# Alotendin

> Bisoprolol + Amlodypina · 10 mg + 10 mg · Tabletki

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Alotendin
- **Nazwa powszechna:** Bisoprololi fumaras + Amlodipinum
- **Substancja czynna:** [Bisoprolol + Amlodypina](https://apteka.online/odpowiedniki/bisoprololi-fumaras)
- **Moc:** 10 mg + 10 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** C07FB07
- **Liczba opakowań:** 4
- **Numer pozwolenia:** 22214
- **Podmiot odpowiedzialny:** Egis Pharmaceuticals PLC
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-adrenolityczne/alotendin-tabl-10-mg-10-mg-egis
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-adrenolityczne/alotendin-tabl-10-mg-10-mg-egis.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/33008/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/33008/characteristic

## Dostępne opakowania (4)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 28 tabl. | 5909991199333 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 30 tabl. | 5909991199357 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 56 tabl. | 5909991199364 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 90 tabl. | 5909991199340 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Alotendin i w jakim celu się go stosuje?
Alotendin jest wskazany w leczeniu zastępczym nadciśnienia tętniczego u pacjentów, u których ciśnienie
krwi jest dobrze kontrolowane podczas jednoczesnego podawania poszczególnych substancji czynnych w
takiej samej dawce jak w leku złożonym, lecz w oddzielnych tabletkach.

### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Alotendin

Kiedy nie stosować leku Alotendin
- jeśli pacjent ma uczulenie na amlodypinę lub bisoprolol, pochodne dihydropirydyny lub
którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6),
- jeśli u pacjenta występuje istotne zwężenie drogi odpływu lewej komory serca (np. w wyniku dużego
zwężenia aorty),
- jeśli u pacjenta występuje ostra niewydolność serca, niestabilna niewydolność serca po przebytym
ostrym zawale serca lub nasilona niewydolność serca wymagająca dożylnego podawania leków w
celu zwiększenia siły skurczu serca,
- jeśli u pacjenta występuje wstrząs spowodowany nieprawidłową czynnością serca (w takich
przypadkach ciśnienie krwi jest niezwykle niskie z zagrażającą zapaścią krążeniową),
- jeśli u pacjenta występuje choroba serca objawiająca się bardzo wolną częstością pracy serca lub
nieregularnymi skurczami serca (blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia, blok zatokowoprzedsionkowy, zespół chorej zatoki),
- jeśli pacjent ma objawową, wolną czynność serca,
- w przypadku objawowego, niskiego ciśnienia tętniczego,
- w przypadku ciężkiej astmy oskrzelowej,
- w przypadku ciężkich zaburzeń krążenia w rękach i stopach, takich jak zespół Raynauda,
objawiający się drętwieniem, bólem i blednięciem palców rąk i stóp po narażeniu na zimno,
- w przypadku nieleczonego guza chromochłonnego, czyli rzadkiego guza rdzenia nadnerczy,

- w przypadku stanów metabolicznych, w których pH krwi staje się kwaśne.

Jeśli pacjent przypuszcza, że występuje u niego którakolwiek z wyżej wymienionych chorób, powinien
zapytać lekarza, czy może przyjmować ten lek.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Alotendin należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą.
W następujących przypadkach lek Alotendin musi być podawany z zachowaniem szczególnej ostrożności.
Przed rozpoczęciem stosowania leku Alotendin należy omówić to z lekarzem, jeśli pacjent:
- jest w podeszłym wieku,
- ma niewydolność serca,
- ma cukrzycę z dużymi wahaniami stężenia cukru we krwi,
- nie przyjmuje pokarmów stałych lub stosuje ścisłą dietę,
- otrzymuje jednocześnie leczenie przeciwalergiczne (odczulające), np. aby zapobiec alergicznemu
nieżytowi błony śluzowej nosa, ponieważ Alotendin może zwiększać prawdopodobieństwo
wystąpienia lub nasilenie reakcji alergicznej,
- ma niewielkie zaburzenia układu przewodzącego impulsy elektryczne, regulującego rytm serca (blok
przedsionkowo-komorowy I stopnia),
- ma niektóre choroby serca, takie jak zaburzenia rytmu serca lub skurcz mięśni tętnic wieńcowych,
mogące wywołać zaburzenia przepływu krwi w naczyniach wieńcowych (dławica Prinzmetala),
- ma mniej nasilone zaburzenia krążenia w kończynach,
- ma (lub miał) złuszczającą się wysypkę skórną (łuszczyca),
- ma nadczynność tarczycy,
- ma chorobę wątroby lub nerek,
- ma leczony guz chromochłonny, który jest rzadkim guzem rdzenia nadnerczy,
- ma mniej nasilone choroby układu oddechowego, taką jak astma oskrzelowa lub inna przewlekła
obturacyjna choroba płuc,
- otrzyma znieczulenie (np. do zabiegu chirurgicznego), gdyż bisoprolol może zmieniać reakcję
organizmu na znieczulenie.

Jeśli którykolwiek z powyższych stanów dotyczy pacjenta, lekarz może zalecić specjalne postępowanie (np.
dodatkowe leczenie farmakologiczne).

Dzieci i młodzież
Nie należy podawać tego leku dzieciom i młodzieży w wieku poniżej 18 lat, ponieważ nie badano
skuteczności i bezpieczeństwa stosowania w tej grupie wiekowej.

Lek Alotendin a inne leki
Terapeutyczne i niepożądane działania leków mogą zmieniać się pod wpływem innych, jednocześnie
przyjmowanych leków.
Interakcje między lekami są możliwe, nawet jeśli inny lek jest stosowany tylko przez krótki czas.

Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie
lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować.

Nie zaleca się podawania jednocześnie z lekiem Alotendin następujących leków:

- Antagoniści wapnia typu werapamilu i diltiazemu (leki stosowane w leczeniu wysokiego ciśnienia
tętniczego i przewlekłej stabilnej dławicy piersiowej).

- Klonidyna, metylodopa, moksonidyna, rylmenidyna (tak zwane leki przeciwnadciśnieniowe działające
ośrodkowo ): nie należy przerywać przyjmowania tych leków bez konsultacji z lekarzem.

Niżej wymienione leki można przyjmować jednocześnie z lekiem Alotendin tylko w niektórych sytuacjach, z
zachowaniem szczególnej ostrożności i pod nadzorem lekarza:

- Felodypina i nifedypina (leki z grupy tak zwanych antagonistów wapnia, pochodnych dihydropirydyny,
stosowane w leczeniu nadciśnienia tętniczego lub dusznicy bolesnej).

- Chinidyna, dyzopiramid, lidokaina, fenytoina, flekainid, propafenon, amiodaron (niektóre leki regulujące -
rytm serca: stosowane w leczeniu nieregularnego lub nieprawidłowego rytmu serca).

- Beta-adrenolityki o działaniu miejscowym (np. krople do oczu stosowane w leczeniu jaskry).

- Parasympatykomimetyki: (nasilające czynności mięśni gładkich w chorobach żołądka, jelit, pęcherza
moczowego oraz w jaskrze).

- Insulina i doustne leki przeciwcukrzycowe.

- Leki nasenne, środki znieczulające.

- Glikozydy nasercowe (preparaty naparstnicy, stosowane w leczeniu niewydolności serca).

- Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ: stosowane w leczeniu bólu i zapalenia stawów).

- Izoprenalina, dobutamina, noradrenalina, adrenalina:(tak zwane sympatykomimetyki, stosowane w leczeniu
ciężkich zaburzeń krążenia, w stanach nagłych).

- Wszelkie leki obniżające ciśnienie jako działanie terapeutyczne lub niepożądane (np. leki
przeciwnadciśnieniowe, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, barbiturany, fenotiazyny).

- Dantrolen (stosowany we wlewie w ciężkich zaburzeniach temperatury ciała).

- Takrolimus, syrolimus, temsyrolimus i ewerolimus (leki stosowane w celu zmiany działania układu
odpornościowego).

- Symwastatyna (lek zmniejszający stężenie cholesterolu).

- Cyklosporyna (lek immunosupresyjny).

Lekarz oceni możliwe skutki jednoczesnego stosowania następujących leków z lekiem Alotendin:

- Meflochina (stosowana w celu zapobiegania lub leczenia malarii).

- Inhibitory monoaminooksydazy (MAO), z wyjątkiem inhibitorów MAO-B (stosowane w leczeniu
depresji).

- Leki wpływające na metabolizm amlodypiny lub bisoprololu, np.
• ketokonazol, itrakonazol (leki przeciwgrzybicze),
• ryfampicyna, erytromycyna, klarytromycyna (antybiotyki),
• rytonawir, indynawir, nelfinawir (stosowane w leczeniu zakażenia wirusem HIV),
• ziele dziurawca zwyczajnego (stosowany w leczeniu depresji).

- Pochodne ergotaminy ( używane w leczeniu krwawień ginekologicznych).

Alotendin z jedzeniem, piciem i alkoholem
Pacjenci stosujący lek Alotendin nie powinni spożywać soku grejpfrutowego ani grejpfrutów, ponieważ
mogą one spowodować zwiększenie stężenia substancji czynnej, amlodypiny, we krwi, co w rezultacie może
wywołać nieprzewidziane nasilenie działania leku Alotendin obniżającego ciśnienie krwi.

Alkohol może nasilać działanie leku polegające na obniżaniu ciśnienia.

Ciąża i karmienie piersią
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży, lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.

Ciąża
Zważywszy na to, że nie ma wystarczającego doświadczenia klinicznego dotyczącego kobiet ciężarnych, lek
można stosować tylko po starannym rozważeniu przez lekarza korzyści i ryzyka związanego z leczeniem. W
związku z tym w razie ciąży lub planowania ciąży koniecznie należy powiedzieć o tym lekarzowi.
W razie stosowania leku w czasie ciąży konieczne może być staranne monitorowanie stanu płodu i
noworodka.

Karmienie piersią
Wykazano, że małe ilości amlodypiny przenikają do mleka kobiecego. Nie zaleca się stosowania leku
Alotendin w okresie karmienia piersią.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Alotendin może zaburzać zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn, ponieważ może
powodować zawroty głowy, ból głowy, zmęczenie lub nudności – szczególnie na początku leczenia, w
okresie zmiany leczenia i w razie spożycia alkoholu – dlatego lekarz określi indywidualnie, jaka dawka
będzie odpowiednia, aby pacjent mógł prowadzić samochód lub obsługiwać maszyny.

Alotendin zawiera sód
Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.

### 3. Jak stosować lek Alotendin?
Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić się do
lekarza lub farmaceuty.
Zalecana dawka to jedna tabletka o przepisanej mocy. Zwykle nie ma potrzeby dostosowania dawkowania u
osób z łagodną lub umiarkowaną chorobą wątroby lub nerek.
W ciężkiej chorobie wątroby lub nerek dawki mogą być zmodyfikowane.

Osoby w podeszłym wieku
Nie ma potrzeby modyfikowania dawkowania u osób w podeszłym wieku, jakkolwiek zaleca się ostrożność
w czasie zwiększania dawki.

Sposób podawania
Alotendin należy przyjmować rano, z posiłkiem lub bez, popijając niewielką ilością płynu, bez rozgryzania.
Linia podziału na tabletce ułatwia tylko jej rozkruszenie, w celu łatwiejszego połknięcia, a nie podział na
równe dawki.

W przypadku wrażenia, że terapeutyczne działanie leku Alotendin jest zbyt silne lub zbyt słabe należy
skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Alotendin
W razie przyjęcia większej niż zalecana dawki leku Alotendin, należy natychmiast skontaktować się z
lekarzem.
Nawet do 24-48 godzin po przyjęciu leku może wystąpić duszność spowodowana nadmiarem płynu
gromadzącym się w płucach (obrzęk płuc).

Pominięcie zastosowania dawki leku Alotendin
Należy jak najszybciej przyjąć pominiętą dawkę. Jeśli zbliża się pora przyjęcia następnej dawki, nie należy
przyjmować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki, gdyż wyrównanie pominiętej dawki
jest niemożliwe, natomiast istnieje ryzyko przedawkowania.

Przerwanie stosowania leku Alotendin
Nie należy przerywać przyjmowania tego leku w sposób nagły ani zmieniać zalecanej dawki bez
porozumienia z lekarzem, gdyż w takich przypadkach choroba serca może się przejściowo nasilić. Leczenia
nie należy przerywać nagle, szczególnie u pacjentów z chorobą wieńcową. Jeśli konieczne jest przerwanie
leczenia, należy stopniowo zmniejszać dawkę.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się do
lekarza lub farmaceuty.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Jeśli po zastosowaniu leku wystąpi którekolwiek z poniższych działań niepożądanych, należy
bezzwłocznie skontaktować się z lekarzem:
• Ciężkie reakcje skórne, w tym intensywna wysypka, pokrzywka, zaczerwienienie skóry całego ciała,
silny świąd, powstawanie pęcherzy, złuszczanie oraz obrzęk skóry, zapalenie błon śluzowych (zespół
Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka) lub inne reakcje alergiczne (bardzo
rzadko: mogą wystąpić u mniej niż 1 na 10 000 osób)
• Ostry obrzęk skóry lub błon śluzowych, najczęściej powiek, warg, okolic stawów, narządów płciowych,
głośni, gardła i języka (obrzęk naczynioruchowy) (bardzo rzadko: mogą wystąpić u mniej niż 1 na
10 000 osób)
• Zawał serca (bardzo rzadko: może wystąpić u mniej niż 1 na 10 000 osób), zaburzenia rytmu serca
(nieprawidłowa czynność serca) (niezbyt często: mogą wystąpić u mniej niż 1 na 100 pacjentów)
• Zapalenie trzustki (które może powodować silny ból w nadbrzuszu, promieniujący do pleców, z
towarzyszącym bardzo złym samopoczuciem) (bardzo rzadko: może wystąpić u mniej niż 1 na 10 000
osób)

Inne działania niepożądane:
Należy poinformować lekarza, jeśli którykolwiek z poniższych objawów nasila się lub trwa dłużej niż kilka
dni.

Bardzo często (mogą wystąpić u co najmniej 1 na 10 pacjentów):
- Obrzęk (zatrzymanie płynów).

Często (mogą wystąpić u mniej niż 1 na 10 pacjentów):
Ból głowy, zawroty głowy, senność (zwłaszcza na początku leczenia), zaburzenia widzenia (w tym
podwójne widzenie), kołatanie serca, nagłe zaczerwienienie skóry, zwłaszcza twarzy, duszność, ból brzucha,
kurcze mięśni, zmęczenie, osłabienie, uczucie marznięcia lub drętwienia kończyn, zaburzenia żołądkowojelitowe, jak nudności, wymioty, niestrawność, zmiana rytmu wypróżnień (w tym biegunka i zaparcie).

Niezbyt często (mogą wystąpić u mniej niż 1 na 100 pacjentów):
Bezsenność, zmiany nastroju (w tym niepokój), depresja, zaburzenia snu, chwilowa utrata przytomności
(omdlenie), niedoczulica, parestezja, zaburzenia smaku, drżenie, szum uszny, niedociśnienie, kaszel, nieżyt
błony śluzowej nosa, suchość błony śluzowej jamy ustnej, łysienie, niewielkie krwawienia do skóry i błon
śluzowych (plamica), przebarwienia skóry, nasilone pocenie się, świąd, wysypka, wykwit, pokrzywka, ból
stawów, ból mięśni, ból pleców, częste oddawanie moczu, zaburzenia oddawania moczu, oddawanie moczu
w nocy, impotencja, powiększenie piersi u mężczyzn, ból w klatce piersiowej, ból, złe samopoczucie,
zwiększenie masy ciała, zmniejszenie masy ciała, zaburzenia przewodzenia w sercu, nasilenie istniejącej
wcześniej niewydolności serca, wolna czynność serca (bradykardia), skurcz oskrzeli u pacjentów z astmą
oskrzelową lub obturacyjną chorobą płuc w wywiadzie, osłabienie mięśni, wyczerpanie*.

*Objawy te występują zwłaszcza na początku leczenia, zazwyczaj są łagodne i często ustępują w ciągu 1-2
tygodni.

Rzadko (mogą wystąpić u mniej niż 1 na 1000 pacjentów):
Splątanie, zwiększenie stężenia triglicerydów (tłuszczów) we krwi, koszmary senne, złudzenia,
nieprawidłowe odczucia bez wykrywalnych bodźców, podobne do prawdziwych odczuć i wydające się
prawdziwe (omamy), zmniejszone wydzielanie łez (należy o tym pamiętać w razie korzystania z soczewek
kontaktowych), zaburzenia słuchu, alergiczny nieżyt błony śluzowej nosa, zapalenie wątroby, reakcje
nadwrażliwości, takie jak swędzenie, nagłe zaczerwienienie skóry, wysypka, zwiększenie aktywności
enzymów wątrobowych.

Bardzo rzadko (mogą wystąpić u mniej niż 1 na 10 000 osób):
Zmniejszenie liczby krwinek białych i płytek krwi, zwiększenie stężenia cukru we krwi, hipertonia,
neuropatia obwodowa, zapalenie drobnych naczyń krwionośnych, zapalenie błony śluzowej żołądka, rozrost
dziąseł, żółtaczka, ciężkie zapalenie skóry lub błon śluzowych z czerwonymi pęcherzykami (rumień
wielopostaciowy), rozlany rumień i łuszczenie skóry (złuszczające zapalenie skóry), nadwrażliwość na
światło słoneczne, zapalenie spojówek; leki o podobnym do bisoprololu (substancji czynnej leku)
mechanizmie działania mogą wywołać lub nasilić łuszczycę (przewlekłą chorobę skóry, w której występują
obszary swędzącej, łuszczącej się i zaczerwienionej skóry) albo wywołać łuszczycopodobne zmiany skórne.

Nieznana (nie można określić częstości na podstawie dostępnych danych):
Drżenie, usztywnienie postawy, maskowatość twarzy, spowolnione ruchy i pociąganie nogami w
czasie chodzenia;
Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w
ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać
bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych
Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
Tel: + 48 22 49 21 301
Fax: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Alotendin?
Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30°C. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu
ochrony przed światłem.

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności (EXP) zamieszczonego na tekturowym pudełku.
Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Nie stosować tego leku jeśli zauważy się oznaki zepsucia (wyblaknięcie).

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Alotendin

- Substancjami czynnymi leku są: Alotendin, 5 mg + 5 mg, tabletki
5 mg bisoprololu fumaranu i 5 mg amlodypiny (w postaci bezylanu)
Alotendin, 5 mg + 10 mg, tabletki
5 mg bisoprololu fumaranu i 10 mg amlodypiny (w postaci bezylanu)
Alotendin, 10 mg + 5 mg, tabletki
10 mg bisoprololu fumaranu i 5 mg amlodypiny (w postaci bezylanu)
Alotendin, 10 mg + 10 mg, tabletki
10 mg bisoprololu fumaranu i 10 mg amlodypiny (w postaci bezylanu)

- Pozostałe składniki to: krzemionka koloidalna bezwodna, magnezu stearynian,
karboksymetyloskrobia sodowa (typ A), celuloza mikrokrystaliczna.

Jak wygląda lek Alotendin i co zawiera opakowanie

Alotendin, 5 mg + 5 mg, tabletki: białe lub prawie białe, bezzapachowe, podłużne, lekko wypukłe tabletki
9,5 mm z linią podziału po jednej stronie i wytłoczonym MS po drugiej stronie.
Linia podziału na tabletce ułatwia tylko jej rozkruszenie, w celu łatwiejszego połknięcia, a nie podział na
równe dawki.

Alotendin, 5 mg + 10 mg, tabletki: białe lub prawie białe, bezzapachowe, okrągłe, płaskie, o ściętych
brzegach tabletki 10 mm z linią podziału po jednej stronie i wytłoczonym MS po drugiej stronie.
Linia podziału na tabletce ułatwia tylko jej rozkruszenie, w celu łatwiejszego połknięcia, a nie podział na
równe dawki.

Alotendin, 10 mg + 5 mg, tabletki: białe lub prawie białe, bezzapachowe, owalne, lekko wypukłe tabletki 13
mm z linią podziału po jednej stronie i wytłoczonym MS po drugiej stronie.
Linia podziału na tabletce ułatwia tylko jej rozkruszenie, w celu łatwiejszego połknięcia, a nie podział na
równe dawki.

Alotendin, 10 mg + 10 mg, tabletki: białe lub prawie białe, bezzapachowe, okrągłe, lekko wypukłe tabletki
10 mm z linią podziału po jednej stronie i wytłoczonym MS po drugiej stronie.
Linia podziału na tabletce ułatwia tylko jej rozkruszenie, w celu łatwiejszego połknięcia, a nie podział na
równe dawki.

Alotendin występuje w opakowaniach po 28, 30, 56 lub 90 tabletek w blistrze z
OPA/Aluminium/PVC/Aluminium w tekturowym pudełku.
Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny

Egis Pharmaceuticals PLC
1106 Budapest, Keresztúri út 30-38.
Węgry

Wytwórcy

Egis Pharmaceuticals PLC
1165 Budapest, Bökényföldi út 118-120.
Węgry

Ten produkt leczniczy jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego Obszaru
Gospodarczego pod następującymi nazwami:
Bułgaria Alotendin
Republika Czech
Republic
Bigital
Węgry Opimol

Łotwa Alotendin
Litwa Alotendin
Polska Alotendin
Rumunia Alotendin
Słowacja Bigital

Data ostatniej aktualizacji ulotki: 21.11.2024

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Alotendin, 5 mg + 5 mg, tabletki
Alotendin, 5 mg + 10 mg, tabletki
Alotendin, 10 mg + 5 mg, tabletki
Alotendin, 10 mg + 10 mg, tabletki

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Alotendin, 5 mg + 5 mg, tabletki: 5 mg bisoprololu fumaranu, 5 mg amlodypiny (w postaci bezylanu)
w 1 tabletce.
Alotendin, 5 mg + 10 mg, tabletki: 5 mg bisoprololu fumaranu, 10 mg amlodypiny (w postaci
bezylanu) w 1 tabletce.
Alotendin, 10 mg + 5 mg, tabletki: 10 mg bisoprololu fumaranu, 5 mg amlodypiny (w postaci
bezylanu) w 1 tabletce.
Alotendin, 10 mg + 10 mg, tabletki: 10 mg bisoprololu fumaranu, 10 mg amlodypiny (w postaci
bezylanu) w 1 tabletce.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka.

Alotendin, 5 mg + 5 mg, tabletki: białe lub prawie białe, bezzapachowe, podłużne, lekko wypukłe
tabletki 9,5 mm z linią podziału po jednej stronie i wytłoczonym MS po drugiej stronie.
Linia podziału na tabletce ułatwia tylko jej rozkruszenie, w celu łatwiejszego połknięcia, a nie podział
na równe dawki.

Alotendin, 5 mg + 10 mg, tabletki: białe lub prawie białe, bezzapachowe, okrągłe, płaskie tabletki 10
mm z linią podziału po jednej stronie i wytłoczonym MS po drugiej stronie.
Linia podziału na tabletce ułatwia tylko jej rozkruszenie, w celu łatwiejszego połknięcia, a nie podział
na równe dawki.

Alotendin, 10 mg + 5 mg, tabletki: białe lub prawie białe, bezzapachowe, owalne, lekko wypukłe
tabletki 13 mm z linią podziału po jednej stronie i wytłoczonym MS po drugiej stronie.
Linia podziału na tabletce ułatwia tylko jej rozkruszenie, w celu łatwiejszego połknięcia, a nie podział
na równe dawki.

Alotendin, 10 mg + 10 mg, tabletki: białe lub prawie białe, bezzapachowe, okrągłe, lekko wypukłe
tabletki 10 mm z linią podziału po jednej stronie i wytłoczonym MS po drugiej stronie.
Linia podziału na tabletce ułatwia tylko jej rozkruszenie, w celu łatwiejszego połknięcia, a nie podział
na równe dawki.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Alotendin jest wskazany w leczeniu nadciśnienia tętniczego jako zamiennik pojedynczych leków
dobrze kontrolujących nadciśnienie tętnicze, stosowanych wcześniej u pacjentów w takich samych
dawkach, lecz w dwóch osobnych tabletkach.

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Alotendin jest wskazany u pacjentów, u których ciśnienie tętnicze jest odpowiednio kontrolowane
podawanymi oddzielnie składnikami tego produktu w takich samych dawkach, jak dawki zawarte w
produkcie złożonym.

Dawkowanie
Zalecana dawka dobowa to 1 tabletka o odpowiedniej dawce.
Leczenia nie wolno przerywać nagle, gdyż może to doprowadzić do przejściowego zaostrzenia
choroby. Leczenia nie wolno przerywać nagle zwłaszcza u chorych z chorobą niedokrwienną serca.
Zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki.

Zaburzenia czynności wątroby
W przypadku zaburzeń czynności wątroby eliminacja amlodypiny może ulec wydłużeniu. Nie
ustalono dokładnych zaleceń odnośnie dawkowania amlodypiny, ale w związku z tym, u tych
pacjentów lek należy stosować ze szczególną ostrożnością (patrz punkt 4.4).
W przypadku ciężkich zaburzeń czynności wątroby dobowa dawka bisoprololu nie może przekraczać
10 mg.

Zaburzenia czynności nerek
Nie ma potrzeby zmiany dawkowania u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami
czynności nerek. Amlodypiny nie można usunąć poprzez dializę.
W przypadku ciężkich zaburzeń czynności nerek (klirens kreatyniny < 20 ml/min) dobowa dawka
bisoprololu nie może przekraczać 10 mg.

Osoby w podeszłym wieku
U osób w podeszłym wieku można stosować zalecane dawki, zaleca się jednak ostrożność w
przypadku zwiększania dawki (patrz punkt 5.2).

Dzieci i młodzież
Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku Alotendin u dzieci i młodzieży poniżej
### 18. roku życia. Nie ma dostępnych danych.

Sposób podawania
Podanie doustne.
Alotendin należy przyjmować rano, z posiłkiem lub bez posiłku, bez rozgryzania.

#### 4.3 Przeciwwskazania

Związane z amlodypiną:
- ciężkie niedociśnienie
- wstrząs (w tym wstrząs kardiogenny)
- zwężenie drogi odpływu lewej komory (np. w zaawansowanej stenozie aortalnej)
- niestabilna hemodynamicznie niewydolność serca po zawale mięśnia sercowego

Związane z bisoprololem:
- ostra niewydolność serca lub w czasie epizodów niewydolności serca wymagających dożylnej
terapii inotropowej
- wstrząs kardiogenny
- blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia (bez wszczepionego rozrusznika serca)
- zespół chorej zatoki

- blok zatokowo-przedsionkowy
- objawowa bradykardia
- objawowe niedociśnienie tętnicze
- ciężka astma oskrzelowa
- zaawansowane stadia miażdżycy zarostowej tętnic obwodowych lub ciężki zespół Raynauda
- nieleczony guz chromochłonny (patrz punkt 4.4)
- kwasica metaboliczna

Związane z lekiem Alotendin:
- nadwrażliwość na substancje czynne, pochodne dihydropirydyny, i (lub) na którąkolwiek
substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Związane z amlodypiną:
Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania amlodypiny w przełomie nadciśnieniowym.

Niewydolność serca
Należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów z niewydolnością serca.
W długoterminowym kontrolowanym placebo badaniu z udziałem pacjentów z ciężką niewydolnością
serca (stopień III i IV według NYHA) opisywana częstość występowania obrzęku płuc była większa
w grupie leczonej amlodypiną w porównaniu z grupą otrzymującą placebo. Antagonistów wapnia, w
tym amlodypinę, należy stosować ostrożnie u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca, gdyż leki
te mogą zwiększać ryzyko późniejszych zdarzeń sercowo-naczyniowych i zgonów.

Zaburzenia czynności wątroby
Okres półtrwania amlodypiny jest wydłużony a wartości AUC zwiększone u pacjentów z
zaburzeniami czynności wątroby. Nie ustalono zaleceń dotyczących dawkowania. Dlatego w tej grupie
pacjentów amlodypinę należy podawać z ostrożnością.

Pacjenci w podeszłym wieku
U pacjentów w podeszłym wieku należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki (patrz
punkt 5.2).

Zaburzenia czynności nerek
Amlodypina może być stosowana u tych pacjentów w zwykłych dawkach. Zmiany stężenia
amlodypiny w osoczu nie odzwierciedlają stopnia uszkodzenia nerek. Amlodypina nie jest usuwana
z organizmu podczas dializy.

Związane z bisoprololem:
Szczególnie w przypadku pacjentów z chorobą niedokrwienną serca nie należy przerywać leczenia
bisoprololem w sposób nagły, o ile nie jest to wyraźnie wskazane, gdyż może to doprowadzić do
przejściowego zaostrzenia choroby serca (patrz punkt 4.2).
Bisoprolol należy stosować ze szczególną ostrożnością u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym lub
dławicą piersiową z towarzyszącą niewydolnością serca.

Bisoprolol należy stosować ostrożnie w następujących sytuacjach:

- Cukrzyca z dużymi wahaniami stężeń glukozy we krwi; objawy hipoglikemii (np. tachykardia,
kołatanie serca, potliwość) mogą ulec zamaskowaniu.
- Ścisła dieta, głodówka.
- Jednoczesne stosowanie terapii odczulającej. Podobnie jak inne leki beta-adrenolityczne, bisoprolol
może zwiększać wrażliwość na alergeny oraz ciężkość reakcji anafilaktycznych. Leczenie adrenaliną
nie zawsze może przynieść spodziewany efekt terapeutyczny.
- Blok przedsionkowo-komorowy I stopnia.

- Dławica Prinzmetala. Obserwowano przypadki skurczu naczyń wieńcowych. Pomimo wysokiej
selektywności bisoprololu względem receptorów beta1 nie można całkowicie wykluczyć napadów bólu
dławicowego podczas stosowania u pacjentów z dławicą Prinzmetala.
- Miażdżyca zarostowa tętnic obwodowych (nasilenie dolegliwości jest możliwe szczególnie na
początku leczenia).
- Pacjenci z łuszczycą lub z łuszczycą w wywiadzie mogą otrzymywać beta-adrenolityki
(np. bisoprolol) wyłącznie po starannym rozważeniu korzyści i ryzyka.
- Leczenie bisoprololem może maskować objawy nadczynności tarczycy.
- Pacjentom z guzem chromochłonnym nie wolno podawać bisoprololu do czasu zablokowania
receptora alfa.
- U pacjentów znieczulanych ogólnie, zastosowanie beta-adrenolityków zmniejsza częstość
występowania arytmii i niedokrwienia mięśnia sercowego podczas wprowadzenia do znieczulenia
oraz intubacji, jak również w okresie pooperacyjnym. Obecnie zaleca się, by podtrzymującą blokadę
receptorów beta stosować w całym okresie okołooperacyjnym. Anestezjolog musi zdawać sobie z
tego sprawę, ze względu na możliwość interakcji z innymi produktami leczniczymi, mogącą
prowadzić do bradyarytmii, osłabienia odruchowej tachykardii i zmniejszenia możliwości
kompensacji utraty krwi.
Jeśli odstawienie leku beta-adrenolitycznego przed operacją zostanie uznane za konieczne, należy to
przeprowadzić stopniowo a odstawianie leku zakończyć na około 48 godzin przed znieczuleniem.
- Mimo że wybiórcze beta1-adrenolityki mogą mieć mniejszy wpływ na czynność płuc niż
niewybiórcze beta-adrenolityki, podobnie jak w przypadku innych beta-adrenolityków, należy unikać
ich stosowania u pacjentów z obturacyjnymi chorobami płuc, chyba że są do tego bezwzględne
wskazania kliniczne. Jeśli istnieją takie wskazania, bisoprolol należy stosować z zachowaniem
ostrożności. W astmie oskrzelowej lub przewlekłej obturacyjnej chorobie płuc, która może dawać
objawy, należy stosować jednocześnie leki rozszerzające oskrzela. W bardzo rzadkich przypadkach u
pacjentów z astmą może wystąpić zwiększenie oporu w drogach oddechowych i tym samym
konieczne może być zwiększenie dawki leku o działaniu beta2-adrenomimetycznym.

Sód
Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Związane z amlodypiną:

Wpływ innych produktów leczniczych na amlodypinę
- Inhibitory CYP3A4: jednoczesne stosowanie amlodypiny z silnymi lub umiarkowanymi
inhibitorami CYP3A4 (np. inhibitorami proteazy, azolowymi lekami przeciwgrzybiczymi,
makrolidami, takimi jak erytromycyna lub klarytromycyna; werapamilem lub diltiazemem) może
powodować znaczne zwiększenie narażenia na amlodypinę, skutkujące zwiękeniem ryzyka
niedociśnienia. Kliniczne znaczenie tych zmian w farmakokinetyce może być większe u osób w
podeszłym wieku. W związku z tym konieczna może być kontrola kliniczna i dostosowanie
dawki.
Klarytromycyna jest inhibitorem CYP3A4. U pacjentów przyjmujących klarytromycynę z
amlodypiną zwiększa się ryzyko niedociśnienia. Podczas jednoczesnego stosowania
klarytromycyny i amlodypiny zaleca się uważną obserwację pacjentów.

- Leki indukujące CYP3A4: stosowanie amlodypiny jednocześnie ze znanymi induktorami
CYP3A4 może zmieniać jej stężenie w osoczu. Dlatego też, zarówno podczas stosowania
amlodypiny razem z induktorami CYP3A4, a szczególnie z silnymi induktorami CYP3A4 (np.
ryfampicyna, ziele dziurawca), jak i po jego zakończeniu, należy kontrolować ciśnienie krwi i
rozważyć konieczność modyfikacji dawki.

Nie zaleca się przyjmowania amlodypiny jednocześnie z grejpfrutami lub sokiem grejpfrutowym,
gdyż u niektórych pacjentów może to zwiększać biodostępność leku, prowadząc do silniejszego
działania obniżającego ciśnienie.

Dantrolen (we wlewie)
U zwierząt obserwowano zakończone zgonem migotanie komór i zapaść krążeniową, związane z
hiperkaliemią po podaniu werapamilu i dożylnym podaniu dantrolenu. Z powodu ryzyka hiperkaliemii
zaleca się unikanie jednoczesnego podawania antagonistów wapnia, takich jak amlodypina, u
pacjentów ze skłonnością do hipertermii złośliwej i leczonych z powodu hipertermii złośliwej.

Wpływ amlodypiny na inne produkty lecznicze
Działanie obniżające ciśnienie tętnicze amlodypiny sumuje się z działaniem obniżającym ciśnienie
tętnicze innych produktów leczniczych o właściwościach przeciwnadciśnieniowych.

Takrolimus
Istnieje ryzyko zwiększenia stężenia takrolimusu we krwi w przypadku jego jednoczesnego podawania
z amlodypiną. Aby uniknąć toksyczności takrolimusu, podczas stosowania amlodypiny u pacjenta
leczonego takrolimusem należy monitorować stężenie takrolimusu we krwi i w razie potrzeby
dostosować dawkę takrolimusu.

Inhibotory kinazy mTOR (ssaczy cel rapamycyny)
Inhibitory mTOR, takie jak syrolimus, temsyrolimus i ewerolimus, są substratami CYP3A.
Amlodypina jest słabym inhibitorem CYP3A. Podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów kinazy
mTOR amlodypina może zwiększać narażenie na inhibitory kinazy mTOR.

Cyklosporyna
Nie przeprowadzono badań interakcji cyklosporyny i amlodypiny u zdrowych ochotników ani w
innych populacjach z wyjątkiem pacjentów po przeszczepieniu nerki, u których obserwowano różnego
stopnia zwiększenie minimalnego stężenia cyklosporyny przed podaniem kolejnej dawki (średnio 0%-
40%). U pacjentów po przeszczepieniu nerki leczonych amlodypiną należy rozważyć monitorowanie
stężenia cyklosporyny i w razie potrzeby zmniejszyć dawkę cyklosporyny.

Symwastatyna
Podanie wielokrotne amlodypiny w dawce 10 mg z symwasatyną w dawce 80 mg powodowało 77%
zwiększenie narażenia na symwastatynę w porównaniu do podawania samej symwastatyny. U
pacjentów przyjmujących amlodypine, maksymalna dawka dobowa symwastatyny wynosi do 20 mg.

W badaniach klinicznych interakcji amlodypina nie wpływała na farmakokinetykę
atorwastatyny,digoksyny lub warfaryny.

Związane z bisoprololem:

Niezalecane leczenie skojarzone:

- Antagoniści wapnia typu werapamilu i w mniejszym stopniu typu diltiazemu: ujemny wpływ na
kurczliwość, przewodzenie przedsionkowo-komorowe i ciśnienie tętnicze. Dożylne podawanie
werapamilu u pacjentów leczonych lekiem beta-adrenolitycznym może spowodować znaczne
niedociśnienie i blok przedsionkowo-komorowy.

- Leki przeciwnadcisnieniowe działające ośrodkowo, takie jak klonidyna, metylodopa, moksonidyna,
rylmenidyna: jednoczesne stosowanie leków przeciwnadciśnieniowych działających ośrodkowo
może spowodować nasilenie niewydolności serca wskutek zmniejszenia ośrodkowego napięcia
współczulnego (zwolnienie czynności serca, zmniejszenia pojemności minutowej serca,

rozszerzenia naczyń). Nagłe ich odstawienie, szczególnie przed odstawieniem beta-adrenolityków,
może zwiększyć ryzyko nadciśnienia „z odbicia”.

Leczenie skojarzone wymagające szczególnej ostrożności:

- Antagoniści wapnia typu dihydropirydyny, jak felodypina, nifedypina: jednoczesne stosowanie
może zwiększać ryzyko niedociśnienia, a u pacjentów z niewydolnością serca nie można wykluczyć
ryzyka dalszego pogorzenia czynności skurczowej komór.

- Leki przeciwarytmiczne klasy I (np. dyzopiramid, chinidyna, lidokaina, fenytoina, flekainid,
propafenon): wpływ na czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego i działanie inotropowe
ujemne mogą ulec nasileniu.

- Leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron): wpływ na czas przewodzenia przedsionkowokomorowego może ulec nasileniu.

- Leki parasympatykomimetyczne: jednoczesne stosowanie może wydłużać czas przewodzenia
przedsionkowo-komorowego i tym samym zwiększać ryzyko bradykardii.

- Leki beta-adrenolityczne o działaniu miejscowym (np. krople do oczu stosowane w leczeniu
jaskry) mogą nasilać ogólnoustrojowe działanie bisoprololu.

- Insulina i doustne leki przeciwcukrzycowe: nasilenie działania obniżającego stężenie cukru we krwi.
Zablokowanie receptorów beta-adrenergicznych może maskować objawy hipoglikemii.

- Produkty do znieczulenia: osłabienie odruchowej tachykardii i wzrost ryzyka niedociśnienia (dalsze
informacje dotyczące znieczulenia ogólnego patrz punkt 4.4).

- Glikozydy naparstnicy: zwolnienie czynności serca, wydłużenie czasu przewodzenia
przedsionkowo-komorowego.

- Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ): leki z grupy NLPZ mogą osłabiać hipotensyjne działanie
bisoprololu.

- Leki beta-sympatykomimetyczne (np. izoprenalina, dobutamina): skojarzenie z bisoprololem może
osłabiać działanie obu leków.

- Sympatykomimetyki pobudzające zarówno receptory beta- jak i alfa-adrenergiczne
(np.noradrenalina, adrenalina): skojarzenie z bisoprololem może ujawnić działanie
naczynioskurczowe za posrednictwem receptorów alfa-adrenergicznych tych leków, prowadząc do
zwiększenia ciśnienia i nasilenia chromania przestankowego. Uważa się, że ryzyko tego typu
interakcji jest większe w przypadku beta-adrenolityków niewybiórczych.

- Jednoczesne stosowanie z lekami przeciwnadciśnieniowymi i z innymi lekami mogącymi obniżać
ciśnienie tętnicze (jak np. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, barbiturany, pochodne
fenotiazyny) może zwiększać ryzyko niedociśnienia.

Leczenie skojarzone wymagające rozważenia:

- Meflochina: zwiększone ryzyko bradykardii.

- Inhibitory monoaminooksydazy (z wyjątkiem inhibitorów MAO-B): nasilone działanie hipotensyjne
beta-adrenolityków, ale również ryzyko przełomu nadciśnieniowego.

- Ryfampicyna: możliwe niewielkie skrócenie okresu półtrwania bisoprololu ze względu na

pobudzenie metabolizujących leki enzymów wątrobowych. Zwykle nie jest konieczne
dostosowywanie dawkowania.

- Pochodne ergotaminy: nasilenie zaburzeń krążenia obwodowego.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża
Bisoprolol wywiera działania farmakologiczne, które mogą mieć szkodliwy wpływ na ciążę i (lub)
płód/noworodka. Generalnie, leki beta-adrenolityczne zmniejszają perfuzję łożyska, co może wiązać
się z opóźnieniem wzrostu, śmiercią wewnątrzmaciczną, samoistnym poronieniem i porodem
przedwczesnym. Mogą wystąpić działania niepożądane (np. hipoglikemia i bradykardia) u płodu
i noworodka. Jeśli leczenie lekiem beta-adrenolitycznym jest konieczne, preferowane są leki
selektywnie blokujące receptory beta1-adrenergiczne.

Bezpieczeństwo amlodypiny w okresie ciąży u ludzi nie zostało ustalone.
W badaniach na zwierzętach obserwowano toksyczny wpływ na rozmnażanie po podaniu dużych
dawek (patrz punkt 5.3).

Nie zaleca się stosowania leku Alotendin w czasie ciąży, o ile nie jest to bezwzględnie konieczne. Jeśli
leczenie produktem leczniczym Alotendin zostanie uznane za konieczne, należy starannie
monitorować maciczno-łożyskowy przepływ krwi i rozwój płodu. W razie szkodliwego wpływu na
ciążę lub płód należy rozważyć zastosowanie innego leczenia. Noworodek musi być starannie
obserwowany. Objawy hipoglikemii i bradykardia występują zwykle w ciągu pierwszych 3 dni.

Karmienie piersią
Amlodypina przenika do mleka ludzkiego. Oszacowano, że odsetek dawki, jaki przyjmuje niemowlę
od karmiącej go piersią matki, mieści się w przedziale międzykwartylowym od 3% do 7%, przy czym
wartość maksymalna wynosi 15%. Wpływ amlodypiny na niemowlęta jest nieznany.
Nie wiadomo, czy bisoprolol przenika do mleka matki. Z tego względu nie zaleca się
stosowania produktu leczniczego Alotendin w czasie karmienia piersią.

Płodność
Brak danych dotyczących wpływu produktu złożonego na płodność u ludzi. U niektórych pacjentów
leczonych antagonistami wapnia opisano odwracalne zmiany biochemiczne w plemnikach, jednak dane
kliniczne są niewystarczające w odniesieniu do potencjalnego wpływu amlodypiny na płodność. W
badaniu na szczurach stwierdzono niekorzystny wpływ na płodność samców (patrz punkt 5.3).

Bisoprolol nie miał wpływu na płodność oraz ogólne zdolności rozrodcze w badaniach na
zwierzętach, podczas gdy amlodypina wykazywała w opublikowanych badaniach działania
niepożądane na parametry płodności u samców (patrz punkt 5.3).

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Amlodypina może mieć niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i
obsługiwania maszyn. Jeśli pacjent przyjmujący amlodypinę skarży się na zawroty i bóle głowy,
zmęczenie lub nudności, jego reakcje mogą być wydłużone. W badaniu pacjentów z chorobą
wieńcową bisoprolol nie upośledzał zdolności do prowadzenia pojazdów, jednakże ze względu na
indywidualną reakcję na leczenie, takiego wpływu nie można wykluczyć.
Zaburzenia mogą się pojawiać zwłaszcza na początku terapii, przy zmianie leczenia i przy
jednoczesnym spożywaniu alkoholu.

#### 4.8 Działania niepożądane

Działania niepożądane obserwowane w czasie oddzielnego stosowania substancji czynnych produktu
zostały pogrupowane według niżej wymienionych częstości występowania:

Bardzo często ≥ 1/10
Często ≥ 1/100 do < 1/10
Niezbyt często ≥ 1/1000 do < 1/100
Rzadko ≥ 1/10 000 do < 1/1 000
Bardzo rzadko < 1/10 000
Nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)

Związane z amlodypiną
Najczęściej zgłaszane działania niepożądane w czasie leczenia to: senność, zawroty głowy, ból głowy,
kołatanie serca, nagłe zaczerwienienie skóry, zwłaszcza twarzy, ból brzucha, nudności, obrzęk okolicy
kostek, obrzęk i zmęczenie.

Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Bardzo rzadko: leukopenia, małopłytkowość

Zaburzenia układu immunologicznego
Bardzo rzadko: reakcje alergiczne

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Bardzo rzadko: hiperglikemia

Zaburzenia psychiczne
Niezbyt często: bezsenność, zmiany nastroju (w tym niepokój), depresja
Rzadko: splątanie

Zaburzenia układu nerwowego
Często: ból głowy, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, senność (zwłaszcza na
początku leczenia)
Niezbyt często: omdlenie, niedoczulica, parestezja, zaburzenia smaku, drżenie
Bardzo rzadko: hipertonia, neuropatia obwodowa
Nieznana: zaburzenia pozapiramidowe

Zaburzenia oka
Często: zaburzenia widzenia (w tym podwójne widzenie)

Zaburzenia ucha i błędnika
Niezbyt często: szum uszny

Zaburzenia serca
Często: kołatanie serca
Niezbyt często: zaburzenia rytmu serca (w tym bradykardia, tachykardia komorowa i
migotanie przedsionków)

Bardzo rzadko: zawał mięśnia sercowego

Zaburzenia naczyniowe
Często: nagłe zaczerwienienie, zwłaszcza twarzy
Niezbyt często: niedociśnienie
Bardzo rzadko: zapalenie naczyń

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
Często: duszność

Niezbyt często: kaszel, nieżyt błony śluzowej nosa

Zaburzenia żołądka i jelit
Często: nudności, ból brzucha, niestrawność, zmiana rytmu wypróżnień (w tym
biegunka i zaparcie)

Niezbyt często: wymioty, suchość błony śluzowej jamy ustnej
Bardzo rzadko: zapalenie błony śluzowej żołądka, rozrost dziąseł, zapalenie trzustki

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Bardzo rzadko: zapalenie wątroby, żółtaczka, zwiększenie aktywności enzymów
wątrobowych (w większości przypadków z cholestazą)

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Niezbyt często: łysienie, plamica, przebarwienia skóry, nadmierna potliwość, świąd, wysypka,
wykwit, pokrzywka

Bardzo rzadko: obrzęk naczynioruchowy, rumień wielopostaciowy, złuszczające zapalenie
skóry, zespół Stevensa-Johnsona, obrzęk Quinckego, nadwrażliwość na
światło
Nieznana: toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej
Często: obrzęk okolicy kostek, kurcze mięśni
Niezbyt często: ból stawów, ból mięśni, ból pleców

Zaburzenia nerek i dróg moczowych
Niezbyt często: zaburzenia mikcji, oddawanie moczu w nocy, zwiększenie
częstości oddawania moczu

Zaburzenia układu rozrodczegoi piersi
Niezbyt często: impotencja, ginekomastia

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Bardzo często: obrzęki
Często: zmęczenie, osłabienie
Niezbyt często: ból w klatce piersiowej, ból, złe samopoczucie

Badania laboratoryjne
Niezbyt często: zwiększenie masy ciała, zmniejszenie masy ciała

Związane z bisoprololem

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Rzadko: zwiększenie stężenia triglicerydów

Zaburzenia psychiczne
Niezbyt często: depresja, zaburzenia snu
Rzadko: koszmary senne, omamy

Zaburzenia układu nerwowego
Często: zawroty głowy*, ból głowy*
Rzadko: omdlenie

Zaburzenia oka

Rzadko: zmniejszone wydzielanie łez (należy o tym pamiętać, jeśli pacjent nosi
soczewki kontaktowe)
Bardzo rzadko: zapalenie spojówek

Zaburzenia ucha i błędnika
Rzadko: zaburzenia słuchu

Zaburzenia serca
Niezbyt często: zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego, nasilenie istniejącej
wcześniej niewydolności serca, bradykardia

Zaburzenia naczyniowe
Często: uczucie marznięcia i drętwienia kończyn
Niezbyt często: niedociśnienie

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
Niezbyt często: skurcz oskrzeli u pacjentów z astmą oskrzelową lub obturacyjną chorobą płuc
w wywiadzie
Rzadko: alergiczny nieżyt błony śluzowej nosa

Zaburzenia żołądka i jelit
Często: zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak nudności, wymioty, biegunka,
zaparcie

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Rzadko: zapalenie wątroby

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Rzadko: reakcje nadwrażliwości, takie jak świąd skóry, nagłe zaczerwienienie skóry,
wysypka
Bardzo rzadko: łysienie. Leki beta-adrenolityczne mogą wywołać lub nasilić łuszczycę, lub
spowodować łuszczycopodobne zmiany skórne

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej
Niezbyt często: osłabienie i kurcze mięśni

Zaburzenia układu rozroczego i piersi
Rzadko: zaburzenia erekcji

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania:
Często: zmęczenie*
Niezbyt często: wyczerpanie

Badania laboratoryjne
Rzadko: zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT)

*Te objawy występują szczególnie na początku leczenia. Zwykle są łagodne i często ustępują w ciągu
1-2 tygodni.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego.

Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane
działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań
Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych
i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
Tel: + 48 22 49 21 301
Fax: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

Związane z amlodypiną

Doświadczenie z zamierzonym przedawkowaniem u ludzi jest ograniczone.

Objawy
Z dostępnych danych wynika, że znaczne przedawkowanie może wywołać nadmierne rozszerzenie
obwodowego łożyska naczyniowego, jak również odruchową tachykardię. Opisywano znaczne i
prawdopodobnie długotrwałe niedociśnienie tętnicze, powodujące wstrząs zakończony zgonem.

Rzadko notowano niekardiogenny obrzęk płuc w następstwie przedawkowania amlodypiny, mogący
wystąpić z opóźnieniem (do 24-48 godzin po przyjęciu) i powodujący konieczność wspomagania
oddychania. Czynnikami predysponującymi mogą być wczesne działania resuscytacyjne (w tym
przeciążenie płynami) mające na celu utrzymanie perfuzji i pojemności minutowej serca.

Leczenie
Klinicznie znaczące niedociśnienie wywołane przedawkowaniem amlodypiny wymaga aktywnego
leczenia podtrzymującego krążenie, w tym częstej kontroli oddechu i czynności serca, uniesienia
kończyn dolnych i monitorowania objętości krwi krążącej oraz wydalania moczu. Pomocny może być
lek wazokonstrykcyjny w celu przywrócenia napięcia naczyń i normalizacji ciśnienia tętniczego, o ile
nie ma przeciwwskazań do jego zastosowania. Korzystne może być dożylne podanie glukonianu
wapnia, co odwraca efekty zablokowania kanałów wapniowych.
W niektórych przypadkach pomocne może być płukanie żołądka. U zdrowych ochotników podanie
węgla aktywowanego do dwóch godzin od zażycia 10 mg amlodypiny zmniejszało szybkość
wchłaniania leku. W związku z tym, że amlodypina silnie wiąże się z białkami, dializa
najprawdopodobniej nie przyniesie korzyści.

Związane z bisoprololem

Objawy
Do najczęstszych objawów, jakich można spodziewać się po przedawkowaniu beta-adrenolityku
należą: bradykardia, niedociśnienie, skurcz oskrzeli, ostra niewydolność serca i hipoglikemia.

Istnieje duża zmienność międzyosobnicza w zakresie wrażliwości i reakcji organizmu na pojedynczą
dawkę bisoprololu. Osoby z chorobą serca są oczywiście bardziej wrażliwe na działanie bisoprololu.

Leczenie
Generalnie, jeśli dojdzie do przedawkowania, należy zaprzestać podawania bisoprololu i zastosować
leczenie podtrzymujące i objawowe. Ograniczone dane sugerują, że bisoprolol prawie zupełnie nie
poddaje się dializie.
Na podstawie oczekiwanych działań farmakologicznych i zaleceń dla innych beta-adrenolityków, w
klinicznie uzasadnionych sytuacjach należy rozważyć zastosowanie następujących środków:

Bradykardia: Podać dożylnie atropinę. Jeśli odpowiedź jest niewystarczająca, można ostrożnie podać
izoprenalinę lub inny lek o dodatnim działaniu chronotropowym. W niektórych przypadkach
konieczne może być przezżylne wprowadzenie rozrusznika serca.

Niedociśnienie: należy podać dożylnie płyny i leki o działaniu zwężającym naczynia. Przydatne może
być dożylne podanie glukagonu.

Blok przedsionkowo-komorowy (II lub III stopnia): należy starannie monitorować stan pacjenta oraz
podać izoprenalinę we wlewie dożylnym lub wszczepić przezżylnie stymulator serca.

Zaostrzenie niewydolności serca: należy podać dożylnie diuretyki, leki działające inotropowo
dodatnio, leki rozszerzające naczynia.

Skurcz oskrzeli: należy podawać leki rozszerzające oskrzela, takie jak izoprenalina, β2-
sympatykomimetyki i (lub) aminofilina.

Hipoglikemia: należy podać dożylnie glukozę.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: preparaty złożone zawierające wybiórcze beta-adrenolityki i inne leki
przeciwnadciśnieniowe,
kod ATC: C07FB07

Mechanizm działania amlodypiny
Amlodypina hamuje przezbłonowy napływ jonów wapnia do komórek mięśni gładkich naczyń i
komórek mięśnia serca (wolno działający bloker kanałów lub antagonista jonów wapnia).
Mechanizm działania hipotensyjnego wynika z bezpośredniego działania rozkurczającego mięśnie
gładkie naczyń, co powoduje zmniejszenie obwodowego oporu naczyniowego.
Dokładny mechanizm, w wyniku którego lek łagodzi dławicę piersiową nie został dokładnie
określony; możliwe są 2 następujące aspekty działania:
1) Lek rozszerza tętniczki obwodowe i tym samym zmniejsza całkowity opór obwodowy (obciążenie
następcze).
W związku z tym, że lek nie powoduje odruchowej tachykardii, zużycie energii przez mięsień sercowy
i zapotrzebowanie na tlen ulegają zmniejszeniu.
2) Poprzez rozszerzanie dużych tętnic wieńcowych i tętniczek wieńcowych, zarówno w regionach
prawidłowo ukrwionych jak i niedokrwionych, lek poprawia zaopatrzenie w tlen. W tym mechanizmie
zwiększa dostarczanie tlenu do mięśnia sercowego nawet w przypadku skurczu tętnic wieńcowych
(dławica Prinzmetala lub dusznica bolesna).

Działanie farmakodynamiczne amlodypiny
U chorych z nadciśnieniem dawkowanie raz dziennie zapewnia istotne klinicznie obniżenie ciśnienia
tętniczego, zarówno w pozycji leżącej jak i stojącej, przez 24 godziny na dobę. Z uwagi na powolny
początek działania ostra hipotonia nie zdarza się przy stosowaniu tego leku.
U chorych z dławicą piersiową dawkowanie raz dziennie pozwala wydłużyć całkowity czas wysiłku,
czas do wystąpienia bólu dławicowego i czas do istotnego obniżenia odcinka ST oraz zmniejsza
częstość występowania bólów dławicowych i zużycie tabletek nitrogliceryny.
Stosowanie amlodypiny nie wiąże się z żadnymi niepożądanymi działaniami metabolicznymi: lek nie
ma wpływu na stężenia lipidów we krwi, na stężenie cukru we krwi ani na stężenie kwasu moczowego
w surowicy i może być stosowany u pacjentów z astmą.

Mechanizm działania bisoprolololu

Bisoprolol jest silnym lekiem beta-adreolitycznym o wysokiej wybiórczości wobec receptorów beta1-
adrenergicznych, bez wewnętrznej aktywności sympatykomimetycznej i bez istotnych właściwości
stabilizujących błonę komórkową.
Wykazuje jedynie niewielkie powinowactwo do receptorów beta2-adrenergicznych w mięśniach
gładkich oskrzeli i naczyń oraz receptorów uczestniczących w regulacji metabolizmu. Generalnie
bisoprolol nie powinien więc mieć wpływu na opór w drogach oddechowych ani na procesy
metaboliczne z udziałem receptorów beta2-adrenergicznych. Jego β1-selektywność wykracza daleko
poza zakres dawek terapeutycznych. Bisoprolol nie ma wyraźnego działania inotropowo ujemnego.
Maksymalny efekt działania bisoprololu ujawnia się po 3-4 godzinach od podania doustnego.
Półokres eliminacji leku z osocza (10-12 godzin) zapewnia 24-godzinną skuteczność leku przy
dawkowaniu raz na dobę.
Maksymalne działanie hipotensyjne obserwuje się zwykle po 2 tygodniach.
Po doraźnym podaniu u chorych z chorobą wieńcową bez przewlekłej niewydolności serca bisoprolol
zwalnia częstość pracy serca i zmniejsza objętość wyrzutową a tym samym pojemność wyrzutową
serca i zużycie tlenu. Przy długotrwałym podawaniu początkowy zwiększony opór obwodowy ulega
zmniejszeniu.
Przeciwnadciśnieniowe działanie leków beta-adrenolitycznych wynika między innymi ze zmniejszenia
aktywności reninowej osocza.

Właściwości farmakodynamiczne złożonego produktu leczniczego
Takie skojarzenie umożliwia zwiększenie skuteczności przeciwnadciśnieniowej i przeciwdławicowej
dzięki uzupełniającym się mechanizmom działania dwóch substancji czynnych: naczyniowybiórczego
antagonisty wapnia - amlodypiny (obniża opór obwodowy) i kardioselektywnego beta-adrenolityku -
bisoprololu (zmniejsza objętość wyrzutową).

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Amlodypina
Wchłanianie
Po podaniu doustnym amlodypina dobrze się wchłania, osiągając maksymalne stężenia we krwi
między 6. a 12. godziną po podaniu. Pokarm nie ma wpływu a biodostępność amlodypiny. Szacuje się,
że całkowita biodostępność wynosi od 64% do 80%.

Dystrybucja
Objętość dystrybucji wynosi 21 l/kg. Stan stacjonarny stężenia w osoczu (5-15 ng/ml) jest osiągany po
7-8 dniach codziennego podawania leku. Badania in vitro wykazały, że 93-98% amlodypiny obecnej
w krwi krążącej jest związane z białkami osocza.

Metabolizm i eliminacja
Amlodypina jest intensywnie metabolizowana (w ok. 90%) przez wątrobę do nieaktywnych
pochodnych pirydyny. 10% związku macierzystego i 60% nieaktywnych metabolitów jest wydalanych
z moczem, 20-25% z kałem.
Zmniejszanie się stężeń w osoczu ma przebieg dwufazowy. Półokres eliminacji z osocza w fazie
terminalnej wynosi około 35-50 godzin, co pozwala na dawkowanie leku raz na dobę.
Klirens całkowity wynosi 7 ml/min/kg (w przypadku pacjenta o wadze ciała 60 kg: 25 litrów/godzinę.
U pacjentów w podeszłym wieku wartość ta wynosi 19 litrów/godzinę.

Osoby w podeszłym wieku
Czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia amlodypiny w surowicy krwi jest podobny u osób w
podeszłym wieku, jak i u osób młodszych. Klirens amlodypiny zwykle bywa zmniejszony, skutkując
zwiekszeniem AUC i wydłużeniem okresu półtrwania w fazie eliminacji u pacjentów w podeszłym
wieku. Zwiększenie wartości AUC i wydłużenie okresu półtrwania w fazie eliminacji u pacjentów z
zastoinową niewydolnością serca były zgodne z oczekiwanymi u pacjentów w danej grupie wiekowej
(patrz punkt 4.4).

Zaburzenia czynności nerek
Amlodypina w znacznym stopniu ulega przemianie do nieczynnych metabolitów. 10% substancji
czynnej jest wydalane w postaci niezmienionej z moczem. Zmiany stężenia amlodypiny w osoczu nie
korelują ze stopniem zaburzeń czynności nerek, dlatego w tej grupie pacjentów zaleca się zwykle
stosowane dawkowanie. Amlodypina nie jest usuwana przez dializę.

Zaburzenia czynności wątroby
Istnieją bardzo ograniczone dane kliniczne na temat podawania amlodypiny pacjentom z zaburzeniami
czynności wątroby. Pacjenci z niewydolnością wątroby mają zmniejszony klirens amlodypiny, czego
skutkiem jest wydłużony okres półtrwania i zwiększone AUC o około 40-60%.

Bisoprolol
Wchłanianie
Po podaniu doustnym bisoprolol wchłania się prawie całkowicie (> 90%) z przewodu pokarmowego.
Ze względu na bardzo mały efekt pierwszego przejścia (około 10%) jego całkowita biodostępność po
podaniu doustnym wynosi około 90%.

Dystrybucja
Objętość dystrybucji wynosi 3,5 l/kg mc. Biosprolol wiąże się z białkami osocza w około 30%.

Metabolizm i eliminacja
Bisoprolol jest wydalany z organizmu dwoma drogami. 50% ulega zmetabolizowaniu w wątrobie do
nieaktywnych metabolitów, wydalanych następnie przez nerki. Pozostałe 50% wydala się przez nerki
w postaci niezmienionej. W związku z tym, że wydalanie odbywa się w takim stopniu przez wątrobę i
przez nerki, nie ma potrzeby modyfikowania dawkowania u osób z łagodnym lub umiarkowanym
upośledzeniem czynności wątroby lub nerek. Klirens całkowity wynosi około 15 l/h.
Półokres eliminacji z osocza wynosi 10-12 godzin.
Kinetyka bisoprololu jest liniowa i nie zależy od wieku.

Produkt złożony
Nie przeprowadzono badań interakcji farmakokinetycznych między dwoma składnikami produktu.
Jednak nawet gdyby – zgodnie z wynikami badania biorównoważności – taka interakcja miała
miejsce, jej nasilenie musi być identyczne dla produktu Alotendin, jak dla obu składników
przyjmowanych osobno w takich samych dawkach jakie występują w produkcie złożonym.

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Związane z amlodypiną
Toksyczność reprodukcyjna
Badania dotyczące reprodukcji u szczurów i myszy wykazywały opóźnienie terminu porodu,
wydłużenie czasu porodu i zmniejszenie przeżycia potomstwa w przypadku dawek około 50 razy
większych niż maksymalne dawki zalecane u ludzi w przeliczeniu na mg/kg.

Karcynogeneza
Szczury i myszy otrzymujące z pokarmem maleinian amlodypiny przez okres do 2 lat w stężeniach
obliczonych tak, aby zapewnić dawki dobowe na poziomie 0,5, 1,25 i 2,5 mg/kg/dobę amlodypiny, nie
wykazywały żadnych objawów karcynogennego działania leku.
Największa dawka (w przypadku myszy podobna, a w przypadku szczurów dwa razy większa od
maksymalnej zalecanej dawki klinicznej wynoszącej 10 mg, w przeliczeniu na w mg/m2) była
zbliżona do maksymalnej tolerowanej dawki u myszy ale nie u szczurów.

Mutageneza
Badania mutagenności prowadzone z maleinianem amlodypiny nie wykazały żadnych efektów
zależnych od leku ani na poziomie genów ani na poziomie chromosomów.

Płodność
Standardowe badania płodności nie wykazały żadnego wpływu na płodność szczurów otrzymujących
maleinian amlodypiny (samców przez 64 dni i samic przez 14 dni przed łączeniem w pary) w
dawkach amlodypiny do 10 mg/kg/dobę (8 razy większych od maksymalnej dawki zalecanej
u ludzi, wynoszącej 10 mg/dobę, w przeliczeniu na mg/m2* ). Jednak w opublikowanych badaniach, w
których samce szczurów otrzymywały benzenosulfonian amlodypiny przez 30 dni w dawce
porównywalnej do stosowanej u człowieka na podstawie mg/kg, stwierdzono zmniejszone stężenie
hormonu folikulotropowego (FSH) i testosteronu oraz zmniejszenie gęstości nasienia i liczby
dojrzałych plemników oraz komórek Sertoliego.
* Na podstawie masy ciała pacjenta wynoszącej 50 kg

Związane z bisoprololem
Dane niekliniczne, wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących
bezpieczeństwa, badań toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności, rakotwórczości oraz
toksycznego wpływu na rozród i rozwój potomstwa, nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla
człowieka.W badaniach toksyczności reprodukcyjnej bisoprolol nie miał wpływu na płodność ani
ogólne zdolności reprodukcyjne.
Podobnie jak inne leki beta-adrenolityczne, bisoprolol wykazywał toksyczny wpływ na samicę
(zmniejszone przyjmowanie pokarmu i niedostateczny przyrost wagi ciała) oraz toksyczność
zarodkową/płodową (częstsze występowanie resorpcji embrionu, mniejsza waga ciała u potomstwa,
opóźnienie rozwoju fizycznego), ale nie był teratogenny.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Celuloza mikrokrystaliczna
Karboksymetyloskrobia sodowa (typ A)
Magnezu stearynian
Krzemionka koloidalna bezwodna

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

5 lat

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30°C. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu
ochrony przed światłem.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

28, 30, 56 lub 90 tabletek w blistrze z OPA/Aluminium/PVC/Aluminium w tekturowym pudełku.
Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do
stosowania

Bez specjalnych zaleceń.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

EGIS Pharmaceuticals PLC
H-1106 Budapest, Keresztúri út 30-38.
Węgry

### 8. NUMER(Y) POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Pozwolenie nr 22211, 22212, 22213, 22214

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO
OBROTU/ DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 8.12.2014
Data ostatniego przedłużenia pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 15.01.2020

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

23.06.2022

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.