# Misyo

> Metadon · 10 mg/ml · Koncentrat do sporządzania roztworu doustnego

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Misyo
- **Nazwa powszechna:** Methadoni hydrochloridum
- **Substancja czynna:** [Metadon](https://apteka.online/odpowiedniki/methadoni-hydrochloridum)
- **Moc:** 10 mg/ml
- **Postać farmaceutyczna:** Koncentrat do sporządzania roztworu doustnego
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rpw
- **Kod ATC:** N07BC02
- **Liczba opakowań:** 2
- **Numer pozwolenia:** 21746
- **Podmiot odpowiedzialny:** INN-FARM d.o.o.,
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/inne-leki-dzialajace-na-uklad-nerwowy/misyo-koncentrat-do-sporzadzan-10-mg-ml-inn
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/inne-leki-dzialajace-na-uklad-nerwowy/misyo-koncentrat-do-sporzadzan-10-mg-ml-inn.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/31006/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/31006/characteristic

## Dostępne opakowania (2)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 1 butelka 100 ml | 5909991100728 | Rpw | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 1 butelka 1000 ml | 5909991100735 | Rpw | — | Trudno dostępny (2/5) | — |

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Misyo i w jakim celu się go stosuje?
Ten lek zawiera chlorowodorek metadonu, który należy do grupy leków zwanych narkotycznymi lekami
przeciwbólowymi. Jest on stosowany w leczeniu uzależnienia w celu zmniejszenia objawów odstawienia.

Wszyscy pacjenci przyjmujący lek Misyo muszą być w trakcie leczenia rutynowo monitorowani pod kątem
oznak niewłaściwego użycia, nadużycia i uzależnienia.

### 2. Informacje ważne przed przyjęciem leku Misyo

Kiedy nie przyjmować leku Misyo:
- jeśli pacjent ma uczulenie na metadon lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku
(wymienionych w punkcie 6). Reakcja alergiczna obejmuje wysypkę, swędzenie lub trudności
w oddychaniu;
- jeśli u pacjenta występuje napad astmy (nie należy stosować tego leku w czasie napadu astmy).
W przypadku samodzielnego stosowania leku (samodzielne podawanie) należy poczekać na ustąpienie
napadu astmy i pełny powrót do zdrowia;
- jeśli pacjent jest uzależniony od alkoholu;
- jeśli pacjent przyjmuje inhibitory monoaminooksydazy (MAO) stosowane w leczeniu depresji lub jeśli
pacjent przyjmował inhibitory MAO w ciągu ostatnich dwóch tygodni (patrz „Przyjmowanie innych
leków”);
- jeśli pacjent nie jest uzależniony od opioidów;
- jeśli u pacjenta występują problemy z sercem (wydłużenie odstępu QT);
- jeśli u pacjenta występują ciężkie zaburzenia czynności wątroby;
- podczas porodu.

W przypadku braku pewności, czy którakolwiek z powyższych sytuacji dotyczy pacjenta, należy
porozmawiać z lekarzem lub farmaceutą przed przyjęciem leku Misyo.

2/9

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem przyjmowania Misyo należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą, jeśli u pacjenta
występują:
- ciężkie problemy z oddychaniem;
- uraz głowy obecnie lub w ostatnim czasie;
- problemy z wątrobą lub nerkami;
- padaczka;
- obniżona czynność tarczycy (niedoczynność tarczycy);
- problemy z gruczołami nadnerczy;
- powiększenie gruczołu prostaty;
- niskie ciśnienie krwi;
- wstrząs;
- choroba związana z osłabieniem mięśni zwana miastenią;
- problemy z jelitami;
- stwierdzone czynniki ryzyka wydłużenia odstępu QT, czyli:
- nieregularne bicie serca w wywiadzie;
- choroba serca w wywiadzie;
- nagły zgon bez znanej przyczyny wśród członków rodziny;
- niski poziom potasu, sodu lub magnezu;
- ciąża lub karmienie piersią;
- skrajnie ciężka choroba lub podeszły wiek. Wrażliwość na lek może wówczas wzrosnąć.

W przypadku wystąpienia któregokolwiek z poniższych objawów podczas stosowania leku Misyo należy
skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą: osłabienie, zmęczenie, brak apetytu, mdłości, wymioty lub
niskie ciśnienie krwi. Objawy te mogą oznaczać, że nadnercza wytwarzają zbyt mało kortyzolu i może być
konieczne uzupełnienie hormonu.

Długotrwałe stosowanie może powodować obniżenie poziomu hormonów płciowych i zwiększenie poziomu
prolaktyny. W przypadku wystąpienia objawów takich jak małe libido, impotencja lub brak miesiączki
należy skontaktować się z lekarzem.

Zaburzenia oddychania w czasie snu
Lek Misyo może powodować zaburzenia oddychania w czasie snu, takie jak bezdech senny (przerwy
w oddychaniu podczas snu) i hipoksemię związaną ze snem (małe stężenie tlenu we krwi). Objawami mogą
być przerwy w oddychaniu podczas snu, nocne budzenie z powodu duszności, trudności w utrzymaniu snu
lub nadmierna senność w ciągu dnia. Jeśli pacjent lub inna osoba zauważy takie objawy, należy
skontaktować się z lekarzem. Lekarz może rozważyć zmniejszenie dawki.

Tolerancja, uzależnienie i nałogowe przyjmowanie
Ten lek zawiera metadon, który jest lekiem opioidowym. Wielokrotne stosowanie opioidów może prowadzić
do zmniejszenia skuteczności leku (organizm pacjenta przyzwyczaja się do działania leku, co określa się
mianem „tolerancji”). Wielokrotne stosowanie leku Misyo może również prowadzić do uzależnienia,
nadużywania i nałogowego przyjmowania, co może skutkować zagrażającym życiu przedawkowaniem.

Uzależnienie lub nałogowe przyjmowanie może sprawiać, że pacjent czuje, że nie ma kontroli nad ilością
przyjmowanego leku lub częstością jego przyjmowania.

Ryzyko rozwoju uzależnienia lub nadużywania jest różne u różnych pacjentów. U pacjenta może
występować większe ryzyko rozwoju nadużywania lub uzależnienia od leku Misyo, jeśli:
- Pacjent lub członek jego rodziny kiedykolwiek nadużywał lub był uzależniony od alkoholu, leków
wydawanych na receptę lub nielegalnych narkotyków („uzależnienie”).
- Pacjent pali papierosy.
- Pacjent kiedykolwiek miał zaburzenia nastroju (depresja, zaburzenia lękowe lub zaburzenia
osobowości) lub był leczony przez psychiatrę z powodu innych chorób psychicznych.

Jeśli podczas przyjmowania leku Misyo pacjent zauważy którykolwiek z niżej wymienionych objawów,
może to świadczyć rozwinięciu się u niego uzależnienia lub nadużywania.

3/9

- Pacjent odczuwa potrzebę przyjmowania leku dłużej niż zalecił to lekarz.
- Pacjent odczuwa potrzebę przyjmowania większej dawki niż zalecana.
- Pacjent stosuje lek z powodów innych niż ten, z którego lek został przepisany, na przykład „aby się
uspokoić” lub aby „móc zasnąć”.
- Pacjent wielokrotnie podejmował nieudane próby przerwania lub kontrolowania stosowania leku.
- Po przerwaniu przyjmowania leku pacjent czuje się źle i czuje się lepiej po ponownym przyjęciu leku
(„objawy odstawienia”).

Jeśli pacjent zauważy u siebie którykolwiek z wyżej wymienionych objawów, powinien porozmawiać
z lekarzem i omówić najlepszy dla siebie sposób leczenia, w tym odpowiedni moment przerwania leczenia
i bezpieczny sposób przerwania leczenia (patrz punkt 3, Przerwanie przyjmowania leku Misyo).

W przypadku braku pewności, czy którakolwiek z powyższych sytuacji dotyczy pacjenta, przed
zastosowaniem leku Misyo należy porozmawiać z lekarzem lub farmaceutą.

Lek Misyo a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie
lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować.

Chlorowodorek metadonu może wpływać na sposób działania niektórych innych leków. Ponadto, niektóre
leki mogą wpływać na działanie metadonu.

Kiedy nie przyjmować leku Misyo:
- w tym samym czasie lub w ciągu 2 tygodni od zakończenia stosowania inhibitorów
monoaminooksydazy (MAO).

W szczególności należy poinformować lekarza, jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z następujących leków:
- inne opioidowe leki przeciwbólowe;
- leki, które mają wpływ na stan psychiczny (np. tiorydazyna, pochodne fenotiazyny, haloperydol
i sertindol);
- leki stosowane w chorobach serca, takie jak werapamil i chinidyna;
- leki stosowane w leczeniu depresji (dezypramina, nefazodon, fluwoksamina, fluoksetyna, paroksetyna
i sertralina);
- leki przeciwzapalne i immunosupresyjne (np. deksametazon i cyklosporyna);
- leki przeciwwirusowe, w tym niektóre leki stosowane w leczeniu zakażenia wirusem HIV
(newirapina, zydowudyna, efawirenz, nelfinawir, rytonawir, amprenawir, delawirdyna
lopinawir/rytonawir, rytonawir/sakwinawir, abakawir, didanozyna i stawudyna);
- antybiotyki (leki stosowane w leczeniu zakażeń bakteryjnych), takie jak cyprofloksacyna i antybiotyki
makrolidowe, na przykład klarytromycyna, telitromycyna i erytromycyna;
- leki stosowane w leczeniu zakażeń grzybiczych, takie jak flukonazol, itrakonazol i ketokonazol;
- cymetydyna, stosowana w leczeniu choroby wrzodowej żołądka;
- nalokson stosowany do odwrócenia działania opioidów;
- leki stosowane do zahamowania działania leków opioidowych, takie jak naltrekson i buprenorfina;
- ryfampicyna stosowana w leczeniu gruźlicy (TB);
- leki stosowane w leczeniu padaczki, takie jak fenytoina, karbamazepina, fenobarbital i prymidon;
- kannabidiol (lek stosowany w leczeniu napadów drgawek);
- gabapentyna i pregabalina (leki stosowane w leczeniu padaczki, nerwobólów lub lęku), mogą
zwiększać ryzyko przedawkowania opioidów, depresji oddechowej (trudności z oddychaniem) i mogą
zagrażać życiu;
- leki, które powodują zakwaszenie moczu, takie jak kwas askorbinowy (witamina C) i chlorek amonu;
- lek stosowany w leczeniu biegunki (np. loperamid, difenoksylat);
- lek moczopędny (np. spironolakton);
- lek, który zwiększa senność;
- metamizol, lek stosowany w leczeniu bólu i gorączki;
- preparaty zawierające ziele dziurawca, stosowane w leczeniu depresji.

4/9

Jednoczesne stosowanie Misyo oraz leków uspokajających, takich jak benzodiazepiny lub podobne leki,
zwiększa ryzyko senności, zaburzeń oddychania (depresja oddechowa), śpiączki i może zagrażać życiu.
Z tego powodu, jednoczesne stosowanie tych leków należy rozważać tylko w sytuacjach, gdy inne opcje
leczenia nie są dostępne.
Jeśli jednak lekarz przepisze pacjentowi lek Misyo wraz z lekami uspokajającymi, lekarz powinien
zmniejszyć dawkę i czas trwania jednoczesnego leczenia.
Należy poinformować lekarza o wszystkich lekach uspokajających, które pacjent przyjmuje i ściśle
przestrzegać zaleceń lekarza dotyczących stosowanej dawki. Pomocne może być poinformowanie przyjaciół
lub krewnych o wymienionych powyżej objawach i oznakach. W razie wystąpienia tych objawów należy
skontaktować się z lekarzem.

Ryzyko wystąpienia działań niepożądanych zwiększa się w przypadku jednoczesnego stosowania metadonu
i leków przeciwdepresyjnych (takich jak cytalopram, duloksetyna, escytalopram, fluoksetyna, fluwoksamina,
paroksetyna, sertralina, wenlafaksyna, amitryptylina, klomipramina, imipramina, nortryptylina).
W przypadku wystąpienia poniższych objawów należy skontaktować się z lekarzem:
● zmiany stanu psychicznego (np. pobudzenie, halucynacje, śpiączka)
● przyspieszone tętno, niestabilne ciśnienie krwi, gorączka
● nadmiernie wyrażone odruchy, zaburzenia koordynacji, sztywność mięśni
● zaburzenia przewodu pokarmowego (np. nudności, wymioty, biegunka)

Inne ewentualnie przyjmowane leki, które również mogą wpływać na pracę serca (np. sotalol, amiodaron
i flekainid).
Należy poinformować lekarza o wszystkich innych lekach przyjmowanych przez pacjenta, ponieważ mogą
one być niebezpieczne, jeżeli są stosowane z metadonem. W takich sytuacjach lekarz może zdecydować, że
na początku leczenia niezbędne będzie monitorowanie czynności serca za pomocą elektrokardiogramu
(EKG), aby upewnić się, że działania te nie występują.
Metadon może również wpływać na niektóre badania wykonywane w krwi i w moczu (w tym wyniki testów
antydopingowych). Należy poinformować lekarza, jeśli pacjent przyjmuje metadon, zanim przeprowadzone
zostanie jakiekolwiek badanie.

Misyo z jedzeniem, piciem i alkoholem
Lek Misyo może być przyjmowany z jedzeniem lub bez jedzenia.
Nie wolno spożywać alkoholu podczas stosowania leku Misyo. Wynika to z faktu, że metadon może
powodować senność i picie alkoholu może nasilać zjawisko senności.
Nie należy pić soku grejpfrutowego podczas przyjmowania leku Misyo, ponieważ sok grejpfrutowy może
zmieniać działanie metadonu.

Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.

Ciąża
Lek Misyo można stosować w trakcie ciąży, najlepiej pod nadzorem w specjalistycznym ośrodku
medycznym, po uważnej ocenie ryzyka i korzyści przez lekarza. Aby zapewnić skuteczność leczenia
w związku ze zmianami zachodzącymi w metabolizmie w trakcie ciąży, konieczne może okazać się
zwiększenie dawkowania do dwóch dawek na dobę.
Długotrwałe stosowanie leku w trakcie ciąży może prowadzić do przyzwyczajenia i uzależnienia płodu od
metadonu oraz do wystąpienia po porodzie objawów odstawienia, które często wymagają leczenia
szpitalnego.
Wykonując test ciążowy w moczu, pacjentka powinna wziąć pod uwagę, że lek Misyo może zaburzać jego
wyniki.
Nie należy stosować tego leku podczas porodu.

Karmienie piersią
Należy skonsultować się ze swoim lekarzem, jeśli kobieta karmi piersią lub rozważa karmienie piersią
podczas przyjmowania metadonu, ponieważ lek może wpływać na dziecko. Należy obserwować karmione
piersią dziecko w celu wykrycia nieprawidłowych objawów, takich jak zwiększona senność (większa niż

5/9

zwykle), trudności z oddychaniem lub wiotkość. Jeśli zostanie zauważony którykolwiek z tych objawów,
należy natychmiast zawiadomić lekarza.

Płodność
Odnotowano, że metadon stosowany w leczeniu podtrzymującym powoduje zaburzenia czynności
seksualnych u mężczyzn.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Metadon może poważnie wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn podczas
przyjmowania leku, jak i później. Czas, po którym takie czynności mogą być bezpiecznie wznowione, musi
zostać określony przez lekarza.

Lek Misyo zawiera sorbitol
Ten lek zawiera 300 mg sorbitolu płynnego, niekrystalizującego (co odpowiada 210 mg sorbitolu) w każdym
1 ml.
Sorbitol jest źródłem fruktozy. Jeśli stwierdzono wcześniej u pacjenta nietolerancję niektórych cukrów lub
stwierdzono wcześniej u pacjenta dziedziczną nietolerancję fruktozy, rzadką chorobę genetyczną, w której
organizm pacjenta nie rozkłada fruktozy, pacjent powinien skontaktować się z lekarzem przed przyjęciem
lub otrzymaniem tego leku.
U niektórych osób sorbitol może wpływać na ilość wchłanianego metadonu z połkniętej dawki. U tych osób
zamiana leku Misyo na inne preparaty metadonu, które nie zawierają sorbitolu, może spowodować zmianę
stężenia metadonu we krwi i nawrót objawów. Jeśli tak się stanie, należy skontaktować się z lekarzem.

Misyo zawiera benzoesan sodu
Ten lek zawiera 3 mg benzoesanu sodu w każdym 1 ml.
Chociaż ten lek nie jest przeznaczony do stosowania u noworodków, ważne jest, aby mieć świadomość, że
benzoesan sodu może zwiększać ryzyko żółtaczki (zażółcenie skóry i białkówek oczu) u noworodków (do
4. tygodnia życia).

Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na ml, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu’.

### 3. Jak przyjmować lek Misyo?
Ten lek należy zawsze przyjmować zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty. W razie wątpliwości
należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Lek Misyo można przyjmować wyłącznie doustnie. Pod żadnym pozorem nie wolno wstrzykiwać tego leku
w zastrzyku, ponieważ może to spowodować ciężkie i trwałe uszkodzenie ciała z możliwością wystąpienia
zgonu. Lek ten przeznaczony jest do rozcieńczania przez wykwalifikowany personel medyczny. Pacjent
otrzyma lek Misyo w formie rozcieńczonej.
Lekarz poinformuje pacjenta, jaką ilość leku Misyo należy przyjmować i z jaką częstością. Ważne jest, aby
nie przyjmować więcej niż dawka uzgodniona z lekarzem.

Dorośli
Zazwyczaj stosowana dawka początkowa wynosi 10-30 mg na dobę. Dawka będzie powoli zwiększana, aż
u pacjenta znikną objawy odstawienia lub intoksykacji. Zazwyczaj stosowana dawka to 60-120 mg na dobę.
Lekarz zdecyduje, jaką dawkę należy zastosować i kiedy ją zmniejszyć.

Osoby w podeszłym wieku (powyżej 65 lat) i ciężko chore
Jeśli konieczne jest stosowanie wielokrotnych dawek tego leku, lekarz może zechcieć zdecydować
o dokładniejszym monitorowaniu stanu pacjenta. W przypadku osób w podeszłym wieku, schorowanych
lub osób z chorobami wątroby lub nerek należy zachować ostrożność i zmniejszyć dawkę leku.

Stosowanie u dzieci
Lek Misyo nie jest przeznaczony do stosowania u dzieci.

6/9

Przyjęcie większej niż zalecana dawki leku Misyo
W przypadku przyjęcia zbyt dużej dawki metadonu u pacjenta mogą wystąpić:
- trudności w oddychaniu;
- skrajna senność, omdlenie lub śpiączka;
- szpilkowate (maksymalnie zwężone) źrenice;
- osłabienie mięśni;
- zimna i lepka skóra;
- niskie stężenie cukru we krwi;
- wolne bicie serca, niskie ciśnienie krwi, zawał serca lub wstrząs;
- zaburzenia czynności mózgu (znane jako toksyczna leukoencefalopatia);
- w ciężkich przypadkach może nastąpić zgon.
W przypadku przedawkowania należy natychmiast skontaktować się z lekarzem, nawet jeśli pacjent czuje się
dobrze, ponieważ może występować u niego zatrucie metadonem.

Pominięcie przyjęcia leku Misyo
Nie należy przyjmować pominiętej dawki. Należy odczekać do terminu przyjęcia kolejnej dawki i przyjąć
tylko tę ilość leku. Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Przerwanie przyjmowania leku Misyo
Nie należy przerywać przyjmowania tego leku bez polecenia lekarza, ponieważ u pacjenta mogą wystąpić
objawy odstawienne. Lekarz poinformuje pacjenta, w jaki sposób stopniowo obniżyć dawkę.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się do
lekarza lub farmaceuty.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Należy przerwać przyjmowanie tego leku i bezzwłocznie zgłosić się do lekarza, jeśli u pacjenta wystąpi
jakikolwiek z poniższych objawów:
- Reakcja alergiczna, która może obejmować: obrzęk twarzy, warg, języka lub gardła, trudności
w oddychaniu lub przełykaniu lub ciężki świąd skóry z wysypką grudkową.
- Problemy z sercem. Objawy mogą obejmować zmiany rytmu serca, takie jak szybsze bicie serca
lub przerwy w pracy serca, trudności z oddychaniem i zawroty głowy przy wolnym i płytkim oddechu.
Te działania niepożądane są rzadkie i mogą wystąpić u 1 na 1000 osób.
- Wystąpienie wolnego i płytkiego oddechu.
- Zwiększenie ciśnienia wewnątrz głowy, jeśli u pacjenta wcześniej wystąpił uraz mózgu lub choroba
mózgu.

Przyjmowanie leku należy kontynuować, ale należy natychmiast skontaktować się z lekarzem, jeśli
u pacjenta wystąpi jakiekolwiek działanie niepożądane z poniższych:
- Astma lub jej zaostrzenie.

Inne możliwe działania niepożądane obejmują:

Bardzo często (mogą wystąpić częściej niż u 1 na 10 osób):
- Nudności lub wymioty.

Często (mogą wystąpić rzadziej niż u 1 na 10 osób):
- Zatrzymanie wody w organizmie;
- Uczucie uniesienia (euforia), widzenie lub słyszenie rzeczy, które nie są prawdziwe (halucynacje);
- Uczucie senności;
- Zamazane widzenie, szpilkowate (maksymalnie zwężone) źrenice, suchość oczu;
- Uczucie zawrotów głowy lub wirowania;
- Zaparcia;

7/9

- Wysypka skórna, pocenie się;
- Uczucie zmęczenia;
- Przyrost masy ciała.

Niezbyt często (mogą wystąpić rzadziej niż u 1 na 100 osób):
- Uczucie przygnębienia (dysforia), pobudzenie, splątanie, trudności w zasypianiu, zmniejszenie
popędu płciowego;
- Ból głowy, omdlenie;
- Niskie ciśnienie krwi, uderzenia gorąca;
- Trudności w oddychaniu (w tym z towarzyszącym kaszlem), suchość w nosie;
- Suchość w ustach, zapalenie języka;
- Skurcz dróg żółciowych (bóle brzucha);
- Świąd, pokrzywka, wysypka;
- Zatrzymanie moczu, trudności w oddawaniu moczu;
- Trudność osiągnięcia lub utrzymania wzwodu;
- Zaburzenia miesiączkowania, wytwarzania mleka;
- Obrzęk nóg;
- Osłabienie;
- Niska temperatura ciała.

Rzadko (mogą wystąpić rzadziej niż u 1 na 1 000 osób):
- Problemy z sercem, wolniejsze bicie serca, uczucie kołatania serca;
- Wstrząs;
- Zatrzymanie oddechu;
- Spowolnienie motoryki jelit (niedrożność).

Zgłaszano również następujące działania niepożądane (częstość nieznana):
- Niższe stężenie płytek krwi, co zwiększa ryzyko krwawień lub siniaków;
- Zwiększone stężenie prolaktyny;
- Utrata apetytu;
- Niedobór potasu lub magnezu we krwi;
- Niskie stężenie cukru we krwi;
- Utrata słuchu;
- U pacjenta może rozwinąć się uzależnienie od leku Misyo (więcej informacji, patrz punkt 2
„Ostrzeżenia i środki ostrożności”);
- Bezdech senny (przerwy w oddychaniu podczas snu).

Działania niepożądane, jak niedobór potasu lub magnezu, utrata słuchu, obniżone stężenie płytek krwi mogą
wystąpić z częstością nieznaną.

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Działania niepożądane można
zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych
Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych,
Al. Jerozolimskie 181 C, PL-02 222 Warszawa,
Tel.: +48 22 49 21 301, Faks: + 48 22 49 21 309, Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Misyo?
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci. Ten lek należy
przechowywać w bezpiecznym miejscu, do którego inne osoby nie mają dostępu. Przyjęcie leku przez osoby,
którym nie został on przepisany, może prowadzić do ciężkich uszkodzeń i zgonu.

8/9

Przechowywać w temperaturze poniżej 25°C. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony
przed światłem.
Nie należy stosować leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na kartoniku, butelce po skrócie
Termin ważności (EXP)/EXP. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Po pierwszym otwarciu przechowywać w temperaturze poniżej 25°C. Przechowywać w oryginalnym
opakowaniu w celu ochrony przed światłem, nie dłużej niż przez 90 dni. Lek należy zużyć w terminie 90 dni
od otwarcia.
Po rozcieńczeniu okres ważności roztworu o stężeniu 1 mg/ml lub 5 mg/ml wynosi 14 dni o ile jest on
przechowywany w temperaturze poniżej 25°C, w butelce PET bez dostępu światła. Lek należy zużyć
w terminie 14 dni od rozcieńczenia.
Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Misyo
-Substancją czynną leku jest metadonu chlorowodorek.
1 ml koncentratu do sporządzania roztworu doustnego zawiera 10 mg metadonu chlorowodorku.
- Pozostałe składniki to: sorbitol ciekły, niekrystalizujący (E420), glicerol (E422), sodu benzoesan
(E211), kwas cytrynowy jednowodny (E330), błękit brylantowy FCF (E133) i woda oczyszczona.

Jak wygląda lek Misyo i co zawiera opakowanie
Lek Misyo to przezroczysty błękitny roztwór.

Opakowanie 100 ml:
Szklana butelka zawierającą 100 ml koncentratu do sporządzania roztworu doustnego z plastikową zakrętką
lub plastikową zakrętką z zabezpieczeniem przed otwarciem przez dziecko i dołączoną ulotką,
w tekturowym pudełku.

Opakowanie 1000 ml:
Szklana butelka zawierającą 1000 ml koncentratu do sporządzania roztworu doustnego z plastikową zakrętką
lub plastikową zakrętką z zabezpieczeniem przed otwarciem przez dziecko i dołączoną ulotką,
w tekturowym pudełku.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny
INN-FARM d.o.o.
Maleševa ulica 14
1000 Ljubljana
Słowenia
Tel.: +386 70 390 711
Fax: + 386 5191 116
e-mail: info@innfarm.si

Wytwórca/Importer
ALKALOID-INT d.o.o., Šlandrova ulica 4, 1231 Ljubljana – Črnuče, Słowenia
Tel.: 386 1 300 42 90
Fax: 386 1 300 42 91
email: info@alkaloid.si

Ten produkt leczniczy jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego Obszaru
Gospodarczego i w Zjednoczonym Królestwie (Irlandii Północnej) pod następującymi nazwami:

9/9

Zjednoczone Królestwo (Irlandia Północna) MISYO 10 mg/ml Concentrate for oral solution
Austria MISYO 10 mg/ml Konzentrat zur Herstellung einer
Lösung zum Einnehmen
Republika Czeska MISYO 10 mg/ml
Niemcy MISYO 10 mg/ml Konzentrat zur Herstellung einer Lösung
zum Einnehmen
Węgry MISYO 10 mg/ml Koncentrátum belsőleges oldathoz
Polska Misyo
Portugalia MISYO 10 mg/ml Concentrado para solução oral
Rumunia MISYO 10 mg/ml Concentrat pentru soluţie orală
Republika Słowacka MISYO 10 mg/ml
Hiszpania MISYO 10 mg/ml Concentrado para solución oral

Data ostatniej aktualizacji ulotki: 26.06.2023

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

1/14

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Misyo, 10 mg/ml, koncentrat do sporządzania roztworu doustnego

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

1 ml koncentratu do sporządzania roztworu doustnego zawiera 10 mg metadonu chlorowodorku (Methadoni
hydrochloridum).

Substancja pomocnicza o znanym działaniu:
1 ml koncentratu do sporządzania roztworu doustnego zawiera 300,00 mg sorbitolu płynnego,
niekrystalizującego (E240) (co odpowiada 210 mg sorbitolu) i 3,0 mg sodu benzoesanu (E211).
Każdy 1 ml koncentratu do sporządzania roztworu doustnego zawiera 0,478 mg (0,021 mmol) sodu.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Koncentrat do sporządzania roztworu doustnego.

Przezroczysty, błękitny roztwór.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Substytucyjne podtrzymujące leczenie uzależnienia od opioidów u dorosłych w połączeniu z odpowiednią
opieką medyczną, społeczną i psychospołeczną.

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Wyłącznie do podawania doustnego. Ten produkt powinien być rozcieńczony przed użyciem przez
wykwalifikowany personel medyczny. Dalsze instrukcje, patrz punkt 6.6.
Ten produkt leczniczy należy zawsze przyjmować doustnie z posiłkiem lub bez.

Tego produktu nie wolno podawać we wstrzyknięciach.

Dawkowanie należy dostosować do indywidualnych potrzeb pacjentów. Należy przestrzegać dawkowania
podanego w krajowych wytycznych programu detoksykacji, które może się różnić od dawkowania opisanego
poniżej.

Leczenie substytucyjne metadonem powinno być przepisywane przez lekarza doświadczonego w leczeniu
pacjentów uzależnionych od opioidów (opiatów), najlepiej w ośrodkach, które specjalizują się w leczeniu
uzależnienia od opioidów (opiatów).

Dawka podawana jest wyłącznie przez lekarza lub osobę wyznaczoną przez lekarza. Dawka leku do podania
nigdy nie może być odmierzana przez pacjenta. Odpowiednia dawka jest podawana pacjentowi wyłącznie
w celu natychmiastowego użycia i zgodnie z zaleceniami lekarza.

2/14

Dawka ustalana jest na podstawie występowania objawów odstawiennych i musi być dostosowana do
każdego pacjenta w zależności od jego indywidualnej sytuacji i samopoczucia. Ostatecznie, po dostosowaniu
dawki celem jest podawanie leczenia, które ma polegać na podawaniu najniższej możliwej dawki
podtrzymującej.

Dorośli
Na ogół dawka początkowa wynosi od 10 do 30 mg. W przypadkach, w których tolerancja opioidów jest
wysoka, normalna prawidłowa dawka początkowa wynosi od 25 do 40 mg. Podczas zbliżania się do leczenia
podtrzymującego zaleca się zwiększanie dawki każdorazowo maksymalnie o 10 mg. W większości
przypadków dawka podtrzymująca, wymagana do skutecznego i bezpiecznego leczenia, wynosi 60-120 mg
na dobę, niektórzy mogą jednak potrzebować większej dawki. Dawkowanie powinno być określone na
podstawie oceny klinicznej.

Metadon zwykle podaje się raz na dobę. Częstsze podawanie wiąże się z ryzykiem kumulacji
i przedawkowania produktu. Maksymalna zalecana dawka, którą należy stosować rzadko, wynosi 150 mg
na dobę (chyba że krajowe wytyczne zalecają inaczej). Powodem tego ograniczenia jest zwiększona częstość
występowania wydłużenia odstępu QT, częstoskurczu komorowego typu torsade de pointes i przypadków
zatrzymania krążenia przy wyższych zakresach dawek (patrz punkt 4.4).

Jeśli pacjent jest leczony jednocześnie produktem zawierającym agonistę (lub) antagonistę
(np. buprenorfinę), dawkę leku należy stopniowo zmniejszać podczas rozpoczynania leczenia metadonem.
Jeśli planuje się przerwanie stosowania metadonu i przejście na podjęzykowe stosowanie buprenorfiny
(zwłaszcza w skojarzeniu z naloksonem), dawkę metadonu należy zmniejszyć początkowo do 30 mg na dobę
w celu uniknięcia objawów odstawienia indukowanych przez podanie buprenorfiny lub buprenorfiny
i naloksonu.

Zakończenie leczenia
Zakończenie leczenia musi zawsze przebiegać bardzo stopniowo poprzez zmniejszanie dawki
w cotygodniowych etapach o 5-10 mg, na przestrzeni kilku tygodni do kilku miesięcy. W okresie
stopniowego zmniejszania dawki koniecznie należy zwracać uwagę na jakikolwiek nawrót objawów
odstawiennych, które wymagają powrotu do poprzedniej dawki oraz na każde wznowienie zachowań
typowych dla uzależnionych.

Osoby w podeszłym wieku (powyżej 65 lat)
Zaleca się zmniejszenie dawki u osób w podeszłym wieku (patrz punkt 4.4).

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby
U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek bądź łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby
zaleca się zmniejszenie dawki leku (więcej informacji, patrz punkt 4.4 i punkt 4.3).

Dzieci i młodzież
Nie ma danych dotyczących stosowania leku u pacjentów poniżej 18 lat, dlatego stosowanie produktu
leczniczego Misyo u dzieci i młodzieży nie jest zalecane (patrz punkt 4.4).

Sposób podawania
Produkt leczniczy Misyo może być stosowany wyłącznie doustnie i pod nadzorem lekarza.

Pacjent otrzymuje odpowiednią dawkę leku od lekarza lub osoby wyznaczonej przez lekarza i przyjmuje ją
natychmiast. Wymagana ilość jest odmierzana wyłącznie przez lekarza lub osobę przez niego wyznaczoną.

Lek do stosowania w domu musi być przepisany przez lekarza.
Nie wolno wydawać recepty na lek do stosowania w domu, jeśli badania i ustalenia lekarskie prowadzą do
wniosku, że pacjent zażywa substancje, które są niebezpieczne w skojarzeniu z leczeniem substytucyjnym,
biorąc pod uwagę rozwój tolerancji, jeśli nie została jeszcze osiągnięta stabilna dawka podtrzymująca
lub jeśli pacjent nadużywa substancji.

3/14

Produkt leczniczy Misyo zawiera sorbitol, który może wpływać na biodostępność metadonu u niektórych
osób. U tych pacjentów zamiana produktu Misyo na inne preparaty metadonu, które nie zawierają sorbitolu,
może spowodować istotne klinicznie zmiany stężenia metadonu w osoczu krwi.

#### 4.3 Przeciwwskazania

- Nadwrażliwość na substancję czynną, benzoesany lub na którąkolwiek substancję pomocniczą
wymienioną w punkcie 6.1.
- Stosowanie podczas ostrego napadu astmy oskrzelowej.
- Ostra postać alkoholizmu.
- Jednoczesne podawanie z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) lub podawanie metadonu w czasie
krótszym, niż 2 tygodnie od odstawienia inhibitorów monoaminooksydazy.
- Brak uzależnienia od opioidów.
- Osoby z wydłużonym odstępem QT, w tym z wrodzonym zespołem wydłużonego odstępu QT.
- Tak jak wszystkie opioidowe leki przeciwbólowe, ten produkt nie powinien być stosowany u pacjentów
z ciężką niewydolnością wątroby, ponieważ może to prowadzić do wystąpienia encefalopatii wrotnoukładowej u pacjentów z ciężkim uszkodzeniem wątroby.

Stosowanie w czasie porodu nie jest zalecane, ponieważ przedłużone działanie metadonu zwiększa ryzyko
depresji oddechowej u noworodków.

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Zaleca się zmniejszenie dawki u pacjentów w podeszłym wieku, u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek
lub ciężkimi, przewlekłymi zaburzeniami czynności wątroby oraz u pacjentów w złym stanie ogólnym.

Zaburzenia związane ze stosowaniem opioidów (nadużywanie i uzależnienie)
Metadon jest opioidowym lekiem przeciwbólowym i sam w sobie jest wysoce uzależniający. Ma długi okres
półtrwania i dlatego może się kumulować w organizmie. Pojedyncza dawka podawana w celu złagodzenia
objawów, jeśli będzie powtarzana codziennie, może się skumulować i doprowadzić do śmierci.

Jak w przypadku innych opioidów, w wyniku wielokrotnego podawania metadonu może rozwinąć się
tolerancja oraz uzależnienie fizyczne i (lub) psychiczne. Metadon może powodować senność i ograniczenie
świadomości, chociaż po wielokrotnym użyciu może rozwinąć się tolerancja na takie działanie.

Nadużywanie lub celowe niewłaściwe stosowanie produktu leczniczego Misyo może prowadzić do
przedawkowania i (lub) zgonu. Ryzyko rozwoju zaburzeń związanych ze stosowaniem opioidów (OUD,
ang. Opioid Use Disorder) jest zwiększone u pacjentów, u których w przeszłości lub w rodzinie (rodzice lub
rodzeństwo) występowały zaburzenia związane ze stosowaniem substancji (w tym zaburzenia związane
z używaniem alkoholu), u osób obecnie używających tytoniu lub u pacjentów, u których w przeszłości
występowały inne zaburzenia psychiczne (np. duża depresja, zaburzenia lękowe i zaburzenia osobowości).

Będzie konieczna stała obserwacja pacjenta w celu wykrycia, czy nie występują zachowania związane
z poszukiwaniem leku (np. zbyt wczesne zgłaszanie próśb o uzupełnienie dawki). Obejmuje to przegląd
jednoczesnego stosowania opioidów i leków psychoaktywnych (takich jak benzodiazepiny). U pacjentów
z objawami przedmiotowymi i podmiotowymi OUD należy rozważyć konsultację ze specjalistą ds.
uzależnień.

Odstawienie
Nagłe przerwanie podawania leku może prowadzić do wystąpienia objawów odstawiennych, podobnych jak
po odstawieniu morfiny, które w przypadku metadonu są mniej nasilone, ale bardziej długotrwałe. Z tego
względu lek należy odstawiać stopniowo.

Depresja oddechowa
Podobnie jak inne opioidy, metadon należy stosować ostrożnie u pacjentów z astmą, przewlekłą obturacyjną
chorobą płuc lub sercem płucnym oraz u pacjentów z bardzo ograniczoną rezerwą oddechową, istniejącymi
wcześniej zaburzeniami oddychania, hipoksją lub hiperkapnią. Nawet przy zwykłych dawkach

4/14

terapeutycznych narkotyków w tej grupie pacjentów może wystąpić obniżenie aktywności układu
oddechowego z jednoczesnym zwiększeniem oporu w drogach oddechowych i końcowym bezdechem.
U pacjentów predysponowanych do takich zjawisk atopowych może dojść do zaostrzenia istniejącej astmy
oskrzelowej, nasilenia wykwitów skórnych i wystąpienia zmian w morfologii krwi (eozynofilia).

Zasadniczo, objawy podmiotowe i przedmiotowe przedawkowania i toksyczności metadonu są takie same,
jak w przypadku morfiny, choć uważa się, że metadon ma większy wpływ na wywoływanie depresji
oddechowej i mniejsze działanie uspokajające, niż równoważna przeciwbólowa dawka morfiny. Toksyczne
dawki są bardzo zmienne, a regularne stosowanie wywołuje tolerancję. Częstym następstwem
przedawkowania jest obrzęk płuc, podczas gdy właściwość metadonu polegająca na zależnym od dawki
uwalnianiu histaminy może odpowiadać przynajmniej za część reakcji pokrzywkowych i przypadków
świądu powodowanych podawaniem metadonu.

Zaburzenia oddychania w czasie snu
Opioidy mogą powodować zaburzenia oddychania w czasie snu, w tym ośrodkowy bezdech senny (CSA,
ang. Central Sleep Apnoea) i hipoksemię związaną ze snem. Stosowanie opioidów zwiększa ryzyko CSA
w stopniu zależnym od dawki. U pacjentów z CSA należy rozważyć zmniejszenie całkowitej dawki
opioidów.

Urazy głowy i podwyższone ciśnienie śródczaszkowe
Depresyjny wpływ metadonu na oddychanie i jego właściwość zwiększania ciśnienia płynu mózgowordzeniowego mogą ulec znacznemu nasileniu w przypadku wystąpienia urazu głowy, innych zmian
wewnątrzczaszkowych lub wcześniej istniejącego wzmożonego ciśnienia śródczaszkowego. Ponadto,
opioidy wywołują działania niepożądane, które mogą maskować przebieg kliniczny u pacjentów z urazami
głowy. U takich pacjentów metadon powinien być stosowany z zachowaniem ostrożności i tylko wtedy, gdy
zostanie to uznane za konieczne.
Metadon może potencjalnie zwiększać ciśnienie śródczaszkowe, zwłaszcza w sytuacji, gdy jest ono już
początkowo podwyższone.

Ryzyko związane z jednoczesnym stosowaniem leków uspokajających, takich jak benzodiazepiny lub podobne
leki
Jednoczesne stosowanie produktu leczniczego Misyo oraz leków uspokajających, takich jak benzodiazepiny
lub podobne leki, może doprowadzić do sedacji, depresji oddechowej, śpiączki i zgonu. Ze względu na to
ryzyko, jednoczesne przepisywanie tych leków uspokajających należy zarezerwować dla pacjentów,
u których zastosowanie innych opcji leczenia nie jest możliwe. W razie podjęcia decyzji o przepisaniu
produktu leczniczego Misyo jednocześnie z lekami uspokajającymi, należy zastosować najmniejszą
skuteczną dawkę, a czas trwania leczenia powinien być możliwie jak najkrótszy.
Pacjenta należy uważnie obserwować pod kątem podmiotowych i przedmiotowych objawów depresji
oddechowej i sedacji. Z tego względu usilnie zaleca się poinformowanie pacjentów i ich opiekunów
o możliwości wystąpienia tych objawów (patrz punkt 4.5).

Zaburzenia czynności wątroby
Należy zachować ostrożność w przypadku pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem
czynności wątroby, ponieważ może u nich wystąpić ryzyko zwiększonej ekspozycji układowej na metadon
po wielokrotnym podaniu. Zwykła dawka metadonu może być stosowana u pacjentów ze stabilną przewlekłą
chorobą wątroby. Dawkę metadonu należy dokładnie monitorować w przypadku upośledzenia funkcji
wątroby w przebiegu wirusowego zapalenia wątroby typu B lub C lub długotrwałego spożywania alkoholu.
Należy zachować szczególną ostrożność w przypadku stosowania dawek powyżej 50 mg.

Zaburzenia czynności nerek
Należy zachować ostrożność podczas stosowania metadonu u pacjentów z niewydolnością nerek. Odstępy
pomiędzy dawkami powinny być wydłużone do co najmniej 32 godzin, jeśli szybkość przesączania
kłębuszkowego (GFR) wynosi 10-50 ml/min oraz do co najmniej 36 godzin, jeśli GFR jest mniejsza niż
10 ml/min.

Motoryka przewodu pokarmowego

5/14

Opioidy, w tym metadon, mogą powodować uciążliwe zaparcia, co jest szczególnie niebezpieczne
u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, dlatego na początku leczenia należy wdrożyć środki
zapobiegające zaparciom.

Hipoglikemia
Hipoglikemię zaobserwowano w kontekście przedawkowania metadonu lub zwiększenia dawki. Zaleca się
regularne monitorowanie stężenia cukru we krwi podczas zwiększania dawki (patrz punkt 4.8 i punkt 4.9).

Niewydolność nadnerczy
Opioidowe leki przeciwbólowe mogą powodować odwracalną niewydolność kory nadnerczy wymagającą
monitorowania i zastępczej terapii glikokortykosteroidowej. Objawy niewydolności nadnerczy mogą
obejmować nudności, wymioty, utratę apetytu, zmęczenie, osłabienie, zawroty głowy lub niskie ciśnienie
krwi.

Obniżony poziom hormonów płciowych i podwyższony poziom prolaktyny
Długotrwałe stosowanie opioidowych leków przeciwbólowych może wiązać się z obniżeniem poziomu
hormonów płciowych i podwyższeniem poziomu prolaktyny. Wśród objawów można wymienić
zmniejszenie libido, impotencję lub brak miesiączki.

Noworodki/dzieci
Z uwagi na ryzyko większej depresji oddechowej u noworodków oraz brak badań klinicznych, dotyczących
bezpieczeństwa i skuteczności u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat, stosowanie metadonu nie jest
zalecane.

Inne ostrzeżenia
U dzieci urodzonych przez matki, otrzymujące metadon, mogą wystąpić objawy odstawienia.
Metadon należy stosować ostrożnie u pacjentów z drgawkami, niedoczynnością tarczycy, niewydolnością
kory nadnerczy, rozrostem gruczołu krokowego, niedociśnieniem tętniczym, wstrząsem, zapaleniem lub
niedrożnością jelit lub miastenią.

Metadon należy stosować ostrożnie i w mniejszych dawkach u pacjentów jednocześnie stosujących inne
narkotyczne leki przeciwbólowe, środki do znieczulenia ogólnego, fenotiazyny, inne leki uspokajające,
uspokajające leki nasenne, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne i inne środki działające depresyjnie na
OUN (w tym alkohol) (patrz punkt 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji).

W trakcie leczenia metadonem, szczególnie w dużych dawkach (>100 mg na dobę), obserwowano przypadki
wydłużenia odstępu QT i częstoskurczu komorowego o typie torsade de pointes. Metadon należy podawać
ostrożnie pacjentom z czynnikami ryzyka wydłużenia odstępu QT, np. w następujących przypadkach:
- zaburzeń przewodnictwa w mięśniu sercowym, w wywiadzie,
- zaawansowanej choroby serca lub choroby niedokrwiennej serca,
- choroby wątroby,
- nagłego zgonu w wywiadzie rodzinnym,
- zaburzeń elektrolitowych, tj. hipokaliemii, hipomagnezemii,
- jednoczesnego stosowania substancji, które powodują wydłużenie odstępu QT,
- jednoczesnego stosowania substancji, które mogą powodować zaburzenia elektrolitowe,
- jednoczesnego leczenia inhibitorami cytochromu P450 CYP3A4 (patrz punkt 4.5).

U pacjentów leczonych jednocześnie produktem złożonym zawierającym agonistę/antagonistę (np.
buprenorfinę), dawkę leku należy stopniowo zmniejszać podczas rozpoczynania leczenia metadonem. Jeśli
planuje się przerwanie leczenia metadonem i przejście na podjęzykowe stosowanie buprenorfiny (zwłaszcza
w skojarzeniu z naloksonem), dawkę metadonu należy zmniejszyć początkowo do 30 mg/dobę, w celu
uniknięcia objawów odstawienia indukowanych przez podanie buprenorfiny lub buprenorfiny i naloksonu.

U pacjentów z rozpoznanymi czynnikami ryzyka wydłużenia odstępu QT lub w przypadku jednoczesnego
stosowania substancji, które wydłużają odstęp QT, zaleca się monitorowanie EKG przed rozpoczęciem
leczenia metadonem oraz dalsze badania EKG podczas okresu stabilizacji dawki.

6/14

U pacjentów bez potwierdzonych czynników ryzyka wydłużenia odstępu QT zaleca się monitorowanie EKG
przed zwiększeniem dawki powyżej 100 mg na dobę oraz przez kolejne siedem dni po zwiększeniu dawki.
Należy zachować ostrożność u pacjentów, którzy jednocześnie stosują środki działające depresyjnie na
ośrodkowy układ nerwowy (OUN).

Substancje pomocnicze
Ten lek zawiera 300,00 mg sorbitolu płynnego, niekrystalizującego (E420) (co odpowiada 210,00 mg
sorbitolu).
Należy brać pod uwagę efekt addycyjny jednocześnie podawanych produktów zawierających sorbitol (lub
fruktozę) oraz spożycia sorbitolu (lub fruktozy) w diecie.
Zawartość sorbitolu w produktach leczniczych do podawania doustnego może wpływać na biodostępność
innych produktów leczniczych do podawania doustnego stosowanych jednocześnie. Pacjenci z rzadkimi
dziedzicznymi zaburzeniami związanymi z nietolerancją fruktozy nie powinni przyjmować ani otrzymywać
tego produktu leczniczego.

Ten lek zawiera 3,00 mg benzoesanu sodu (E 211) w każdym 1 ml.
Chociaż ten lek nie jest przeznaczony do stosowania u noworodków, ważne jest, aby mieć świadomość, że
zwiększona bilirubinemia występująca w następstwie wypierania z albuminy może zwiększać ryzyko
żółtaczki u noworodków, która może rozwinąć się w żółtaczkę jąder podkorowych mózgu (złogi
niesprzężonej bilirubiny w tkance mózgowej).

Lek ten zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na ml, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Interakcje farmakokinetyczne
Inhibitory glikoproteiny P: metadon jest substratem glikoproteiny P; dlatego wszystkie produkty lecznicze,
które hamują działanie glikoproteiny P (np. chinidyna, werapamil, cyklosporyna), mogą zwiększać stężenie
metadonu w surowicy. Farmakodynamiczne działanie metadonu może ulegać zwiększeniu również na skutek
zwiększonej przepuszczalności bariery krew-mózg.

Induktory enzymu CYP3A4: metadon jest substratem CYP3A4 (patrz punkt 5.2). Poprzez indukcję CYP3A4
zwiększa się klirens metadonu i spada jego stężenie w osoczu krwi. Substancje będące induktorami tego
enzymu [barbiturany, karbamazepina, fenytoina, newirapina, ryfampicyna, efawirenz, amprenawir,
spironolakton, deksametazon, Hypericum perforatum (dziurawiec zwyczajny)], mogą nasilać metabolizm
metadonu w wątrobie. Przykładowo po trzech tygodniach leczenia efawirenzem w dawce 600 mg na dobę
średnie maksymalne stężenie i AUC w osoczu krwi zmniejszyły się u pacjentów leczonych metadonem (35-
100 mg na dobę) odpowiednio o 48% i 57%.
Konsekwencje indukcji enzymów są wyraźniejsze, jeżeli induktor podaje się po rozpoczęciu leczenia
metadonem. W sytuacji zaistnienia takich interakcji obserwowano objawy abstynencji, a zatem konieczne
może być zwiększenie dawki metadonu. Jeżeli induktor CYP3A4 zostanie odstawiony dawka metadonu
powinna zostać zmniejszona.
Jednoczesne podawanie metadonu z metamizolem, który jest induktorem enzymów metabolizujących, w tym
CYP2B6 i CYP3A4, może prowadzić do obniżenia stężenia metadonu w osoczu i potencjalnego
zmniejszenia jego skuteczności klinicznej. Dlatego, zaleca się ostrożność podczas jednoczesnego stosowania
metamizolu i metadonu; w razie potrzeby należy monitorować odpowiedź kliniczną i (lub) stężenie leku.

Inhibitory enzymu CYP3A4: metadon jest substratem CYP3A4 (patrz punkt 5.2). Przez hamowanie
CYP3A4 klirens metadonu ulega obniżeniu. Jednoczesne stosowanie inhibitorów CYP3A4 (np. kanabinoidy,
klarytromycyna, delawirdyna, erytromycyna, cyprofloksacyna, flukonazol, sok grejpfrutowy, cymetydyna,
itrakonazol, ketokonazol, fluoksetyna, fluwoksamina, nefazodon i telitromycyna) może powodować wzrost
stężenia metadonu w osoczu. W przypadku jednoczesnego stosowania fluwoksaminy wykazano 40-100%
różnicę wzrostu pomiędzy stężeniem w surowicy krwi, a dawką metadonu. W przypadku zamiaru
stosowania inhibitorów CYP3A4 u pacjentów otrzymujących leczenie podtrzymujące metadonem należy
pamiętać o ryzyku jego przedawkowania.

7/14

Kannabidiol: Jednoczesne podawanie kannabidiolu może prowadzić do zwiększenia stężenia metadonu
w osoczu.

Produkty wpływające na kwaśność moczu: metadon jest słabą zasadą. Substancje zakwaszające mocz (takie
jak chlorek amonu i kwas askorbinowy) mogą zwiększać klirens nerkowy metadonu. Pacjentom leczonym
metadonem zaleca się unikanie produktów zawierających chlorek amonu.

Jednoczesne leczenie zakażenia wirusem HIV: przypuszcza się, że niektóre inhibitory proteazy (amprenawir,
nelfinawir, abacawir lopinawir/rytonawir i rytonawir/sakwinawir) zmniejszają stężenie metadonu w
surowicy krwi. Podczas monoterapii rytonawirem obserwowano dwukrotny wzrost AUC metadonu. Stężenie
w osoczu krwi zydowudyny (analog nukleozydu), podawanej doustnie lub dożylnie, ulega zwiększeniu
podczas stosowania metadonu. Zjawisko to jest bardziej nasilone po doustnym podaniu zydowudyny niż po
podaniu dożylnym. Obserwacje te wynikają prawdopodobnie z hamowania glukuronidacji zydowudyny, co
prowadzi do zmniejszenia jej klirensu. Podczas leczenia metadonem należy uważnie obserwować pacjentów
pod kątem objawów toksyczności zydowudyny, dlatego konieczne może być zmniejszenie jej dawki.
Z powodu wzajemnych oddziaływań zydowudyny i metadonu (zydowudyna jest induktorem CYP3A4)
podczas ich skojarzonego stosowania mogą rozwinąć się typowe objawy abstynencji opioidowej (bóle
głowy, bóle mięśni, zmęczenie i rozdrażnienie).

Didanozyna i stawudyna: metadon opóźnia wchłanianie i zwiększa metabolizm pierwszego przejścia
stawudyny i didanozyny, co skutkuje zmniejszeniem ich biodostępności.

Metadon może podwoić stężenie dezypraminy w surowicy krwi.

Interakcje farmakodynamiczne
Antagoniści opioidów: nalokson i naltrekson neutralizują działania metadonu i indukują objawy abstynencji.
Podobnie buprenorfina, która może wywołać objawy odstawienne.

Środki działające depresyjnie na OUN: leki o ośrodkowym działaniu uspokajającym mogą powodować
nasilenie depresji oddechowej, niedociśnienie, silną sedację lub śpiączkę, w związku z czym może być
konieczne zmniejszenie dawki jednego lub obu produktów leczniczych. Wolna eliminacja substancji
czynnej, podczas leczenia metadonem, prowadzi do powolnego rozwoju tolerancji i każde zwiększenie
dawki może po 1 tygodniu do 2 tygodni prowadzić do objawów depresji oddechowej. W związku z tym
należy ostrożnie modyfikować dawkowanie, przy czym dawkę należy zwiększać stopniowo, uważnie
obserwując pacjenta.

Leki znieczulające, uspokajająco-nasenne (w tym barbiturany, wodzian chloralu i chlormetiazol),
przeciwlękowe fenotiazyny, leki przeciwpsychotyczne i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne mogą
nasilać ogólne działanie depresyjne metadonu podczas terapii skojarzonej (patrz punkt 4.4 Specjalne
ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania). Leki przeciwpsychotyczne mogą wzmacniać
działanie uspokajające i hipotensyjne metadonu.

Leki uspokajające, takie jak benzodiazepiny lub podobne leki: Jednoczesne stosowanie opioidów z lekami
uspokajającymi, takimi jak benzodiazepiny lub podobne leki, zwiększa ryzyko sedacji, depresji oddechowej,
śpiączki i zgonu ze względu na addycyjny wpływ depresyjnego na OUN. Należy stosować możliwie jak
najmniejszą dawkę i ograniczyć czas trwania jednoczesnego leczenia (patrz punkt 4.4).

Gabapentynoidy: Jednoczesne stosowanie opioidów i gabapentynoidów (gabapentyna i pregabalina)
zwiększa ryzyko przedawkowania opioidów, depresji oddechowej i zgonu.

Zahamowanie perystaltyki: jednoczesne stosowanie metadonu i produktów leczniczych hamujących
perystaltykę jelit (loperamid i difenoksylat) może powodować ciężkie zaparcia i zwiększać działanie
depresyjne na OUN. Opioidowe środki przeciwbólowe w skojarzeniu z lekami blokującymi receptory
muskarynowe mogą powodować ciężkie zaparcia lub niedrożność porażenną jelit, szczególnie przy
długotrwałym stosowaniu.

8/14

Wydłużenie odstępu QT: metadon nie powinien być stosowany w skojarzeniu z produktami leczniczymi,
które mogą wydłużać odstęp QT, takimi jak leki przeciwarytmiczne (sotalol, amiodaron i flekainid), leki
przeciwpsychotyczne (tiorydazyna, haloperidol, sertindol i fenotiazyny), leki przeciwdepresyjne
(paroksetyna, sertralina) lub antybiotyki (erytromycyna, klarytromycyna).

Leki serotoninergiczne: zespół serotoninergiczny może wystąpić podczas jednoczesnego podawania
metadonu z inhibitorami petydyny, monoaminooksydazy (MAO) i czynników uwalniających serotoninę,
takich jak selektywny inhibitor wychwytu serotoniny (SSRI), inhibitor wychwytu noradrenaliny (SNRI) oraz
trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne (TCA). Objawy zespołu serotoninowego mogą obejmować zmiany
stanu psychicznego, niestabilność układu autonomicznego, nieprawidłowości nerwowo-mięśniowe i (lub)
zaburzenia przewodu pokarmowego.

Inhibitory MAO: jednoczesne stosowanie z inhibitorami MAO może prowadzić do nasilonego zahamowania
OUN, ciężkiej hipotonii i (lub) bezdechu. Metadonu nie należy łączyć z inhibitorami MAO i nie należy go
podawać przez dwa tygodnie po odstawieniu leku (patrz punkt 4.3).

Leki przeciwbólowe
Nie można oczekiwać uzyskania działania przeciwbólowego metadonu, podawanego w standardowych
dawkach, u pacjentów leczonych podtrzymująco stabilną dawką metadonu, u których występują urazy
fizyczne, ból pooperacyjny lub inne przyczyny ostrego bólu. Tacy pacjenci powinni otrzymywać leki
przeciwbólowe, w tym opioidy, które są wskazane u innych pacjentów z podobną stymulacją nocyceptywną.
Ze względu na tolerancję opioidów wywołaną przez metadon, w przypadku konieczności ich stosowania
w leczeniu ostrego bólu u pacjentów przyjmujących metadon, często wymagane będzie podawanie nieco
większych i (lub) częściej podawanych dawek, niż byłoby to konieczne u innych pacjentów, u których nie
występuje zjawisko tolerancji.

Interakcje diagnostyczne/laboratoryjne

Badania opróżniania żołądka
Opioidowe środki przeciwbólowe mogą opóźniać opróżnianie żołądka, a tym samym unieważniać wyniki
badań.

Obrazowanie wątroby i dróg żółciowych za pomocą technetu Tc 99m disofenin
Wprowadzenie technetu Tc 99m disofenin do jelita cienkiego może być uniemożliwione nieskuteczne,
ponieważ opioidowe środki przeciwbólowe mogą powodować zwężenie zwieracza Oddiego i zwiększone
ciśnienie w drogach żółciowych. Takie działania prowadzą do opóźnienia wizualizacji i tym samym
przypominają niedrożność przewodu żółciowego wspólnego.

Ciśnienie płynu mózgowo-rdzeniowego
Ciśnienie płynu mózgowo-rdzeniowego może być zwiększone; działanie to jest wtórne do depresji
oddechowej, wywołanej retencją dwutlenku węgla.

Aktywność amylazy lub lipazy w osoczu krwi
Aktywność amylazy lub lipazy w osoczu krwi może być zwiększona, ponieważ stosowanie opioidowych
środków przeciwbólowych może powodować zwężenie zwieracza Oddiego i zwiększone ciśnienie
w drogach żółciowych; znaczenie diagnostyczne oznaczania tych enzymów może być obniżone do 24 godzin
po podaniu leku.

Badania moczu
Metadon może wpływać na badania moczu i dawać dodatni wynik kontroli antydopingowej.

Testy ciążowe
Metadon może zaburzać wyniki testu ciążowego w moczu.

9/14

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża
Metadon podawany kobietom w ciąży w ramach leczenia uzależnienia od opioidów może być przyczyną
wystąpienia wielu działań niepożądanych u płodu i noworodka. Objawy odstawienia/depresja oddechowa
mogą wystąpić u noworodków matek przewlekle leczonych metadonem w czasie ciąży. Badania na
zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję (patrz punkt 5.3), jednak ograniczone dane
dotyczące stosowania metadonu u kobiet w ciąży nie wskazują na zwiększone ryzyko wad wrodzonych
u dzieci.

Przed podaniem leku kobietom w ciąży należy przeprowadzić staranną ocenę korzyści i ryzyka, ze względu
na możliwość wystąpienia działań niepożądanych u płodu i noworodka, w tym depresji oddechowej, niskiej
masy urodzeniowej, zespołu odstawienia u noworodków i zwiększonej częstości poronień. Niemniej jednak
w trakcie ciąży należy zapewnić właściwe leczenie substytucyjne i zapobiegać objawom odstawiennym, aby
zminimalizować możliwość uszkodzenia płodu.
Jeśli wystąpią objawy odstawienne, konieczne może być zwiększenie dawki metadonu. W trakcie ciąży
odnotowano przypadki zwiększonego klirensu i zmniejszonego stężenia leku w osoczu krwi. Ze względu na
dobro płodu, wskazane może być podzielenie dawki dobowej w celu zapobieżenia wystąpieniu dużych
stężeń leku w osoczu i zrównoważenia przyśpieszonego rozkładu metadonu, co zapobiegają w ten sposób
wystąpieniu objawów odstawiennych. Zmniejszenie dawki lub odstawienie leku w czasie ciąży należy
zawsze przeprowadzać, uważnie monitorując matkę, i wyłącznie po dokładnej ocenie ryzyka i korzyści.
Odstawienie leku u noworodka należy przeprowadzić we właściwym oddziale intensywnej opieki dla dzieci,
ponieważ leczenie metadonem może prowadzić do przyzwyczajenia i uzależnienia płodu oraz do
wystąpienia objawów odstawiennych u noworodka, co może wymagać leczenia. Około 60–80%
noworodków wymaga leczenia szpitalnego z powodu noworodkowego zespołu abstynencyjnego. Konieczne
może okazać się dostosowanie dawki (zwłaszcza jej zmniejszenie) w okresie 1–2 tygodni po porodzie.
Nie zaleca się stosowania doustnego roztworu metadonu bezpośrednio przed porodem i podczas porodu,
ze względu na ryzyko depresji oddechowej noworodków.

Karmienie piersią
Metadon jest wydzielany w mleku matki w małych ilościach. Podczas podejmowania decyzji o zaleceniu
karmienia piersią należy wziąć pod uwagę kliniczną poradę specjalistyczną i rozważyć, czy kobieta
otrzymuje stałą dawkę podtrzymującą metadonu i czy nadal stosuje nielegalne substancje. Jeśli rozważa się
karmienie piersią, dawka metadonu powinna być jak najmniejsza. Lekarze przepisujący leki powinni
doradzać kobietom karmiącym piersią, aby monitorowały niemowlę w celu zauważenia występowania
sedacji i trudności w oddychaniu oraz aby w razie ich wystąpienia zwracały się o natychmiastową pomoc
lekarską. Chociaż ilość metadonu wydzielanego w mleku matki nie jest wystarczająca do pełnego stłumienia
objawów odstawiennych u niemowląt karmionych piersią, może ona osłabić nasilenie zespołu abstynencji
noworodków. Jeżeli konieczne jest przerwanie karmienia piersią, należy to robić stopniowo, ponieważ nagłe
odstawienie od piersi może nasilić objawy odstawienne u niemowlęcia.

Płodność
Wydaje się, że metadon nie upośledza płodności kobiet.
Badania u mężczyzn, biorących udział w programach terapii podtrzymującej metadonem, wykazały, że
metadon zmniejsza stężenie testosteronu w surowicy krwi i znacznie obniża objętość ejakulatu i ruchliwość
plemników. Liczba plemników pacjentów leczonych metadonem była dwa razy większa, niż osób w grupie
kontrolnej, ale odzwierciedla to brak rozcieńczenia wydzieliny nasiennej.

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Metadon wywiera znaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn w trakcie i po
zakończeniu leczenia, ponieważ może powodować senność i zmniejszenie czujności. Czas, po którym takie
czynności mogą być bezpiecznie wznawiane jest osobniczo zmienny i decyzja musi zostać podjęta przez
lekarza.

10/14

#### 4.8 Działania niepożądane

Działania niepożądane metadonu są zasadniczo takie same, jak w przypadku innych opioidów, najczęściej
nudności i wymioty, które obserwuje się u około 20% pacjentów otrzymujących metadon w leczeniu
ambulatoryjnym, gdzie kontrola medyczna jest często niezadowalająca.
Długotrwałe stosowanie metadonu może prowadzić do uzależnienia, podobnego jak w przypadku morfiny.
Zespoły abstynencji są podobne do tych obserwowanych podczas stosowania morfiny i heroiny, jednak
o mniejszym nasileniu, ale bardziej długotrwałe.
Ciężkim działaniem niepożądanym metadonu jest depresja oddechowa, która może się pojawić w fazie
stabilizacji. Obserwowano bezdech, wstrząs i zatrzymanie akcji serca.
Działania niepożądane wymienione poniżej zostały sklasyfikowane w zależności od częstotliwości oraz
według klasyfikacji układów i narządów. Reakcje te są częściej obserwowane u osób nie tolerujących
opioidów. Częstość ich występowania określono według następującej konwencji: bardzo często (≥ 1/10),
często (≥ 1/100 do <1/10), niezbyt często (≥ 1/1 000 do <1/100), rzadko (≥ 1/10 000 do <1/1 000), bardzo
rzadko (<1/10 000), częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

Klasyfikacja układów i narządów
(MedDRA)
Częstość Działania niepożądane

Zaburzenia krwi i układu chłonnego Nieznana U pacjentów z uzależnieniem od opioidów
i przewlekłym zapaleniem wątroby obserwowano
odwracalną trombocytopenię.
Zaburzenia endokrynologiczne Nieznana Podwyższone stężenie prolaktyny przy
długotrwałym stosowaniu
Zaburzenia metabolizmu i
odżywiania
Często Retencja płynów
Nieznana Jadłowstręt, hipokaliemia, hipomagnezemia,
hipoglikemia
Zaburzenia psychiatryczne Często Euforia, halucynacje
Niezbyt często Dysforia, pobudzenie, bezsenność, dezorientacja,
zmniejszenie libido
Nieznana Uzależnienie
Zaburzenia układu nerwowego Często Uspokojenie
Niezbyt często Ból głowy, omdlenie
Zaburzenia oka Często Zaburzone widzenie, zwężenie źrenic, suchość
oczu
Zaburzenia ucha i błędnika Często Zawroty głowy
Nieznana Utrata słuchu
Zaburzenia serca Rzadko Bradykardia, kołatanie serca, przypadki
wydłużeniem odstępu QT i torsade de pointes,
zwłaszcza przy dużych dawkach metadonu.
Zaburzenia naczyniowe Niezbyt często Uderzenia gorąca, niedociśnienie
Rzadko Wstrząs
Zaburzenia układu oddechowego,
klatki piersiowej i śródpiersia
Niezbyt często Obrzęk płuc, zaostrzenie astmy, suchość błony
śluzowej nosa, depresja oddechowa szczególnie
przy dużych dawkach
Rzadko Zatrzymanie oddechu
Nieznana Zespół ośrodkowego bezdechu sennego
Zaburzenia żołądka i jelit Bardzo często Nudności, wymioty
Często Zaparcia
Niezbyt często Suchość jamy ustnej, zapalenie języka
Rzadko Zwolnienie motoryki jelit (niedrożność)
Zaburzenia wątroby i dróg
żółciowych
Niezbyt często Dyskineza dróg żółciowych

11/14

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Często Przejściowa wysypka, nadmierne pocenie

Niezbyt często Świąd, pokrzywka, inna wysypka, a w bardzo
rzadkich przypadkach pokrzywka krwotoczna
Zaburzenia nerek i dróg moczowych Niezbyt często Zatrzymanie moczu, działanie antydiuretyczne

Zaburzenia układu rozrodczego i
piersi
Niezbyt często Obniżona potencja, mlekotok, bolesne
miesiączkowanie, brak miesiączki
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu
podania
Często Zmęczenie, senność
Niezbyt często Obrzęk kończyn dolnych, astenia, obrzęk,
hipotermia
Badania diagnostyczne Często Przyrost masy ciała

Podczas długotrwałego stosowania metadonu, jak i w trakcie leczenia podtrzymującego, zdarzenia
niepożądane ulegały stopniowemu złagodzeniu na przestrzeni kilku tygodni, jednak zaparcia i potliwość
często utrzymywały się.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie
podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych
Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych
i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181 C, PL 02 222 Warszawa
Tel.: +48 22 49 21 301, Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

Objawy
Objawy ciężkiego przedawkowania obejmują wystąpienie depresji oddechowej, skrajnej senności
prowadzącej do otępienia lub śpiączki, maksymalnie zwężonych źrenic, zwiotczenia mięśni szkieletowych,
zimnej i wilgotnej skóry, a niekiedy bradykardii i niedociśnienia tętniczego. Zgłoszono przypadki
hipoglikemii. W ciężkim przedawkowaniu, zwłaszcza przy podaniu dożylnym, mogą wystąpić bezdech,
zapaść krążeniowa, zatrzymanie akcji serca i zgon. Po przedawkowaniu metadonu obserwowano
występowanie toksycznej leukoencefalopatii.

Leczenie
Należy zapewnić drożność dróg oddechowych i możliwość stosowania wspomaganej lub kontrolowanej
wentylacji. Wymagane może być stosowanie antagonistów substancji narkotycznych, ale należy pamiętać, że
działanie depresyjne metadonu jest długotrwałe (36 do 48 godzin), podczas gdy antagoniści działają przez
1 do 3 godzin, więc leczenie musi być powtarzane w razie potrzeby. Antagonistów nie należy jednak
podawać w przypadku braku istotnej klinicznie depresji oddechowej lub krążeniowej. Zaleca się podawanie
naloksonu.

W razie wskazań należy stosować tlen, płyny dożylne, leki o działaniu wazopresyjnym i inne środki
wspomagające. U osób fizycznie uzależnionych od narkotyków podawanie zwykłej dawki narkotycznego
antagonisty spowoduje wywołanie ostrego zespołu odstawienia; jeśli to możliwe, należy unikać stosowania
antagonistów u takich pacjentów, jeżeli jednak musi być stosowany w leczeniu ciężkiej depresji oddechowej,
należy go podawać z dużą ostrożnością.

12/14

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: lek stosowany w uzależnieniu od opioidów
Kod ATC: N07BC02

Mechanizm działania
Metadon jest silnym agonistą opioidowym o powinowactwie przede wszystkim do receptora μ. Działanie
przeciwbólowe racematu wynika prawie w całości z działania l-izomeru, którego efekt przeciwbólowy jest
co najmniej 10-krotnie silniejszy niż d-izomeru. D-izomer nie powoduje depresji oddechowej, ale ma
działanie przeciwkaszlowe. Metadon jest również agonistą o mniejszym powinowactwie do receptorów
opioidowych κ i δ.

Działanie farmakodynamiczne
Działania te powodują analgezję, depresję oddychania, tłumienie kaszlu, nudności i wymioty (poprzez
działanie w strefie wyzwalania chemoreceptorów) oraz zaparcia. Wpływ na jądra nerwu okoruchowego
i prawdopodobnie na receptory opioidowe w mięśniach źrenicy, powoduje zwężenie źrenic.
Wszystkie te działania są odwracalne przez nalokson przy wartości pA2 podobnej do jego działania antyantagonistycznego wobec morfiny. Podobnie jak wiele innych substancji zasadowych, metadon przenika do
komórek tucznych i uwalniania histaminę poprzez mechanizm nie-immunologiczny. Powoduje to zespół
uzależnienia typowy dla morfiny.

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie
Metadon jest jednym z lepiej rozpuszczalnych opioidów w lipidach i jest dobrze wchłaniany z przewodu
pokarmowego, ale przechodzi dość intensywny metabolizm pierwszego przejścia. Biodostępność
przewyższa 80%. Stężenia stanu stacjonarnego (ang. steady state) osiągane są w ciągu 5-7 dni.

Dystrybucja
Metadon wiąże się z albuminami oraz innymi białkami osocza krwi i białkami tkankowymi
(prawdopodobnie lipoproteinami), jego stężenia w płucach, wątrobie i nerkach są zdecydowanie wyższe niż
w krwi. Farmakokinetyka metadonu jest nietypowa pod względem intensywnego wiązania z białkami tkanek
i dość powolnego transportu pomiędzy jego rezerwami tkankowymi i osoczem. Metadon jest wydzielany
w pocie i obecny w ślinie, mleku kobiecym oraz krwi pępowinowej.

Metabolizm
Metabolizm metadonu katalizowany jest głównie przez CYP3A4, lecz CYP2D6 i CYP2B6 są również
zaangażowane w mniejszym stopniu. Metabolizm obejmuje głównie N-demetylację, podczas której
wytwarzane są najważniejsze metabolity: 2-etylidyno, 1,5-dimetylo-3,3-difenylopirolidynę (EDDP) i 2-
etylo-5-metylo-3,3-difenylo-1-pirolidynę (EMDP), przy czym oba są nieaktywne. W pewnym stopniu
zachodzi również hydroksylacja do metadolu poprzez N-demetylizację do normetadolu. Występują również
inne reakcje metaboliczne i znanych jest co najmniej osiem innych metabolitów.

Eliminacja
Okres półtrwania po podaniu pojedynczej dawki doustnej wynosi 12-18 (średnio 15) godzin, co częściowo
odzwierciedla dystrybucję do rezerw tkankowych, a także klirens metaboliczny i nerkowy. Przy regularnym
stosowaniu depozyt tkankowy jest już częściowo wypełniony, a więc okres półtrwania wydłuża się do 13-47
(średnio 25) godzin i odzwierciedla tylko klirens.

Metadon i jego metabolity są wydalane w różnym stopniu z kałem i moczem. Wydalanie metadonu znacznie
zwiększa się przy zakwaszeniu moczu. Około 30% dawki jest wydalane z kałem, ale odsetek ten jest zwykle
zmniejszony przy wyższych dawkach. Około 75% całkowitej eliminacji odbywa się w formie niesprzężonej.

13/14

Szczególne populacje
Nie ma istotnych różnic w profilu farmakokinetycznym u kobiet i mężczyzn. Klirens metadonu zmniejsza się
tylko do pewnego stopnia w podeszłym wieku (powyżej 65 lat).

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

U myszy metadon zmniejsza stężenia estriolu i FSH prowadząc do wzrostu miejsc resorpcji i zmniejszenia
liczby miejsc zagnieżdżenia, podczas gdy podawanie metadonu samcom szczurów przed kryciem prowadzi
do niekorzystnych skutków dla ich potomstwa, w szczególności do zmniejszenia masy urodzeniowej
i zwiększenia śmiertelności noworodków ze względu na zmniejszenie poziomów LH i testosteronu. Metadon
powoduje zaburzenia seksualne zarówno w zakresie sprawności seksualnej, jak i motywacji seksualnej
u chomików.

Metadon w dużych dawkach powodował wady wrodzone u świstaków, chomików i myszy, w przypadku
których w większości doniesień opisywano egzencefalię i wady centralnego układu nerwowego.
Sporadycznie u myszy obserwowano rozszczep odcinka szyjnego kręgosłupa. Brak zamknięcia cewy
nerwowej stwierdzono u zarodków kurzych. Metadon nie wykazywał właściwości teratogennych u szczurów
i królików. Ponadto, u szczurów obserwowano zmniejszenie liczby potomstwa wzrost śmiertelności,
zaburzenia wzrostu, neurologiczne zaburzenia behawioralne i zmniejszenie masy mózgu. U myszy
występowało zmniejszone kostnienie paliczków, mostka i czaszki oraz zmniejszenie liczby płodów
w miocie. Badania rakotwórczości nie zostały przeprowadzone.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Sorbitol ciekły, niekrystalizujący (E420)
Glicerol (E422)
Sodu benzoesan (E211)
Kwas cytrynowy jednowodny (E330)
Błękit brylantowy FCF (E133)
Woda oczyszczona

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

3 lata.

Okres ważności po pierwszym otwarciu pojemnika: 90 dni.

Okres ważności po sporządzeniu roztworu: 14 dni.

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Przechowywać w temperaturze poniżej 25°C. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony
przed światłem.

Po pierwszym otwarciu przechowywać w temperaturze poniżej 25°C. Przechowywać w oryginalnym
opakowaniu w celu ochrony przed światłem, nie dłużej niż przez 90 dni.

Po rozcieńczeniu okres ważności roztworu o stężeniu 1 mg/ml lub 5 mg/ml wynosi 14 dni o ile jest on
przechowywany w temperaturze poniżej 25°C, w butelce PET bez dostępu światła.

14/14

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Butelka ze szkła brunatnego typu III, z zakrętką z PP 28 zawierającą wkładkę z PE lub z zakrętką z PP 28
zawierającą wkładkę z PE z zabezpieczeniem przed dostępem dzieci i zabezpieczeniem gwarancyjnym,
w tekturowym pudełku.

Butelka zawiera 100 lub 1000 ml koncentratu do sporządzania roztworu doustnego.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do
stosowania

Produkt leczniczy jest dostarczany w opakowaniach do dozowania, które mogą być używane wyłącznie
przez wykwalifikowany personel medyczny.
Przed podaniem pacjentowi produkt ten powinien zostać rozcieńczony oczyszczoną wodą, do utworzenia
doustnego roztworu chlorowodorku metadonu o stężeniu 1 mg/ml lub 5 mg/ml.
Roztwór doustny chlorowodorku metadonu o stężeniu 1 mg/ml przygotowuje się przez rozcieńczenie
1 części koncentratu do sporządzania roztworu doustnego 9 częściami wody oczyszczonej (10-krotne
rozcieńczenie).
Roztwór doustny chlorowodorku metadonu o stężeniu 5 mg/ml przygotowuje się przez rozcieńczenie
1 części koncentratu do sporządzania roztworu doustnego 1 częścią wody oczyszczonej (2-krotne
rozcieńczenie).

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi
przepisami.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE DO
OBROTU

INN-FARM d.o.o.
Maleševa ulica 14
1000 Ljubljana
Słowenia

### 8. NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 10.03.2014
Data ostatniego przedłużenia pozwolenia: 23.04.2018

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI
PRODUKTU LECZNICZEGO

26.06.2023

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.