# Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma

> Kandesartan cyleksetyl + Amlodypina + Hydrochlorotiazyd · 16 mg + 5 mg + 12,5 mg · Kapsułki twarde

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma
- **Nazwa powszechna:** Candesartanum cilexetili + Amlodipinum + Hydrochlorothiazidum
- **Substancja czynna:** [Kandesartan cyleksetyl + Amlodypina + Hydrochlorotiazyd](https://apteka.online/odpowiedniki/candesartanum-cilexetili)
- **Moc:** 16 mg + 5 mg + 12,5 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Kapsułki twarde
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** C09DX06
- **Liczba opakowań:** 1
- **Numer pozwolenia:** 27996
- **Podmiot odpowiedzialny:** pharma arzneimittel gmbh
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-dzialajace-na-uklad-renina-angiotensyna/candesartan-cilexetil-amlodipine-hct-pharma-kaps-tw-16-mg-5-mg-12-5-mg-pharma
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-dzialajace-na-uklad-renina-angiotensyna/candesartan-cilexetil-amlodipine-hct-pharma-kaps-tw-16-mg-5-mg-12-5-mg-pharma.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/47939/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/47939/characteristic

## Dostępne opakowania (1)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 30 kaps. | 5901720141187 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma i w jakim celu się go stosuje?
Nazwa leku to Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma. Jest on stosowany w leczeniu
wysokiego ciśnienia tętniczego (nadciśnienia tętniczego) u dorosłych pacjentów. Lek zawiera trzy
substancje czynne: kandesartan cyleksetylu, amlodypiny bezylan i hydrochlorotiazyd. Działają one
razem aby obniżyć ciśnienie tętnicze.
• Kandesartan cyleksetylu należy do grupy leków nazywanych antagonistami receptora
angiotensyny II. Jego działanie polega na rozkurczaniu i rozszerzaniu naczyń krwionośnych,
co pomaga obniżyć ciśnienie tętnicze krwi.
• Amlodypina, która należy do grupy leków zwanych antagonistami wapnia, działa
poprzez rozkurczanie naczyń krwionośnych, dzięki czemu krew łatwiej przez nie
przepływa.
• Hydrochlorotiazyd należy do grupy leków nazywanych diuretykami (lekami moczopędnymi).
Ułatwia wydalanie wody i soli, np. sodu z moczem. Pomaga to zmniejszyć ciśnienie tętnicze.
Działanie tych substancji przyczynia się do obniżenia ciśnienia krwi.

Lek Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma może być stosowany w leczeniu
wysokiego ciśnienia krwi (nadciśnienia tętniczego) u pacjentów dorosłych, u których uzyskano
odpowiednią jego kontrolę pojedynczymi lekami podawanymi jednocześnie w takich samych
dawkach, jak w tym skojarzeniu, ale w postaci oddzielnych tabletek.

### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT
+pharma

Nie należy stosować leku Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma, jeśli:
• pacjent ma uczulenie na kandesartan, amlodypinę, hydrochlorotiazyd, pochodne
dihydropirydyny, sulfonamidy lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku
(wymienionych w punkcie 6). Jeśli u pacjenta stwierdzono uczulenie na składniki leku
Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma lub pacjent nie jest pewien, czy ta

sytuacja go dotyczy, należy zwrócić się do lekarza przed przyjęciem leku Candesartan cilexetil
+ Amlodipine + HCT +pharma.
• u pacjenta występują ciężkie zaburzenia czynności nerek
• pacjent nie jest w stanie wytwarzać moczu (bezmocz)
• pacjent ma cukrzycę lub zaburzenia czynności nerek i jest leczony lekiem obniżającym
ciśnienie krwi zawierającym aliskiren
• u pacjenta utrzymuje się małe stężenie potasu lub sodu, bądź duże stężenie wapnia we krwi, które
nie ulegają poprawie podczas leczenia
• u pacjenta występuje dna moczanowa
• pacjentka jest w ciąży dłużej niż 3 miesiące
• u pacjenta występują ciężkie zaburzenia czynności wątroby z cholestazą lub bez cholestazy
(zaburzone wydzielanie żółci lub zablokowanie odpływu żółci z pęcherzyka żółciowego)
• u pacjenta występuje słabe ukrwienie tkanek z objawami, takimi jak: niskie ciśnienie krwi, wolne
tętno, szybkie bicie serca lub wstrząs (w tym wstrząs kardiogenny)
• pacjent ma bardzo niskie ciśnienie krwi
• przepływ krwi z serca jest powolny lub zablokowany. Może się to zdarzyć, jeśli naczynie
krwionośne lub zastawka, które odprowadzają krew z serca, zwężą się (stenoza aortalna)
• u pacjenta występuje mała pojemność minutowa serca po zawale serca (ostrym zawale mięśnia
sercowego)
Nie stosować leku Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma, jeśli którakolwiek
z powyższych sytuacji dotyczy pacjenta.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem stosowania leku Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma należy
omówić to z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką.
Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z poniższych leków stosowanych
w leczeniu wysokiego ciśnienia krwi:
• inhibitor ACE (na przykład enalapryl, lizynopryl, ramipryl), zwłaszcza jeśli pacjent ma chorobę
nerek związaną z cukrzycą
• aliskiren
• inhibitor ACE razem z lekiem należącym do klasy leków znanych jako antagoniści receptorów
mineralokortykosteroidowych (MRA, ang. mineralocorticoid receptors antagonists). Leki te są
przeznaczone do leczenia niewydolności serca (patrz „Lek Candesartan cilexetil + Amlodipine
+ HCT +pharma a inne leki”)

Lekarz może zalecić regularną kontrolę czynności nerek, ciśnienia tętniczego oraz stężenia elektrolitów
(np. potasu) we krwi. Patrz także podpunkt „Kiedy nie stosować leku Candesartan cilexetil +
Amlodipine + HCT +pharma”.

Należy powiedzieć lekarzowi jeśli u pacjenta występuje którykolwiek z poniższych problemów
zdrowotnych:
• zaburzenia czynności nerek lub przeszczep nerki, bądź pacjent jest dializowany
• zaburzenia czynności wątroby
• wcześniejszy zawał serca lub udar
• miażdżyca tętnic serca lub mózgu
• niewydolność serca lub problemy z zastawkami serca lub mięśnia sercowego
• u pacjenta doszło do bardzo dużego wzrostu ciśnienia krwi (przełom nadciśnieniowy)
• rak skóry lub jeśli podczas leczenia wystąpiła nieoczekiwana zmiana skórna. Leczenie
hydrochlorotiazydem, zwłaszcza długotrwałe stosowanie dużych dawek, może zwiększać ryzyko
niektórych rodzajów raka skóry i warg (nieczerniakowy rak skóry). Podczas stosowania leku
Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma należy chronić skórę przed ekspozycją na
słońce i promieniowanie UV.
• ciężkie wymioty, biegunka, leczenie dużymi dawkami leków moczopędnych (diuretykami) lub
dieta uboga w sól
• zwiększone stężenie potasu we krwi

• zaburzenia czynności nadnerczy
• cukrzyca
• toczeń rumieniowaty (choroba autoimmunologiczna)
• alergie lub astma
• reakcje skórne, takie jak: oparzenie słoneczne lub wysypka po przebywaniu na słońcu lub
korzystaniu z solarium

Należy skontaktować się z lekarzem, jeśli wystąpi którykolwiek z następujących objawów:
• biegunka, która jest ciężka, uporczywa i powoduje znaczną utratę masy ciała. Lekarz może ocenić
objawy i zdecydować w jaki sposób kontynuować leczenie nadciśnienia krwi
• osłabienie wzroku lub ból oka. Mogą to być objawy gromadzenia się płynu w unaczynionej błonie
otaczającej oko (nadmiernego nagromadzenia płynu między naczyniówką a twardówką) lub
zwiększenia ciśnienia we wnętrzu oka, które mogą wystąpić od kilku godzin do tygodnia od
przyjęcia leku Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma. Może to prowadzić do trwałej
utraty wzroku, jeśli nie jest leczone. Jeśli u pacjenta wcześniej wystąpiło uczulenie na penicylinę
lub sulfonamid, może on być bardziej narażony na rozwój tej choroby.
• u pacjenta wystąpiły problemy z oddychaniem lub płucami (w tym zapalenie lub gromadzenie się
płynu w płucach) po przyjęciu hydrochlorotiazydu w przeszłości. Jeśli po przyjęciu leku
Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma u pacjenta wystąpi ciężka duszność lub
trudności z oddychaniem, należy niezwłocznie zwrócić się o pomoc medyczną.

Jeśli po przyjęciu leku Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma u pacjenta wystąpi ból
brzucha, nudności, wymioty lub biegunka, należy omówić to z lekarzem. Lekarz podejmie decyzję
o dalszym leczeniu. Nie należy samodzielnie podejmować decyzji o przerwaniu przyjmowania leku
Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma.

Jeśli planowany jest zabieg chirurgiczny, należy poinformować lekarza lub dentystę o stosowaniu
leku Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma, ponieważ jednoczesne podanie niektórych
leków znieczulających może spowodować nadmierny spadek ciśnienia tętniczego.

Tak jak w przypadku każdego leku obniżającego ciśnienie krwi, nadmierny spadek ciśnienia krwi może
prowadzić do zawału serca lub udaru mózgu. Dlatego lekarz będzie dokładnie sprawdzał ciśnienie
krwi.

Lek Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma może powodować zwiększenie stężenia
cholesterolu i kwasu moczowego we krwi (który jest przyczyną dny moczanowej – bolesnych
obrzęków stawów). Lekarz może zlecić wykonanie kontrolnych badań krwi.

Lek może zmieniać stężenie niektórych substancji chemicznych we krwi zwanych elektrolitami. Lekarz
prawdopodobnie będzie okresowo zlecać wykonanie kontrolnych badań krwi w celu sprawdzenia
stężenia elektrolitów. Objawami zmian stężenia elektrolitów są: pragnienie, suchość w jamie ustnej, ból
lub kurcze mięśni, zmęczenie mięśni, niskie ciśnienie krwi (niedociśnienie), uczucie osłabienia,
ospałości, zmęczenia, senności lub niepokoju, nudności, wymioty, mniejsza potrzeba oddawania
moczu, szybkie bicie serca. Jeśli u pacjenta wystąpią takie objawy, należy powiedzieć o tym
lekarzowi.

Jeśli u pacjenta planowane są badania czynności przytarczyc, należy przerwać stosowanie leku
Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma przed wykonaniem tych badań.

Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjentka przypuszcza, że jest w ciąży (lub może zajść w ciążę).
Lek Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma nie jest zalecany we wczesnym okresie ciąży
i nie wolno go stosować po trzecim miesiącu ciąży, ponieważ stosowany w tym okresie może
spowodować ciężkie uszkodzenie płodu (patrz punkt „Ciąża i karmienie piersią”).

Dzieci i młodzież
Stosowanie leku Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma nie jest zalecane u dzieci

i młodzieży w wieku poniżej 18 lat.

Lek Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma i inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich lekach przyjmowanych obecnie lub ostatnio, a także
o lekach, które pacjent planuje przyjmować, m.in.:
• inne leki stosowane w celu obniżenia ciśnienia tętniczego, ponieważ działanie leku
Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma może być nasilone. Lekarz może
zmienić dawkę i (lub) zastosować inne środki ostrożności:
− jeśli pacjent przyjmuje inhibitor ACE lub aliskiren (patrz także informacje w punkcie „Kiedy
nie stosować leku Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma oraz „Ostrzeżenia i
środki ostrożności”).
• inhibitor ACE w połączeniu z niektórymi innymi lekami stosowanymi w leczeniu niewydolności
serca, znanymi jako antagoniści receptora mineralokortykosteroidowego (np. spironolakton,
eplerenon)
• lit (lek stosowany w zaburzeniach psychicznych oraz niektórych typach depresji). Jednoczesne
stosowanie z lekiem Candesartan cilexetil+Amlodipine+HCT +pharma może zwiększać
toksyczność litu. Jeśli konieczne jest przyjmowanie litu, lekarz sprawdzi jego stężenie we krwi.
• leki przeciwpadaczkowe, takie jak karbamazepina (leki stosowane w leczeniu padaczki
i drgawek)
• diltiazem, werapamil (stosowane w leczeniu zaburzeń rytmu serca i wysokiego ciśnienia
krwi)
• ryfampicyna, erytromycyna, klarytromycyna (stosowane w leczeniu gruźlicy i innych
zakażeń)
• ziele dziurawca zwyczajnego (Hypericum perforatum) (lek ziołowy stosowany w leczeniu
depresji)
• cyzapryd (stosowany w celu zwiększenia ruchu pokarmu w żołądku i jelitach)
• difemanil (stosowany w leczeniu wolnego bicia serca lub zmniejszenia potliwości)
• halofantryna (stosowana w leczeniu malarii)
• winkamina podawana dożylnie (stosowana w celu poprawy krążenia w układzie nerwowym)
• amantadyna (stosowana w chorobie Parkinsona)
• suplementy potasu, zamienniki soli kuchennej zawierające potas, leki moczopędne
(diuretyki), heparyna (rozrzedzająca krew i zapobiegająca powstawaniu zakrzepów krwi)
• środki przeczyszczające
• steroidy, hormon adrenokortykotropowy (ACTH), karbenoksolon (lek stosowany w leczeniu
wrzodów jamy ustnej i żołądka), penicylina (antybiotyk) - jednoczesne stosowanie tych leków
i leku Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma może zmieniać stężenie potasu we
krwi
• trimetoprim/sulfametoksazol (połączenie antybiotyków)
• niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ - leki stosowane w celu złagodzenia bólu, obrzęku i
innych objawów stanu zapalnego, w tym zapalenia stawów), stosowane jednocześnie z lekiem
Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma, mogą zwiększać ryzyko niewydolności
nerek. Działanie leku Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma może być osłabione
przez NLPZ. W przypadku dużych dawek salicylanów może dojść do nasilenia działania
toksycznego na ośrodkowy układ nerwowy.
• leki nasenne, leki uspokajające i przeciwdepresyjne, ponieważ stosowanie tych leków razem z
lekiem Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma może spowodować nagły spadek
ciśnienia krwi podczas wstawania
• kolesewelamu chlorowodorek (lek obniżający stężenie cholesterolu we krwi), ponieważ może on
osłabiać działanie leku Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma. Lekarz może zalecić
przyjmowanie leku Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma co najmniej 4 godziny
przed przyjęciem chlorowodorku kolesewelamu.
• niektóre leki zobojętniające sok żołądkowy (leki na niestrawność lub zgagę), ponieważ działanie
leku Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma może być nieznacznie osłabione
• niektóre leki zwiotczające mięśnie, takie jak baklofen i tubokuraryna
• leki przeciwcholinergiczne, takie jak atropina i biperyden
• suplementy wapnia

• dantrolen (podawany we wlewie przy ciężkich zaburzeniach temperatury ciała)
• symwastatyna (stosowana w celu zmniejszenia stężenia cholesterolu i tłuszczów (triglicerydów) we
krwi)
• leki stosowane w celu kontrolowania odpowiedzi immunologicznej organizmu (takie jak:
takrolimus, syrolimus, temsyrolimus, ewerolimus i cyklosporyna), umożliwiające organizmowi
przyjęcie przeszczepionego narządu
• leki stosowane w leczeniu niektórych zaburzeń psychicznych, takie jak: tiorydazyna,
chlorpromazyna, lewomepromazyna, trifluoperazyna, cyjamemazyna, sulpiryd, amisulpryd,
pimozyd, sultopryd, tiapryd, droperydol lub haloperydol
• leki stosowane w leczeniu małego stężenia cukru we krwi (np. diazoksyd) lub wysokiego ciśnienia
krwi (np. beta-adrenolityki, metyldopa), ponieważ Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT
+pharma może wpływać na działanie tych leków
• leki stosowane w leczeniu zaburzeń rytmu serca, takie jak: dofetylid lub ibutylid
• leki stosowane w leczeniu zakażenia wirusem HIV/AIDS (np. rytonawir, indynawir, nelfinawir)
• leki stosowane w leczeniu zakażeń grzybiczych (np. ketokonazol, itrakonazol, amfoterycyna)
• leki stosowane w leczeniu chorób serca, takie jak: chinidyna, hydrochinidyna, dyzopiramid,
amiodaron, sotalol, beprydyl lub naparstnica
• leki stosowane w leczeniu nowotworów, takie jak: amifostyna, cyklofosfamid lub metotreksat
• leki stosowane w celu zwiększenia ciśnienia krwi (takie jak noradrenalina) i spowolnienia akcji
serca
• leki stosowane w leczeniu zakażeń, takie jak: antybiotyki zwane tetracyklinami lub sparfloksacyna
oraz pentamidyna
• leki stosowane w leczeniu sezonowych reakcji alergicznych, takie jak: mizolastyna lub terfenadyna
• leki stosowane w leczeniu dny moczanowej, takie jak: probenecyd, sulfinpirazon i allopurynol
• leki stosowane w celu zmniejszenia stężenia tłuszczów we krwi, takie jak: kolestyramina
i kolestypol
• leki stosowane w celu zmniejszenia stężenia cukru we krwi, takie jak: metformina lub insulina

Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma z jedzeniem, piciem i alkoholem
Lek Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma można przyjmować z posiłkiem lub bez
posiłku.
Podczas stosowania leku Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma nie należy pić soku
grejpfrutowego ani spożywać grejpfruta. Grejpfrut i sok grejpfrutowy mogą prowadzić do zwiększenia
we krwi jednej z substancji czynnych leku - amlodypiny, co może spowodować nieprzewidywalne
nasilenie działania obniżającego ciśnienie krwi przez lek Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT
+pharma.
Należy zachować ostrożność podczas spożywania alkoholu podczas przyjmowania leku Candesartan
cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma, ponieważ u niektórych osób mogą wystąpić omdlenia lub
zawroty głowy. W przypadku wystąpienia takich objawów, nie należy pić alkoholu.

Pacjenci w podeszłym wieku
U pacjentów w wieku powyżej 65 lat lekarz będzie regularnie sprawdzał ciśnienie krwi po każdym
zwiększeniu dawki, aby upewnić się, czy ciśnienie krwi nie jest zbyt niskie.

Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje
mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza przed zastosowaniem tego leku.

Ciąża
Lekarz zazwyczaj zaleci zaprzestanie stosowania leku Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT
+pharma przed planowanym zajściem w ciążę lub niezwłocznie po potwierdzeniu ciąży oraz zaleci
przyjmowanie innego leku zamiast leku Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma.
Lek Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma nie powinien być stosowany w czasie ciąży i
nie wolno go przyjmować po trzecim miesiącu ciąży, ponieważ może on poważnie zaszkodzić dziecku,
jeśli zostanie zastosowany w tym okresie.
Jeśli pacjentka zajdzie w ciążę podczas leczenia lekiem Candesartan cilexetil + Amlodipine +

HCT +pharma należy niezwłocznie poinformować o tym lekarza oraz zgłosić się na wizytę.

Karmienie piersią
Wykazano, że amlodypina i hydrochlorotiazyd przenikają do mleka ludzkiego w niewielkich ilościach.
Jeśli pacjentka karmi piersią lub gdy planuje karmić piersią, przed rozpoczęciem przyjmowania leku
Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma powinna powiedzieć o tym lekarzowi, który
może wybrać inne leczenie, zwłaszcza w przypadku karmienia piersią noworodka lub wcześniaka.

Płodność
Dane kliniczne dotyczące potencjalnego wpływu produktu Candesartan cilexetil + Amlodipine +
HCT +pharma na płodność są niewystarczające.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Podczas leczenia nadciśnienia tętniczego pacjent może odczuwać senność, złe samopoczucie, mieć
zawroty głowy lub ból głowy. W przypadku wystąpienia takich objawów nie należy prowadzić
pojazdów ani obsługiwać maszyn. Należy poprosić lekarza o poradę.

Lek Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma zawiera laktozę
Jeśli stwierdzono wcześniej u pacjenta nietolerancję niektórych cukrów, pacjent powinien
skontaktować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku.

Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma zawiera żółcień pomarańczową (E 110)
i azorubinę (E 122)
Lek może powodować reakcje alergiczne.

### 3. Jak stosować lek Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma?
Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić się
do lekarza lub farmaceuty.
− Zalecana dawka leku Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma to jedna kapsułka
raz na dobę.
− Kapsułkę można stosować z jedzeniem lub niezależnie od niego. Należy ją połknąć popijając
niewielką ilością płynu (np. szklanką wody). Kapsułki nie należy żuć. Kapsułki nie należy
przyjmować jednocześnie z sokiem grapefruitowym ani grejpfrutem.
− Jeśli to możliwe, zalecaną dawkę należy przyjmować codziennie o tej samej porze, na przykład
w porze śniadania.

Dzieci i młodzież
Stosowanie leku Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma nie jest zalecane u dzieci i
młodzieży w wieku poniżej 18 lat, ponieważ jego bezpieczeństwo i skuteczność nie zostały ustalone.

Pacjenci w podeszłym wieku
Należy zachować szczególną ostrożność u osób w podeszłym wieku ze względu na ich podatność na
zaburzenia równowagi elektrolitowej.

Zaburzenia czynności nerek
W przypadku stosowania leku Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma u pacjentów
z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek zaleca się okresowe kontrolowanie
czynności nerek. Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma jest przeciwwskazany u
pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek.

Zaburzenia czynności wątroby
U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby zaleca się bardzo dokładne kontrolowanie ciśnienia
krwi i czynności nerek. Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma jest przeciwwskazany
u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT
+pharma
W przypadku przyjęcia większej niż zalecana liczby kapsułek może wystąpić niskie ciśnienie krwi
z objawami, takimi jak: zawroty głowy, szybkie lub wolne bicie serca. Nadmiar płynu może gromadzić
się w płucach (obrzęk płuc) powodując duszność, która może wystąpić do 24-48 godzin po przyjęciu.
W przypadku przyjęcia większej niż zalecana liczby kapsułek lub w przypadku przypadkowego
połknięcia przez dziecko, należy natychmiast zgłosić się do lekarza lub najbliższego oddziału
ratunkowego i zabrać ze sobą opakowanie leku lub tę ulotkę.

Pominięcie zastosowania leku Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma
W przypadku pominięcia dawki należy przyjąć zwykłą dawkę następnego dnia o zwykłej porze.
Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Przerwanie stosowania leku Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma
Ważne jest, aby kontynuować przyjmowanie leku Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT
+pharma, chyba że lekarz zaleci przerwanie stosowania. W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości
związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się do lekarza.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Należy natychmiast przerwać stosowanie leku Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma
i niezwłocznie zwrócić się o pomoc medyczną, jeśli u pacjenta wystąpi którekolwiek z poniższych
ciężkich działań niepożądanych:
• nagły, świszczący oddech, ból w klatce piersiowej, duszność lub trudności w oddychaniu
• obrzęk powiek, twarzy lub warg
• obrzęk języka i gardła powodujący duże trudności w oddychaniu
• ciężkie reakcje skórne, w tym nasilona wysypka skórna, pokrzywka, zaczerwienienie skóry na
całym ciele, silny świąd, powstawanie pęcherzy, łuszczenie i obrzęk skóry, zapalenie błon
śluzowych (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka) lub inne
reakcje alergiczne
• zawał serca, zaburzenia rytmu serca
• zapalenie trzustki mogące powodować silny ból brzucha i pleców, z towarzyszącym bardzo złym
samopoczuciem
• lek Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma może spowodować zmniejszenie liczby
białych krwinek. Odporność pacjenta na zakażenia może ulec zmniejszeniu i pacjent może
zaobserwować objawy, takie jak: zmęczenie, zakażenie lub gorączkę. Należy wówczas
skontaktować się z lekarzem. Lekarz może zlecić okresowe badania krwi, aby sprawdzić czy lek
Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma wpływa na skład krwi (agranulocytoza).
• nagły silny ból oczu, zaczerwienienie oczu, zaburzenia widzenia lub zamglone widzenie oraz kręgi
wokół źródeł światła wraz z nudnościami i (lub) wymiotami. Może to być objawem zatrzymania
płynów w oku (między naczyniówką a siatkówką) lub ostrej jaskry z wąskim kątem przesączania,
która może wystąpić, gdy ciśnienie płynu w oku gwałtownie wzrasta. Konieczne jest
natychmiastowe leczenie w celu złagodzenia objawów i zapobieżenia trwałej utracie wzroku
(ciężkie zaburzenia wzroku).

Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma składa się z trzech substancji czynnych. Poniżej
podano informacje o tych działaniach niepożądanych, które są znane dla każdej z nich z osobna.
Aby dać pacjentowi wyobrażenie o tym, u ilu osób mogą wystąpić działania niepożądane, wymieniono
je jako: bardzo częste, częste, niezbyt częste, rzadkie, bardzo rzadkie i częstość nieznana.

Bardzo często (mogą wystąpić częściej niż u 1 na 10 osób)
- obrzęk (zatrzymanie płynów)

Często (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 10 osób)
- hipokaliemia (zmniejszone stężenie potasu we krwi), szczególnie w przypadku przyjmowania
dużych dawek
- zwiększone stężenie lipidów w surowicy
- zakażenia dróg oddechowych
- zwiększone stężenie cukru (hiperglikemia)
- zwiększone stężenie kwasu moczowego (hiperurykemia)
- senność
- odczucie zawrotów głowy/wirowania, ból głowy
- zaburzenia widzenia (w tym podwójne widzenie)
- kołatanie serca (nieprawidłowe bicie serca)
- zaczerwienienie skóry z uczuciem ciepła
- duszność
- ból brzucha, niestrawność, nudności
- zmiany rytmu wypróżnień, zaparcia, biegunka
- wysypka, pokrzywa
- obrzęk kostek
- kurcze mięśni
- zmęczenie, osłabienie

Niezbyt często (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 100 osób)
- depresja, zmiany nastroju (w tym niepokój), bezsenność
- drżenie
- wymioty
- dysgeuzja (zmiana odczuwania smaku)
- omdlenie
- niedoczulica, parestezje (nieprawidłowe czucie)
- szum w uszach
- zaburzenia rytmu serca (w tym wolne bicie serca - bradykardia)
- szybkie bicie serca (częstoskurcz komorowy) i nieregularne bicie serca (migotanie przedsionków)
- niedociśnienie (obniżone ciśnienie krwi), niedociśnienie ortostatyczne (obniżone ciśnienie krwi,
które może wzrosnąć po spożyciu alkoholu, jednoczesnym stosowaniu leków znieczulających lub
uspokajających)
- hipomagnezemia (małe stężenie magnezu we krwi), hipofosfatemia (małe stężenie fosforanów we
krwi), hiperkalcemia (duże stężenie wapnia we krwi), zasadowica hipochloremiczna (zaburzenie
równowagi kwasowo-zasadowej spowodowane dużym stężeniem chlorków we krwi),
hiponatremia (małe stężenie sodu we krwi)
- kaszel
- nieżyt nosa
- suchość w jamie ustnej
- wypadanie włosów, nadmierne pocenie, świąd skóry, czerwone plamy na skórze, przebarwienia
skóry
- złe samopoczucie
- ból klatki piersiowej, ból, ból pleców
- ból stawów
- ból mięśni
- zaburzenia oddawania moczu, zwiększona potrzeba oddawania moczu w nocy, zwiększona
częstość oddawania moczu
- impotencja, dyskomfort lub powiększenie gruczołów piersiowych u mężczyzn, niemożność
uzyskania wzwodu
- zmniejszony apetyt
- zwiększenie lub zmniejszenie masy ciała
- nadwrażliwość na światło słoneczne

Rzadko (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 1000 osób)
- małopłytkowość (nieprawidłowo mała liczba płytek krwi), czasami z krwawieniem do skóry

(plamica)
- duszność z kaszlem i zmęczeniem lub odkrztuszanie krwi
- zapalenie naczyń krwionośnych z objawami, takimi jak: wysypka, fioletowo-czerwone plamy na
skórze, gorączka
- zaburzenia żołądkowo-jelitowe
- zapalenie trzustki
- dezorientacja
- zaburzenia snu
- żółtaczka cholestatyczna, żółtaczka (żółtawe lub zielonkawe zabarwienie skóry i białkówek oczu)
- niewydolność i zaburzenia czynności nerek
- gorączka

Bardzo rzadko (mogą wystąpić rzadziej niż u 1 na 10 000 osób)
- zaburzenia krwi, takie jak neutropenia (zmniejszenie liczby neutrofili, rodzaju białych krwinek)
- depresja szpiku kostnego (zmniejszenie aktywności krwiotwórczej w szpiku kostnym)
- ciężka duszność
- czerwone plamy i pęcherze na skórze wyglądające jak "tarcza strzelecka" lub "oko byka",
zmęczenie, gorączka, ból lub obrzęk stawów i problemy dotyczące nerek – najczęstsze objawy
choroby zwanej toczniem rumieniowatym
- wysypka z czerwonymi, nieswędzącymi, łuszczącymi się plamami
- niedokrwistość hemolityczna
- reakcje alergiczne
- zapalenie naczyń krwionośnych (zapalenie i uszkodzenie naczyń krwionośnych)
- duże stężenie potasu
- zwiększone napięcie mięśniowe
- neuropatia obwodowa
- zapalenie błony śluzowej żołądka
- przerost dziąseł
- zwiększona aktywność enzymów wątrobowych, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie wątroby
- obrzęk naczynioruchowy jelit: obrzęk w jelicie z takimi objawami, jak: ból brzucha, nudności,
wymioty i biegunka

Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)
- niedokrwistość aplastyczna (choroba, w której dochodzi do uszkodzenia szpiku kostnego
i krwiotwórczych komórek macierzystych)
- zaburzenia pozapiramidowe (zespoły kliniczne z nadmierną ruchliwością lub niedoborem ruchów
dobrowolnych i mimowolnych, niezwiązane z osłabieniem lub spastycznością)
- ostra niewydolność nerek
- rak skóry i warg (nieczerniakowy rak skóry)

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Działania niepożądane
można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów
Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów
Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181 C, 02 - 222 Warszawa, tel.: + 48 22 49 21 301,
faks: + 48 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu lub przedstawicielowi
podmiotu odpowiedzialnego w Polsce.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma?
Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30°C.

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku tekturowym
i blistrze po EXP. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma

Substancjami czynnymi leku są:
Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma, 16 mg + 5 mg + 12,5 mg
Jedna kapsułka zawiera 16 mg kandesartan cyleksetylu, 5 mg amlodypiny (w postaci amlodypiny
bezylanu) oraz 12,5 mg hydrochlorotiazydu.

Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma, 16 mg + 10 mg +12,5 mg
Jedna kapsułka zawiera 16 mg kandesartan cyleksetylu, 10 mg amlodypiny (w postaci amlodypiny
bezylanu) oraz 12,5 mg hydrochlorotiazydu.

Pozostałe składniki to:
wypełnienie kapsułki: laktoza jednowodna, skrobia kukurydziana, hydroksypropyloceluloza,
karmeloza wapniowa, makrogol (typ 8000), skrobia żelowana, kukurydziana, magnezu stearynian
korpus: tytanu dwutlenek (E 171), żelatyna
wieczko: azorubina (E 122) (tylko dawka 16 mg + 10 mg + 12,5 mg), żółcień pomarańczowa
(E 110), tytanu dwutlenek (E 171), żelatyna
tusz: szelak, żelaza tlenek czarny (E 172), glikol propylenowy, amonowy wodorotlenek, stężony,
potasu wodorotlenek

Jak wygląda lek Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma i co zawiera opakowanie

Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma, 16 mg + 5 mg + 12,5 mg
Kapsułka żelatynowa, twarda w rozmiarze „0” składająca się z białego korpusu z czarnym
nadrukiem „1” i pomarańczowego wieczka z czarnym nadrukiem „CAH”, wypełniona proszkiem
w kolorze białym do białawego.

Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma, 16 mg + 10 mg + 12,5 mg
Kapsułka żelatynowa, twarda w rozmiarze „0” składająca się z białego korpusu z czarnym
nadrukiem „2” i czerwonego wieczka z czarnym nadrukiem „CAH”, wypełniona proszkiem
w kolorze białym do białawego.

Wielkość opakowania: 30 kapsułek, twardych.

Podmiot odpowiedzialny
+pharma arzneimittel gmbh
Hafnerstrasse 211
8054 Graz
Austria

Wytwórca
Adamed Pharma S.A.
ul. Marsz. Józefa Piłsudskiego 5
95-200 Pabianice
Polska

Ten lek jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego Obszaru
Gospodarczego pod następującymi nazwami:

Polska Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma
Austria Candesartan/Amlodipin/HCT +pharma 16mg/5mg/12,5mg Hartkapseln
Candesartan/Amlodipin/HCT +pharma 16mg/10mg/12,5mg Hartkapseln

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji na temat tego leku należy zwrócić się
do przedstawiciela podmiotu odpowiedzialnego w Polsce:
+pharma Polska sp. z o.o.
ul. Podgórska 34
31-536 Kraków, Polska
tel.: +48 12 262 32 36
e-mail: krakow@pluspharma.eu

Data ostatniej aktualizacji ulotki: styczeń 2025

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma, 16 mg + 5 mg + 12,5 mg, kapsułki, twarde

Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma, 16 mg + 10 mg + 12,5 mg, kapsułki, twarde

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma, 16 mg + 5 mg + 12,5 mg, kapsułki, twarde
Każda kapsułka zawiera 16 mg kandesartanu cyleksetylu, 5 mg amlodypiny (w postaci amlodypiny
bezylanu) oraz 12,5 mg hydrochlorotiazydu.

Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma, 16 mg + 10 mg + 12,5 mg, kapsułki, twarde
Każda kapsułka zawiera 16 mg kandesartanu cyleksetylu, 10 mg amlodypiny (w postaci amlodypiny
bezylanu) oraz 12,5 mg hydrochlorotiazydu.

Substancje pomocnicze o znanym działaniu
Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma, 16 mg + 5 mg + 12,5 mg, kapsułki, twarde
Jedna kapsułka zawiera 180 mg laktozy jednowodnej oraz 0,09 mg żółcieni pomarańczowej (E 110).

Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma, 16 mg + 10 mg + 12,5 mg, kapsułki, twarde
Jedna kapsułka zawiera 180 mg laktozy jednowodnej, 0,04 mg azorubiny (E 122) oraz 0,34 mg żółcieni
pomarańczowej (E 110).

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

kapsułka, twarda

Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma, 16 mg + 5 mg + 12,5 mg, kapsułki, twarde
Kapsułka żelatynowa, twarda w rozmiarze „0” składająca się z białego korpusu z czarnym
nadrukiem „1” i pomarańczowego wieczka z czarnym nadrukiem „CAH”, wypełniona proszkiem
w kolorze białym do białawego.

Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma, 16 mg + 10 mg + 12,5 mg, kapsułki, twarde
Kapsułka żelatynowa, twarda w rozmiarze „0” składająca się z białego korpusu z czarnym
nadrukiem „2” i czerwonego wieczka z czarnym nadrukiem „CAH”, wypełniona proszkiem
w kolorze białym do białawego.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Leczenie samoistnego nadciśnienia tętniczego jako leczenie zastępcze u dorosłych pacjentów, u których
ciśnienie krwi jest odpowiednio kontrolowane za pomocą skojarzenia kandesartanu cyleksetylu,
amlodypiny i hydrochlorotiazydu (HCT), przyjmowanych jednocześnie w takich dawkach, jak zawarte
w produkcie leczniczym o złożonym składzie.

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Zalecana dawka produktu leczniczego Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma to jedna
kapsułka raz na dobę.

Lek Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma nie jest odpowiedni do rozpoczynania
leczenia. Jeśli konieczne jest dostosowanie dawki, należy to zrobić tylko dla pojedynczych składników.
Po ustaleniu odpowiednich dawek możliwe jest przestawienie na nowe skojarzenie stałych dawek.
Pacjentów kontrolowanych przez stabilne dawki kandesartanu cyleksetylu, amlodypiny
i hydrochlorotiazydu przyjmowanych w tym samym czasie można przestawić na produkt leczniczy
Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma zawierający te same dawki składników.

Szczególne grupy pacjentów

Dzieci i młodzież
Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma nie jest zalecany do stosowania u dzieci w wieku
poniżej 18 lat, ponieważ bezpieczeństwo i skuteczność nie zostały ustalone.

Pacjenci w podeszłym wieku
Należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów w podeszłym wieku ze względu na ich podatność na
zaburzenia równowagi elektrolitowej. Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki (patrz
punkty 4.4 i 5.2).

Zaburzenia czynności nerek
W przypadku, gdy produkt leczniczy Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma jest
stosowany u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (klirens
kreatyniny 30-60 mL/min), zalecana jest okresowa kontrola czynności nerek (patrz punkt 4.4).
Stosowanie produktu leczniczego Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma jest
przeciwwskazane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 mL/min)
(patrz punkt 4.3).

Zaburzenia czynności wątroby
U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby zaleca się ścisłe monitorowanie ciśnienia krwi
i czynności nerek. Produkt leczniczy Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma jest
przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkty 4.3, 5.2).

Sposób podania
Kapsułkę należy połknąć popijając odpowiednią ilością płynu (np. szklanką wody). Kapsułki nie należy
żuć i należy ją przyjmować codziennie o tej same porze.
Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma można stosować z jedzeniem lub niezależnie od
jedzenia.

#### 4.3 Przeciwwskazania

- nadwrażliwość na substancje czynne, pochodne dihydropirydyny lub pochodne sulfonamidów, lub
na którąkolwiek substancję pomocniczą (wymienioną w punkcie 6.1)
- drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6)
- ciężkie niedociśnienie
- wstrząs, w tym wstrząs kardiogenny
- zwężenie drogi odpływu z lewej komory serca (np. stenoza aortalna dużego stopnia)
- hipowolemia
- niestabilna hemodynamicznie niewydolność serca po ostrym zawale mięśnia sercowego
- ciężkie zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny <30 mL/min)
- bezmocz
- ciężkie zaburzenia czynności wątroby i (lub) cholestaza, stan przedśpiączkowy związany z
zaburzeniami czynności wątroby (precoma hepaticum)
- oporna na leczenie hipokaliemia, hiponatremia i hiperkalcemia.
- objawowa hiperurykemia/dna moczanowa
- jednoczesne stosowanie produktu leczniczego Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT
+pharma z produktami zawierającymi aliskiren jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą

lub zaburzeniami czynności nerek (współczynnik przesączania kłębuszkowego,
GFR <60 mL/min/1,73 m2) (patrz punkty 4.5 i 5.1)

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA)
Istnieją dowody, iż jednoczesne stosowanie inhibitorów konwertazy angiotensyny ACE (ang.
angiotensyn convertin enzyme inhibitors), antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu
zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i pogorszenia czynności nerek (w tym ostrej
niewydolności nerek). W związku z tym nie zaleca się podwójnego blokowania układu RAA poprzez
jednoczesne zastosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu
(patrz punkty 4.5 i 5.1).
Jeśli zastosowanie podwójnej blokady układu RAA jest absolutnie konieczne, powinno być
prowadzone wyłącznie pod nadzorem specjalisty, a parametry życiowe pacjenta, takie jak: czynność
nerek, stężenie elektrolitów oraz ciśnienie krwi powinny być ściśle monitorowane.
U pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE oraz
antagonistów receptora angiotensyny II.

Zaburzenia czynności nerek
Podobnie jak w przypadku innych leków hamujących układ renina-angiotensyna-aldosteron, podczas
leczenia kandesartanu cyleksetylem i hydrochlorotiazydem u pacjentów podatnych na tego typu reakcje
można się spodziewać wystąpienia zmian w czynności nerek (patrz punkt 4.3). Leczenie powinno
odbywać się pod nadzorem specjalisty i podlegać częstej ścisłej kontroli czynności nerek, elektrolitów,
kreatyniny i ciśnienia krwi. Zmiany stężenia amlodypiny w osoczu nie są zależne od stopnia zaburzenia
czynności nerek. Amlodypina nie podlega dializie. Ze względu na ryzyko rozwoju hiperkaliemii,
pacjentów z zaburzeniami czynności nerek należy uważnie monitorować pod kątem stężenia
elektrolitów w surowicy i mocznika we krwi.

Ostra toksyczność na układ oddechowy
Po przyjęciu hydrochlorotiazydu zgłaszano bardzo rzadkie ciężkie przypadki ostrej toksyczności na
układ oddechowy, w tym zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS, ang. acute respiratory
distress syndrom). Obrzęk płuc zwykle rozwija się w ciągu kilku minut do kilku godzin po przyjęciu
hydrochlorotiazydu. Początkowo objawy obejmują: duszność, gorączkę, osłabioną czynność płuc
i niedociśnienie tętnicze. Jeśli podejrzewa się rozpoznanie ARDS, należy odstawić produkt zawierający
hydrochlorotiazyd i zastosować odpowiednie leczenie. Hydrochlorotiazydu nie należy stosować
u pacjentów, u których uprzednio wystąpił ARDS po przyjęciu hydrochlorotiazydu.

Przeszczep nerki
Dane kliniczne dotyczące stosowania kandesartanu cyleksetylu i hydrochlorotiazydu u pacjentów po
przeszczepieniu nerki są ograniczone.

Zwężenie tętnicy nerkowej
U pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy nerkowej jedynej
czynnej nerki, produkty lecznicze wpływające na układ renina-angiotensyna-aldosteron, w tym
antagoniści receptora angiotensyny II (AIIRAs, ang. angiotensyn II receptor antagonists), mogą
powodować zwiększenie stężenia mocznika we krwi i kreatyniny w surowicy krwi.

Zmniejszenie objętości wewnątrznaczyniowej
U pacjentów ze zmniejszoną objętością wewnątrznaczyniową i (lub) niedoborem sodu może wystąpić
objawowe niedociśnienie, co opisywano w przypadku innych produktów leczniczych działających na
układ renina-angiotensyna-aldosteron. Dlatego też stosowanie kandesartanu cyleksetylu i
hydrochlorotiazydu nie jest wskazane do momentu wyrównania tych zaburzeń.

Znieczulenie ogólne i zabiegi chirurgiczne
U pacjentów leczonych AIIRA, w trakcie znieczulenia ogólnego i zabiegów chirurgicznych może
wystąpić niedociśnienie tętnicze, spowodowane zahamowaniem układu renina-angiotensyna. Bardzo
rzadko niedociśnienie tętnicze może być tak ciężkie, że konieczne będzie podanie dożylne płynów
i (lub) leków zwiększających napięcie naczyń.

Zwężenie zastawki aortalnej lub mitralnej (przerostowa kardiomiopatia zawężająca)
Podobnie jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia, należy zachować szczególną
ostrożność u pacjentów z hemodynamicznie istotnym zwężeniem zastawki aortalnej lub mitralnej albo
z przerostową kardiomiopatią zawężającą.

Zaburzenia czynności wątroby
U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub postępującą chorobą wątroby, tiazydowe leki
moczopędne należy stosować ostrożnie, ponieważ nawet niewielkie zmiany równowagi wodnoelektrolitowej mogą wywołać u nich śpiączkę wątrobową. Brak jest doświadczenia klinicznego
dotyczącego stosowania kandesartanu cyleksetylu i hydrochlorotiazydu u pacjentów z zaburzeniami
czynności wątroby.
Okres półtrwania amlodypiny jest wydłużony, a wartości AUC (ang. area under the curve) większe
u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby; zalecenia dotyczące dawkowania nie zostały ustalone.
Dlatego podawanie amlodypiny należy rozpoczynać od dolnej granicy zakresu dawkowania i należy
zachować ostrożność, zarówno podczas leczenia początkowego, jak i podczas zwiększania dawki.
U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby może być konieczne powolne dostosowywanie
dawki i uważne obserwacja.

Niewydolność serca
Pacjenci z niewydolnością serca powinni być leczeni amlodypiną z zachowaniem ostrożności.
W długoterminowym badaniu kontrolowanym placebo z udziałem pacjentów z ciężką niewydolnością
serca (klasa III i IV wg NYHA, ang. New York Heart Association) zgłaszana częstość występowania
obrzęku płuc była większa w grupie leczonej amlodypiną niż w grupie placebo. Antagonistów wapnia,
w tym amlodypinę, należy ostrożnie stosować u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca, gdyż
mogą one zwiększać w przyszłości ryzyko incydentów sercowo-naczyniowych oraz zgonu.

Hiperaldosteronizm pierwotny
Pacjenci z hiperaldosteronizmem pierwotnym zazwyczaj nie reagują na leki obniżające ciśnienie
tętnicze działające poprzez zahamowanie układu renina-angiotensyna-aldosteron. Dlatego też nie
zaleca się stosowania kandesartanu cyleksetylu i hydrochlorotiazydu w tej grupie pacjentów.

Zaburzenia równowagi elektrolitowej
Należy regularnie oznaczać stężenie elektrolitów w surowicy. Tiazydowe leki moczopędne, w tym
również hydrochlorotiazyd, mogą zaburzać równowagę wodną lub elektrolitową (hiperkalcemia,
hipokaliemia, hiponatremia, hipomagnezemia i zasadowica hipochloremiczna).
Tiazydowe leki moczopędne mogą zmniejszać wydalanie wapnia z moczem, co może skutkować
przemijającym i nieznacznym zwiększeniem stężenia wapnia w surowicy. Znaczna hiperkalcemia
może być objawem ukrytej nadczynności przytarczyc. Należy przerwać stosowanie tiazydowych
leków moczopędnych przed wykonaniem badań czynnościowych przytarczyc. Diuretyki tiazydowe
mogą wywołać hiponatremię lub nasilić trwającą hiponatremię. W pojedynczych przypadkach
obserwuje się hiponatremię z towarzyszącymi objawami neurologicznymi (nudności, postępująca
dezorientacja, apatia). Przed rozpoczęciem leczenia tiazydowymi lekami moczopędnymi należy
wyrównać stężenie sodu i (lub) odwodnienie.

Hydrochlorotiazyd w sposób zależny od dawki zwiększa wydalanie potasu z moczem, co może
prowadzić do hipokaliemii. To działanie hydrochlorotiazydu wydaje się być słabsze podczas
jednoczesnego stosowania z kandesartanem cyleksetylu. Ryzyko hipokaliemii może być większe
u pacjentów z marskością wątroby, u pacjentów z nagłym zwiększeniem diurezy, w przypadku
spożywania niewystarczającej ilości elektrolitów i u pacjentów otrzymujących jednocześnie
kortykosteroidy lub hormon adrenokortykotropowy (ACTH, ang. adrenocorticotropic hormone).

Stosowanie kandesartanu cyleksetylu może powodować hiperkaliemię, szczególnie u pacjentów z
niewydolnością serca i (lub) zaburzeniami czynności nerek. Jednoczesne stosowanie kandesartanu
cyleksetylu z inhibitorami ACE, aliskirenem, z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas,
suplementami potasu, zamiennikami soli zawierającymi potas lub innymi produktami zwiększających
stężenie potasu (np. heparyna sodowa) może prowadzić do zwiększenia stężenia potasu w surowicy.
Należy kontrolować stężenie potasu w surowicy, jeśli jest to wskazane.

Wykazano, że tiazydowe leki moczopędne zwiększają wydalanie magnezu z moczem, co może
prowadzić do hipomagnezemii.

Wpływ na metabolizm i układ dokrewny
Leczenie tiazydowym lekiem moczopędnym może zaburzać tolerancję glukozy. Może być konieczne
dostosowanie dawki leków przeciwcukrzycowych, w tym insuliny. Podczas leczenia tiazydowymi
lekami moczopędnymi może ujawnić się u pacjenta utajona cukrzyca. Ze stosowaniem tiazydowych
leków moczopędnych związane było zwiększenie stężenia cholesterolu i triglicerydów. Jednak w
przypadku dawki zawartej w produkcie leczniczym Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT
+pharma obserwowano jedynie minimalny wpływ. Tiazydowe leki moczopędne zwiększają stężenie
kwasu moczowego i mogą wywoływać dnę moczanową u pacjentów ze skłonnością do tego schorzenia.

Hemodializa
Podczas dializy ciśnienie krwi może być szczególnie podatne na zmiany spowodowane blokadą
receptora AT1 w skutek zmniejszonej objętości osocza i aktywacji układu renina-angiotensynaaldosteron. Dlatego też u pacjentów poddawanych hemodializie dawka kandesartanu cyleksetylu
powinna być ustalana ostrożnie, przy jednoczesnym kontrolowaniu ciśnienia krwi.

Nadwrażliwość na światło
Podczas stosowania tiazydowych leków moczopędnych obserwowano przypadki reakcji nadwrażliwości
na światło (patrz punkt 4.8). Jeśli wystąpi nadwrażliwość na światło, należy przerwać leczenie. Jeśli
wznowienie stosowania leku moczopędnego jest konieczne, zaleca się ochronę miejsc eksponowanych
na promienie słoneczne lub sztuczne promieniowanie UVA.

Nadmierne nagromadzenie płynu między naczyniówką a twardówką, ostra krótkowzroczność i (lub)
wtórna jaskra zamkniętego kąta.
Hydrochlorotiazyd, należący do grupy sulfonamidów, może powodować reakcję idiosynkratyczną
wywołującą nadmierne nagromadzenie płynu między naczyniówką a twardówką z ograniczeniem
pola widzenia, ostrą przejściową krótkowzrocznością i ostrą jaskrę zamkniętego kąta.
Objawy obejmują nagłe zmniejszenie ostrości widzenia lub ból oka, które zwykle występują w ciągu
kilku godzin lub tygodni od rozpoczęcia stosowania leku. Nieleczona ostra jaskra z zamkniętym kątem
przesączania może prowadzić do trwałej utraty widzenia. Leczenie w pierwszej kolejności polega na
jak najszybszym odstawieniu hydrochlorotiazydu. Jeśli ciśnienie wewnątrzgałkowe pozostaje
niekontrolowane, należy rozważyć niezwłoczne podjęcie leczenia zachowawczego lub chirurgicznego.
Do czynników ryzyka rozwoju ostrej jaskry z zamkniętym kątem przesączania może należeć uczulenie
na sulfonamidy lub penicylinę w wywiadzie.

Nieczerniakowe nowotwory złośliwe skóry
W dwóch badaniach epidemiologicznych z wykorzystaniem danych z duńskiego krajowego rejestru
nowotworów złośliwych stwierdzono zwiększenie ryzyka nieczerniakowych nowotworów złośliwych
skóry (NMSC, ang. non-melanoma skin cancer) [raka podstawnokomórkowego (BCC, ang. basal cell
carcinoma) i raka kolczystokomórkowego (SCC, ang. squamous cell carcinoma)] w warunkach
zwiększającego się łącznego narażenia organizmu na hydrochlorotiazyd (HCT). W mechanizmie
rozwoju NMSC mogą odgrywać rolę właściwości fotouczulające HCT.

Pacjentów przyjmujących HCT należy poinformować o ryzyku NMSC i zalecić regularne sprawdzanie,
czy na skórze nie pojawiły się nowe zmiany oraz szybki kontakt z lekarzem w przypadku stwierdzenia
jakichkolwiek podejrzanych zmian skórnych. Pacjentom należy zalecić podejmowanie możliwych
działań zapobiegawczych w celu minimalizacji ryzyka rozwoju nowotworów złośliwych skóry, jak
ograniczanie narażania się na działanie światła słonecznego i promieniowania UV, a jeśli to niemożliwe
- odpowiednią ochronę. Niepokojące zmiany skórne należy niezwłocznie badać z możliwością
wykonania biopsji z oceną histologiczną. U osób, u których w przeszłości występowały NMSC, może
być konieczne ponowne rozważenie stosowania HCT (patrz również punkt 4.8).

Obrzęk naczynioruchowy jelit
U pacjentów leczonych antagonistami receptora angiotensyny II (w tym kandesartanu cyleksetylem),
notowano występowanie obrzęku naczynioruchowego jelit (patrz punkt 4.8). U tych pacjentów

występowały: ból brzucha, nudności, wymioty i biegunka. Objawy ustąpiły po przerwaniu leczenia
antagonistami receptora angiotensyny II. Jeśli u pacjenta zostanie rozpoznany obrzęk naczynioruchowy
jelit należy przerwać stosowanie kandesartanu cyleksetylu i rozpocząć odpowiednią obserwację do
czasu całkowitego ustąpienia objawów.

Pacjenci w podeszłym wieku
U osób w podeszłym wieku zwiększanie dawki powinno odbywać się z zachowaniem ostrożności (patrz
punkty 4.2 i 5.2).

Ogólne
Bezpieczeństwo i skuteczność amlodypiny w przełomie nadciśnieniowym nie zostały ustalone.
U pacjentów, u których napięcie naczyń oraz czynność nerek w znacznym stopniu zależą od aktywności
układu renina-angiotensyna-aldosteron (np. pacjenci z ciężką zastoinową niewydolnością serca lub z
chorobą nerek, w tym ze zwężeniem tętnicy nerkowej), leczenie innymi lekami wpływającymi na ten
układ, w tym AIIRAs, może prowadzić do wystąpienia nagłego spadku ciśnienia, azotemii, skąpomoczu
lub rzadziej - ostrej niewydolności nerek. Podobnie jak w przypadku innych leków
przeciwnadciśnieniowych, nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego u pacjentów z chorobą
niedokrwienną serca lub miażdżycą naczyń mózgowych może prowadzić do zawału mięśnia sercowego
lub udaru mózgu.
Reakcje nadwrażliwości na hydrochlorotiazyd mogą występować u pacjentów z alergią lub astmą
oskrzelową w wywiadzie lub bez astmy, jednakże wystąpienie reakcji nadwrażliwości jest bardziej
prawdopodobne u pacjentów z dodatnim wywiadem.
Podczas stosowania tiazydowych leków moczopędnych obserwowano przypadki zaostrzenia lub
aktywacji tocznia rumieniowatego układowego.

Ciąża
Nie należy rozpoczynać leczenia lekami z grupy AIIRA podczas ciąży. Jeśli dalsze leczenie AIIRA
nie zostanie uznane za konieczne, u pacjentek planujących ciążę należy zastosować inne leczenie
przeciwnadciśnieniowe, o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania w ciąży.
W przypadku potwierdzenia ciąży należy natychmiast przerwać stosowanie leków z grupy AIIRA
oraz, jeśli to potrzebne, rozpocząć inne leczenie (patrz punkty 4.3 i 4.6).

Laktoza
Ten produkt leczniczy zawiera laktozę jako substancję pomocniczą. Produkt leczniczy nie powinien być
stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub
zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Azorubina (E 122) i żółcień pomarańczowa (E 110)
Produkt leczniczy Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma, 16 mg + 5 mg + 12,5 mg,
kapsułki twarde zawiera żółcień pomarańczową (E 110), natomiast Candesartan cilexetil + Amlodipine
+ HCT +pharma, 16 mg + 10 mg + 12,5 mg, kapsułki twarde zawiera azorubine (E 122) i żółcień
pomarańczową (E 110), które mogą powodować reakcje alergiczne.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Nie przeprowadzono formalnych badań interakcji innych produktów leczniczych z produktem
Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma. W związku z tym, w tym punkcie podano jedynie
informacje dotyczące interakcji z innymi produktami leczniczymi, które są znane dla poszczególnych
substancji czynnych produktu. Należy jednak wziąć pod uwagę, że Candesartan cilexetil+Amlodipine
+HCT +pharma może nasilać hipotensyjne działanie innych leków przeciwnadciśnieniowych.
Na podstawie ich właściwości farmakologicznych można oczekiwać, że następujące produkty lecznicze
mogą nasilać hipotensyjne działanie wszystkich leków przeciwnadciśnieniowych, w tym produktu
Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma, np. baklofen, amifostyna, neuroleptyki lub leki
przeciwdepresyjne.

Potencjalne interakcje związane z kandesartanu cyleksetylem
Kliniczne badania farmakokinetyczne przeprowadzono z: hydrochlorotiazydem, warfaryną, digoksyną,
doustnymi środkami antykoncepcyjnymi (tj. etynyloestradiol/lewonorgestrel), glibenklamidem,

nifedypiną i enalaprylem. W badaniach nie zaobserwowano klinicznie istotnych interakcji
farmakokinetycznych z tymi produktami leczniczymi.

Jednoczesne stosowanie leków moczopędnych oszczędzających potas, suplementów potasu, substytutów
soli kuchennej zawierających potas lub innych produktów leczniczych (np. heparyny) może zwiększać
stężenie potasu. W razie konieczności należy kontrolować stężenie potasu (patrz punkt 4.4).

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAs) za pomocą AIIRA, inhibitorów ACE
lub aliskirenu
Dane z badania klinicznego wykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron
(RAAs) w wyniku jednoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny
II lub aliskirenu jest związana z większą częstością występowania zdarzeń niepożądanych, takich jak:
niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek)
w porównaniu z zastosowaniem leku z grupy antagonistów układu RAA w monoterapii (patrz punkty
4.3, 4.4 i 5.1).

Podczas jednoczesnego podawania litu z inhibitorami ACE zgłaszano odwracalne zwiększenie stężenia
litu w surowicy i nasilenie jego toksyczności. Podobne działanie może wystąpić w przypadku AIIRA.
Stosowania kandesartanu z litem nie jest zalecane. Jeśli takie połączenie okaże się konieczne, zaleca się
ścisłe kontrolowanie stężenia litu w surowicy.

W przypadku jednoczesnego podawania AIIRA z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ)
(tj. selektywnymi inhibitorami COX-2, kwasem acetylosalicylowym (>3 g na dobę) oraz
nieselektywnymi NLPZ) może wystąpić osłabienie działania przeciwnadciśnieniowego.
Podobnie jak w przypadku inhibitorów ACE, jednoczesne stosowanie AIIRA i NLPZ może prowadzić
do zwiększonego ryzyka pogorszenia czynności nerek, w tym możliwej ostrej niewydolności nerek oraz
zwiększenia stężenia potasu w surowicy, zwłaszcza u pacjentów z wcześniejszymi zaburzeniami
czynności nerek. Należy ostrożnie stosować takie skojarzenie leków, szczególnie u pacjentów
w podeszłym wieku. Należy zapewnić właściwe nawodnienie pacjentów oraz rozważyć monitorowanie
czynności nerek po rozpoczęciu tego rodzaju leczenia oraz okresowo w późniejszym czasie.

Potencjalne interakcje związane z amlodypiną

Wpływ innych produktów leczniczych na amlodypinę

Inhibitory CYP3A4
Skojarzone stosowanie amlodypiny z silnymi lub umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4 (inhibitory
proteazy, azolowe leki przeciwgrzybicze, makrolidy jak: erytromycyna lub klarytromycyna, werapamil
lub diltiazem) może prowadzić do znacznego zwiększenia ekspozycji na amlodypinę, co może
zwiększać ryzyko niedociśnienia. Kliniczne przełożenie tych farmakokinetycznych zmian może być
bardziej widoczne u osób w podeszłym wieku. Zalecana jest ścisła obserwacja kliniczna pacjentów oraz
w razie konieczności dostosowanie dawkowania.

Induktory CYP3A4
Stosowanie amlodypiny jednocześnie ze znanymi induktorami CYP3A4 może zmieniać jej stężenie
w osoczu. Dlatego też, zarówno podczas stosowania amlodypiny razem z induktorami CYP3A4,
a szczególnie z silnymi induktorami CYP3A4 (np. ryfampicyna, ziele dziurawca), jak i po jego
zakończeniu, należy kontrolować ciśnienie krwi i rozważyć konieczność modyfikacji dawki.

Grejpfrut
Przyjmowanie amlodypiny z grejpfrutem lub sokiem grejpfrutowym nie jest wskazane ze względu na
możliwość zwiększenia biodostępności leku, co u niektórych pacjentów może nasilać obniżenie
ciśnienia tętniczego.

Dantrolen (wlew)
U zwierząt po podaniu werapamilu i dożylnym podaniu dantrolenu obserwowano letalne migotanie
komór oraz zapaść sercowo naczyniową z hiperkaliemią. Ze względu na ryzyko hiperkaliemii
zaleca się unikanie jednoczesnego podawania antagonistów wapnia, takich jak amlodypina

u pacjentów podatnych na hipertermię złośliwą oraz w leczeniu hipertermii złośliwej.

Wpływ amlodypiny na inne produkty lecznicze
Działanie amlodypiny obniżające ciśnienie krwi sumuje się z działaniem obniżającym ciśnienie krwi
innych produktów leczniczych o właściwościach przeciwnadciśnieniowych.

Takrolimus
Podczas jednoczesnego stosowania z amlodypiną występuje ryzyko zwiększenia stężenia
takrolimusu we krwi ale mechanizm farmakokinetyczny tej interakcji nie jest w pełni poznany.
Aby uniknąć toksycznych działań takrolimusu, podczas podawania amlodypiny pacjentom
leczonym takrolimusem należy kontrolować stężenie takrolimusu we krwi i w razie konieczności,
dostosować jego dawkowanie.

Inhibitory mTOR
Inhibitory mTOR, takie jak: syrolimus, temsyrolimus, ewerolimus są substratami CYP3A. Amlodypina
jest słabym inhibitorem CYP3A. Podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów mTOR, amlodypina
może zwiększać narażenie na inhibitory mTOR.

Cyklosporyna
Nie prowadzono badań interakcji lekowych z cyklosporyną i amlodypiną ani u zdrowych ochotników,
ani w innych populacjach, z wyjątkiem pacjentów po przeszczepieniu nerki, u których obserwowano
zmienne zwiększenie minimalnego stężenia cyklosporyny (średnio 0% - 40%). Należy rozważyć
monitorowanie stężenia cyklosporyny u pacjentów po przeszczepieniu nerki stosujących amlodypinę,
a w razie konieczności należy zmniejszyć dawkę cyklosporyny.

Symwastatyna
Jednoczesne wielokrotne podawanie dawek 10 mg amlodypiny z 80 mg symwastatyny skutkowało 77%
zwiększeniem ekspozycji na symwastatynę, w porównaniu do symwastatyny stosowanej w monoterapii.
U pacjentów leczonych amlodypiną należy ograniczyć dawkę symwastatyny do 20 mg na dobę.

Potencjalne interakcje związane z hydrochlorotiazydem

Jednoczesne stosowanie nie zalecane

Produkty lecznicze wpływające na stężenie potasu
Można oczekiwać, że niedobór potasu wywołany przez hydrochlorotiazyd (patrz punkt 4.4) może się
nasilać podczas stosowania innych produktów leczniczych powodujących utratę potasu i hipokaliemię
(np. innych leków moczopędnych powodujących utratę potasu, leków przeczyszczających,
kortykosteroidów, ACTH, amfoterycyny, karbenoksolonu, soli sodowej penicyliny G lub pochodnych
kwasu salicylowego).

Lit
Leki tiazydowe zmniejszają wydalanie litu przez nerki. Podczas jednoczesnego stosowania litu
i tiazydów, w tym hydrochlorotiazydu, zgłaszano odwracalne zwiększenie stężenia litu w surowicy
i zwiększenie toksyczności.

Jednoczesne stosowanie wymagające ostrożności

Sole wapnia
Diuretyki tiazydowe mogą zwiększać stężenie wapnia w surowicy na skutek zmniejszenia jego
wydalania. W razie konieczności jednoczesnego zastosowania suplementów wapnia, należy
kontrolować stężenie wapnia w surowicy i odpowiednio dostosować jego dawkowanie.

Żywice cholestyramina i kolestypol
Wchłanianie hydrochlorotiazydu jest zaburzone w obecności żywic anionowymiennych.

Glikozydy naparstnicy
Hipokaliemia lub hipomagnezemia wywołana tiazydami może sprzyjać wystąpieniu zaburzeń rytmu

serca wywołanych przez glikozydy naparstnicy.

Produkty lecznicze, na które ma wpływ zaburzenie stężenia potasu w surowicy
Zaleca się okresowe oznaczanie stężenia potasu w surowicy oraz wykonanie EKG, jeśli produkt
leczniczy Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma jest stosowany z produktami
leczniczymi na działanie których mają wpływ zaburzenia stężenia potasu w surowicy (np. glikozydy
naparstnicy i leki przeciwarytmiczne) oraz następującymi produktami leczniczymi, które mogą wywołać
częstoskurcz komorowy typu torsades de pointes (w tym niektórych leków przeciwarytmicznych)
ponieważ hipokaliemia jest czynnikiem sprzyjającym wystąpieniu częstoskurczu komorowego typu
torsades de pointes:
• leki przeciwarytmiczne klasy Ia (np. chinidyna, hydrochinidyna, dyzopiramid)
• leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid)
• niektóre leki przeciwpsychotyczne (np. tiorydazyna, chloropromazyna, lewomepromazyna,
trifluoperazyna, cyjamemazyna, sulpiryd, sultopryd, amisulpryd, tiapryd, pimozyd,
haloperydol, droperydol)
• inne (np. beprydyl, cyzapryd, dyfemanil, erytromycyna podawana dożylnie, halofantryna,
mizolastyna, pentamidyna, sparfloksacyna, terfenadyna, winkamina podawana dożylnie).

Leki wpływające na stężenie sodu w surowicy
Hiponatremiczne działanie leków moczopędnych może być nasilone przez jednoczesne stosowanie
leków przeciwdepresyjnych, przeciwpsychotycznych, przeciwpadaczkowych itp. Należy zachować
ostrożność podczas długotrwałego stosowania tych produktów leczniczych (patrz także punkt 4.4
Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania).

Niedepolaryzujące leki zwiotczające mięśnie szkieletowe (np. tubokuraryna)
Hydrochlorotiazyd może nasilać działanie niedepolaryzujących środków zwiotczających mięśnie
szkieletowe.

Leki przeciwcholinergiczne (np. atropina, biperyden)
Leki przeciwcholinergiczne mogą zwiększyć biodostępność tiazydowych leków moczopędnych
przez osłabienie motoryki przewodu pokarmowego i spowolnienie opróżniania żołądka.

Leki przeciwcukrzycowe (leki doustne i insulina)
Leczenie tiazydowymi lekami moczopędne może zaburzać tolerancję glukozy. Może być konieczne
dostosowanie dawki leków przeciwcukrzycowych (patrz punkt 4.4).

Metformina
Należy zachować ostrożność podczas stosowania metforminy ze względu na ryzyko wystąpienia
kwasicy mleczanowej, spowodowanej przez możliwą czynnościową niewydolność nerek związaną ze
stosowaniem hydrochlorotiazydu.

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym selektywne inhibitory COX 2, kwas acetylosalicylowy
(>3 g/dobę) i nieselektywne NLPZ
Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe
hydrochlorotiazydu, jeśli są podawane jednocześnie. Ponadto, jednoczesne stosowanie
hydrochlorotiazydu i NLPZ może prowadzić do zaburzeń czynności nerek i zwiększenia stężenia
potasu w surowicy. Dlatego zaleca się monitorowanie czynności nerek na początku leczenia oraz
odpowiednie nawodnienie pacjenta.

Leki beta-adrenolityczne i diazoksyd
Hiperglikemiczne działanie beta-adrenolityków i diazoksydu może być nasilone przez tiazydowe leki
moczopędne.

Aminy presyjne (np. noradrenalina)
Działanie amin presyjnych może być osłabione.

Produkty lecznicze stosowane w leczeniu dny moczanowej (np. probenecyd, sulfinpirazon
i allopurynol)

Może być konieczne dostosowanie dawki leków moczopędnych, ponieważ hydrochlorotiazyd może
zwiększać stężenie kwasu moczowego w surowicy. Może być konieczne zwiększenie dawki
probenecydu lub sulfinpirazonu. Jednoczesne podawanie tiazydu może zwiększać częstość
występowania reakcji nadwrażliwości na allopurynol.

Amantadyna
Tiazydowe leki moczopędne mogą zwiększać ryzyko działań niepożądanych wywołanych
amantadyną.

Cytotoksyczne produkty lecznicze (np. cyklofosfamid, metotreksat)
Tiazydowe leki moczopędne mogą zmniejszać nerkowe wydalanie cytotoksycznych produktów
leczniczych i nasilać działanie hamujące czynność szpiku kostnego.

Salicylany
W przypadku dużych dawek salicylanów hydrochlorotiazyd może nasilać ich toksyczne działanie na
ośrodkowy układ nerwowy.

Metyldopa
Istnieją pojedyncze doniesienia o wystąpieniu niedokrwistości hemolitycznej w przypadku leczenia
skojarzonego hydrochlorotiazydem i metyldopą.

Cyklosporyna
Jednoczesne leczenie cyklosporyną może zwiększać ryzyko hiperurykemii i zaburzeń o typie dny
moczanowej.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża
Stosowanie produktu leczniczego Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma nie jest zalecane
podczas pierwszego trymetru ciąży (patrz punkt 4.4). Stosowanie produktu leczniczego Candesartan
cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma jest przeciwwskazane w drugim i trzecim trymestrze ciąży
(patrz punkty 4.3 i 4.4).

Antagoniści receptora angiotensyny II (AIIRA)

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka działania teratogennego w następstwie ekspozycji na
inhibitory ACE podczas pierwszego trymestru ciąży nie są rozstrzygające; jednakże nie można
wykluczyć niewielkiego zwiększenia ryzyka. Mimo, iż brak jest danych z kontrolowanych badań
epidemiologicznych dotyczących ryzyka związanego ze stosowaniem AIIRA, podobne ryzyko może
istnieć dla tej klasy leków. Jeśli dalsze leczenie AIIRA nie zostanie uznane za konieczne, u pacjentek
planujących ciążę należy zastosować inne leczenie przeciwnadciśnieniowe o ustalonym profilu
bezpieczeństwa stosowania w ciąży. W przypadku stwierdzenia ciąży należy niezwłocznie przerwać
leczenie AIIRA oraz, w razie konieczności, rozpocząć inne leczenie.

Wiadomo, iż ekspozycja na AIIRA podczas drugiego i trzeciego trymestru ciąży wywiera szkodliwy
wpływ na płód (pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki) oraz
noworodka (niewydolność nerek, niedociśnienie, hiperkaliemię) (patrz punkt 5.3).
Jeśli ekspozycja na AIIRA miała miejsce począwszy od drugiego trymestru ciąży, zaleca się wykonanie
badania ultrasonograficznego oceniającego czynność nerek oraz czaszkę.
Niemowlęta, których matki stosowały AIIRA powinny być uważnie obserwowane pod kątem
niedociśnienia (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Amlodypina
Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania amlodypiny w czasie ciąży u ludzi. W badaniach na

Nie zaleca się stosowania antagonistów receptora angiotensyny II (AIIRA), takich jak kandesartan
cyleksetylu podczas pierwszego trymestru ciąży (patrz punkt 4.4). Stosowanie leków z grupy AIIRA jest
przeciwwskazane podczas drugiego i trzeciego trymestru ciąży (patrz punkty 4.3. i 4.4).

zwierzętach po dużych dawkach zaobserwowano toksyczny wpływ na reprodukcję (patrz punkt 5.3).
Stosowanie w ciąży jest zalecane tylko wtedy, gdy nie ma bezpieczniejszej alternatywy i gdy sama
choroba niesie ze sobą większe ryzyko dla matki i płodu.

Hydrochlorotiazyd
Istnieją ograniczone dane dotyczące stosowania hydrochlorotiazydu w czasie ciąży, zwłaszcza w pierwszym
trymestrze. Dane z badań na zwierzętach są niewystarczające.
Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko. Na podstawie farmakologicznego mechanizmu działania
hydrochlorotiazydu, jego stosowanie w drugim i trzecim trymestrze ciąży może zmniejszać przepływ
płodowo-łożyskowy i może powodować zarówno u płodu, jak i noworodka zaburzenia, takie jak:
żółtaczka, zaburzenia równowagi elektrolitowej i trombocytopenia.
Hydrochlorotiazydu nie należy stosować w leczeniu obrzęków występujących w czasie ciąży, nadciśnienia
ciążowego lub stanu przedrzucawkowego ze względu na ryzyko zmniejszenia objętości osocza i przepływu
łożyskowego, bez korzystnego wpływu na przebieg choroby.

Karmienie piersią
Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma nie jest zalecany podczas karmienia piersią,
a podczas karmienia piersią preferowane są alternatywne metody leczenia o lepiej ustalonym profilu
bezpieczeństwa, zwłaszcza podczas karmienia noworodka lub wcześniaka.
Hydrochlorotiazyd przenika do mleka kobiecego w niewielkich ilościach. Tiazydowe leki moczopędne
w dużych dawkach powodują intensywną diurezę i mogą hamować wytwarzanie pokarmu.
Amlodypina przenika również do mleka ludzkiego. Oszacowano, że odsetek dawki, jaki przyjmuje
niemowlę od karmiącej go piersią matki, mieści się w przedziale międzykwartelowym od 3% do 7%,
przy czym wartość maksymalna wynosi 15%. Wpływ amlodypiny na organizm niemowląt jest nieznany.
Nie wiadomo, czy kandesartan cyleksetylu przenika do mleka ludzkiego.

Płodność
Kandesartan cyleksetylu nie miał niepożądanego wpływu na płodność szczurów.
U niektórych pacjentów leczonych antagonistami wapnia, takimi jak amlodypina, opisywano
odwracalne zmiany biochemiczne w główce plemników. Dane kliniczne dotyczące potencjalnego
wpływu amlodypiny na płodność są niewystarczające. W jednym badaniu na szczurach stwierdzono
niepożądane działania na płodność samców (patrz punkt 5.3).

W badaniach na zwierzętach hydrochlorotiazyd nie miał wpływu na płodność i zapłodnienie (patrz
punkt 5.3).

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania
maszyn. Amlodypina może wywierać niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia
pojazdów i obsługiwania maszyn. Jeśli u pacjentów stosujących produkt leczniczy Candesartan
cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma wystąpią zawroty głowy, ból głowy, zmęczenie lub
nudności, zdolność reagowania może być osłabiona. Zaleca się zachowanie ostrożności, zwłaszcza
na początku leczenia.

#### 4.8 Działania niepożądane

Działania niepożądane obserwowane w trakcie stosowania substancji czynnych oddzielnie,
przedstawiono zgodnie z następującą częstością:
bardzo często (≥l/10), często (≥l/100, <l/10), niezbyt często (≥l/1000, <l/100), rzadko
(≥l/10 000, <l/1000), bardzo rzadko (<l/10 000) i nieznana (częstość nie może być określona na
podstawie dostępnych danych).

Klasyfikacja układów
i narządów
Działanie niepożądane Częstość występowania

kandesartan
cyleksetylu
amlodypina hydrochlorotiazyd

Nowotwory łagodne,
złośliwe i nieokreślone
(w tym torbiele i
polipy)

Nieczerniakowy rak
skóry (rak
podstawnokomórkowy
i rak
kolczystokomórkowy
skóry)

Nieznana

Zakażenia i zarażenia
pasożytnicze
Zakażenia dróg
oddechowych
Często

Zaburzenia krwi
i układu chłonnego
Neutropenia Bardzo rzadko
Agranulocytoza Bardzo rzadko Bardzo rzadko
Leukopenia Bardzo rzadko Bardzo rzadko Bardzo rzadko
Trombocytopenia Bardzo rzadko Rzadko
Anemia aplastyczna Nieznana
Depresja szpiku
kostnego
Bardzo rzadko

Niedokrwistość
hemolityczna
Bardzo rzadko

Zaburzenia układu
immunologicznego
Reakcje alergiczne Bardzo rzadko
Reakcje
nadwrażliwości
Bardzo rzadko

Zaburzenia metabolizmu
i odżywiania
Hiperkaliemia Bardzo rzadko

Hiponatremia Bardzo rzadko Niezbyt często

Hiperglikemia Bardzo rzadko Często

Hipokaliemia,
Hiperurykemia
Zwiększenie stężenia
lipidów w surowicy
(zwłaszcza podczas
leczenia dużymi
dawkami)

Często

Hipomagnezemia,
hiperkalcemia,
zasadowica
hipochloremiczna,
hipofosfatemia

Niezbyt często

Zaburzenia psychiczne Depresja Niezbyt często Rzadko
Zmiany nastroju
(w tym lęk),bezsenność
Niezbyt często

Splątanie Rzadko
Zaburzenia snu Rzadko
Zaburzenia układu
nerwowego
Senność Często
Zawroty głowy
pochodzenia
ośrodkowego

Często Często Rzadko

Zawroty głowy
pochodzenia
błędnikowego

Często

Ból głowy (szczególnie
na początku leczenia)
Często Często Często

Drżenia, zaburzenia
smaku, omdlenia,
niedoczulica

Niezbyt często

Wzmożone napięcie,
neuropatia obwodowa
Bardzo rzadko

Zaburzenia
pozapiramidowe
Nieznana

Parestezja Niezbyt często Rzadko
Zaburzenia oka Zaburzenia widzenia Często Rzadko
Wysięk
naczyniówkowy, ostra
krótkowzroczność,
ostra jaskra z
zamkniętym kątem
przesączania

Niezbyt często

Zaburzenia ucha
i błędnika
Szumy uszne Niezbyt często

Zaburzenia serca Zaburzenia rytmu serca
(w tym bradykardia,
tachykardia komorowa
i migotanie
przedsionków)

Niezbyt często Rzadko

Kołatanie serca Często
Zawał mięśnia
sercowego
Bardzo rzadko

Zaburzenia naczyniowe Nagłe zaczerwienienie,
zwł. twarzy
Często

Niedociśnienie Niezbyt często
Zapalenie naczyń Bardzo rzadko
Niedociśnienie
ortostatyczne
Niezbyt często

Zaburzenia układu
oddechowego, klatki
piersiowej i śródpiersia

Kaszel Bardzo rzadko Niezbyt często
Katar Niezbyt często
Duszność Często
Zespół zaburzeń
oddechowych,
w tym zapalenie płuc
i obrzęk płuc

Rzadko

Zespół ostrej
niewydolności
oddechowej (ARDS,
ang. acute respiratory
distress syndrome)
(patrz punkt 4.4)

Bardzo rzadko

Zaburzenia żołądka
i jelit
Nudności Bardzo rzadko Często Często

Ból brzucha,
niestrawność
Często

Anoreksja Często
Zaburzenia żołądkowo
– jelitowe
Rzadko

Zaparcia Niezbyt często
Zmiany rytmu
wypróżnień (w tym
biegunka i zaparcie)

Często

Biegunka Nieznana Często Niezbyt często
Wymioty Niezbyt często Niezbyt często
Suchość w jamie ustnej Niezbyt często

Zapalenie trzustki Bardzo rzadko Rzadko
Zapalenie błony
śluzowej żołądka,
przerost dziąseł

Bardzo rzadko

Obrzęk
naczynioruchowy jelit
Bardzo rzadko

Zaburzenia wątroby
i dróg żółciowych
Zwiększenie
aktywności enzymów
wątrobowych

Bardzo rzadko Bardzo rzadko*

Zaburzenia czynności
wątroby
Bardzo rzadko

Zapalenie wątroby Bardzo rzadko Bardzo rzadko
Żółtaczka, żółtaczka
cholestatyczna
(wewnątrzwątrobowa
żółtaczka
cholestatyczna)

Bardzo rzadko Rzadko

Zaburzenia skóry
i tkanki podskórnej
Obrzęk
naczynioruchowy
Bardzo rzadko Bardzo rzadko

Wysypka skórna,
pokrzywka
Bardzo rzadko Niezbyt często Często

Świąd Bardzo rzadko Niezbyt często
Łysienie, plamica,
odbarwienie skóry,
osutka, nadmierne
pocenie

Niezbyt często

Złuszczające zapalenie
skóry, zespół StevensaJohnsona, obrzęk
naczynioruchowy

Bardzo rzadko

Rumień
wielopostaciowy
Bardzo rzadko Nieznana

Nadwrażliwość na
światło
Bardzo rzadko Niezbyt często

Toksyczna martwicze
oddzielanie się
naskórka

Nieznana Bardzo rzadko

Martwicze zapalenie
naczyń
Rzadko

Toczeń rumieniowaty
skórny, reakcje
przypominające skórny
toczeń, reaktywacja
skórnego tocznia
rumieniowatego

Bardzo rzadko

Zaburzenia mięśniowoszkieletowe i tkanki
łącznej

Bóle pleców, bóle
stawów, bóle mięśni
Bardzo rzadko Niezbyt często

Obrzęk okolicy kostek Często
Kurcze mięśni Często Nieznana
Zaburzenia nerek i dróg
moczowych
Zaburzenia czynności
nerek, w tym
niewydolność nerek
u pacjentów z grupy
ryzyka

Bardzo rzadko Rzadko

Zaburzenia mikcji,
oddawanie moczu
w nocy, zwiększona
częstość oddawania
moczu

Niezbyt często

Ostra niewydolność
nerek
Nieznana

Zaburzenia układu
rozrodczego i piersi
Impotencja Niezbyt często Rzadko
Ginekomastia Niezbyt często
Zaburzenia ogólne i stany
w miejscu podania
Obrzęk Bardzo często

Uczucie zmęczenia,
osłabienie
Często

Przewlekłe zmęczenie
(astenia)
Często Nieznana

Ból w klatce
piersiowej, ból, złe
samopoczucie

Niezbyt często

Gorączka Rzadko
Badania diagnostyczne Zwiększenie masy
ciała, zmniejszenie
masy ciała

Niezbyt często

* najczęściej współistniejące z cholestazą

Opis wybranych działań niepożądanych
Po zastosowaniu diuretyków tiazydowych i tiazydopodobnych zgłaszano przypadki wysięku
naczyniówkowego z zaburzeniami pola widzenia.

Wyniki badań laboratoryjnych
W przypadku kandesartanu, podobnie jak innych leków hamujących układ renina-angiotensynaaldosteron, obserwowano nieznaczne zmniejszenie stężenia hemoglobiny. Zwykle, u pacjentów
otrzymujących kandesartan, nie ma konieczności wykonywania rutynowych badań laboratoryjnych.
Jednak u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, zaleca się okresowe badanie stężenia potasu
i kreatyniny w surowicy (patrz punkt 4.4).

Nieczerniakowy rak skóry
Na podstawie dostępnych danych z badań epidemiologicznych zaobserwowano skumulowany, zależny
od dawki związek między HCT a występowaniem NMSC (patrz także punkty 4.4 i 5.1).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa.
Tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu lub przedstawicielowi
podmiotu odpowiedzialnego w Polsce.

#### 4.9 Przedawkowanie

Objawy
Na podstawie danych farmakologicznych można wnioskować, że główne objawy przedawkowania
kandesartanu cyleksetylu to objawowe niedociśnienie tętnicze i zawroty głowy. W pojedynczych

zgłoszonych przypadkach przedawkowania (do 672 mg kandesartanu cyleksetylu), powrót pacjenta do
zdrowia przebiegał bez powikłań.

Dostępne dane wskazują, że przedawkowanie amlodypiny może powodować nadmierne rozszerzenie
naczyń obwodowych i odruchową tachykardię. Odnotowano znaczne i prawdopodobnie długotrwałe
obniżenie ciśnienia tętniczego, przebiegające ze wstrząsem, w tym prowadzącym do zgonu.

Rzadko notowano niekardiogenny obrzęk płuc w następstwie przedawkowania amlodypiny, mogący
wystąpić z opóźnieniem (do 24-48 godzin po przyjęciu) i powodujący konieczność wspomagania
oddychania. Czynnikami predysponującymi mogą być wczesne działania resuscytacyjne (w tym
przeciążenie płynami) mające na celu utrzymanie perfuzji i pojemności minutowej serca.

Głównym objawem przedawkowania hydrochlorotiazydu jest gwałtowna utrata płynów i elektrolitów.
Można również zaobserwować objawy, takie jak: zawroty głowy, niedociśnienie tętnicze, zwiększone
pragnienie, tachykardia, komorowe zaburzenia rytmu serca, nadmierne uspokojenie i (lub) zaburzenia
świadomości i skurcze mięśni.

Postępowanie po przedawkowaniu
W przypadku przedawkowania produktu leczniczego Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT
+pharma należy zastosować leczenie objawowe i podtrzymujące. Postępowanie zależy od czasu, jaki
upłynął od przyjęcia oraz od nasilenia objawów.

Jeśli do przyjęcia leku doszło niedawno, można rozważyć płukanie żołądka. Wykazano, iż podanie
węgla aktywowanego zdrowym ochotnikom natychmiast lub do dwóch godzin po przyjęciu 10 mg
amlodypiny, znacznie zmniejsza absorpcję amlodypiny.

Klinicznie istotne niedociśnienie na skutek przedawkowania Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT
+pharma wymaga aktywnego wspomagania czynności układu krążenia, w tym częstego monitorowania
czynności serca i układu oddechowego, uniesienia kończyn oraz kontroli objętości
wewnątrznaczyniowej i wydalanego moczu. W przywróceniu prawidłowego napięcia naczyń
krwionośnych oraz ciśnienia tętniczego krwi, pomocne mogą być leki obkurczające naczynia
krwionośne, pod warunkiem braku przeciwwskazań do ich stosowania. Dożylne podanie glukonianu
wapnia może być korzystne dla odwrócenia blokady kanałów wapniowych.

Należy często kontrolować stężenie elektrolitów w surowicy oraz kreatyniny. Jeśli wystąpi
niedociśnienie, pacjenta należy ułożyć w pozycji leżącej i szybko uzupełnić płyny i sól.
Kandesartanu nie można usunąć z organizmu na drodze hemodializy.
Ponieważ amlodypina silnie wiąże się z białkami, dializa prawdopodobnie nie będzie skuteczna.
Nie wiadomo w jakim stopniu hydrochlorotiazyd jest usuwany przez hemodializę.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Leki działające na układ renina-angiotensyna, antagoniści receptora
angiotensyny II (ARB), inne leki złożone, kod ATC: C09DX06.

Produkt leczniczy Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma to skojarzenie antagonisty
receptora angiotensyny II (kandesartanu cyleksetylu), antagonisty kanałów wapniowych (amlodypiny
bezylanu) oraz tiazydowego leku moczopędnego (hydrochlorotiazydu). Skojarzenie tych substancji
wywiera addytywne działanie przeciwnaciśnieniowe, obniżając ciśnienie krwi w większym stopniu niż
każdy ze składników osobno.

Mechanizm działania
Kandesartan cyleksetylu jest prolekiem do stosowania doustnego. Podczas wchłaniania z przewodu
pokarmowego jest on szybko przekształcany na drodze hydrolizy estru do postaci czynnej -
kandesartanu. Kandesartan jest antagonistą receptora angiotensyny II, działającym wybiórczo na

receptory AT1. Angiotensyna II jest podstawowym hormonem wazoaktywnym układu reninaangiotensyna-aldosteron i odgrywa znaczącą rolę w patogenezie nadciśnienia tętniczego. Działanie
angiotensyny II obejmuje zwężenie naczyń, stymulację syntezy i uwalniania aldosteronu, stymulację
serca i zwrotne wchłanianie sodu w nerkach. Kandesartan blokuje działanie angiotensyny II zwężające
naczynia i wydzielające aldosteron poprzez blokowanie jej wiązania z receptorem AT1 w tkankach,
w tym w mięśniach gładkich naczyń i nadnerczach. Działanie kandesartanu jest niezależne od źródła lub
drogi syntezy angiotensyny II. Selektywne blokowanie receptorów angiotensyny II (AT1) wywołuje
zależne od dawki zwiększenie stężenia reniny, angiotensyny I i angiotensyny II oraz zmniejszenie
stężenia aldosteronu w osoczu.

Amlodypina jest antagonista kanału wapniowego, który hamuje przezbłonowy napływ jonów wapnia
przez zależne od potencjału kanały typu L do serca i mięśni gładkich. Amlodypina jest stosunkowo
selektywna względem naczyń i ma większy wpływ na komórki mięśni gładkich naczyń niż na komórki
mięśnia sercowego. Przeciwnadciśnieniowe działanie amlodypiny wynika z bezpośredniego działania
rozkurczającego na mięśnie gładkie tętnic, co prowadzi do obniżenia oporu obwodowego, a tym samym
ciśnienia krwi.

Hydrochlorotiazyd jest diuretykiem tiazydowym. Mechanizm przeciwnadciśnieniowego działania
diuretyków tiazydowych nie jest w pełni poznany. Tiazydy wpływają na mechanizmy wchłaniania
zwrotnego elektrolitów w kanalikach nerkowych, bezpośrednio zwiększając wydalanie sodu i chlorków
w mniej więcej równoważnych ilościach. Działanie moczopędne hydrochlorotiazydu zmniejsza objętość
osocza, zwiększa aktywność reninową osocza i zwiększa wydzielanie aldosteronu, co w konsekwencji
prowadzi do zwiększenia wydalania potasu i wodorowęglanów z moczem oraz zmniejszenia stężenia
potasu w surowicy. W wiązaniu renina-aldosteron pośredniczy angiotensyna II, dlatego jednoczesne
podawanie antagonisty receptora angiotensyny II ma tendencję do odwracania utraty potasu związanej
ze stosowaniem tiazydowych leków moczopędnych.

Działanie farmakodynamiczne
Kandesartan nie hamuje aktywności konwertazy angiotensyny (ACE) przekształcającej angiotensynę
I do angiotensyny II oraz powodującej rozpad bradykininy. Kandesartan nie wpływa na aktywność
konwertazy angiotensyny, nie nasila działania bradykininy oraz substancji P.
W kontrolowanych badaniach klinicznych, porównujących kandesartanu cyleksetyl z inhibitorami
ACE, u pacjentów otrzymujących kandesartan częstość występowania kaszlu była mniejsza.
Kandesartan nie wiąże się oraz nie blokuje innych receptorów hormonalnych lub kanałów jonowych
pełniących ważną rolę w regulacji krążenia. Działanie antagonistyczne na receptory angiotensyny II
(AT1) wywołuje zależne od dawki zwiększenie stężenia reniny, angiotensyny I i angiotensyny II oraz
zmniejszenie stężenia aldosteronu w osoczu.
Kandesartan i hydrochlorotiazyd mają addytywne działanie hipotensyjne.

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym amlodypina powoduje zależne od dawki, długotrwałe obniżenie
tętniczego ciśnienia krwi. Nie ma dowodów na wystąpienie niedociśnienia po podaniu pierwszej dawki,
tachyfilaksji podczas długotrwałego leczenia lub nadciśnienia z odbicia po nagłym przerwaniu leczenia.
Po podaniu dawek terapeutycznych pacjentom z nadciśnieniem tętniczym amlodypina skutecznie obniża
ciśnienie krwi w pozycji leżącej, siedzącej i stojącej. Przewlekłe stosowanie amlodypiny nie wiąże się
z istotnymi zmianami częstości akcji serca ani stężenia amin katecholowych w osoczu. U pacjentów
z nadciśnieniem tętniczym i prawidłową czynnością nerek dawki terapeutyczne amlodypiny zmniejszają
opór naczyniowy nerek i zwiększają szybkość przesączania kłębuszkowego oraz efektywny przepływ
osocza przez nerki, bez zmiany frakcji filtracyjnej lub białkomoczu. W badaniach hemodynamicznych
u pacjentów z niewydolnością serca oraz w badaniach klinicznych opartych na próbach wysiłkowych
u pacjentów z niewydolnością serca klasy NYHA II-IV amlodypina nie powodowała żadnego
pogorszenia stanu klinicznego mierzonego tolerancją wysiłku, frakcją wyrzutową lewej komory oraz
objawami klinicznymi.

Hydrochlorotiazyd hamuje czynne wchłanianie zwrotne sodu, głównie w dystalnych kanalikach
nerkowych i ułatwia wydalanie sodu, chlorków i wody. Wydalanie potasu i magnezu przez nerki
zwiększa się zależnie od dawki, podczas gdy wapń jest w większym stopniu wchłaniany ponownie.
Hydrochlorotiazyd zmniejsza objętość osocza i płynu pozakomórkowego oraz zmniejsza pojemność
minutową serca i ciśnienie krwi. Podczas długotrwałej terapii zmniejszony opór obwodowy przyczynia

się do obniżenia ciśnienia krwi.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania kandesartanu cyleksetylu

Nadciśnienie tętnicze
W nadciśnieniu tętniczym kandesartan powoduje zależne od dawki, długo utrzymujące się obniżenie
ciśnienia tętniczego krwi. Działanie przeciwnadciśnieniowe wynika ze zmniejszonego obwodowego
oporu naczyniowego, bez odruchowej tachykardii. Brak jest doniesień o ciężkim lub nadmiernym
obniżeniu ciśnienia po przyjęciu pierwszej dawki lub efekcie z odbicia po zaprzestaniu leczenia.

Po podaniu pojedynczej dawki kandesartanu cyleksetylu początek działania przeciwnadciśnieniowego
występuje zazwyczaj w ciągu 2 godzin. Podczas kontynuacji leczenia, pełne działanie obniżające
ciśnienie tętnicze po jakiejkolwiek dawce jest na ogół osiągane w ciągu czterech tygodni i utrzymuje się
podczas długotrwałego leczenia. Wyniki metaanalizy wykazały, że średnie dodatkowe działanie
hipotensyjne po zwiększeniu dawki z 16 mg do 32 mg raz na dobę było niewielkie. Biorąc pod uwagę
zmienność osobniczą, u niektórych pacjentów można się spodziewać ponadprzeciętnego działania.
Kandesartan cyleksetylu stosowany raz na dobę zapewnia skuteczne i równomierne obniżenie ciśnienia
krwi przez 24 godziny, z niewielką różnicą pomiędzy działaniem maksymalnym i minimalnym w
danym przedziale dawkowania. Działanie przeciwnadciśnieniowe oraz tolerancję kandesartanu i
losartanu porównano w dwóch randomizowanych, podwójnie zaślepionych badaniach z udziałem 1268
pacjentów z nadciśnieniem łagodnym do umiarkowanego. Minimalne obniżenie ciśnienia krwi
(skurczowego/rozkurczowego) wynosiło 13,1/10,5 mmHg w przypadku stosowania kandesartanu
cyleksetylu w dawce 32 mg raz na dobę oraz 10,0/8,7 mmHg w przypadku stosowania losartanu potasu
w dawce 100 mg raz na dobę (różnica w zmniejszeniu ciśnienia wyniosła 3,1/1,8 mmHg,
p<0,0001/p<0,0001).

W przypadku stosowania kandesartanu cyleksetylu w skojarzeniu z hydrochlorotiazydem występuje
addytywne działanie obniżające ciśnienie tętnicze. Nasilone działanie przeciwnadciśnieniowe jest
również widoczne podczas jednoczesnego stosowania kandesartanu cyleksetylu z amlodypiną lub
felodypiną.

Działanie hipotensyjne leków hamujących układ renina-angiotensyna-aldosteron u pacjentów rasy
czarnej (wykazujących zwykle mniejszą aktywność reninową osocza) jest słabiej zaznaczone niż
u pacjentów innych ras. Zależność ta dotyczy również kandesartanu. W otwartym badaniu
klinicznym z udziałem 5165 pacjentów z podwyższonym ciśnieniem rozkurczowym, obniżenie
ciśnienia krwi podczas leczenia kandesartanem było znacząco mniejsze u pacjentów rasy czarnej niż
u pacjentów pozostałych ras (14,4/10,3 mmHg względem 19,0/12,7 mmHg, p<0,0001/p<0,0001).

Kandesartan zwiększa nerkowy przepływ krwi i albo pozostaje bez wpływu na współczynnik filtracji
kłębuszkowej albo go zwiększa, podczas gdy nerkowy opór naczyniowy i frakcja filtracji zmniejszają
się. W trwającym 3 miesiące badaniu klinicznym, przeprowadzonym u pacjentów z nadciśnieniem
tętniczym i cukrzycą typu 2 z mikroalbuminurią wykazano, że w trakcie leczenia nadciśnienia tętniczego
kandesartanem zmniejszyło się wydalanie albumin z moczem (stosunek albuminy/kreatynina, średnio
30%, 95% przedział ufności 15-42%). Obecnie brak jest danych dotyczących wpływu kandesartanu na
rozwój nefropatii cukrzycowej.

W randomizowanym badaniu klinicznym SCOPE (ang. Study on Cognition and Prognosis in the
Elderly), w którym brało udział 4937 pacjentów w podeszłym wieku (od 70 do 89 lat, 21% pacjentów
w wieku 80 lat i starszych) z łagodnym do umiarkowanego nadciśnieniem tętniczym, obserwowanych
średnio przez 3,7 roku, badano wpływ kandesartanu cyleksetylu, stosowanego raz na dobę w dawkach
8 mg do 16 mg (średnio 12 mg), na chorobowość i umieralność z powodu chorób sercowonaczyniowych. Pacjenci otrzymywali kandesartan cyleksetylu lub placebo oraz dodatkowo, jeżeli było
to konieczne, inne leki przeciwnadciśnieniowe. W grupie pacjentów stosujących kandesartan ciśnienie
tętnicze zostało obniżone ze 166/90 do 145/80 mmHg, natomiast w grupie kontrolnej ze 167/90 do
149/82 mmHg. Dla pierwszorzędowego punktu końcowego badania, którym były ciężkie zdarzenia
sercowo-naczyniowe (śmierć w wyniku chorób sercowo-naczyniowych, udar mózgu i zawał serca
niezakończone zgonem pacjenta), nie wykazano istotnej statystycznie różnicy. W grupie pacjentów
stosujących kandesartan odnotowano 26,7 zdarzeń na l000 pacjentolat, natomiast w grupie kontrolnej –

30 zdarzeń na 1000 pacjentolat (ryzyko względne 0,89, 95% CI: 0,75 do 1,06, p = 0,19).

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS)
Dwa duże randomizowane, kontrolowane badania kliniczne ONTARGET (ang. ONgoing Telmistartan
Alone and in combination with Ramipril Global Endpoint Trial) i VA NEPHRON-D (ang. The Veterans
Affairs Nefropathy in Diabetes) badały jednoczesne zastosowanie inhibitora ACE z antagonistami
receptora angiotensyny II.
Badanie ONTARGET było przeprowadzone z udziałem pacjentów z chorobami układu sercowonaczyniowego, chorobami naczyń mózgowych w wywiadzie lub cukrzycą typu 2 z towarzyszącymi,
udowodnionymi uszkodzeniami narządów docelowych. Badanie VA NEPHRON-D było
przeprowadzone z udziałem pacjentów z cukrzycą typu 2 oraz z nefropatią cukrzycową.
Badania te wykazały brak istotnego korzystnego wpływu na parametry nerkowe i (lub) wyniki
w zakresie chorobowości oraz śmiertelności sercowo-naczyniowej, podczas gdy zaobserwowano
zwiększone ryzyko hiperkaliemii, ostrego uszkodzenia nerek i (lub) niedociśnienia, w porównaniu
z monoterapią. Ze względu na podobieństwa w zakresie właściwości farmakodynamicznych tych leków,
przytoczone wyniki również mają znaczenie w przypadku innych inhibitorów ACE oraz antagonistów
receptora angiotensyny II. Dlatego też u pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy jednocześnie
stosować inhibitorów ACE oraz antagonistów receptora angiotensyny II.

Badanie ALTITUDE (ang. Aliskiren Trial in Type 2 Diabetes Using Cardiovascular and Renal Disease
Endpoints) było zaprojektowane w celu zbadania korzyści z dodania aliskirenu do standardowego
leczenia inhibitorem ACE lub antagonistą receptora angiotensyny II u pacjentów z cukrzycą typu 2 i
przewlekłą chorobą nerek oraz (lub) z chorobą układu sercowo-naczyniowego. Badanie zostało
przedwcześnie przerwane z powodu zwiększonego ryzyka działań niepożądanych. Zgony sercowonaczyniowe i udary mózgu występowały częściej w grupie otrzymującej aliskiren w odniesieniu do
grupy placebo. W grupie otrzymującej aliskiren odnotowano również częstsze występowanie zdarzeń
niepożądanych, w tym ciężkich zdarzeń niepożądanych (hiperkaliemia, niedociśnienie i niewydolność
nerek) względem grupy placebo.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania amlodypiny

Stosowanie u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca (CAD, ang. coronary artery disease)
Skuteczność amlodypiny w zapobieganiu zdarzeniom klinicznym u pacjentów z chorobą
niedokrwienną serca oceniano w niezależnym, wieloośrodkowym, randomizowanym badaniu
prowadzonym metodą podwójnie ślepej próby, kontrolowanym placebo, z udziałem 1997
pacjentów o nazwie CAMELOT (ang. Comparison of Amlodipine vs Enalapril to Limit
Occurrences of Thrombosis). Przez 2 lata, wśród uczestników badania 663 osoby otrzymywały
amlodypinę w dawce 5-10 mg, 673 osoby otrzymywały enalapryl w dawce 10-20 mg, a 655 osób
otrzymywało placebo, poza standardowym leczeniem obejmującym statyny, leki betaadrenolityczne, leki moczopędne i kwas acetylosalicylowy. Główne wyniki dotyczące
skuteczności przedstawiono w Tabeli 1. Wyniki wskazują, że stosowanie amlodypiny związane
było z rzadszymi hospitalizacjami z powodu dławicy piersiowej i rzadszym wykonywaniem
zabiegów rewaskularyzacji u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca.

Tabela 1 Częstość występowania istotnych efektów klinicznych w badaniu CAMELOT
Wskaźnik występowania zdarzeń
sercowo-naczyniowych, liczba
przypadków (%)

Porównanie amlodypiny
i placebo

Efekt Amlodypina Placebo Enalapryl
Wskaźnik ryzyka
(95% przedział
Ufności, CI)
Wartość P

Pierwszorzędowy punkt końcowy
Niepożądane
zdarzenia
sercowonaczyniowe
110 (16,6) 151 (23,1) 136 (20,2) 0,69 (0,54-0,88) ,033

Poszczególne elementy
Rewaskularyzacja
wieńcowa 78 (11,8) 103 (15,7) 95 (141,1) 0,73 (0,54-0,98) ,03
Hospitalizacja z
powodu dławicy 51 (7,7) 84 (12,8) 86 (12,8) 0,58 (0,41-0,82) ,002
Zawał mięśnia
sercowego
niezakończony
zgonem
14 (2,1) 19 (2,9) 11 (1,6) 0,73 (0,37-1,46) ,37

Udar mózgu lub
TIA 6 (0,9) 12 (1,8) 8 (1,2) 0,50 (0,19-1,32) ,15
Zgon z powodów
sercowonaczyniowych
5 (0,8) 2 (0,3) 5 (0,7) 2,46 (0,48-12,7) ,27

Hospitalizacja
Z powodu
zastoinowej
niewydolności
serca

3 (0,5) 5 (0,8) 4 (0,6) 0,59 (0,14-2,47) ,46

Zatrzymanie
krążenia ze
skuteczną
resuscytacją
0 4 (0,6) 1 (0,1) NA ,04

Świeżo
rozpoznana
choroba naczyń
obwodowych
5 (0,8) 2 (0,3) 8 (1,2) 2,6 (0,50-13,4) ,24

Oznaczenie skrótów: TIA – przemijający napad niedokrwienny (ang. transient ischemic attack)

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania hydrochlorotiazydu

Nieczerniakowe nowotwory złośliwe skóry
Na podstawie danych dostępnych z badań epidemiologicznych stwierdzono związek między
łączną dawką HCT a występowaniem NMSC.
W jednym z badań uczestniczyło 71 533 osób z rakiem kolczystokomórkowym (BCC) i 8 629 osób
z rakiem podstawnokomórkowym (SCC), które porównywano z grupami kontrolnymi z tej samej
populacji obejmującymi odpowiednio 1 430 833 i 172 462 osoby. Duży stopień narażenia na HCT
(łączna dawka ≥50 000 mg) wiązał się ze skorygowanym OR dla BCC rzędu 1,29 (95% CI: 1,23-1,35),
a dla SCC rzędu 3,98 (95% CI: 3,68-4,31). Stwierdzono wyraźną zależność między łączną dawką a
skutkiem zarówno w przypadku BCC, jak i SCC. W innym badaniu wykazano możliwy związek stopnia
narażenia na HCT z występowaniem nowotworów złośliwych warg (SCC): w badaniu porównywano
633 przypadki nowotworów złośliwych warg i 63 067 osób z tej samej populacji tworzących grupę
kontrolną z zastosowaniem strategii jednoczesnego zbioru ryzyka. Stwierdzono zależność między łączną
dawką a odpowiedzią ze skorygowanym OR rzędu 2,1 (95% CI: 1,7-2,6), które wzrastało do OR 3,9
(3,0-4,9) w przypadku dużego stopnia narażenia (~25 000 mg) i OR 7,7 (5,7-10,5) dla największych
łącznych dawek (~100 000 mg) (patrz również punkt 4.4).

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania skojarzenia kandesartan + amlodypina +
hydrochlorotiazyd
W jednym wieloośrodkowym badaniu oceniano skuteczność kandesartanu cyleksetylu stosowanego
samodzielnie lub w skojarzeniu z amlodypiną, lub w skojarzeniu z amlodypiną i hydrochlorotiazydem
w leczeniu pacjentów z samoistnym nadciśnieniem tętniczym o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego.
Po 2-tygodniowym okresie wstępnym z pojedynczą ślepą próbą i placebo pacjenci weszli do
12-tygodniowego, otwartego okresu dostosowywania dawki. Dawkę kandesartanu cyleksetylu
zwiększono z 8 do 16 mg raz na dobę; amlodypinę (5 mg raz na dobę), hydrochlorotiazyd (25 mg raz na
dobę); dodatkowe leki były również dodawane sekwencyjnie, jeśli to konieczne. Następnie pacjenci
weszli do ostatniego 4-tygodniowego, równoległego, podwójnie ślepego, randomizowanego,
kontrolowanego placebo okresu odstawienia samego kandesartanu. Łącznie badaniu podlegało 216

pacjentów.
Po 2-tygodniowym okresie wstępnym przyjmowania tabletek placebo średnie ciśnienie krwi w pozycji
siedzącej (BP) wynosiło 175/108 mmHg. Pod koniec 12-tygodniowego okresu dostosowywania
/podtrzymywania dawki średnie ciśnienie krwi w pozycji siedzącej spadło do 141/88 mmHg; łącznie
29 pacjentów leczono kandesartanem cyleksetylu (16 mg) z amlodypiną (5 mg) i hydrochlorotiazydem
(25 mg). U 67 pacjentów losowo przydzielonych do grupy otrzymującej placebo, którym odstawiono
kandesartan, wystąpił bardzo istotny wzrost średniego skurczowego/rozkurczowego ciśnienia tętniczego
(13/6 mmHg) w porównaniu z pacjentami, którzy kontynuowali leczenie kandesartanem (ANCOVA,
P<0,0001). Stwierdzono, że kandesartan cyleksetylu jest skutecznym lekiem obniżającym ciśnienie
tętnicze, gdy jest stosowany samodzielnie lub w skojarzeniu z amlodypiną, lub amlodypiną
i hydrochlorotiazydem w leczeniu samoistnego nadciśnienia tętniczego o nasileniu umiarkowanym do
ciężkiego. Lek był dobrze tolerowany przez cały okres badania klinicznego.

Europejska Agencja Leków uchyliła obowiązek dołączania wyników badań produktu leczniczego
Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma we wszystkich podgrupach populacji pediatrycznej
w przyznanym wskazaniu (patrz punkt 4.2 w celu uzyskania informacji dotyczących stosowania u dzieci
i młodzieży).

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Kandesartan cyleksetylu

Wchłanianie i dystrybucja
Kandesartan cyleksetylu po podaniu doustnym jest przekształcany do postaci czynnej - kandesartanu.
Bezwzględna biodostępność kandesartanu po doustnym podaniu roztworu kandesartanu cyleksetylu
wynosi około 40%. Względna biodostępność kandesartanu cyleksetylu w postaci tabletki, w porównaniu
z roztworem doustnym, wynosi około 34% przy bardzo małej zmienności. Średnie maksymalne stężenie
kandesartanu w surowicy (Cmax) osiągane jest po 3 do 4 godzinach po zażyciu kapsułki. Stężenie
kandesartanu w surowicy zwiększa się liniowo wraz ze zwiększaniem dawki w zakresie dawek
terapeutycznych. Nie obserwuje się zależnej od płci różnicy w farmakokinetyce kandesartanu.
Spożywany posiłek nie wpływa istotnie na pole pod krzywą zależności stężenia kandesartanu w
surowicy od czasu (AUC).
Kandesartan wiąże się silnie z białkami osocza (ponad 99%). Pozorna objętość dystrybucji
kandesartanu wynosi 0,1 L/kg mc.

Metabolizm/eliminacja
Kandesartan jest wydalany głównie w postaci niezmienionej z moczem i żółcią i tylko w niewielkim
stopniu eliminowany na drodze metabolizmu wątrobowego (CYP2C9). Dostępne badania interakcji
wykazały brak działania na CYP2C9 i CYP3A4. W oparciu o dane z badań in vitro, w warunkach
in vivo nie powinny wystąpić interakcje z lekami, których metabolizm zależny jest od izoenzymów
CYP1A2, CYP2A6, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP2E1 lub CYP3A4 cytochromu P450. Okres
półtrwania (T1/2) kandesartanu w fazie eliminacji wynosi około 9 godzin. Po wielokrotnym podaniu
dawek kandesartanu nie dochodzi do kumulacji. Całkowity klirens osoczowy kandesartanu wynosi
około 0,37 mL/min/kg mc., przy klirensie nerkowym wynoszącym około 0,19 mL/min/kg. Eliminacja
nerkowa kandesartanu odbywa się zarówno na drodze filtracji kłębuszkowej, jak i czynnego wydzielania
kanalikowego. Po podaniu doustnym dawki kandesartanu cyleksetylu znakowanego izotopem węgla 14C
około 26% dawki jest wydalane z moczem w postaci kandesartanu, a 7% w postaci nieczynnych
metabolitów, podczas gdy około 56% dawki wykrywa się w kale w postaci kandesartanu, a 10%
w postaci nieczynnych metabolitów.

Amlodypina

Wchłanianie i dystrybucja
Amlodypina dobrze się wchłania po podaniu doustnym w dawkach terapeutycznych, osiągając
maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 6 do 12 godzin po podaniu. Całkowita dostępność biologiczna
zawiera się w przedziale od 64% do 80%. Objętość dystrybucji wynosi około 21 L/kg mc. Pokarm nie
wpływa na wchłanianie amlodypiny. Badania in vitro wykazały, że w przybliżeniu 97,5% krążącej we
krwi amlodypiny wiąże się z białkami osocza. Jednoczesne przyjmowanie pokarmu nie ma wpływu na

wchłanianie amlodypiny.

Metabolizm/eliminacja
Okres półtrwania w fazie eliminacji przy dawkowaniu raz na dobę wynosi około 35-50 godzin.
Amlodypina jest w znacznym stopniu metabolizowana przez wątrobę do nieczynnych metabolitów;
wydalana jest z moczem w 10% w postaci niezmienionej, a w 60% w postaci metabolitów.

Hydrochlorotiazyd

Wchłanianie i dystrybucja
Po doustnym podaniu hydrochlorotiazydu w skojarzeniu z antagonistą receptora angiotensyny II
mediana czasu do osiągnięcia maksymalnego stężenia hydrochlorotiazydu wynosiła od 2 do 5 godzin
po podaniu. Hydrochlorotiazyd wiąże się z białkami osocza w 64%, a jego pozorna objętość
dystrybucji wynosi 0,5 – 1,1 L/kg

Metabolizm/eliminacja
Hydrochlorotiazyd nie jest metabolizowany, a jego wydalanie odbywa się niemal całkowicie w postaci
niezmienionej z moczem. Około 60% dawki doustnej jest wydalane w postaci niezmienionej w ciągu
48 godzin. Klirens nerkowy wynosi około 250 – 300 mL/min. Końcowy okres półtrwania w fazie
eliminacji hydrochlorotiazydu wynosi 10-15 godzin.

Skojarzenie kandesartanu cyleksetylu, amlodypiny bezylanu i hydrochlorotiazydu

W badaniu interakcji farmakokinetycznych po podaniu pojedynczej dawki na czczo nie obserwowano
istotnych interakcji farmakokinetycznych pomiędzy kandesartanem cyleksetylu, amlodypiny besylanem
i hydrochlorotiazydem.

Właściwości farmakokinetyczne w szczególnych grupach pacjentów

Dzieci i młodzież
Europejska Agencja Leków uchyliła obowiązek dołączania wyników badań produktu leczniczego
Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma we wszystkich podgrupach populacji dzieci
i młodzieży.

Pacjenci w podeszłym wieku
U osób w podeszłym wieku (powyżej 65 lat) wartości Cmax i AUC kandesartanu zwiększają się
o około 50% i 80% w porównaniu z osobami młodymi. Jednakże, działanie obniżające ciśnienie
tętnicze oraz częstość występowania działań niepożądanych po podaniu określonej dawki
kandesartanu cyleksetylu/hydrochlorotiazydu są podobne u pacjentów młodych i w podeszłym
wieku (patrz punkt 4.2).

Maksymalne stężenie amlodypiny w surowicy występuje u osób w podeszłym wieku po takim samym
czasie jak u młodszych pacjentów. W podeszłym wieku istnieje tendencja do zmniejszania się klirensu
amlodypiny, co powoduje zwiększenie pola pod krzywą stężenia (AUC) leku w czasie i przedłużenie
okresu półtrwania w fazie eliminacji. U pacjentów z niewydolnością krążenia pole pod krzywą stężenia
leku w czasie i okres półtrwania w fazie eliminacji zwiększały się odpowiednio do wieku.

Zaburzenia czynności nerek
U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek wartości Cmax i AUC
kandesartanu zwiększały się podczas wielokrotnego dawkowania odpowiednio o około 50% i 70%,
ale okres półtrwania w fazie eliminacji (T1/2) nie ulegał zmianie w porównaniu z pacjentami z
prawidłową czynnością nerek. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek analogiczne zmiany Cmax
oraz AUC kandesartanu wynosiły odpowiednio około 50% i 110%. Okres półtrwania kandesartanu
(T1/2) w końcowej fazie eliminacji był około dwukrotnie dłuższy u pacjentów z ciężkimi
zaburzeniami czynności nerek.
U pacjentów poddawanych hemodializie farmakokinetyka kandesartanu była podobna do tej
u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek.

Amlodypina jest intensywnie metabolizowana do nieaktywnych metabolitów. 10% substancji jest
wydalane w postaci niezmienionej z moczem. Zmiany stężenia amlodypiny w osoczu nie korelują ze
stopniem zaburzenia czynności nerek. U tych pacjentów amlodypinę można podawać w zwykłych
dawkach. Amlodypina nie podlega dializie.

Okres półtrwania (T1/2) hydrochlorotiazydu jest wydłużony u pacjentów z zaburzeniami czynności
nerek.

Zaburzenia czynności wątroby
W dwóch badaniach klinicznych dotyczących pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby
obserwowano wzrost średniego AUC kandesartanu o około 20% w jednym i o 80% w drugim badaniu
(patrz punkt 4.2). Brak jest doświadczenia dotyczącego stosowania kandesartanu u pacjentów z ciężkimi
zaburzeniami czynności wątroby.

Dostępne są bardzo ograniczone dane kliniczne dotyczące podawania amlodypiny pacjentom
z zaburzeniami czynności wątroby. Pacjenci z niewydolnością wątroby mają zmniejszony klirens
amlodypiny, co skutkuje dłuższym okresem półtrwania i zwiększeniem AUC o około 40-60%.

Zaburzenia czynności wątroby nie wpływają znacząco na farmakokinetykę hydrochlorotiazydu.

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Kandesartan/amlodypina/hydrochlorotiazyd
Nie przeprowadzono badań nieklinicznych z zastosowaniem skojarzenia trzech składników
kandesartan/amlodypina/hydrochlorotiazyd. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym,
toksycznego wpływu na reprodukcję i genotoksyczności skojarzenia kandesartanu i hydrochlorotiazydu
nie wykazały nowych toksyczności w porównaniu z toksycznością znaną dla każdego składnika
z osobna. Dodanie hydrochlorotiazydu nasiliło nefrotoksyczne działanie kandesartanu. Nie miało to
istotnego wpływu na wyniki badań rozwoju płodu u szczurów, myszy lub królików.

Kandesartan

Toksyczność ogólnoustrojowa lub toksyczność wobec narządów docelowych
Po klinicznie istotnych dawkach nie zaobserwowano dowodów wskazujących na zaburzenia
ogólnoustrojowe lub toksyczność wobec narządów docelowych. W przedklinicznych badaniach
bezpieczeństwa u myszy, szczurów, psów i małp, kandesartan w dużych dawkach miał wpływ na nerki
i parametry krwinek czerwonych. Kandesartan powodował zmniejszenie parametrów
czerwonokrwinkowych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt). Wpływ na nerki (taki jak:
śródmiąższowe zapalenie nerek, poszerzenie kanalików nerkowych, nacieki bazofilów do kanalików
nerkowych, zwiększone stężenia osoczowe mocznika i kreatyniny) był wywołany przez kandesartan, co
może być wtórne do działania obniżającego ciśnienie krwi prowadzącego do zmian w przepływie
nerkowym.
Ponadto, kandesartan wywoływał rozrost i (lub) przerost komórek aparatu przykłębuszkowego.
Uznano, że zmiany te zostały spowodowane działaniem farmakologicznym kandesartanu.
W przypadku terapeutycznych dawek kandesartanu u ludzi rozrost i (lub) przerost komórek aparatu
przykłębuszkowego wydaje się nie mieć żadnego znaczenia.

Toksyczny wpływ na rozród
Zaobserwowano fetotoksyczność w późniejszym okresie ciąży (patrz punkt 4.6).

Rakotwórczość, mutageneza
Dane z badania mutagenności in vitro oraz in vivo wykazują, iż kandesartan w warunkach zastosowania
klinicznego nie wykazuje aktywności mutagennej ani klastogennej. Nie ma dowodów na działanie
rakotwórcze kandesartanu.

Amlodypina

Toksyczny wpływ na rozród

Badania wpływu na rozród przeprowadzone na szczurach i myszach po dawkach około 50 razy
większych niż maksymalna zalecana dawka dla ludzi w oparciu o mg/kg mc. wykazały opóźnienie w
terminie porodu, wydłużony czas trwania porodu oraz zmniejszoną przeżywalność noworodków.

Zaburzenia płodności
U szczurów leczonych amlodypiną (samce przez 64 dni i samice przez 14 dni poprzedzających
krycie) w dawkach do 10 mg/kg/dobę (8-krotność* dawki 10 mg, maksymalnej dawki zalecanej dla
ludzi w oparciu o przelicznik mg/m2) brak było wpływu na płodność. W innym badaniu na szczurach,
w którym samce szczurów były leczone amlodypiny bezylanem przez 30 dni w dawce
porównywalnej z dawką stosowaną u ludzi, w oparciu o przelicznik mg/kg mc., stwierdzono
zmniejszone stężenie hormonu gonadotropowego i testosteronu w osoczu, jak również zmniejszenie
gęstości nasienia oraz liczby dojrzałych spermatyd i komórek Sertoliego.

Rakotwórczość, mutageneza
Szczury i myszy, którym podawano amlodypinę w pokarmie przez dwa lata, w ilości tak dobranej,
aby zapewnić dawkę dobową 0,5, 1,25 oraz 2,5 mg/kg/dobę nie wykazały żadnych oznak działania
rakotwórczego. Największa dawka (dla myszy bliska maksymalnej dawce i dla szczurów
odpowiadająca dwukrotności* maksymalnej zalecanej dawki klinicznej 10 mg w oparciu o
przelicznik mg/m2) była zbliżona do maksymalnej dawki tolerowanej u myszy, lecz nie u szczurów.
Badania mutagenności nie wykazały żadnego powiązanego z produktem działania ani na poziomie
genów ani chromosomów.
*W oparciu o masę pacjenta 50 kg

Hydrochlorotiazyd

Badania z zastosowaniem hydrochlorotiazydu wykazały niejednoznaczne dowody działania
genotoksycznego lub rakotwórczego w niektórych modelach eksperymentalnych.

Hydrochlorotiazyd nie był teratogenny i nie miał wpływu na płodność, zapłodnienie ani rozwój
zarodka/płodu. Zmniejszony przyrost masy ciała potomstwa szczurów w okresie laktacji przypisywano
dużej dawce (15-krotność dawki stosowanej u ludzi) oraz działanie moczopędne hydrochlorotiazydu, co
w konsekwencji wpływa na produkcję mleka (patrz punkt 4.6).

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Laktoza jednowodna
Skrobia kukurydziana
Hydroksypropyloceluloza
Karmeloza wapniowa
Makrogol (typ 8000)
Skrobia żelowana, kukurydziana
Magnezu stearynian

Otoczka kapsułki (16 mg + 5mg + 12,5 mg)
korpus: tytanu dwutlenek (E 171), żelatyna
wieczko: żółcień pomarańczowa (E 110), tytanu dwutlenek (E 171), żelatyna

Otoczka kapsułki (16 mg + 10mg + 12,5 mg)
korpus: tytanu dwutlenek (E 171), żelatyna
wieczko: azorubina (E 122), żółcień pomarańczowa (E 110), tytanu dwutlenek (E 171), żelatyna

Tusz
Szelak
Żelaza tlenek czarny (E 172)
Glikol propylenowy

Amonowy wodorotlenek, stężony
Potasu wodorotlenek

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

3 lata

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30°C.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Blister z folii PA/Aluminium/PVC/Aluminium w tekturowym pudełku.

Wielkość opakowania: 30 kapsułek

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego
do stosowania

Brak specjalnych zaleceń.

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie
z lokalnymi przepisami.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE
DO OBROTU

+pharma arzneimittel gmbh
Hafnerstrasse 211
8054 Graz
Austria

### 8. NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma, 16 mg + 5 mg + 12,5 mg: 27996

Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma, 16 mg + 10 mg + 12,5 mg: 27997

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 19 września 2023

Data ostatniego przedłużenia pozwolenia:

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

16.01.2025

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.