# Avasart Trio

> Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd · 10 mg + 320 mg + 25 mg · Tabletki powlekane

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Avasart Trio
- **Nazwa powszechna:** Amlodipinum + Valsartanum + Hydrochlorothiazidum
- **Substancja czynna:** [Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd](https://apteka.online/odpowiedniki/amlodipinum)
- **Moc:** 10 mg + 320 mg + 25 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki powlekane
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** C09DX01
- **Liczba opakowań:** 4
- **Numer pozwolenia:** 28131
- **Podmiot odpowiedzialny:** Polfarmex S.A.
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-dzialajace-na-uklad-renina-angiotensyna/avasart-trio-tabl-powl-10-mg-320-mg-25-mg-polfarmex
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-dzialajace-na-uklad-renina-angiotensyna/avasart-trio-tabl-powl-10-mg-320-mg-25-mg-polfarmex.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/40513/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/40513/characteristic

## Dostępne opakowania (4)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 14 tabl. | 5909991526702 | Rp | — | Brak danych | — |
| 28 tabl. | 5909991526719 | Rp | — | Brak danych | — |
| 56 tabl. | 5909991526733 | Rp | — | Brak danych | — |
| 98 tabl. | 5909991526726 | Rp | — | Brak danych | — |

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Avasart Trio i w jakim celu się go stosuje?
Lek Avasart Trio zawiera trzy substancje: amlodypinę, walsartan oraz hydrochlorotiazyd. Wszystkie
substancje pomagają kontrolować podwyższone ciśnienie tętnicze.
- Amlodypina należy do grupy substancji zwanych „antagonistami wapnia”. Amlodypina
powstrzymuje wapń przed przedostaniem się do ścian naczyń krwionośnych, co hamuje skurcz
naczyń krwionośnych.
- Walsartan należy do grupy substancji zwanych „antagonistami receptora angiotensyny II”.
Angiotensyna II jest wytwarzana w organizmie człowieka i powoduje skurcz naczyń krwionośnych,
podwyższając ciśnienie krwi. Walsartan działa poprzez zablokowanie działania angiotensyny II.
- Hydrochlorotiazyd należy do grupy substancji zwanych „tiazydowymi lekami moczopędnymi”.
Hydrochlorotiazyd zwiększa ilość moczu, co również obniża ciśnienie tętnicze.
W rezultacie wszystkich trzech mechanizmów, naczynia krwionośne rozkurczają się, a ciśnienie tętnicze
zostaje obniżone.

Lek Avasart Trio jest stosowany w leczeniu wysokiego ciśnienia krwi u dorosłych pacjentów, których
ciśnienie krwi jest kontrolowane poprzez przyjmowanie amlodypiny, walsartanu i hydrochlorotiazydu
i dla których korzystne może być przyjmowanie jednej tabletki zawierającej wszystkie trzy substancje.

### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Avasart Trio

Kiedy nie stosować leku Avasart Trio:
- po trzecim miesiącu ciąży (zaleca się również unikać stosowania leku Avasart Trio we wczesnym
okresie ciąży – patrz punkt „Ciąża”);
- jeśli pacjent ma uczulenie (nadwrażliwość) na amlodypinę lub inne leki z grupy antagonistów
wapnia, walsartan, hydrochlorotiazyd, pochodne sulfonamidów (leki stosowane w leczeniu zakażeń
układu oddechowego lub układu moczowego) lub którykolwiek z pozostałych składników tego

leku (wymienionych w punkcie 6). Jeśli pacjent uważa, że może być uczulony, nie powinien
przyjmować leku Avasart Trio i powinien porozmawiać o tym z lekarzem;
- jeśli pacjent ma chorobę wątroby, uszkodzenie małych przewodów żółciowych w obrębie wątroby
(marskość żółciowa) prowadzące do gromadzenia się żółci w wątrobie (zastój żółci);
- jeśli u pacjenta występują ciężkie zaburzenia czynności nerek lub jeśli pacjent jest dializowany;
- jeśli pacjent nie może oddawać moczu (bezmocz);
- jeśli u pacjenta występuje za małe stężenie potasu lub sodu we krwi, pomimo leczenia mającego na
celu zwiększenie stężenia potasu lub sodu we krwi;
- jeśli u pacjenta występuje zbyt duże stężenie wapnia we krwi, pomimo leczenia mającego na celu
zmniejszenie stężenia wapnia we krwi;
- u pacjentów z dną (kryształy kwasu moczowego w stawach);
- jeśli pacjent ma znacznie obniżone ciśnienie tętnicze krwi (niedociśnienie);
- jeśli pacjent ma zwężenie zastawki aorty (stenoza aortalna) lub wstrząs kardiogenny (stan,
w którym serce nie jest w stanie dostarczyć wystarczającej ilości krwi do komórek ciała);
- jeśli pacjent ma niewydolność serca po przebytym zawale mięśnia sercowego;
- jeśli pacjent ma cukrzycę lub zaburzenia czynności nerek i jest leczony lekiem obniżającym
ciśnienie tętnicze krwi zawierającym aliskiren.
Jeżeli którykolwiek z powyższych punktów dotyczy pacjenta, nie należy stosować leku Avasart Trio
i należy porozmawiać o tym z lekarzem.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem stosowania leku Avasart Trio należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą.
• jeśli u pacjenta występuje małe stężenie potasu lub magnezu we krwi (z objawami lub bez
objawów, takich jak osłabienie mięśni, kurcze mięśni, nieprawidłowy rytm serca);
• jeśli u pacjenta występuje małe stężenie sodu we krwi (z objawami lub bez objawów, takich jak
zmęczenie, splątanie, drżenie mięśni, drgawki);
• jeśli u pacjenta występuje duże stężenie wapnia we krwi (z objawami lub bez objawów, takich jak
nudności, wymioty, zaparcia, ból brzucha, częste oddawanie moczu, uczucie pragnienia, osłabienie
mięśni i drżenie mięśni);
• jeśli u pacjenta występują zaburzenia czynności nerek, jeśli pacjentowi w ostatnim czasie
przeszczepiono nerkę lub jeśli u pacjenta stwierdzono zwężenie tętnicy nerkowej;
• jeśli u pacjenta występują zaburzenia czynności wątroby;
• jeśli u pacjenta występowała niewydolność serca lub choroba niedokrwienna serca, szczególnie
jeśli pacjentowi przepisano maksymalną dawkę leku Avasart Trio (10 mg + 320 mg + 25 mg);
• jeśli pacjent przebył zawał mięśnia sercowego. Należy ściśle stosować się do zaleceń lekarza
w odniesieniu do dawki początkowej. Lekarz może również sprawdzić czynność nerek;
• jeśli pacjent został poinformowany przez lekarza, że występuje u niego zwężenie zastawek serca
(zwane stenozą aortalną lub mitralną) lub znacznie zwiększona grubość mięśnia sercowego (zwana
kardiomiopatią przerostową ze zwężeniem drogi odpływu);
• jeśli u pacjenta stwierdzono hiperaldosteronizm; jest to choroba, w której nadnercza wytwarzają
zbyt duże ilości hormonu o nazwie aldosteron. Jeśli ta choroba jest obecna u pacjenta, stosowanie
leku Avasart Trio nie jest zalecane;
• jeśli u pacjenta występuje choroba zwana toczniem rumieniowatym układowym (zwana także
liszajem rumieniowatym lub SLE);
• jeśli u pacjenta występuje cukrzyca (duże stężenie cukru we krwi);
• jeśli u pacjenta występuje duże stężenie cholesterolu lub triglicerydów we krwi;
• jeśli u pacjenta wystąpią reakcje skórne, takie jak wysypka po ekspozycji na słońce;
• jeśli u pacjenta w przeszłości występowały reakcje alergiczne po podaniu innych leków
obniżających ciśnienie krwi lub leków moczopędnych (zwanych również diuretykami), szczególnie
u pacjentów z astmą lub alergią;
• jeśli u pacjenta występują wymioty lub biegunka;
• jeśli u pacjenta wystąpił obrzęk, szczególnie twarzy i gardła w czasie stosowania innych leków
(w tym inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę). Jeśli u pacjenta wystąpią takie objawy,
należy natychmiast przerwać stosowanie leku Avasart Trio i skontaktować się z lekarzem. Pacjent
nie powinien już nigdy stosować leku Avasart Trio;

• jeśli u pacjenta wystąpią zawroty głowy i (lub) omdlenie podczas stosowania leku Avasart Trio,
należy o tym powiadomić lekarza tak szybko, jak tylko jest to możliwe;
• jeśli u pacjenta wystąpi osłabienie wzroku lub ból oka. Mogą być to objawy gromadzenia się płynu
w unaczynionej błonie otaczającej oko (nadmiernego nagromadzenia płynu między naczyniówką
a twardówką) lub zwiększenia ciśnienia we wnętrzu oka - mogą one wystąpić w przedziale od kilku
godzin do tygodni od zastosowania leku Avasart Trio. Nieleczone mogą prowadzić do trwałej
utraty wzroku. Jeśli pacjent wcześniej miał uczulenie na penicylinę lub sulfonamidy może być
w grupie zwiększonego ryzyka rozwoju tych objawów;
• jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z poniższych leków stosowanych w leczeniu wysokiego
ciśnienia krwi:
• inhibitor ACE (na przykład enalapryl, lizynopryl, ramipryl), zwłaszcza jeśli pacjent ma
zaburzenia czynności nerek związane z cukrzycą;
• aliskiren;
• jeśli w przeszłości u pacjenta wystąpił nowotwór złośliwy skóry lub jeśli w trakcie leczenia pojawi
się nieoczekiwana zmiana skórna. Leczenie hydrochlorotiazydem, zwłaszcza dużymi dawkami
przez dłuższy czas, może zwiększać ryzyko niektórych rodzajów nowotworów złośliwych skóry
i warg (nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry). Podczas stosowania leku Avasart Trio należy
chronić skórę przed działaniem światła słonecznego i promieniowaniem UV;
• jeśli w przeszłości po przyjęciu hydrochlorotiazydu u pacjenta występowały problemy
z oddychaniem lub płucami (w tym zapalenie płuc lub gromadzenie się płynu w płucach). Jeśli po
przyjęciu leku Avasart Trio u pacjenta wystąpi ciężka duszność lub trudności z oddychaniem,
należy niezwłocznie zwrócić się o pomoc medyczną.

Lekarz prowadzący może monitorować czynność nerek, ciśnienie krwi oraz stężenie elektrolitów (np.
potasu) we krwi w regularnych odstępach czasu.

Jeśli po przyjęciu leku Avasart Trio u pacjenta wystąpi ból brzucha, nudności, wymioty lub biegunka,
należy omówić to z lekarzem. Lekarz podejmie decyzję o dalszym leczeniu. Nie należy samodzielnie
podejmować decyzji o przerwaniu przyjmowania leku Avasart Trio.

Patrz także informacje pod nagłówkiem „Kiedy nie stosować leku Avasart Trio”.

Jeśli którykolwiek z powyższych punktów dotyczy pacjenta, należy o tym porozmawiać z lekarzem.

Dzieci i młodzież
Nie zaleca się stosowania leku Avasart Trio u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat.

Pacjenci w podeszłym wieku (w wieku 65 lat i starsi)
Lek Avasart Trio można stosować u pacjentów w wieku 65 lat i starszych w tej samej dawce jak
u pozostałych dorosłych pacjentów i w ten sam sposób, w jaki przyjmowali oni dotychczas trzy
substancje zwane amlodypiną, walsartanem i hydrochlorotiazydem. U pacjentów w podeszłym wieku
należy regularnie sprawdzać ciśnienie tętnicze krwi, szczególnie jeśli stosują oni maksymalną dawkę leku
Avasart Trio (10 mg + 320 mg + 25 mg).

Lek Avasart Trio a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować. Lekarz prowadzący być może
będzie musiał zmienić dawkę i (lub) zastosować inne środki ostrożności. W niektórych przypadkach może
zaistnieć konieczność zaprzestania zażywania jednego z leków. Odnosi się to szczególnie do leków
wymienionych poniżej:

Nie należy stosować jednocześnie z:
• litem (lekiem stosowanym w leczeniu niektórych rodzajów depresji);
• lekami lub substancjami zwiększającymi stężenie potasu we krwi. Należą do nich suplementy
potasu lub substytuty soli zawierające potas, leki oszczędzające potas i heparyna;

• inhibitory ACE lub aliskiren (patrz także informacje pod nagłówkiem „Kiedy nie stosować leku
Avasart Trio” oraz „Ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego przyjmowania:
• alkoholu, leków nasennych i środków znieczulających (leki stosowane podczas operacji i innych
zabiegów);
• amantadyny (lek przeciwko chorobie Parkinsona, stosowany także w leczeniu lub zapobieganiu
określonym chorobom wywoływanym przez wirusy);
• leków przeciwcholinergicznych (stosowane w leczeniu różnych zaburzeń, takich jak skurcze
żołądka i jelit, skurcze pęcherza moczowego, astma, choroba lokomocyjna, skurcze mięśni,
choroba Parkinsona oraz jako środki wspomagające w znieczuleniu);
• leków przeciwdrgawkowych i leków stabilizujących nastrój stosowanych w leczeniu padaczki
i zaburzeń dwubiegunowych (np. karbamazepina, fenobarbital, fenytoina, fosfenytoina, prymidon);
• kolestyraminy, kolestypolu i innych żywic (substancje stosowane głównie w leczeniu dużego
stężenia lipidów we krwi);
• symwastatyny (lek stosowany do zmniejszenia nadmiernego stężenia cholesterolu we krwi);
• cyklosporyny (lek stosowany po przeszczepach, zapobiegający odrzuceniu narządu lub w innych
chorobach, takich jak reumatoidalne zapalenie stawów i atopowe zapalenie skóry);
• leków cytotoksycznych (stosowane w leczeniu raka), takich jak metotreksat lub cyklofosfamid;
• digoksyny lub innych glikozydów naparstnicy (leki stosowane w chorobach serca);
• werapamilu, diltiazemu (leki stosowane w chorobach serca);
• jodowanych środków kontrastowych (leki stosowane do badań obrazowych);
• leków stosowanych w leczeniu cukrzycy (leki doustne, takie jak metformina lub insulina);
• leków stosowanych w leczeniu dny, takich jak allopurynol;
• leków, które mogą zwiększyć stężenie cukru we krwi (leki beta-adrenolityczne, diazoksyd);
• leków, które mogą wywołać „torsades de pointes” (nieregularne bicie serca), takich jak leki
przeciwarytmiczne (leki stosowane w chorobach serca) oraz niektóre leki przeciwpsychotyczne;
• leków, które mogą zmniejszać ilość sodu we krwi, takich jak leki przeciwdepresyjne,
przeciwpsychotyczne, przeciwpadaczkowe;
• leków, które mogą zmniejszać ilość potasu we krwi, takich jak diuretyki (leki moczopędne),
kortykosteroidy, leki przeczyszczające, amfoterycyna lub penicylina G;
• leków zwiększających ciśnienie tętnicze krwi, takich jak adrenalina lub noradrenalina;
• leków stosowanych w przypadku zakażenia wirusem HIV/AIDS (np. rytonawir, indynawir,
nelfinawir);
• leków stosowanych w leczeniu zakażeń grzybiczych (np. ketokonazol, itrakonazol);
• leków stosowanych w leczeniu owrzodzenia i zapalenia przełyku (karbenoksolon);
• leków stosowanych w łagodzeniu bólu i zapalenia, zwłaszcza niesteroidowych leków
przeciwzapalnych (NLPZ), w tym selektywnych inhibitorów cyklooksygenazy-2 (inhibitorów
COX-2);
• leków zwiotczających mięśnie (leków rozluźniających mięśnie, stosowanych w trakcie zabiegów
chirurgicznych);
• nitrogliceryny i innych azotanów, lub innych substancji rozszerzających naczynia krwionośne;
• innych leków stosowanych w leczeniu wysokiego ciśnienia tętniczego krwi, w tym metylodopy;
• ryfampicyny (stosowana np. w leczeniu gruźlicy), erytromycyny, klarytromycyny (antybiotyki);
• ziela dziurawca;
• dantrolenu (wlew stosowany w przypadku ciężkich zaburzeń temperatury ciała);
• takrolimus (stosowany w celu kontrolowania odpowiedzi układu odpornościowego, co
umożliwi organizmowi przyjęcie przeszczepionego narządu);
• witaminy D i soli wapnia.

Stosowanie leku Avasart Trio z jedzeniem, piciem i alkoholem
Pacjenci, którym przepisano lek Avasart Trio nie powinni jeść grejpfruta ani pić soku grejpfrutowego,
gdyż zarówno grejpfrut jak i sok grejpfrutowy mogą prowadzić do zwiększenia stężenia substancji
czynnej – amlodypiny we krwi, co może prowadzić do nieprzewidywalnego nasilenia działania leku
Avasart Trio polegającego na obniżeniu ciśnienia krwi. Przed wypiciem alkoholu należy porozmawiać

z lekarzem. Alkohol może spowodować zbyt duże obniżenie ciśnienia tętniczego i (lub) zwiększyć ryzyko
zawrotów głowy lub omdleń.

Ciąża i karmienie piersią

Ciąża
Należy poinformować lekarza o podejrzeniu (lub planowaniu) ciąży. Zazwyczaj lekarz zaleci
zaprzestanie stosowania leku Avasart Trio przed planowaną ciążą lub natychmiast po stwierdzeniu ciąży
i zaleci inny lek zamiast leku Avasart Trio. Nie zaleca się stosowania leku Avasart Trio we wczesnym
okresie ciąży i nie wolno go stosować po trzecim miesiącu ciąży, ponieważ stosowany w tym okresie
może poważnie zaszkodzić dziecku.

Karmienie piersią
Należy powiedzieć lekarzowi o karmieniu piersią lub zamiarze karmienia piersią. Wykazano, że małe
ilości amlodypiny przenikają do mleka ludzkiego. Leku Avasart Trio nie zaleca się podczas karmienia
piersią. Lekarz może wybrać inne leczenie w trakcie karmienia piersią, zwłaszcza w okresie karmienia
noworodków i wcześniaków.

Przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku należy poradzić się lekarza lub farmaceuty.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Lek ten może powodować zawroty głowy, senność, nudności lub ból głowy. Jeśli u pacjenta wystąpią te
objawy, nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać narzędzi lub maszyn.

### 3. Jak stosować lek Avasart Trio?
Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić się
do lekarza. To pomoże uzyskać najlepsze wyniki leczenia i zmniejszyć ryzyko działań niepożądanych.

Zazwyczaj stosowana dawka leku Avasart Trio to 1 tabletka na dobę.
• Zaleca się zażywać lek codziennie o tej samej porze, najlepiej rano.
• Tabletkę należy połykać w całości popijając szklanką wody.
• Lek Avasart Trio można zażywać z jedzeniem lub bez jedzenia. Nie należy przyjmować leku
Avasart Trio jednocześnie z grejpfrutem lub sokiem grejpfrutowym.

W zależności od reakcji na leczenie, lekarz może zalecić większą lub mniejszą dawkę leku.

Nie należy stosować dawki leku większej niż przepisana.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Avasart Trio
W razie przypadkowego zażycia zbyt dużej liczby tabletek leku Avasart Trio, należy natychmiast
skonsultować się z lekarzem. Pacjent może wymagać opieki lekarskiej.
Nawet do 24-48 godzin po przyjęciu leku może wystąpić duszność spowodowana nadmiarem płynu
gromadzącym się w płucach (obrzęk płuc).

Pominięcie zastosowania leku Avasart Trio
W przypadku pominięcia dawki leku, należy ją zażyć zaraz po przypomnieniu sobie. Następną dawkę
należy przyjąć o zwykłej porze. Jeśli zbliża się pora zażycia kolejnej dawki, należy przyjąć ją o zwykłej
porze. Nie należy stosować dawki podwójnej (dwóch tabletek jednocześnie) w celu uzupełnienia
pominiętej tabletki.

Przerwanie stosowania leku Avasart Trio
Przerwanie stosowania leku Avasart Trio może spowodować zaostrzenie choroby. Nie należy przerywać
stosowania leku, chyba że tak zaleci lekarz.

Należy zawsze przyjmować lek, nawet jeśli pacjent czuje się dobrze

Pacjenci z wysokim ciśnieniem tętniczym krwi zazwyczaj nie zauważają żadnych objawów choroby.
Wielu z nich czuje się zupełnie normalnie. Ważne, aby przyjmować ten lek dokładnie według wskazówek
lekarza, żeby uzyskać najlepsze wyniki leczenia i zmniejszyć ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.
Należy zgłaszać się na umówione wizyty lekarskie, nawet jeśli pacjent czuje się dobrze.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku, należy zwrócić się do
lekarza lub farmaceuty.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Tak jak w przypadku jakichkolwiek leków złożonych zawierających trzy substancje czynne, nie można
wykluczyć działań niepożądanych związanych z każdą poszczególną substancją czynną. Działania
niepożądane zgłoszone dla leku Avasart Trio lub jednej z trzech substancji czynnych (amlodypiny,
walsartanu i hydrochlotiazydu), przedstawiono poniżej i mogą one wystąpić podczas stosowania leku
Avasart Trio.

Niektóre działania niepożądane mogą być poważne i wymagać natychmiastowej pomocy lekarskiej.
W razie wystąpienia któregokolwiek z poniższych poważnych działań niepożądanych
występujących po zastosowaniu leku, należy bezzwłocznie skontaktować się z lekarzem:

Często (mogą dotyczyć maksymalnie 1 na 10 osób):
• zawroty głowy;
• niskie ciśnienie tętnicze (uczucie omdlenia, uczucie „pustki” w głowie, nagła utrata przytomności).

Niezbyt często (mogą dotyczyć maksymalnie 1 na 100 osób):
• znaczne zmniejszenie ilości wydalanego moczu (osłabiona czynność nerek).

Rzadko (mogą dotyczyć maksymalnie 1 na 1 000 osób):
• krwawienie spontaniczne;
• nieregularna czynność serca;
• zaburzenia czynności wątroby.

Bardzo rzadko (mogą dotyczyć maksymalnie 1 na 10 000 osób):
• nagłe wystąpienie świszczącego oddechu, bólu w klatce piersiowej, skrócenia oddechu lub
trudności w oddychaniu;
• obrzęk powiek, twarzy oraz ust;
• obrzęk języka oraz gardła powodujący znaczne trudności w oddychaniu;
• ciężkie reakcje skórne w tym intensywna wysypka, pokrzywka, zaczerwienienie skóry całego ciała,
silny świąd, pęcherze, złuszczanie oraz obrzęk skóry, zapalenie błony śluzowej (zespół StevensaJohnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka) lub inne reakcje alergiczne;
• ostra niewydolność oddechowa (objawy obejmują ciężką duszność, gorączkę, osłabienie
i splątanie);
• zawał serca;
• zapalenie trzustki, które może spowodować ostry ból w nadbrzuszu promieniujący do pleców
z towarzyszącym bardzo złym samopoczuciem;
• osłabienie, skłonność do powstawania siniaków, gorączka i częste infekcje;
• sztywność.

Inne działania niepożądane leku mogą obejmować
Bardzo często (mogą dotyczyć więcej niż 1 na 10 osób):
• małe stężenie potasu we krwi;
• zwiększenie stężenia lipidów we krwi.

Często (mogą dotyczyć maksymalnie 1 na 10 osób):
• senność;
• kołatanie serca (odczuwanie bicia serca);
• zaczerwienienie;
• obrzęk kostek (obrzęk);
• ból brzucha;
• uczucie dyskomfortu w żołądku po posiłku;
• zmęczenie;
• ból głowy;
• częste oddawanie moczu;
• duże stężenie kwasu moczowego we krwi;
• małe stężenie magnezu we krwi;
• małe stężęnie sodu we krwi;
• zawroty głowy, omdlenia podczas wstawania;
• zmniejszony apetyt;
• nudności i wymioty;
• swędząca wysypka i inne rodzaje wysypki;
• niemożność wystąpienia lub utrzymania erekcji.

Niezbyt często (mogą dotyczyć maksymalnie 1 na 100 osób):
• szybka czynność serca;
• uczucie wirowania;
• zaburzenia widzenia;
• uczucie dyskomfortu w jamie brzusznej;
• ból w klatce piersiowej;
• zwiększenie stężenia azotu mocznikowego, kreatyniny i kwasu moczowego we krwi;
• duże stężenie wapnia, lipidów lub sodu we krwi;
• zmniejszenie stężenia potasu we krwi;
• nieprzyjemny zapach z ust;
• biegunka;
• suchość błony śluzowej jamy ustnej;
• zwiększenie masy ciała;
• utrata apetytu;
• zaburzenia odczuwania smaku
• ból pleców;
• obrzęk stawów;
• skurcze, osłabienie i (lub) ból mięśni;
• ból kończyn;
• trudności w utrzymaniu prawidłowej pozycji podczas stania lub chodzenia;
• osłabienie;
• zaburzenia koordynacji;
• zawroty głowy podczas wstawania lub po wysiłku;
• brak energii;
• zaburzenia snu;
• uczucie mrowienia lub drętwienia;
• neuropatia;
• nagła przejściowa utrata przytomności;
• niskie ciśnienie krwi po wstaniu;
• kaszel;
• duszność;
• podrażnienie gardła;
• nadmierne pocenie się;
• swędzenie;
• obrzęk, zaczerwienienie i ból wzdłuż przebiegu żyły;

• zaczerwienienie skóry;
• drżenie;
• zmiany nastroju;
• lęk;
• depresja;
• bezsenność;
• zaburzenia smaku;
• omdlenia;
• brak odczuwania bólu;
• zaburzenia widzenia;
• pogorszenie widzenia;
• szumy uszne;
• kichanie, katar spowodowane zapaleniem błony śluzowej nosa (nieżyt nosa);
• zmiana rytmu wypróżnień;
• niestrawność;
• utrata włosów;
• swędzenie skóry;
• zmiana koloru skóry;
• zaburzenia oddawania moczu;
• wzmożona potrzeba oddawania moczu w nocy;
• zwiększona częstość oddawania moczu;
• dyskomfort lub powiększenie piersi u mężczyzn;
• ból;
• złe samopoczucie;
• zmniejszenie masy ciała.

Rzadko (mogą dotyczyć maksymalnie 1 na 1 000 osób):
• mała liczba płytek krwi (niekiedy z towarzyszącym krwawieniem lub powstawaniem siniaków pod
skórą);
• obecność cukru w moczu;
• duże stężenie cukru we krwi;
• pogorszenie cukrzycowej równowagi metabolicznej;
• uczucie dyskomfortu w jamie brzusznej;
• zaparcie;
• zaburzenia czynności wątroby, którym może towarzyszyć zażółcenie skóry i oczu lub ciemne
zabarwienie moczu (niedokrwistość hemolityczna);
• zwiększona wrażliwość skóry na światło słoneczne;
• fioletowe plamy na skórze;
• zaburzenia czynności nerek;
• dezorientacja.

Bardzo rzadko (mogą dotyczyć maksymalnie 1 na 10 000 osób):
• zmniejszenie liczby białych krwinek;
• zmniejszenie liczby płytek krwi, co może prowadzić do wystąpienia nietypowych sinień oraz
łatwiejszego krwawienia (uszkodzenie czerwonych krwinek);
• obrzęk dziąseł;
• wzdęcia brzucha (nieżyt żołądka);
• zapalenie wątroby;
• zażółcenie skóry (żółtaczka);
• zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, które mogą mieć wpływ na niektóre wyniki
badań;
• zwiększenie napięcia mięśniowego;
• zapalenie naczyń krwionośnych, często z wysypką skórną;
• wrażliwość na światło;

• zaburzenia obejmujące sztywność, drżenie i (lub) trudności w poruszaniu się;
• gorączka, ból gardła lub owrzodzenie jamy ustnej, częstsze występowanie zakażeń (brak lub mała
liczba krwinek białych);
• bladość skóry, zmęczenie, brak tchu, ciemne zabarwienie moczu (niedokrwistość hemolityczna,
nieprawidłowy rozpad krwinek czerwonych w naczyniach krwionośnych lub w innych częściach
ciała);
• stan splątania, zmęczenie, drżenie mięśni i skurcze mięśni, przyspieszony oddech (zasadowica
hipochloremiczna);
• ostry ból w górnej okolicy brzucha (zapalenie trzustki);
• wysypka, świąd, pokrzywka, trudności z oddychaniem lub przełykaniem, zawroty głowy (reakcje
nadwrażliwości);
• trudności w oddychaniu z gorączką, kaszlem, świszczącym oddechem, dusznością (zespół zaburzeń
oddechowych, obrzęk płucny, zapalenie płuc);
• wysypka na twarzy, ból stawów, choroby mięśni, gorączka (toczeń rumieniowaty);
• zapalenie naczyń krwionośnych z objawami takimi jak wysypka, purpurowo-czerwone plamy,
gorączka (zapalenie naczyń);
• ciężka choroba skóry powodująca wysypkę, zaczerwienienie skóry, powstawanie pęcherzy na
wargach, oczach lub w jamie ustnej, łuszczenie się skóry, gorączkę (toksyczne martwicze
oddzielanie się naskórka);
• obrzęk naczynioruchowy jelit: obrzęk w jelicie z takimi objawami, jak ból brzucha, nudności,
wymioty i biegunka.

Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):
• zmiany w wynikach testów czynnościowych nerek, zwiększenie stężenia potasu we krwi, mała
liczba krwinek czerwonych;
• nieprawidłowe parametry dotyczące krwinek czerwonych;
• mała liczba pewnego rodzaju krwinek białych i płytek krwi;
• zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi;
• nieprawidłowe wyniki testów czynnościowych wątroby;
• znaczne zmniejszenie ilości wydalanego moczu;
• zapalenie naczyń krwionośnych;
• osłabienie, łatwe powstawanie siniaków i częste zakażenia (niedokrwistość aplastyczna);
• osłabienie wzroku lub ból oka związane z wysokim ciśnieniem tętniczym krwi (możliwe objawy
gromadzenia się płynu w unaczynionej błonie otaczającej oko - nadmiernego nagromadzenia płynu
między naczyniówką a twardówką) lub jaskry ostrej zamykającego się kąta);
• brak tchu;
• znacznie zmniejszona ilość wydalanego moczu (możliwe objawy zaburzeń czynności nerek lub
niewydolności nerek);
• ciężka choroba skóry powodująca wysypkę, zaczerwienienie skóry, powstawanie pęcherzy na
wargach, oczach lub w jamie ustnej, łuszczenie się skóry, gorączkę (rumień wielopostaciowy);
• kurcz mięśni;
• gorączka;
• pęcherze skórne (objaw choroby zwanej pęcherzowym zapaleniem skóry);
• nowotwory złośliwe skóry i warg (nieczerniakowe nowotwory złośliwe skóry).

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać
bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu
Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych:
Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
e-mail: https://smz.ezdrowie.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Avasart Trio?
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.
Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na kartoniku i blistrze po: EXP.
Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30°C.
Nie należy używać żadnego opakowania, które zostało wcześniej otwarte lub uszkodzone.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Substancjami czynnymi leku Avasart Trio są amlodypina (w postaci amlodypiny bezylanu), walsartan
oraz hydrochlorotiazyd.

Avasart Trio, 5 mg + 160 mg + 12,5 mg, tabletki powlekane
Każda tabletka powlekana zawiera 5 mg amlodypiny (w postaci amlodypiny bezylanu), 160 mg
walsartanu oraz 12,5 mg hydrochlorotiazydu.

Avasart Trio, 10 mg + 160 mg + 12,5 mg, tabletki powlekane
Każda tabletka powlekana zawiera 10 mg amlodypiny (w postaci amlodypiny bezylanu), 160 mg
walsartanu oraz 12,5 mg hydrochlorotiazydu.

Avasart Trio, 5 mg +160 mg + 25 mg, tabletki powlekane
Każda tabletka powlekana zawiera 5 mg amlodypiny (w postaci amlodypiny bezylanu), 160 mg
walsartanu oraz 25 mg hydrochlorotiazydu.

Avasart Trio, 10 mg + 160 mg + 25 mg, tabletki powlekane
Każda tabletka powlekana zawiera 10 mg amlodypiny (w postaci amlodypiny bezylanu), 160 mg
walsartanu oraz 25 mg hydrochlorotiazydu.

Avasart Trio, 10 mg + 320 mg + 25 mg, tabletki powlekane
Każda tabletka powlekana zawiera 10 mg amlodypiny (w postaci amlodypiny bezylanu), 320 mg
walsartanu oraz 25 mg hydrochlorotiazydu.

Pozostałe składniki to:
Celuloza mikrokrystaliczna PH (101)
Krospowidon
Krzemionka koloidalna bezwodna
Magnezu stearynian
Otoczka:
Hypromeloza 6 cPs
Makrogol 4000
Talk
Tytanu dwutlenek (E 171) (tylko 5 mg + 160 mg + 12,5 mg tabletki powlekane, 10 mg + 160 mg +
12,5 mg tabletki powlekane, 5 mg + 160 mg + 25 mg tabletki powlekane)
Żelaza tlenek czerwony (E 172) (tylko 10 mg + 160 mg +12,5 mg tabletki powlekane)

Żelaza tlenek żółty (E 172) (tylko 10 mg + 160 mg + 12,5 mg tabletki powlekane, 5 mg + 160 mg +
25 mg tabletki powlekane, 10 mg + 160 mg + 25 mg tabletki powlekane, 10 mg + 320 mg + 25 mg
tabletki powlekane)

Jak wygląda lek Avasart Trio i co zawiera opakowanie

Avasart Trio, 5 mg + 160 mg + 12,5 mg, tabletki powlekane to białe, owalne, obustronnie wypukłe
tabletki powlekane, z wytłoczonym napisem „T23” po jednej stronie i gładkie po drugiej stronie.

Avasart Trio, 5 mg + 160 mg + 25 mg, tabletki powlekane to żółte, owalne, obustronnie wypukłe tabletki
powlekane, z wytłoczonym napisem „T25” po jednej stronie i gładkie po drugiej stronie.

Avasart Trio, 10 mg + 160 mg + 12,5 mg, tabletki powlekane to jasnożółte, owalne, obustronnie wypukłe
tabletki powlekane, z wytłoczonym napisem „C96” po jednej stronie i gładkie po drugiej stronie.

Avasart Trio, 10 mg + 160 mg + 25 mg, tabletki powlekane to brązowożółte, owalne, obustronnie
wypukłe tabletki powlekane, z wytłoczonym napisem „C97” po jednej stronie i gładkie po drugiej stronie.

Avasart Trio, 10 mg + 320 mg + 25 mg, tabletki powlekane to brązowożółte, owalne, obustronnie
wypukłe tabletki powlekane, z wytłoczonym napisem „T98” po jednej stronie i gładkie po drugiej stronie.

Dostępne są następujące wielkości opakowań: pudełka tekturowe zawierające blistry po 14, 28, 56 i 98
tabletek powlekanych.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca/importer
Polfarmex S.A.
ul. Józefów 9
99-300 Kutno
Polska
Tel.: + 48 24 357 44 44
Faks: + 48 24 357 45 45
e-mail: polfarmex@polfarmex.pl

Wytwórca/Importer
Synoptis Industrial Sp. z o. o.
ul. Rabowicka 15
62-020 Swarzędz
Polska

HEUMANN PHARMA
GmbH & Co. Generica KG
Südwestpark 50 · 90449 Nürnberg
Niemcy

Ten produkt leczniczy jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego
Obszaru Gospodarczego pod następującymi nazwami:

Portugalia Amlodipina + Valsartan + Hidroclorotiazida Macleods
Niemcy Amlodipin/Valsartan/Hydrochlorothiazid Heumann
Hiszpania Amlodipino/Valsartán/Hidroclorotiazida Combix
Polska Avasart Trio

Data ostatniej aktualizacji ulotki: grudzień 2025 r.

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Avasart Trio, 5 mg + 160 mg + 12,5 mg, tabletki powlekane
Avasart Trio, 10 mg + 160 mg + 12,5 mg, tabletki powlekane
Avasart Trio, 5 mg + 160 mg + 25 mg, tabletki powlekane
Avasart Trio, 10 mg + 160 mg + 25 mg, tabletki powlekane
Avasart Trio, 10 mg + 320 mg + 25 mg, tabletki powlekane

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Avasart Trio, 5 mg + 160 mg + 12,5 mg, tabletki powlekane
Każda tabletka powlekana zawiera 5 mg amlodypiny (w postaci amlodypiny bezylanu), 160 mg
walsartanu oraz 12,5 mg hydrochlorotiazydu.

Avasart Trio, 10 mg + 160 mg + 12,5 mg, tabletki powlekane
Każda tabletka powlekana zawiera 10 mg amlodypiny (w postaci amlodypiny bezylanu), 160 mg
walsartanu oraz 12,5 mg hydrochlorotiazydu.

Avasart Trio, 5 mg + 160 mg + 25 mg, tabletki powlekane
Każda tabletka powlekana zawiera 5 mg amlodypiny (w postaci amlodypiny bezylanu), 160 mg
walsartanu oraz 25 mg hydrochlorotiazydu.

Avasart Trio, 10 mg + 160 mg + 25 mg, tabletki powlekane
Każda tabletka powlekana zawiera 10 mg amlodypiny (w postaci amlodypiny bezylanu), 160 mg
walsartanu oraz 25 mg hydrochlorotiazydu.

Avasart Trio, 10 mg + 320 mg + 25 mg, tabletki powlekane
Każda tabletka powlekana zawiera 10 mg amlodypiny (w postaci amlodypiny bezylanu ), 320 mg
walsartanu oraz 25 mg hydrochlorotiazydu.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana.

Avasart Trio, 5 mg + 160 mg + 12,5 mg, tabletki powlekane
Białe, owalne, obustronnie wypukłe tabletki o ściętych brzegach, oznaczone “T23” po jednej stronie
i płaskie po drugiej stronie tabletki. (Wymiary - 15,1 ± 0,3 mm x 7,1 ± 0,3 mm)

Avasart Trio, 10 mg + 160 mg + 12,5 mg, tabletki powlekane
Jasnożółte, owalne, obustronnie wypukłe tabletki o ściętych brzegach, oznaczone “C96” po jednej
stronie i płaskie po drugiej stronie tabletki. (Wymiary - 15,6 ± 0,3 mm x 6,6 ± 0,3 mm)

Avasart Trio, 5 mg + 160 mg + 25 mg, tabletki powlekane
Żółte, owalne, obustronnie wypukłe tabletki o ściętych brzegach, oznaczone “T25” po jednej stronie
i płaskie po drugiej stronie tabletki. (Wymiary - 15,1 ± 0,3 mm x 7,1 ± 0,3 mm)

Avasart Trio, 10 mg + 160 mg + 25 mg, tabletki powlekane
Brązowożółte, owalne, obustronnie wypukłe tabletki o ściętych brzegach, oznaczone “C97” po jednej
stronie i płaskie po drugiej stronie tabletki. (Wymiary - 15,6 ± 0,3 mm x 6,6 ± 0,3 mm)

Avasart Trio, 10 mg + 320 mg + 25 mg, tabletki powlekane
Brązowożółte, owalne, obustronnie wypukłe tabletki o ściętych brzegach, oznaczone “T98” po jednej
stronie i płaskie po drugiej stronie tabletki. (Wymiary - 19,2 ± 0,3 mm x 7,7 ± 0,3 mm)

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Leczenie samoistnego nadciśnienia tętniczego jako terapia substytucyjna u dorosłych pacjentów,
u których ciśnienie krwi jest odpowiednio kontrolowane za pomocą połączenia amlodypiny,
walsartanu i hydrochlorotiazydu (HCT), przyjmowanych w trzech oddzielnych produktach
(jednoskładnikowych) lub w dwóch produktach, z których jeden zawiera dwie substancje czynne
(dwuskładnikowy), a drugi pozostałą substancję czynną (jednoskładnikowy).

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Zalecana dawka produktu Avasart Trio to 1 tabletka na dobę, przyjmowana najlepiej rano.

Przed rozpoczęciem leczenia produktem Avasart Trio należy kontrolować stan pacjentów za pomocą
ustalonych dawek poszczególnych substancji czynnych, stosowanych jednocześnie. Dawkę produktu
Avasart Trio należy określić na podstawie dawek poszczególnych substancji czynnych
przyjmowanych przed zmianą leczenia.

Maksymalna zalecana dawka produktu Avasart Trio wynosi 10 mg + 320 mg + 25 mg.

Szczególne populacje
Zaburzenia czynności nerek
Ze względu na zawartość hydrochlorotiazydu, stosowanie produktu Avasart Trio jest
przeciwwskazane u pacjentów, u których występuje bezmocz (patrz punkt 4.3) oraz u pacjentów
z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (szybkość przesączania kłębuszkowego (GFR)
<30 mL/min/1,73 m2) (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.2).

Nie ma konieczności dostosowywania dawki początkowej u pacjentów z łagodnymi do
umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (patrz punkty 4.4 i 5.2).

Zaburzenia czynności wątroby
Ze względu na zawartość walsartanu, stosowanie produktu Avasart Trio jest przeciwwskazane
u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkt 4.3). U pacjentów z łagodnymi
do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby przebiegającymi bez cholestazy maksymalna
zalecana dawka wynosi 80 mg walsartanu, dlatego nie należy stosować produktu Avasart Trio w tej
grupie pacjentów (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.2). Nie ustalono schematu dawkowania amlodypiny
u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby. U pacjentów
z nadciśnieniem tętniczym i współtowarzyszącymi zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkt 4.1),
u których rozważana jest zmiana leczenia na produkt leczniczy Avasart Trio, należy zastosować
najmniejszą dostępną dawkę amlodypiny jako składnika leku złożonego.

Niewydolność serca i choroba niedokrwienna serca
Doświadczenie dotyczące stosowania produktu Avasart Trio, szczególnie w maksymalnej dawce, u
pacjentów z niewydolnością serca i chorobą niedokrwienną serca jest ograniczone. Należy zachować
ostrożność u pacjentów z niewydolnością serca i chorobą, niedokrwienną serca szczególnie stosując
maksymalną dawkę produktu Avasart Trio wynoszącą 10 mg + 320 mg + 25 mg.

Pacjenci w podeszłym wieku (w wieku 65 lat i powyżej)
U pacjentów w podeszłym wieku zalecana jest ostrożność, w tym częstsze monitorowanie ciśnienia
tętniczego krwi, szczególnie podczas stosowania maksymalnej dawki produktu Avasart Trio
wynoszącej 10 mg + 320 mg + 25 mg ze względu na ograniczoną ilość danych odnośnie tej grupy
pacjentów. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym w podeszłym wieku (patrz punkt 4.1), u których
rozważana jest zmiana leczenia na produkt leczniczy Avasart Trio, należy zastosować najmniejszą
dostępną dawkę amlodypiny jako składnika produktu złożonego.

Dzieci i młodzież
Stosowanie produktu leczniczego Avasart Trio u dzieci i młodzieży (pacjenci w wieku poniżej 18 lat)
nie jest właściwe w leczeniu samoistnego nadciśnienia tętniczego.

Sposób podawania
Podanie doustne.
Produkt Avasart Trio można przyjmować niezależnie od posiłków. Tabletki należy połykać w całości,
popijając wodą, o tej samej porze w ciągu dnia, najlepiej rano.

#### 4.3 Przeciwwskazania

• Nadwrażliwość na substancje czynne, inne pochodne sulfonamidów, pochodne dihydropirydyny
lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.
• Drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6).
• Zaburzenia czynności wątroby, marskość żółciowa wątroby lub cholestaza.
• Ciężkie zaburzenia czynności nerek (GFR <30 mL/min/1,73 m2), bezmocz oraz pacjenci
dializowani.
• Jednoczesne stosowanie produktu leczniczego Avasart Trio z produktami zawierającymi
aliskiren jest przeciwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek
(współczynnik filtracji kłębuszkowej, GFR <60 mL/min/1,73 m2) (patrz punkty 4.5 i 5.1).
• Oporna na leczenie hipokaliemia, hiponatremia, hiperkalcemia i objawowa hiperurykemia.
• Ciężkie niedociśnienie.
• Wstrząs (w tym wstrząs kardiogenny).
• Zwężenie drogi odpływu z lewej komory (np. kardiomiopatia przerostowa ze zwężeniem
odpływu komory lewej, stenoza aortalna wysokiego stopnia).
• Hemodynamicznie niestabilna niewydolność serca po przebyciu ostrego zawału mięśnia
sercowego.

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Nie badano bezpieczeństwa stosowania i skuteczności amlodypiny w przełomie nadciśnieniowym.

Pacjenci z niedoborem sodu i (lub) odwodnieni
Znaczne niedociśnienie, w tym niedociśnienie ortostatyczne obserwowano u 1,7% pacjentów
leczonych maksymalną dawką produktu Avasart Trio (10 mg + 320 mg + 25 mg) w porównaniu do
1,8% pacjentów leczonych walsartanem i hydrochlorotiazydem (320 mg + 25 mg), 0,4% pacjentów
leczonych amlodypiną i walsartanem (10 mg + 320 mg), oraz 0,2% pacjentów leczonych
hydrochlorotiazydem i amlodypiną (25 mg + 10 mg) w kontrolowanych badaniach klinicznych
z udziałem pacjentów z umiarkowanym do ciężkiego nadciśnieniem tętniczym bez powikłań.

U pacjentów z niedoborem sodu i (lub) odwodnionych, takich jak otrzymujący duże dawki leków
moczopędnych, po rozpoczęciu leczenia produktem Avasart Trio może wystąpić objawowe
niedociśnienie. Produkt Avasart Trio można stosować jedynie po wyrównaniu wcześniej
występującego niedoboru sodu i (lub) niedoboru płynów.

Jeśli wystąpi znaczne niedociśnienie tętnicze związane z leczeniem produktem Avasart Trio, pacjenta
należy ułożyć w pozycji leżącej na plecach i w razie konieczności, podać dożylnie wlew 0,9%
roztworu NaCl. Leczenie można kontynuować po ustabilizowaniu ciśnienia krwi.

Zmiany w stężeniu elektrolitów w surowicy

Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd
W kontrolowanym badaniu klinicznym z użyciem produktu Avasart Trio, u wielu pacjentów walsartan
w dawce 320 mg i hydrochlorotiazyd w dawce 25 mg w przybliżeniu równoważyły swoje
przeciwstawne działanie na stężenie potasu w surowicy. U pozostałych pacjentów, jedno lub drugie
działanie może być dominujące. Okresowo należy oznaczać stężenie elektrolitów w surowicy w celu
wykrycia potencjalnych zaburzeń równowagi elektrolitów.

Okresowe oznaczenia stężenia elektrolitów w surowicy należy przeprowadzać w odpowiednich
odstępach czasu w celu wykrycia potencjalnych zaburzeń równowagi elektrolitów, szczególnie
u pacjentów z innymi czynnikami ryzyka, takimi jak zaburzona czynność nerek, leczenie innymi
produktami leczniczymi lub zaburzenia równowagi elektrolitów w wywiadzie.

Walsartan
Produkt nie jest zalecany w przypadku jednoczesnego stosowania suplementów potasu, leków
moczopędnych oszczędzających potas, substytutów soli zawierających potas lub innych leków, które
mogą powodować zwiększenie stężenia potasu (heparyna itp.). Należy zapewnić odpowiednie
kontrolowanie stężenia potasu.

Hydrochlorotiazyd
Leczenie produktem Avasart Trio można rozpocząć dopiero po wyrównaniu hipokaliemii
i jakiejkolwiek występującej równocześnie hipomagnezemii. Tiazydowe leki moczopędne mogą
doprowadzić do wystąpienia hipokaliemii lub nasilić wcześniej występującą hipokaliemię. Tiazydowe
leki moczopędne należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami, którym towarzyszy zwiększona
utrata potasu, na przykład w przypadku nefropatii z utratą soli lub przednerkowym (kardiogennym)
zaburzeniem czynności nerek. Jeśli podczas stosowania hydrochlorotiazydu rozwinie się hipokaliemia,
należy przerwać stosowanie produktu Avasart Trio do czasu uzyskania stabilnej równowagi
potasowej.

Tiazydowe leki moczopędne mogą doprowadzić do wystąpienia hiponatremii i zasadowicy
hipochloremicznej lub nasilić wcześniej występującą hiponatremię. Obserwowano hiponatremię,
której towarzyszyły objawy neurologiczne (nudności, postępująca dezorientacja, apatia). Stosowanie
hydrochlorotiazydu można rozpocząć dopiero po wyrównaniu występującej wcześniej hiponatremii.
Jeśli podczas stosowania hydrochlorotiazydu rozwinie się ciężka lub nagła hiponatremia, należy
przerwać jego stosowanie do czasu normalizacji stężenia sodu we krwi.

Wszystkich pacjentów otrzymujących tiazydowe leki moczopędne należy okresowo monitorować
w celu wykrycia zaburzeń równowagi elektrolitowej, szczególnie potasu, sodu i magnezu.

Zaburzenia czynności nerek
Tiazydowe leki moczopędne mogą przyspieszać wystąpienie azotemii u pacjentów z przewlekłą
chorobą nerek. W przypadku stosowania produktu Avasart Trio u pacjentów z zaburzeniami czynności
nerek, zaleca się okresowe monitorowanie stężenia elektrolitów w surowicy (w tym potasu),
kreatyniny i kwasu moczowego. Stosowanie produktu Avasart Trio jest przeciwwskazane u pacjentów
z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, anurią lub poddawanych dializie (patrz punkt 4.3).

Nie ma konieczności dostosowania dawkowania produktu Avasart Trio u pacjentów z łagodnymi do
umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (GFR ≥30 mL/min/1,73 m2).

Zwężenie tętnicy nerkowej
Produkt Avasart Trio należy stosować ostrożnie w leczeniu nadciśnienia tętniczego u pacjentów
z jednostronnym lub obustronnym zwężeniem tętnicy nerkowej lub zwężeniem tętnicy jedynej
czynnej nerki, gdyż u takich pacjentów może się zwiększyć stężenie mocznika we krwi i kreatyniny
w surowicy.

Przeszczepienie nerki
Do chwili obecnej brak doświadczenia związanego z bezpieczeństwem stosowania produktu Avasart
Trio u pacjentów po niedawno przeprowadzonym przeszczepieniu nerki.

Zaburzenia czynności wątroby
Walsartan jest głównie wydalany w postaci niezmienionej z żółcią. U pacjentów z zaburzeniami
czynności wątroby okres półtrwania amlodypiny jest przedłużony a wartości AUC są większe. Nie
opracowano dotychczas zaleceń dotyczących dawkowania amlodypiny. U pacjentów z łagodnymi do
umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby bez cholestazy, maksymalna zalecana dawka
walsartanu wynosi 80 mg, dlatego też produkt Avasart Trio nie jest odpowiedni dla tej grupy
pacjentów (patrz punkty 4.2, 4.3 i 5.2).

Obrzęk naczynioruchowy
U pacjentów, u których stosowano walsartan, zgłaszano obrzęk naczynioruchowy, w tym obrzęk
krtani i głośni powodujący niedrożność dróg oddechowych i (lub) obrzęk twarzy, ust, gardła i (lub)
języka. U niektórych spośród tych pacjentów obrzęk naczynioruchowy występował wcześniej po
zastosowaniu innych produktów leczniczych, w tym inhibitorów ACE. U pacjentów, u których
wystąpi obrzęk naczynioruchowy, należy natychmiast przerwać stosowanie produktu leczniczego
Avasart Trio i nie należy go podawać ponownie.

Obrzęk naczynioruchowy jelit
U pacjentów leczonych antagonistami receptora angiotensyny II, (w tym zawierających walsartan)
notowano występowanie obrzęku naczynioruchowego jelit (patrz punkt 4.8). U tych pacjentów
występowały ból brzucha, nudności, wymioty i biegunka. Objawy ustąpiły po przerwaniu leczenia
antagonistami receptora angiotensyny II. Jeśli u pacjenta zostanie rozpoznany obrzęk
naczynioruchowy jelit, należy przerwać stosowanie walsartanu i rozpocząć odpowiednią obserwację
do czasu całkowitego ustąpienia objawów.

Niewydolność serca i choroba niedokrwienna serca lub stan po zawale mięśnia sercowego
W wyniku zahamowania układu renina-angiotensyna-aldosteron, można oczekiwać zmian czynności
nerek u osób podatnych. U pacjentów z ciężką niewydolnością serca, u których czynność nerek może
zależeć od aktywności układu renina-angiotensyna-aldosteron, leczenie inhibitorami ACE
i antagonistami receptora angiotensyny było związane z występowaniem skąpomoczu i (lub)
postępującej azotemii oraz (rzadko) z ostrą niewydolnością nerek i (lub) zgonem. Podobne wyniki
zgłaszano odnośnie walsartanu. Ocena pacjentów z niewydolnością serca lub po przebytym zawale
mięśnia sercowego powinna zawsze obejmować ocenę czynności nerek.

W długoterminowym badaniu kontrolowanym placebo (PRAISE-2) z amlodypiną podawaną
pacjentom z niewydolnością serca stopnia III i IV według klasyfikacji NYHA (New York Heart
Association Classification) o etiologii innej niż niedokrwienna, stosowanie amlodypiny było związane
z częstszymi doniesieniami o obrzęku płuc, pomimo braku istotnych różnic w częstości występowania
pogorszenia niewydolności serca w porównaniu z grupą placebo.

U pacjentów z zastoinową niewydolnością serca, leki z grupy antagonistów kanałów wapniowych,
w tym amlodypinę, należy stosować z zachowaniem ostrożności, ponieważ mogą one zwiększać
ryzyko występowania zdarzeń sercowo-naczyniowych oraz śmierci.

U pacjentów z niewydolnością serca i chorobą niedokrwienną serca należy zachować ostrożność,
szczególnie w przypadku stosowania maksymalnej dawki produktu Avasart Trio, 10 mg + 320 mg +
25 mg, ze względu na ograniczoną ilość danych dotyczących stosowania produktu w tych populacjach
pacjentów.

Zwężenie zastawki aorty i zastawki dwudzielnej
Podobnie jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia krwionośne, wskazana jest
szczególna ostrożność u pacjentów ze stenozą mitralną lub znaczącą stenozą aortalną, która nie jest
wysokiego stopnia.

Ciąża
Nie należy rozpoczynać leczenia antagonistami receptora angiotensyny II u pacjentek w ciąży.
Z wyjątkiem konieczności kontynuowania leczenia antagonistą receptora angiotensyny II, u pacjentek
planujących ciążę należy zastosować inne leki przeciwnadciśnieniowe, które mają ustalony profil
bezpieczeństwa stosowania w ciąży. Po stwierdzeniu ciąży leczenie antagonistami receptora
angiotensyny II należy natychmiast przerwać i w razie konieczności rozpocząć inne leczenie (patrz
punkty 4.3 i 4.6).

Hiperaldosteronizm pierwotny
Pacjenci z pierwotnym hiperaldosteronizmem nie powinni być leczeni antagonistą angiotensyny II,
walsartanem, ponieważ ich układ renina-angiotensyna nie jest aktywny. Dlatego też nie zaleca się
stosowania produktu Avasart Trio w tej populacji pacjentów.

Toczeń rumieniowaty układowy
Zgłaszano przypadki nasilenia lub uaktywnienia układowego tocznia rumieniowatego pod wpływem
tiazydowych leków moczopędnych, w tym hydrochlorotiazydu.

Inne zaburzenia metaboliczne
Tiazydowe leki moczopędne, w tym hydrochlorotiazyd, mogą zmieniać tolerancję glukozy oraz
zwiększać stężenie cholesterolu, triglicerydów i kwasu moczowego w surowicy. Pacjenci z cukrzycą
mogą wymagać dostosowania dawki insuliny lub doustnych leków przeciwcukrzycowych.

Ze względu na zawartość hydrochlorotiazydu, stosowanie produktu Avasart Trio jest
przeciwwskazane w przypadku występowania objawowej hiperurykemii. Hydrochlorotiazyd może
zwiększać stężenie kwasu moczowego w surowicy ze względu na zmniejszony klirens kwasu
moczowego, oraz powodować lub nasilać hiperurykemię, jak również prowadzić do wystąpienia dny
moczanowej u podatnych pacjentów.

Tiazydy zmniejszają wydalanie wapnia z moczem oraz mogą spowodować okresowe i nieznaczne
zwiększenie stężenia wapnia w surowicy przy braku stwierdzonych zaburzeń w metabolizmie wapnia.
Produkt Avasart Trio jest przeciwwskazany do stosowania u pacjentów z hiperkalcemią i można go
stosować jedynie po wyrównaniu występującej wcześniej hiperkalcemii. Jeśli podczas stosowania
produktu Avasart Trio wystąpi hiperkalcemia, należy przerwać leczenie. Podczas stosowania tiazydów
należy okresowo kontrolować stężenie wapnia w surowicy. Znaczna hiperkalcemia może być oznaką
ukrytej nadczynności przytarczyc. Przed przystąpieniem do badań sprawdzających czynność
przytarczyc należy przerwać stosowanie tiazydów.

Nadwrażliwość na światło
Po zastosowaniu tiazydowych leków moczopędnych zgłaszano przypadki nadwrażliwości na światło
(patrz punkt 4.8). Jeśli podczas leczenia produktem Avasart Trio wystąpi reakcja nadwrażliwości na
światło, zaleca się przerwanie leczenia. Jeśli konieczne jest wznowienie terapii lekiem moczopędnym,
zaleca się ochronę narażonej powierzchni ciała przed działaniem promieni słonecznych lub przed
sztucznym promieniowaniem UVA.

Nadmierne nagromadzenie płynu między naczyniówką a twardówką, ostra krótkowzroczność i jaskra
ostra wtórna zamkniętego kąta
Hydrochlorotiazyd, sulfonamidy lub leki będące pochodnymi sulfonamidów mogą powodować
reakcję idiosynkratyczną wywołującą nadmierne nagromadzenie płynu między naczyniówką a
twardówką z ograniczeniem pola widzenia, ostrą, przejściową krótkowzroczność i ostrą jaskrę
zamykającego się kąta. Do objawów należą: nagłe zmniejszenie ostrości widzenia lub ból oka.
Objawy te występują zazwyczaj w ciągu godzin do tygodni po rozpoczęciu leczenia. Nieleczona
jaskra ostra zamykającego się kąta może prowadzić do trwałej utraty wzroku.

Głównym sposobem leczenia jest jak najszybsze zaprzestanie przyjmowania leku. Jeśli ciśnienie
wewnątrzgałkowe pozostaje niewyrównane należy rozważyć szybkie leczenie lub interwencję
chirurgiczną. Do czynników ryzyka sprzyjających wystąpieniu jaskry ostrej zamykającego się kąta
może należeć alergia na sulfonamidy lub penicylinę w wywiadzie.

Ogólne
Należy zachować ostrożność u pacjentów, którzy już wcześniej doświadczyli reakcji nadwrażliwości
na innych antagonistów receptora angiotensyny II. Wystąpienie reakcji nadwrażliwości na
hydrochlorotiazyd jest bardziej prawdopodobne u pacjentów z alergią i astmą.

Pacjenci w podeszłym wieku (w wieku 65 lat i powyżej)
U pacjentów w podeszłym wieku zalecana jest ostrożność, w tym częstsze monitorowanie ciśnienia
tętniczego, szczególnie podczas stosowania maksymalnej dawki produktu Avasart Trio wynoszącej
10 mg + 320 mg + 25 mg ze względu na ograniczoną ilość danych odnośnie tej grupy pacjentów.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA)
Istnieją dowody, iż jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny
(ARB) lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzenia czynności nerek
(w tym ostrej niewydolności nerek). W związku z tym nie zaleca się podwójnego blokowania układu
RAA poprzez jednoczesne zastosowanie inhibitorów ACE, leków z grupy ARB lub aliskirenu (patrz
punkty 4.5 i 5.1).

Jeśli zastosowanie podwójnej blokady układu RAA jest absolutnie konieczne, powinno być
prowadzone wyłącznie pod nadzorem specjalisty, a parametry życiowe pacjenta, takie jak: czynność
nerek, stężenie elektrolitów oraz ciśnienie krwi powinny być ściśle monitorowane. U pacjentów
z nefropatią cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE oraz leków z grupy ARB.

Nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry:

W dwóch badaniach epidemiologicznych z wykorzystaniem danych z duńskiego krajowego rejestru
nowotworów złośliwych stwierdzono zwiększenie ryzyka wystąpienia nieczerniakowego nowotworu
złośliwego skóry (NMSC, ang. Non-melanoma skin cancer) [raka podstawnokomórkowego (BCC,
ang. Basal cell carcinoma) i raka kolczystokomórkowego (SCC, ang. Squamous cell carcinoma)]
w warunkach zwiększającego się łącznego narażenia organizmu na hydrochlorotiazyd.
W mechanizmie rozwoju NMCS mogą odgrywać rolę właściwości fotouczulające hydrochlorotiazydu.

Pacjentów przyjmujących hydrochlorotiazyd należy poinformować o ryzku NMSC i zalecić regularne
sprawdzanie, czy na skórze nie pojawiły się nowe zmiany, i szybki kontakt z lekarzem w przypadku
stwierdzenia jakichkolwiek podejrzanych zmian skórnych. Pacjentom należy zalecić podejmowanie
możliwych działań zapobiegawczych w celu minimalizacji ryzyka rozwoju nowotworów złośliwych
skóry, jak ograniczanie narażania się na działanie światła słonecznego i promieniowania UV, a jeśli to
niemożliwe - odpowiednią ochronę. Niepokojące zmiany skórne należy niezwłocznie badać
z możliwością wykonania biopsji z oceną histologiczną. U osób, u których w przeszłości występowały
NMSC, może być konieczne ponowne rozważenie stosowania hydrochlorotiazydu (patrz również
punkt 4.8).

Ostra toksyczność na układ oddechowy
Po przyjęciu hydrochlorotiazydu notowano bardzo rzadko poważne przypadki ostrej toksyczności na
układ oddechowy, w tym zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS, ang. acute respiratory
distress syndrome). Obrzęk płuc zwykle rozwija się w ciągu kilku minut do kilku godzin po przyjęciu
hydrochlorotiazydu. Początkowymi objawami są: duszność, gorączka, osłabiona czynność płuc
i niedociśnienie tętnicze. Jeśli podejrzewa się rozpoznanie ARDS, należy odstawić Avasart Trio
i zastosować odpowiednie leczenie. Hydrochlorotiazydu nie należy podawać pacjentom, u których
wcześniej po przyjęciu hydrochlorotiazydu wystąpił ARDS.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Nie przeprowadzono oficjalnych badań dotyczących interakcji z innymi produktami leczniczymi dla
produktu Avasart Trio. Z tego względu, w punkcie tym przedstawiono jedynie informacje dotyczące
interakcji z innymi produktami leczniczymi, które znane są dla każdej z substancji czynnych z osobna.

Istotne jest jednak, aby wziąć pod uwagę, że produkt Avasart Trio może nasilać
przeciwnadciśnieniowe działanie innych leków obniżających ciśnienie tętnicze krwi.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania

Poszczególny
składnik produktu
Amlodypina +
Walsartan +
Hydrochlorotiazyd

Znane interakcje
z następującymi
substancjami

Wynik interakcji z innymi substancjami

Walsartan
i hydrochlorotiazyd
Lit Odnotowano odwracalne zwiększenie stężenia litu
w surowicy i jego toksyczności podczas
jednoczesnego podawania litu z inhibitorami
ACE, antagonistami receptora angiotensyny II,
w tym walsartanu, oraz tiazydami. Ponieważ
tiazydowe leki moczopędne zmniejszają klirens
nerkowy litu, stosowanie produktu leczniczego
Avasart Trio może prawdopodobnie zwiększyć
ryzyko wystąpienia działania toksycznego litu.
W związku z tym, podczas jednoczesnego
stosowania leków zaleca się staranne
kontrolowanie stężenia litu w surowicy.
Walsartan Leki moczopędne
oszczędzające potas,
suplementy potasu,
substytuty soli
zawierające potas
i inne substancje, które
mogą zwiększać
stężenie potasu

Jeżeli konieczne jest zastosowanie produktu
leczniczego wpływającego na stężenie potasu
w skojarzeniu z walsartanem, zaleca się
monitorowanie stężenia potasu w osoczu.

Amlodypina Grejpfrut lub sok
grejpfrutowy
Nie zaleca się przyjmowania amlodypiny
z grejpfrutem lub sokiem grejpfrutowym, gdyż
u niektórych pacjentów może zwiększyć się
biodostępność, czego skutkiem bywa nasilone
działanie obniżające ciśnienie krwi.

Ostrożność konieczna podczas jednoczesnego stosowania
Poszczególny
składnik produktu
Amlodypina +
Walsartan +
Hydrochlorotiazyd

Znane interakcje
z następującymi
substancjami

Wynik interakcji z innymi substancjami

Amlodypina
Inhibitory CYP3A4
(np. ketokonazol,
itrakonazol,
rytonawir)

Jednoczesne stosowanie amlodypiny z silnymi lub
umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4 (inhibitory
proteazy, azole przeciwgrzybicze, makrolidy takie
jak erytromycyna, klarytromycyna, werapamil lub
diltiazem) może powodować znaczne zwiększenie
ekspozycji na amlodypinę. Znaczenie kliniczne
tych zmian w farmakokinetyce może być bardziej
widoczne u pacjentów w podeszłym wieku.
Konieczne może być monitorowanie stanu
klinicznego oraz dostosowanie dawki.
Induktory CYP3A4
(leki
przeciwdrgawkowe
[np. karbamazepina,
fenobarbital,

Stosowanie amlodypiny jednocześnie ze znanymi
induktorami CYP3A4 może zmieniać jej stężenie
w osoczu. Dlatego też, zarówno podczas
stosowania amlodypiny razem z induktorami
CYP3A4, a szczególnie z silnymi induktorami

fenytoina,
fosfenytoina,
prymidon],
ryfampicyna,
Hypericum perforatum
[ziele dziurawca
zwyczajnego])

CYP3A4 (np. ryfampicyna, ziele dziurawca), jak
i po jego zakończeniu, należy kontrolować
ciśnienie krwi i rozważyć konieczność
modyfikacji dawki.

Symwastatyna Jednoczesne stosowanie wielokrotnych dawek
amlodypiny 10 mg z symwastatyną 80 mg
powodowało zwiększenie ekspozycji na
symwastatynę o 77%, w porównaniu
z symwastatyną stosowaną w monoterapii.
U pacjentów przyjmujących amlodypinę zaleca
się zmniejszenie dawki symwastatyny do 20 mg
na dobę.
Dantrolen (wlew) U zwierząt po podaniu werapamilu i dożylnie
dantrolenu obserwowano prowadzące do śmierci
migotanie komór i zapaść krążeniową powiązaną
z hiperkaliemią. Ze względu na ryzyko
hiperkaliemii zaleca się unikanie jednoczesnego
podawania antagonistów kanału wapniowego,
takich jak amlodypina, u pacjentów podatnych na
hipertermię złośliwą oraz podczas leczenia
hipertermii złośliwej.
Takrolimus Podczas jednoczesnego stosowania z amlodypiną
występuje ryzyko zwiększenia stężenia
takrolimusu we krwi. Aby uniknąć toksycznych
działań takrolimusu podczas podawania
amlodypiny pacjentom leczonym takrolimusem,
należy kontrolować stężenie takrolimusu we krwi
i w razie konieczności dostosować jego dawkę.
Walsartan
i hydrochlorotiazyd
Niesteroidowe leki
przeciwzapalne
(NLPZ), w tym
selektywne inhibitory
cyklooksygenazy-2
(inhibitory COX-2),
kwas
acetylosalicylowy
(>3 g/dobę)
i nieselektywne NLPZ

Niesteroidowe leki przeciwzapalne mogą osłabiać
działanie przeciwnadciśnieniowe zarówno
antagonistów angiotensyny II, jak
i hydrochlorotiazydu, jeśli są przyjmowane
jednocześnie. Ponadto, jednoczesne stosowanie
produktu Avasart Trio i NLPZ może prowadzić
do pogorszenia czynności nerek
i zwiększenia stężenia potasu w surowicy.
Dlatego zaleca się monitorowanie czynności
nerek na początku leczenia, jak również
odpowiednie nawodnienie pacjenta.
Walsartan Inhibitory białek
wychwytujących
(ryfampicyna,
cyklosporyna) lub
białek wypierających
(rytonawir)

Wyniki badania metodą in vitro na komórkach
wątroby ludzkiej wskazują, że walsartan jest
substratem wątrobowego nośnika wychwytu
OATP1B1 i wątrobowego nośnika wypływu
MRP2. Jednoczesne stosowanie inhibitorów
nośnika wychwytu (ryfampicyny, cyklosporyny)
lub nośnika wypływu (rytonawir) może zwiększać
wpływ walsartanu na organizm.
Hydrochlorotiazyd Alkohol, barbiturany
i leki opioidowe
Stosowanie tiazydowych leków moczopędnych
równocześnie z substancjami, które również
wywierają działanie obniżające ciśnienie krwi (np.
poprzez zmniejszenie aktywności
sympatykomimetycznej ośrodkowego układu
nerwowego lub poprzez bezpośrednie
rozszerzenie naczyń) może nasilać niedociśnienie

ortostatyczne.
Amantadyna Tiazydy, w tym hydrochlorotiazyd, mogą
zwiększać ryzyko wystąpienia działań
niepożądanych amantadyny.
Leki
przeciwcholinergiczne
i inne leki, które mogą
wpływać na motorykę
przewodu
pokarmowego

Dostępność biologiczna tiazydowych leków
moczopędnych może się zwiększyć pod wpływem
leków przeciwcholinergicznych (np. atropina,
biperyden), najprawdopodobniej w wyniku
spowolnienia perystaltyki przewodu
pokarmowego i opóźnienia opróżniania żołądka
z treści pokarmowej. Odwrotnie, można
oczekiwać, że substancje prokinetyczne, takie jak
cyzapryd mogą zmniejszać dostępność
biologiczną leków moczopędnych z grupy
tiazydów.
Środki o działaniu
przeciwcukrzycowym
(np. insulina
i doustne leki
przeciwcukrzycowe)
- Metformina

Tiazydy mogą zmieniać tolerancję glukozy. Może
zajść konieczność dostosowania dawki produktów
leczniczych o działaniu przeciwcukrzycowym.

Należy zachować ostrożność podając metforminę
ze względu na ryzyko kwasicy mleczanowej
wywołanej przez ewentualną czynnościową
niewydolność nerek, związaną ze stosowaniem
hydrochlorotiazydu.
Leki betaadrenolityczne
i diazoksyd

Jednoczesne stosowanie tiazydowych leków
moczopędnych, w tym hydrochlorotiazydu,
z lekami beta-adrenolitycznymi może zwiększać
ryzyko hiperglikemii. Tiazydowe leki
moczopędne, w tym hydrochlorotiazyd, mogą
nasilać działanie diazoksydu.
Cyklosporyna Jednoczesne leczenie cyklosporyną może
zwiększyć ryzyko hiperurykemii i powikłań typu
dny.
Leki cytotoksyczne Tiazydy, w tym hydrochlorotiazyd, mogą
zmniejszać wydalanie leków cytotoksycznych
(np. cyklofosfamidu i metotreksatu) przez nerki
i nasilać ich działanie supresyjne na szpik kostny.
Glikozydy naparstnicy Może wystąpić hipokaliemia lub hipomagnezemia
wywołana przez tiazydowe leki moczopędne jako
działanie niepożądane sprzyjające zaburzeniom
rytmu serca spowodowanym stosowaniem
glikozydów naparstnicy.
Jodowe środki
kontrastujące
U pacjentów z odwodnieniem wywołanym lekami
moczopędnymi istnieje zwiększone ryzyko
wystąpienia ostrej niewydolności nerek,
zwłaszcza po podaniu dużych dawek produktów
zawierających jod. Przed podaniem tych leków
pacjenta należy ponownie nawodnić.
Żywice jonowymienne Kolestyramina lub kolestypol zmniejszają
wchłanienie tiazydowych leków moczopędnych,
w tym hydrochlorotiazydu, czego skutkiem może
być niepełne działanie terapeutyczne tiazydowych
leków moczopędnych. Jednak rozłożenie w czasie
dawkowania hydrochlorotiazydu i żywicy, np.
poprzez podanie hydrochlorotiazydu przynajmniej
4 godziny przed lub 4-6 godzin po podaniu
żywicy, mogłoby potencjalnie zminimalizować

interakcję.
Leki wpływające na
stężenie potasu
w surowicy

Działanie hydrochlorotiazydu zmniejszające
stężenie potasu w surowicy mogą nasilać
równocześnie podawane leki moczopędne
zwiększające wydalanie potasu z moczem,
kortykosteroidy, leki przeczyszczające, hormon
adrenokortykotropowy (ACTH), amfoterycyna,
karbenoksolon, penicylina G i pochodne kwasu
salicylowego lub leki przeciwarytmiczne.
W przypadku konieczności podawania
wymienionych produktów leczniczych razem
z amlodypiną, walsartanem
i hydrochlorotiazydem stosowanymi
w skojarzeniu, zaleca się kontrolowanie stężenia
potasu w osoczu.
Leki wpływające na
stężenie sodu
w surowicy

Działanie leków moczopędnych polegające na
zmniejszaniu stężenia sodu może nasilać
następujące równocześnie podawane produkty
lecznicze: leki przeciwdepresyjne,
przeciwpsychotyczne, przeciwpadaczkowe itp.
W razie długotrwałego podawania tych
produktów leczniczych należy zachować
ostrożność.
Leki, które mogą
wywołać torsade de
pointes

Ze względu na ryzyko wystąpienia hipokaliemii,
należy zachować ostrożność stosując
hydrochlorotiazyd w skojarzeniu z produktami
leczniczymi, które mogą wywołać torsade de
pointes, szczególnie z lekami
przeciwarytmicznymi klasy Ia i III oraz
z niektórymi lekami przeciwpsychotycznymi.
Leki stosowane
w leczeniu dny
moczanowej
(probenecyd,
sulfinpirazon
i allopurynol)

Hydrochlorotiazyd może zwiększać stężenie
kwasu moczowego w surowicy i z tego powodu
może wystąpić konieczność dostosowania dawki
leków nasilających wydalanie kwasu moczowego
z moczem. Konieczne może okazać się
zwiększenie dawki probenecydu lub
sulfinpirazonu.
Jednoczesne stosowanie tiazydowych leków
moczopędnych, w tym hydrochlorotiazydu, może
zwiększać częstość występowania reakcji
nadwrażliwości na allopurynol.
Metylodopa Zgłaszano pojedyncze przypadki niedokrwistości
hemolitycznej występującej w przypadku leczenia
skojarzonego metylodopą i hydrochlorotiazydem.
Niedepolaryzujące leki
zwiotczające mięśnie
szkieletowe (np.
tubokuraryna)

Tiazydowe leki moczopędne, w tym
hydrochlorotiazyd, nasilają działanie pochodnych
kurary.

Inne leki
przeciwnadciśnieniowe

Tiazydowe leki moczopędne nasilają działanie
hipotensyjne innych leków
przeciwnadciśnieniowych (np. guanetydyny,
metylodopy, leków beta-adrenolitycznych, leków
rozszerzających naczynia, leków blokujących
kanały wapniowe, inhibitorów konwertazy
angiotensyny, leków blokujących receptory
angiotensyny i bezpośrednich inhibitorów reniny).
Aminy presyjne (np. Hydrochlorotiazyd może osłabiać odpowiedź na

noradrenalina,
adrenalina)
aminy presyjne, takie jak noradrenalina.
Znaczenie kliniczne tego działania jest wątpliwe
i nie jest wystarczające do wykluczenia ich
stosowania.
Witamina D i sole
wapnia
Podawanie tiazydowych leków moczopędnych,
w tym hydrochlorotiazydu, z witaminą D lub
solami wapnia może nasilić zwiększenie stężenia
wapnia w surowicy. Równoczesne stosowanie
tiazydowych leków moczopędnych może
prowadzić do wystąpienia hiperkalcemii
u pacjentów z czynnikami predysponującymi do
jej wystąpienia (np. nadczynnością przytarczyc,
guzami o charakterze nowotworowym lub stanami
zależnymi od witaminy D) poprzez zwiększenie
zwrotnego wchłaniania wapnia w kanalikach
nerkowych.

Podwójna blokada układu RAA lekami z grupy ARB, inhibitorami ACE lub aliskirenem
Dane z badania klinicznego wykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron
(RAA) w wyniku jednoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, leków z grupy ARB lub aliskirenu
jest związana z większą częstością występowania zdarzeń niepożądanych, takich jak: niedociśnienie,
hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek) w porównaniu
z zastosowaniem leku z grupy antagonistów układu RAA w monoterapii (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.1).

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża
Amlodypina
Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania amlodypiny u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach
wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję po zastosowaniu dużych dawek (patrz punkt 5.3).
Stosowanie amlodypiny w ciąży zaleca się tylko w przypadkach, gdy nie ma bezpieczniejszej
alternatywy oraz gdy choroba stanowi większe ryzyko dla matki i płodu.

Walsartan
Nie zaleca się stosowania antagonistów receptora angiotensyny II (AIIRAs) w pierwszym trymestrze
ciąży (patrz punkt 4.4). Stosowanie AIIRAs jest przeciwwskazane w drugim i trzecim trymestrze
ciąży (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka działania teratogennego w przypadku narażenia na
inhibitory ACE w pierwszym trymestrze ciąży nie są ostateczne; nie można jednak wykluczyć
niewielkiego zwiększenia ryzyka. Mimo że nie ma danych z kontrolowanych badań
epidemiologicznych dotyczących ryzyka związanego z antagonistami receptora angiotensyny II, z tą
grupą leków mogą wiązać się podobne zagrożenia. O ile kontynuacja leczenia za pomocą antagonisty
receptora angiotensyny II nie jest niezbędna, u pacjentek planujących ciążę należy zastosować inne
leki przeciwnadciśnieniowe, które mają ustalony profil bezpieczeństwa stosowania w ciąży. Po
stwierdzeniu ciąży leczenie antagonistami receptora angiotensyny II należy natychmiast przerwać
i w razie konieczności rozpocząć inne leczenie.

Wiadomo, że narażenie na działanie antagonistów receptora angiotensyny II w drugim i trzecim
trymestrze ciąży powoduje działanie toksyczne na płód (pogorszenie czynności nerek, małowodzie,
opóźnienie kostnienia czaszki) i noworodka (niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze,
hiperkaliemia) (patrz punkt 5.3).

Jeżeli do narażenia na działanie antagonistów receptora angiotensyny II doszło od drugiego trymestru
ciąży, zaleca się badanie ultrasonograficzne nerek i czaszki.

Noworodki, których matki przyjmowały leki z grupy antagonistów receptora angiotensyny II, należy
ściśle obserwować za względu na możliwość wystąpienia niedociśnienia tętniczego (patrz punkty 4.3
i 4.4).

Hydrochlorotiazyd
Doświadczenie ze stosowaniem hydrochlorotiazydu podczas ciąży, a zwłaszcza w pierwszym
trymestrze, jest ograniczone. Brak wystarczających badań na zwierzętach.

Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko. Na podstawie mechanizmu działania farmakologicznego
hydrochlorotiazydu można stwierdzić, że jego stosowanie w drugim i trzecim trymestrze ciąży może
niekorzystnie wpływać na perfuzję płodowo-łożyskową oraz może powodować takie działania u płodu
i noworodka, jak żółtaczka, zaburzenia równowagi elektrolitowej oraz małopłytkowość.

Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd
Brak doświadczenia odnośnie stosowania produktu Avasart Trio u kobiet w ciąży. Na podstawie
dostępnych danych dotyczących poszczególnych składników, nie zaleca się stosowania produktu
Avasart Trio w czasie pierwszego trymestru ciąży, a jego stosowanie w czasie drugiego i trzeciego
trymestru ciąży jest przeciwwskazane (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Karmienie piersią
Amlodypina przenika do mleka ludzkiego. Oszacowano, że odsetek dawki, jaki przyjmuje niemowlę
od karmiącej go piersią matki, mieści się w przedziale międzykwartelowym od 3% do 7%, przy czym
wartość maksymalna wynosi 15%. Wpływ amlodypiny na organizm niemowląt jest nieznany. Brak
informacji dotyczących stosowania walsartanu w trakcie karmienia piersią. Hydrochlorotiazyd
przenika do mleka kobiecego w niewielkich ilościach. Tiazydy stosowane w dużych dawkach
powodując znaczną diurezę mogą hamować laktację. Nie zaleca się stosowania produktu Avasart Trio
w czasie karmienia piersią. W przypadku stosowania produktu w czasie karmienia piersią, należy
stosować jak najmniejsze dawki. Zaleca się podawanie innych produktów, o ustalonym profilu
bezpieczeństwa stosowania podczas karmienia piersią, zwłaszcza noworodka lub wcześniaka.

Płodność
Brak badań klinicznych dotyczących płodności podczas stosowania produktu Avasart Trio.

Walsartan
Walsartan nie wpływał niekorzystnie na sprawność reprodukcyjną samców i samic szczura po podaniu
doustnym dawek do 200 mg/kg/dobę. Dawka ta stanowi 6-krotność maksymalnej dawki zalecanej
u ludzi, podanej w mg/m2 pc. (obliczenia zakładają doustną dawkę 320 mg/dobę i pacjenta o masie
ciała 60 kg).

Amlodypina
U niektórych pacjentów leczonych antagonistami kanałów wapniowych obserwowano odwracalne
zmiany biochemiczne w główkach plemników. Dane kliniczne dotyczące potencjalnego działania
amlodypiny na płodność są niewystarczające. W jednym badaniu z udziałem szczurów obserwowano
wystąpienie działań niepożądanych związanych z płodnością u samców (patrz punkt 5.3).

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Pacjenci stosujący produkt Avasart Trio powinni wziąć pod uwagę możliwość sporadycznego
wystąpienia zawrotów głowy i znużenia podczas prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Amlodypina wywiera mały lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
i obsługiwania maszyn. Zdolność reagowania może ulec osłabieniu, jeśli pacjent przyjmujący produkt
Avasart Trio odczuwa zawroty głowy, bóle głowy, zmęczenie lub nudności.

#### 4.8 Działania niepożądane

Profil bezpieczeństwa stosowania produktu Avasart Trio przedstawiony poniżej powstał na podstawie
badań klinicznych z zastosowaniem produktu zawierającego amlodypinę + walsartan +
hydrochlorotiazyd i znanego profilu bezpieczeństwa stosowania poszczególnych składników:
amlodypiny, walsartanu i hydrochlorotiazydu.

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa
Bezpieczeństwo stosowania produktu zawierającego amlodypinę + walsartan + hydrochlorotiazyd
oceniano stosując maksymalną dawkę wynoszącą 10 mg/320 mg/25 mg w jednym, kontrolowanym,
krótkotrwałym (trwającym 8 tygodni) badaniu klinicznym z udziałem 2271 pacjentów, spośród
których 582 otrzymywało walsartan w skojarzeniu z amlodypiną i hydrochlorotiazydem. Działania
niepożądane były z reguły łagodne i przemijające i tylko w nielicznych przypadkach powodowały
przerwanie stosowania produktu. W tym badaniu klinicznym z grupą kontrolną poddawaną
aktywnemu leczeniu, najczęstszą przyczyną przerwania leczenia produktem zawierającym amlodypinę
+ walsartan + hydrochlorotiazyd były zawroty głowy i niedociśnienie tętnicze (0,7%).

W trwającym 8 tygodni kontrolowanym badaniu klinicznym, w którym stosowano skojarzoną terapię
trzema lekami nie zaobserwowano znaczących, nowych lub niespodziewanych działań niepożądanych
w porównaniu z działaniami niepożądanymi znanymi dla monoterapii lub terapii skojarzonej dwoma
lekami.

Zmiany zaobserwowane w wynikach badań laboratoryjnych w trwającym 8 tygodni kontrolowanym
badaniu klinicznym z użyciem produktu zawierającego amlodypinę + walsartan + hydrochlorotiazyd,
były łagodne i zgodne z mechanizmem farmakologicznym leków stosowanych w monoterapii.
Obecność walsartanu w leczeniu skojarzonym trzema lekami osłabiła hipokaliemiczne działanie
hydrochlorotiazydu.

Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych
Następujące działania niepożądane, wymienione zgodnie z klasyfikacją układów i narządów MedDRA
oraz konwencją MedDRA dotyczącą częstości, dotyczą produktu zawierającego amlodypinę +
walsartan + hydrochlorotiazyd oraz amlodypiny, walsartanu i hydrochlorotiazydu stosowanych
w monoterapii.
Bardzo często: ≥1/10; często: ≥1/100 do <1/10; niezbyt często: ≥1/1 000 do <1/100; rzadko:
≥1/10 000 do <1/1 000; bardzo rzadko: <1/10 000, częstość nieznana (częstość nie może być
określona na podstawie dostępnych danych).

Klasyfikacja
układów
i narządów wg.
MedDRA

Działania
niepożądane
Częstość
Amlodypina +
Walsartan +
Hydrochlorotiazyd

Amlodypina Walsartan Hydrochloro
tiazyd

Nowotwory
łagodne, złośliwe
i nieokreślone
(w tym torbiele
i polipy)

Nieczerniakowe
nowotwory złośliwe
skóry (rak
podstawnokomórkowy
i rak
kolczystokomórkowy
skóry)

-- -- -- Nieznana

Zaburzenia krwi
i układu chłonnego
Agranulocytoza,
niewydolność szpiku
kostnego

-- -- -- Bardzo rzadko

Zmniejszenie stężenia
hemoglobiny
i wartości hematokrytu

-- -- Nieznana --

Niedokrwistość
hemolityczna
-- -- -- Bardzo rzadko

Leukopenia -- Bardzo -- Bardzo rzadko

rzadko
Neutropenia -- -- Nieznana --
Małopłytkowość,
występująca niekiedy
z plamicą

-- Bardzo
rzadko
Nieznana Rzadko

Niedokrwistość
aplastyczna
-- -- -- Nieznana

Zaburzenia układu
immunologicznego
Nadwrażliwość -- Bardzo
rzadko
Nieznana Bardzo rzadko

Zaburzenia
metabolizmu
i odżywiania

Brak łaknienia Niezbyt często -- -- --
Hiperkaliemia Niezbyt często -- -- Rzadko
Hiperglikemia -- Bardzo
rzadko
-- Rzadko

Hiperlipidemia Niezbyt często -- -- --
Hiperurykemia Niezbyt często -- -- Często
Zasadowica
hipochloremiczna
-- -- -- Bardzo rzadko

Hipokaliemia Często -- -- Bardzo często
Hipomagnezemia -- -- -- Często
Hiponatremia Niezbyt często -- -- Często
Pogorszenie
cukrzycowej
równowagi
metabolicznej

-- -- -- Rzadko

Zaburzenia
psychiczne
Depresja -- Niezbyt
często
-- Rzadko

Bezsenność/zaburzenia
snu
Niezbyt często Niezbyt
często
-- Rzadko

Zmiany nastroju -- Niezbyt
często
--

Dezorientacja -- Rzadko -- --
Zaburzenia układu
nerwowego
Zaburzona
koordynacja ruchów
Niezbyt często -- -- --

Zawroty głowy Często Często -- Rzadko
Zawroty głowy
związane ze zmianą
pozycji ciała, zawroty
głowy związane
z wysiłkiem

Niezbyt często -- -- --

Zaburzenia smaku Niezbyt często Niezbyt
często
-- --

Zespół
pozapiramidowy
-- Nieznana -- --

Ból głowy Często Często -- Rzadko
Wzmożone napięcie -- Bardzo
rzadko
-- --

Letarg Niezbyt często -- -- --
Parestezje Niezbyt często Niezbyt
często
-- Rzadko

Neuropatia obwodowa,
neuropatia
Niezbyt często Bardzo
rzadko
-- --

Senność Niezbyt często Często -- --
Omdlenia Niezbyt często Niezbyt
często
-- --

Drżenie -- Niezbyt
często
-- --

Niedoczulica -- Niezbyt
często
-- --

Zaburzenia oka Jaskra ostra
zamykającego się kąta
-- -- -- Nieznana

Zaburzenia widzenia -- Niezbyt
często
-- --

Pogorszenie widzenia Niezbyt często Niezbyt
często
-- Rzadko

Nadmierne
nagromadzenie płynu
między naczyniówką
a twardówką

-- -- -- Nieznana

Zaburzenia ucha
i błędnika
Szumy uszne -- Niezbyt
często
-- --

Zawroty głowy Niezbyt często -- Niezbyt
często
--

Zaburzenia serca Kołatanie serca -- Często -- --
Tachykardia Niezbyt często -- -- --
Arytmie (w tym
bradykardia,
częstoskurcz
komorowy i migotanie
przedsionków)

-- Bardzo
rzadko
-- Rzadko

Zawał mięśnia
sercowego
-- Bardzo
rzadko
-- --

Zaburzenia
naczyniowe
Nagłe zaczerwienienie
twarzy
-- Często -- --

Niedociśnienie Często Niezbyt
często
-- --

Niedociśnienie
ortostatyczne
Niezbyt często -- -- Często

Zapalenie żył,
zakrzepica żylna
Niezbyt często -- -- --

Zapalenie naczyń -- Bardzo
rzadko
Nieznana --

Zaburzenia układu
oddechowego,
klatki piersiowej
i śródpiersia

Kaszel Niezbyt często Bardzo
rzadko
Niezbyt
często
--

Duszność Niezbyt często Niezbyt
często
-- --

Zespół ostrej
niewydolności
oddechowej (ang.
Acute respiratory
distress syndrome,
ARDS) (patrz punkt
4.4)

-- -- -- Bardzo rzadko

Zespół zaburzeń
oddechowych, obrzęk
płuc, zapalenie płuc

-- -- -- Bardzo rzadko

Zapalenie błony
śluzowej nosa
-- Niezbyt
często
-- --

Podrażnienie gardła Niezbyt często -- -- --
Zaburzenia
żołądka i jelit
Uczucie dyskomfortu
w jamie brzusznej, ból
w nadbrzuszu

Niezbyt często Często Niezbyt
często
Rzadko

Nieprzyjemny zapach Niezbyt często -- -- --

z ust
Zmiana rytmu
wypróżnień
-- Niezbyt
często
-- --

Zaparcie -- -- -- Rzadko
Zmniejszony apetyt -- -- Często
Biegunka Niezbyt często Niezbyt
często
-- Rzadko

Suchość błony
śluzowej jamy ustnej
Niezbyt często Niezbyt
często
-- --

Niestrawność Często Niezbyt
często
-- --

Nieżyt błony śluzowej
żołądka
-- Bardzo
rzadko
-- --

Rozrost dziąseł -- Bardzo
rzadko
-- --

Nudności Niezbyt często Często -- Często
Zapalenie trzustki -- Bardzo
rzadko
-- Bardzo rzadko

Wymioty Niezbyt często Niezbyt
często
-- Często

Obrzęk
naczynioruchowy jelit
-- -- Bardzo
rzadko
--

Zaburzenia
wątroby i dróg
żółciowych

Nieprawidłowe wyniki
prób czynnościowych
wątroby, łącznie ze
zwiększeniem stężenia
bilirubiny we krwi

-- Bardzo
rzadko**
Nieznana --

Zapalenie wątroby -- Bardzo
rzadko
-- --

Cholestaza
wewnątrzwątrobowa,
żółtaczka

-- Bardzo
rzadko
-- Rzadko

Zaburzenia skóry
i tkanki podskórnej
Łysienie -- Niezbyt
często
--

Obrzęk
naczynioruchowy
-- Bardzo
rzadko
Nieznana --

Pęcherzowe zapalenie
skóry
-- -- Nieznana --

Skórne reakcje
toczniopodobne,
uaktywnienie skórnej
postaci tocznia
rumieniowatego

-- -- -- Bardzo rzadko

Rumień
wielopostaciowy
-- Bardzo
rzadko
-- Nieznana

Wykwit -- Niezbyt
często
-- --

Nadmierne pocenie się Niezbyt często Niezbyt
często
-- --

Reakcje
nadwrażliwości na
światło*

-- Bardzo
rzadko
-- Rzadko

Świąd Niezbyt często Niezbyt
często
Nieznana --

Plamica -- Niezbyt
często
-- Rzadko

Wysypka -- Niezbyt
często
Nieznana Często

Odbarwienie skóry -- Niezbyt
często
-- --

Pokrzywka i inne
formy wysypki
-- Bardzo
rzadko
-- Często

Martwicze zapalenie
naczyń krwionośnych
i toksyczna rozpływna
martwica naskórka

-- Nieznana -- Bardzo rzadko

Złuszczające zapalenie
skóry
-- Bardzo
rzadko
-- --

Zespół StevensaJohnsona
-- Bardzo
rzadko
-- --

Obrzęk Quinckego -- Bardzo
rzadko
-- --

Zaburzenia
mięśniowoszkieletowe
i tkanki łącznej

Ból stawów -- Niezbyt
często
-- --

Ból pleców Niezbyt często Niezbyt
często
-- --

Obrzęk stawów Niezbyt często -- -- --
Skurcz mięśni Niezbyt często Niezbyt
często
-- Nieznana

Osłabienie mięśni Niezbyt często -- -- --
Ból mięśniowy Niezbyt często Niezbyt
często
Nieznana --

Ból kończyn Niezbyt często -- -- --
Obrzęk kostek -- Często -- --
Zaburzenia nerek
i dróg moczowych
Zwiększenie stężenia
kreatyniny we krwi
Niezbyt często -- Nieznana --

Zaburzenia mikcji -- Niezbyt
często
-- --

Oddawanie moczu
w nocy
-- Niezbyt
często
-- --

Częstomocz Często Niezbyt
często
-- --

Zaburzenia czynności
nerek
-- -- -- Nieznana

Ostra niewydolność
nerek
Niezbyt często -- -- Nieznana

Niewydolność nerek
i zaburzenie czynności
nerek

-- -- Nieznana Rzadko

Zaburzenia układu
rozrodczego
i piersi

Impotencja Niezbyt często Niezbyt
często
-- Często

Ginekomastia Niezbyt
często
-- --

Zaburzenia
ogólne i stany
w miejscu podania

Abazja, zaburzenia
chodu
Niezbyt często -- -- --

Osłabienie Niezbyt często Niezbyt
często
-- Nieznana

Niepokój, złe
samopoczucie
Niezbyt często Niezbyt
często
-- --

Zmęczenie Często Często Niezbyt
często
--

Ból w klatce Niezbyt często Niezbyt -- --

piersiowej
niezwiązany z sercem
często

Obrzęk Często Często -- --
Ból -- Niezbyt
często
-- --

Gorączka -- -- -- Nieznana
Badania
diagnostyczne
Zwiększenie stężenia
lipidów
-- -- -- Bardzo często

Zwiększenie stężenia
azotu mocznikowego
we krwi

Niezbyt często -- -- --

Zwiększenie stężenia
kwasu moczowego we
krwi

Niezbyt często -- --

Cukromocz -- -- -- Rzadko
Zmniejszenie stężenia
potasu we krwi
Niezbyt często -- -- --

Zwiększenie stężenia
potasu we krwi
-- -- Nieznana --

Zwiększenie masy
ciała
Niezbyt często Niezbyt
często
-- --

Zmniejszenie masy
ciała
-- Niezbyt
często
-- --

* Patrz punkt 4.4 Nadwrażliwość na światło
** W większości przypadków odpowiadające cholestazie

Opis wybranych działań niepożądanych

Nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry: na podstawie danych dostępnych z badań
epidemiologicznych stwierdzono związek pomiędzy łączną dawką hydrochlorotiazydu
a występowaniem NMSC (patrz również punkty 4.4 i 5.1).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

Objawy
Brak doświadczeń z przedawkowaniem produktu Avasart Trio. Głównym objawem przedawkowania
walsartanu jest znaczne niedociśnienie z zawrotami głowy. Przedawkowanie amlodypiny może
objawiać się nadmiernym rozszerzeniem naczyń obwodowych i, ewentualnie, częstoskurczem
odruchowym. Podczas stosowania amlodypiny zgłaszano znaczące i potencjalnie długotrwałe
niedociśnienie systemowe, w tym wstrząs i zgon.

Rzadko notowano niekardiogenny obrzęk płuc w następstwie przedawkowania amlodypiny, mogący
wystąpić z opóźnieniem (do 24-48 godzin po przyjęciu) i powodujący konieczność wspomagania
oddychania. Czynnikami predysponującymi mogą być wczesne działania resuscytacyjne (w tym
przeciążenie płynami) mające na celu utrzymanie perfuzji i pojemności minutowej serca.

Leczenie
Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd
Klinicznie istotne niedociśnienie spowodowane przedawkowaniem produktu Avasart Trio wymaga
aktywnego leczenia wspomagającego układ sercowo-naczyniowy, w tym częstego monitorowania
czynności serca i układu oddechowego, uniesienia kończyn oraz kontroli objętości
wewnątrznaczyniowej i ilości oddawanego moczu. W celu przywrócenia napięcia naczyń
krwionośnych i ciśnienia tętniczego, można zastosować lek zwężający naczynia krwionośne, pod
warunkiem, że nie ma dla niego przeciwwskazań. Glukonian wapnia podany dożylnie może być
korzystny dla odwrócenia skutków blokady kanału wapniowego.

Amlodypina
Jeśli spożycie nastąpiło niedawno, można wywołać wymioty lub przeprowadzić płukanie żołądka.
Podanie węgla aktywnego zdrowym ochotnikom bezpośrednio lub 2 godziny po zażyciu amlodypiny
wykazało znaczne zmniejszenie absorpcji tej substancji. Usunięcie amlodypiny za pomocą
hemodializy jest mało prawdopodobne.

Walsartan
Usunięcie walsartanu za pomocą hemodializy jest mało prawdopodobne.

Hydrochlorotiazyd
Przedawkowanie hydrochlorotiazydu związane jest z niedoborem elektrolitów (hipokaliemią,
hipochloremią) oraz odwodnieniem spowodowanym wzmożoną diurezą. Do najczęściej
występujących objawów przedmiotowych i podmiotowych przedawkowania należą nudności
i senność. Hipokaliemia może spowodować skurcze mięśni i (lub) wyraźne zaburzenia rytmu serca
związane z jednoczesnym przyjmowaniem glikozydów naparstnicy lub pewnych leków
przeciwarytmicznych.
Nie ustalono stopnia w jakim hydrochlorotiazyd jest usuwany za pomocą hemodializy.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki działające na układ renina-angiotensyna, antagoniści angiotensyny
II, inne leki złożone, kod ATC: C09DX01

Mechanizm działania
Produkt Avasart Trio zawiera trzy składniki przeciwnadciśnieniowe o uzupełniających się
mechanizmach kontrolowania ciśnienia krwi u pacjentów z samoistnym nadciśnieniem tętniczym:
amlodypina należy do grupy antagonistów wapnia, walsartan do grupy leków będących antagonistami
angiotensyny II, a hydrochlorotiazyd należy do grupy tiazydowych leków moczopędnych. Skojarzenie
tych substancji powoduje addytywne działanie przeciwnadciśnieniowe.

Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd
Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania
Produkt zawierający amlodypinę + walsartan + hydrochlorotiazyd był analizowany w podwójnie
zaślepionym badaniu kontrolowanym substancją czynną z udziałem pacjentów z nadciśnieniem
tętniczym. W sumie w badaniu wzięło udział 2271 pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim
nadciśnieniem (średnie wyjściowe skurczowe/rozkurczowe ciśnienie krwi wynosiło 170/107 mmHg),
którym podawano produkt zawierający amlodypinę + walsartan + hydrochlorotiazyd w dawce 10 mg
+ 320 mg + 25 mg; walsartan + hydrochlorotiazyd w dawce 320 mg + 25 mg; amlodypinę + walsartan
w dawce 10 mg + 320 mg lub hydrochlorotiazyd + amlodypinę w dawce 25 mg + 10 mg. W chwili

rozpoczęcia badania pacjentom przepisywano mniejsze dawki w leczeniu skojarzonym, a następnie
dawki stopniowo zwiększano, tak, by w tygodniu 2 uzyskać dawki w pełnej wysokości.

W tygodniu 8 średnie zmniejszenie skurczowego/rozkurczowego ciśnienia krwi wyniosło
39,7/24,7 mmHg po zastosowaniu produktu zawierającego amlodypinę + walsartan +
hydrochlorotiazyd; 32,0/19,7 mmHg w grupie walsartanu + hydrochlorotiazydu; 33,5/21,5 mmHg
w grupie amlodypiny + walsartanu oraz 31,5/19,5 mmHg w grupie amlodypiny + hydrochlorotiazydu.
Terapia trójskładnikowa skojarzona była statystycznie bardziej skuteczna od każdej z trzech
dwuskładnikowych terapii skojarzonych w obniżaniu rozkurczowego i skurczowego ciśnienia krwi.
Obniżenie skurczowego/rozkurczowego ciśnienia krwi pod wpływem produktu zawierającego
amlodypinę + walsartan + hydrochlorotiazyd było o 7,6/5,0 mmHg większe niż po zastosowaniu
walsartanu z hydrochlorotiazydem, o 6,2/3,3 mmHg większe w porównaniu z leczeniem amlodypiną
z walsartanem oraz o 8,2/5,3 mmHg większe niż po zastosowaniu amlodypiny z hydrochlorotiazydem.
Pełne działanie przeciwnadciśnieniowe uzyskiwano po 2 tygodniach leczenia maksymalnymi
dawkami zawierającego amlodypinę + walsartan + hydrochlorotiazyd. U statystycznie większego
odsetka pacjentów uzyskano kontrolę ciśnienia krwi (<140/90 mmHg) w grupie leczonej produktem
zawierający ammlodypinę + walsartan + hydrochlorotiazyd (71%) w porównaniu z każdą z trzech
dwuskładnikowych terapii skojarzonych (45-54%) (p<0,0001).

W podgrupie 283 pacjentów, w której dokonano całodobowego ambulatoryjnego pomiaru ciśnienia
krwi, klinicznie i statystycznie większe obniżenie skurczowego i rozkurczowego ciśnienia krwi
w ciągu 24 godzin obserwowano w trójskładnikowej terapii skojarzonej w porównaniu z leczeniem
skojarzonym walsartanem z hydrochlorotiazydem, walsartanem z amlodypiną oraz
hydrochlorotiazydem z amlodypiną.

Amlodypina
Mechanizm działania
Amlodypina - składnik produktu zawierającego amlodypinę + walsartan + hydrochlorotiazyd hamuje
wejście jonów wapnia przez błony komórkowe do komórek mięśnia sercowego oraz mięśni gładkich
naczyń krwionośnych. Mechanizm działania przeciwnadciśnieniowego amlodypiny opiera się na
bezpośrednim działaniu rozkurczającym mięśnie gładkie naczyń krwionośnych, powodującym
zmniejszenie obwodowego oporu naczyniowego i ciśnienia krwi.

Działanie farmakodynamiczne
Dane doświadczalne wskazują, że amlodypina przyłącza się zarówno w miejscach wiązania
pochodnych dihydropirydyny, jak i pochodnych nie-dihydropirydynowych. Kurczliwość mięśnia
sercowego i mięśni gładkich naczyń krwionośnych zależy od przemieszczania się
zewnątrzkomórkowych jonów wapnia do komórek mięśni poprzez specjalne kanały jonowe.

Po podaniu dawek terapeutycznych pacjentom z nadciśnieniem, amlodypina powoduje rozszerzenie
naczyń krwionośnych, skutkujące zmniejszeniem ciśnienia krwi w pozycji leżącej i stojącej.
Obniżeniu ciśnienia krwi podczas przedłużonego podawania nie towarzyszy istotna zmiana częstości
skurczów serca ani stężeń amin katecholowych w osoczu.

Stężenia w osoczu korelują ze skutecznością zarówno u pacjentów młodych, jak również u pacjentów
w podeszłym wieku.

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i z prawidłową czynnością nerek, dawki terapeutyczne
amlodypiny skutkowały zmniejszeniem nerkowego oporu naczyniowego i zwiększeniem
współczynnika przesączania kłębuszkowego oraz efektywnego nerkowego przepływu osocza, bez
zmiany frakcji przesączania lub występowania białkomoczu.

Podobnie jak w przypadku innych leków blokujących kanały wapniowe, pomiary hemodynamiczne
czynności serca w spoczynku i podczas ćwiczeń fizycznych (lub marszu) u pacjentów z prawidłową
czynnością komór, leczonych amlodypiną na ogół wykazywały niewielkie zwiększenie wskaźnika
sercowego bez istotnego wpływu na dP/dt lub na ciśnienie końcoworozkurczowe i pojemność
końcoworozkurczową lewej komory. W badaniach hemodynamicznych, amlodypina podawana

w zakresie dawek terapeutycznych zdrowym zwierzętom i ludziom, nie wykazywała ujemnego
działania inotropowego, u ludzi nawet po podaniu w skojarzeniu z beta-adrenolitykami.

Amlodypina nie zmienia czynności węzła zatokowo-przedsionkowego ani przewodzenia
przedsionkowo-komorowego u zdrowych zwierząt i ludzi. W badaniach klinicznych, w których
amlodypinę podawano w skojarzeniu z lekami beta-adrenolitycznymi pacjentom z nadciśnieniem
tętniczym lub dusznicą bolesną, nie obserwowano działań niepożądanych w badaniach
elektrokardiograficznych.

Amlodypinę badano u pacjentów z przewlekłą stabilną dusznicą bolesną, dusznicą naczynioskurczową
i udokumentowaną angiograficznie chorobą wieńcową.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania
Stosowanie u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym
Podczas randomizowanego, podwójnie zaślepionego badania chorobowości i śmiertelności
prowadzonego pod nazwą ALLHAT (Antihypertensive and Lipid-Lowering treatment to prevent Heart
Attack Trial) dokonano porównania nowszych terapii: amlodypiny w dawce 2,5-10 mg/dobę
(antagonisty kanałów wapniowych) lub lizynoprylu w dawce 10-40 mg/dobę (inhibitora ACE) jako
leczenia pierwszego rzutu z podawaniem diuretyku tiazydowego, chlortalidonu w dawce 12,5-
25 mg/dobę pacjentom z nadciśnieniem tętniczym w stopniu od łagodnego do umiarkowanego.

Do badania zrandomizowano łącznie 33357 pacjentów z nadciśnieniem w wieku 55 lat i starszych,
których następnie poddano obserwacji trwającej średnio 4,9 lat. U pacjentów występował co najmniej
jeden dodatkowy czynnik ryzyka choroby niedokrwiennej serca, w tym: przebyty zawał mięśnia
sercowego lub udar (>6 miesięcy przed włączeniem do badania) lub udokumentowane rozpoznanie
innej sercowo-naczyniowej choroby miażdżycowej (łącznie 51,5%), cukrzyca typu II (36,1%),
stężenie cholesterolu HDL <35 mg/dl lub <0,906 mmol/L (11,6%), przerost lewej komory serca
rozpoznany w badaniu EKG lub w badaniu echokardiograficznym (20,9%), czynne palenie tytoniu
(21,9%).

Pierwszorzędowy punkt końcowy był złożony z choroby niedokrwiennej serca zakończonej zgonem
lub zawału mięśnia sercowego niepowodującego zgonu pacjenta. Nie stwierdzono istotnej różnicy w
odniesieniu do pierwszorzędowego punktu końcowego pomiędzy leczeniem opartym na podawaniu
amlodypiny a terapią z użyciem chlortalidonu: wskaźnik ryzyka (RR) 0,98 95% CI (0,90-1,07)
p=0,65. Wśród drugorzędowych punktów końcowych częstość występowania niewydolności serca
(element złożonego sercowo-naczyniowego punktu końcowego) była istotnie większa w grupie
amlodypiny w porównaniu z grupą chlortalidonu (10,2% w porównaniu z 7,7%, RR 1,38, 95% CI
[1,25-1,52] p<0,001). Nie obserwowano jednak istotnej różnicy w śmiertelności z jakiejkolwiek
przyczyny pomiędzy leczeniem amlodypiną a terapią chlortalidonem RR 0,96 95% CI [0,89-1,02]
p=0,20.

Walsartan
Mechanizm działania
Walsartan jest doustnym, silnym, swoistym antagonistą receptora angiotensyny II. Działa wybiórczo
na odpowiedzialny za znane działanie angiotensyny II podtyp receptora AT1.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania
Podanie walsartanu pacjentom z nadciśnieniem tętniczym prowadziło do spadku ciśnienia krwi bez
wpływu na częstość tętna.

U większości pacjentów po podaniu pojedynczej dawki doustnej, początek działania
przeciwnadciśnieniowego występuje w ciągu 2 godzin, a maksymalny spadek ciśnienia krwi jest
osiągany w ciągu 4-6 godzin. Działanie przeciwnadciśnieniowe utrzymuje się przez 24 godziny po
podaniu leku. Podczas wielokrotnego podawania, maksymalne obniżenie ciśnienia krwi przy
jakiejkolwiek dawce jest na ogół osiągane w ciągu 2-4 tygodni.

Hydrochlorotiazyd
Mechanizm działania
Tiazydowe leki moczopędne działają głównie w dystalnych nerkowych kanalikach krętych.
Wykazano, że w korze nerki znajduje się receptor o dużym powinowactwie będący głównym
miejscem wiązania dla moczopędnego działania tiazydów oraz hamowania transportu NaCl
w dystalnych nerkowych kanalikach krętych. Mechanizm działania tiazydowych leków
moczopędnych polega na hamowaniu transportu błonowego Na+Cl-, prawdopodobnie w drodze
konkurowania o miejsca Cl-, wpływając na proces wchłaniania zwrotnego elektrolitów: działanie
bezpośrednie polega na zwiększeniu wydalania sodu i chlorków w przybliżeniu w równym stopniu,
a działanie pośrednie to działanie moczopędne, zmniejszające objętość osocza, a w rezultacie
zwiększające aktywność reninową osocza, zwiększające wydzielanie aldosteronu, zwiększające
wydalanie potasu z moczem i zmniejszające stężenie potasu w surowicy.

Nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry:

Na podstawie danych dostępnych z badań epidemiologicznych stwierdzono związek między łączną
dawką hydrochlorotiazydu a występowaniem NMSC.W jednym z badań uczestniczyło 71 533 osób
z BCC i 8 629 osób z SCC, które porównywano z grupami kontrolnymi z tej samej populacji
obejmującej odpowiednio 1 430 833 i 172 462 osoby. Duży stopień narażenia na hydrochlorotiazyd
(łączna dawka ≥50 000 mg) wiązał się ze skorygowanym ilorazem szans (OR) dla BCC rzędu 1,29
(95% CI: 1,23-1,35), a dla SCC rzędu 3,98 (95% CI: 3,68-4,31). Stwierdzono wyraźną zależność
między łączną dawką a skutkiem zarówno w przypadku BCC, jak i SCC. W innym badaniu wykazano
możliwy związek stopnia narażenia na hydrochlorotiazyd z występowaniem nowotworów złośliwych
warg (SCC): w badaniu porównywano 633 przypadki nowotworów złośliwych warg i 63 067 osób
z tej samej populacji tworzących grupę kontrolną z zastosowaniem strategii jednoczesnego zbioru
ryzyka. Stwierdzono zależność między łączną dawką a odpowiedzią ze skorygowanym OR rzędu 2,1
(95% CI: 1,7-2,6), która wzrastała do OR 3,9 (3,0-4,9) w przypadku dużego stopnia narażenia
(~25000 mg) i OR 7,7 (5,7-10,5) dla największych łącznych dawek (~100 000 mg) (patrz również
punkt 4.4).

Dzieci i młodzież
Europejska Agencja Leków uchyliła obowiązek dołączania wyników badań produktu zawierającego
amlodypinę + walsartan + hydrochlorotiazyd we wszystkich podgrupach populacji dzieci i młodzieży
w samoistnym nadciśnieniu tętniczym (stosowanie u dzieci i młodzieży, patrz punkt 4.2).

Inne: podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA)

Dwa duże randomizowane, kontrolowane badania kliniczne ONTARGET (ang. ONgoing Telmistartan
Alone and in combination with Ramipril Global Endpoint Trial) i VA NEPHROND (ang. The
Veterans Affairs Nefropathy in Diabetes) badały jednoczesne zastosowanie inhibitora ACE z lekami
z grupy ARB.

Badanie ONTARGET było przeprowadzone z udziałem pacjentów z chorobami układu sercowonaczyniowego, chorobami naczyń mózgowych w wywiadzie lub cukrzycą typu 2 z towarzyszącymi,
udowodnionymi uszkodzeniami narządów docelowych. Badanie VA NEPHRON-D było
przeprowadzone z udziałem pacjentów z cukrzycą typu 2 oraz z nefropatią cukrzycową.

Badania te wykazały brak istotnego korzystnego wpływu na parametry nerkowe i (lub) wyniki
w zakresie chorobowości oraz śmiertelności sercowo-naczyniowej, podczas gdy zaobserwowano
zwiększone ryzyko hiperkaliemii, ostrego uszkodzenia nerek i (lub) niedociśnienia, w porównaniu
z monoterapią. Ze względu na podobieństwa w zakresie właściwości farmakodynamicznych tych
leków, przytoczone wyniki również mają znaczenie w przypadku innych inhibitorów ACE oraz leków
z grupy ARB.

Dlatego też u pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy jednocześnie stosować inhibitorów ACE
oraz lek z grupy ARB (patrz punkt 4.4).

Badanie ALTITUDE (ang. Aliskiren Trial in Type 2 Diabetes Using Cardiovascular and Renal
Disease Endpoints) było zaprojektowane w celu zbadania korzyści z dodania aliskirenu do
standardowego leczenia inhibitorem ACE lub leku z grupy ARB u pacjentów z cukrzycą typu 2
i przewlekłą chorobą nerek oraz/lub z chorobą układu sercowo-naczyniowego. Badanie zostało
przedwcześnie przerwane z powodu zwiększonego ryzyka działań niepożądanych. Zgony sercowonaczyniowe i udary mózgu występowały częściej w grupie otrzymującej aliskiren w odniesieniu do
grupy placebo. W grupie otrzymującej aliskiren odnotowano również częstsze występowanie zdarzeń
niepożądanych, w tym ciężkich zdarzeń niepożądanych (hiperkaliemia, niedociśnienie i niewydolność
nerek) względem grupy placebo.

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Liniowość
Amlodypina, walsartan i hydrochlorotiazyd charakteryzują się farmakokinetyką liniową.

Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd
Po doustnym podaniu produktu Avasart Trio zdrowym osobom dorosłym maksymalne stężenia
amlodypiny, walsartanu i hydrochlorotiazydu w osoczu osiągane są odpowiednio po 6-8 godzinach,
3 godzinach i 2 godzinach. Szybkość i intensywność wchłaniania amlodypiny, walsartanu
i hydrochlorotiazydu z produktu Avasart Trio są takie same jak po podaniu w postaci pojedynczych
substancji.

Amlodypina
Wchłanianie
Po podaniu doustnym dawek terapeutycznych samej amlodypiny, maksymalne stężenie w osoczu
osiągane jest po 6-12 godzinach. Całkowita biodostępność wynosi od 64% do 80%. Przyjmowanie
pokarmu nie ma wpływu na biodostępność amlodypiny.

Dystrybucja
Objętość dystrybucji wynosi około 21 L/kg. Badania in vitro z amlodypiną wykazały, że około 97,5%
leku znajdującego się w krwiobiegu wiąże się z białkami osocza.

Metabolizm
Amlodypina jest w znacznym stopniu (około 90%) metabolizowana w wątrobie do nieaktywnych
metabolitów.

Eliminacja
Eliminacja amlodypiny z osocza przebiega dwufazowo, z okresem półtrwania w fazie eliminacji
wynoszącym około 30 do 50 godzin. Stężenia w osoczu w stanie stacjonarnym osiągane są po stałym
podawaniu przez 7-8 dni. Dziesięć procent wyjściowej amlodypiny i 60% jej metabolitów zostaje
wydalone z moczem.

Walsartan
Wchłanianie
Po podaniu doustnym samego walsartanu, maksymalne stężenia w osoczu osiągane są po 2-4
godzinach. Średnia bezwzględna biodostępność wynosi 23%. Pokarm zmniejsza całkowity wpływ
walsartanu na organizm (mierzony jako pole pod krzywą, AUC) o około 40%, a maksymalne stężenie
w osoczu (Cmax) o około 50%, chociaż od około 8 godzin po podaniu stężenie walsartanu w osoczu
jest podobne w grupie pacjentów po posiłku i w grupie pacjentów na czczo. Zmniejszeniu AUC nie
towarzyszy jednak klinicznie istotne osłabienie działania terapeutycznego, i dlatego walsartan może
być podawany zarówno z pokarmem, jak i bez.

Dystrybucja
Objętość dystrybucji walsartanu w stanie stacjonarnym po podaniu dożylnym wynosi około 17 litrów,
co wskazuje, że walsartan nie przedostaje się w dużym stopniu do tkanek. Walsartan w znacznym
stopniu wiąże się z białkami osocza (94-97%), głównie z albuminami.

Metabolizm
Walsartan nie ulega znacznym przekształceniom, tylko około 20% dawki jest wydalane w postaci
metabolitów. W osoczu zidentyfikowano hydroksymetabolit w małych stężeniach (mniej niż 10%
AUC walsartanu). Metabolit ten jest nieaktywny farmakologicznie.

Eliminacja
Walsartan charakteryzuje się wielowykładniczą kinetyką rozpadu (t½α <1 h i t½ß około 9 h). Większość
walsartanu jest wydalana z kałem (około 83% dawki) i w moczu (około 13% dawki), głównie
w postaci niezmienionej. Po podaniu dożylnym, klirens osoczowy walsartanu wynosi około 2 L/h,
a klirens nerkowy - 0,62 L/h (około 30% klirensu całkowitego). Okres półtrwania walsartanu wynosi
6 godzin.

Hydrochlorotiazyd
Wchłanianie
Wchłanianie hydrochlorotiazydu po podaniu dawki doustnej następuje szybko (tmax około 2 godzin).
Zwiększenie średniego pola powierzchni pod krzywą jest liniowe i proporcjonalne do dawki
w zakresie dawek terapeutycznych.

Wpływ pokarmu na wchłanianie hydrochlorotiazydu, jeśli istnieje, ma minimalne znaczenie kliniczne.
Bezwzględna dostępność biologiczna hydrochlorotiazydu po podaniu doustnym wynosi 70%.

Dystrybucja
Pozorna objętość dystrybucji wynosi 4–8 L/kg. Hydrochlorotiazyd znajdujący się w układzie krążenia
wiąże się z białkami osocza (40–70%), głównie z albuminami. Hydrochlorotiazyd ulega również
kumulacji w erytrocytach w ilości stanowiącej około 3-krotność kumulacji w osoczu.

Metabolizm
Hydrochlorotiazyd jest wydalany głównie w postaci niezmienionej.

Eliminacja
Hydrochlorotiazyd jest usuwany z osocza a jego okres półtrwania wynosi średnio od 6 do 15 godzin
w końcowej fazie eliminacji. Wielokrotne podawanie hydrochlorotiazydu nie powoduje zmian jego
właściwości farmakokinetycznych, a dawkowanie raz na dobę skutkuje minimalną kumulacją leku.
Ponad 95% wchłoniętej dawki jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej. Klirens nerkowy
polega na biernej filtracji i czynnym wydzielaniu do kanalików nerkowych.

Szczególne grupy pacjentów

Dzieci i młodzież (w wieku poniżej 18 lat)
Brak danych farmakokinetycznych w populacji dzieci i młodzieży.

Pacjenci w podeszłym wieku (w wieku 65 lat i powyżej)
Czas do uzyskania maksymalnego stężenia amlodypiny w osoczu jest podobny u młodych pacjentów
i u pacjentów w podeszłym wieku. U pacjentów w podeszłym wieku, klirens amlodypiny ma
tendencję do zmniejszania się, powodując zwiększenie pola pod krzywą (AUC) i wydłużenie okresu
półtrwania w fazie eliminacji. Średnie ogólnoustrojowe AUC dla walsartanu jest większe o 70%
u pacjentów w podeszłym wieku niż u młodych pacjentów, dlatego też w przypadku zwiększania
dawki zaleca się zachowanie ostrożności.

Pole pod krzywą AUC walsartanu jest nieznacznie zwiększone u pacjentów w podeszłym wieku
w porównaniu z pacjentami młodymi, jednak nie wykazano, by różnice te miały jakiekolwiek
znaczenie kliniczne.

Ograniczone dane wskazują, że układowy klirens hydrochlorotiazydu jest zmniejszony u pacjentów
w podeszłym wieku, zarówno zdrowych jak i chorujących na nadciśnienie, w porównaniu ze
zdrowymi młodymi ochotnikami.

Trzy składniki produktu są równie dobrze tolerowane przez pacjentów młodych, jak przez osoby
w podeszłym wieku, dlatego zaleca się stosowanie zwykłego dawkowania (patrz punkt 4.2).

Zaburzenia czynności nerek
Zaburzenia czynności nerek nie wpływają w sposób istotny na farmakokinetykę amlodypiny. Zgodnie
z oczekiwaniami w przypadku produktu, którego klirens nerkowy wynosi tylko 30% całkowitego
klirensu osoczowego, nie zauważono korelacji pomiędzy czynnością nerek a całkowitym wpływem
walsartanu na organizm.

Pacjenci z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek mogą zatem otrzymywać
zazwyczaj stosowaną dawkę początkową produktu leczniczego (patrz punkt 4.2 i 4.4).

W przypadku zaburzeń czynności nerek średnie maksymalne stężenia i wartości AUC
hydrochlorotiazydu są zwiększone a szybkość wydalania z moczem jest zmniejszona. U pacjentów
z łagodnym do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek, obserwowano 3-krotne zwiększenie
wartości AUC hydrochlorotiazydu. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek,
obserwowano 8-krotne zwiększenie wartości AUC. Stosowanie produktu Avasart Trio jest
przeciwwskazane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, anurią lub poddawanych
dializie (patrz punkt 4.3).

Zaburzenia czynności wątroby
Dostępne są tylko ograniczone dane kliniczne dotyczące stosowania amlodypiny u pacjentów
z zaburzeniami czynności wątroby. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby klirens
amlodypiny jest zmniejszony, co powoduje zwiększenie AUC o około 40-60%. U pacjentów
z łagodną do umiarkowanej przewlekłą chorobą wątroby, całkowity wpływ walsartanu na organizm
(mierzony wartością AUC) jest przeciętnie dwukrotnie większy niż u zdrowych ochotników
(dobranych według wieku, płci i masy ciała). Ze względu na wchodzący w skład produktu walsartan,
produkt Avasart Trio jest przeciwwskazany u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (patrz
punkty 4.2 i 4.3).

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd
W szeregu nieklinicznych badań dotyczących bezpieczeństwa prowadzonych na kilku gatunkach
zwierząt, którym podawano amlodypinę, walsartan, hydrochlorotiazyd, a także skojarzenie walsartanu
z hydrochlorotiazydem, amlodypiny z walsartanem oraz amlodypiny z walsartanem
i hydrochlorotiazydem nie stwierdzono toksycznego działania ogólnoustrojowego lub toksycznego
wpływu na narządy docelowe, które mogłyby mieć niekorzystny wpływ na kliniczne zastosowanie
produktu Avasart Trio u ludzi.

Przedkliniczne badania nad bezpieczeństwem, trwające do 13 tygodni prowadzono na szczurach,
którym podawano skojarzenie amlodypiny z walsartanem i hydrochlorotiazydem. Leczenie skojarzone
spowodowało przewidywane zmniejszenie masy czerwonokrwinkowej (erytrocytów, hemoglobiny,
hematokrytu i retykulocytów), zwiększenie stężenia mocznika w surowicy, zwiększenie stężenia
kreatyniny w surowicy, zwiększenie stężenia potasu w surowicy, zwiększenie liczby komórek
przykłębuszkowych (ang. juxtaglomerular, JG) w nerkach oraz miejscowe nadżerki w żołądku
gruczołowym szczura. Wszystkie te zmiany były odwracalne po 4-tygodniowym okresie zdrowienia
i są uważane za nasilenie działań farmakologicznych.

Amlodypina
Toksyczny wpływ na reprodukcję
Badania wpływu na reprodukcję przeprowadzone u szczurów i myszy wykazały opóźnienie daty
porodu, wydłużenie czasu trwania porodu i zmniejszoną przeżywalność potomstwa po zastosowaniu
amlodypiny w dawkach mniej więcej 50-kronie większych od maksymalnej zalecanej dawki dla ludzi,
w mg/kg.

Zaburzenia płodności
Nie stwierdzono wpływu amlodypiny podawanej w dawkach do 10 mg/kg/dobę (w przeliczeniu na
mg/m2 powierzchni ciała, ośmiokrotnie* większej od maksymalnej zalecanej dawki dla ludzi
wynoszącej 10 mg) na płodność u szczurów (u samców przez 64 dni i samic przez 14 dni przed
parowaniem). W innym badaniu na szczurach, w którym samcom podawano bezylan amlodypiny
w dawce porównywalnej do stosowanej u ludzi, w mg/kg, przez 30 dni, stwierdzono zarówno
zmniejszenie stężenia hormonu folikulotropowego i testosteronu w osoczu, jak i zmniejszenie gęstości
nasienia, liczby dojrzałych spermatyd i komórek Sertoliego.

Rakotwórczość, mutageneza
U szczurów i myszy otrzymujących amlodypinę w karmie przez dwa lata, w ilości tak dobranej, aby
zapewnić dawkę dobową 0,5, 1,25 i 2,5 mg/kg/dobę, nie stwierdzono oznak działania rakotwórczego.
Największa dawka (u myszy zbliżona, a u szczurów dwukrotnie większa od maksymalnej zalecanej
dawki dla ludzi, wynoszącej 10 mg, w mg/m2 powierzchni ciała*) była zbliżona do maksymalnej
tolerowanej dawki dla myszy, ale nie dla szczurów.

W badaniach mutagenności nie stwierdzono działań związanych z podawanym lekiem na poziomie
genów ani chromosomów.

*W oparciu o masę ciała pacjenta wynoszącą 50 kg.

Walsartan
Dane niekliniczne, wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących
bezpieczeństwa stosowania, farmakologii, badań toksyczności po podaniu wielokrotnym,
genotoksyczności, rakotwórczości, oraz toksycznego wpływu na rozród i rozwój potomstwa, nie
ujawniają szczególnego zagrożenia dla człowieka.

U szczurów dawki toksyczne u matki (600 mg/kg/dobę) w trakcie ostatnich dni ciąży i laktacji
prowadziły do mniejszego wskaźnika przeżywalności, mniejszego przyrostu masy ciała i opóźnienia
rozwoju (oddzielnie małżowiny usznej i otwór w kanale słuchowym) u potomstwa (patrz punkt 4.6).
Takie dawki u szczurów (600 mg/kg/dobę) są około 18-krotnie większe od maksymalnej zalecanej
dawki u ludzi, w mg/m2 pc. (w obliczeniach przyjęto doustną dawkę 320 mg/dobę i pacjenta o masie
ciała 60 kg).

W przedklinicznych badaniach bezpieczeństwa duże dawki walsartanu (od 200 do 600 mg/kg mc.)
powodowały u szczurów obniżenie parametrów dotyczących czerwonych krwinek (erytrocyty,
hemoglobina, hematokryt) i zmiany w hemodynamice nerek (nieznacznie zwiększone stężenie azotu
mocznika we krwi, rozrost kanalików nerkowych i bazofilię u samców). Takie dawki u szczurów (200
do 600 mg/kg/dobę) są około 6-krotnie i 18-krotnie większe od maksymalnej zalecanej dawki u ludzi
wyrażonej w mg/m2 pc. (w obliczeniach przyjęto doustną dawkę 320 mg/dobę i pacjenta o masie ciała
60 kg).

U małp z gatunku marmozeta przy stosowaniu porównywalnych dawek zmiany były zbliżone, choć
cięższe, szczególnie w nerkach, gdzie zmiany rozwinęły się w nefropatię, obejmującą również
zwiększone stężenie azotu mocznika i kreatyniny we krwi.

W obu gatunkach zaobserwowano również przerost komórek aparatu przykłębuszkowego. Uznano, że
wszystkie zmiany zostały spowodowane farmakologicznym działaniem walsartanu, który wywołuje
długo utrzymujące się niedociśnienie tętnicze, szczególnie u marmozet. W przypadku stosowania
walsartanu u ludzi w dawkach terapeutycznych wydaje się, że przerost komórek aparatu
przykłębuszkowego nie ma znaczenia.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń
Celuloza mikrokrystaliczna PH (101)
Krospowidon
Krzemionka koloidalna bezwodna
Magnezu stearynian

Otoczka
Hypromeloza 6 cPs
Makrogol 4000
Talk
Tytanu dwutlenek (E 171) (tylko 5 mg + 160 mg + 12,5 mg tabletki powlekane, 10 mg + 160 mg +
12,5 tabletki powlekane, 5 mg + 160 mg + 25 mg tabletki powlekane)
Żelaza tlenek czerwony (E 172) (tylko 10 mg + 160 mg + 12,5 mg tabletki powlekane)
Żelaza tlenek żółty (E 172) (tylko 10 mg + 160 mg + 12,5 mg tabletki powlekane, 5 mg + 160 mg +
25 mg tabletki powlekane, 10 mg + 160 mg + 25 mg tabletki powlekane, 10 mg + 320 mg + 25 mg
tabletki powlekane)

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

3 lata

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30°C.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Opakowania zawierające blistry z folii OPA/Aluminium/PVC/Aluminium w tekturowym pudełku.

Wielkości opakowań: 14, 28, 56 i 98 tabletek powlekanych.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do
stosowania

Bez specjalnych wymagań.
Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie
z lokalnymi przepisami.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Polfarmex S.A.
ul. Józefów 9
99-300 Kutno
Polska
Tel.: + 48 24 357 44 44
Faks: + 48 24 357 45 45
e-mail: polfarmex@polfarmex.pl

### 8. NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Avasart Trio, 5 mg + 160 mg + 12,5 mg
Pozwolenie nr: 28127

Avasart Trio, 10 mg + 160 mg + 12,5 mg
Pozwolenie nr: 28128

Avasart Trio, 5 mg + 160 mg + 25 mg
Pozwolenie nr: 28129

Avasart Trio, 10 mg + 160 mg + 25 mg
Pozwolenie nr: 28130

Avasart Trio, 10 mg + 320 mg + 25 mg
Pozwolenie nr: 28131

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 27.11.2023 r.
Data ostatniego przedłużenia pozwolenia:

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

##### 29.12.2025 r.

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.