obwodowy
Urazy, zatrucia i powikłania po zabiegach często: złamania**
* Niewydolność serca obejmuje także: zastoinową niewydolność serca, dysfunkcję lewej komory i
zmniejszenie frakcji wyrzutowej
** Złamania obejmują osteoporozę i wszystkie złamania poza złamaniami patologicznymi
a Zgłoszenia spontaniczne po wprowadzeniu produktu do obrotu
b Zwiększenie aktywności aminotransferazy alaninowej i (lub) zwiększenie aktywności
aminotransferazy asparaginianowej obejmuje zwiększenie aktywności AlAT, AspAT i nieprawidłową
czynność wątroby.

Następujące działania niepożądane stopnia 3. wg CTCAE (wersja 4.0) wystąpiły u pacjentów
leczonych abirateronu octanem: hipokaliemia u 5%; zakażenia dróg moczowych u 2%; zwiększenie
aktywności AlAT i (lub) AspAT u 4%; nadciśnienie tętnicze u 6%; złamania u 2%; oraz następujące u
1% pacjentów: obrzęk obwodowy, niewydolność serca i migotanie przedsionków.
Hipertriglicerydemia stopnia 3. wg CTCAE (wersja 4.0) i dusznica bolesna wystąpiły u < 1%
pacjentów. Zakażenia dróg moczowych stopnia 4. wg CTCAE (wersja 4.0), zwiększenie aktywności

AlAT i (lub) AspAT, hipokaliemia, niewydolność serca, migotanie przedsionków i złamania wystąpiły
u < 1% pacjentów.

Większą częstość nadciśnienia tętniczego i hipokaliemii obserwowano w populacji wrażliwej na
hormony (badanie 3011). Nadciśnienie tętnicze stwierdzono u 36,7% pacjentów w populacji wrażliwej
na hormony (badanie 3011) w porównaniu do 11,8% i 20,2%, odpowiednio w badaniach 301 i 302.
Hipokaliemię zaobserwowano u 20,4% pacjentów w populacji wrażliwej na hormony (badanie 3011),
w porównaniu do 19,2% i 14,9%, odpowiednio w badaniach 301 i 302.

Częstość i nasilenie działań niepożądanych były większe w podgrupie pacjentów z wyjściowym
statusem wydolności ECOG2, a także u pacjentów w podeszłym wieku (≥75 lat).

Opis wybranych działań niepożądanych
Sercowo-naczyniowe działania niepożądane
Trzy badania fazy 3 przeprowadzono z wyłączeniem pacjentów z niepoddającym się leczeniu
nadciśnieniem tętniczym, istotną klinicznie chorobą serca, potwierdzoną zawałem mięśnia sercowego
lub tętniczymi zdarzeniami zakrzepowymi w okresie ostatnich 6 miesięcy, z ciężką lub niestabilną
dusznicą bolesną lub niewydolnością serca klasy III lub IV (badanie 301) lub niewydolnością serca
klasy II do IV (badania 3011 i 302) wg NYHA lub frakcją wyrzutową serca wynoszącą < 50%.
Wszyscy włączeni pacjenci (zarówno w grupie z substancją czynną oraz w grupie placebo)
otrzymywali jednocześnie supresję androgenową, głównie z zastosowaniem analogów LHRH, których
stosowanie wiązało się z wystąpieniem cukrzycy, zawału mięśnia sercowego, incydentów mózgowo
naczyniowych i nagłego zgonu z przyczyn kardiologicznych. Częstość sercowo-naczyniowych działań
niepożądanych w badaniach 3 fazy u pacjentów stosujących abirateronu octan, w porównaniu z
pacjentami przyjmującymi placebo była następująca: migotanie przedsionków 2,6% vs. 2,0%,
tachykardia 1,9% vs. 1,0%, dusznica bolesna 1,7% vs. 0,8%, niewydolność serca 0,7% vs. 0,2% i
arytmia 0,7% vs. 0,5%.

Hepatotoksyczność
U pacjentów stosujących abirateronu octan stwierdzano hepatotoksyczność ze zwiększoną
aktywnością AlAT, AspAT i zwiększonym stężeniem całkowitej bilirubiny. W badaniach klinicznych
fazy 3, stwierdzano hepatotoksyczność stopnia 3 i 4 (np. AlAT lub AspAT zwiększone o > 5 x
powyżej górnej granicy normy [GGN] lub bilirubina zwiększona o > 1,5 x GGN) u około 6%
pacjentów, którzy otrzymywali abirateronu octan, zwykle podczas pierwszych 3 miesięcy od
rozpoczęcia terapii. W badaniu 3011, stwierdzano hepatotoksyczność stopnia 3. lub 4. u 8,4%
pacjentów otrzymujących abirateronu octan. Dziesięciu pacjentów przerwało stosowanie abirateronu
octanu z powodu hepatotoksyczności; dwóch miało hepatotoksyczność stopnia 2., sześciu
hepatotoksyczność stopnia 3., a dwóch hepatotoksyczność stopnia 4. Nie było zgonu z powodu
hepatotoksyczności w badaniu 3011. W badaniach fazy 3, u pacjentów, u których wyjściowe wartości
AlAT lub AspAT były podwyższone, częściej występowało zwiększenie wyników badań
czynnościowych wątroby, niż u pacjentów rozpoczynający leczenie z prawidłowymi wartościami.
Gdy stwierdzano zwiększenie AlAT lub AspAT o > 5 x GGN lub zwiększenie bilirubiny o > 3 x
GGN, stosowanie abirateronu octanu wstrzymywano lub przerywano. W dwóch przypadkach
wystąpiło znaczne zwiększenie wyników badań czynnościowych wątroby (patrz punkt 4.4). U tych
dwóch pacjentów z prawidłową wyjściową czynnością wątroby nastąpiło zwiększenie AlAT lub
AspAT od 15 do 40 x GGN i zwiększenie bilirubiny od 2 do 6 x GGN. Po odstawieniu abirateronu
octanu, u obu pacjentów wyniki badań czynnościowych wątroby powróciły do normy, a u jednego
pacjenta wznowiono leczenie bez ponownego zwiększania się wyników badań. W badaniu 302
stwierdzono zwiększenie AlAT lub AspAT stopnia 3. lub 4. u 35 (6,5%) pacjentów leczonych
abirateronu octanem.
Zwiększenie aktywności aminotransferaz ustąpiło u wszystkich z wyjątkiem 3 pacjentów (u 2 z
nowymi przerzutami do wątroby, a u 1 ze zwiększeniem AspAT, po około 3 tygodniach od podania
ostatniej dawki octanu abirateronu). W badaniach fazy 3, rezygnacje z leczenia z powodu zwiększenia
AlAT i AspAT lub nieprawidłowej czynności wątroby stwierdzono u 1,1% pacjentów leczonych
abirateronu octanem i u 0,6% pacjentów otrzymujących placebo. Nie było przypadków zgonów z
powodu hepatotoksyczności.

Ryzyko wystąpienia hepatotoksyczności było w badaniach klinicznych mniejsze z powodu wyłączenia
pacjentów z wyjściowym zapaleniem wątroby lub znaczącymi odstępstwami od prawidłowych
wyników badań czynnościowych wątroby. Z badania 3011 wykluczano pacjentów z wyjściowymi
wartościami AlAT i AspaT ≥ 2,5 x GGN, bilirubiny > 1,5 x GGN oraz pacjentów z czynnym lub
objawowym wirusowym zapaleniem wątroby lub przewlekłą chorobą wątroby; wodobrzusze lub
zaburzenia krwotoczne jako następstwa dysfunkcji wątroby były wykluczane z badania. Z badania 301
wykluczano pacjentów z wyjściowymi wartościami AlAT i AspaT ≥ 2,5 x GGN bez przerzutów do
wątroby i > 5 x GGN z przerzutami do wątroby. Z badania 302 wykluczano pacjentów z przerzutami
do wątroby oraz z wyjściowymi wartościami AlAT i AspAT ≥ 2,5 x GGN. Ujawnienie się
nieprawidłowych wyników badań czynnościowych wątroby u pacjentów uczestniczących w badaniach
klinicznych skutkowało zdecydowanym postępowaniem, wymagającym przerwania leczenia i
zezwoleniem na wznowienie terapii dopiero po powrocie wyników testów czynnościowych wątroby
do wartości wyjściowych (patrz punkt 4.2). U pacjentów ze zwiększeniem AlAT lub AspAT o > 20 x
GGN nie wznawiano leczenia. Nieznane jest bezpieczeństwo ponownego rozpoczęcia terapii u tych
pacjentów. Mechanizm hepatotoksyczności nie został poznany.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa
tel.: + 48 22 49 21 301
faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

Dostępne są jedynie ograniczone dane dotyczące przedawkowania abirateronu octanu u ludzi.

Nie ma swoistego antidotum. W razie przedawkowania, leczenie należy wstrzymać i zastosować
ogólne leczenie podtrzymujące, w tym obserwację czynności serca pod kątem niemiarowości,
hipokaliemii i objawów przedmiotowych i podmiotowych zastoju płynów. Należy również ocenić
czynność wątroby.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Leki stosowane w terapii hormonalnej, inni antagoniści hormonów i ich
pochodne, kod ATC: L02BX03.

Mechanizm działania
Abirateronu octan (Abiraterone Glenmark) jest przekształcany in vivo do abirateronu, inhibitora
biosyntezy androgenów. W szczególności, abirateron wybiórczo hamuje aktywność enzymu 17αhydroksylazy/C17,20-liazy (CYP17). Enzym ten wykazuje swoje działanie i jest niezbędny do
biosyntezy androgenów w jądrach, nadnerczach i tkankach nowotworowych gruczołu krokowego.
CYP17 jest katalizatorem przemiany pregnenolonu i progesteronu odpowiednio do prekursorów
testosteronu, DHEA i androstendionu w reakcji 17α-hydroksylacji i rozerwania wiązania C17,20.
Hamowanie CYP17 skutkuje także zwiększonym wytwarzaniem mineralokortykosteroidów w
nadnerczach (patrz punkt 4.4).

Rak gruczołu krokowego, który jest wrażliwy na androgeny, reaguje na leczenie zmniejszające
stężenia androgenów. Terapie supresji androgenowej, takie jak leczenie analogami LHRH lub
orchidektomia, zmniejszają wytwarzanie androgenów w jądrach, lecz nie wpływają na wytwarzanie
androgenów w nadnerczach lub przez nowotwór. Leczenie produktem leczniczym Abiraterone
Glenmark zmniejsza stężenie testosteronu w osoczu do wartości nieoznaczalnych (przy zastosowaniu
testów komercyjnych), gdy jest stosowany z analogami LHRH (lub z orchidektomią).

Działanie farmakodynamiczne
Produkt Leczniczy Abiraterone Glenmark zmniejsza stężenie testosteronu i innych androgenów w
surowicy do wartości niższych niż uzyskiwane po zastosowaniu samych analogów LHRH lub za
pomocą orchidektomii. Wynika to z wybiórczego hamowania enzymu CYP17 niezbędnego do
biosyntezy androgenów. PSA służy jako biomarker u pacjentów z rakiem gruczołu krokowego.
W badaniu klinicznym fazy 3, u pacjentów, u których wcześniejsza chemioterapia z zastosowaniem
taksanów zakończyła się niepowodzeniem, 38% pacjentów leczonych abirateronu octanem versus
10% otrzymujących placebo, uzyskało co najmniej 50% zmniejszenie wartości PSA w porównaniu do
wartości wyjściowych.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania
Skuteczność oceniano w trzech randomizowanych, wieloośrodkowych badaniach klinicznych 3 fazy z
kontrolą placebo (badania 3011, 302 i 301) u pacjentów z mHSPC i mCRPC. Do badania 3011
włączono pacjentów z nowym rozpoznaniem mHSPC (w okresie 3 miesięcy od randomizacji), którzy
mieli czynniki prognostyczne wysokiego ryzyka. Czynniki wysokiego ryzyka określono jako
posiadanie co najmniej 2 z 3 następujących czynników ryzyka: (1) suma Gleason’a ≥8; (2) obecność
3 lub więcej zmian w Rtg kości; (3) obecność mierzalnych przerzutów trzewnych (z wyłączeniem
węzłów chłonnych). W grupie leczonej substancją czynną, abirateronu octan podawano w dawce
1000 mg na dobę w skojarzeniu z małą dawką prednizonu 5 mg raz na dobę i supresją androgenową
(agonista LHRH lub orchidektomia), co było standardem leczenia. Pacjenci w grupie kontrolnej
otrzymywali supresję androgenową i placebo zamiast abirateronu octanu i prednizonu. Do badania
302 włączono pacjentów, którzy wcześniej nie otrzymywali docetakselu; podczas gdy do badania 301
włączono pacjentów, którzy wcześniej otrzymywali docetaksel. Pacjenci stosowali analogi LHRH lub
mieli wykonaną wcześniej orchidektomię. W grupie leczonej substancją czynną, abirateronu octan
podawano w dawce 1000 mg na dobę w skojarzeniu z małą dawką prednizonu lub prednizolonu 5 mg
dwa razy na dobę. Grupa kontrolna otrzymywała placebo i małą dawkę prednizonu lub prednizolonu
5 mg dwa razy na dobę.

Zmiany stężenia PSA w osoczu, niezależnie od parametru, nie zawsze wskazują na korzystne rezultaty
kliniczne. Dlatego we wszystkich badaniach zalecano, aby pacjenci kontynuowali leczenie do
momentu spełnienia kryteriów wykluczenia, podanych poniżej dla każdego badania.

Stosowanie spironolaktonu było niedozwolone we wszystkich badaniach, gdyż spironolakton wiąże
się z receptorem androgenowym i może zwiększać stężenie PSA.

Badanie 3011 (pacjenci z nowym rozpoznaniem mHSPC wysokiego ryzyka)
W badaniu 3011 (n=1199), mediana wieku pacjentów włączonych do badania wynosiła 67 lat. Liczba
pacjentów leczonych abirateronu octanem wg grup rasowych była następująca: biała 832 (69,4%),
azjatycka 246 (20,5%), czarna lub afroamerykańska 25 (2,1%), inna 80 (6,7%), nieznana/niezgłoszona
13 (1,1%) oraz Indianie amerykańscy lub rdzenni mieszkańcy Alaski 3 (0,3%).
Status wydolności ECOG wynosił 0 lub 1 u 97% pacjentów. Pacjenci ze stwierdzonymi przerzutami
do mózgu, niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, poważną chorobą serca lub niewydolnością
serca klasy II do IV wg. NYHA zostali wykluczeni z badania. Pacjenci wcześniej leczeni na raka
gruczołu krokowego farmakoterapią, radioterapią lub chirurgicznie, zostali wykluczeni z badania,
z wyjątkiem tych poddanych terapii ADT do 3 miesięcy lub 1 cyklowi radioterapii paliatywnej lub
terapii chirurgicznej, w celu leczenia objawów wynikających z przerzutów. Równorzędnymi,
pierwszorzędowymi punktami końcowymi skuteczności były przeżycie całkowite (OS), przeżycie bez
progresji radiograficznej (rPFS). Mediana wyjściowej skali bólu, oceniana za pomocą skróconego
formularza bólu (ang. BPI-SF, Brief Pain Inventory Short Form), wyniosła 2,0 w grupie
terapeutycznej i w grupie placebo. Oprócz równorzędnych punktów końcowych, oceniono także

korzyści w zakresie czasu do wystąpienia zdarzenia związanego z kośćcem (SRE), czasu do następnej
terapii raka gruczołu krokowego, czasu do rozpoczęcia chemioterapii, czasu do progresji bólowej
i czasu do progresji PSA. Leczenie kontynuowano do czasu progresji choroby, wycofania zgody na
udział w badaniu, wystąpienia nietolerowanej toksyczności lub zgonu.

Przeżycie bez progresji radiograficznej (rPFS) definiowano jako czas od randomizacji do wystąpienia
progresji radiograficznej lub zgonu z jakiejkolwiek przyczyny. Progresja radiograficzna obejmowała
progresję w RTG kości (zgodnie ze zmodyfikowanym PCWG2) lub progresję zmian w tkankach
miękkich w TK lub NMR (zgodnie z RECIST 1.1).

Stwierdzono istotną różnicę w rPFS pomiędzy grupami terapeutycznymi (patrz Tabela 2 i Wykres 1).
Tabela 2: Przeżycie bez progresji radiograficznej - analiza stratyfikacyjna: populacja z
zamiarem leczenia (ITT) (badanie PCR 3011)
AA-P Placebo
Osoby randomizowane 597 602
Zdarzenie 239 (40,0%) 354 (58,8%)
Ocenzurowano 358 (60,0%) 248 (41,2%)

Czas do zdarzenia (miesiące)
Mediana (95% CI) 33,02 (29,57; NE) 14,78 (14,69; 18,27)
Zakres (0,0+; 41,0+) (0,0+; 40,6+)

Wartość pa < 0,0001
Współczynnik ryzyka (95% CI)b 0,466 (0,394; 0,550)

Uwaga: + = obserwacja ocenzurowana, NE= brak możliwości oceny. Progresja radiograficzna i zgon
były brane pod uwagę w definiowaniu zdarzenia rPFS. AA-P = Osoby, które otrzymywały abirateronu
octan i prednizon.
a Wartość p pochodzi z logarytmicznego testu rang stratyfikowanego według punktacji ECOG PS (0/1
lub 2) i zmian trzewnych (nieobecność lub obecność).
b Współczynnik ryzyka pochodzi ze stratyfikowanego proporcjonalnego modelu ryzyka.
Współczynnik ryzyka <1 na korzyść AA-P.

Stwierdzono statystycznie znamienną poprawę OS na korzyść AA-P plus ADT z 34% zmniejszeniem
ryzyka zgonu w porównaniu do placebo plus ADT (Współczynnik ryzyka =0,66; 95% CI: 0,56; 0,78;
p<0,0001), (patrz Tabela 3 i Wykres 2).

Tabela 3: Całkowite przeżycie pacjentów otrzymujących Abirateronu octan lub Placebo w
badaniu PCR3011 (analiza z zamiarem leczenia)
Całkowite przeżycie Abirateronu octan z prednizonem Placebo
(N=597) (N=602)
Zgony (%) 275 (46%) 343 (57%)
Mediana przeżycia (miesiące) 53,3 36,5
(95% CI) (48,2; NE) (33,5; 40,0)
Współczynnik ryzyka (95%
CI)1
0,66 (0,56; 0,78)

NE = brak możliwości oceny
1 Współczynnik ryzyka pochodzi ze stratyfikowanego proporcjonalnego modelu ryzyka.
Współczynnik ryzyka <1 na korzyść abirateronu octanu z prednizonem.

Analizy podgrup spójnie wykazują korzyści leczenia abirateronem octanu. Wyniki leczenia AA-P na
rPFS i OS w ustalonych wcześniej podgrupach były korzystne i spójne z całkowitą populacją badania,
z wyjątkiem podgrupy z wynikiem 2 w ECOG, gdzie nie stwierdzono korzystnego trendu, jednak
niewielka liczba badanych (n=40) ogranicza możliwości wyciągnięcia wiążących wniosków.

Oprócz stwierdzonej poprawy w przeżyciu całkowitym i rPFS, wykazano korzyści stosowania
abirateronu octanu w porównaniu z placebo, we wszystkich prospektywnie zdefiniowanych
drugorzędowych punktach końcowych.

Badanie 302 (pacjenci, którzy wcześniej nie otrzymywali chemioterapii)
Do badania włączono pacjentów bez objawów lub z objawami o nieznacznym/niewielkim nasileniu,
którzy wcześniej nie stosowali chemioterapii i u których zastosowanie chemioterapii nie było jeszcze
wskazane klinicznie. Wynik 0-1 w skali BPI-SF (ang. Brief Pain Inventory-Short Form) dla
najsilniejszego bólu w ciągu ostatnich 24 godzin uznawano za brak objawów, a wynik 2-3 uznawano
za objawy o nieznacznym/niewielkim nasileniu.

W badaniu 302 (n=1088) mediana wieku pacjentów włączonych do badania wyniosła 71 lat dla
pacjentów leczonych abirateronem octanu z prednizonem lub prednizolonem oraz 70 lat dla pacjentów
otrzymujących placebo z prednizonem lub prednizolonem. Liczby pacjentów leczonych abirateronu
octanem wg ras były następujące: biała 520 (95,4%), czarna 15 (2,8%), azjatycka 4 (0,7%) i inne
6 (1,1%). Status wydolności ECOG (ang. Eastern Cooperative Oncology Group) wynosił 0 u 76%
pacjentów i 1 dla 24% pacjentów w obu grupach. 50% pacjentów miało tylko przerzuty do kości,
dodatkowe 31% pacjentów miało przerzuty do kości i tkanek miękkich lub do węzłów chłonnych, a
19% pacjentów miało tylko przerzuty do tkanek miękkich lub do węzłów chłonnych. Wykluczano
pacjentów z przerzutami trzewnymi. Współtowarzyszące pierwszorzędowe punkty końcowe to
całkowite przeżycie i przeżycie bez radiograficznej progresji (rPFS). Ponadto, oprócz oceny
współtowarzyszących pierwszorzędowych punktów końcowych, oceniano także korzyści dotyczące
czasu do zastosowania opioidów w bólu nowotworowym, czasu do włączenia chemioterapii
cytotoksycznej, czasu do pogorszenia punktacji wydolności ECOG o ≥1 punkt i czasu do progresji
PSA, w oparciu o kryteria PCWG2 (ang. Prostate Cancer Working Group-2). Leczenie odstawiano w
momencie stwierdzenia ewidentnej progresji klinicznej. Leczenie mogło być także odstawione w
momencie potwierdzonej progresji radiograficznej wg uznania badacza.

Przeżycie bez radiograficznej progresji (rPFS) oceniano z zastosowaniem sekwencyjnych badań
obrazowych, definiowanych za pomocą kryteriów PCWG2 (dla uszkodzeń kości) i modyfikowanych
kryteriów RECIST (ang. Response Evaluation Criteria In Solid Tumors) (dla uszkodzeń tkanek
miękkich). W analizie rPFS wykorzystywano rewidowaną centralnie radiograficzną ocenę progresji.

W zaplanowanej analizie rPFS było 401 zdarzeń, 150 (28%) pacjentów leczonych abirrateronu
octanem i 251 (46%) pacjentów otrzymujących placebo miało radiograficzne potwierdzenie progresji
lub zmarło. Pomiędzy grupami stwierdzono istotne różnice w rPFS (patrz Tabela 4. i Wykres 3.).

Tabela 4: Badanie 302: Przeżycie bez progresji radiograficznej u pacjentów otrzymujących
abirateronu octan lub placebo w skojarzeniu z prednizonem lub prednizolonem oraz
analogami LHRH lub po wcześniejszej orchidektomii
Abirateronu octan Placebo
(N=546) (N=542)
Przeżycie bez radiograficznej
progresji (rPFS)
Progresja lub zgon (%) 150 (28%) 251 (46%)
Mediana rPFS (miesiące) Nie osiągnięto 8,3
(95% CI) (11,66; NE) (8,12; 8,54)
Wartość p*
Współczynnik ryzyka**
(95% CI)1
0,425 (0,347; 0,522)

NE = nie oceniono
* wartość p pochodzi z logarytmicznego testu rang stratyfikowanego wg punktacji skali sprawności
ECOG (0 lub 1)
** Współczynnik ryzyka < 1 na korzyść abirateronu octanu

Wykres 3: Krzywe Kaplana-Meiera przeżycia bez progresji radiograficznej u pacjentów
otrzymujących abirateronu octan lub placebo w skojarzeniu z prednizonem lub
prednizolonem oraz analogami LHRH lub po wcześniejszej orchidektomii

AA – abirateronu octan

Nadal kontynuowano zbieranie danych od osób badanych do daty drugiej analizy pośredniej
całkowitego przeżycia (ang. Overall survival, OS). Radiograficzny przegląd rPFS, przeprowadzony
przez badaczy jako kontynuacja analizy czułości przedstawia Tabela 5 i Wykres 4.
607 badanych miało progresję radiograficzną lub zmarło: 271 (50%) w grupie abirateronu octanu i
336 (62%) w grupie placebo. Leczenie abirateronu octanem zmniejszyło ryzyko progresji
radiograficznej lub zgonu o 47% w porównaniu z placebo (współczynnik ryzyka=0,530; 95% CI:
[0,451; 0,623]; p < 0,0001). Mediana rPFS wyniosła 16,5 miesięcy w grupie abirateronu octanu i
8,3 miesięcy w grupie placebo.

Tabela 5: Badanie 302: Przeżycie bez progresji radiograficznej u pacjentów otrzymujących
abirateronu octan lub placebo w skojarzeniu z prednizonem lub prednizolonem oraz
analogami LHRH lub po wcześniejszej orchidektomii (Podczas drugiej analizy
pośredniej OS-Rewizja Badacza)
Abirateronu octan
(N=546)
Placebo
(N=542)
Przeżycie bez radiograficznej
progresji (rPFS)
Progresja lub zgon 271 (50%) 336 (62%)
Mediana rPFS w miesiącach 16,5 8,3
(95% CI) (13,80; 16,79) (8,05; 9,43)
wartość p* < 0.0001
Współczynnik ryzyka **
(95% CI) 0,530 (0,451; 0,623)
* wartość p pochodzi z logarytmicznego testu rang stratyfikowanego wg punktacji skali sprawności
ECOG (0 lub 1)
** Współczynnik ryzyka < 1 na korzyść abirateronu octanu

Wykres 4: Krzywe Kaplana-Meiera przeżycia bez progresji radiograficznej u pacjentów
otrzymujących abirateronu octan lub placebo w skojarzeniu z prednizonem lub
prednizolonem oraz analogami LHRH lub po wcześniejszej orchidektomii (Podczas
drugiej analizy pośredniej OS-Rewizja Badacza)

AA – abirateronu octan

Planową analizę pośrednią (ang. Interim Analysis, IA) OS przeprowadzono po stwierdzeniu
333 zgonów. Badanie zostało odkodowane na podstawie ważności stwierdzonych korzyści
klinicznych, a pacjentom z grupy placebo zaproponowano leczenie abirateronem octanu. Całkowity
czas przeżycia był dłuższy dla abirateronu octanu niż placebo, z 25% zmniejszenia ryzyka zgonu
(współczynnik ryzyka = 0,752; 95 % CI: [0,606; 0,934], p = 0,0097), lecz nie osiągnięto OS, a wyniki
pośrednie nie osiągnęły zamierzonej wartości granicznej dla znamienności statystycznej (patrz Tabela
4). Przeżycie będzie nadal obserwowane po tej analizie pośredniej.

Planową analizę końcową OS przeprowadzono po stwierdzeniu 741 zgonów (mediana obserwacji – 49
miesięcy). Zmarło 65% (354 z 546) pacjentów leczonych abirateronu octanem, w porównaniu z 71%
(387 z 542) pacjentów otrzymujących placebo. Wykazano statystycznie znamienną różnicę w OS na
korzyść grupy leczonej abirateronu octanem z 19,4% zmniejszeniem ryzyka zgonu (współczynnik
ryzyka = 0,806; 95% CI: [0,697; 0,931], p = 0,0033) oraz poprawą średniego OS o 4,4 miesiące
(abirateronu octan 34,7 miesięcy, placebo 30,3 miesięcy), (patrz Tabela 6 i Wykres 5). Tę poprawę
wykazano także u 44% pacjentów z grupy placebo, którzy następnie otrzymywali abirateronu octan.

Tabela 6: Badanie 302: Całkowite przeżycie u pacjentów otrzymujących abirateronu octan
lub placebo w skojarzeniu z prednizonem lub prednizolonem oraz analogami LHRH
lub po wcześniejszej orchidektomii
Abirateronu octan
(N=546)
Placebo
(N=542)
Analiza pośrednia przeżycia
Zgony% 147 (27%) 186 (34%)
Mediana przeżycia w miesiącach Nie osiągnięto 27,2
(95% CI) (NE; NE) (25,95; NE)
wartość p* < 0.0097
Współczynnik ryzyka ** (95% CI) 0,752 (0,606; 0,934)
Analiza końcowa przeżycia)
Zgony% 354 (65%) 387 (71%)
Mediana całkowitego przeżycia
w miesiącach (95% CI)
34,7 (32,7; 36,8) 30,3 (28,7; 33,3)

wartość p* < 0.0033
Współczynnik ryzyka ** (95% CI) 0,806 (0,697; 0,931)
NE = nie oceniono
* wartość p pochodzi z logarytmicznego testu rang stratyfikowanego w ECOG (0 lub 1)
** Współczynnik ryzyka < 1 na korzyść abirateronu octanu

Wykres 5: Krzywe przeżycia Kaplana-Meiera u pacjentów otrzymujących abirateronu octan
lub placebo w skojarzeniu z prednizonem lub prednizolonem oraz analogami LHRH
lub po wcześniejszej orchidektomii, analiza końcowa

AA – abirateronu octan

Oprócz stwierdzonej poprawy w całkowitym czasie przeżycia i rPFS, wykazano korzyści z terapii
abirateronu octanu w porównaniu z. placebo we wszystkich drugorzędowych punktach końcowych
zgodnie z poniższym:

Czas do progresji PSA wg kryteriów PCWG2: mediana czasu do progresji PSA wyniosła
11,1 miesięcy u pacjentów otrzymujących abirateronu octan i 5,6 miesięcy u pacjentów otrzymujących
placebo (Współczynnik ryzyka = 0,488; 95% CI: [0,420, 0,568], p < 0,0001). Czas do progresji PSA
był około dwukrotnie dłuższy podczas terapii abirateronu octanu (współczynnik ryzyka=0,488).
Odsetek pacjentów z potwierdzoną odpowiedzią PSA był większy w grupie otrzymującej abirateronu
octan niż w grupie placebo (62% vs. 24%; p < 0,0001). U pacjentów z mierzalną chorobą tkanek
miękkich, podczas leczenia abirateronu octanu zaobserwowano znaczące zwiększenie liczby
całkowitych lub częściowych odpowiedzi guzów na leczenie.

Czas do zastosowania opioidów w bólu nowotworowym: mediana czasu do zastosowania opioidów w
bólu nowotworowym gruczołu krokowego w czasie analizy końcowej wyniosła 33,4 miesiące u
pacjentów stosujących abirateronu octan, a u pacjentów otrzymujących placebo wyniosła 23,4
miesiące (współczynnik ryzyka = 0,721; 95% CI: [0,614; 0,846]; p < 0,0001).

Czas do włączenia cytotoksycznej chemioterapii: mediana czasu do włączenia cytotoksycznej
chemioterapii wyniosła 25,2 miesięcy u pacjentów stosujących abirateronu octan a u pacjentów
otrzymujących placebo wyniosła 16,8 miesięcy (współczynnik ryzyka = 0,580; 95% CI: [0,487;
0,691], p < 0,0001).

Czas do pogorszenia punktacji wydolności ECOG o ≥1 punkt: mediana czasu do pogorszenia
punktacji wydolności ECOG o ≥1 punkt wyniosła 12,3 miesięcy u pacjentów stosujących abirateronu
octan, a u pacjentów otrzymujących placebo wyniosła 10,9 miesięcy (współczynnik ryzyka = 0,821;
95% CI: [0,714; 0,943], p = 0,0053).
Następujące punkty końcowe wykazały statystycznie znamienną przewagę terapii abirateronem
octanu:

Obiektywna odpowiedź: obiektywną odpowiedź definiuje się jako proporcja badanych osób z
mierzalną chorobą, uzyskujących całkowitą lub częściową odpowiedź zgodnie z kryteriami RECIST
(wymagana wyjściowa wielkość węzła chłonnego ≥ 2 cm by uznać ją za zmianę docelową). Odsetek
badanych z mierzalną chorobą w punkcie wyjścia, którzy mieli obiektywną odpowiedź, wyniósł 36%
w grupie abirateronu octanu i 16% w grupie placebo (p < 0,0001).

Ból: leczenie abirateronu octanem znacząco zmniejszyło ryzyko progresji średniego nasilenia bólu o
18% w porównaniu z placebo (p=0,0490). Mediana czasu do progresji wyniosła 26,7 miesięcy w
grupie abirateronu octanu i 18,4 miesięcy w grupie placebo.

Czas do pogorszenia FACT-P (całkowitego wyniku): leczenie abirateronu octanu zmniejszyło ryzyko
pogorszenia FACT-P (całkowitego wyniku) o 22% w porównaniu z placebo (p=0,0028). Mediana
czasu do pogorszenia FACT-P (całkowitego wyniku) wyniosła 12,7 miesięcy w grupie abirateronu
octanu i 8,3 miesięcy w grupie placebo.

Badanie 301 (pacjenci otrzymujący wcześniej chemioterapię)
Do badania 301 włączono pacjentów, którzy otrzymywali wcześniej docetaksel. Nie było wymagane,
by pacjenci wykazywali progresję choroby w trakcie leczenia docetakselem, gdyż toksyczność tej
chemioterapii może skutkować przerwaniem leczenia. U pacjentów kontynuowano badane terapie aż
do progresji PSA (potwierdzone 25% zwiększenie wartości w stosunku do wartości
wyjściowych/najniższych [nadir]) wspólnie z progresją radiograficzną, definiowaną wg protokołu i
progresją w zakresie objawów klinicznych. Pacjentów z wcześniejszą terapią raka gruczołu
krokowego ketokonazolem wyłączono z badania. Pierwszorzędowym punktem końcowym
skuteczności był całkowity czas przeżycia.

Mediana wieku włączonych pacjentów wyniosła 69 lat (zakres 39 – 95). Liczba pacjentów leczonych
abirateronu octanem wg grup rasowych była następująca: rasa biała 737 (93,2%), rasa czarna 28
(3,5%), rasa azjatycka 11 (1,4%) i inni 14 (1,8%). Jedenaście procent włączonych pacjentów miało
punktację wydolności w skali ECOG wynoszącą 2; 70% miało wyniki radiograficzne wskazujące na
postęp choroby z lub bez progresji PSA; 70% otrzymało wcześniej jeden cykl cytotoksycznej
chemioterapii, a 30% otrzymało dwa cykle. U 11% pacjentów leczonych abirateronu octanem
występowały przerzuty do wątroby.

W planowej analizie przeprowadzonej po 552 zgonach stwierdzono, że zmarło 42% (333 z 797)
pacjentów leczonych abirateronu octanem w porównaniu z 55% (219 z 398) pacjentów otrzymujących
placebo. Wykazano istotną statystycznie poprawę w medianie całkowitego czasu przeżycia u
pacjentów leczonych abirateronu octanem (patrz Tabela 7).

Tabela 7: Całkowity czas przeżycia pacjentów otrzymujących abirateronu octan lub placebo
w skojarzeniu z prednizonem lub prednizolonem oraz analogami LHRH lub po
wcześniejszej orchidektomii
Abirateronu octan
(N=797)
Placebo
(N=398)
Pierwotna analiza przeżywalności
Zgony (%) 333 (42%) 219 (55%)
Mediana całkowitego czasu przeżycia
w miesiącach 14,8 (14,1; 15,4) 10,9 (10,2; 12,0)
(95% CI)
wartość p a < 0,0001
Współczynnik ryzyka (95% CI)b 0,646 (0,543; 0,768)
Zaktualizowana pierwotna analiza
przeżywalności
Zgony (%) 501 (63%) 274 (69%)
Mediana całkowitego czasu przeżycia
w miesiącach 15,8 (14,8; 17,0) 11,2 (10,4; 13,1)
(95% CI)
Współczynnik ryzyka (95% CI)b 0,740 (0,638; 0,859)

a wartość p pochodzi z logarytmicznego testu rang stratyfikowanego wg punktacji skali
wydolności ECOG (0-1 vs. 2), punktacji bólu (nieobecny vs. obecny), liczby wcześniejszych
schematów chemioterapii (1 vs. 2), i rodzaju progresji choroby (tylko PSA vs. radiograficzna).
b Współczynnik ryzyka pochodzi ze stratyfikowanego proporcjonalnego modelu ryzyka.
Współczynnik ryzyka < 1 na korzyść abirateronu octanu.

We wszystkich ocenianych punktach czasowych, po kilku początkowych miesiącach leczenia,
większy odsetek pacjentów leczonych abirateronu octanem pozostawał przy życiu w porównaniu z
pacjentami otrzymującymi placebo (patrz Wykres 6).

Wykres 6: Krzywe przeżycia Kaplana-Meiera u pacjentów otrzymujących abirateronu octan
lub placebo w skojarzeniu z prednizonem lub prednizolonem oraz analogami LHRH
lub po wcześniejszej orchidektomii

AA – abirateronu octan

Analizy przeżycia w podgrupach zgodnie wykazały korzyści z terapii abirateronu octanem (Patrz
Wykres 7).

Wykres 7: Całkowity czas przeżycia w podgrupach: współczynnik ryzyka i 95% przedział
ufności
Zmienna Podgrupa M ediana (miesiące) HR 95% CI N
AA placebo

AA
AA = Abirateronu octan; BPI = Skala bólu; CI = przedział ufności; ECOG = skala wydolności ECOG
(Eastern Cooperative Oncology Group); HR = współczynnik ryzyka; NE = brak możliwości oceny

Oprócz stwierdzonej poprawy całkowitego czasu przeżycia, wszystkie drugorzędowe punkty końcowe
badania faworyzowały abirateronu octan i były znamienne statystycznie po dostosowaniu do testów
wielokrotnych, jak następuje:

Pacjenci otrzymujący abirateronu octan wykazali znacznie większą całkowitą częstość odpowiedzi
PSA (definiowaną jako ≥ 50% zmniejszenie od danych wyjściowych) w porównaniu do pacjentów
otrzymujących placebo, 38% vs. 10%, p < 0,0001.

Mediana czasu do progresji PSA wynosiła 10,2 miesięcy u pacjentów leczonych abirateronu octanem i
6,6 miesięcy u pacjentów otrzymujących placebo (HR = 0,580; 95% CI: [0,462; 0,728], p < 0,0001).

Mediana czasu przeżycia bez radiograficznej progresji wynosiła 5,6 miesięcy u pacjentów leczonych
abirateronu octanem i 3,6 miesięcy dla pacjentów otrzymujących placebo (HR = 0,673; 95% CI:
[0,585; 0,776], p < 0,0001).

Ból
Odsetek pacjentów, u których wystąpiło zmniejszenie intensywności objawów bólowych był
znamiennie statystycznie większy w grupie abirateronu octanu niż w grupie placebo (44% vs. 27%, p
= 0,0002). Pacjent, u którego wystąpiło zmniejszenie intensywności objawów bólowych był
definiowany jako pacjent, który uzyskiwał co najmniej 30% zmniejszenie wyniku BPI-SF nasilenia
najgorszego bólu w porównaniu do wartości wyjściowych, w ciągu ostatnich 24 godzin, bez żadnego
zwiększenia punktacji zastosowania leków przeciwbólowych, stwierdzane w dwóch następujących po
sobie badaniach w odstępie czterotygodniowym. Zmniejszenie intensywności objawów bólowych
analizowano tylko u pacjentów (n=512) z wyjściową punktacją bólu ≥ 4 i co najmniej jednym
wynikiem oceny bólu uzyskanym po badaniu wstępnym.

Mniejszy odsetek pacjentów leczonych abirateronu octanem miał progresję bólu w porównaniu do
pacjentów otrzymujących placebo po 6 (22% vs. 28%), 12 (30% vs. 38%) i 18 miesiącach (35% vs.
46%). Progresję bólu definiowano jako zwiększenie od wartości wyjściowych o ≥ 30% wyniku BPISF nasilenia najgorszego bólu w ciągu ostatnich 24 godzin, bez zmniejszenia punktacji zastosowania
leków przeciwbólowych, stwierdzane w dwóch następujących po sobie wizytach lub zwiększenie o
≥ 30% punktacji zastosowania leków przeciwbólowych, stwierdzane w dwóch następujących po sobie

wizytach. Czas do progresji bólu w 25. percentylu wynosił 7,4 miesięcy w grupie abirateronu octanu,
w porównaniu do 4,7 miesięcy w grupie placebo.

Zdarzenia dotyczące kośćca
U mniejszego odsetka pacjentów w grupie abirateronu octanu występowały zdarzenia dotyczące
kośćca w porównaniu do grupy placebo po 6 miesiącach (18% vs. 28%), 12 miesiącach (30% vs.
40%), i 18 miesiącach (35% vs. 40%) terapii. Czas do wystąpienia pierwszego zdarzenia dotyczącego
kośćca w 25-tym percentylu w grupie abirateronu octanu był dwukrotnie dłuższy niż w grupie
kontrolnej: 9,9 miesięcy w porównaniu do 4,9 miesięcy. Zdarzenia dotyczące kośćca obejmowały:
złamania patologiczne, ucisk rdzenia kręgowego, paliatywną radioterapię kości lub zabiegi
chirurgiczne kości.

Dzieci i młodzież
Europejska Agencja Leków uchyliła obowiązek dołączania wyników badań referencyjnego produktu
leczniczego zawierającego abirateronu octan we wszystkich podgrupach populacji dzieci i młodzieży
w zaawansowanym raku gruczołu krokowego. Stosowanie u dzieci i młodzieży, patrz punkt 4.2.

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Zbadano farmakokinetykę abirateronu i abirateronu octanu po podaniu abirateronu octanu u zdrowych
osób, pacjentów z zaawansowanym rakiem gruczołu krokowego z przerzutami oraz u osób bez raka z
zaburzeniami czynności wątroby i nerek. Abirateronu octan jest szybko przekształcany in vivo do
abirateronu, inhibitora biosyntezy androgenów (patrz punkt 5.1).

Wchłanianie
Po doustnym podaniu na czczo abirateronu octanu, czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia w
osoczu wynosił około 2 godziny.

Podawanie abirateronu octanu z jedzeniem w porównaniu do podawania na czczo skutkowało nawet
10-krotnym zwiększeniem [AUC] i 17-krotnym [Cmax] zwiększeniem średniej ogólnoustrojowej
ekspozycji na abirateron, która zależała od zawartości tłuszczu w posiłku. Biorąc pod uwagę
różnorodność zawartości i składu posiłków, przyjmowanie abirateronu octanu z posiłkami może
potencjalnie skutkować dużą zmiennością ekspozycji. Dlatego abirateronu octanu nie wolno
przyjmować razem z jedzeniem. Produkt leczniczy Abirateronu Glenmark musi być przyjmowany
jako pojedyncza dawka raz na dobę na pusty żołądek. Produkt leczniczy Abirateronu Glenmark musi
być przyjmowany co najmniej dwie godziny po posiłku a pokarmu nie wolno przyjmować co najmniej
jedną godzinę po przyjęciu produktu leczniczego Abiraterone Glenmark. Tabletki muszą być połykane
w całości, popijając wodą (patrz punkt 4.2).

Dystrybucja
Znakowany 14C-abirateron wiąże się z ludzkimi białkami osocza w 99,8%. Pozorna objętość
dystrybucji wynosi około 5 630 l, co sugeruje, że abirateron podlega znacznej dystrybucji w tkankach
obwodowych.

Metabolizm
Po doustnym podaniu znakowanego 14C- abirateronu octanu w kapsułkach, abirateronu octan jest
hydrolizowany do abirateronu, który następnie podlega metabolizmowi m.in. sulfuryzacji,
hydroksylacji i utlenianiu głównie w wątrobie. Większość krążącej promieniotwórczości (około 92%)
jest wykrywane w postaci metabolitów abirateronu. Z 15 wykrytych metabolitów, 2 podstawowe
metabolity, abirateronu siarczan i N-tlenku abirateronu siarczan, każdy stanowi około 43% całkowitej
promieniotwórczości.

Wydalanie
Na podstawie danych uzyskanych od zdrowych osób średni okres półtrwania abirateronu w osoczu
wynosi około 15 godzin. Po doustnym podaniu dawki 1000 mg znakowanego 14C- abirateronu octanu
około 88% dawki promieniotwórczej znajduje się w kale a około 5% w moczu. Większość związków

znalezionych w kale stanowi niezmieniony abirateronu octan i abirateron (odpowiednio około 55%
i 22% podanej dawki).

Zaburzenia czynności wątroby
Zbadano farmakokinetykę abirateronu octanu u osób z istniejącymi wcześniej łagodnymi lub
umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (odpowiednio klasa A i B wg. Child-Pugh) oraz
w grupie kontrolnej zdrowych osób. Całkowite narażenie organizmu na abirateron po pojedynczym
doustnym podaniu dawki 1000 mg zwiększało się odpowiednio o 11% i 260% u osób z łagodnymi
i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby. Średni okres półtrwania abirateronu wydłużył się
do około 18 godzin u osób z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby i do około 19 godzin u osób
z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby.

W innym badaniu oceniano farmakokinetykę abirateronu u osób (n=8) z wcześniej występującymi
ciężkimi zaburzeniami wątroby (klasa C wg. Child-Pugh) oraz w grupie kontrolnej u 8 zdrowych osób
z prawidłową czynnością wątroby. AUC abirateronu zwiększyła się o około 600% a wolna frakcja
leku zwiększyła się o 80% u osób z ciężkimi zaburzeniami wątroby w porównaniu z osobami z
prawidłową czynnością wątroby.

Nie jest konieczne dostosowywanie dawki u pacjentów z występującymi wcześniej łagodnymi
zaburzeniami czynności wątroby.
Zastosowanie abirateronu octanu należy rozważnie ocenić u pacjentów z umiarkowanymi
zaburzeniami czynności wątroby, u których korzyści powinny wyraźnie przeważać nad ryzykiem
(patrz punkty 4.2 i 4,4). Nie należy stosować abirateronu octanu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami
czynności wątroby (patrz punkty 4.2, 4.3 i 4.4).

U pacjentów, u których wystąpi hepatotoksyczność podczas leczenia, może być konieczne przerwanie
leczenia lub dostosowanie dawki (patrz punkty 4.2 i 4.4).

Zaburzenia czynności nerek
Porównano farmakokinetykę abirateronu octanu u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek,
stabilnych na hemodializie z dopasowaną grupą kontrolną osób z prawidłową czynnością nerek.
Ogólnoustrojowe narażenie organizmu na abirateron po pojedynczym doustnym podaniu dawki
1000 mg nie zwiększyło się u dializowanych pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek. Nie jest
konieczne zmniejszanie dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, w tym z ciężkimi
zaburzeniami czynności nerek (patrz punkt 4.2). Brak danych klinicznych u pacjentów z rakiem
gruczołu krokowego i ciężkimi zaburzeniami czynności nerek. Należy zachować ostrożność u tych
pacjentów.

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

We wszystkich badaniach toksyczności prowadzonych na zwierzętach stwierdzano znaczne
zmniejszenie stężeń krążącego testosteronu. Skutkiem czego, obserwowano zmniejszenie masy
narządów oraz zmiany morfologiczne i (lub) histopatologiczne w narządach rozrodczych,
nadnerczach, przysadce i gruczołach sutkowych. Wszystkie zmiany były całkowicie lub częściowo
odwracalne. Zmiany w narządach rozrodczych oraz narządach wrażliwych na androgeny są zgodne
z farmakologią abirateronu. Wszystkie związane z leczeniem zmiany hormonalne były odwracalne lub
ustępowały po okresie 4 tygodni.

W badaniach płodności, zarówno u samców jak i samic szczurów, abirateronu octan zmniejszał
płodność, co było całkowicie odwracalne w ciągu 4 do 16 tygodni od przerwania podawania
abirateronu octanu.

W badaniu toksycznego wpływu na rozwój u szczurów, abirateronu octan wpływał na ciążę, w tym
powodował zmniejszenie masy płodu i przeżycie. Stwierdzano wpływ na zewnętrzne narządy płciowe,
chociaż octan abirateronu nie był teratogenny.

W tych badaniach płodności i toksycznego wpływu na rozwój, przeprowadzonych na szczurach,
wszystkie działania były związane z farmakologicznym działaniem abirateronu.

Oprócz zmian w narządach rozrodczych, stwierdzonych we wszystkich badaniach toksyczności
prowadzonych na zwierzętach, nie ujawniono szczególnego zagrożenia dla człowieka w oparciu o
dane niekliniczne wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących
bezpieczeństwa, badań toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności i rakotwórczości.
Abirateronu octan nie wykazywał działania rakotwórczego w 6-miesięcznym badaniu prowadzonym
na transgenicznych myszach (Tg.rasH2). W 24-miesięcznym badaniu rakotwórczości prowadzonym
na szczurach, abirateronu octan zwiększał częstość występowania nowotworów komórek
interstycjalnych w jądrach. To odkrycie uważa się za związane zdziałaniem farmakologicznym
abirateronu i specyficzne dla szczurów. Abirateronu octan nie był rakotwórczy u samic szczurów.

Ocena ryzyka na środowisko
Substancja czynna, abirateron, wykazuje zagrożenie dla środowiska wodnego, w szczególności dla
ryb.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Abiraterone Glenmark, 250 mg, tabletki
Laktoza jednowodna
Celuloza mikrokrystaliczna typ 102
Kroskarmeloza sodowa
Powidon typ K29/K32
Sodu laurylosiarczan
Krzemionka koloidalna bezwodna
Magnezu stearynian

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

2 lata

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Abiraterone Glenmark, 250 mg, tabletki
Okrągłe białe butelki z HDPE z zakrętką z PP z zabezpieczeniem przed dostępem dzieci.
Każde opakowanie zawiera jedną butelkę z 120 tabletkami.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Ze względu na mechanizm działania, ten produkt leczniczy może być szkodliwy dla rozwijającego się
płodu; dlatego kobiety w ciąży lub mogące zajść w ciążę nie powinny dotykać go bez ochrony, np.
rękawiczek.

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z
lokalnymi przepisami.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Glenmark Pharmaceuticals s.r.o.
Hvězdova 1716/2b
140 78 Praga 4
Republika Czeska

### 8. NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Pozwolenie nr 26799

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 16.12.2021

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

08.06.2022

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.