# Amolisa HCT

> Olmesartan medoksomil + Amlodypina + Hydrochlorotiazyd · 40 mg + 5 mg + 25 mg · Tabletki powlekane

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Amolisa HCT
- **Nazwa powszechna:** Olmesartanum medoxomilum + Amlodipinum + Hydrochlorothiazidum
- **Substancja czynna:** [Olmesartan medoksomil + Amlodypina + Hydrochlorotiazyd](https://apteka.online/odpowiedniki/olmesartanum-medoxomilum)
- **Moc:** 40 mg + 5 mg + 25 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki powlekane
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** C09DX03
- **Liczba opakowań:** 7
- **Numer pozwolenia:** 26914
- **Podmiot odpowiedzialny:** Aurovitas Pharma Polska Sp. z o.o.
- **Producent:** APL Swift Services \(Malta\) Ltd.
Generis Farmacêutica, S.A.,, Malta
Portugalia
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-dzialajace-na-uklad-renina-angiotensyna/amolisa-hct-tabl-powl-40-mg-5-mg-25-mg-aurovitas
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-dzialajace-na-uklad-renina-angiotensyna/amolisa-hct-tabl-powl-40-mg-5-mg-25-mg-aurovitas.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/43285/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/43285/characteristic

## Dostępne opakowania (7)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 14 tabl. | 5909991476274 | Rp | — | Brak danych | — |
| 28 tabl. | 5909991476281 | Rp | — | Brak danych | — |
| 30 tabl. | 5909991476298 | Rp | — | Brak danych | — |
| 56 tabl. | 5909991476304 | Rp | — | Brak danych | — |
| 60 tabl. | 5909991476311 | Rp | — | Brak danych | — |
| 98 tabl. | 5909991476328 | Rp | — | Brak danych | — |
| 100 tabl. | 5909991476335 | Rp | — | Brak danych | — |

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Amolisa HCT i w jakim celu się go stosuje?
Lek Amolisa HCT zawiera trzy substancje czynne o nazwie olmesartan medoksomil, amlodypina (w
postaci bezylanu) i hydrochlorothiazyd. Wszystkie trzy substancje pomagają obniżyć wysokie
ciśnienie tętnicze.

• Olmesartan medoksomil należy do grupy leków nazywanych antagonistami receptora
angiotensyny II, które obniżają ciśnienie tętnicze poprzez zmniejszenie napięcia naczyń
krwionośnych.
• Amlodypina należy do grupy leków nazywanych antagonistami wapnia. Również obniża
ciśnienie tętnicze poprzez zmniejszenie napięcia naczyń krwionośnych.
• Hydrochlorotiazyd należy do grupy leków nazywanych tiazydowymi lekami moczopędnymi
(diuretyki). Hydrochlorotiazyd obniża ciśnienie tętnicze na skutek usunięcia z organizmu
nadmiaru płynów poprzez zwiększenie ilości wydalanego moczu.

Działanie tych substancji powoduje obniżenie ciśnienia tętniczego.

Lek Amolisa HCT jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego:
• u dorosłych pacjentów, których ciśnienie tętnicze nie jest odpowiednio kontrolowane poprzez
skojarzenie olmesartanu medoksomilu i amlodypiny przyjmowanych w produkcie
dwuskładnikowym, lub
• u pacjentów, którzy przyjmują lek złożony zawierający skojarzenie olmesartanu medoksomilu
i hydrochlorotiazydu oraz amlodypinę w oddzielnym leku lub lek złożony zawierający
skojarzenie olmesartanu medoksomilu i amlodypiny oraz hydrochlorotiazyd w oddzielnym leku.

### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Amolisa HCT

Kiedy nie stosować leku Amolisa HCT
• jeśli pacjent ma uczulenie na olmesartanu medoksomil, amlodypinę lub antagonistę wapnia
(pochodne dihydropirydyny), hydrochlorothiazyd lub substancje podobne do
hydrochlorothiazydu (sulfonamidy) lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku
(wymienionych w punkcie 6). W razie podejrzenia alergii, przed zastosowaniem leku Amolisa
HCT należy skonsultować się z lekarzem.
• w przypadku ciężkich zaburzeń czynności nerek.
• jeśli pacjent ma cukrzycę lub zaburzenia czynności nerek i jest leczony lekiem obniżającym
ciśnienie tętnicze, zawierającym aliskiren.
• jeśli występuje małe stężenie potasu, małe stężenie sodu, duże stężenie wapnia lub duże
stężenie kwasu moczowego w krwi (z objawami dny lub kamicy moczowej), nie poddające się
leczeniu.
• po 3. miesiącu ciąży (należy również unikać stosowania leku Amolisa HCT we wczesnym
okresie ciąży - patrz punkt „Ciąża i karmienie piersią”).
• w przypadku ciężkich zaburzeń dotyczących wątroby, jeśli wydzielanie żółci jest zaburzone
lub odpływ żółci z pęcherzyka jest zablokowany (np. przez kamienie żółciowe) lub jeśli
występuje żółtaczka (zażółcenie skóry i oczu).
• w przypadku niewystarczającego dopływu krwi do tkanek, z objawami takimi jak niskie
ciśnienie tętnicze, słabo wyczuwalne tętno, szybka czynność serca lub wstrząs (w tym wstrząs
kardiogenny, czyli wstrząs spowodowany ciężkimi zaburzeniami dotyczącymi serca).
• w przypadku bardzo niskiego ciśnienia tętniczego.
• w przypadku zwężenia lub zablokowania drogi odpływu krwi z serca. Może to być skutkiem
zwężenia naczyń krwionośnych lub zastawek serca (zwężenie aorty).
• w przypadku osłabionej czynności serca po zawale serca (ostry zawał mięśnia sercowego).
Osłabiona czynność serca może powodować duszność lub obrzęk stóp i kostek.

Nie należy stosować leku Amolisa HCT jeśli którakolwiek z powyższych sytuacji dotyczy pacjenta.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem stosowania leku Amolisa HCT należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą.

Jeśli w przeszłości po przyjęciu hydrochlorotiazydu u pacjenta występowały problemy z oddychaniem
lub płucami (w tym zapalenie płuc lub gromadzenie się płynu w płucach). Jeśli po przyjęciu leku
Amolisa HCT u pacjenta wystąpi ciężka duszność lub trudności z oddychaniem, należy niezwłocznie
zwrócić się o pomoc medyczną.

Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z poniższych leków, stosowanych
w leczeniu wysokiego ciśnienia tętniczego:
• inhibitor konwertazy angiotensyny (ACE) (na przykład enalapryl, lizynopryl, ramipryl), w
szczególności jeśli pacjent ma zaburzenia czynności nerek związane z cukrzycą,
• aliskiren.

Lekarz może zalecić regularną kontrolę czynności nerek, ciśnienia krwi oraz stężenia elektrolitów (np.
potasu) we krwi.

Patrz także podpunkt „Kiedy nie stosować leku Amolisa HCT”.

Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli występuje którykolwiek z poniższych stanów:
• Zaburzenia dotyczące nerek lub stan po przeszczepieniu nerki
• Choroby wątroby

• Niewydolność serca lub zaburzenia dotyczące zastawek serca lub mięśnia sercowego
• Nasilone wymioty, biegunka, leczenie dużymi dawkami leków moczopędnych (diuretyków)
lub stosowanie diety z małą zawartością soli
• Zwiększenie stężenia potasu we krwi
• Zaburzenia dotyczące nadnerczy (gruczoły wytwarzające hormony, zlokalizowane w górnej
części nerek)
• Cukrzyca
• Toczeń rumieniowaty (choroba autoimmunologiczna)
• Uczulenie lub astma oskrzelowa
• Reakcje skórne, takie jak oparzenie lub wysypka po działaniu światła słonecznego lub
sztucznego (solarium)
• Jeśli w przeszłości u pacjenta wystąpił nowotwór złośliwy skóry lub jeśli w trakcie leczenia
pojawi się nieoczekiwana zmiana skórna. Leczenie hydrochlorotiazydem, zwłaszcza dużymi
dawkami przez dłuższy czas, może zwiększyć ryzyko niektórych rodzajów nowotworów
złośliwych skóry i warg (nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry). Podczas przyjmowania
leku Amolisa HCT należy chronić skórę przed działaniem światła słonecznego i
promieniowaniem UV.

Należy skontaktować się z lekarzem, jeśli u pacjenta wystąpi którykolwiek z następujących
objawów:
• Nasilona, utrzymująca się biegunka, która powoduje znaczne zmniejszenie masy ciała. Lekarz
może ocenić objawy i zdecydować, w jaki sposób kontynuować leczenie obniżające ciśnienie
tętnicze.
• Wystąpienie osłabienia wzroku lub bólu oka. Mogą to być objawy gromadzenia się płynu w
unaczynionej błonie otaczającej oko (nadmiernego nagromadzenia płynu między naczyniówką
a twardówką) lub zwiększenia ciśnienia we wnętrzu oka - mogą one wystąpić w przedziale od
kilku godzin do kilku tygodni od przyjęcia leku Amolisa HCT. Nieleczone mogą spowodować
trwałą utratę wzroku.

Podobnie jak w przypadku innych leków obniżających ciśnienie tętnicze, nadmierne obniżenie
ciśnienia tętniczego u pacjentów z zaburzeniami krążenia w sercu lub mózgu może prowadzić do
zawału serca lub udaru mózgu. Dlatego lekarz zaleci uważną kontrolę ciśnienia tętniczego u takich
pacjentów.

Lek Amolisa HCT może powodować zwiększenie stężenia lipidów oraz kwasu moczowego we krwi
(przyczyna dny moczanowej - bolesnego obrzęku stawów). Lekarz prawdopodobnie zaleci okresowe
badania krwi w celu oznaczenia tego stężenia.

Stosowanie leku Amolisa HCT może wywierać wpływ na równowagę elektrolitową w organizmie
pacjenta. Lekarz prawdopodobnie zaleci okresowe badania krwi w celu oznaczenia stężenia
elektrolitów. Objawy zaburzeń elektrolitowych to: pragnienie, suchość błony śluzowej jamy ustnej,
ból lub kurcze mięśni, zmęczenie mięśni, niskie ciśnienie tętnicze (niedociśnienie), osłabienie, apatia,
zmęczenie, senność lub niepokój, nudności, wymioty, zmniejszona ilość wydalanego moczu, szybka
czynność serca. Jeśli wystąpią takie objawy, należy poinformować o nich lekarza.

Należy odstawić lek Amolisa HCT przed wykonaniem badań czynności przytarczyc.

Należy poinformować lekarza o podejrzeniu (lub planowaniu) ciąży. Nie zaleca się stosowania leku
Amolisa HCT we wczesnym okresie ciąży i nie wolno go stosować po 3 miesiącu ciąży, ponieważ
stosowany w tym okresie może poważnie zaszkodzić dziecku (patrz punkt „Ciąża i karmienie
piersią”).

Jeśli po przyjęciu leku Amolisa HCT u pacjenta wystąpi bólu brzucha, nudności, wymioty lub
biegunka, należy omówić to z lekarzem. Lekarz podejmie decyzję o dalszym leczeniu. Nie należy

samodzielnie podejmować decyzji o przerwaniu przyjmowania leku Amolisa HCT.

Dzieci i młodzież (poniżej 18 lat)
Nie zaleca się stosowania leku Amolisa HCT u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat.

Pacjenci w podeszłym wieku
U pacjentów w wieku powyżej 65 lat lekarz skontroluje ciśnienie tętnicze podczas każdego
zwiększania dawki, aby upewnić się, że nie nastąpiło zbyt duże obniżenie ciśnienia.

Lek Amolisa HCT a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych obecnie lub
ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować:
• Inne leki obniżające ciśnienie krwi, mogą nasilać działanie leku Amolisa HCT. Lekarz może
zalecić zmianę dawki i (lub) zastosować inne środki ostrożności: jeśli pacjent przyjmuje
inhibitory ACE lub aliskiren (patrz także podpunkty „Kiedy nie stosować leku Amolisa HCT”
oraz „Ostrzeżenia i środki ostrożności”).
• Lit (lek stosowany w leczeniu zaburzeń nastroju i niektórych rodzajów depresji) - jednoczesne
stosowanie z lekiem Amolisa HCT może zwiększać toksyczność litu. Jeśli konieczne jest
przyjmowanie litu, lekarz zaleci kontrolowanie stężenia litu we krwi.
• Diltiazem, werapamil, leki stosowane w leczeniu zaburzeń rytmu serca i nadciśnienia
tętniczego.
• Ryfampicyna, erytromycyna, klarytromycyna, tetracyklina lub sparfloksacyna,
antybiotyki stosowane w leczeniu gruźlicy i innych zakażeń.
• Ziele dziurawca zwyczajnego (Hypericum perforatum), lek ziołowy stosowany w leczeniu
depresji.
• Cyzapryd, lek pobudzający motorykę przewodu pokarmowego.
• Difemanil, lek stosowany w przypadku wolnej czynności serca i zmniejszający potliwość.
• Halofantryna, lek stosowany w malarii.
• Winkamina podawana dożylnie, lek stosowany w celu poprawy krążenia mózgowego.
• Amantadyna, lek stosowany w chorobie Parkinsona.
• Suplementy potasu, zamienniki soli zawierające potas, leki moczopędne (diuretyki),
heparyna (rozrzedza krew i zapobiega powstawaniu zakrzepów), inhibitory ACE (obniżające
ciśnienie krwi), środki przeczyszczające, steroidy, hormon adrenokortykotropowy (ACTH),
karbenoksolon (lek stosowany w leczeniu owrzodzeń jamy ustnej i żołądka), penicylina
sodowa G (sól sodowa benzylopenicyliny, antybiotyk), niektóre leki przeciwbólowe, takie jak
kwas acetylosalicylowy lub salicylany. Stosowanie tych leków jednocześnie z lekiem Amolisa
HCT może powodować zmiany stężenia potasu we krwi.
• Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ, leki stosowane w celu łagodzenia bólu, obrzęku i
innych objawów zapalenia, w tym zapalenia stawów), przyjmowane jednocześnie z lekiem
Amolisa HCT, mogą zwiększać ryzyko wystąpienia niewydolności nerek. NLPZ mogą
osłabiać działanie leku Amolisa HCT. W przypadku stosowania dużych dawek salicylanów
może ulec nasileniu toksyczne działanie na ośrodkowy układ nerwowy.
• Leki nasenne, uspokajające i przeciwdepresyjne stosowane jednocześnie z lekiem Amolisa
HCT mogą powodować nagłe obniżenie ciśnienia tętniczego podczas wstawania.
• Kolesewelamu chlorowodorek (lek, który zmniejsza stężenie cholesterolu we krwi) -
możliwe osłabienie działania leku Amolisa HCT. Lekarz może zalecić przyjmowanie leku
Amolisa HCT co najmniej 4 godziny przed przyjęciem kolesewelamu chlorowodorku.
• Niektóre leki zobojętniające kwas solny w żołądku (leki stosowane w przypadku
niestrawności lub zgagi), ponieważ działanie leku Amolisa HCT może być nieznacznie
zmniejszone.
• Niektóre leki zwiotczające mięśnie, takie jak baklofen i tubokuraryna.
• Leki przeciwcholinergiczne, takie jak atropina i biperyden.
• Suplementy wapnia.
• Dantrolen (podawany we wlewie w przypadku ciężkich zaburzeń temperatury ciała).

• Symwastatyna, stosowana w celu zmniejszenia stężenia cholesterolu i tłuszczów
(triglicerydów) we krwi.
• Leki stosowane w celu kontrolowania reakcji układu odpornościowego organizmu (takie
jak takrolimus, syrolimus, temsyrolimus, ewerolimus i cyklosporyna), które umożliwiają
organizmowi przyjęcie przeszczepionego narządu.

Również należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o przyjmowaniu aktualnie lub ostatnio, a także
o planowanym przyjmowaniu któregokolwiek z następujących leków:
• Leki stosowane w niektórych zaburzeniach psychicznych, takie jak tiorydazyna,
chloropromazyna, lewomepromazyna, trifluoperazyna, cyjamemazyna, sulpiryd, amisulpryd,
pimozyd, sultopryd, tiapryd, droperydol lub haloperydol.
• Leki stosowane w przypadku małego stężenia cukru we krwi (np. diazoksyd) lub leki
obniżające wysokie ciśnienie tętnicze (np. beta-adrenolityki, metylodopa), ponieważ lek
Amolisa HCT może wpływać na działanie tych leków.
• Leki stosowane w leczeniu zaburzeń rytmu serca, takie jak mizolastyna, pentamidyna,
terfenadyna, dofetylid, ibutylid lub erytromycyna podawana we wstrzyknięciu.
• Leki stosowane w przypadku zakażenia wirusem HIV/AIDS (np. rytonawir, indynawir,
nelfinawir).
• Leki stosowane w leczeniu zakażeń grzybiczych (np. ketokonazol, itrakonazol,
amfoterycyna).
• Leki stosowane w zaburzeniach serca, takie jak chinidyna, hydrochinidyna, dyzopiramid,
amiodaron, sotalol, beprydyl lub naparstnica.
• Leki przeciwnowotworowe, takie jak amifostyna, cyklofosfamid, metotreksat.
• Leki zwiększające ciśnienie tętnicze i czynność skurczową serca, takie jak noradrenalina.
• Leki stosowane w dnie, takie jak probenecyd, sulfinpirazon i allopurynol.
• Leki zmniejszające stężenie lipidów we krwi, takie jak kolestyramina i kolestypol.
• Leki zmniejszające stężenie cukru we krwi, takie jak metformina lub insulina.

Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych obecnie lub
ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować.

Stosowanie leku Amolisa HCT z jedzeniem i piciem
Lek Amolisa HCT można przyjmować podczas posiłku lub niezależnie od posiłków.

Pacjenci stosujący lek Amolisa HCT nie powinni spożywać soku grejpfrutowego ani grejpfrutów,
ponieważ mogą one spowodować zwiększenie stężenia substancji czynnej - amlodypiny we krwi, co w
rezultacie może wywołać nieprzewidywalne nasilenie działania leku Amolisa HCT obniżającego
ciśnienie krwi.

Należy zachować ostrożność pijąc alkohol podczas przyjmowania leku Amolisa HCT, ponieważ u
niektórych osób mogą wystąpić omdlenia lub zawroty głowy. W przypadku pojawienia się takich
objawów nie należy spożywać alkoholu.

Ciąża i karmienie piersią

Ciąża
Należy poinformować lekarza o podejrzeniu (lub planowaniu) ciąży. Lekarz zazwyczaj zaleci
przerwanie stosowania leku Amolisa HCT przed planowaną ciążą lub natychmiast po potwierdzeniu
ciąży oraz zaleci przyjmowanie innego leku zamiast leku Amolisa HCT. Nie zaleca się stosowania
leku Amolisa HCT w ciąży i nie wolno go stosować po 3 miesiącu ciąży, ponieważ stosowany w tym
okresie może poważnie zaszkodzić dziecku.

W razie zajścia w ciążę podczas stosowania leku Amolisa HCT należy niezwłocznie skonsultować się
z lekarzem.

Karmienie piersią
Należy poinformować lekarza o karmieniu piersią lub zamiarze karmienia piersią. Wykazano, że małe
ilości amlodypiny i hydrochlorothiazydu przenikają do mleka ludzkiego. Nie zaleca się stosowania
leku Amolisa HCT podczas karmienia piersią. Lekarz może zalecić stosowanie innego leku.

Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Podczas leczenia wysokiego ciśnienia tętniczego może wystąpić senność, nudności, zawroty lub ból
głowy. W takim wypadku nie wolno prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn, aż do ustąpienia
objawów. Należy zwrócić się o radę do lekarza.

Lek Amolisa HCT zawiera laktozę
Jeśli stwierdzono wcześniej u pacjenta nietolerancję niektórych cukrów, pacjent powinien
skontaktować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku.

Lek Amolisa HCT zawiera sód
Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę powlekaną, to znaczy lek uznaje się za
„wolny od sodu”.

### 3. Jak stosować lek Amolisa HCT?
Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty. W razie wątpliwości
należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.
• Zalecana dawka leku Amolisa HCT to jedna tabletka na dobę.
• Tabletkę można przyjmować podczas posiłku lub niezależnie od posiłków. Tabletkę należy
połknąć popijając płynem (np. szklanką wody). Tabletki nie wolno żuć. Nie należy stosować
leku Amolisa HCT z sokiem grejpfrutowym.
• Jeżeli to możliwe, należy przyjmować dawkę dobową codziennie o tej samej porze, na
przykład w trakcie śniadania.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Amolisa HCT
W razie przyjęcia większej ilości tabletek niż zalecana może wystąpić nadmierne obniżenie ciśnienia
tętniczego z objawami takimi jak zawroty głowy, przyspieszenie lub zwolnienie czynności serca.
W razie przyjęcia większej dawki niż zalecana bądź w razie przypadkowego połknięcia jakiejkolwiek
ilości leku przez dziecko, należy natychmiast udać się do lekarza lub oddziału pomocy doraźnej
najbliższego szpitala, zabierając ze sobą opakowanie leku lub niniejszą ulotkę.

Nawet do 24-48 godzin po przyjęciu leku może wystąpić duszność spowodowana nadmiarem płynu
gromadzącym się w płucach (obrzęk płuc).

Pominięcie zastosowania leku Amolisa HCT
W razie pominięcia dawki należy przyjąć zwykłą dawkę następnego dnia. Nie należy stosować dawki
podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Przerwanie stosowania leku Amolisa HCT
Ważne jest, aby kontynuować stosowanie leku Amolisa HCT, aż do momentu, kiedy lekarz zaleci jego
odstawienie.
W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się
do lekarza lub farmaceuty.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.
Objawy niepożądane są często łagodne i nie wymagają odstawienia leku.

Poniższe działania niepożądane mogą być ciężkie, choć nie występują często:
• Podczas leczenia lekiem Amolisa HCT mogą wystąpić reakcje alergiczne z obrzękiem twarzy,
jamy ustnej i (lub) krtani, z towarzyszącym swędzeniem i wysypką. W takim wypadku
należy odstawić lek Amolisa HCT i natychmiast skontaktować się z lekarzem.

• U osób podatnych mogą wystąpić nasilone zawroty głowy lub omdlenia na skutek nadmiernego
obniżenia ciśnienia tętniczego podczas stosowania leku Amolisa HCT. W takim wypadku
należy odstawić lek Amolisa HCT, natychmiast skontaktować się z lekarzem i pozostawać
w pozycji leżącej.

• Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)
Jeśli wystąpi zażółcenie białkówek oczu, ciemna barwa moczu, świąd skóry, nawet gdy
podawanie leku Amolisa HCT rozpoczęto znacznie wcześniej, należy niezwłocznie
skontaktować się z lekarzem, który oceni objawy i zadecyduje, w jaki sposób kontynuować
leczenie nadciśnienia tętniczego.

Lek Amolisa HCT jest skojarzeniem trzech substancji czynnych. Poniższe informacje dotyczą działań
niepożądanych, które do tej pory odnotowano podczas przyjmowania leku złożonego Amolisa HCT
(oprócz wymienionych powyżej) oraz tych działań niepożądanych, które obserwowane są dla
poszczególnych substancji osobno lub podczas stosowania dwóch substancji jednocześnie.

Inne możliwe działania niepożądane leku Amolisa HCT:

Jeśli wystąpią poniższe objawy niepożądane, są one często łagodne i nie wymagają przerwania
leczenia.

Często (mogą wystąpić rzadziej niż u 1 na 10 osób)
Zakażenie górnych dróg oddechowych; ból gardła, nosa; zakażenie układu moczowego; zawroty
głowy pochodzenia ośrodkowego; ból głowy; kołatanie serca; niskie ciśnienie tętnicze; nudności;
biegunka; zaparcie; kurcze; obrzęk stawów; zwiększone wydalanie moczu; uczucie słabości; obrzęk
wokół kostek; uczucie zmęczenia; nieprawidłowe wyniki badań laboratoryjnych.

Niezbyt często (mogą wystąpić rzadziej niż u 1 na 100 osób)
Zawroty głowy podczas wstawania; zawroty głowy pochodzenia błędnikowego; przyspieszenie
czynności serca; omdlenie; zaczerwienienie i uczucie gorąca na twarzy; kaszel; suchość błony
śluzowej jamy ustnej; osłabienie mięśni; niemożność osiągnięcia lub utrzymania erekcji.

Inne działania niepożądane obserwowane podczas stosowania poszczególnych substancji osobno
lub dwóch substancji jednocześnie:

Następujące działania niepożądane mogą wystąpić podczas stosowania leku Amolisa HCT, nawet jeśli
do tej pory nie zostały zaobserwowane:

Bardzo często (mogą wystąpić u co najmniej 1 na 10 osób)
Obrzęk (zatrzymywanie płynów w organizmie).

Często (mogą wystąpić rzadziej niż u 1 na 10 osób)
Zapalenie oskrzeli; zakażenie żołądka i jelit; wymioty; zwiększenie stężenia cukru we krwi; obecność
cukru w moczu; splątanie; senność; zaburzenia widzenia (w tym widzenie podwójne i niewyraźne
widzenie); wyciek lub niedrożność nosa; ból gardła; trudności w oddychaniu; kaszel; ból brzucha;

zgaga; uczucie dyskomfortu w żołądku; wzdęcie; ból kości lub stawów; ból pleców; bóle szkieletowe;
obecność krwi w moczu; objawy grypopodobne; ból w klatce piersiowej; ból.

Niezbyt często (mogą wystąpić rzadziej niż u 1 na 100 osób)
Zmniejszenie liczby płytek krwi, co może powodować łatwe powstawanie siniaków lub przedłużenie
czasu krwawienia; reakcje anafilaktyczne; znaczne zmniejszenie apetytu (anoreksja); zaburzenia snu;
drażliwość; zmiany nastroju, w tym niepokój; obniżone samopoczucie lub depresja; dreszcze;
zaburzenia snu; zaburzenia smaku; utrata przytomności; osłabienie czucia dotyku; uczucie mrowienia;
nasilenie krótkowzroczności; dzwonienie w uszach (szum uszny); dławica piersiowa (ból lub uczucie
dyskomfortu w klatce piersiowej, nazywane napadem dławicowym); zaburzenia rytmu serca;
wysypka; wypadanie włosów; alergiczne zapalenie skóry; zaczerwienienie skóry; fioletowe plamki na
skórze na skutek małych krwotoków (plamica); odbarwienie skóry; czerwone, swędzące guzki
(pokrzywka); zwiększona potliwość; swędzenie; wykwity skórne; reakcje skórne na światło, takie jak
oparzenie lub wysypka; ból mięśni; trudności w oddawaniu moczu; konieczność oddawania moczu w
nocy; powiększenie piersi u mężczyzn; osłabienie libido; obrzęk twarzy; złe samopoczucie;
zwiększenie lub zmniejszenie masy ciała; wyczerpanie.

Rzadko (mogą wystąpić rzadziej niż u 1 na 1 000 osób)
Obrzęk i bolesność ślinianek; zmniejszenie liczby krwinek białych we krwi, co może zwiększać
podatność na zakażenia; mała liczba krwinek czerwonych (niedokrwistość); uszkodzenie szpiku
kostnego; niepokój ruchowy; uczucie braku zainteresowania (apatia); napady drgawkowe; widzenie na
żółto; suchość spojówek; zakrzepy krwi (zakrzepica, zatorowość); zapalenie naczyń krwionośnych i
małych naczyń krwionośnych skóry; zapalenie trzustki; zażółcenie skóry i oczu; ostre zapalenie
pęcherzyka żółciowego; objawy tocznia rumieniowatego, takie jak wysypka, bóle stawów, ziębnięcie
rąk i palców; ciężkie reakcje skórne, w tym intensywna wysypka skórna, pokrzywka, zaczerwienienie
skóry całego ciała, silny świąd skóry, powstawianie pęcherzy, złuszczanie oraz obrzęk skóry,
zapalenie błon śluzowych (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka),
czasami zagrażające życiu; zaburzenia ruchu; ostra niewydolność nerek; nieinfekcyjne zapalenie
nerek; osłabienie czynności nerek, gorączka.
Obrzęk naczynioruchowy jelit: obrzęk w jelicie z takimi objawami, jak ból brzucha, nudności,
wymioty i biegunka.

Bardzo rzadko (mogą wystąpić rzadziej niż u 1 na 10 000 osób)
Wysokie napięcie mięśniowe; drętwienie rąk lub stóp; zawał mięśnia sercowego; zapalenie błony
śluzowej żołądka; pogrubienie dziąseł; niedrożność jelita; zapalenie wątroby.

Ostra niewydolność oddechowa (objawy obejmują ciężką duszność, gorączkę, osłabienie i splątanie).

Częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych)
Nagłe pogorszenie wzroku na odległość (ostra krótkowzroczność), osłabienie wzroku lub ból oczu na
skutek podwyższonego ciśnienia w oku (możliwe objawy gromadzenia się płynu w unaczynionej
błonie otaczającej oko – nadmiernego nagromadzenia płynu między naczyniówką a twardówką – lub
ostrej jaskry zamkniętego kąta). Pogorszenie widzenia lub ból oka (możliwe objawy ostrej jaskry
zamkniętego kąta).
Drżenie, usztywnienie postawy, maskowatość twarzy, spowolnione ruchy i pociąganie nogami w
czasie chodzenia, chwiejny chód.
Nowotwory złośliwe skóry i warg (nieczerniakowe nowotwory złośliwe skóry).

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można
zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów
Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów
Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: +48 22 49 21 301, faks: +48 22 49 21
309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl

Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

### 5. Jak przechowywać lek Amolisa HCT?
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku i blistrze po: EXP.
Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Przechowywać w temperaturze poniżej 30°C.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Amolisa HCT
Substancjami czynnymi leku są olmesartan medoksomil, amlodypina i hydrochlorotiazyd.

Każda tabletka powlekana zawiera 20 mg olmesartanu medoksomilu, 5 mg amlodypiny (w postaci
amlodypiny bezylanu) i 12,5 mg hydrochlorotiazydu.

Każda tabletka powlekana zawiera 40 mg olmesartanu medoksomilu, 5 mg amlodypiny (w postaci
amlodypiny bezylanu) i 12,5 mg hydrochlorotiazydu.

Każda tabletka powlekana zawiera 40 mg olmesartanu medoksomilu, 10 mg amlodypiny (w postaci
amlodypiny bezylanu) i 12,5 mg hydrochlorotiazydu.

Każda tabletka powlekana zawiera 40 mg olmesartanu medoksomilu, 5 mg amlodypiny (w postaci
amlodypiny bezylanu) i 25 mg hydrochlorotiazydu.

Każda tabletka powlekana zawiera 40 mg olmesartanu medoksomilu, 10 mg amlodypiny (w postaci
amlodypiny bezylanu) i 25 mg hydrochlorotiazydu.

Pozostałe składniki to:
Rdzeń tabletki: celuloza mikrokrystaliczna (PH-101 i PH-102), skrobia żelowana, kukurydziana,
krzemionka koloidalna, bezwodna, kroskarmeloza sodowa, laktoza, magnezu stearynian

Otoczka tabletki: alkohol poliwinylowy (E 1203), tytanu dwutlenek (E 171), makrogol 4000, talk,
żelaza tlenek żółty (E 172), żelaza tlenek czerwony (E 172) (wyłącznie w tabletkach powlekanych w
dawkach: 20 mg + 5 mg + 12,5 mg, 40 mg + 10 mg + 12,5 mg, 40 mg + 10 mg + 25 mg), żelaza tlenek
czarny (E 172) (wyłącznie w tabletkach powlekanych w dawce: 20 mg + 5 mg + 12,5 mg)

Jak wygląda lek Amolisa HCT i co zawiera opakowanie

Tabletka powlekana.

Amolisa HCT, 20 mg + 5 mg + 12,5 mg, tabletki powlekane: [Rozmiar: około 8 mm]
Jasnopomarańczowe, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane z wytłoczonym symbolem

„S1” po jednej stronie i gładkie po drugiej stronie.

Amolisa HCT, 40 mg + 5 mg + 12,5 mg, tabletki powlekane: [Rozmiar: około 10,5 mm]
Jasnożółte, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane z wytłoczonym symbolem „S2” po
jednej stronie i gładkie po drugiej stronie.

Amolisa HCT, 40 mg + 10 mg + 12,5 mg, tabletki powlekane: [Rozmiar: około 10,5 mm]
Szaroczerwone, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane z wytłoczonym symbolem „S3” po
jednej stronie i gładkie po drugiej stronie.

Amolisa HCT, 40 mg + 5 mg + 25 mg, tabletki powlekane: [Rozmiar: około 15 x 7 mm]
Jasnożółte, owalne, dwuwypukłe tabletki powlekane z wytłoczonym symbolem „S4” po jednej stronie
i gładkie po drugiej stronie.

Amolisa HCT, 40 mg + 10 mg + 25 mg, tabletki powlekane: [Rozmiar: około 15 x 7 mm]
Szaroczerwone, owalne, dwuwypukłe tabletki powlekane z wytłoczonym symbolem „S5” po jednej
stronie i gładkie po drugiej stronie.

Wielkości opakowań: 14, 28, 30, 56, 60, 98 i 100 tabletek powlekanych.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca/importer

Podmiot odpowiedzialny:
Aurovitas Pharma Polska Sp. z o.o.
ul. Sokratesa 13D lokal 27
01-909 Warszawa
e-mail: medicalinformation@aurovitas.pl

Wytwórca/Importer:
APL Swift Services (Malta) Ltd.
HF26, Hal Far Industrial Estate, Hal Far
Birzebuggia, BBG 3000
Malta

Generis Farmacêutica, S.A.
Rua João de Deus 19, Venda Nova
2700-487 Amadora
Portugalia

Ten lek jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego Obszaru
Gospodarczego pod następującymi nazwami:
Niemcy: OlmeAmlodipinHCT PUREN 20 mg/5 mg/12,5 mg - 40 mg/5 mg/12,5 mg -
40 mg/10 mg/12,5 mg - 40 mg/5 mg/25 mg - 40 mg/10mg/25 mg
Filmtabletten
Polska: Amolisa HCT
Portugalia: Amlodipina + Olmesartan medoxomilo + Hidroclorotiazida Generis
Hiszpania: Olmesartán/Amlodipino/Hidroclorotiazida Aurovitas 20 mg/5 mg/12.5 mg,
40 mg/5 mg/12.5 mg, 40 mg/10 mg/12.5 mg, 40 mg/5 mg/25 mg and 40
mg/10 mg/25 mg comprimidos recubiertos con película EFG

Data ostatniej aktualizacji ulotki: 01/2025

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Amolisa HCT, 20 mg + 5 mg + 12,5 mg, tabletki powlekane
Amolisa HCT, 40 mg + 5 mg + 12,5 mg, tabletki powlekane
Amolisa HCT, 40 mg + 10 mg + 12,5 mg, tabletki powlekane
Amolisa HCT, 40 mg + 5 mg + 25 mg, tabletki powlekane
Amolisa HCT, 40 mg + 10 mg + 25 mg, tabletki powlekane

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Amolisa HCT, 20 mg + 5 mg + 12,5 mg, tabletki powlekane:
Każda tabletka powlekana zawiera 20 mg olmesartanu medoksomilu, 5 mg amlodypiny (w postaci
amlodypiny bezylanu) i 12,5 mg hydrochlorotiazydu.
Substancja pomocnicza o znanym działaniu: Każda tabletka zawiera 3,0 mg laktozy.

Amolisa HCT, 40 mg + 5 mg + 12,5 mg, tabletki powlekane:
Każda tabletka powlekana zawiera 40 mg olmesartanu medoksomilu, 5 mg amlodypiny (w postaci
amlodypiny bezylanu) i 12,5 mg hydrochlorotiazydu.
Substancja pomocnicza o znanym działaniu: Każda tabletka zawiera 6,0 mg laktozy.

Amolisa HCT, 40 mg + 10 mg + 12,5 mg, tabletki powlekane:
Każda tabletka powlekana zawiera 40 mg olmesartanu medoksomilu, 10 mg amlodypiny (w postaci
amlodypiny bezylanu) i 12,5 mg hydrochlorotiazydu.
Substancja pomocnicza o znanym działaniu: Każda tabletka zawiera 6,0 mg laktozy.

Amolisa HCT, 40 mg + 5 mg + 25 mg, tabletki powlekane:
Każda tabletka powlekana zawiera 40 mg olmesartanu medoksomilu, 5 mg amlodypiny (w postaci
amlodypiny bezylanu) i 25 mg hydrochlorotiazydu.
Substancja pomocnicza o znanym działaniu: Każda tabletka zawiera 6,0 mg laktozy.

Amolisa HCT, 40 mg + 10 mg + 25 mg, tabletki powlekane:
Każda tabletka powlekana zawiera 40 mg olmesartanu medoksomilu, 10 mg amlodypiny (w postaci
amlodypiny bezylanu) i 25 mg hydrochlorotiazydu.
Substancja pomocnicza o znanym działaniu: Każda tabletka zawiera 6,0 mg laktozy.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana.

Amolisa HCT, 20 mg + 5 mg + 12,5 mg, tabletki powlekane: [Rozmiar: około 8 mm]
Jasnopomarańczowe, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane z wytłoczonym symbolem
„S1” po jednej stronie i gładkie po drugiej stronie.

Amolisa HCT, 40 mg + 5 mg + 12,5 mg, tabletki powlekane: [Rozmiar: około 10,5 mm]
Jasnożółte, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane z wytłoczonym symbolem „S2” po
jednej stronie i gładkie po drugiej stronie.

Amolisa HCT, 40 mg + 10 mg + 12,5 mg, tabletki powlekane: [Rozmiar: około 10,5 mm]

Szaroczerwone, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane z wytłoczonym symbolem „S3” po
jednej stronie i gładkie po drugiej stronie.

Amolisa HCT, 40 mg + 5 mg + 25 mg, tabletki powlekane: [Rozmiar: około 15 x 7 mm]
Jasnożółte, owalne, obustronnie wypukłe tabletki powlekane z wytłoczonym symbolem „S4” po jednej
stronie i gładkie po drugiej stronie.

Amolisa HCT, 40 mg + 10 mg + 25 mg, tabletki powlekane: [Rozmiar: około 15 x 7 mm]
Szaroczerwone, owalne, obustronnie wypukłe tabletki powlekane z wytłoczonym symbolem „S5” po
jednej stronie i gładkie po drugiej stronie.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Leczenie nadciśnienia tętniczego pierwotnego.

Leczenie skojarzone
Produkt leczniczy Amolisa HCT jest wskazany u dorosłych pacjentów, u których ciśnienie tętnicze nie
jest odpowiednio kontrolowane poprzez skojarzenie olmesartanu medoksomilu i amlodypiny
przyjmowanych w produkcie dwuskładnikowym.

Leczenie zastępcze
Produkt leczniczy Amolisa HCT jest wskazany w leczeniu zastępczym u dorosłych pacjentów, u
których ciśnienie tętnicze jest odpowiednio kontrolowane poprzez skojarzenie olmesartanu
medoksomilu, amlodypiny i hydrochlorotiazydu, przyjmowanych w produkcie dwuskładnikowym
(olmesartan medoksomil i amlodypina lub olmesartan medoksomil i hydrochlorotiazyd) i w produkcie
jednoskładnikowym (hydrochlorotiazyd lub amlodypina).

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Dorośli

Zalecana dawka produktu leczniczego Amolisa HCT to jedna tabletka na dobę.

Leczenie skojarzone
Produkt leczniczy Amolisa HCT o mocy 20 mg + 5 mg + 12,5 mg może być podawany pacjentom, u
których ciśnienie tętnicze nie jest odpowiednio kontrolowane poprzez skojarzenie 20 mg olmesartanu
medoksomilu i 5 mg amlodypiny przyjmowanych w produkcie dwuskładnikowym.

Produkt leczniczy Amolisa HCT o mocy 40 mg + 5 mg + 12,5 mg może być podawany pacjentom, u
których ciśnienie tętnicze nie jest odpowiednio kontrolowane poprzez skojarzenie 40 mg olmesartanu
medoksomilu i 5 mg amlodypiny przyjmowanych w produkcie dwuskładnikowym lub pacjentom, u
których ciśnienie tętnicze nie jest odpowiednio kontrolowane poprzez stosowanie produktu
leczniczego Amolisa HCT o mocy 20 mg + 5 mg + 12,5 mg.

Produkt leczniczy Amolisa HCT o mocy 40 mg + 5 mg + 25 mg może być podawany pacjentom, u
których ciśnienie tętnicze nie jest odpowiednio kontrolowane poprzez stosowanie produktu
leczniczego Amolisa HCT o mocy 40 mg + 5 mg + 12,5 mg.

Produkt leczniczy Amolisa HCT o mocy 40 mg + 10 mg + 12,5 mg może być podawany pacjentom, u
których ciśnienie tętnicze nie jest odpowiednio kontrolowane poprzez skojarzenie 40 mg olmesartanu

medoksomilu i 10 mg amlodypiny przyjmowanych w produkcie dwuskładnikowym lub poprzez
stosowanie produktu leczniczego Amolisa HCT o mocy 40 mg + 5 mg + 12,5 mg.

Produkt leczniczy Amolisa HCT o mocy 40 mg + 10 mg + 25 mg może być podawany pacjentom, u
których ciśnienie tętnicze nie jest odpowiednio kontrolowane poprzez stosowanie produktu
leczniczego Amolisa HCT o mocy 40 mg + 10 mg + 12,5 mg lub produktu leczniczego Amolisa HCT
o mocy 40 mg + 5 mg + 25 mg.

Zaleca się stopniowe dostosowanie dawkowania poszczególnych substancji czynnych przed zmianą na
skojarzenie trzyskładnikowe. Jeżeli jest to uzasadnione klinicznie, można rozważyć bezpośrednią
zmianę leczenia z produktu złożonego o skojarzonym działaniu dwóch składników na leczenie
produktem złożonym o skojarzonym działaniu trzech składników.

Leczenie zastępcze
Pacjenci z ustabilizowanym ciśnieniem tętniczym podczas przyjmowania stałych dawek olmesartanu
medoksomilu, amlodypiny i hydrochlorotiazydu podawanych w tym samym czasie w postaci produktu
dwuskładnikowego (olmesartan medoksomil i amlodypina lub olmesartan medoksomil i
hydrochlorotiazyd) i produktu jednoskładnikowego (hydrochlorotiazyd lub amlodypina) mogą być
przestawieni na produkt leczniczy Amolisa HCT zawierający te same dawki składników.

Maksymalna zalecana dawka produktu leczniczego Amolisa HCT to 40 mg + 10 mg + 25 mg na dobę.

Osoby w podeszłym wieku (65 lat lub starsi)
Zaleca się zachowanie ostrożności, w tym uważne monitorowanie ciśnienia tętniczego u osób w
podeszłym wieku, szczególnie podczas stosowania maksymalnej dawki produktu leczniczego Amolisa
HCT wynoszącej 40 mg + 10 mg + 25 mg na dobę.
U osób w podeszłym wieku należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki (patrz punkty 4.4
i 5.2).
Dostępne są bardzo ograniczone dane dotyczące stosowania produktu leczniczego Amolisa HCT u
pacjentów w wieku 75 lat i starszych. Zaleca się szczególną ostrożność, w tym częstszą kontrolę
ciśnienia tętniczego.

Zaburzenia czynności nerek
Ze względu na ograniczone doświadczenie dotyczące stosowania olmesartanu medoksomilu w dawce
40 mg, u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny
30-60 ml/min) maksymalna dawka produktu leczniczego Amolisa HCT to 20 mg + 5 mg + 12,5 mg na
dobę.
U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek zaleca się kontrolę stężenia potasu i
kreatyniny.
U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) stosowanie
produktu leczniczego Amolisa HCT jest przeciwwskazane (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.2).

Zaburzenia czynności wątroby
Należy zachować ostrożność podczas stosowania produktu leczniczego Amolisa HCT u pacjentów z
łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkty 4.4 i 5.2).
U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby maksymalna dawka produktu
leczniczego Amolisa HCT nie może być większa niż 20 mg + 5 mg + 12,5 mg raz na dobę. U
pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, zaleca się bardzo dokładne monitorowanie ciśnienia
tętniczego i czynności nerek.
Tak jak w przypadku innych antagonistów wapnia, u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby
okres półtrwania amlodypiny jest wydłużony, a schemat dawkowania nie został ustalony. Dlatego u
tych pacjentów produkt leczniczy Amolisa HCT należy stosować ostrożnie. Nie przeprowadzono
badań dotyczących farmakokinetyki amlodypiny w ciężkich zaburzeniach czynności wątroby. U
pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby leczenie amlodypiną należy rozpocząć od najmniejszej
dawki, a następnie stopniowo należy ją zwiększać.

Stosowanie produktu leczniczego Amolisa HCT jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkimi
zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkty 4.3 i 5.2), cholestazą lub niedrożnością dróg
żółciowych (patrz punkt 4.3).

Dzieci i młodzież
Nie zaleca się stosowania produktu leczniczego Amolisa HCT u dzieci i młodzieży w wieku poniżej
18 lat ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.

Sposób podawania
Tabletkę należy połknąć popijając wystarczającą ilością płynu (np. szklanką wody). Tabletki nie
należy żuć i należy ją przyjmować codziennie o tej samej porze.

Produkt leczniczy Amolisa HCT można przyjmować podczas posiłku lub niezależnie od posiłków.

#### 4.3 Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancje czynne, pochodne dihydropirydyny lub substancje będące pochodnymi
sulfonamidu (hydrochlorotiazyd jest pochodną sulfonamidu) lub na którąkolwiek substancję
pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.

Ciężka niewydolność nerek (patrz punkty 4.4 i 5.2).

Oporna na leczenie hipokaliemia, hiperkalcemia, hiponatremia i objawowa hiperurykemia.
Ciężka niewydolność wątroby, cholestaza i niedrożność dróg żółciowych (patrz punkt 5.2).
Drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6).
Jednoczesne stosowanie produktu leczniczego Amolisa HCT z produktami zawierającymi aliskiren
jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek (współczynnik
przesączania kłębuszkowego, GFR < 60 ml/min/1,73 m2) (patrz punkty 4.5 i 5.1).

Ze względu na zawartość amlodypiny przeciwwskazaniem do stosowania produktu leczniczego
Amolisa HCT są również:
- wstrząs (w tym wstrząs kardiogenny)
- ciężkie niedociśnienie
- zwężenie drogi odpływu z lewej komory serca (np. zwężenie zastawki aorty dużego stopnia)
- niestabilna hemodynamicznie niewydolność serca po ostrym zawale mięśnia sercowego.

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotycząc stosowania

Pacjenci z hipowolemią lub niedoborem sodu
U pacjentów ze zmniejszoną objętością krwi krążącej i (lub) niedoborem sodu spowodowanymi
intensywną terapią lekami moczopędnymi ograniczeniem soli w diecie, biegunką lub wymiotami,
może wystąpić objawowe niedociśnienie tętnicze, zwłaszcza po przyjęciu pierwszej dawki. Zaleca się
wyrównanie tych zaburzeń przed podaniem produktu leczniczego Amolisa HCT lub bardzo dokładną
obserwację pacjenta przez lekarza podczas rozpoczynania leczenia.

Inne stany przebiegające z pobudzeniem układu renina-angiotensyna-aldosteron
U pacjentów, u których napięcie ścian naczyń krwionośnych i czynność nerek zależą głównie od
aktywności układu renina-angiotensyna-aldosteron (np. pacjenci z ciężką zastoinową niewydolnością
serca lub chorobami nerek, w tym ze zwężeniem tętnicy nerkowej), leczenie produktami leczniczymi
wpływającymi na ten układ, wiąże się z wystąpieniem ostrego niedociśnienia tętniczego, azotemii,
skąpomoczu lub, rzadko, ostrej niewydolności nerek.

Nadciśnienie nerkowo-naczyniowe
Istnieje zwiększone ryzyko ciężkiego niedociśnienia i niewydolności nerek u pacjentów z
obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynej czynnej nerki, leczonych

lekami wpływającymi na układ renina-angiotensyna-aldosteron.

Zaburzenia czynności nerek i stan po przeszczepieniu nerki
Podczas stosowania produktu leczniczego Amolisa HCT u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek
zaleca się okresową kontrolę stężenia potasu i kreatyniny w surowicy.
U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) nie zaleca się
stosowania produktu leczniczego Amolisa HCT (patrz punkty 4.2, 4.3 i 5.2).
U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek może wystąpić azotemia związana ze stosowaniem
tiazydowych leków moczopędnych.
W przypadku nasilania się zaburzeń czynności nerek, konieczna jest ponowna ocena leczenia i
ewentualne odstawienie leku moczopędnego.
Brak doświadczenia dotyczącego stosowania produktu leczniczego Amolisa HCT u pacjentów po
niedawno przebytym przeszczepieniu nerki lub u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek (tj.
klirens kreatyniny < 12 ml/min).

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA)
Istnieją dowody, iż jednoczesne stosowanie inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE),
antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii
oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). W związku z tym nie zaleca się
podwójnego blokowania układu RAA poprzez jednoczesne zastosowanie inhibitorów ACE,
antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu (patrz punkty 4.5 i 5.1).
Jeśli zastosowanie podwójnej blokady układu RAA jest absolutnie konieczne, powinno być
prowadzone wyłącznie pod nadzorem specjalisty, a parametry życiowe pacjenta, takie jak: czynność
nerek, stężenie elektrolitów oraz ciśnienie krwi powinny być bardzo dokładnie monitorowane.
U pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE oraz
antagonistów receptora angiotensyny II.

Obrzęk naczynioruchowy jelit
U pacjentów leczonych antagonistami receptora angiotensyny II, [w tym olmesartanem medoksomilu]
notowano występowanie obrzęku naczynioruchowego jelit (patrz punkt 4.8). U tych pacjentów
występowały ból brzucha, nudności, wymioty i biegunka. Objawy ustąpiły po przerwaniu leczenia
antagonistami receptora angiotensyny II. Jeśli u pacjenta zostanie rozpoznany obrzęk
naczynioruchowy jelit, należy przerwać stosowanie olmesartanu medoksomilu i rozpocząć
odpowiednią obserwację do czasu całkowitego ustąpienia objawów.

Zaburzenia czynności wątroby
U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby zwiększa się narażenie na amlodypinę i olmesrtan
medoksomil (patrz punkt 5.2).
Dodatkowo niewielkie zmiany równowagi płynów i elektrolitów występujące w czasie leczenia
tiazydami mogą sprzyjać wystąpieniu śpiączki wątrobowej u pacjentów z zaburzeniami czynności
wątroby lub postępującą chorobą wątroby.
Należy zachować ostrożność podając produkt leczniczy Amolisa HCT pacjentom z łagodnymi do
umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby.
U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby dawka olmesartanu medoksomilu nie
powinna być większa niż 20 mg (patrz punkt 4.2).
U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby stosowanie amlodypiny należy rozpocząć od
możliwie najmniejszej dawki oraz należy zachować ostrożność zarówno podczas rozpoczynania
leczenia jak również podczas zwiększania dawki.
Stosowanie produktu leczniczego Amolisa HCT jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkimi
zaburzeniami czynności wątroby, cholestazą i niedrożnością dróg żółciowych (patrz punkt 4.3).

Zwężenie zastawki aorty i zastawki dwudzielnej, kardiomiopatia przerostowa ze zwężeniem
drogi odpływu
Podobnie jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia krwionośne, ze względu na
zawartość amlodypiny w produkcie leczniczym Amolisa HCT, należy zachować szczególną

ostrożność u pacjentów ze zwężeniem zastawki aorty lub zastawki dwudzielnej albo z kardiomiopatią
przerostową.

Pierwotny hiperaldosteronizm
Pacjenci z pierwotnym hiperaldosteronizmem z reguły nie reagują na leczenie lekami
przeciwnadciśnieniowymi działającymi poprzez hamowanie układu renina-angiotensyna. Z tego
powodu nie zaleca się stosowania produktu leczniczego Amolisa HCT u tych pacjentów.

Wpływ na metabolizm i czynność wewnątrzwydzielniczą
Leczenie tiazydami może prowadzić do pogorszenia tolerancji glukozy. U pacjentów z cukrzycą może
być konieczna modyfikacja dawki insuliny lub doustnych leków przeciwcukrzycowych (patrz punkt
4.5). W czasie leczenia tiazydami utajona cukrzyca może przejść w jawną cukrzycę.

Zwiększenie stężenia cholesterolu i triglicerydów to znane działania niepożądane towarzyszące
leczeniu tiazydowymi lekami moczopędnymi.

U niektórych pacjentów leczonych tiazydami może wystąpić hiperurykemia lub dna moczanowa.

Zaburzenia elektrolitowe
Tak jak w przypadku wszystkich pacjentów leczonych lekami moczopędnymi, należy okresowo
kontrolować stężenie elektrolitów w surowicy krwi.

Tiazydy, także hydrochlorotiazyd, mogą prowadzić do zaburzenia równowagi wodnej lub
elektrolitowej (w tym hipokaliemii, hiponatremii i zasadowicy hipochloremicznej). Objawy
ostrzegające o zaburzeniach równowagi wodnej lub elektrolitowej to suchość błony śluzowej jamy
ustnej, pragnienie, osłabienie, letarg, senność, niepokój, ból lub kurcze mięśni, zmęczenie mięśni,
niedociśnienie, skąpomocz, tachykardia i zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak nudności lub
wymioty (patrz punkt 4.8).

Największe ryzyko wystąpienia hipokaliemii dotyczy pacjentów z marskością wątroby, pacjentów z
nasiloną diurezą, pacjentów otrzymujących drogą doustną niedostateczną ilość elektrolitów i
pacjentów leczonych jednocześnie kortykosteroidami lub ACTH (patrz punkt 4.5).

Natomiast w związku z antagonistycznym działaniem olmesartanu medoksomilu, wchodzącego w
skład produktu leczniczego Amolisa HCT, na receptory angiotensyny II (AT1), może wystąpić
hiperkaliemia, szczególnie w przypadku współistniejącej niewydolności nerek i (lub) niewydolności
serca i cukrzycy. Zaleca się bardzo dokładną kontrolę stężenia potasu w surowicy krwi u pacjentów
należących do grupy ryzyka. Należy zachować ostrożność oraz często kontrolować stężenie potasu
podczas podawania leków moczopędnych oszczędzających potas, suplementów potasu, substytutów
soli zawierających potas oraz innych leków, które mogą powodować zwiększenie stężenia potasu w
osoczu (np. heparyny) jednocześnie z produktem leczniczym Amolisa HCT (patrz punkt 4.5).

Nie ma dowodów na to, że olmesartan medoksomil może zmniejszyć lub zapobiec wystąpieniu
hiponatremii wywołanej lekami moczopędnymi. Niedobór chlorków jest przeważnie niewielki i
zazwyczaj nie wymaga leczenia.

Tiazydy mogą zmniejszać wydalanie wapnia z moczem i powodować przejściowe i niewielkie
zwiększenie stężenia wapnia w surowicy krwi, mimo braku rozpoznanych zaburzeń metabolizmu
wapnia.
Przyczyną wystąpienia hiperkalcemii może być ukryta nadczynność przytarczyc. W tej sytuacji należy
przerwać podawanie leku i przeprowadzić badanie czynności przytarczyc.

Wykazano, że tiazydy zwiększają wydalanie magnezu wraz z moczem, co może prowadzić do
hipomagnezemii.

W czasie upałów u pacjentów ze skłonnością do obrzęków może wystąpić hiponatremia z
rozcieńczenia.

Lit
Podobnie jak w przypadku innych antagonistów receptorów angiotensyny II nie zaleca się
jednoczesnego stosowania produktu leczniczego Amolisa HCT i soli litu (patrz punkt 4.5).

Niewydolność serca
U podatnych osób może dojść do zaburzenia czynności nerek w wyniku hamowania układu reninaangiotensyna-aldosteron.
U pacjentów z ciężką niewydolnością serca, u których czynność nerek może zależeć od aktywności
układu renina-angiotensyna-aldosteron, leczenie inhibitorami konwertazy angiotensyny (ACE) i
antagonistami receptora angiotensyny wiąże się z występowaniem oligurii i (lub) postępującej
azotemii oraz (rzadko) ostrej niewydolności nerek i (lub) zgonu.

Należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów z niewydolnością nerek. W
długoterminowym badaniu, kontrolowanym placebo, dotyczącym stosowania amlodypiny u pacjentów
z ciężką niewydolnością serca (klasy III i IV wg skali NYHA) zanotowano większą częstość
wystąpienia obrzęku płuc u pacjentów stosujących amlodypinę, w porównaniu z pacjentami
otrzymującymi placebo (patrz punkt 5.1).
Należy zachować ostrożność podczas stosowania antagonistów wapnia, w tym amlodypiny, u
pacjentów z zastoinową niewydolnością serca, ponieważ mogą one zwiększać ryzyko występowania
zdarzeń sercowo-naczyniowych i zgonu.

Enteropatia typu celiakii
U pacjentów przyjmujących olmesartan, po kilku miesiącach do kilku lat od rozpoczęcia leczenia, w
bardzo rzadkich przypadkach odnotowano ciężką, przewlekłą biegunkę ze znacznym zmniejszeniem
masy ciała, prawdopodobnie spowodowaną miejscową opóźnioną reakcją nadwrażliwości. Wyniki
biopsji jelit często wykazują atrofię kosmków u pacjentów. Jeśli u pacjenta wystąpią takie objawy
podczas leczenia olmesartanem oraz w przypadku braku innej etiologii należy natychmiast przerwać
leczenie olmesartanem i nie należy wznawiać leczenia. Jeżeli biegunka nie ustąpi w ciągu tygodnia po
odstawieniu olmesartanu należy rozważyć wizytę u lekarza specjalisty (np. gastroenterologa).

Nadmierne nagromadzenie płynu między naczyniówką a twardówką, ostra krótkowzroczność i
jaskra wtórna zamkniętego kąta
Hydrochlorotiazyd, należący do grupy sulfonamidów, może powodować reakcję idiosynkratyczną,
wywołującą nadmierne nagromadzenie płynu między naczyniówką a twardówką z ograniczeniem pola
widzenia, przejściową krótkowzroczność i ostrą jaskrą zamkniętego kąta. Objawy to nagłe
pogorszenie ostrości widzenia lub ból oka, które zwykle pojawiają się w ciągu kilku godzin do kilku
tygodni po rozpoczęciu leczenia. Nieleczona ostra jaskra zamkniętego kąta może prowadzić do trwałej
utraty wzroku. Początkowe postępowanie to jak najszybsze odstawienie hydrochlorotiazydu. Jeśli
ciśnienie wewnątrzgałkowe pozostaje niekontrolowane, należy rozważyć niezwłoczne leczenie
zachowawcze lub chirurgiczne. Czynnikiem ryzyka rozwoju ostrej jaskry zamkniętego kąta jest
nadwrażliwość na sulfonamidy lub penicylinę w wywiadzie (patrz punkt 4.8).

Ciąża
Nie należy rozpoczynać podawania antagonistów receptora angiotensyny II podczas ciąży. Z
wyjątkiem konieczności kontynuowania leczenia antagonistami receptora angiotensyny II, u pacjentek
planujących ciążę należy zastosować alternatywne leczenie przeciwnadciśnieniowe, o ustalonym
profilu bezpieczeństwa stosowania w ciąży. W przypadku potwierdzenia ciąży należy natychmiast
przerwać podawanie antagonistów receptora angiotensyny II i, jeśli jest to wskazane, należy rozpocząć
leczenie alternatywne (patrz punkty 4.3 i 4.6).

Dzieci i młodzież
Produkt leczniczy Amolisa HCT nie jest wskazana u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat.

Osoby w podeszłym wieku
U osób w podeszłym wieku należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki (patrz punkt 5.2).

Nadwrażliwość na światło
Odnotowano przypadki reakcji nadwrażliwości na światło podczas stosowania tiazydowych leków
moczopędnych (patrz punkt 4.8). Jeśli wystąpią reakcje nadwrażliwości na światło podczas
przyjmowania produktu leczniczego Amolisa HCT, należy przerwać leczenie. Jeżeli ponowne podanie
leku moczopędnego okaże się niezbędne, zaleca się ochronę skóry narażonej na słońce lub sztuczne
promieniowanie UVA.

Nieczerniakowe nowotwory złośliwe skóry
W dwóch badaniach epidemiologicznych z wykorzystaniem danych z duńskiego krajowego rejestru
nowotworów złośliwych stwierdzono zwiększenie ryzyka nieczerniakowych nowotworów złośliwych
skóry (NMSC, ang. non-melanoma skin cancer) [raka podstawnokomórkowego (BCC, ang. basal cell
carcinoma) i raka kolczystokomórkowego (SCC, ang. squamous cell carcinoma)] w warunkach
zwiększającego się łącznego narażenia organizmu na hydrochlorotiazyd (HCTZ). W mechanizmie
rozwoju NMCS mogą odgrywać rolę właściwości fotouczulające HCTZ.

Pacjentów przyjmujących HCTZ należy poinformować o ryzyku NMSC i zalecić regularne
sprawdzanie, czy na skórze nie pojawiły się nowe zmiany, i szybki kontakt z lekarzem w przypadku
stwierdzenia jakichkolwiek podejrzanych zmian skórnych. Pacjentom należy zalecić podejmowanie
możliwych działań zapobiegawczych w celu minimalizacji ryzyka rozwoju nowotworów złośliwych
skóry, jak ograniczanie narażania się na działanie światła słonecznego i promieniowania UV, a jeśli to
niemożliwe - odpowiednią ochronę. Niepokojące zmiany skórne należy niezwłocznie badać z
możliwością wykonania biopsji z oceną histologiczną. U osób, u których w przeszłości występowały
NMSC, może być konieczne ponowne rozważenie stosowania HCTZ (patrz również punkt 4.8).

Ostra toksyczność na układ oddechowy
Po przyjęciu hydrochlorotiazydu notowano bardzo rzadko poważne przypadki ostrej toksyczności na
układ oddechowy, w tym zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS, ang. acute respiratory
distress syndrome). Obrzęk płuc zwykle rozwija się w ciągu kilku minut do kilku godzin po przyjęciu
hydrochlorotiazydu. Początkowo objawy obejmują duszność, gorączkę, osłabioną czynność płuc i
niedociśnienie tętnicze. Jeśli podejrzewa się rozpoznanie ARDS, należy odstawić produkt leczniczy
Amolisa HCT i zastosować odpowiednie leczenie. Hydrochlorotiazydu nie należy podawać
pacjentom, u których wcześniej po przyjęciu hydrochlorotiazydu wystąpił ARDS.

Inne
Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwnadciśnieniowych nadmierne obniżenie ciśnienia
tętniczego u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub zaburzeniami krążenia w mózgu może
spowodować zawał mięśnia sercowego lub udar.

Reakcje nadwrażliwości na hydrochlorotiazyd mogą wystąpić u pacjentów z alergią lub astmą
oskrzelową w wywiadzie lub bez takiego wywiadu, ale są bardziej prawdopodobne u pacjentów z
dodatnim wywiadem.

Opisywano zaostrzenie lub ujawnienie się układowego tocznia rumieniowatego podczas stosowania
tiazydowych leków moczopędnych.

Podobnie jak w przypadku wszystkich innych antagonistów receptora angiotensyny II, działanie
obniżające ciśnienie tętnicze olmesartanu może być słabsze u pacjentów rasy czarnej niż u pacjentów
innych ras, jednak skutek ten nie został zaobserwowany w jednym z trzech badań klinicznych
prowadzonych z olmesartanu medoksomilem, amlodypiną i hydrochlorotiazydem obejmujących
pacjentów rasy czarnej (30%), patrz również punkt 5.1.

Substancje pomocnicze o znanym działaniu

Laktoza
Pacjenci z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego
wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni przyjmować tego produktu leczniczego.

Sód
Produkt zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę powlekaną, to znaczy produkt uznaje się
za „wolny od sodu”.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Możliwe interakcje dotyczące produktu złożonego Amolisa HCT:

Jednoczesne stosowanie niezalecane
Lit
Podczas jednoczesnego podawania litu i inhibitorów konwertazy angiotensyny lub (rzadko)
antagonistów receptora angiotensyny II obserwowano odwracalne zwiększenie stężenia litu w
surowicy oraz objawy jego toksyczności. Dodatkowo, klirens nerkowy litu zmniejsza się podczas
podawania tiazydów i w związku z tym ryzyko zatrucia litem może rosnąć. Dlatego nie zaleca się
jednoczesnego podawania produktu leczniczego Amolisa HCT i litu (patrz punkt 4.4). Jeśli stosowanie
produktu leczniczego Amolisa HCT i litu okaże się niezbędne, zaleca się bardzo dokładne
kontrolowanie stężenia litu w surowicy.

Jednoczesne stosowanie wymagające zachowania ostrożności

Baklofen
Może wystąpić nasilenie działania przeciwnadciśnieniowego.

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ):
NLPZ (np. kwas acetylosalicylowy (> 3 g/dobę), inhibitory COX-2 i niewybiórcze NLPZ) mogą
osłabiać przeciwnadciśnieniowe działanie tiazydowych leków moczopędnych i antagonistów receptora
angiotensyny II.
U niektórych pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (np. pacjenci odwodnieni lub pacjenci w
podeszłym wieku z zaburzeniami czynności nerek) jednoczesne podawanie antagonistów receptora
angiotensyny II i leków, które hamują cyklooksygenazę może prowadzić do dalszego pogorszenia
czynności nerek z możliwością wystąpienia ostrej niewydolności nerek, która jest zwykle odwracalna.
Dlatego takie skojarzenie należy podawać ostrożnie, szczególnie u osób w podeszłym wieku.
Pacjentów należy odpowiednio nawodnić oraz rozważyć ocenę czynności nerek po rozpoczęciu
leczenia skojarzonego oraz okresowo w późniejszym czasie.

Jednoczesne stosowanie wymagające wzięcia pod uwagę

Amifostyna
Może wystąpić nasilenie działania przeciwnadciśnieniowego.

Inne leki przeciwnadciśnieniowe
Działanie obniżające ciśnienie tętnicze produktu leczniczego Amolisa HCT może być nasilone
podczas jednoczesnego stosowania innych leków przeciwnadciśnieniowych.

Alkohol, barbiturany, opioidy lub leki przeciwdepresyjne
Może wystąpić nasilenie niedociśnienia ortostatycznego.

Możliwe interakcje dotyczące olmesartanu medoksomilu

Niezalecane jednoczesne stosowanie
Inhibitory konwertazy angiotensyny, antagoniści receptora angiotensyny II lub aliskiren
Dane z badania klinicznego wykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron
(RAA) w wyniku jednoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, antagonistów receptora
angiotensyny II lub aliskirenu jest związana z większą częstością występowania zdarzeń
niepożądanych, takich jak: niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym
ostra niewydolność nerek) w porównaniu z zastosowaniem pojedynczego leku działającego na układ
RAA (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.1).

Produkty lecznicze wpływające na stężenie potasu
Jednoczesne stosowanie leków moczopędnych oszczędzających potas, suplementów potasu,
substytutów soli zawierających potas lub innych leków, które mogą zwiększać stężenie potasu w
osoczu (np. heparyna, inhibitory ACE) może prowadzić do zwiększenia stężenia potasu w surowicy
krwi (patrz punkt 4.4). W przypadku stosowania leków, które wpływają na stężenie potasu w
skojarzeniu z produktem leczniczym Amolisa HCT, należy kontrolować stężenie potasu w surowicy
krwi.

Dodatkowe informacje

Kolesewelam – substancja wiążąca kwasy żółciowe
Jednoczesne podawanie kolesewelamu chlorowodorku jako substancji wiążącej kwasy żółciowe
zmniejsza narażenie ogólnoustrojowe i maksymalne stężenie olmesartanu w osoczu krwi oraz skraca
okres półtrwania (t1/2). Podanie olmesartanu medoksomilu co najmniej 4 godziny przed przyjęciem
kolesewelamu chlorowodorku zmniejsza interakcję produktów. Należy rozważyć podanie olmesartanu
medoksomilu co najmniej 4 godziny przed przyjęciem kolesewelamu chlorowodoru (patrz punkt 5.2).

Po leczeniu lekami zobojętniającymi kwas solny w żołądku (wodorotlenek glinowo-magnezowy)
obserwowano nieznaczne zmniejszenie biodostępności olmesartanu.

Olmesartan medoksomil nie wywiera istotnego wpływu na farmakokinetykę ani farmakodynamikę
warfaryny, ani na farmakokinetykę digoksyny.

Jednoczesne podawanie olmesartanu medoksomilu z prawastatyną u zdrowych ochotników nie
wywiera klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę żadnego z leków.

Olmesartan nie wywierał istotnego klinicznie hamującego wpływu na enzymy cytochromu P450 u
ludzi: 1A1/2, 2A6, 2C8/9, 2C19, 2D6, 2E1 ani 3A4 w badaniach in vitro oraz nie wykazywał lub
wykazywał nieznaczne działanie indukujące na cytochrom P450 u szczura. Z tego powodu nie należy
spodziewać się żadnych istotnych klinicznie interakcji pomiędzy olmesartanem a lekami
metabolizowanymi przez powyższe enzymy cytochromu P450.

Możliwe interakcje dotyczące amlodypiny

Jednoczesne stosowanie wymagające zachowania ostrożności

Wpływ innych produktów leczniczych na amlodypinę

Inhibitory CYP3A4
Jednoczesne stosowanie amlodypiny z silnymi lub umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4 (inhibitory
proteazy, azole przeciwgrzybicze, makrolidy, takie jak erytromycyna, klarytromycyna; werapamil lub
diltiazem) może powodować zwiększenie, nawet znaczne, stężenia amlodypiny. Znaczenie kliniczne
tych zmian farmakokinetycznych może być większe u pacjentów w podeszłym wieku. Istnieje
zwiększone ryzyko niedociśnienia. Zaleca się bardzo dokładną obserwację pacjentów oraz może być
konieczne dostosowanie dawki.

Leki indukujące CYP3A4
Stosowanie amlodypiny jednocześnie ze znanymi induktorami CYP3A4 może zmieniać jej stężenie w
osoczu. Dlatego też, zarówno podczas stosowania amlodypiny razem z induktorami CYP3A4, a
szczególnie z silnymi induktorami CYP3A4 (np. ryfampicyna, ziele dziurawca), jak i po jego
zakończeniu, należy kontrolować ciśnienie krwi i rozważyć konieczność modyfikacji dawki.

Stosowanie amlodypiny z grejpfrutem lub z sokiem grejpfrutowym nie jest wskazane ze względu na
możliwość zwiększenia biodostępności, co u niektórych pacjentów może nasilać obniżenie ciśnienia
tętniczego.

Dantrolen (wlew): u zwierząt po podaniu werapamilu i dożylnym podaniu dantrolenu obserwowano
prowadzące do zgonu migotanie komór i zapaść krążeniową, powiązane z hiperkaliemią. Ze względu
na ryzyko hiperkaliemii zaleca się unikanie jednoczesnego podawania antagonistów wapnia, takich jak
amlodypina, u pacjentów podatnych na hipertermię złośliwą i w leczeniu hipertermii złośliwej.

Wpływ amlodypiny na inne produkty lecznicze

Działanie obniżające ciśnienie tętnicze amlodypiny sumuje się z działaniem hipotensyjnym innych
leków przeciwnadciśnieniowych.

W badaniach klinicznych interakcji amlopypina nie wpływała na farmakokinetykę atorwastatyny,
digoksyny lub warfaryny.

Symwastatyna: jednoczesne wielokrotne podawanie dawek 10 mg amlodypiny z 80 mg symwastatyny
powodowało zwiększenie narażenia na symwastatynę o 77% w porównaniu z symwastatyną podawaną
w monoterapii. U pacjentów stosujących jednocześnie amlodypinę należy zmniejszyć dawkę
symwastatyny do 20 mg na dobę.

Takrolimus: w przypadku jednoczesnego podawania amlodypiny istnieje ryzyko zwiększenia stężenia
takrolimusu we krwi. W celu uniknięcia toksycznego działania takrolimusu, podawanie amlodypiny
pacjentom leczonym takrolimusem wymaga kontrolowania stężenia takrolimusu we krwi i, w razie
konieczności, dostosowania dawki takrolimusu.

Inhibitory kinazy mTOR (ssaczy cel rapamycyny): inhibitory kinazy mTOR takie jak syrolimus,
temsyrolimus i ewerolimus są substratami CYP3A. Amlodypina jest słabym inhibitorem CYP3A. W
przypadku jednoczesnego stosowania inhibitorów kinazy mTOR, amlodypina może zwiększać
narażenie na te inhibitory.

Cyklosporyna: w prospektywnym badaniu z udziałem pacjentów po przeszczepieniu nerki
zaobserwowano zwiększenie stężenia cyklosporyny, mierzonego podczas najmniejszych stężeń
dobowych cyklosporyny, średnio o 40% , w przypadku jednoczesnego podawania amlodypiny.
Jednoczesne podawanie produktu leczniczego Amolisa HCT i cyklosporyny może spowodować
zwiększenie narażenia na cyklosporynę. Konieczne może być kontrolowanie stężenia cyklosporyny
(oznaczanie najmniejszych stężeń dobowych) podczas jednoczesnego podawania amlodypiny oraz, w
razie konieczności, zmniejszenie dawki cyklosporyny.

Możliwe interakcje dotyczące hydrochlorotiazydu

Niezalecane jednoczesne stosowanie

Produkty lecznicze wpływające na stężenie potasu
Utrata potasu powodowana przez hydrochlorotiazyd (patrz punkt 4.4) może zostać nasilona przez
jednoczesne podawanie innych produktów leczniczych prowadzących do utraty potasu i hipokaliemii
(np. inne leki moczopędne powodujące zwiększone wydalanie potasu, leki przeczyszczające,
kortykosteroidy, ACTH, amfoterycyna, karbenoksolon, sól sodowa penicyliny G lub pochodne kwasu

salicylowego). W związku z tym ich jednoczesne stosowanie nie jest zalecane.

Jednoczesne stosowanie wymagające zachowania ostrożności

Sole wapnia
Tiazydowe leki moczopędne mogą prowadzić do zwiększenia stężenia wapnia w surowicy ze względu
na jego zmniejszone wydalanie. Jeżeli istnieje konieczność stosowania suplementacji wapnia, należy
kontrolować jego stężenie w surowicy pacjenta i odpowiednio do wyniku modyfikować dawkę
wapnia.

Żywice - kolestyramina i kolestypol
W obecności żywic jonowymiennych wchłanianie hydrochlorotiazydu jest zaburzone.

Glikozydy naparstnicy
Hipokaliemia lub hipomagnezemia spowodowana działaniem hydrochlorotiazydu może sprzyjać
wystąpieniu zaburzeń rytmu serca wywołanych przez glikozydy naparstnicy.

Produkty lecznicze, na których działanie mają wpływ zaburzenia stężenia potasu w surowicy krwi
Okresowa kontrola stężenia potasu we krwi i badanie EKG zalecane jest podczas podawania produktu
leczniczego Amolisa HCT z lekami, na których działanie mają wpływ zaburzenia stężenia potasu we
krwi (np. glikozydy naparstnicy i leki przeciwarytmiczne) oraz z następującymi lekami mogącymi
wywołać częstoskurcz komorowy typu torsades de pointes (w tym niektóre leki przeciwarytmiczne),
ponieważ hipokaliemia jest czynnikiem sprzyjającym wystąpieniu częstoskurczu komorowego typu
torsades de pointes:
- leki przeciwarytmiczne klasy Ia (np. chinidyna, hydrochinidyna, dyzopiramid)
- leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid)
- niektóre leki przeciwpsychotyczne (np. tiorydazyna, chloropromazyna, lewomepromazyna,
trifluoperazyna, cyjamemazyna, sulpiryd, sultopryd, amisulpryd, tiapryd, pimozyd,
haloperydol, droperydol)
- inne (np. beprydyl, cyzapryd, difemanil, erytromycyna IV, halofantryna, mizolastyna,
pentamidyna, sparfloksacyna, terfenadyna, winkamina IV).

Niedepolaryzujące leki zwiotczające mięśnie szkieletowe (np. tubokuraryna)
Hydrochlorotiazyd może nasilać działanie niedepolaryzujących środków zwiotczających.

Leki o działaniu przeciwcholinolitycznym (np. atropina, biperyden)
Zwiększenie dostępności biologicznej tiazydowych leków moczopędnych przez zwolnienie motoryki
jelit oraz szybkości opróżniania żołądka.

Leki przeciwcukrzycowe (doustne i insulina)
Leczenie tiazydem może wpływać na tolerancję glukozy. Konieczna może okazać się modyfikacja
dawki leku przeciwcukrzycowego (patrz punkt 4.4).

Metformina
Metforminę należy stosować ostrożnie ze względu na ryzyko wystąpienia kwasicy mleczanowej
wywołanej przez możliwą czynnościową niewydolność nerek związaną ze stosowaniem
hydrochlorotiazydu.

Beta-adrenolityki i diazoksyd
Tiazydy mogą nasilać hiperglikemizujące działanie beta-adrenolityków i diazoksydu.

Aminy presyjne (np. noradrenalina)
Działanie amin presyjnych może być osłabione.

Produkty lecznicze stosowane w leczeniu dny moczanowej (probenecyd, sulfinpirazon i allopurynol)

Może być konieczne dostosowanie dawki leków zwiększających wydalanie kwasu moczowego z
moczem, ponieważ hydrochlorotiazyd może zwiększać stężenie kwasu moczowego w surowicy krwi.
Konieczne może być zwiększenie dawki probenecydu lub sulfinpirazonu. Jednoczesne podawanie
tiazydu może zwiększać częstość występowania reakcji nadwrażliwości na allopurynol.

Amantadyna
Tiazydy mogą zwiększać ryzyko wystąpienia działań niepożądanych powodowanych przez
amantadynę.

Leki o działaniu cytotoksycznym (np. cyklofosfamid, metotreksat)
Tiazydy mogą zmniejszać wydalanie leków cytotoksycznych przez nerki i nasilać ich działanie
mielosupresyjne.

Salicylany
W przypadku stosowania dużych dawek salicylanów hydrochlorotiazyd może nasilać toksyczne
działanie salicylanów na ośrodkowy układ nerwowy.

Metylodopa
Opisywano pojedyncze przypadki niedokrwistości hemolitycznej po jednoczesnym stosowaniu
hydrochlorotiazydu i metylodopy.

Cyklosporyna
Jednoczesne podawanie cyklosporyny może zwiększyć ryzyko hiperurykemii i powikłań o typie dny
moczanowej.

Tetracykliny
Jednoczesne podawanie tetracyklin i tiazydów zwiększa ryzyko wzrostu stężenia mocznika w osoczu
krwi spowodowanego przez tetracykliny. Ta interakcja prawdopodobnie nie dotyczy doksycykliny.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża
Przyjmowanie produktu leczniczego Amolisa HCT jest przeciwwskazane w drugim i trzecim
trymestrze ciąży (patrz punkty 4.3 i 4.4). Ze względu na wpływ poszczególnych składników produktu
złożonego na ciążę, nie zaleca się stosowania produktu leczniczego Amolisa HCT w pierwszym
trymestrze ciąży (patrz punkt 4.4).

Olmesartan medoksomil
Nie zaleca się stosowania antagonistów receptora angiotensyny II w pierwszym trymestrze ciąży
(patrz punkt 4.4). Stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II jest przeciwwskazane w drugim
i trzecim trymestrze ciąży (patrz punkty 4.3 i 4.4).
Dane epidemiologiczne odnoszące się do ryzyka działania teratogennego w przypadku narażenia na
inhibitory ACE podczas pierwszego trymestru ciąży nie są rozstrzygające; jednakże nie można
wykluczyć niewielkiego zwiększenia ryzyka. Chociaż brak danych z kontrolowanych badań
epidemiologicznych dotyczących ryzyka odnośnie antagonistów receptora angiotensyny II (AIIRAs),
podobne ryzyko może dotyczyć tej grupy produktów leczniczych. Z wyjątkiem konieczności
kontynuowania leczenia AIIRAs, u pacjentek planujących ciążę należy zastosować alternatywne
leczenie przeciwnadciśnieniowe, o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania w ciąży. W
przypadku potwierdzenia ciąży należy natychmiast przerwać podawanie AIIRAs i, jeśli jest to
wskazane, należy rozpocząć leczenie alternatywne.

Narażenie na AIIRAs w drugim i trzecim trymestrze ciąży powoduje toksyczne działanie na ludzki
płód (pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki) i noworodka
(niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze, hiperkaliemia) (patrz punkt 5.3).
Jeśli narażenie na AIIRAs wystąpiło od drugiego trymestru ciąży zaleca się badanie

ultrasonograficzne czynności nerek i czaszki.
Noworodki, których matki przyjmowały AIIRAs należy bardzo dokładnie obserwować ze względu na
możliwość wystąpienia niedociśnienia (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Hydrochlorotiazyd
Istnieje ograniczone doświadczenie dotyczące stosowania hydrochlorotiazydu podczas ciąży,
szczególnie podczas pierwszego trymestru. Badania na zwierzętach są niewystarczające.
Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko. Na podstawie farmakologicznego mechanizmu działania
hydrochlorotiazydu, jego stosowanie podczas drugiego i trzeciego trymestru ciąży może zaburzać
płodowo - łożyskowy przepływ krwi oraz może powodować u płodu i noworodka objawy, takie jak
żółtaczka, zaburzenia równowagi elektrolitowej i małopłytkowość.
Hydrochlorotiazydu nie należy stosować w leczeniu obrzęków ciążowych, nadciśnienia ciążowego lub
stanu przedrzucawkowego, ze względu na ryzyko zmniejszenia objętości osocza i hipoperfuzji łożyska
bez korzystnego wpływu na przebieg choroby.
Hydrochlorotiazydu nie należy stosować w leczeniu nadciśnienia tętniczego samoistnego u kobiet w
ciąży, z wyjątkiem rzadkich sytuacji, gdy inne leczenie nie może być stosowane.

Amlodypina
Dane uzyskane na podstawie ograniczonej liczby przypadków narażenia w ciąży nie wskazują, aby
amlodypina lub inni antagoniści wapnia wywierali szkodliwy wpływ na zdrowie płodu. Istnieje jednak
ryzyko wydłużenia porodu.

Karmienie piersią
Podczas karmienia piersią nie zaleca się stosowania produktu leczniczego Amolisa HCT i zaleca się
podawanie innych produktów, o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania, zwłaszcza podczas
karmienia piersią noworodka lub wcześniaka.
Olmesartan przenika do mleka karmiących samic szczurów. Nie wiadomo natomiast czy olmesartan
przenika do mleka kobiecego.
Amlodypina przenika do mleka ludzkiego. Oszacowano, że odsetek dawki, jaki przyjmuje niemowlę
od karmiącej go piersią matki, mieści się w przedziale międzykwartylowym od 3% do 7%, przy czym
wartość maksymalna wynosi 15%. Wpływ amlodypiny na organizm niemowląt jest nieznany.
Hydrochlorotiazyd przenika do mleka kobiecego w niewielkiej ilości. Duże dawki tiazydowych leków
moczopędnych wywołując intensywną diurezę mogą zahamować wytwarzanie mleka. Nie zaleca się
stosowania produktu leczniczego Amolisa HCT w okresie karmienia piersią. Jeżeli podczas karmienia
piersią stosuje się produkt leczniczy Amolisa HCT dawka powinna być tak mała jak to możliwe.

Płodność
U niektórych pacjentów leczonych antagonistami wapnia zaobserwowano odwracalne zmiany
biochemiczne w główkach plemników.
Dane kliniczne dotyczące potencjalnego działania amlodypiny na płodność są niewystarczające. W
jednym badaniu na szczurach zaobserwowano wystąpienie działań niepożądanych związanych z
płodnością u samców (patrz punkt 5.3).

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu produktu leczniczego na zdolność prowadzenia
pojazdów i obsługiwania maszyn. Należy jednak pamiętać, że u pacjentów przyjmujących leki
przeciwnadciśnieniowe mogą sporadycznie występować zawroty głowy, ból głowy, nudności lub
zmęczenie, a te objawy mogą zaburzać zdolność reakcji. Należy zachować ostrożność szczególnie na
początku leczenia.

#### 4.8 Działania niepożądane

Bezpieczeństwo stosowania produktu leczniczego Amolisa HCT ustalano w badaniach klinicznych z
udziałem 7 826 pacjentów otrzymujących olmesartan medoksomil w skojarzeniu z amlodypiną i

hydrochlorotiazydem.

W tabeli 1 przedstawiono działania niepożądane produktu leczniczego Amolisa HCT zaobserwowane
podczas badań klinicznych, badań bezpieczeństwa stosowania po wprowadzeniu do obrotu i
pochodzące ze zgłoszeń spontanicznych oraz działania niepożądane pojedynczych substancji:
olmesartanu medoksomilu, amlodypiny i hydrochlorotiazydu na podstawie znanego profilu
bezpieczeństwa tych substancji.

Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi w czasie leczenia produktem leczniczym
Amolisa HCT są obrzęki obwodowe, ból głowy i zawroty głowy.

Do określenia częstości występowania działań niepożądanych zastosowano następującą klasyfikację:
Bardzo często (≥ 1/10)
Często (≥ 1/100 do < 1/10)
Niezbyt często (≥ 1/1 000 do < 1/100)
Rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1 000)
Bardzo rzadko (< 1/10 000)
Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)

Tabela 1: Przegląd działań niepożądanych dla produktu leczniczego Amolisa HCT i dla pojedynczych
substancji.

Klasyfikacja układów i
narządów MedDRA
Działania niepożądane Częstość występowania
Amolisa
HCT
Olmesartan Amlodypina Hydrochlorotiazyd

Zakażenia i zarażenia
pasożytnicze
Zakażenie górnych dróg
oddechowych
Często

Zapalenie błony śluzowej nosa
i gardła
Często

Zakażenie układu moczowego Często Często
Zapalenie ślinianek Rzadko
Nowotwory łagodne,
złośliwe i nieokreślone
(w tym torbiele i polipy)

Nieczerniakowe nowotwory
złośliwe skóry (rak
podstawnokomórkowy i rak
kolczystokomórkowy skóry)

Częstość nieznana

Zaburzenia krwi i układu
chłonnego
Leukopenia Bardzo rzadko Rzadko
Małopłytkowość Niezbyt
często
Bardzo rzadko Rzadko

Zahamowanie czynności szpiku
kostnego
Rzadko

Neutropenia/agranulocytoza Rzadko
Niedokrwistość hemolityczna Rzadko
Niedokrwistość aplastyczna Rzadko
Zaburzenia układu
immunologicznego
Reakcje anafilaktyczne Niezbyt
często
Nadwrażliwość na lek Bardzo rzadko
Zaburzenia metabolizmu
i odżywiania
Hiperkaliemia Niezbyt
często
Rzadko

Hipokaliemia Niezbyt
często
Często

Anoreksja Niezbyt często

Glikozuria Często
Hiperkalcemia Często
Hiperglikemia Bardzo rzadko Często
Hipomagnezemia Często
Hiponatremia Często
Hipochloremia Często
Hipertriglicerydemia Często Bardzo często
Hipercholesterolemia Bardzo często
Hiperurykemia Często Bardzo często
Zasadowica hipochloremiczna Bardzo rzadko
Hiperamylazemia Często
Zaburzenia psychiczne Splątanie Rzadko Często
Depresja Niezbyt często Rzadko
Apatia Rzadko
Drażliwość Niezbyt często
Niepokój Rzadko
Zmiany nastroju (w tym lęk) Niezbyt często
Zaburzenia snu (w tym
bezsenność)
Niezbyt często Rzadko

Zaburzenia układu
nerwowego
Zawroty głowy pochodzenia
ośrodkowego
Często Często Często Często

Ból głowy Często Często Często Rzadko
Zawroty głowy ortostatyczne Niezbyt
często
Stan przedomdleniowy Niezbyt
często
Zaburzenia smaku Niezbyt często
Zwiększenie napięcia mięśni Bardzo rzadko
Osłabienie czucia Niezbyt często
Parestezja Niezbyt często Rzadko
Neuropatia obwodowa Bardzo rzadko
Senność Często
Omdlenie Niezbyt często
Drgawki Rzadko
Utrata apetytu Niezbyt często
Drżenie Niezbyt często
Zaburzenia pozapiramidowe Częstość
nieznana
Zaburzenia oka Zaburzenia widzenia (w tym
widzenie podwójne,
niewyraźne widzenie)

Często Rzadko

Zmniejszone wytwarzanie łez Rzadko
Pogorszenie krótkowzroczności Niezbyt często
Widzenie na żółto Rzadko

Ostra krótkowzroczność i
wtórna jaskra zamkniętego
kąta, nadmierne nagromadzenie
płynu między naczyniówką a
twardówką (patrz punkt 4.4)

Częstość nieznana

Zaburzenia ucha i
błędnika
Zawroty głowy pochodzenia
błędnikowego
Niezbyt
często
Niezbyt
często
Rzadko

Szum uszny Niezbyt często
Zaburzenia serca Kołatanie serca Często Często
Tachykardia Niezbyt
często
Zawał mięśnia sercowego Bardzo rzadko
Arytmia (w tym bradykardia,
tachykardia komorowa i
migotanie przedsionków)

Niezbyt często Rzadko

Dławica piersiowa Niezbyt
często
Niezbyt często
(w tym
zaostrzenie
dławicy
piersiowej
Zaburzenia naczyniowe Niedociśnienie Często Rzadko Niezbyt często
Nagłe zaczerwienienie
(zwłaszcza twarzy)
Niezbyt
często
Często

Niedociśnienie ortostatyczne Niezbyt często
Zapalenie naczyń
krwionośnych (w tym
martwicze zapalenie naczyń)

Bardzo rzadko Rzadko

Zakrzepica Rzadko
Zatorowość Rzadko
Zaburzenia układu
oddechowego, klatki
piersiowej i śródpiersia

Kaszel Niezbyt
często
Często Niezbyt często

Zapalenie oskrzeli Często
Duszność Często Rzadko
Zapalenie gardła Często
Nieżyt błony śluzowej nosa Często Niezbyt często
Ciężkie śródmiąższowe
zapalenie płuc
Rzadko

Zespół ostrej niewydolności
oddechowej (ARDS) (patrz
punkt 4.4)

Bardzo rzadko

Zaburzenia żołądka i jelit Biegunka Często Często Często
Nudności Często Często Często Często
Zaparcie Często Często
Suchość błony śluzowej jamy
ustnej
Niezbyt
często
Niezbyt często

Ból brzucha Często Często Często
Zmiana rytmu wypróżnień
(w tym biegunka i zaparcie)
Często

Wzdęcie Często

Niestrawność Często Często
Nieżyt żołądka Bardzo rzadko
Podrażnienie żołądka Często
Zapalenie żołądka i jelit Często
Rozrost dziąseł Bardzo rzadko
Porażenna niedrożność jelit Bardzo rzadko
Zapalenie trzustki Bardzo rzadko Rzadko
Wymioty Niezbyt
często
Niezbyt często Często

Enteropatia typu celiakii (patrz
punkt 4.4)
Bardzo
rzadko
Obrzęk naczynioruchowy jelit Rzadko
Zaburzenia wątroby i
dróg żółciowych
Zapalenie wątroby Bardzo rzadko
Żółtaczka (wewnątrzwątrobowa
żółtaczka cholestatyczna)
Bardzo rzadko Rzadko

Ostre zapalenie pęcherzyka
żółciowego
Rzadko

Autoimmunologiczne zapalenie
wątroby*
Częstość
nieznana
Zaburzenia skóry i
tkanki podskórnej
Łysienie Niezbyt często
Obrzęk naczynioruchowy Rzadko Bardzo rzadko
Alergiczne zapalenie skóry Niezbyt
często
Rumień wielopostaciowy Bardzo rzadko
Rumień Niezbyt często
Reakcje o typie tocznia
rumieniowatego skórnego
Rzadko

Osutka Niezbyt
często
Niezbyt często

Złuszczające zapalenie skóry Bardzo rzadko
Zwiększona potliwość Niezbyt często
Nadwrażliwość na światło Bardzo rzadko Niezbyt często
Świąd Niezbyt
często
Niezbyt często Niezbyt często

Plamica Niezbyt często Niezbyt często
Obrzęk Quinckego Bardzo rzadko
Wysypka Niezbyt
często
Niezbyt często Niezbyt często

Reaktywacja tocznia
rumieniowatego skórnego
Rzadko

Toksyczne martwicze
oddzielanie się naskórka
Częstość
nieznana
Rzadko

Przebarwienie skóry Niezbyt często
Zespół Stevensa-Johnsona Bardzo rzadko
Pokrzywka Niezbyt
często
Niezbyt często Niezbyt często

Zaburzenia mięśniowoszkieletowe i tkanki
Kurcze mięśni Często Rzadko Często
Obrzęk stawów Często

podskórnej Osłabienie mięśni Niezbyt
często
Rzadko

Obrzęk okolicy kostek Często
Ból stawów Niezbyt często
Zapalenie stawów Często
Ból pleców Często Niezbyt często
Niedowład Rzadko
Ból mięśni Niezbyt
często
Niezbyt często

Ból kości Często
Zaburzenia nerek i dróg
moczowych
Częstomocz Często
Częstsze oddawanie moczu Niezbyt często
Ostra niewydolność nerek Rzadko
Krwiomocz Często
Zaburzenia oddawania moczu Niezbyt często
Oddawanie moczu w nocy Niezbyt często
Śródmiąższowe zapalenie nerek Rzadko
Niewydolność nerek Rzadko Rzadko
Zaburzenia układu
rozrodczego i piersi
Zaburzenia erekcji/impotencja Niezbyt
często
Niezbyt często Niezbyt często

Ginekomastia Niezbyt często
Zaburzenia ogólne i
stany w miejscu podania
Osłabienie Często Niezbyt
często
Często

Obrzęki obwodowe Często Często
Zmęczenie Często Często Często
Ból w klatce piersiowej Często Niezbyt często
Gorączka Rzadko
Objawy grypopodobne Często
Letarg Rzadko
Złe samopoczucie Niezbyt
często
Niezbyt często

Obrzęk Bardzo często
Ból Często Niezbyt często
Obrzęk twarzy Niezbyt
często
Badania diagnostyczne Zwiększenie stężenia
kreatyniny we krwi
Często Rzadko Często

Zwiększenie stężenia mocznika
we krwi
Często Często Często

Zwiększenie stężenia kwasu
moczowego we krwi
Często

Zmniejszenie stężenia potasu
we krwi
Niezbyt
często
Zwiększenie stężenia
transferazy gammaglutamylowej

Niezbyt
często

Zwiększenie aktywności
aminotransferazy alaninowej
Niezbyt
często

Zwiększenie aktywności
aminotransferazy
asparaginianowej

Niezbyt
często

Zwiększenie aktywności
enzymów wątrobowych
Często Bardzo rzadko
(zwykle
współistnieje z
cholestazą)
Zwiększenie stężenia
fosfokinazy kreatynowej we
krwi

Często

Zmniejszenie masy ciała Niezbyt często
Zwiększenie masy ciała Niezbyt często
* Po wprowadzeniu do obrotu zgłaszano przypadki autoimmunologicznego zapalenia wątroby, z
okresem utajenia od kilku miesięcy do kilku lat, ustępującego po odstawieniu olmesartanu.

Odnotowano pojedyncze przypadki rabdomiolizy u pacjentów przyjmujących jednocześnie
antagonistów receptora angiotensyny II. U pacjentów leczonych amlodypiną odnotowano pojedyncze
przypadki zespołu pozapiramidowego.

Nieczerniakowe nowotwory złośliwe skóry. Na podstawie danych dostępnych z badań
epidemiologicznych stwierdzono związek między łączną dawką HCTZ a występowaniem NMSC
(patrz również punkty 4.4 i 5.1).

Poniżej wymieniono działania niepożądane odnotowane podczas badań klinicznych lub po
wprowadzeniu produktu do obrotu, dotyczące skojarzenia olmesartanu medoksomilu z amlodypiną w
stałych dawkach, których nie wykazano dla olmesartanu medoksomilu, amlodypiny i
hydrochlorotiazydu, ani też olmesartanu medoksomilu lub amlodypiny stosowanych w monoterapii
lub odnotowane w większej częstości dla skojarzenia dwuskładnikowego (Tabela 2):

Tabela 2: Skojarzenie olmesartanu medoksomilu i amlodypiny
Klasyfikacja układów i narządów Częstość występowania Działania niepożądane
Zaburzenia układu immunologicznego Rzadko Nadwrażliwość na lek
Zaburzenia żołądka i jelit Niezbyt często Ból w nadbrzuszu
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe oraz
tkanki łącznej
Niezbyt często Ból kończyn

Zaburzenia układu rozrodczego i piersi Niezbyt często Osłabienie libido
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu
podania
Często Obrzęk ciastowaty
Niezbyt często Letarg

Poniżej wymieniono działania niepożądane odnotowane podczas badań klinicznych lub po
wprowadzeniu produktu do obrotu, dotyczące skojarzenia olmesartanu medoksomilu z
hydrochlorotiazydem w stałych dawkach, których nie wykazano dla olmesartanu medoksomilu,
amlodypiny i hydrochlorotiazydu, ani też olmesartanu medoksomilu lub hydrochlorotiazydu
stosowanych w monoterapii lub odnotowane w większej częstości dla skojarzenia dwuskładnikowego
(Tabela 3):

Tabela 3: Skojarzenie olmesartanu medoksomilu i hydrochlorotiazydu
Klasyfikacja układów i narządów Częstość występowania Działania niepożądane
Zaburzenia układu nerwowego Rzadko Zaburzenia przytomności
(w tym utrata przytomności)

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Niezbyt często Wyprysk
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i
tkanki łącznej
Niezbyt często Ból kończyn

Badania diagnostyczne Rzadko Niewielkie zmniejszenie
stężenia hemoglobiny i
wartości hematokrytu.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa,
tel.: +48 22 49 21 301, faks: +48 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

Objawy
Maksymalna dawka produktu leczniczego Amolisa HCT to 40 mg + 10 mg + 25 mg na dobę. Brak
doświadczeń dotyczących przedawkowania produktu leczniczego Amolisa HCT u ludzi. Najbardziej
prawdopodobne objawy przedawkowania produktu leczniczego Amolisa HCT to niedociśnienie.

Najbardziej prawdopodobne skutki przedawkowania olmesartanu medoksomilu to niedociśnienie i
tachykardia; w przypadku stymulacji układu przywspółczulnego (nerw błędny) może wystąpić
bradykardia.

Można spodziewać się, że przedawkowanie amlodypiny może prowadzić do nadmiernego
rozszerzenia naczyń obwodowych ze znacznym niedociśnieniem i prawdopodobnie tachykardią
odruchową. Odnotowano znaczne i potencjalnie długotrwałe niedociśnienie tętnicze, powodujące
wstrząs, również wstrząs zakończony zgonem.

Rzadko notowano niekardiogenny obrzęk płuc w następstwie przedawkowania amlodypiny, mogący
wystąpić z opóźnieniem (do 24-48 godzin po przyjęciu) i powodujący konieczność wspomagania
oddychania. Czynnikami predysponującymi mogą być wczesne działania resuscytacyjne (w tym
przeciążenie płynami) mające na celu utrzymanie perfuzji i pojemności minutowej serca.

Przedawkowanie hydrochlorotiazydu jest związane z utratą elektrolitów (hipokaliemią, hipochloremią)
i odwodnieniem, będącymi wynikiem nadmiernej diurezy.
Najczęstsze objawy przedmiotowe i podmiotowe przedawkowania to nudności i senność.
Hipokaliemia może prowadzić do kurczów mięśni i (lub) nasilenia zaburzenia rytmu serca związanych
z jednoczesnym stosowaniem glikozydów naparstnicy lub niektórych leków przeciwarytmicznych.

Leczenie
W przypadku przedawkowania produktu leczniczego Amolisa HCT leczenie powinno być objawowe i
podtrzymujące. Postępowanie zależy od czasu, jaki upłynął od zażycia leku i nasilenia objawów.
Jeśli przyjęcie produktu leczniczego nastąpiło niedawno, można rozważać płukanie żołądka.
Wykazano, że podanie węgla aktywowanego zdrowym ochotnikom bezpośrednio lub nie dłużej niż w
ciągu 2 godzin od przyjęcia amlodypiny, istotnie zmniejsza wchłanianie amlodypiny.

Klinicznie znaczące niedociśnienie spowodowane przedawkowaniem produktu leczniczego Amolisa
HCT wymaga aktywnego podtrzymywania układu sercowo-naczyniowego, w tym bardzo dokładnego

monitorowania czynności serca i płuc, ułożenia pacjenta w pozycji leżącej z uniesionymi kończynami
oraz kontrolowania objętości wewnątrznaczyniowej i ilości oddawanego moczu. W przywróceniu
napięcia naczyń i ciśnienia tętniczego przydatny może być lek zwężający naczynia, pod warunkiem,
że nie ma przeciwwskazań do jego stosowania. Aby odwrócić skutki blokady kanałów wapniowych
korzystne może być dożylne podanie glukonianu wapnia.
Należy często kontrolować stężenie elektrolitów i kreatyniny w surowicy. W przypadku wystąpienia
niedociśnienia pacjenta należy ułożyć w pozycji leżącej na plecach i szybko uzupełnić niedobory soli i
płynów wewnątrznaczyniowych.

Ponieważ amlodypina wiąże się w dużym stopniu z białkami, dializa najprawdopodobniej nie będzie
skuteczna. Możliwość usuwania olmesartanu lub hydrochlorotiazydu przez dializę nie jest znana.

Nie ustalono stopnia usuwania olmesartanu i hydrochlorotiazydu przez hemodializę.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Preparaty złożone zawierające antagonistów receptorów angiotensyny
II, antagonistów wapnia, leki moczopędne
Kod ATC: C09DX03

Amolisa HCT jest produktem leczniczym złożonym, zawierającym antagonistę receptora
angiotensyny II, olmesartan medoksomil, antagonistę wapnia, amlodypiny bezylan oraz tiazydowy lek
moczopędny, hydrochlorotiazyd. Skojarzenie tych substancji czynnych powoduje addytywne działanie
przeciwnadciśnieniowe i obniża ciśnienie tętnicze w większym stopniu niż każda z substancji
czynnych z osobna.

Olmesartan medoksomil jest wybiórczym antagonistą receptora angiotensyny II (typu AT11),
wykazującym aktywność po podaniu doustnym. Angiotensyna II jest podstawowym hormonem o
działaniu naczyniowym w układzie renina-angiotensyna-aldosteron i odgrywa istotną rolę w
patofizjologii nadciśnienia. Działania angiotensyny II obejmują skurcz naczyń krwionośnych,
pobudzenie wytwarzania i uwalniania aldosteronu, pobudzenie pracy serca i wchłanianie zwrotne sodu
w nerkach. Olmesartan blokuje działanie angiotensyny II, zależne od pobudzenia receptora AT1
(skurcz naczyń krwionośnych i wydzielanie aldosteronu), w tkankach mięśni gładkich i nadnerczy.
Działanie olmesartanu jest niezależne od źródła i szlaku produkcji angiotensyny II. Wybiórczy
antagonizm olmesartanu do receptorów angiotensyny II (AT1) prowadzi do zwiększenia aktywności
reniny w osoczu krwi i zwiększenia stężenia angiotensyny I i II oraz niewielkiego zmniejszenia
stężenia aldosteronu w osoczu krwi.

W leczeniu nadciśnienia olmesartan medoksomil prowadzi do zależnego od dawki, długotrwałego
obniżenia tętniczego ciśnienia krwi. Nie ma dowodów na występowanie niedociśnienia po podaniu
pierwszej dawki leku, tachyfilaksji podczas długotrwałego leczenia oraz nadciśnienia z odbicia po
nagłym zaprzestaniu leczenia.

Olmesartan medoksomil podawany raz na dobę zapewnia skuteczne i stabilne obniżenie ciśnienia
tętniczego przez 24 godziny. Podawanie olmesartanu medoksomilu raz na dobę prowadziło do
podobnego obniżenia ciśnienia krwi jak podawanie tej samej całkowitej dawki, w dawkach
podzielonych, dwa razy na dobę.

Podczas ciągłego leczenia, maksymalne obniżenie ciśnienia krwi następuje po 8 tygodniach od
rozpoczęcia leczenia, aczkolwiek istotne działanie obniżające ciśnienie tętnicze zaznacza się już po 2
tygodniach leczenia.

Wpływ olmesartanu medoksomilu na śmiertelność i zachorowalność nie jest jeszcze znany.

Badanie ROADMAP (Randomised Olmesartan and Diabetes Microalbuminuria Prevention) z
udziałem 4 447 pacjentów z cukrzycą typu 2, z normoalbuminurią i co najmniej jednym dodatkowym
czynnikiem ryzyka sercowo-naczyniowego, zostało zaprojektowane w celu ustalenia czy leczenie
olmesartanem może opóźnić wystąpienie mikroalbuminurii. W trakcie trwającej średnio 3,2 roku
obserwacji pacjenci otrzymywali olmesartan lub placebo jako dodatek do innych leków
przeciwnadciśnieniowych, poza inhibitorami ACE i antagonistami receptora dla angiotensyny II
(AIIRA).

W odniesieniu do pierwszorzędowego punktu końcowego badanie wykazało znaczne zmniejszenie
ryzyka odnośnie czasu wystąpienia mikroalbuminurii, na korzyść olmesartanu. Po uwzględnieniu
różnic w odniesieniu do ciśnienia tętniczego zmniejszenie tego ryzyka nie było już statystycznie
istotne. U 8,2% (178 z 2 160) pacjentów w grupie otrzymującej olmesartan i 9,8% (210 z 2 139)
pacjentów w grupie otrzymującej placebo wystąpiła mikroalbuminuria.

W odniesieniu do drugorzędowych punktów końcowych incydenty sercowo-naczyniowe wystąpiły
u 96 pacjentów (4,3%) z grupy otrzymującej olmesartan i u 94 pacjentów (4,2%) z grupy otrzymującej
placebo. Częstość występowania zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych była większa dla
olmesartanu w porównaniu do placebo (15 pacjentów [0,7%] wobec 3 pacjentów [0,1%]) pomimo
podobnej częstości występowania udaru niezakończonego zgonem (14 pacjentów [0,6%] wobec 8
pacjentów [0,4%]), zawału mięśnia sercowego niezakończonego zgonem (17 pacjentów [0,8%] wobec
26 pacjentów [1,2%]) i zgonu z przyczyn innych niż sercowo-naczyniowe (11 pacjentów [0,5%]
wobec 12 pacjentów [0,5%]). Śmiertelność ogólna była większa liczbowo dla olmesartanu (26
pacjentów [1,2%] wobec 15 pacjentów [0,7%]), co wiązało się głównie z większą liczbą zgonów z
przyczyn sercowo- naczyniowych.

W randomizowanym badaniu ORIENT (Olmesartan Reducing Incidence of End-stage Renal Disease
in Diabetic Nephropathy Trial) przeprowadzonym w Japonii i Chinach, z udziałem 577 pacjentów z
cukrzycą typu 2 i jawną nefropatią, badano wpływ olmesartanu na wyniki nerkowe i sercowonaczyniowe. W trakcie trwającej średnio 3,1 roku obserwacji pacjenci otrzymywali olmesartan lub
placebo jako dodatek do innych leków przeciwnadciśnieniowych, w tym inhibitorów ACE.

Pierwszorzędowy złożony punkt końcowy (czas do pierwszego podwojenia stężenia kreatyniny w
surowicy, schyłkowej niewydolności nerek, zgonu z jakiejkolwiek przyczyny) wystąpił u 116
pacjentów w grupie otrzymującej olmesartan (41,1%) i u 129 pacjentów w grupie otrzymującej
placebo (45,4%), (HR 0,97 [95% CI 0,75-1,24]; p = 0,791). Drugorzędowy złożony sercowonaczyniowy punkt końcowy wystąpił u 40 pacjentów otrzymujących olmesartan (14,2%) i u 53
pacjentów otrzymujących placebo (18,7%). Obejmował zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych u 10
(3,5%) pacjentów leczonych olmesartanem wobec 3 (1,1%) pacjentów otrzymujących placebo, zgon z
jakiejkolwiek przyczyny: odpowiednio 19 (6,7%) wobec 20 (7,0%), udar niezakończony zgonem: 8
(2,8%) wobec 11 (3,9%) oraz zawał mięśnia sercowego niezakończony zgonem: 3 (1,1%) wobec 7
(2,5%).

Amlodypina jako substancja czynna produktu leczniczego Amolisa HCT jest antagonistą wapnia,
hamującym przezbłonowy napływ jonów poprzez kanały typu L zależne od potencjału do serca i
mięśni gładkich. Dane eksperymentalne wykazują, że amlodypina wiąże się zarówno z miejscami
wiązania dihydropirydynowymi i poza-dihydropirydynowymi. Amlodypina jest stosunkowo
naczyniowybiórcza i oddziałuje silniej na komórki mięśni gładkich naczyń niż na komórki mięśnia
sercowego. Przeciwnadciśnieniowe działanie amlodypiny polega na bezpośrednim działaniu
rozkurczającym na mięśnie gładkie tętnic, co prowadzi do zmniejszenia oporu obwodowego, a tym
samym – obniżenia ciśnienia krwi.

U pacjentów z nadciśnieniem amlodypina powoduje długotrwałe, zależne od dawki obniżenie
ciśnienia tętniczego. Brak danych, aby po podaniu pierwszej dawki wystąpiło niedociśnienie,

tachyfilaksja podczas długotrwałego leczenia lub powrót nadciśnienia w przypadku nagłego
przerwania leczenia.

Po podaniu dawek terapeutycznych pacjentom z nadciśnieniem amlodypina powoduje skuteczne
obniżenie ciśnienia krwi w pozycji leżącej, siedzącej i stojącej. Długotrwałe stosowanie amlodypiny
nie wiąże się z istotnymi zmianami częstości akcji serca lub stężenia amin katecholowych w osoczu.
U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym , z zachowaną prawidłową czynnością nerek, amlodypina
w dawkach terapeutycznych zmniejsza opór naczyniowy w nerkach, zwiększa współczynnik
przesączania kłębuszkowego i efektywny przepływ osocza przez nerki, bez wpływu na przesączoną
frakcję i białkomocz.

W badaniach hemodynamicznych z udziałem pacjentów z niewydolnością serca, jak również w
badaniach klinicznych opartych na testach wysiłkowych z udziałem pacjentów z niewydolnością serca
klasy II-IV wg NYHA, stwierdzono, że amlodypina nie powoduje pogorszenia stanu klinicznego,
ocenianego na podstawie tolerancji wysiłku, frakcji wyrzutowej lewej komory oraz objawów
przedmiotowych i podmiotowych.

W badaniu kontrolowanym placebo (PRAISE) mającym na celu ocenę pacjentów z niewydolnością
serca klasy III-IV wg NYHA, leczonych digoksyną, lekami moczopędnymi i inhibitorami ACE,
wykazano, że amlodypina nie powoduje zwiększenia ryzyka śmiertelności ani łącznego ryzyka
śmiertelności i chorobowości u pacjentów z niewydolnością serca.

W przedłużonym, długoterminowym badaniu kontrolowanym placebo (PRAISE 2), dotyczącym
stosowania amlodypiny u pacjentów z niewydolnością serca klasy III-IV wg NYHA, bez objawów
klinicznych lub wyników badań wskazujących na chorobę niedokrwienną, leczonych ustaloną dawką
inhibitorów ACE, glikozydami naparstnicy i lekami moczopędnymi, amlodypina nie miała wpływu na
całkowitą śmiertelność lub śmiertelność z przyczyn sercowo-naczyniowych. W tej samej populacji
stosowanie amlodypiny wiązało się ze zwiększoną liczbą zgłoszeń obrzęku płuc, nie wykazując
jednocześnie istotnej różnicy w częstości występowania pogorszenia niewydolności serca w
porównaniu z placebo.

Badanie ALLHAT (Antihypertensive and Lipid-Lowering Treatment to Prevent Heart Attack)
dotyczące zachorowalności i śmiertelności przeprowadzono metodą podwójnie ślepej próby, z
randomizacją, w celu porównania nowych metod leczenia: amlodypiną w dawce 2,5-10 mg na dobę
(antagonista wapnia) lub lizynoprylem w dawce 10-40 mg na dobę (inhibitor ACE), jako leczenia
pierwszego rzutu, z leczeniem tiazydowym lekiem moczopędnym-chlorotalidonem w dawce 12,5-25
mg na dobę, w łagodnym lub umiarkowanym nadciśnieniu tętniczym.
Do badania włączono ogółem 33 357 pacjentów w wieku powyżej 55 lat z nadciśnieniem tętniczym,
których obserwowano średnio przez 4,9 roku. U pacjentów występował co najmniej jeden z
następujących czynników ryzyka rozwoju choroby wieńcowej: uprzedni zawał mięśnia sercowego lub
udar (ponad 6 miesięcy przed włączeniem do badania) lub inna choroba sercowo-naczyniowa o
podłożu miażdżycowym w wywiadzie (ogółem 51,5%), cukrzyca typu 2. (36,1%), stężenie
cholesterolu HDL < 35 mg/dl (11,6%), przerost lewej komory stwierdzony elektro- lub
echokardiograficznie (20,9%), palenie papierosów (21,9%).
Pierwszorzędowym punktem końcowym była łączna liczba zgonów z powodu choroby wieńcowej
oraz zawałów mięśnia sercowego niezakończonych zgonem pacjenta. Nie obserwowano istotnej
różnicy w częstości wystąpienia pierwszorzędowego punktu końcowego pomiędzy leczeniem
amlodypiną i chlorotalidonem: RR 0,98, 95% CI (0,90-1,07), p = 0,65. W obrębie wtórnego punktu
końcowego, częstość występowania niewydolności serca (element złożonego sercowo-naczyniowego
punktu końcowego) była znacznie większa w grupie pacjentów otrzymujących amlodypinę w
porównaniu do chlorotalidonu (10,2% vs 7,7%, RR 1,38, 95% CI [1,25-1,52] p < 0,001). Jednak, nie
obserwowano różnic w śmiertelności ogólnej pomiędzy grupami, w których stosowano amlodypinę i
chlorotalidon: (RR 0,96 95%, CI [0,89-1,02], p = 0,20).

Hydrochlorotiazyd jest tiazydowym lekiem moczopędnym. Mechanizm hipotensyjnego działania

tiazydowych leków moczopędnych nie jest do końca poznany. Tiazydy wpływają na mechanizm
reabsorpcji elektrolitów w kanalikach nerkowych, bezpośrednio zwiększając wydalanie sodu i chlorku
w przybliżeniu w równoważnych ilościach. Działanie moczopędne hydrochlorotiazydu prowadzi do
zmniejszenia objętości osocza, wzrostu aktywności reniny w osoczu i wzrostu wydzielania
aldosteronu, a w konsekwencji zwiększonej utraty potasu i wodorowęglanów z moczem i spadku
stężenia potasu w surowicy krwi. W oddziaływaniu renina aldosteron pośredniczy angiotensyna II i
dlatego łączne podawanie antagonisty receptora angiotensyny II prowadzi do odwrócenia utraty potasu
związanej z tiazydowymi lekami moczopędnymi. W przypadku hydrochlorotiazydu początek działania
moczopędnego występuje po około 2 godzinach od podania leku, maksymalny efekt po około 4
godzinach, natomiast jego działanie utrzymuje się przez około 6-12 godzin.

Badania epidemiologiczne wykazały, że długoterminowa monoterapia hydrochlorotiazydem zmniejsza
ryzyko umieralności i chorobowości sercowo-naczyniowej.

Wyniki badań klinicznych

W 12-tygodniowym, randomizowanym badaniu prowadzonym metodą podwójnie ślepej próby,
obejmującym dwie równoległe grupy pacjentów na 2 492 pacjentach (67% osób rasy kaukaskiej)
wykazano, że leczenie produktem leczniczym zawierającym olmesartan medoksomilu, amlodypinę i
hydrochlorotiazyd w dawce 40 mg + 10 mg + 25 mg, powodowało znacznie większe obniżenie
ciśnienia rozkurczowego i skurczowego niż leczenie produktem dwuskładnikowym odpowiednio w
dawkach 40 mg olmesartanu medoksomilu + 10 mg amlodypiny, 40 mg olmesartanu medoksomilu +
25 mg hydrochlorotiazydu i 10 mg amlodypiny + 25 mg hydrochlorotiazydu.
W ciągu 2 pierwszych tygodni leczenia, produkt leczniczy zawierający olmesartanu medoksomil,
amlodypinę i hydrochlorotiazyd w dawce 40 mg + 10 mg + 25 mg w porównaniu z analogicznymi
produktami dwuskładnikowymi obniżał rozkurczowe ciśnienie tętnicze w pozycji siedzącej o
dodatkowe 3,8/6,7 mmHg oraz obniżał skurczowe ciśnienie tętnicze w pozycji siedzącej o dodatkowe
7,1/9,6 mmHg.

Wskaźnik pacjentów osiągających docelowe wartości ciśnienia tętniczego (< 140/90 mmHg dla
pacjentów bez cukrzycy, oraz < 130/80 mmHg dla pacjentów z cukrzycą) wynosił w 12 tygodniu
odpowiednio od 34,9% do 46,6% dla grup leczonych produktem dwuskładnikowym oraz do 64,3%
leczonych produktem leczniczym zawierającym olmesartan medoksomilu, amlodypinę i
hydrochlorotiazyd w dawce 40 mg + 10 mg + 25 mg.

W drugim badaniu randomizowanym prowadzonym metodą podwójnie ślepej próby obejmującym
dwie równoległe grupy pacjentów, w badaniu na 2 690 pacjentach (99,9% osób rasy kaukaskiej)
wykazano, że leczenie produktem leczniczym zawierającym olmesartan medoksomilu, amlodypinę i
hydrochlorotiazyd (20 mg + 5 mg + 12,5 mg, 40 mg + 5 mg + 12,5 mg, 40 mg + 5 mg + 25 mg, 40 mg
+ 10 mg + 12,5 mg, 40 mg + 10 mg + 25 mg) powodowało znacznie większe obniżenie ciśnienia
rozkurczowego i skurczowego w porównaniu do produktów dwuskładnikowych odpowiednio w
dawkach 20 mg olmesartanu medoksomilu + 5 mg amlodypiny, 40 mg olmesartanu medoksomilu + 5
mg amlodypiny i 40 mg olmesartanu medoksomilu + 10 mg amlodypiny, po 10 tygodniach leczenia.
Produkt leczniczy zawierający olmesartanu medoksomil, amlodypinę i hydrochlorotiazyd w
porównaniu z odpowiednimi produktami dwuskładnikowymi obniżał rozkurczowe ciśnienie tętnicze w
pozycji siedzącej o dodatkowe 1,3/1,9 mmHg oraz obniżał skurczowe ciśnienie tętnicze w pozycji
siedzącej o dodatkowe 2,7/4,9 mmHg.

Wskaźnik pacjentów osiągających docelowe wartości ciśnienia tętniczego (< 140/90 mmHg dla
pacjentów bez cukrzycy, oraz < 130/80 mmHg dla pacjentów z cukrzycą) wynosił w 10 tygodniu
odpowiednio od 42,7% do 49,6% dla grup leczonych produktem dwuskładnikowym oraz od 52,4% do
58,8% dla produktu leczniczego zawierającego olmesartan medoksomilu, amlodypinę i
hydrochlorotiazyd.

W randomizowanym badaniu skojarzonym prowadzonym metodą podwójnie ślepej próby na 808

pacjentach (99,9% osób rasy kaukaskiej), u których ciśnienie tętnicze nie jest odpowiednio
kontrolowane po 8 tygodniach leczenia skojarzeniem 40 mg olmesartanu medoksomilu i 10 mg
amlodypiny przyjmowanych w produkcie dwuskładnikowym, wykazano, że leczenie produktem
zawierającym olmesartanu medoksomil, amlodypinę i hydrochlorotiazyd powodowało obniżenie
ciśnienia tętniczego w pozycji siedzącej o dodatkowe 1,8/1,0 mmHg podczas podawania produktu
leczniczego zawierającego olmesartanu medoksomil, amlodypinę i hydrochlorotiazyd w dawce 40 mg
+ 10 mg + 12,5 mg oraz statystycznie istotne obniżenie ciśnienia tętniczego w pozycji siedzącej o
dodatkowe 3,6/2,8 mmHg podczas podawania produktu leczniczego zawierającego olmesartanu
medoksomil, amlodypinę i hydrochlorotiazyd w dawce 40 mg + 10 mg + 25 mg w porównaniu do
produktu dwuskładnikowego w dawce 40 mg olmesartanu medoksomilu + 10 mg amlodypiny.
Wykazano, że leczenie produktem leczniczym zawierającym olmesartanu medoksomil, amlodypinę i
hydrochlorotiazyd w dawce 40 mg + 10 mg + 25 mg w skojarzeniu trzyskładnikowym powodowało
obniżenie ciśnienia tętniczego u statystycznie znacznie większej liczby badanych w porównaniu do
leczenia produktem dwuskładnikowym zawierającym 40 mg olmesartanu medoksomilu + 10 mg
amlodypiny (41,3% vs 24,2%), natomiast leczenie produktem leczniczym zawierającym olmesartanu
medoksomil, amlodypinę i hydrochlorotiazyd w dawce 40 mg + 10 mg + 12,5 mg w skojarzeniu
trzyskładnikowym powodowało obniżenie ciśnienia tętniczego u większej liczby badanych w
porównaniu do leczenia produktem dwuskładnikowym zawierającym 40 mg olmesartanu
medoksomilu + 10 mg amlodypiny (29,5% vs 24,2%), u pacjentów, których ciśnienie tętnicze nie jest
odpowiednio kontrolowane poprzez leczenie produktem dwuskładnikowym.

Działanie przeciwnadciśnieniowe produktu leczniczego zawierającego olmesartanu medoksomil,
amlodypinę i hydrochlorotiazyd było podobne niezależnie od wieku i płci oraz było podobne u
pacjentów z cukrzycą i bez niej.

Inne informacje:

W dwóch dużych randomizowanych, kontrolowanych badaniach klinicznych ONTARGET (ang.
ONgoing Telmistartan Alone and in combination with Ramipril Global Endpoint Trial) i VA
NEPHRON-D (ang. The Veterans Affairs Nefropathy in Diabetes) badano jednoczesne zastosowanie
inhibitora ACE z antagonistami receptora angiotensyny II.

Badanie ONTARGET było przeprowadzone z udziałem pacjentów z chorobami układu sercowonaczyniowego, chorobami naczyń mózgowych w wywiadzie lub cukrzycą typu 2 z towarzyszącymi,
udowodnionymi uszkodzeniami narządów docelowych. Badanie VA NEPHRON-D było
przeprowadzone z udziałem pacjentów z cukrzycą typu 2 oraz z nefropatią cukrzycową. Badania te
wykazały brak istotnego korzystnego wpływu na parametry nerkowe i (lub) wyniki w zakresie
chorobowości oraz śmiertelności sercowo-naczyniowej, podczas gdy zaobserwowano zwiększone
ryzyko hiperkaliemii, ostrego uszkodzenia nerek i (lub) niedociśnienia, w porównaniu z monoterapią.
Ze względu na podobieństwa w zakresie właściwości farmakodynamicznych tych leków, przytoczone
wyniki również mają znaczenie w przypadku innych inhibitorów ACE oraz antagonistów receptora
angiotensyny II. Dlatego też u pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy jednocześnie stosować
inhibitorów ACE oraz antagonistów receptora angiotensyny II.

Badanie ALTITUDE (ang. Aliskiren Trial in Type 2 Diabetes Using Cardiovascular and Renal
Disease Endpoints) było zaprojektowane w celu zbadania korzyści z dodania aliskirenu do
standardowego leczenia inhibitorem ACE lub antagonistą receptora angiotensyny II u pacjentów z
cukrzycą typu 2 i przewlekłą chorobą nerek oraz (lub) z chorobą układu sercowo-naczyniowego.
Badanie zostało przedwcześnie przerwane z powodu zwiększonego ryzyka działań niepożądanych.
Zgony sercowo-naczyniowe i udary mózgu występowały częściej w grupie otrzymującej aliskiren w
odniesieniu do grupy placebo. W grupie otrzymującej aliskiren odnotowano również częstsze
występowanie zdarzeń niepożądanych, w tym ciężkich zdarzeń niepożądanych (hiperkaliemia,
niedociśnienie i niewydolność nerek) względem grupy placebo.

Nieczerniakowe nowotwory złośliwe skóry:

Na podstawie danych dostępnych z badań epidemiologicznych stwierdzono związek między łączną
dawką HCTZ a występowaniem NMSC. W jednym z badań uczestniczyło 71 533 osób z BCC i 8 629
osób z SCC, które porównywano z grupami kontrolnymi z tej samej populacji obejmującymi
odpowiednio 1 430 833 i 172 462 osoby. Duży stopień narażenia na HCTZ (łączna dawka ≥ 50 000
mg) wiązał się ze skorygowanym OR dla BCC rzędu 1,29 (95% CI: 1,23-1,35), a dla SCC rzędu 3,98
(95% CI: 3,68-4,31). Stwierdzono wyraźną zależność między łączną dawką a skutkiem zarówno w
przypadku BCC, jak i SCC. W innym badaniu wykazano możliwy związek stopnia narażenia na
HCTZ z występowaniem nowotworów złośliwych warg (SCC): w badaniu porównywano 633
przypadki nowotworów złośliwych warg i 63 067 osób z tej samej populacji tworzących grupę
kontrolną z zastosowaniem strategii jednoczesnego zbioru ryzyka. Stwierdzono zależność między
łączną dawką a odpowiedzią ze skorygowanym OR rzędu 2,1 (95% CI: 1,7-2,6), które wzrastało do
OR 3,9 (3,0-4,9) w przypadku dużego stopnia narażenia (~25 000 mg) i OR 7,7 (5,7-10,5) dla
największych łącznych dawek (~100 000 mg) (patrz również punkt 4.4).

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Jednoczesne stosowanie olmesartanu medoksomilu, amlodypiny i hydrochlorotiazydu nie ma
klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę każdej substancji u zdrowych osób.

Po doustnym podaniu produktu leczniczego Amolisa HCT u zdrowych osób dorosłych maksymalne
stężenie olmesartanu medoksomilu, amlodypiny i hydrochlorotiazydu w osoczu krwi pojawia się
odpowiednio po 1,5 do 3 godzinach, po 6 do 8 godzinach oraz po 1,5 do 2 godzinach. Szybkość i
stopień wchłaniania olmesartanu medoksomilu, amlodypiny i hydrochlorotiazydu produktu
leczniczego Amolisa HCT odpowiadają szybkości i stopniowi wchłaniania po przyjęciu tych
substancji czynnych w oddzielnych tabletkach (olmesartan medoksomil i amlodypina z
hydrochlorotiazydem jako tabletka jednoskładnikowa lub olmesartan medoksomil i hydrochlorotiazyd
z amlodypiną jako tabletka jednoskładnikowa). Pokarm nie ma wpływu na dostępność biologiczną
produktu leczniczego Amolisa HCT.

Olmesartan medoksomil:

Wchłanianie i dystrybucja
Olmesartan medoksomil jest prolekiem. Jest szybko przekształcany w farmakologicznie czynny
metabolit – olmesartan przez esterazy w błonie śluzowej jelit oraz we krwi wrotnej podczas
wchłaniania z przewodu pokarmowego. W osoczu krwi i wydalinach nie zaobserwowano
niezmienionego olmesartanu medoksomilu ani niezmienionego łańcucha bocznego medoksomilu.
Średnia całkowita biodostępność olmesartanu w postaci tabletek wynosi 25,6%.

Średnie maksymalne stężenie olmesartanu w osoczu krwi (Cmax) występuje w ciągu około 2 godzin od
podania doustnej dawki olmesartanu medoksomilu, a stężenia olmesartanu w osoczu zwiększa się w
przybliżeniu liniowo podczas zwiększania pojedynczych dawek doustnych aż do około 80 mg.

Pokarm ma minimalny wpływ na biodostępność olmesartanu i dlatego olmesartan medoksomil można
przyjmować podczas posiłku, jak i niezależnie od posiłku.

Nie stwierdzono istotnych klinicznie różnic farmakokinetyki olmesartanu w zależności od płci.

Olmesartan wiąże się w dużym stopniu z białkami osocza (99,7%), natomiast niewielka jest
możliwość klinicznie znaczących interakcji podstawiania wiązań białkowych między olmesartanem a
innymi jednocześnie podawanymi substancjami czynnymi tworzącymi silne wiązania z białkami (co
potwierdzono brakiem klinicznie istotnej interakcji między olmesartanem medoksomilem a
warfaryną). Możliwość wiązania olmesartanu z krwinkami jest bardzo niewielka. Średnia objętość
dystrybucji po podaniu dożylnym jest mała (16-29 l).

Metabolizm i eliminacja

Całkowity osoczowy klirens olmesartanu wynosi zwykle 1,3 l/h (CV, 19%) i jest stosunkowo mały w
porównaniu z przepływem krwi przez wątrobę obiegiem krwi (ok. 90 l/h). Po podaniu pojedynczej
dawki doustnej olmesartanu medoksomilu znakowanego 14C, 10% -16% podanego izotopu
promieniotwórczego wykrytego w moczu (przeważającą ilość w ciągu 24 godzin od podania dawki), a
pozostałą ilość stwierdzono w kale. Na podstawie ogólnoustrojowej dostępności wynoszącej 25,6%
można obliczyć, że wchłonięty olmesartan jest usuwany zarówno przez nerki (ok. 40%), jak również z
żółcią przez wątrobę (ok. 60%). Całą odzyskaną promieniotwórczość zidentyfikowano jako
olmesartan. Nie wykryto innych znaczących metabolitów. Powtórne wchłanianie jelitowo-wątrobowe
olmesartanu jest minimalne. Ponieważ duża część olmesartanu jest wydalana z żółcią, jego stosowanie
u pacjentów z niedrożnością dróg żółciowych jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3).

Końcowy okres półtrwania w fazie eliminacji olmesartanu wynosi od 10 do 15 godzin po
wielokrotnym podaniu doustnym. Stan równowagi dynamicznej jest osiągany po kilku pierwszych
dawkach (po 2-5 dniach) i nie obserwuje się kumulacji po 14 dniach podawania produktu leczniczego.
Klirens nerkowy wynosi w przybliżeniu 0,5-0,7 l/h i nie jest zależny od dawki.

Interakcje produktu:
Kolesewelam – substancja wiążąca kwasy żółciowe:
Jednoczesne podanie 40 mg olmesartanu medoksomilu oraz 3750 mg kolesewelamu chlorowodorku
zdrowym ochotnikom spowodowało zmniejszenie Cmax o 28% oraz zmniejszenie AUC olmesartanu o
39%. W przypadku podania olmesartanu medoksomilu 4 godziny przed przyjęciem kolesewelamu
chlorowodorku obserwowano słabsze działanie, tj. zmniejszenie Cmax i AUC odpowiednio o 4% i 15%.
Okres półtrwania w fazie eliminacji olmesartanu został skrócony o 50-52% niezależnie czy był podany
jednocześnie, czy 4 godziny przed przyjęciem kolesewelamu chlorowodorku (patrz punkt 4.5).

Amlodypina:

Wchłanianie i dystrybucja
Po doustnym podaniu dawki terapeutycznej amlodypina dobrze się wchłania, a maksymalne stężenie
w surowicy występuje po 6-12 godzinach po podaniu dawki. Całkowitą biodostępność amlodypiny
ocenia się na 64-80%. Objętość dystrybucji wynosi około 21 l/kg. W badaniach in vitro wykazano, że
amlodypina jest w około 97,5% związana z białkami osocza.
Wchłanianie amlodypiny nie ulega zmianie pod wpływem spożywania pokarmu.

Metabolizm i eliminacja
Końcowy okres półtrwania w fazie eliminacji z osocza wynosi 35-50 godzin i umożliwia dawkowanie
raz na dobę. Amlodypina jest w dużym stopniu metabolizowana w wątrobie do nieczynnych
metabolitów; 10% substancji macierzystej i 60% metabolitów jest wydalane z moczem.

Hydrochlorotiazyd:

Wchłanianie i dystrybucja
Po doustnym podaniu olmesartanu medoksomilu w połączeniu z hydrochlorotiazydem czas potrzebny
do osiągnięcia maksymalnego stężenia hydrochlorotiazydu (Tmax) wynosi średnio 1,5 do 2 godzin od
podania dawki leku. Hydrochlorotiazyd w 68% wiąże się z białkami osocza krwi, a jego rzeczywista
objętość dystrybucji wynosi 0,83-1,14 l/kg.

Metabolizm i eliminacja
Hydrochlorotiazyd nie jest metabolizowany w organizmie człowieka i jest wydalany niemalże
całkowicie do moczu jako niezmieniona substancja czynna. Około 60% podanej doustnej dawki ulega
eliminacji w postaci niezmienionej substancji czynnej w ciągu 48 godzin. Klirens nerkowy wynosi
około 250-300 ml/min. Okres półtrwania w końcowej fazie eliminacji hydrochlorotiazydu wynosi
10-15 godzin.

Farmakokinetyka w szczególnych populacjach

Dzieci i młodzież
Europejska Agencja Leków zrezygnowała z obowiązku przedstawienia wyników badań produktu
leczniczego Amolisa HCT we wszystkich podgrupach dzieci i młodzieży w pierwotnym nadciśnieniu
tętniczym.

Osoby w podeszłym wieku (w wieku 65 lat lub starsi)
U pacjentów z nadciśnieniem, pole powierzchni pod krzywą (AUC) olmesartanu w stanie równowagi
dynamicznej zwiększa się u osób w podeszłym wieku o około 35% (wiek 65-75 lat) oraz o ok. 44% u
osób w wieku ≥ 75 lat, w porównaniu z pacjentami młodszymi (patrz punkt 4.2).

Może to przynajmniej częściowo wiązać się z przeciętnym pogorszeniem czynności nerek w tej grupie
pacjentów. Dawka zalecana dla osób w podeszłym wieku jest jednak taka sama, choć należy zachować
szczególną ostrożność podczas zwiększania dawki.

Czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia amlodypiny w osoczu jest porównywalny w przypadku
pacjentów młodych i starszych. U osób w podeszłym wieku klirens amlodypiny zmniejsza się, co
powoduje zwiększenie AUC i wydłużenie okresu półtrwania w fazie eliminacji. U pacjentów z
zastoinową niewydolnością serca zwiększenie AUC i wydłużenie okresu półtrwania w fazie eliminacji
były zgodne ze spodziewanymi dla tej grupy wiekowej pacjentów (patrz punkt 4.4).

Nieliczne dane wskazują, iż ogólnoustrojowy klirens hydrochlorotiazydu jest zmniejszony u osób w
podeszłym wieku, zarówno zdrowych jak i z nadciśnieniem tętniczym, w porównaniu do młodych,
zdrowych ochotników.

Zaburzenia czynności nerek
U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, AUC olmesartanu w stanie równowagi dynamicznej
zwiększa się o 62%, 82% i 179% odpowiednio w łagodnej, umiarkowanej i ciężkiej niewydolności
nerek, w porównaniu z grupą kontrolną zdrowych osób (patrz punkty 4.2 i 4.4). Farmakokinetyka
olmesartanu medoksomilu nie została jeszcze zbadana u osób poddawanych dializie.

Amlodypina w dużym stopniu jest metabolizowana do nieczynnych metabolitów. 10% substancji jest
wydalane w stanie niezmienionym z moczem. Zmiany stężenia amlodypiny w osoczu nie wykazują
korelacji ze stopniem zaburzenia czynności nerek. U takich pacjentów amlodypinę można podawać w
zwykłej dawce. Amlodypiny nie można usunąć za pomocą dializy.

Okres półtrwania hydrochlorotiazydu ulega wydłużeniu u pacjentów z niewydolnością nerek.

Zaburzenia czynności wątroby
Po doustnym podaniu dawki pojedynczej pacjentom z łagodną i umiarkowaną niewydolnością
wątroby, wartości AUC olmesartanu są większe odpowiednio o 6% i 65% w porównaniu z grupą
kontrolną osób zdrowych. Po 2 godzinach od podania dawki niezwiązana frakcja olmesartanu u osób
zdrowych, u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby i pacjentów z umiarkowanymi
zaburzeniami czynności wątroby wynosi odpowiednio 0,26%, 0,34% i 0,41%.
Po podaniu wielokrotnym pacjentom z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby średnia
wartość AUC olmesartanu jest ponownie o ok. 65% większa niż w grupie kontrolnej osób zdrowych.
Średnie wartości Cmax olmesartanu są podobne u osób zdrowych i osób z zaburzeniami czynności
wątroby. Nie dokonywano oceny olmesartanu medoksomilu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami
czynności wątroby (patrz punkty 4.2 i 4.4).

Dostępne są bardzo ograniczone dane kliniczne dotyczące stosowania amlodypiny u pacjentów z
zaburzeniami czynności wątroby. U pacjentów z niewydolnością wątroby zmniejsza się klirens
amlodypiny i wydłuża okres półtrwania, co powoduje zwiększenie AUC o około 40%-60% (patrz
punkty 4.2, 4.4).

Zaburzenia czynności wątroby nie wpływają w znaczącym stopniu na farmakokinetykę
hydrochlorotiazydu.

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Olmesartan medoksomil + Amlodypina + Hydrochlorotiazyd

W badaniu toksyczności dla wielokrotnych dawek doustnych wykazano, że przyjmowanie skojarzenia
olmesartanu medoksomilu, amlodypiny oraz hydrochlorotiazydu u szczurów nie nasiliło poprzednio
odnotowanych i istniejących toksyczności poszczególnych substancji, nie powodowało jakichkolwiek
nowych toksyczności oraz nie odnotowano również zjawiska synergii toksyczności.
Badania potwierdzające brak dodatkowego działania mutagennego, karcynogennego i toksycznego
wpływu na rozrodczość zostały przeprowadzone w oparciu o dobrze poznany profil bezpieczeństwa
dla poszczególnych substancji czynnych.

Olmesartan medoksomil

W badaniach toksyczności przewlekłej u szczurów i psów olmesartan medoksomil wykazywał
działania podobne do innych antagonistów receptorów AT1 i inhibitorów ACE: zwiększenie stężenia
mocznika (BUN) i kreatyniny we krwi; zmniejszenie masy serca; zmniejszenie parametrów
czerwonokrwinkowych (liczba erytrocytów, hemoglobiny, wartość hematokrytu); potwierdzone
histologicznie uszkodzenia nerek (zmiany regeneracyjne nabłonka nerek, pogrubienie błony
podstawnej, rozszerzenie kanalików). Takie działania niepożądane spowodowane farmakologicznym
działaniem olmesartanu medoksomilu występowały również w badaniach przedklinicznych innych
antagonistów receptorów AT1 i inhibitorów ACE i można je zmniejszyć poprzez jednoczesne doustne
podanie chlorku sodu.

Podobnie jak w przypadku innych antagonistów receptorów AT1 stwierdzono, że olmesartan
medoksomil zwiększa częstość występowania pęknięć chromosomów w kulturach komórkowych in
vitro. Nie odnotowano znaczącego działania w kilku badaniach in vivo z użyciem olmesartanu
medoksomilu. Ogólne dane z programu badającego genotoksyczność wskazują, że nie jest
prawdopodobne, aby olmesartan miał działanie genotoksyczne w przypadku stosowania go w
warunkach klinicznych.

Nie stwierdzono działania rakotwórczego olmesartanu medoksomilu na szczurach i myszach
transgenicznych.

W badaniach rozrodczości u szczurów nie stwierdzono wpływu olmesartanu medoksomilu na
płodność i nie znaleziono dowodów na jego działanie teratogenne. Podobnie jak w przypadku innych
antagonistów angiotensyny II, narażenie na olmesartan medoksomil zmniejszało przeżywalność
potomstwa, a narażenie matek w późnym okresie ciąży i w okresie laktacji powodowało poszerzenie
miedniczek nerkowych. U królików nie odnotowano oznak działania fetotoksycznego.

Amlodypina

Toksyczny wpływ na rozmnażanie
Badania wpływu na rozród przeprowadzone na szczurach i myszach wykazały opóźnienie daty
porodu, wydłużenie czasu trwania porodu i zmniejszoną przeżywalność potomstwa po zastosowaniu
amlodypiny w dawkach mniej więcej 50-krotnie większych od maksymalnej zalecanej dawki dla
ludzi, w przeliczeniu na mg/kg masy ciała.

Zaburzenia płodności
Nie stwierdzono wpływu amlodypiny podawanej w dawkach do 10 mg/kg na dobę (w przeliczeniu na
mg/m2 powierzchni ciała, ośmiokrotnie* większej od maksymalnej zalecanej dawki dla ludzi
wynoszącej 10 mg) na płodność u szczurów (u samców przez 64 dni i samic przez 14 dni przed

parowaniem). W innym badaniu na szczurach, w którym samcom szczurów podawano amlodypiny
bezylan w dawce porównywalnej do dawki stosowanej u ludzi w przeliczeniu na mg/kg przez 30 dni,
stwierdzono zarówno zmniejszenie stężenia hormonu folikulotropowego i testosteronu w osoczu, jak
również zmniejszenie gęstości nasienia i liczby dojrzałych spermatyd i komórek Sertoliego.

Rakotwórczość, mutageneza
U szczurów i myszy otrzymujących amlodypinę w karmie przez dwa lata, w ilości tak dobranej, aby
zapewnić dawkę dobową 0,5, 1,25 i 2,5 mg/kg na dobę, nie stwierdzono cech działania
rakotwórczego. Największa dawka (która w przypadku myszy była zbliżona, a u szczurów dwukrotnie
większa od maksymalnej zalecanej dawki dla ludzi, wynoszącej 10 mg, w przeliczeniu na mg/m2
powierzchni ciała*) była zbliżona do maksymalnej tolerowanej dawki dla myszy, ale nie dla szczurów.
W badaniach mutagenności nie stwierdzono działań związanych z podawanym lekiem ani na poziomie
genów, ani chromosomów.

*Na podstawie masy ciała pacjenta wynoszącej 50 kg

Hydrochlorotiazyd

Badania z hydrochlorotiazydem potwierdziły działanie genotoksyczne i rakotwórcze na niektóre
modele doświadczalne. Jednakże szerokie doświadczenie ze stosowaniem hydrochlorotiazydu u ludzi
nie wykazało związku pomiędzy jego stosowaniem a wzrostem nowotworów.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki:
Celuloza mikrokrystaliczna (PH-101 i PH-102)
Skrobia żelowana, kukurydziana
Krzemionka koloidalna, bezwodna
Kroskarmeloza sodowa
Laktoza
Magnezu stearynian

Otoczka:
Alkohol poliwinylowy (E 1203)
Tytanu dwutlenek (E 171)
Makrogol 4000
Talk
Żelaza tlenek żółty (E 172)
Żelaza tlenek czerwony (E 172) (wyłącznie w tabletkach powlekanych 20 mg + 5 mg + 12,5 mg,
40 mg + 10 mg + 12,5 mg, 40 mg + 10 mg + 25 mg)
Żelaza tlenek czarny (E 172) (wyłącznie w tabletkach powlekanych 20 mg + 5 mg + 12,5 mg)

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

2 lata

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Przechowywać w temperaturze poniżej 30°C.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Tabletki powlekane produktu leczniczego Amolisa HCT są dostępne w potrójnie laminowanym na
zimno blistrze z folii PA/Aluminium/PVC/Aluminium lub w przezroczystym blistrze z folii
PVC/PE/PVDC/Aluminium, w tekturowym pudełku.

Wielkości opakowań: 14, 28, 30, 56, 60, 98 i 100 tabletek powlekanych

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Ten produkt leczniczy może stwarzać potencjalne ryzyko dla środowiska. Wszelkie niewykorzystane
resztki produktu lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Aurovitas Pharma Polska Sp. z o.o.
ul. Sokratesa 13D lokal 27
01-909 Warszawa

### 8. NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Amolisa HCT, 20 mg + 5 mg + 12,5 mg, pozwolenie nr: 26912
Amolisa HCT, 40 mg + 5 mg + 12,5 mg, pozwolenie nr: 26913
Amolisa HCT, 40 mg + 10 mg + 12,5 mg, pozwolenie nr: 26915
Amolisa HCT, 40 mg + 5 mg + 25 mg, pozwolenie nr: 26914
Amolisa HCT, 40 mg + 10 mg + 25 mg, pozwolenie nr: 26916

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO
OBROTU I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 2022-02-10

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

2025-01-22

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.