# Dexamethasone Krka

> Deksametazon · 20 mg · Tabletki

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Dexamethasone Krka
- **Nazwa powszechna:** Dexamethasonum
- **Substancja czynna:** [Deksametazon](https://apteka.online/odpowiedniki/dexamethasonum)
- **Moc:** 20 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** H02AB02
- **Liczba opakowań:** 12
- **Numer pozwolenia:** 23490
- **Podmiot odpowiedzialny:** Krka, d.d., Novo mesto
- **Producent:** Krka, d.d., Novo mesto
TAD Pharma GmbH, Słowenia
Niemcy
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/kortykosteroidy-do-stosowania-ogolnego/dexamethasone-krka-tabl-20-mg-krka
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/kortykosteroidy-do-stosowania-ogolnego/dexamethasone-krka-tabl-20-mg-krka.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/33407/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/33407/characteristic

## Dostępne opakowania (12)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 20 tabl. w blistrze | 5909991297763 | Rp | 286,07 zł (dopłata od 28,44 zł) | Bardzo dobrze dostępny (5/5) | — |
| 10 tabl. w blistrze | 5909991297749 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 10 tabl. w blistrze perforowanym | 5909991297732 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 20 tabl. w blistrze perforowanym | 5909991297756 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 30 tabl. w blistrze | 5909991297770 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 30 tabl. w blistrze perforowanym | 5909991297787 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 50 tabl. w blistrze | 5909991297794 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 50 tabl. w blistrze perforowanym | 5909991297800 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 60 tabl. w blistrze | 5909991297824 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 60 tabl. w blistrze perforowanym | 5909991297817 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 100 tabl. w blistrze | 5909991297831 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 100 tabl. w blistrze perforowanym | 5909991297848 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |

## Leki refundowane

### 20 tabl. w blistrze — EAN 5909991297763 · cena jedn. 14,30 zł / tabl.

| Wskazanie | Poziom | Cena 100% | Dopłata | Refundacja NFZ | Limit |
|---|---|---|---|---|---|
| We wszystkich zarejestrowanych wskazaniach na dzień wydania decyzji | ryczałt | 286,07 zł | 28,44 zł | 257,63 zł | 286,07 zł |

**Bezpłatnie z uprawnieniem S (seniorzy 65+) oraz DZ (dzieci i młodzież do 18): 0,00 zł** — lek na wykazie bezpłatnych leków MZ (pełna bezpłatność dla uprawnionego pacjenta, w zakresie wskazań objętych refundacją).

> Ceny urzędowe (maksymalne) z obwieszczenia refundacyjnego MZ 82W. Rzeczywista dopłata zależy od poziomu odpłatności i wskazania na recepcie. Leki ujęte w wykazie bezpłatnych leków MZ są całkowicie bezpłatne (0,00 zł) dla osób z uprawnieniem S (seniorzy 65+) lub DZ (dzieci i młodzież do 18).

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Dexamethasone Krka, 20 mg, tabletki
Dexamethasone Krka, 40 mg, tabletki

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka zawiera 20 mg deksametazonu.
Każda tabletka zawiera 40 mg deksametazonu.

Substancja pomocnicza o znanym działaniu:
Każda tabletka zawiera 389,5 mg laktozy (laktozy jednowodnej).
Każda tabletka zawiera 779 mg laktozy (laktozy jednowodnej).

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka

20 mg tabletki: Białe lub prawie białe, okrągłe tabletki ze ściętymi krawędziami, z linią podziału i
wygrawerowanym napisem 20 na jednej stronie (grubość: 4,0-6,0 mm; średnica: 10,7-11,3 mm).
Tabletkę można podzielić na równe dawki.
40 mg tabletki: Białe lub prawie białe, owalne tabletki z linią podziału po obu stronach (grubość: 6,0-
8,0 mm; długość: 18,7-19,3 mm). Tabletkę można podzielić na równe dawki.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Choroby dermatologiczne
Pęcherzyca zwykła.

Zaburzenia autoimmunologiczne i choroby reumatyczne
Zapalenie mięśni.

Choroby hematologiczne
Idiopatyczna plamica małopłytkowa u dorosłych.

Choroby onkologiczne
Przerzutowy ucisk rdzenia kręgowego.
Profilaktyka i leczenie wymiotów wywołanych przez cytostatyki, chemioterapię emetogenną wraz z
innymi środkami przeciwwymiotnymi.
Leczenie objawowego szpiczaka mnogiego, ostrej białaczki limfoblastycznej, choroby Hodgkina i
chłoniaka nieziarniczego, w połączeniu z innymi lekami.

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Należy mieć na uwadze, że jest to produkt leczniczy w dużej dawce.
Zalecane jest stosowanie leku Dexamethasone Krka w najmniejszej skutecznej dawce.

Deksametazon jest zwykle podawany w dawkach od 0,5 mg do 10 mg na dobę, w zależności od
leczonej choroby. W poważniejszych stanach chorobowych konieczne może być stosowanie dawek
powyżej 10 mg na dobę. Dawka powinna być ustalana w zależności od reakcji indywidualnych
pacjentów oraz nasilenia choroby. W celu zminimalizowania skutków ubocznych należy stosować
najmniejszą skuteczną dawkę.

Jeżeli lekarz nie zaleci inaczej, wskazane jest stosowanie następujących dawek:
Wymienione poniżej zalecenia dotyczące dawkowania mają wyłącznie charakter informacyjny.
Początkowe i dobowe dawki należy zawsze określić w oparciu o reakcję indywidualną pacjentów
oraz nasilenie choroby.

– Pęcherzyca: dawka początkowa 300 mg przez trzy dni, po czym powinno nastąpić ograniczanie
dawki zgodnie z potrzebami klinicznymi.
– Zapalenie mięśni: 40 mg przez 4 dni w cyklu
– Idiopatyczna plamica małopłytkowa: 40 mg przez 4 doby w cyklach.
– Przerzutowy ucisk rdzenia kręgowego.: dawka początkowa i czas trwania leczenia w zależności
od przyczyn i nasilenia choroby. W opiece paliatywnej mogą być stosowane bardzo duże dawki,
maksymalnie do 96 mg. Dla optymalnego dawkowania i ograniczenia liczby tabletek można łączyć
tabletki o niższej mocy (4 mg i 8 mg) z tabletkami o wyższej mocy (20 mg lub 40 mg).
– Profilaktyka i leczenie wymiotów wywołanych przez cytostatyki, chemioterapię emetogenną
wraz z innymi lekami przeciwwymiotnymi: 8–20 mg (jedna tabletka 20 mg lub pół tabletki 40 mg)
przed chemioterapią, a następnie 4–16 mg na dobę w drugim i trzecim dniu terapii.
– Leczenie objawowego szpiczaka mnogiego, ostrej białaczki limfoblastycznej, choroby
Hodgkina i chłoniaka nieziarniczego, w połączeniu z innymi lekami: zazwyczaj stosowana dawka
to 40 mg lub 20 mg raz na dobę.
Dawka i częstość podawania różnią się w zależności od protokołu terapii i innych przyjmowanych
leków. Podawanie deksametazonu powinno odbywać się zgodnie z wytycznymi dotyczącymi
dawkowania deksametazonu opisanymi w charakterystyce produktu leczniczego innego
przyjmowanego leku, jeżeli zostały tam umieszczone. Jeżeli nie, należy postępować zgodnie
z krajowymi lub międzynarodowymi protokołami i wytycznymi dawkowania. Lekarz przepisujący lek
powinien dokładnie ocenić właściwą dawkę w każdym przypadku, biorąc pod uwagę stan pacjenta
i status jego choroby.

Zaburzenia czynności nerek
Pacjenci poddawani regularnym hemodializom mogą wykazywać zwiększony klirens leku w procesie
dializy i wobec tego wymagają odpowiedniego dostosowania dawki steroidu.

Zaburzenia czynności wątroby
U pacjentów z poważną chorobą wątroby konieczne może być odpowiednie dostosowanie dawki.
U pacjentów z poważną niewydolnością wątroby biologiczne działanie deksametazonu może być
spotęgowane przez wolniejszy metabolizm (wydłużony okres półtrwania w osoczu) oraz
hipoalbuminemię (zwiększone stężenie niezwiązanego leku w osoczu), co może także prowadzić do
nasilenia skutków ubocznych.

Pacjenci w podeszłym wieku
Leczenie osób w podeszłym wieku, zwłaszcza długotrwałe, powinno być planowane z
uwzględnieniem poważniejszych konsekwencji powszechnie spotykanych skutków ubocznych
działania kortykosteroidów u osób w podeszłym wieku (osteoporoza, cukrzyca, nadciśnienie tętnicze,
osłabienie odporności, zmiany psychologiczne). U tego typu pacjentów stężenie deksametazonu w
osoczu może być wyższe, a jego wydalanie wolniejsze niż u osób młodszych, w związku z czym
należy odpowiednio obniżyć dawkę.

Dzieci i młodzież

Wydalanie deksametazonu jest równoważne u dzieci i dorosłych, jeżeli dawka jest dostosowana do
powierzchni ich ciała. Dawkę należy planować, mając na uwadze potencjalny wpływ na wzrost
i rozwój dziecka oraz zwracając uwagę na oznaki zahamowania czynności kory nadnerczy.

Leczenie długotrwałe
W przypadku długotrwałego leczenia kilku chorób, po terapii początkowej należy dokonać zmiany
glikokortykosteroidu z deksametazonu na prednizon lub prednizolon, w celu ograniczenia hamującego
wpływu na korę nadnerczy.

Wstrzymanie leczenia
W przypadku nagłego zakończenia długotrwałej terapii z użyciem dużych dawek
glikokortykosteroidów może dojść do ostrej niedoczynności kory nadnerczy. Wobec tego dawkę
glikokortykosteroidów należy stopniowo zmniejszać ku końcowi terapii, a leczenia nie należy
przerywać gwałtownie, lecz – w razie konieczności – również stopniowo (patrz punkt 4.4).

Sposób podawania

Deksametazon należy przyjmować z posiłkiem lub po posiłku w celu zminimalizowania podrażnienia
przewodu pokarmowego. Należy unikać spożywania napojów zawierających alkohol lub kofeinę.
Dexamethasone Krka występuje w postaci tabletek 4 mg, 8 mg, 20 mg i 40 mg. Tabletki można
podzielić na połowy co zapewnia dodatkową moc 2 mg i 10 mg i pozwala pacjentowi łatwiej połknąć
tabletkę.
Gdy schemat leczenia co drugi dzień, nie jest możliwy, całą dawkę dobową glukokortykosteroidu
zazwyczaj można podać rano jako dawkę pojedynczą; Jednakże, niektórzy pacjenci wymagają
podzielenia dobowej dawki glikokortykosteroidów.

#### 4.3 Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w
punkcie 6.1.
Zakażenie układowe, chyba że zostanie zastosowana specyficzna terapia przeciwinfekcyjna.
Owrzodzenie żołądka lub dwunastnicy.
Wykonywanie szczepień z użyciem szczepionek żywych jest przeciwwskazane w trakcie leczenia
dużymi terapeutycznymi dawkami deksametazonu (i innych kortykosteroidów) ze względu na
możliwość wystąpienia infekcji wirusowej (patrz punkt 4.4 i 4.5).

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Niedoczynność kory nadnerczy
Niedoczynność kory nadnerczy, która jest spowodowana leczeniem glikokortykosteroidem, może –w
zależności od dawki i czasu trwania leczenia – utrzymywać się przez wiele miesięcy, a w niektórych
przypadkach nawet ponad rok od zakończenia leczenia. Podczas leczenia deksametazonem z powodu
szczególnych warunków stresu fizycznego (uraz, zabieg, poród itp.) konieczne może być tymczasowe
zwiększenie dawki. Ze względu na potencjalne ryzyko w warunkach związanych ze stresem należy
oznaczyć poziom kortyzolu we krwi pacjentów poddawanych długotrwałej terapii. Nawet w
przypadkach wydłużonej niedoczynności kory nadnerczy po zakończeniu leczenia podawanie
glikokortykosteroidów może być konieczne w sytuacjach związanych ze stresem fizycznym. Ostra
postać niedoczynności kory nadnerczy wywołanej terapią może zostać zminimalizowana dzięki
łagodnemu zmniejszaniu dawki do momentu planowanego zakończenia leczenia.

Leczenie deksametazonem powinno być wdrażane wyłącznie w przypadku najpoważniejszych
wskazań i – jeżeli to konieczne – z dodatkowym celowanym leczeniem przeciwinfekcyjnym
w następujących chorobach:
- ostre infekcje wirusowe (Herpes zoster, Herpes simplex, Varicella, opryszczkowe zapalenie
rogówki);
- przewlekłe aktywne zapalenie wątroby z obecnością antygenu HbsAG;

- od około 8 tygodni przed do 2 tygodni po szczepieniu z użyciem żywej szczepionki (patrz punkt
#### 4.3 i 4.5);
- układowe mykozy i parazytozy (np. zakażenie mątwikiem);
- choroba Heine Medina (polio);
- zapalenie węzłów chłonnych po szczepieniu BCG;
- ostre i przewlekłe zakażenia bakteryjne;
- w przypadku przebytej gruźlicy (ryzyko reaktywacji) stosować tylko pod osłoną leków
przeciwgruźliczych;
- zdiagnozowana lub podejrzewana węgorczyca (zakażenie nicieniami); leczenie
glikokortykosteroidami może prowadzić do masywnej infekcji węgorkiem, jego
rozprzestrzenienia się w organizmie i rozległej migracji larw.

Ponadto leczenie deksametazonem powinno być wdrażane wyłącznie z poważnych wskazań i – jeżeli
to konieczne – należy stosować dodatkowe specyficzne sposoby leczenia w przypadku:
- wrzodów żołądka lub jelit;
- poważnej osteoporozy (ponieważ kortykosteroidy mają negatywny wpływ na bilans wapniowy);
- nieuregulowanego nadciśnienia tętniczego;
- nieuregulowanej cukrzycy;
- zaburzeń psychiatrycznych (w tym w wywiadzie);
- jaskry zamkniętego kąta i jaskry otwartego kąta;
- owrzodzenia rogówki i urazów rogówki;
- ciężkiej niewydolność serca.

Reakcja anafilaktyczna
Może dojść do poważnych reakcji anafilaktycznych.

Zapalenie ścięgna
Ryzyko wystąpienia zapalenia ścięgna i zerwania ścięgna zwiększa się u pacjentów leczonych
jednocześnie glikokortykosteroidami i fluorochinolonami.

Miastenia gravis
Miastenia gravis obecna przed rozpoczęciem leczenia deksametazonem może w początkowej fazie
kuracji ulec zaostrzeniu.

Zaburzenia widzenia
Zaburzenia widzenia mogą wystąpić w wyniku ogólnoustrojowego i miejscowego stosowania
kortykosteroidów. Jeżeli u pacjenta wystąpią takie objawy, jak nieostre widzenie lub inne zaburzenia
widzenia, należy rozważyć skierowanie go do okulisty w celu ustalenia możliwych przyczyn, do
których może należeć zaćma, jaskra lub rzadkie choroby, takie jak centralna chorioretinopatia
surowicza (CSCR), którą notowano po ogólnoustrojowym i miejscowym stosowaniu
kortykosteroidów.

Wady narządu wzroku
Układowe leczenie glikokortykosteroidami może spowodować chorioretinopatię, która może
prowadzić do pogorszenia wzroku lub nawet jego utraty.
Długotrwałe stosowanie kortykosterydów może wywołać zaćmę podtorebkową tylną, jaskrę
z możliwością uszkodzenia nerwu wzrokowego i może zwiększyć ryzyko wtórnych zakażeń oka
spowodowanych przez grzyby lub wirusy.
Kortykosteroidy powinny być stosowane ostrożnie u pacjentów z opryszczką oka ze względu na
możliwość perforacji rogówki.

Perforacja jelita
Ze względu na ryzyko perforacji jelita deksametazon musi być stosowany wyłącznie z nagłych
wskazań i pod odpowiednią kontrolą w przypadku:
- poważnego wrzodziejącego zapalenia jelita grubego;
- zapalenia uchyłków;

- zespolenia jelitowo-jelitowego (bezpośrednio po zabiegu).
Oznaki podrażnienia otrzewnej po perforacji żołądkowo-jelitowej mogą nie wystąpić u pacjentów
otrzymujących wysokie dawki glikokortykosteroidów.

Cukrzyca
Podczas podawania deksametazonu osobom chorym na cukrzycę należy wziąć pod uwagę większe
zapotrzebowanie na insulinę lub doustne leki przeciwcukrzycowe.

Choroby układu krążenia
Podczas leczenia deksametazonem konieczna jest regularna kontrola ciśnienia krwi, zwłaszcza
podczas podawania większych dawek produktu oraz u pacjentów z nieuregulowanym nadciśnieniem.
Ze względu na ryzyko zaostrzenia objawów choroby pacjenci z ciężką niewydolnością serca powinni
pozostawać pod uważną obserwacją.
U pacjentów leczonych wysokimi dawkami deksametazonu może wystąpić bradykardia.
Należy zachować ostrożność przy stosowaniu kortykosteroidów u pacjentów, którzy niedawno
przebyli zawał serca, ze względu na doniesienia o przypadkach pęknięcia serca.

Zakażenia
Leczenie deksametazonem może maskować objawy istniejącej lub rozwijającej się infekcji,
utrudniając przez to diagnozę. Długie stosowanie nawet małych ilości deksametazonu prowadzi do
zwiększonego ryzyka zakażenia, również przez mikroorganizmy, które w innych okolicznościach
rzadko wywołują infekcje (tak zwane infekcje oportunistyczne).

Szczepienia
Szczepienia szczepionkami nieaktywnymi można wykonywać w każdym momencie. Jednakże należy
pamiętać, że reakcja odpornościowa, i w konsekwencji skuteczność szczepionki, może być osłabiona
w przypadku większych dawek kortykoidów.

Podczas długotrwałej kuracji deksametazonem zalecane są regularne kontrolne wizyty lekarskie
(obejmujące badania wzroku raz na trzy miesiące).

Zaburzenia metaboliczne
Podczas podawania dużych dawek należy kontrolować przyjmowanie właściwej ilości wapnia,
ograniczenie spożycia sodu, a także stężenie potasu w surowicy. W zależności od czasu trwania terapii
oraz przyjmowanej dawki można oczekiwać negatywnego wpływu na metabolizm wapnia, co oznacza
potrzebę wprowadzenia profilaktyki osteoporozy. Dotyczy to przede wszystkim pacjentów ze
współistniejącymi czynnikami ryzyka, takimi jak predyspozycje genetyczne, podeszły wiek, po
menopauzie, niedobór białek i wapnia w diecie, nałogowe palenie papierosów, nadmierne spożycie
alkoholu, a także zbyt mała aktywność fizyczna. Profilaktyka obejmuje spożywanie właściwej ilości
wapnia i witaminy D oraz aktywność fizyczną. Należy rozważyć zastosowanie dodatkowego leczenia
w przypadku zdiagnozowanej wcześniej osteoporozy.
Kortykosteroidy trzeba stosować ostrożnie u pacjentów z migreną, ponieważ mogą one powodować
zatrzymanie płynów.

Zmiany psychologiczne
Zmiany psychologiczne przyjmują różne formy, a najczęstszą z nich jest euforia. Mogą także wystąpić
depresja, reakcje psychotyczne i skłonności samobójcze.
Powyższe zaburzenia mogą być poważne. Zwykle pojawiają się w ciągu kilku dni lub tygodni od
rozpoczęcia przyjmowania leku. Częściej występują po większych dawkach produktu. Większość z
tych problemów znika po zmniejszeniu dawki lub zakończeniu terapii. Jednakże jeżeli tego typu
problemy się pojawią, mogą wymagać leczenia. W kilku przypadkach problemy ze zdrowiem
psychicznym wystąpiły po zmniejszeniu dawki lub zakończeniu przyjmowania produktu.

Obrzęk mózgu lub zwiększone ciśnienie śródczaszkowe
Kortykosteroidów nie należy stosować w przypadku urazów głowy, gdyż nie będą raczej w takich
przypadkach skuteczne, a mogą być nawet szkodliwe.

Zespołu rozpadu guza
Po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu zgłaszano przypadki zespołu rozpadu guza,
dotyczyło to pacjentów z nowotworami układu krwiotwórczego, leczonych deksametazonem w
monoterapii lub w skojarzeniu z innymi chemioterapeutykami. Należy podjąć odpowiednie środki
ostrożności i ściśle kontrolować pacjentów z grupy wysokiego ryzyka zespołu rozpadu guza, do której
należą pacjenci z wysokim indeksem proliferacyjnym, dużym rozmiarem guza oraz o dużej
wrażliwości na leki cytotoksyczne.

Wstrzymanie leczenia
Dawkę glikokortykosteroidów należy zmniejszać stopniowo.
Należy rozważyć następujące zagrożenia związane z przerwaniem lub zaprzestaniem długotrwałego
podawania produktu:
- zaostrzenie lub nawrót choroby, ostra niewydolność nerek, zespół odstawienia
kortykosteroidów („zespół odstawienia” może obejmować gorączkę, ból mięśni i stawów,
zapalenie błony śluzowej nosa (nieżyt błony śluzowej nosa), utratę masy ciała, świąd skóry i
stan zapalny oka (zapalenie spojówek));
- niektóre choroby wirusowe (ospa wietrzna, odra) u pacjentów leczonych
glikokortykosteroidami mogą mieć bardzo poważny przebieg;
- szczególnie narażone są dzieci oraz osoby z upośledzonym układem odpornościowym, które nie
przechodziły jeszcze ospy wietrznej lub odry; jeżeli w trakcie leczenia deksametazonem osoby
te będą miały kontakt z osobami chorymi na odrę lub ospę wietrzną, należy – w razie
konieczności – zastosować działania profilaktyczne.

Przełom guza chromochłonnego
Po podaniu kortykosteroidów o działaniu ogólnoustrojowym zgłaszano przełom w przebiegu guza
chromochłonnego, niekiedy zakończony zgonem. Kortykosteroidy należy stosować tylko po
odpowiedniej ocenie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku pacjentów, u których podejrzewa się
lub stwierdzono występowanie guza chromochłonnego.

Dzieci i młodzież
Kortykosteroidy powodują, zależne od dawki, zahamowanie wzrostu u niemowląt, dzieci oraz
nastolatków, ponieważ mogą wywoływać wcześniejsze zamykanie nasad kości, które może być
nieodwracalne. Wobec tego, podczas długotrwałej kuracji deksometazonem, wskazania do stosowania
produktu u dzieci muszą być bardzo poważne, a tempo wzrostu dzieci należy regularnie sprawdzać.
Dostępne dane wskazują na występowanie długotrwałych zdarzeń niepożądanych wpływających na
rozwój neurologiczny wcześniaków z przewlekłą chorobą płuc po rozpoczęciu wczesnego leczenia
(<96 godzin) w dawce początkowej 0,25 mg/kg masy ciała dwa razy na dobę.

Osoby w podeszłym wieku
Skutki uboczne układowego stosowania kortykosteroidów mogą mieć poważne konsekwencje,
zwłaszcza u osób w podeszłym wieku, z osteoporozą, nadciśnieniem tętniczym, hipokaliemią,
cukrzycą, podatnych na infekcje oraz atrofię skóry. W celu uniknięcia reakcji zagrażających życiu
wymagana jest ścisła obserwacja kliniczna.

Wpływ na badania diagnostyczne
Glikokortykosteroidy mogą hamować reakcję skóry na testy alergiczne. Mogą także wpływać na
wynik testu redukcji błękitu nitrotetrazoliowego do wykrywania zakażeń bakteryjnych, dając wyniki
fałszywie ujemne.

Uwagi na temat dopingu
Wykonywanie testów dopingowych w trakcie przyjmowania deksametazonu może skutkować
wynikiem pozytywnym.

Produkt leczniczy Dexamethasone Krka zawiera laktozę. Pacjenci z rzadko występującą dziedziczną
nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie

powinni przyjmować tego produktu leczniczego.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Przed rozpoczęciem stosowania produktu leczniczego Dexamethasone Krka w skojarzeniu z innym
produktem leczniczym należy zapoznać się z charakterystyką produktu leczniczego skojarzonego
produktu.
Interakcje farmakodynamiczne

Pacjenci przyjmujący NLPZ powinni być poddawani obserwacji, ponieważ NLPZ mogą zwiększyć
częstość występowania i (lub) nasilenie dolegliwości związanych ze wrzodami żołądka. W przebiegu
hipoprotrombinemii należy uważać podczas stosowania aspiryny w połączeniu z kortykosteroidami.
Kortykosteroidy zwiększają klirens nerkowy salicylanów. Wobec tego dawkę salicylanów można
obniżyć po zakończeniu podawania steroidów. Odstawienie steroidów może prowadzić do zatrucia
salicylanami ze względu na wzrost ich stężenia w surowicy.

Kortykosteroidy osłabiają działanie leków przeciwcukrzycowych, takich jak insulina,
sulfonylomocznik i metformina. Sporadycznie może wystąpić hiperglikemia i ketoacydoza
cukrzycowa.
Wobec tego u osób z cukrzycą na początku leczenia należy częściej wykonywać badania krwi i
moczu.

Wzrasta także hipokaliemiczny wpływ acetazolamidu, diuretyków pętlowych, diuretyków
tiazydowych, leków moczopędnych, amfoterycyny B w zastrzykach, gluko-,
mineralokortykosteroidów, tetrakozaktydu i leków przeczyszczających. Hipokaliemia zwiększa
prawdopodobieństwo zaburzeń rytmu serca, zwłaszcza torsade de pointes, oraz zwiększa toksyczność
glikozydów nasercowych. Przed rozpoczęciem leczenia kortykosteroidami należy wyrównać niedobór
potasu. Ponadto istnieją doniesienia, według których równoczesne stosowanie amfoterycyny B i
hydrokortyzonu prowadziło do powiększenia i niewydolności serca.
Leki przeciwwrzodowe: karbenoksolon zwiększa ryzyko wystąpienia hipokaliemii.
Chlorokina, hydroksychlorokina i meflokina: zwiększone ryzyko miopatii i kardiomiopatii.

Równoczesne podawanie inhibitorów ACE niesie ze sobą zwiększone ryzyko chorób krwi.
Kortykosteroidy mogą osłabiać działanie leków obniżających ciśnienie krwi. W trakcie leczenia
deksametazonem konieczne może być dostosowanie dawkowania leków przeciwnadciśnieniowych.

Talidomid: należy zachować szczególną ostrożność podczas jednoczesnego podawania z talidomidem,
istnieją doniesienia o przypadkach toksycznego martwiczego oddzielania się naskórka.

Podczas leczenia deksametazonem może dojść do osłabienia działania szczepionek.
Wykonywanie szczepień z użyciem szczepionek żywych jest przeciwwskazane w trakcie leczenia
dużymi terapeutycznymi dawkami deksametazonu (i innych kortykosteroidów) ze względu na
możliwość wystąpienia infekcji wirusowej. W takim przypadku szczepienie należy odłożyć na co
najmniej 3 miesiące po zakończeniu kuracji kortykosteroidami. Stosowanie innych typów immunizacji
podczas leczenia dużymi terapeutycznymi dawkami kortykosteroidów może być niebezpieczne ze
względu na ryzyko powikłań neurologicznych i ograniczonego lub nieobecnego wzrostu liczby
przeciwciał (w porównaniu z oczekiwanymi wartościami), a co za tym idzie – słabszego działania
ochronnego. Jednakże pacjenci, którym kortykosteroidy podawano miejscowo (pozajelitowo) lub
przez krótki czas (poniżej 2 tygodni) i w mniejszych dawkach, mogą być szczepieni.

Inhibitory cholinesterazy: równoczesne stosowanie inhibitorów cholinesterazy i kortykosteroidów
może powodować poważne osłabienie mięśni u pacjentów z miastenią gravis. Jeżeli to możliwe,
inhibitory cholinesterazy należy odstawić co najmniej 24 godziny przed rozpoczęciem terapii
kortykosteroidami.

Ryzyko wystąpienia zapalenia ścięgna i zerwania ścięgna zwiększa się u pacjentów leczonych

jednocześnie glikokortykosteroidami i fluorochinolonami.

Spodziewane jest, że jednoczesne podawanie inhibitorów CYP3A, w tym produktów zawierających
kobicystat, zwiększy ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych.
Należy unikać łączenia leków, chyba że korzyść przewyższa zwiększone ryzyko ogólnoustrojowych
działań niepożądanych związanych ze stosowaniem kortykosteroidów; w takim przypadku pacjenta
należy obserwować w celu wykrycia ogólnoustrojowych działań kortykosteroidów.

Interakcje farmakokinetyczne
Wpływ innych leków na deksametazon
Deksametazon jest metabolizowany przez cytochrom P450 3A4 (CYP3A4).
Podawanie deksametazonu wraz z induktorami CYP3A4, takimi jak efedryna, barbiturany, ryfabutyna,
ryfampicyna, fenytoina i karbamazepina, może prowadzić do zmniejszenia poziomu deksametazonu
w osoczu, co oznacza konieczność zwiększenia dawki.
Aminoglutetymid może przyspieszyć eliminację deksametazonu oraz osłabić jego skuteczność.
W razie potrzeby należy dostosować dawkę deksametazonu.
Żywice wiążące kwasy żółciowe, takie jak cholestyramina, mogą ograniczać absorpcję
deksametazonu.
Stosowane objawowo leki gastrologiczne, zobojętniające kwas żołądkowy, węgiel aktywny:
zaobserwowano zmniejszenie resorpcji glikokortykosteroidów przy równoczesnym podawaniu
prednizolonu i deksametazonu. Wobec tego glikokortykosteroidy należy podawać z odpowiednim
opóźnieniem po objawowo stosowanych lekach gastrologicznych, zobojętniających kwas żołądkowy,
węglu aktywnym (z zachowaniem co najmniej dwóch godzin odstępu).
Podawanie deksametazonu z inhibitorami CYP3A4, takimi jak azole przeciwgrzybicze
(np. ketokonazol, itrakonazol), inhibitory proteazy HIV (np. ritonawir), a także antybiotykami
makrolidowymi (np. erytromycyna) może prowadzić do zwiększonego stężenia w osoczu
i zmniejszonego klirensu deksametazonu. Gdy to konieczne, dawkę deksametazonu należy
zmniejszyć.
Ketokonazol może nie tylko zwiększyć stężenie deksametazonu w osoczu poprzez hamowanie
działania CYP3A4, ale także zahamować syntezę kortykosteroidów w nadnerczach i spowodować
niedoczynność kory nadnerczy w momencie zakończenia terapii kortykosteroidami.
Estrogeny, w tym doustne środki antykoncepcyjne, mogą hamować metabolizowanie niektórych
kortykosteroidów i przez to wzmocnić ich działanie.

Wpływ deksametazonu na inne leki
Deksametazon to umiarkowany induktor CYP3A4. Podawanie deksametazonu z substancjami
metabolizowanymi przez CYP3A4 może prowadzić do zwiększenia klirensu i zmniejszenia stężenia
tych substancji w osoczu.
Leki przeciwgruźlicze: przy równoczesnym stosowaniu prednizolonu zaobserwowano obniżenie
stężenia izoniazydu w osoczu. Należy prowadzić odpowiednią obserwację pacjentów zażywających
izoniazyd.
Cyklosporyna: równoczesne podawanie cyklosporyny i kortykosteroidów może prowadzić do
nasilenia działania obydwu substancji. Istnieje zwiększone ryzyko napadów mózgowych.
Prazykwantel: obniżone stężenie prazykwantelu w osoczu powoduje ryzyko niepowodzenia leczenia
spowodowanego zwiększonym metabolizmem deksametazonu w wątrobie.
Antykoagulanty doustne (kumaryna): równoczesna terapia kortykosteroidami może wzmacniać lub
osłabiać działanie doustnych antykoagulantów. W przypadku dużych dawek lub kuracji trwającej
ponad 10 dni istnieje ryzyko krwawienia charakterystycznego dla terapii kortykosteroidowych (z
błony śluzowej żołądka, kruchość naczyń). Pacjenci przyjmujący kortykosteroidy w połączeniu z
doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi należy poddać ścisłej obserwacji (badanie kontrolne w 8
dniu terapii, a następnie co dwa tygodnie w trakcie i po zakończeniu terapii).
Atropina i inne leki antycholinergiczne: podczas podawania wspólnie z deksametazonem można
zaobserwować zwiększenie ciśnienia śródocznego.
Niedepolaryzujące środki zwiotczające: zwiotczenie mięśni może trwać dłużej.
Somatotropina: może dojść do osłabienia działania hormonu wzrostu.
Protyrelina: podczas podawania protureliny można zaobserwować ograniczony wzrost poziomu TSH.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża
Deksametazon przenika przez łożysko. Podawanie kortykosteroidów ciężarnym zwierzętom może
powodować nieprawidłowy rozwój płodu, w tym rozszczep podniebienia, zahamowanie wzrostu
wewnątrzmacicznego oraz mieć niekorzystny wpływ na wzrost i rozwój mózgu. Nie ma dowodów na
to, że kortykosteroidy zwiększają częstotliwość występowania wad wrodzonych, takich jak rozszczep
podniebienia lub wargi u ludzi (patrz punkt 5.3). Długotrwała lub wielokrotna terapia
kortykosteroidami zwiększa ryzyko zahamowania wzrostu wewnątrzmacicznego. U noworodków
poddawanych działaniu kortykosteroidów w okresie prenatalnym istnieje zwiększone ryzyko
niedoczynności kory nadnerczy, która zwykle samoistnie ustępuje po porodzie i rzadko ma znaczenie
kliniczne. Deksametazon może być przepisywany podczas ciąży, a zwłaszcza w pierwszym
trymestrze, jedynie jeżeli korzyści przewyższają zagrożenia dla matki i dziecka.

Karmienie piersią
Glikokortykosteroidy przenikają do mleka matki. Nie ma wystarczającej ilości informacji na temat
obecności deksametazonu w mleku matki. Nie można wykluczyć zagrożenia dla noworodków lub
niemowląt. Dzieci matek przyjmujących wysokie dawki kortykosteroidów przez dłuższy czas mogą
wykazywać pewien stopień upośledzenia kory nadnerczy.
Decyzja dotycząca kontynuacji bądź zaprzestania karmienia piersią lub kontynuacji bądź zaprzestania
stosowania deksametazonu powinna zostać podjęta po rozważeniu korzyści karmienia piersią dla
dziecka oraz korzyści stosowania deksametazonu u matki.

Płodność
Deksametazon osłabia biosyntezę testosteronu i wydzielanie endogennego ACTH, które ma wpływ na
spermatogenezę oraz cykl jajnikowy.

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i
obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu.

Deksametazon może powodować stan dezorientacji, halucynacje, zawroty głowy, senność, zmęczenie,
omdlenie oraz niewyraźne widzenie (patrz punkt 4.8). Pacjentów, u których występują te objawy,
należy poinformować, że nie należy prowadzić pojazdów, obsługiwać maszyn ani wykonywać
niebezpiecznych zadań w trakcie przyjmowania deksametazonu.

#### 4.8 Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa
Częstość występowania przewidywanych skutków ubocznych jest skorelowana ze względną mocą
substancji, dawką, porą podania i czasem trwania terapii. Podczas krótkiej kuracji, zgodnej
z zalecanym dawkowaniem i połączonej z dokładną obserwacją pacjentów, ryzyko wystąpienia
skutków ubocznych jest niskie.

Zwykle występujące skutki uboczne krótkotrwałej kuracji deksametazonem (dni/tygodnie) obejmują
przyrost masy ciała, zaburzenia psychologiczne, nietolerancję glukozy oraz przejściową
niedoczynność kory nadnerczy. Długotrwałe leczenie deksametazonem (miesiące/lata) zwykle
powoduje otyłość brzuszną, wrażliwość skórną, atrofię mięśni, osteoporozę, zahamowanie wzrostu i
długotrwałą niewydolność nadnerczy. (Patrz także punkt 4.4 – Specjalne ostrzeżenia i środki
ostrożności dotyczące stosowania).

Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych

Częstość nieznana.

Zakażenia i zarażenia
pasożytnicze
Zwiększona podatność na (latentne) infekcje* (takie jak
posocznica, gruźlica, zaostrzenie infekcji oka, ospa wietrzna,
odra, zakażenia grzybicze i wirusowe) – którym towarzyszą
maskowanie objawów klinicznych, infekcje oportunistyczne
Zaburzenia krwi i układu
chłonnego
Leukocytoza, limfopenia, eozynopenia, nadkrwistość, zaburzenia
krzepliwości.
Zaburzenia układu
immunologicznego
Reakcje alergiczne obejmujące anafilaksję, immunosupresję
(patrz. także „Zakażenia i choroby pasożytnicze”).
Zaburzenia endokrynologiczne Hamowanie osi podwzgórzowo-przysadkowo-jajnikowej oraz
indukcja zespołu Cushinga (typowe objawy: twarz księżycowata,
hiperwolemia, otyłość brzuszna), wtórna niewydolność
nadnerczy i przysadki* (zwłaszcza w sytuacjach stresu, takich
jak uraz lub zabieg), zahamowanie wzrostu w okresie
niemowlęcym, dzieciństwie i okresie dojrzewania, nieregularne
miesiączki oraz brak miesiączki, hirsutyzm.
Zaburzenia metabolizmu i
odżywiania
Przyrost masy ciała, ujemny bilans białkowy i wapniowy*,
zwiększony apetyt, zatrzymywanie sodu i wody w organizmie*,
utrata potasu* (uwaga: zaburzenia rytmu serca), alkaloza
hipokaliemiczna, wystąpienie objawów latentnej cukrzycy,
upośledzenie tolerancji węglowodanów z zapotrzebowaniem na
zwiększoną dawkę leków przeciwcukrzycowych*,
hipercholesterolemia, hipertrójglicerydemia.
Zaburzenia psychiczne Uzależnienie psychiczne, depresja, bezsenność, zaostrzona
schizofrenia, choroba psychiczna, od euforii do objawowej
psychozy.
Zaburzenia układu nerwowego Zwiększone ciśnienie śródczaszkowe z obrzękiem tarczy nerwu
wzrokowego u dzieci (guz rzekomy mózgu) zwykle po
zakończeniu leczenia; objawy latentnej epilepsji, większa ilość
ataków w czynnej epilepsji, zawroty głowy, ból głowy.
Zaburzenia oka Podwyższone ciśnienie śródgałkowe, jaskra*, obrzęk tarczy
nerwu wzrokowego, zaćma*, głównie podtorebkowa tylna,
atrofia rogówki i twardówki, nasilenie wirusowych, grzybiczych
i bakteryjnych infekcji oka, zaostrzenie objawów związanych
z owrzodzeniem rogówki*, centralna retinopatia surowicza,
nieostre widzenie (patrz także punkt 4.4.)
Zaburzenia serca Pęknięcie mięśnia sercowego po niedawno przebytym zawale,
zastoinowa niewydolność serca u podatnych pacjentów,
dekompensacja serca*
Zaburzenia naczyniowe Nadciśnienie, zapalenie naczyń, nasilona miażdżyca i ryzyko
zakrzepicy / choroby zakrzepowo-zatorowej (zwiększenie
krzepliwości krwi może prowadzić do powikłań związanych
z chorobą zakrzepowo-zatorową).
Zaburzenia układu oddechowego,
klatki piersiowej i śródpiersia
Czkawka.

Zaburzenia żołądka i jelit Dyspepsja, wzdęcia brzucha*, wrzody żołądka z perforacją
i krwawieniem, ostre zapalenie trzustki, zapalenie błony
śluzowej przełyku, drożdżyca przełyku, gazy jelitowe, nudności,
wymioty.
Zaburzenia skóry i tkanki
podskórnej
Hipertrichoza, atrofia skóry, teleangiektazja, rozstępy, rumień,
trądzik steroidowy, wybroczyny, wybroczyny, alergiczne
zapalenie skóry, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy,
wypadanie włosów, zaburzenia barwnikowe, zwiększona
kruchość naczyń włosowatych, zapalenie skóry okolicy ust,
nadmierna potliwość, skłonność do powstawania siniaków.
Zaburzenia mięśniowo- Przedwczesne zamknięcie nasad kości, osteoporoza, złamania

szkieletowe i tkanki łącznej kręgosłupa i kości długich, aseptyczna martwica kości udowych
i ramiennych, naderwania ścięgien*, miopatia mięśni
proksymalnych, osłabienie mięśni, utrata masy mięśniowej.
Zaburzenia układu rozrodczego i
piersi
Impotencja.

Zaburzenia ogólne i stany w
miejscu podania
Osłabiona reakcja na szczepienia i testy skórne. Wolniejsze
gojenie się ran, dyskomfort, złe samopoczucie, zespół
odstawienia steroidów: zbyt szybkie zmniejszenie dawki
kortykosteroidów po długotrwałym leczeniu może prowadzić do
ostrej niedoczynności nadnerczy, niedociśnienia i śmierci.
Zespół odstawienia może objawiać się gorączką, bólem mięśni,
bólem stawów, nieżytem nosa, zapaleniem spojówek, bolesnymi
i swędzącymi guzkami na skórze i utratą masy ciała.
* Patrz także punkt 4.4 – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Opis wybranych działań niepożądanych

Niedoczynność kory nadnerczy
Niedoczynność kory nadnerczy, która jest spowodowana leczeniem glikokortykosteroidem, może – w
zależności od dawki i czasu trwania leczenia – utrzymywać się przez wiele miesięcy, a w niektórych
przypadkach nawet ponad rok od zakończeniu leczenia. (Patrz punkt 4.4 – Specjalne ostrzeżenia i
środki ostrożności dotyczące stosowania).

Zmiany psychologiczne
Zmiany psychologiczne przyjmują różne formy, a najczęstszą z nich jest euforia. Mogą także wystąpić
depresja, reakcje psychotyczne i skłonności samobójcze. Powyższe zaburzenia mogą być poważne.
Zwykle pojawiają się w ciągu kilku dni lub tygodni od rozpoczęcia przyjmowania leku. Częściej
występują po wyższych dawkach produktu. Większość z tych problemów znika po zmniejszeniu
dawki lub zakończeniu terapii. (Patrz punkt 4.4 – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące
stosowania).

Zakażenia
Leczenie deksametazonem może maskować objawy istniejącego lub rozwijającego się zakażenia, co
utrudnia postawienie diagnozy i może prowadzić do większego ryzyka wystąpienia infekcji. (Patrz
punkt 4.4 – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania).

Perforacja jelita
Kortykosteroidy mogą powodować zwiększone ryzyko perforacji jelita grubego w przebiegu
poważnego wrzodziejącego zapalenia jelita grubego zagrożonego perforacją.
Oznaki podrażnienia otrzewnej po perforacji żołądkowo-jelitowej mogą nie wystąpić u pacjentów
otrzymujących duże dawki glikokortykosteroidów. (Patrz punkt 4.4 – Specjalne ostrzeżenia i środki
ostrożności dotyczące stosowania).

Choroby układu krążenia
Bradykardia: może dojść do zaostrzenia poważnej niewydolności serca oraz nieuregulowanego
nadciśnienia. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu kortykosterydów u pacjentów, którzy
niedawno przebyli zawał serca, ze względu na doniesienia o przypadkach pęknięcia serca. (Patrz punkt
#### 4.4 – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania).

Dzieci i młodzież
Kortykosteroidy powodują zależne od dawki zahamowanie wzrostu u niemowląt, dzieci oraz
nastolatków, ponieważ mogą one powodować wcześniejsze zamykanie nasad kości, które może być
nieodwracalne. (Patrz punkt 4.4 – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania).

Osoby w podeszłym wieku
Skutki uboczne układowego stosowania kortykosteroidów mogą mieć poważne konsekwencje,

zwłaszcza u osób w podeszłym wieku, z osteoporozą, nadciśnieniem tętniczym, hipokaliemią,
cukrzycą, podatnych na infekcje oraz atrofię skóry. (Patrz punkt 4.4 – Specjalne ostrzeżenia i środki
ostrożności dotyczące stosowania).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301,
Faks: + 48 22 49 21 309,
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można również zgłaszać podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

Objawy
Rzadko pojawiają się doniesienia o ostrej toksyczności i (lub) zgonach po przedawkowaniu
glikokortykosteroidów.
Przedawkowanie lub długotrwałe stosowanie mogą powodować zaostrzenie skutków ubocznych
stosowania glikokortykosteroidów.

Leczenie
Nie istnieje antidotum. Leczenie powinno być objawowe i wspomagające, z powolną redukcją dawki
deksametazonu aż do całkowitego zakończenia terapii, tam gdzie to możliwe. Prawdopodobnie nie jest
wymagane szczególne postępowanie w przypadku reakcji wywołanych przewlekłym zatruciem, chyba
że pacjent ma chorobę, która czyni go niezwykle wrażliwym na niekorzystne skutki stosowania
kortykosteroidów. W tym przypadku należy przeprowadzić płukanie żołądka i w razie potrzeby
zastosować leczenie objawowe. Odczyny anafilaktyczne i uczuleniowe można leczyć epinefryną
(adrenaliną), sztucznym oddychaniem z ciągłym dodatnim ciśnieniem oraz aminofiliną. Pacjent
powinien przebywać w ciepłym i cichym otoczeniu. Biologiczny okres półtrwania deksametazonu w
osoczu wynosi około 190 minut.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: kortykosteroidy do stosowania ogólnoustrojowego,
glikokortykosteroidy.
Kod ATC: H02AB02.

Mechanizm działania
Deksametazon jest bardzo silnym glikokortykosteroidem o długim okresie działania i pomijalnym
efekcie zatrzymywania sodu w organizmie, w związku z czym jest szczególnie użyteczny u pacjentów
z niewydolnością serca i nadciśnieniem.
Jego działanie przeciwzapalne jest 7 razy silniejsze niż predizolonu, a ponadto, podobnie jak inne
glikokortykosteroidy, deksametazon wykazuje działanie antyalergiczne, przeciwgorączkowe
i immunosupresyjne.
Deksametazon charakteryzuje się biologicznym okresem półtrwania wynoszącym 36–54 godzin i
dlatego nadaje się do stosowania w leczeniu chorób, w przypadku których wymagane jest ciągłe
działanie glikokortykosteroidu.

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie i dystrybucja
Deksametazon jest dobrze wchłaniany w formie doustnej; najwyższe stężenie w osoczu następuje
między pierwszą a drugą godziną po spożyciu i charakteryzuje się wysoką zmiennością między
pacjentami. Średni okres półtrwania w osoczu wynosi 3,6 ± 0,9 godziny. Deksametazon wiąże się (w
około 77%) z białkami osocza, głównie albuminami. Proporcja wiązania deksametazonu z białkami,
inaczej niż w przypadku kortyzolu, praktycznie nie ulega zmianom w miarę wzrostu stężenia
steroidów. Kortykosteroidy są szybko rozprowadzane do wszystkich tkanek ciała. Przedostają się
przez łożysko i mogą w niewielkich ilościach przenikać do mleka matki.

Metabolizm
Deksametazon jest metabolizowany głównie w wątrobie, ale również w nerkach.

Eliminacja
Deksametazon i produkty przemiany są wydalane z moczem.

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Badania na zwierzętach wykazały, że glikokortykosteroidy zwiększają ryzyko wystąpienia rozszczepu
podniebienia, poronienia i zahamowania wzrostu wewnątrzmacicznego. W niektórych przypadkach te
zaburzenia wiązały się z wadami ośrodkowego układu nerwowego oraz serca. U naczelnych, ale nie u
ludzi, zaobserwowano nieprawidłowości struktur kostnych czaszki. Opisane skutki uboczne
występowały po zastosowaniu dużych dawek deksametazonu.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Laktoza jednowodna
Skrobia żelowana, kukurydziana,
Krzemionka koloidalna bezwodna
Magnezu stearynian

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

3 lata

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących temperatury przechowywania produktu leczniczego.
Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem i wilgocią.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Blister OPA/Aluminium/PVC/Aluminium w pudełku tekturowym.
Opakowania: 10, 20, 30, 50, 60, 100, 10x1, 20x1, 30x1, 50x1, 60x1 i 100x1 tabletek.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowywania produktu leczniczego
do stosowania

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z
lokalnymi przepisami.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

KRKA, d.d., Novo mesto, Šmarješka cesta 6, 8501 Novo mesto, Słowenia

### 8. NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Dexamethasone Krka, 20 mg: 23490
Dexamethasone Krka, 40 mg: 23491

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 13.10.2016 r.
Data ostatniego przedłużenia pozwolenia: 28.10.2021 r.

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

##### 25.04.2022 r.

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.