# Caramlo

> Kandesartan cyleksetyl + Amlodypina · 8 mg + 5 mg · Tabletki

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Caramlo
- **Nazwa powszechna:** Candesartanum cilexetili + Amlodipinum
- **Substancja czynna:** [Kandesartan cyleksetyl + Amlodypina](https://apteka.online/odpowiedniki/candesartanum-cilexetili)
- **Moc:** 8 mg + 5 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** C09DB07
- **Liczba opakowań:** 7
- **Numer pozwolenia:** 22096
- **Podmiot odpowiedzialny:** Zentiva, k.s.
- **Producent:** Zentiva, k.s., Czechy
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-dzialajace-na-uklad-renina-angiotensyna/caramlo-tabl-8-mg-5-mg-zentiva
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-dzialajace-na-uklad-renina-angiotensyna/caramlo-tabl-8-mg-5-mg-zentiva.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/32642/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/32642/characteristic

## Dostępne opakowania (7)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 28 tabl. | 5909991191764 | Rp | 12,23 zł (dopłata od 4,71 zł) | Bardzo dobrze dostępny (5/5) | — |
| 14 tabl. | 5909991191757 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 30 tabl. | 5909991191771 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 56 tabl. | 5909991191788 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 84 tabl. | 5909991191795 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 90 tabl. | 5909991191801 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 98 tabl. | 5909991191818 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |

## Leki refundowane

### 28 tabl. — EAN 5909991191764 · cena jedn. 0,44 zł / tabl.

| Wskazanie | Poziom | Cena 100% | Dopłata | Refundacja NFZ | Limit |
|---|---|---|---|---|---|
| Leczenie zastępcze pierwotnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych pacjentów, u których uzyskano kontrolę ciśnienia tętniczego stosując jednocześnie kandesartan i amlodypinę, w takich samych dawkach | 30% | 12,23 zł | 4,71 zł | 7,52 zł | 10,75 zł |

**Bezpłatnie z uprawnieniem S (seniorzy 65+): 0,00 zł** — lek na wykazie bezpłatnych leków MZ (pełna bezpłatność dla uprawnionego pacjenta, w zakresie wskazań objętych refundacją).

> Ceny urzędowe (maksymalne) z obwieszczenia refundacyjnego MZ 82W. Rzeczywista dopłata zależy od poziomu odpłatności i wskazania na recepcie. Leki ujęte w wykazie bezpłatnych leków MZ są całkowicie bezpłatne (0,00 zł) dla osób z uprawnieniem S (seniorzy 65+) lub DZ (dzieci i młodzież do 18).

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Caramlo i w jakim celu się go stosuje?
Lek Caramlo zawiera dwie substancje czynne: kandesartan oraz amlodypinę. Obie z tych substancji
pomagają kontrolować wysokie ciśnienie krwi.
• Kandesartan należy do grupy substancji nazywanych „antagonistami receptora angiotensyny II”.
Angiotensyna II wytwarzana jest w organizmie człowieka i powoduje skurcz naczyń
krwionośnych, zwiększając w ten sposób ciśnienie tętnicze krwi. Kandesartan działa poprzez
zablokowanie działania angiotensyny II.
• Amlodypina należy do grupy substancji nazywanych „antagonistami wapnia”. Amlodypina
powstrzymuje wapń przed wnikaniem do ściany naczyń krwionośnych, co hamuje skurcz
naczyń krwionośnych.
Oznacza to, iż obydwie z tych substancji pomagają zahamować skurcz naczyń krwionośnych.
W efekcie naczynia krwionośne rozkurczają się i ciśnienie tętnicze krwi zostaje obniżone.

Lek Caramlo jest stosowany w leczeniu wysokiego ciśnienia krwi u pacjentów, których ciśnienie krwi
jest już odpowiednio kontrolowane w wyniku stosowania kandesartanu i amlodypiny w postaci
oddzielnych tabletek, w takich samych dawkach jak w leku Caramlo.

### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Caramlo

Kiedy nie stosować leku Caramlo
• jeśli pacjent ma uczulenie na amlodypinę lub na inne leki z grupy antagonistów wapnia,
kandesartan cyleksetylu lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych
w punkcie 6).

• jeśli pacjent ma znacznie obniżone ciśnienie tętnicze krwi (niedociśnienie).
• jeśli u pacjenta występuje zwężenie zastawki aorty w sercu (stenoza aortalna) lub wstrząs
kardiogenny (stan, w którym serce nie jest w stanie dostarczać wystarczającej ilości krwi do
ciała).
• jeśli pacjent ma niewydolność serca po przebytym zawale serca.
• jeśli pacjentka jest w ciąży powyżej 3 miesiąca (patrz punkt „Ciąża i karmienie piersią”).
• jeśli pacjent ma ciężką chorobę wątroby lub niedrożność dróg żółciowych (utrudnienie odpływu
żółci z pęcherzyka żółciowego).
• jeśli pacjent ma cukrzycę lub zaburzenia czynności nerek i jest leczony lekiem obniżającym
ciśnienie krwi zawierającym aliskiren.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem stosowania leku Caramlo należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą, jeśli
występuje lub wystąpił którykolwiek z poniższych warunków:
• niedawno przebyty zawał serca.
• niewydolność serca.
• doszło do dużego wzrostu ciśnienia krwi (przełom nadciśnieniowy).
• niskie ciśnienie krwi (niedociśnienie).
• jeżeli konieczne jest zwiększenie dawki, a pacjent jest w podeszłym wieku.
• zaburzenia czynności wątroby lub nerek lub gdy pacjent jest dializowany.
• jeśli pacjent miał niedawno przeszczepioną nerkę.
• jeśli pacjent wymiotuje, miał ostatnio nasilone wymioty lub miał biegunkę.
• jeśli pacjent ma chorobę nadnerczy, zwaną zespołem Conna (zwaną również
pierwotnym hiperaldosteronizmem).
• jeśli pacjent kiedykolwiek miał udar mózgu.
• jeśli pacjent ma przyjąć środek znieczulający. Środek taki może być zastosowany przy operacji
bądź przy jakimkolwiek leczeniu stomatologicznym.
• jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z poniższych leków stosowanych w leczeniu wysokiego
ciśnienia krwi:
- inhibitor ACE (np. enalapryl, lizynopryl, ramipryl), zwłaszcza jeśli pacjent ma zaburzenia
czynności nerek związane z cukrzycą,
- aliskiren.

Lekarz może zalecić regularną kontrolę czynności nerek, ciśnienia tętniczego oraz stężenia
elektrolitów (np. potasu) we krwi.
Patrz także podpunkt „Kiedy nie stosować leku Caramlo”.

Jeśli po przyjęciu leku Caramlo u pacjenta wystąpi ból brzucha, nudności, wymioty lub biegunka,
należy omówić to z lekarzem. Lekarz podejmie decyzję o dalszym leczeniu. Nie należy samodzielnie
podejmować decyzji o przerwaniu przyjmowania leku Caramlo.

Jeśli pacjentka przypuszcza, że może być w ciąży (lub planuje mieć dziecko) należy
poinformować o tym lekarza. Lek Caramlo nie jest zalecany we wczesnym okresie ciąży oraz
nie wolno go stosować u kobiet po 3. miesiącu ciąży, ponieważ stosowany w tym okresie może
spowodować ciężkie uszkodzenie płodu (patrz punkt „Ciąża i karmienie piersią”).

Dzieci i młodzież
Brak doświadczenia w stosowaniu leku Caramlo u dzieci (w wieku poniżej 18 lat). Dlatego też
dzieciom i młodzieży nie należy podawać tego leku.

Lek Caramlo a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować.

Lek Caramlo może wpływać na działanie innych leków a inne leki mogą wywierać wpływ na
działanie leku Caramlo. Lekarz może zalecić zmianę dawki i (lub) zastosować inne środki ostrożności,
jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z następujących leków:
• ketokonazol, itrakonazol (leki przeciwgrzybicze).
• rytonawir, indynawir, nelfinawir (tak zwane inhibitory proteazy stosowane w leczeniu
zakażenia HIV).
• ryfampicyna, erytromycyna, klarytromycyna (antybiotyki stosowane w leczeniu zakażeń
bakteryjnych).
• ziele dziurawca zwyczajnego.
• werapamil, diltiazem (leki stosowane w chorobach serca).
• dantrolen (wlew dożylny w ciężkich zaburzeniach temperatury ciała).
• takrolimus, syrolimus, temsyrolimus, ewerolimus (stosowane w celu kontrolowania reakcji
układu odpornościowego, co umożliwi organizmowi przyjęcie przeszczepionego narządu).
• symwastatyna (lek zmniejszający stężenie cholesterolu).
• cyklosporyna (lek immunosupresyjny).
• inne leki pomagające obniżyć ciśnienie krwi, w tym beta-adrenolityki oraz diazoksyd.
• inhibitor ACE lub aliskiren (patrz także podpunkty „Kiedy nie stosować leku Caramlo”
oraz „Ostrzeżenia i środki ostrożności”).
• niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), takie jak: ibuprofen, naproksen, diklofenak,
celekoksyb lub etorykoksyb (leki stosowane w celu zmniejszenia bólu i stanu zapalnego).
• kwas acetylosalicylowy (lek stosowany w celu zmniejszenia bólu i stanu zapalnego), w dawce
większej niż 3 g na dobę.
• preparaty potasu lub zamienniki soli kuchennej zawierające potas (leki zwiększające
stężenie potasu we krwi).
• heparyna (lek „rozrzedzający” krew).
• kotrimoksazol (antybiotyk), będący skojarzeniem trimetoprimu i sulfametoksazolu.
• leki moczopędne (diuretyki).
• lit (lek stosowany w leczeniu zaburzeń psychicznych).

Stosowanie leku Caramlo z jedzeniem i piciem
Podczas zażywania leku Caramlo nie należy pić soku grejpfrutowego ani spożywać grejpfruta.
Grejpfrut i sok grejpfrutowy mogą prowadzić do zwiększenia we krwi stężenia czynnego składnika -
amlodypiny, co może spowodować nieprzewidywalne nasilenie działania obniżającego ciśnienie krwi
przez lek Caramlo.

Ciąża i karmienie piersią
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.

Ciąża
Pacjentka musi poinformować lekarza, jeśli przypuszcza, że może być w ciąży (lub planuje mieć
dziecko). Lekarz zwykle zaleci zaprzestanie stosowania leku Caramlo przed planowanym zajściem
w ciążę lub niezwłocznie po stwierdzeniu ciąży i zaleci inny lek zamiast leku Caramlo. Lek Caramlo
nie jest zalecany we wczesnym okresie ciąży oraz nie wolno go stosować po 3. miesiącu ciąży, gdyż
może on spowodować ciężkie uszkodzenie płodu, jeśli będzie stosowany powyżej trzeciego miesiąca
ciąży.

Karmienie piersią
Wykazano, że małe ilości amlodypiny przenikają do mleka ludzkiego. Jeśli pacjentka karmi piersią
lub gdy planuje karmić piersią, powinna powiedzieć o tym lekarzowi przed rozpoczęciem
przyjmowania leku Caramlo. Lek Caramlo nie jest zalecany kobietom karmiącym piersią i jeśli
kobieta chce karmić piersią, lekarz prowadzący może wybrać inne leczenie, zwłaszcza w przypadku
karmienia piersią noworodka lub wcześniaka.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Lek Caramlo może mieć umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania
maszyn. Jeśli tabletki powodują złe samopoczucie, zawroty głowy, uczucie zmęczenia lub ból
głowy, nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn oraz należy niezwłocznie
skontaktować się z lekarzem prowadzącym.

Lek Caramlo zawiera laktozę jednowodną i sód
Jeśli stwierdzono wcześniej u pacjenta nietolerancję niektórych cukrów, pacjent powinien
skontaktować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku.
Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w jednej tabletce, to znaczy lek uznaje się za „wolny od
sodu”.

### 3. Jak stosować lek Caramlo?
Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty. W razie wątpliwości
należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Zalecana dawka leku Caramlo, 8 mg+5 mg, wynosi 1 lub 2 tabletki na dobę.
Zalecana dawka leku Caramlo, 16 mg+10 mg, wynosi 1 tabletkę na dobę. Tabletkę można podzielić na
równe dawki.
Lek Caramlo można stosować z jedzeniem lub niezależnie od niego.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Caramlo
Zażycie zbyt wielu tabletek może spowodować, że ciśnienie krwi stanie się niskie lub nawet
niebezpiecznie niskie. Pacjent może odczuwać zawroty głowy, zamroczenie, omdlewanie lub
osłabienie. Jeśli spadek ciśnienia będzie bardzo duży, może dojść do wstrząsu.
Skóra może stać się chłodna i wilgotna i pacjent może stracić przytomność.
Nawet do 24-48 godzin po przyjęciu leku może wystąpić duszność spowodowana nadmiarem płynu
gromadzącym się w płucach (obrzęk płuc).
W przypadku zażycia zbyt wielu tabletek należy natychmiast zwrócić się po pomoc medyczną.

Pominięcie zastosowania leku Caramlo
Jeśli pacjent zapomni zażyć tabletkę, dawkę tę należy całkowicie pominąć. We właściwym czasie
należy przyjąć kolejną dawkę. Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej
dawki.

Przerwanie stosowania leku Caramlo
Lekarz poinformuje pacjenta jak długo należy stosować lek. Przerwanie stosowania leku może
spowodować nawrót objawów choroby. Dlatego nie należy przerywać stosowania leku Caramlo bez
uprzedniej konsultacji z lekarzem.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku, należy zwrócić
się do lekarza lub farmaceuty.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Należy natychmiast udać się do lekarza, jeśli po zażyciu tego leku u pacjenta wystąpi
którekolwiek z wymienionych poniżej bardzo rzadkich, ciężkich działań niepożądanych (mogą
wystąpić u mniej niż 1 na 10 000 osób)
• nagły, świszczący oddech, ból w klatce piersiowej, duszność lub trudności w oddychaniu
• obrzęk powiek, twarzy lub warg
• obrzęk języka i gardła powodujący duże trudności w oddychaniu
• ciężkie reakcje skórne, w tym nasilona wysypka skórna, pokrzywka, zaczerwienienie skóry na
całym ciele, silny świąd, powstawanie pęcherzy, łuszczenie i obrzęk skóry, zapalenie błon
śluzowych (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka) lub inne
reakcje alergiczne
• zawał serca, zaburzenia rytmu serca
• zapalenie trzustki, mogące powodować silny ból brzucha i pleców, z towarzyszącym bardzo
złym samopoczuciem

Kandesartan może spowodować zmniejszenie liczby białych krwinek. Odporność pacjenta na
zakażenia może ulec zmniejszeniu i pacjent może zaobserwować objawy takie jak: zmęczenie,
zakażenie lub gorączkę. Należy wówczas skontaktować się z lekarzem. Lekarz może zlecić
okresowe badania krwi, aby sprawdzić czy lek Caramlo wpływa na skład krwi (agranulocytoza).

Inne możliwe działania niepożądane:

Ponieważ lek Caramlo składa się z dwóch substancji czynnych, działania niepożądane jakie zgłaszano
są związane ze stosowaniem amlodypiny lub kandesartanu.

Działania niepożądane związane ze stosowaniem amlodypiny

Bardzo często (mogą wystąpić u co najmniej 1 na 10 osób):
• obrzęk (zatrzymanie płynów).

Często (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 osób):
• ból głowy, zawroty głowy, senność (zwłaszcza na początku leczenia),
• kołatanie serca (świadomość bicia serca), zaczerwienienie twarzy,
• ból brzucha, nudności,
• zmiany rytmu wypróżnień, biegunka, zaparcie, niestrawność,
• zmęczenie, osłabienie,
• zaburzenia widzenia, podwójne widzenie,
• bolesne skurcze mięśni,
• opuchlizna wokół kostek.

Niezbyt często (mogą wystąpić u mniej niż 1 na 100 osób):
• zmiany nastroju, lęk, depresja, bezsenność,
• drżenie, zaburzenia smaku, omdlenia,
• uczucie drętwienia lub mrowienia w kończynach; brak odczuwania bólu,
• dzwonienie w uszach,
• niskie ciśnienie krwi,
• kichanie i (lub) katar spowodowany zapaleniem błony śluzowej nosa,
• kaszel,

• suchość w ustach, wymioty (nudności),
• wypadanie włosów, nadmierne pocenie, świąd skóry, czerwone plamy na skórze, przebarwienie
skóry,
• zaburzenie oddawania moczu, zwiększona potrzeba oddawania moczu w nocy, zwiększona
częstość oddawania moczu,
• niemożność uzyskania wzwodu; dyskomfort lub powiększenie gruczołów piersiowych u mężczyzn,
• ból, złe samopoczucie,
• ból stawów lub mięśni, ból pleców,
• zwiększenie lub zmniejszenie masy ciała,

Rzadko (mogą wystąpić u mniej niż 1 na 1000 osób):
• dezorientacja.

Bardzo rzadko (mogą wystąpić u mniej niż 1 na 10 000 osób):
• zmniejszenie liczby białych krwinek, zmniejszenie liczby płytek krwi, co może prowadzić do
wystąpienia nietypowych zasinień oraz łatwiejszego krwawienia (uszkodzenie krwinek
czerwonych),
• nadmiar glukozy (cukru) we krwi (hiperglikemia),
• zaburzenie w obrębie nerwów, mogące powodować osłabienie mięśni, mrowienie lub
drętwienie,
• obrzęk dziąseł,
• wzdęcia brzucha (zapalenie żołądka),
• nieprawidłowa czynność wątroby, stan zapalny wątroby (zapalenie wątroby), zażółcenie skóry
(żółtaczka), zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, mogące mieć wpływ na niektóre
wyniki badań medycznych,
• zwiększenie napięcia mięśniowego,
• zapalenie naczyń krwionośnych, często z wysypką skórną,
• wrażliwość na światło.

Częstość nieznana (nie może być ustalona na podstawie dostępnych danych):
• drżenie, usztywnienie postawy, maskowatość twarzy, spowolnione ruchy i powłóczenie nogami,
nierówny chód.

Działania niepożądane związane ze stosowaniem kandesartanu

Często (mogą wystąpić u mniej niż 1 na 10 osób):
• zawroty głowy i (lub) uczucie wirowania,
• ból głowy,
• zakażenie dróg oddechowych,
• niskie ciśnienie tętnicze krwi. Może to powodować uczucie omdlewania lub zawroty głowy,
• zmiany w wynikach badań krwi: zwiększenie stężenia potasu we krwi, zwłaszcza gdy u pacjenta
występują zaburzenia czynności nerek lub niewydolność serca. W przypadku znacznego
zwiększenia stężenia, pacjent może odczuwać zmęczenie, osłabienie, nieregularne bicie serca
lub odczucie mrowienia,
• wpływ na czynność nerek, szczególnie w przypadku pacjentów z istniejącymi już zaburzeniami
nerek lub niewydolnością serca. W bardzo rzadkich przypadkach może wystąpić niewydolność
nerek.

Bardzo rzadko (mogą wystąpić u mniej niż 1 na 10 000 osób):
• obrzęk twarzy, warg, języka i (lub) gardła,
• obrzęk naczynioruchowy jelit: obrzęk w jelicie z takimi objawami, jak ból brzucha, nudności,

wymioty i biegunka,
• zmniejszenie liczby czerwonych lub białych komórek krwi. Może wystąpić zmęczenie,
zakażenie lub gorączka,
• wysypka skórna, wysypka grudkowata (pokrzywka),
• świąd,
• ból pleców, ból stawów i mięśni,
• zmiany w czynności wątroby, w tym stan zapalny wątroby (zapalenie wątroby). Może
wystąpić zmęczenie, zażółcenie skóry i białkówek oczu oraz objawy grypopodobne,
• kaszel,
• nudności,
• zmiany w wynikach badań krwi: zmniejszenie stężenia sodu we krwi. Jeśli zmniejszenie
stężenia będzie znaczne, może wystąpić: osłabienie, brak energii lub bolesne skurcze mięśni.

Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):
• biegunka.

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać
bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych
Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych,
Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa,
Tel.: + 48 22 49 21 301, Faks: + 48 22 49 21 309, Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu lub przedstawicielowi
podmiotu odpowiedzialnego w Polsce.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Caramlo?
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku i (lub) blistrze po
EXP. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30°C. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu
ochrony przed światłem.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Caramlo
- Substancjami czynnymi leku są kandesartan cyleksetylu i amlodypina.
Caramlo 8 mg+5 mg: Każda tabletka zawiera 8 mg kandesartanu cyleksetylu i 5 mg amlodypiny
(w postaci amlodypiny bezylanu).
Caramlo 16 mg+10 mg: Każda tabletka zawiera 16 mg kandesartanu cyleksetylu i 10 mg
amlodypiny (w postaci amlodypiny bezylanu).

- Pozostałe składniki to: hydroksypropyloceluloza, laktoza jednowodna, kroskarmeloza sodowa,
skrobia kukurydziana, trietylu cytrynian, magnezu stearynian.

Jak wygląda lek Caramlo i co zawiera opakowanie

Caramlo 8 mg+5 mg: Białe do białawych, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki z wytłoczonym „8“
na jednej stronie i „5“ na drugiej.
Caramlo 16 mg+10 mg: Białe do białawych, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki z linią podziału po
obu stronach, z wytłoczonym „16 16“ na jednej stronie i „10 10“ na drugiej.
Tabletkę można dzielić na równe dawki.

Wielkości opakowań: 14, 28, 30, 56, 84, 90 lub 98 tabletek

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny
Zentiva k.s.
U Kabelovny 130
Dolní Měcholupy
102 37 Praga 10
Republika Czeska

Wytwórca
Zentiva k.s.
U Kabelovny 130
Dolní Měcholupy
102 37 Praga 10
Republika Czeska

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji na temat leku oraz jego nazw w krajach
członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego należy zwrócić się do przedstawiciela
podmiotu odpowiedzialnego w Polsce:

Zentiva Polska Sp. z o.o.
ul. Bonifraterska 17
00-203 Warszawa
tel.: +48 22 375 92 00

Data ostatniej aktualizacji ulotki: styczeń 2025

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Caramlo, 8 mg+5 mg, tabletki
Caramlo, 16 mg+10 mg, tabletki

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Caramlo, 8 mg+5 mg: Każda tabletka zawiera 8 mg kandesartanu cyleksetylu i 5 mg amlodypiny
(w postaci amlodypiny bezylanu).

Caramlo, 16 mg+10 mg: Każda tabletka zawiera 16 mg kandesartanu cyleksetylu i 10 mg amlodypiny
(w postaci amlodypiny bezylanu).

Substancja pomocnicza o znanym działaniu: laktoza jednowodna.

Caramlo, 8 mg+5 mg: Każda tabletka zawiera 60,9 mg laktozy jednowodnej.
Caramlo, 16 mg+10 mg: Każda tabletka zawiera 121,9 mg laktozy jednowodnej.
Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka
Caramlo, 8 mg+5 mg: Białe do białawych, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki o średnicy ok. 6 mm
z wytłoczonym „8“ na jednej stronie i „5“ na drugiej.
Caramlo, 16 mg+10 mg: Białe do białawych, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki o średnicy ok.
8 mm, z linią podziału po obu stronach, z wytłoczonym „16 16“ na jednej stronie i „10 10“ na drugiej.
Tabletkę można podzielić na równe dawki.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Caramlo jest wskazany jako leczenie zastępcze w leczeniu nadciśnienia tętniczego u pacjentów
dorosłych, u których uzyskano odpowiednią kontrolę ciśnienia w wyniku stosowania amlodypiny
i kandesartanu w takich samych dawkach jak w produkcie Caramlo, ale w postaci oddzielnych
tabletek.

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie
Pacjenci powinni stosować dawkę odpowiadającą ich wcześniejszemu leczeniu.
Dla zazwyczaj stosowanych dawek dostępne są różne moce tego produktu leczniczego.
Dawka 8 mg kandesartanu cyleksetylu i 5 mg amlodypiny na dobę dostępna jest w postaci 1 tabletki
Caramlo o mocy 8 mg+5 mg.
Dawka 16 mg kandesartanu cyleksetylu i 10 mg amlodypiny na dobę dostępna jest w postaci
2 tabletek Caramlo o mocy 8 mg+5 mg lub 1 tabletki Caramlo o mocy 16 mg+10 mg.
Maksymalna dawka dobowa kandesartanu cyleksetylu to 32 mg, a maksymalna dawka dobowa
amlodypiny to 10 mg .

Osoby w podeszłym wieku (65 lat lub starsze)
Wymagana jest ostrożność podczas zwiększania dawki (patrz punkty 4.4 i 5.2).

Zaburzenie czynności wątroby
Nie określono zaleceń dotyczących dawkowania dla pacjentów z zaburzoną czynnością wątroby.
Caramlo jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby oraz
u pacjentów z cholestazą (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.2).

Zaburzenie czynności nerek
Nie jest wymagane dostosowanie dawkowania u pacjentów z łagodnym do umiarkowanego
zaburzeniem czynności nerek (z klirensem kreatyniny > 15 ml/min, patrz punkty 4.4 i 5.2). U
pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek zaleca się monitorowanie stężenia potasu
i kreatyniny.

Dzieci i młodzież
Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności Caramlo u dzieci w wieku
poniżej 18 lat. Brak jest dostępnych danych.

Sposób podania
Tabletki można stosować z jedzeniem lub bez.

#### 4.3 Przeciwwskazania

- Nadwrażliwość na substancje czynne, pochodne dihydropirydyny lub na którąkolwiek substancję
pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.
- Ciężkie niedociśnienie.
- Wstrząs, w tym wstrząs kardiogenny.
- Zwężenie drogi odpływu z lewej komory serca (np. stenoza aortalna dużego stopnia).
- Niestabilna hemodynamicznie niewydolność serca po ostrym zawale mięśnia sercowego.
- Drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6).
- Ciężkie zaburzenie czynności wątroby i (lub) cholestaza.
- Jednoczesne stosowanie produktu leczniczego Caramlo z produktami zawierającymi aliskiren jest
przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek (współczynnik
przesączania kłębuszkowego, GFR <60 ml/min/1,73 m2) (patrz punkty 4.5 i 5.1).

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Amlodypina

Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności amlodypiny w przełomie
nadciśnieniowym.

Niewydolność serca
Pacjenci z niewydolnością serca powinni być leczeni ostrożnie. W długoterminowym badaniu
kontrolowanym placebo z udziałem pacjentów z ciężką niewydolnością serca (klasa III i IV wg
NYHA) zgłaszana częstość występowania obrzęku płuc była większa w grupie leczonej amlodypiną
niż w grupie placebo (patrz punkt 5.1) Antagonistów wapnia, w tym amlodypinę, należy ostrożnie
stosować u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca, gdyż mogą one zwiększać w przyszłości
ryzyko incydentów sercowo-naczyniowych oraz śmiertelność.

Zaburzenia czynności wątroby
U pacjentów z zaburzoną czynnością wątroby okres półtrwania amlodypiny jest dłuższy a wartości
AUC większe; zalecenia dotyczące dawkowania nie zostały określone. Zatem podawanie amlodypiny
należy rozpoczynać od dawek mieszczących się w dolnej granicy zakresu dawkowania oraz należy
zachować ostrożność, zarówno na początku leczenia, jak i podczas zwiększania dawki. U pacjentów z

ciężkim zaburzeniem czynności wątroby może być konieczne powolne ustalanie odpowiedniej dawki
oraz staranne monitorowanie.

Pacjenci w podeszłym wieku
U osób w podeszłym wieku zwiększanie dawki powinno odbywać się z zachowaniem ostrożności
(patrz punkty 4.2 i 5.2).

Niewydolność nerek
Amlodypinę można stosować u tych pacjentów w zwykłych dawkach. Zmiany w osoczowych
stężeniach amlodypiny nie są powiązane ze stopniem zaburzenia czynności nerek. Amlodypina nie
podlega dializie.

Kandesartan

Zaburzenie czynności nerek
Podobnie jak w przypadku innych leków hamujących układ renina-angiotensyna-aldosteron, podczas
leczenia kandesartanem u pacjentów podatnych można się spodziewać wystąpienia zmian w czynności
nerek. Gdy kandesartan stosowany jest u pacjentów z nadciśnieniem oraz z zaburzeniem czynności
nerek, zaleca się okresowe monitorowanie osoczowych stężeń potasu i kreatyniny. Istnieje
ograniczone doświadczenie u pacjentów z bardzo ciężką lub schyłkową niewydolnością nerek
(Clkreatyniny < 15 ml/min). W tej grupie pacjentów dawka kandesartanu powinna być ustalana ostrożnie
w oparciu o dokładną kontrolę ciśnienia tętniczego. U pacjentów leczonych z powodu niewydolności
serca, zwłaszcza u pacjentów w wieku 75 lat i starszych oraz u pacjentów z zaburzeniami czynności
nerek, należy okresowo kontrolować czynność nerek. Podczas zwiększania dawki kandesartanu zaleca
się monitorowanie stężenia kreatyniny i potasu w surowicy. Badania kliniczne dotyczące
niewydolności serca nie obejmowały pacjentów ze stężeniem kreatyniny w surowicy > 265 μmol/1
(> 3 mg/dl).

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA)
Istnieją dowody, iż jednoczesne stosowanie inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE),
antagonistów receptora angiotensyny II (AIIRA) lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia,
hiperkaliemii oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). W związku z tym
nie zaleca się podwójnego blokowania układu RAA poprzez jednoczesne zastosowanie inhibitorów
ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu (patrz punkty 4.5 i 5.1).
Jeśli zastosowanie podwójnej blokady układu RAA jest absolutnie konieczne, powinno być
prowadzone wyłącznie pod nadzorem specjalisty, a parametry życiowe pacjenta, takie jak: czynność
nerek, stężenie elektrolitów oraz ciśnienie krwi powinny być ściśle monitorowane.
U pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE oraz
antagonistów receptora angiotensyny II.

Hemodializa
Podczas dializy ciśnienie krwi może być szczególnie podatne na zmiany, spowodowane blokadą
receptora AT1 wskutek zmniejszonej objętości osocza i aktywacji układu renina-angiotensynaaldosteron. Dlatego też u pacjentów poddawanych hemodializie dawka kandesartanu powinna być
ostrożnie ustalana, przy jednoczesnym kontrolowaniu ciśnienia krwi.

Zwężenie tętnicy nerkowej
U pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy nerkowej jedynej
czynnej nerki, leki wpływające na układ renina-angiotensyna-aldosteron, w tym antagoniści receptora
angiotensyny II (AIIRA) mogą powodować zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny w surowicy

Przeszczepienie nerki
Istnieje ograniczone doświadczenia kliniczne odnośnie zastosowania kandesartanu u pacjentów po
przebytym przeszczepieniu nerki.

Niedociśnienie
U pacjentów z niewydolnością serca podczas leczenia kandesartanem może wystąpić niedociśnienie.
Może do niego dojść również u pacjentów z nadciśnieniem w przypadku zmniejszonej objętości krwi
krążącej, takich jak pacjenci otrzymujący duże dawki leków moczopędnych.
Podczas rozpoczynania leczenia należy zachować ostrożność oraz należy wyrównać hipowolemię.

Znieczulenie i zabiegi chirurgiczne
Podczas znieczulenia i zabiegów chirurgicznych u pacjentów leczonych antagonistami receptora
angiotensyny II może wystąpić niedociśnienie, spowodowane zahamowaniem układu reninaangiotensyna. Bardzo rzadko niedociśnienie może być na tyle ciężkie, że uzasadniałoby zastosowanie
płynów podawanych dożylnie i (lub) leków wazopresyjnych.

Zwężenie zastawki aortalnej i mitralnej (przerostowa kardiomiopatia zawężająca)
Tak jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia, zaleca się szczególną ostrożność
u pacjentów z hemodynamicznie istotnym zwężeniem zastawki aortalnej lub mitralnej, lub
przerostową kardiomiopatią zawężającą.

Hiperaldosteronizm pierwotny
Pacjenci z pierwotnym hiperaldosteronizmem na ogół nie odpowiadają na przeciwnadciśnieniowe
produkty lecznicze działające poprzez blokadę układu renina-angiotensyna-aldosteron. Dlatego też
stosowanie kandesartanu w tej populacji nie jest zalecane.

Hiperkaliemia
Skojarzone stosowanie kandesartanu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas, suplementami
potasu, zamiennikami soli kuchennej zawierającymi potas lub z innymi produktami leczniczymi
mogącymi zwiększyć stężenie potasu (np. heparyna, kotrimoksazol, będący skojarzeniem
trimetoprimu i sulfametoksazolu) u pacjentów z nadciśnieniem może prowadzić do zwiększenia
stężenia potasu w osoczu. W razie potrzeby należy rozpocząć monitorowanie stężenia potasu.
U pacjentów z niewydolnością serca leczonych kandesartanem może wystąpić hiperkaliemia. Zaleca
się okresowe kontrolowanie stężenia potasu w surowicy. Leczenie skojarzone inhibitorem ACE,
lekiem moczopędnym oszczędzającym potas (np. spironolakton) i kandesartanem nie jest zalecane
i należy je rozważyć jedynie po starannej ocenie potencjalnych korzyści i ryzyka.

Obrzęk naczynioruchowy jelit
U pacjentów leczonych antagonistami receptora angiotensyny II, w tym kandesartanem,
notowano występowanie obrzęku naczynioruchowego jelit (patrz punkt 4.8). U tych pacjentów
występowały ból brzucha, nudności, wymioty i biegunka. Objawy ustąpiły po przerwaniu
leczenia antagonistami receptora angiotensyny II. Jeśli u pacjenta zostanie rozpoznany obrzęk
naczynioruchowy jelit, należy przerwać stosowanie kandesartanu i rozpocząć odpowiednią
obserwację do czasu całkowitego ustąpienia objawów.

Ogólne
U pacjentów, u których napięcie naczyń oraz czynność nerek w znacznym stopniu zależą od
aktywności układu renina-angiotensyna-aldosteron (np. pacjenci z ciężką zastoinową niewydolnością
serca lub z chorobą nerek, w tym ze zwężeniem tętnicy nerkowej), leczenie innymi lekami
wpływającymi na ten układ wiązało się z wystąpieniem ostrego niedociśnienia, azotemii, skąpomoczu
lub rzadko z ostrą niewydolnością nerek.
Nie można wykluczyć możliwości wystąpienia podobnych działań podczas stosowania leków z grupy
AIIRA. Podobnie jak w przypadku wszystkich leków obniżających ciśnienie tętnicze, u pacjentów
z chorobą niedokrwienną serca lub niedokrwieniem naczyniowo - mózgowym, nadmierne obniżenie
ciśnienia tętniczego może spowodować zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu.

Działanie przeciwnadciśnieniowe kandesartanu może zostać nasilone podczas jednoczesnego
stosowania z innymi lekami obniżającymi ciśnienie zarówno, jeśli były zalecone do leczenia
nadciśnienia jak też w innym wskazaniu.

Ciąża
Nie należy rozpoczynać leczenia AIIRA podczas ciąży. Jeśli dalsze leczenie AIIRA nie zostanie
uznane za konieczne u pacjentek planujących ciążę należy zastosować inne leki
przeciwnadciśnieniowe o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania w ciąży. W przypadku
stwierdzenia ciąży należy natychmiast przerwać leczenie AIIRA i w razie potrzeby należy rozpocząć
inne leczenie (patrz punkty 4.3 i 4.6).

Ostrzeżenie odnośnie substancji pomocniczych
Produkt leczniczy zawiera laktozę jednowodną. Produkt leczniczy nie powinien być stosowany u
pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem
złego wchłaniania glukozy-galaktozy.
Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w jednej tabletce, to znaczy, że
produkt leczniczy jest „wolny od sodu”.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Interakcje związane z amlodypiną

Wpływ innych produktów leczniczych na amlodypinę

Inhibitory CYP3A4
Skojarzone stosowanie amlodypiny z silnymi lub umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4 (inhibitory
proteazy, azolowe leki przeciwgrzybicze, makrolidy jak erytromycyna lub klarytromycyna, werapamil
lub diltiazem) może prowadzić do znacznego zwiększenia ekspozycji na amlodypinę, co może
zwiększać ryzyko niedociśnienia. Kliniczne przełożenie tych farmakokinetycznych zmian może być
bardziej widoczne u osób w podeszłym wieku. Zalecana jest ścisła obserwacja kliniczna pacjentów
oraz w razie konieczności dostosowanie dawkowania.

Induktory CYP3A4
Stosowanie amlodypiny jednocześnie ze znanymi induktorami CYP3A4 może zmieniać jej stężenie
w osoczu. Dlatego też, zarówno podczas stosowania amlodypiny razem z induktorami CYP3A4,
a szczególnie z silnymi induktorami CYP3A4 (np. ryfampicyna, ziele dziurawca), jak i po jego
zakończeniu, należy kontrolować ciśnienie krwi i rozważyć konieczność modyfikacji dawki.

Przyjmowanie amlodypiny z grejpfrutem lub sokiem grejpfrutowym nie jest wskazane ze względu na
możliwość zwiększenia biodostępności leku, co u niektórych pacjentów może nasilać obniżenie
ciśnienia tętniczego.

Dantrolen (wlew)
U zwierząt po podaniu werapamilu i dożylnym podaniu dantrolenu obserwowano letalne migotanie
komór oraz zapaść sercowo naczyniową z hiperkaliemią. Ze względu na ryzyko hiperkaliemii zaleca
się unikanie jednoczesnego podawania antagonistów wapnia, takich jak amlodypina u pacjentów
podatnych na hipertermię złośliwą oraz w leczeniu hipertermii złośliwej.

Wpływ amlodypiny na inne produkty lecznicze

Działanie przeciwnadciśnieniowe amlodypiny nasila działanie innych leków hipotensyjnych.

W klinicznych badaniach interakcji, amlodypina nie zaburzała farmakokinetyki atorwastatyny,
digoksyny czy warfaryny.

Takrolimus
Podczas jednoczesnego stosowania z amlodypiną występuje ryzyko zwiększenia stężenia takrolimusu
we krwi. Aby uniknąć toksycznych działań takrolimusu, podczas podawania amlodypiny pacjentom

leczonym takrolimusem należy kontrolować stężenie takrolimusu we krwi i w razie konieczności
dostosować jego dawkowanie.

Inhibitory mTOR
Inhibitory mTOR, takie jak syrolimus, temsyrolimus, ewerolimus są substratami CYP3A. Amlodypina
jest słabym inhibitorem CYP3A. Podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów mTOR, amlodypina
może zwiększać narażenie na inhibitory mTOR.

Cyklosporyna
Nie prowadzono badań interakcji lekowych z cyklosporyną i amlodypiną ani u zdrowych ochotników,
ani w innych populacjach, z wyjątkiem pacjentów po przeszczepieniu nerki, u których obserwowano
zmienne zwiększenie minimalnego stężenia cyklosporyny (średnio 0% - 40%). Należy rozważyć
monitorowanie stężenia cyklosporyny u pacjentów po przeszczepieniu nerki stosujących amlodypinę,
a w razie potrzeby należy zmniejszyć dawkę cyklosporyny.

Symwastatyna
Jednoczesne wielokrotne podawanie dawek 10 mg amlodypiny z 80 mg symwastatyny skutkowało
77% zwiększeniem ekspozycji na symwastatynę, w porównaniu do symwastatyny stosowanej
w monoterapii. U pacjentów leczonych amlodypiną należy ograniczyć dawkę symwastatyny do 20 mg
na dobę.

Interakcje związane z kandesartanem

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA)
Dane z badania klinicznego wykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron
(RAA) w wyniku jednoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, antagonistów receptora
angiotensyny II lub aliskirenu jest związana z większą częstością występowania zdarzeń
niepożądanych, takich jak: niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym
ostra niewydolność nerek) w porównaniu z zastosowaniem leku z grupy antagonistów układu RAA
w monoterapii (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.1).

Lit
Podczas jednoczesnego podawania litu z inhibitorami konwertazy angiotensyny (ACE) zgłaszano
przemijające zwiększenie stężenia litu w surowicy oraz nasilenie jego toksyczności. Podobny efekt
może mieć miejsce w przypadku AIIRA. Stosowanie kandesartanu z litem nie jest zalecane. Jeśli takie
połączenie okaże się konieczne, zaleca się ścisłe monitorowanie stężenia litu w surowicy.

Leki z grupy NLPZ
Gdy leki AIIRA są podawane jednocześnie z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ) (np.
selektywnymi inhibitorami COX-2, kwasem acetylosalicylowym (> 3 g na dobę) oraz
nieselektywnymi NLPZ), może wystąpić osłabienie działania przeciwnadciśnieniowego.
Tak jak w przypadku inhibitorów ACE, jednoczesne stosowanie leków z grup AIIRA i NLPZ może
prowadzić do zwiększonego ryzyka pogorszenia czynności nerek, w tym do możliwej ostrej
niewydolności nerek oraz do zwiększenia stężenia potasu w surowicy, zwłaszcza u pacjentów
z wcześniejszymi zaburzeniami czynności nerek. Należy ostrożnie stosować takie skojarzenie leków,
szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku. Należy zapewnić właściwe nawodnienie pacjentów oraz
rozważyć monitorowanie czynności nerek po rozpoczęciu tego rodzaju leczenia oraz okresowo
w późniejszym czasie.

Leki moczopędne oszczędzające potas, suplementy potasu, zamienniki soli kuchennej zawierające
potas oraz inne substancje mogące zwiększać stężenie potasu
Jednoczesne stosowanie leków moczopędnych oszczędzających potas, suplementów potasu,
zamienników soli kuchennej zawierających potas oraz innych produktów leczniczych (np. heparyny)
może zwiększyć stężenie potasu w surowicy. W razie potrzeby należy rozpocząć monitorowanie
stężenia potasu w surowicy krwi (patrz punkt 4.4).

Substancje czynne, które przebadano w klinicznych badaniach farmakokinetycznych to
hydrochlorotiazyd, warfaryna, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne (np. etynyloestradiol
+lewonorgestrel), glibenklamid, nifedypina oraz enalapryl. Nie zidentyfikowano żadnych istotnych
klinicznie interakcji farmakokinetycznych z tymi produktami leczniczymi.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża

Caramlo nie jest zalecany podczas pierwszego trymestru ciąży, gdyż brak jest danych oraz nie
ustalono profilu bezpieczeństwa, zarówno dla amlodypiny jak i dla kandesartanu. Stosowanie we
wczesnej ciąży zaleca się jedynie, gdy brak jest bezpieczniejszego leczenia oraz gdy choroba sama
w sobie stwarza większe ryzyko dla matki i płodu.
Ze względu na zawartość kandesartanu, Caramlo jest przeciwwskazany podczas drugiego
i trzeciego trymestru ciąży.

Amlodypina
Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania amlodypiny w czasie ciąży u ludzi. W badaniach na
zwierzętach, po dużych dawkach zaobserwowano toksyczny wpływ na reprodukcję (patrz punkt 5.3).

Kandesartan
Nie zaleca się stosowania leków AIIRA podczas pierwszego trymestru ciąży (patrz punkt 4.4).
Stosowanie leków AIIRA jest przeciwwskazane podczas drugiego i trzeciego trymestru ciąży (patrz
punkty 4.3 i 4.4).
Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka działania teratogennego w następstwie ekspozycji na
inhibitory ACE podczas pierwszego trymestru ciąży nie są jednoznaczne; jednakże nie można
wykluczyć niewielkiego zwiększenia ryzyka. Mimo, iż brak jest danych z kontrolowanych badań
epidemiologicznych dotyczących ryzyka związanego ze stosowaniem AIIRA, podobne ryzyko może
istnieć dla tej klasy leków. Jeśli dalsze leczenie AIIRA nie zostanie uznane za konieczne, u pacjentek
planujących ciążę należy zastosować inne leczenie przeciwnadciśnieniowe o ustalonym profilu
bezpieczeństwa stosowania w ciąży. W przypadku stwierdzenia ciąży należy niezwłocznie przerwać
leczenie AIIRA oraz, jeśli zachodzi potrzeba, rozpocząć inne leczenie.
Wiadomo, iż ekspozycja na AIIRA podczas drugiego i trzeciego trymestru ciąży wywiera szkodliwy
wpływ na płód (pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki) oraz
noworodka (niewydolność nerek, niedociśnienie, hiperkaliemię) (patrz punkt 5.3).
Jeśli ekspozycja na AIIRA miała miejsce począwszy od drugiego trymestru ciąży, zaleca się
wykonanie badania ultrasonograficznego oceniającego czynność nerek oraz czaszkę. Niemowlęta,
których matki stosowały AIIRA powinny być uważnie obserwowane pod kątem niedociśnienia (patrz
punkty 4.3 i 4.4).

Karmienie piersią

Amlodypina przenika do mleka ludzkiego. Oszacowano, że odsetek dawki, jaki przyjmuje niemowlę
od karmiącej go piersią matki, mieści się w przedziale międzykwartylowym od 3% do 7%, przy czym
wartość maksymalna wynosi 15%. Wpływ amlodypiny na organizm niemowląt jest nieznany. Brak
jest informacji odnośnie stosowania kandesartanu podczas karmienia piersią. Dlatego stosowanie
produktu leczniczego Caramlo w okresie karmienia piersią nie jest zalecane. Zaleca się podawanie
innych produktów o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania w okresie karmienia piersią,
szczególnie podczas karmienia piersią noworodka lub wcześniaka.

Płodność

Amlodypina

U niektórych pacjentów leczonych antagonistami wapnia opisywano odwracalne zmiany
biochemiczne w główce plemników. Dane kliniczne dotyczące potencjalnego wpływu amlodypiny na
płodność są niewystarczające. W jednym badaniu na szczurach stwierdzono niepożądane działania na
płodność samców (patrz punkt 5.3).

Kandesartan
Badania na zwierzętach wykazały, iż kandesartan cyleksetylu nie miał niepożądanego wpływu na
płodność szczurów (patrz punkt 5.3).

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Caramlo ma umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
U pacjentów stosujących Caramlo odczuwających zawroty głowy, ból głowy, zmęczenie lub nudności
zdolność koncentracji i reagowania może być zaburzona. Zaleca się zachowanie ostrożności,
zwłaszcza na początku leczenia.

#### 4.8 Działania niepożądane

Działania niepożądane zgłaszane wcześniej podczas stosowania jednego ze składników (amlodypiny
lub kandesartanu) mogą stanowić potencjalne działania niepożądane produktu Caramlo.

Działania niepożądane związane z amlodypiną

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa
Najczęściej zgłaszane podczas leczenia działania niepożądane to senność, zawroty głowy, ból głowy,
kołatanie serca, zaczerwienienie twarzy, ból brzucha, nudności, obrzęki i obrzęki wokół kostek,
uczucie zmęczenia.
Poniższe działania niepożądane zaobserwowano oraz zgłoszono podczas leczenia amlodypiną
z następującymi częstościami: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); niezbyt często
(≥1/1000 do <1/100); rzadko (≥1/10 000 do <1/1000); bardzo rzadko (<1/10 000), częstość nieznana
(nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
W obrębie każdej grupy o określonej częstości, działania niepożądane przedstawiono w kolejności
malejącej ciężkości.

Klasyfikacja układów
i narządów
Częstość Działania niepożądane

Zaburzenia krwi i układu
chłonnego
Bardzo rzadko Leukopenia, trombocytopenia

Zaburzenia układu
immunologicznego
Bardzo rzadko Reakcje alergiczne

Zaburzenia metabolizmu
i odżywiania
Bardzo rzadko Hiperglikemia

Zaburzenia psychiczne Niezbyt często Depresja, zmiany nastroju (w tym lęk),
bezsenność
Rzadko Splątanie
Zaburzenia układu nerwowego Często Senność, zawroty głowy, ból głowy (zwłaszcza
na początku leczenia)
Niezbyt często Drżenie, zaburzenie smaku, omdlenie,
niedoczulica, parestezja
Bardzo rzadko Wzmożone napięcie mięśniowe, neuropatia
obwodowa

* najczęściej współistniejące z cholestazą

Częstość
nieznana
Zaburzenia pozapiramidowe

Zaburzenia oka Często Zaburzenia widzenia (w tym podwójne
widzenie)
Zaburzenia ucha i błędnika Niezbyt często Szumy uszne
Zaburzenia serca Często Kołatanie serca
Niezbyt często Zaburzenia rytmu serca (w tym bradykardia,
tachykardia komorowa i migotanie
przedsionków)
Bardzo rzadko Zawał mięśnia sercowego
Zaburzenia naczyniowe Często Zaczerwienienie twarzy
Niezbyt często Niedociśnienie
Bardzo rzadko Zapalenie naczyń

Zaburzenia układu oddechowego,
klatki piersiowej i śródpiersia
Często Duszność

Niezbyt często Kaszel, zapalenie błony śluzowej nosa
Zaburzenia żołądka i jelit Często Ból brzucha, nudności, niestrawność, zmiany
rytmu wypróżnień (w tym biegunka i zaparcie)
Niezbyt często Wymioty, suchość błony śluzowej jamy ustnej
Bardzo rzadko Zapalenie trzustki, zapalenie błony śluzowej
żołądka, przerost dziąseł
Zaburzenia wątroby i dróg
żółciowych
Bardzo rzadko Zapalenie wątroby, żółtaczka, zwiększenie
aktywności enzymów wątrobowych*
Zaburzenia skóry i tkanki
podskórnej
Niezbyt często Łysienie, plamica, odbarwienie skóry,
nadmierne pocenie, świąd, wysypka, osutka,
pokrzywka
Bardzo rzadko Obrzęk naczynioruchowy, rumień
wielopostaciowy, złuszczające zapalenie skóry,
zespół Stevensa-Johnsona, obrzęk Quinckego,
nadwrażliwość na światło
Częstość
nieznana
Toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka

Zaburzenia mięśniowoszkieletowe i tkanki łącznej
Często Obrzęk okolicy kostek, bolesne skurcze mięśni

Niezbyt często Bóle stawów, bóle mięśni, bóle pleców
Zaburzenia nerek i dróg
moczowych
Niezbyt często Zaburzenia mikcji, nokturia, zwiększona
częstość oddawania moczu
Zaburzenia układu rozrodczego
i piersi
Niezbyt często Impotencja, ginekomastia

Zaburzenia ogólne i stany
w miejscu podania
Bardzo często Obrzęk
Często Uczucie zmęczenia, osłabienie
Niezbyt często Ból w klatce piersiowej, ból, złe samopoczucie
Badania diagnostyczne Niezbyt często Zwiększenie masy ciała, zmniejszenie masy
ciała

Działania niepożądane związane z kandesartanem

Leczenie nadciśnienia
W kontrolowanych badaniach klinicznych działania niepożądane były łagodne i przemijające. Nie
stwierdzono związku pomiędzy występowaniem działań niepożądanych a dawką leku i wiekiem
pacjentów. Odsetek pacjentów przerywających leczenie z powodu działań niepożądanych był podobny
w grupie leczonej kandesartanem (3,1%) i w grupie stosującej placebo (3,2%).

W zbiorczej analizie danych uzyskanych z badań klinicznych z udziałem pacjentów z nadciśnieniem
tętniczym, działania niepożądane kandesartanu zdefiniowano na podstawie częstości występowania co
najmniej o 1% większej niż po zastosowaniu placebo. Zgodnie z tą definicją, najczęściej zgłaszanymi
działaniami niepożądanymi były zawroty głowy i (lub) zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, ból
głowy oraz infekcja dróg oddechowych.

Poniższa tabela przedstawia działania niepożądane z badań klinicznych i doświadczeń po
wprowadzeniu do obrotu. We wszystkich tabelach w punkcie 4.8 użyto częstości: bardzo często
(≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), niezbyt często (≥ 1/1000 do < 1/100), rzadko (≥ 1/10 000 do
< 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000) i częstość nieznana (częstość nie może być określona na
podstawie dostępnych danych).

Klasyfikacja układów
i narządów
Częstość Działanie niepożądane

Zakażenia i zarażenia
pasożytnicze
Często Zakażenia dróg oddechowych

Zaburzenia krwi i układu
chłonnego
Bardzo rzadko Leukopenia, neutropenia
i agranulocytoza

Zaburzenia metabolizmu
i odżywiania
Bardzo rzadko Hiperkaliemia, hyponatremia

Zaburzenia układu nerwowego Często Zawroty głowy pochodzenia
ośrodkowego i (lub) zawroty głowy
pochodzenia błędnikowego, ból głowy

Zaburzenia żołądka i jelit Bardzo rzadko Nudności, obrzęk naczynioruchowy jelit
Częstość
nieznana
Biegunka

Zaburzenia układu oddechowego,
klatki piersiowej i śródpiersia Bardzo rzadko Kaszel
Zaburzenia wątroby i dróg
żółciowych Bardzo rzadko
Zwiększenie aktywności enzymów
wątrobowych, zaburzenia czynności
wątroby lub zapalenie wątroby
Zaburzenia skóry i tkanki
podskórnej
Bardzo rzadko Obrzęk naczynioruchowy, wysypka,
pokrzywka, świąd
Zaburzenia mięśniowoszkieletowe i tkanki łącznej Bardzo rzadko Ból pleców, bóle stawów, bóle mięśni
Zaburzenia nerek i dróg
moczowych
Bardzo rzadko Zaburzenia czynności nerek, w tym
niewydolność nerek u
predysponowanych pacjentów (patrz
punkt 4.4)

Wyniki z badań laboratoryjnych
Nie stwierdzono istotnego klinicznie wpływu kandesartanu na wyniki podstawowych badań
laboratoryjnych. Podobnie jak w przypadku innych leków hamujących układ renina-angiotensyna-

aldosteron, obserwowano nieznaczne zmniejszenie stężenia hemoglobiny. Zwykle, u pacjentów
otrzymujących kandesartan, nie ma konieczności wykonywania rutynowych badań laboratoryjnych.
Jednakże, u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, zaleca się okresowe badanie stężenia potasu
i kreatyniny w surowicy.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301, Faks: + 48 22 49 21 309, Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu lub przedstawicielowi
podmiotu odpowiedzialnego w Polsce.

#### 4.9 Przedawkowanie

Objawy
Brak doświadczenia dotyczącego przedawkowania produktu leczniczego Caramlo. Możliwym,
głównym objawem przedawkowania kandesartanu jest znaczne niedociśnienie z zawrotami głowy.
Przedawkowanie amlodypiny może powodować nadmierne rozszerzenie naczyń obwodowych
i odruchową tachykardię. Odnotowano znaczne i prawdopodobnie długotrwałe obniżenie ciśnienia
tętniczego, przebiegające ze wstrząsem prowadzącym do zgonu.

Rzadko notowano niekardiogenny obrzęk płuc w następstwie przedawkowania amlodypiny, mogący
wystąpić z opóźnieniem (do 24-48 godzin po przyjęciu) i powodujący konieczność wspomagania
oddychania. Czynnikami predysponującymi mogą być wczesne działania resuscytacyjne (w tym
przeciążenie płynami) mające na celu utrzymanie perfuzji i pojemności minutowej serca.

W raportach indywidualnych przypadków przedawkowania kandesartanu (rzędu nawet do 672 mg
kandesartanu cyleksetylu) powrót pacjentów do zdrowia przebiegał bez powikłań.

Postępowanie
Jeśli do przyjęcia leku doszło niedawno, można rozważyć wywołanie wymiotów lub płukanie żołądka.
Wykazano, iż podanie węgla aktywowanego zdrowym ochotnikom natychmiast lub do dwóch godzin
po przyjęciu 10 mg amlodypiny, zmniejsza wskaźnik absorpcji amlodypiny. Klinicznie istotne
niedociśnienie na skutek przedawkowania Caramlo wymaga aktywnego wspomagania czynności
układu krążenia, w tym częstego monitorowania czynności serca i układu oddechowego, uniesienia
kończyn oraz utrzymania właściwej objętości wewnątrznaczyniowej i wydalanego moczu.
W przywróceniu prawidłowego napięcia naczyń krwionośnych oraz ciśnienia tętniczego krwi,
pomocne mogą być leki obkurczające naczynia krwionośne, pod warunkiem braku przeciwwskazań do
ich stosowania. Dożylne podanie glukonianu wapnia może być korzystne dla odwrócenia blokady
kanałów wapniowych.

Usunięcie zarówno kandesartanu jak i amlodypiny w drodze hemodializy jest mało prawdopodobne.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Leki działające na układ renina-angiotensyna, blokery receptora
angiotensyny II (ARB) i blokery kanału wapniowego.
Kod ATC: C09DB07

Produkt leczniczy Caramlo to skojarzenie dwóch składników przeciwnadciśnieniowych
o uzupełniających się mechanizmach kontroli ciśnienia krwi u pacjentów z samoistnym nadciśnieniem
tętniczym: amlodypiny, należącej do grupy antagonistów wapnia oraz kandesartanu, należącego do
leków z grupy antagonistów receptor angiotensyny II. Skojarzenie tych substancji wywiera dodatkowe
działanie przeciwnadciśnieniowe, obniżając ciśnienie krwi w większym stopniu, niż każdy ze
składników osobno.

Amlodypina
Amlodypina jest należącym do grupy pochodnych dihydropirydyny antagonistą wapnia (związkiem
hamującym napływ jonów wapnia do komórki przez wolny kanał wapniowy). Lek hamuje przepływ
jonów wapnia przez błonę komórkową do wnętrza komórki mięśni gładkich naczyń krwionośnych
i mięśnia sercowego.

Mechanizm przeciwnadciśnieniowego działania amlodypiny wynika z bezpośredniego działania
rozkurczowego na mięśnie gładkie naczyń. Dokładny mechanizm zmniejszania objawów dławicy
piersiowej w czasie stosowania amlodypiny nie jest w pełni wyjaśniony, jednak amlodypina zmniejsza
niedotlenienie mięśnia serca poprzez dwa następujące mechanizmy działania:

Amlodypina rozszerza tętniczki obwodowe i tym samym zmniejsza całkowity opór obwodowy
(obciążenie następcze), który musi pokonać mięsień sercowy. Ponieważ częstość skurczów serca
pozostaje niezmieniona, to odciążenie serca zmniejsza zużycie energii przez mięsień sercowy oraz
zapotrzebowanie na tlen.

Mechanizm działania amlodypiny prawdopodobnie obejmuje również rozszerzenie głównych tętnic
wieńcowych oraz tętniczek wieńcowych, zarówno w obszarach prawidłowych, jak i zmienionych
wskutek niedokrwienia. Zwiększa to zaopatrzenie mięśnia serca w tlen u pacjentów ze skurczem tętnic
wieńcowych (dusznica Prinzmetala).

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, dawkowanie raz na dobę zapewnia istotne klinicznie
obniżenie ciśnienia tętniczego, zarówno w pozycji leżącej jak i stojącej, przez okres 24 godzin. Ze
względu na powolny początek działania, po podaniu amlodypiny nie obserwuje się gwałtownych
spadków ciśnienia tętniczego.

Nie stwierdzono, by amlodypina powodowała jakiekolwiek niekorzystne działanie metaboliczne czy
zmieniała profil lipidowy osocza. Amlodypina może być stosowana u chorych z astmą oskrzelową,
cukrzycą i dną moczanową.

Kandesartan
Mechanizm działania
Angiotensyna II jest podstawowym hormonem wazoaktywnym układu renina-angiotensyna-aldosteron
i odgrywa rolę w patogenezie nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca oraz innych chorób układu
sercowo-naczyniowego. Ma ona również znaczenie w patogenezie przerostu i uszkodzenia narządów
docelowych. Główne fizjologiczne działanie angiotensyny II, takie jak skurcz naczyń, pobudzanie
wydzielania aldosteronu, regulacja równowagi wodno-elektrolitowej oraz pobudzanie wzrostu
komórek odbywają się za pośrednictwem receptora typu 1 (AT1).

Działanie farmakodynamiczne

Kandesartan cyleksetylu jest prolekiem przeznaczonym do stosowania doustnego. Podczas
wchłaniania z przewodu pokarmowego, jest on szybko przekształcany na drodze hydrolizy estru do
postaci czynnej - kandesartanu. Kandesartan jest lekiem z grupy AIIRA, działającym wybiórczo na
receptory AT1, silnie wiążącym się z receptorem i powolnie dysocjującym z tego połączenia.
Kandesartan nie wykazuje aktywności agonistycznej.

Kandesartan nie hamuje aktywności konwertazy angiotensyny (ACE), przekształcającej angiotensynę
I do angiotensyny II oraz powodującej rozpad bradykininy. Kandesartan nie wpływa na aktywność
konwertazy angiotensyny, nie nasila działania bradykininy oraz substancji P. W kontrolowanych
badaniach klinicznych, porównujących kandesartan z inhibitorami ACE, u pacjentów otrzymujących
kandesartan częstość występowania kaszlu była mniejsza. Kandesartan nie wiąże się oraz nie blokuje
innych receptorów hormonalnych lub kanałów jonowych pełniących ważną rolę w regulacji krążenia.
Działanie antagonistyczne na receptory angiotensyny II (AT1) wywołuje zależne od dawki
zwiększenie stężenia reniny, angiotensyny I i angiotensyny II oraz zmniejszenie stężenia aldosteronu
w osoczu.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo
Nadciśnienie
W nadciśnieniu tętniczym kandesartan powoduje zależne od dawki, długo utrzymujące się obniżenie
ciśnienia tętniczego krwi. Działanie przeciwnadciśnieniowe wynika ze zmniejszonego obwodowego
oporu naczyniowego, bez odruchowej tachykardii. Brak jest doniesień o ciężkim lub nadmiernym
obniżeniu ciśnienia po przyjęciu pierwszej dawki lub efekcie z odbicia po zaprzestaniu leczenia.

Po podaniu pojedynczej dawki kandesartanu cyleksetylu początek działania przeciwnadciśnieniowego
występuje zazwyczaj w ciągu 2 godzin. Podczas kontynuacji leczenia, pełne działanie obniżające
ciśnienie tętnicze po jakiejkolwiek dawce jest na ogół osiągane w ciągu czterech tygodni i utrzymuje
się podczas długotrwałego leczenia. Wyniki metaanalizy wykazały, że średnie dodatkowe działanie
hipotensyjne po zwiększeniu dawki z 16 mg do 32 mg raz na dobę było niewielkie. Biorąc pod uwagę
zmienność osobniczą, u niektórych pacjentów można się spodziewać ponadprzeciętnego działania.
Kandesartan stosowany raz na dobę zapewnia skuteczne i równomierne obniżenie ciśnienia krwi przez
24 godziny, z niewielką różnicą pomiędzy efektem maksymalnym i minimalnym w danym przedziale
dawkowania. Działanie przeciwnadciśnieniowe oraz tolerancję kandesartanu i losartanu porównano
w dwóch randomizowanych, podwójnie zaślepionych badaniach z udziałem 1268 pacjentów
z nadciśnieniem łagodnym do umiarkowanego. Minimalne obniżenie ciśnienia krwi
(skurczowego/rozkurczowego) wynosił 13,1/10,5 mmHg w przypadku stosowania kandesartanu
cyleksetylu w dawce 32 mg raz na dobę oraz 10,0/8,7 mmHg w przypadku stosowania losartanu
potasu w dawce 100 mg raz na dobę (różnica w zmniejszeniu ciśnienia wyniosła 3,1/1,8 mmHg,
p<0,0001/p<0,0001).

W przypadku stosowania kandesartanu cyleksetylu w skojarzeniu z hydrochlorotiazydem występuje
addytywne działanie obniżające ciśnienie tętnicze. Nasilone działanie przeciwnadciśnieniowe jest
również widoczne podczas jednoczesnego stosowania kandesartanu cyleksetylu z amlodypiną lub
felodypiną.

Działanie hipotensyjne leków hamujących układ renina-angiotensyna-aldosteron u pacjentów rasy
czarnej (wykazujących zwykle mniejszą aktywność reninową osocza) jest słabiej zaznaczone niż
u pacjentów innych ras. Zależność ta dotyczy również kandesartanu. W otwartym badaniu klinicznym
z udziałem 5165 pacjentów z podwyższonym ciśnieniem rozkurczowym, obniżenie ciśnienia krwi
podczas leczenia kandesartanem było znacząco mniejsze u pacjentów rasy czarnej niż u pacjentów
pozostałych ras (14,4/10,3 mmHg względem 19,0/12,7 mmHg, p<0,0001/p<0,0001).

Kandesartan zwiększa nerkowy przepływ krwi i albo pozostaje bez wpływu na współczynnik filtracji
kłębuszkowej, albo, gdy nerkowy opór naczyniowy i frakcja filtracji zmniejszają się, zwiększa go.
W trwającym 3 miesiące badaniu klinicznym, przeprowadzonym u pacjentów z nadciśnieniem
tętniczym i cukrzycą typu 2 z mikroalbuminurią, wykazano, że w trakcie leczenia nadciśnienia

tętniczego kandesartanem zmniejszyło się wydalanie albumin z moczem (stosunek
albuminy/kreatynina, średnio 30%, 95% przedział ufności 15-42%). Obecnie brak jest danych
dotyczących wpływu kandesartanu na rozwój nefropatii cukrzycowej.

W randomizowanym badaniu klinicznym SCOPE (Study on Cognition and Prognosis in the Elderly),
w którym brało udział 4937 pacjentów w podeszłym wieku (od 70 do 89 lat, 21% pacjentów w wieku
80 lat i starszych) z łagodnym do umiarkowanego nadciśnieniem tętniczym, obserwowanych średnio
przez 3,7 roku, badano wpływ kandesartanu cyleksetylu, stosowanego raz na dobę w dawkach 8 mg
do 16 mg (średnio 12 mg), na chorobowość i umieralność z powodu chorób sercowo-naczyniowych.
Pacjenci otrzymywali kandesartan cyleksetylu lub placebo oraz dodatkowo, jeżeli było to konieczne,
inne leki przeciwnadciśnieniowe. W grupie pacjentów stosujących kandesartan ciśnienie tętnicze
zostało obniżone ze 166/90 do 145/80 mmHg, natomiast w grupie kontrolnej ze 167/90 do 149/82
mmHg. Dla pierwszorzędowego punktu końcowego badania, którym były ciężkie zdarzenia sercowonaczyniowe (śmierć w wyniku chorób sercowo-naczyniowych, udar mózgu i zawał serca
niezakończone zgonem pacjenta), nie wykazano istotnej statystycznie różnicy. W grupie pacjentów
stosujących kandesartan odnotowano 26,7 zdarzeń na l000 pacjentolat, natomiast w grupie kontrolnej
– 30 zdarzeń na 1000 pacjentolat (ryzyko względne 0,89, 95% CI: 0,75 do 1,06, p = 0,19).

Dwa duże randomizowane, kontrolowane badania kliniczne ONTARGET (ang. ONgoing Telmistartan
Alone and in combination with Ramipril Global Endpoint Trial) i VA NEPHRON-D (ang. The
Veterans Affairs Nefropathy in Diabetes) badały jednoczesne zastosowanie inhibitora ACE
z antagonistami receptora angiotensyny II.
Badanie ONTARGET było przeprowadzone z udziałem pacjentów z chorobami układu sercowonaczyniowego, chorobami naczyń mózgowych w wywiadzie lub cukrzycą typu 2 z towarzyszącymi,
udowodnionymi uszkodzeniami narządów docelowych. Badanie VA NEPHRON-D było
przeprowadzone z udziałem pacjentów z cukrzycą typu 2 oraz z nefropatią cukrzycową.
Badania te wykazały brak istotnego korzystnego wpływu na parametry nerkowe i (lub) wyniki
w zakresie chorobowości oraz śmiertelności sercowo-naczyniowej, podczas gdy zaobserwowano
zwiększone ryzyko hiperkaliemii, ostrego uszkodzenia nerek i (lub) niedociśnienia, w porównaniu
z monoterapią. Ze względu na podobieństwa w zakresie właściwości farmakodynamicznych tych
leków, przytoczone wyniki również mają znaczenie w przypadku innych inhibitorów ACE oraz
antagonistów receptora angiotensyny II.
Dlatego też u pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy jednocześnie stosować inhibitorów ACE
oraz antagonistów receptora angiotensyny II.
Badanie ALTITUDE (ang. Aliskiren Trial in Type 2 Diabetes Using Cardiovascular and Renal
Disease Endpoints) było zaprojektowane w celu zbadania korzyści z dodania aliskirenu do
standardowego leczenia inhibitorem ACE lub antagonistą receptora angiotensyny II u pacjentów
z cukrzycą typu 2 i przewlekłą chorobą nerek oraz/lub z chorobą układu sercowo-naczyniowego.
Badanie zostało przedwcześnie przerwane z powodu zwiększonego ryzyka działań niepożądanych.
Zgony sercowo-naczyniowe i udary mózgu występowały częściej w grupie otrzymującej aliskiren
w odniesieniu do grupy placebo. W grupie otrzymującej aliskiren odnotowano również częstsze
występowanie zdarzeń niepożądanych, w tym ciężkich zdarzeń niepożądanych (hiperkaliemia,
niedociśnienie i niewydolność nerek) względem grupy placebo.

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie i dystrybucja

Amlodypina
Amlodypina dobrze się wchłania po podaniu doustnym w dawkach terapeutycznych, osiągając
maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 6 do 12 godzin po podaniu. Całkowita dostępność biologiczna
zawiera się w przedziale od 64% do 80%. Objętość dystrybucji wynosi około 21 l/kg mc. Pokarm nie
wpływa na wchłanianie amlodypiny. Badania in vitro wykazały, że w przybliżeniu 97,5% krążącej we
krwi amlodypiny wiąże się z białkami osocza.

Kandesartan
Po podaniu doustnym kandesartan cyleksetylu zostaje przekształcony do substancji czynnej,
kandesartanu. Bezwzględna biodostępność kandesartanu po doustnym podaniu w postaci roztworu
kandesartanu cyleksetylu wynosi około 40%. Względna biodostępność kandesartanu po podaniu
doustnym w postaci tabletki wynosi około 34%, w porównaniu z roztworem, z bardzo małą
zmiennością. Zatem szacowana całkowita biodostępność tabletki wynosi 14%. Średnie wartości
maksymalnego stężenia w surowicy (Cmax) osiągane są po 3-4 godzinach po przyjęciu tabletki.
Stężenia kandesartanu w surowicy w przedziale dawek terapeutycznych wzrastają liniowo wraz ze
wzrostem dawek. Nie zaobserwowano związanych z płcią różnic w farmakokinetyce kandesartanu.
Pokarm nie wpływa istotnie na pole pod krzywą zależności stężenia kandesartanu w osoczu względem
czasu (AUC). Kandesartan wiąże się w silnie z białkami osocza (w ponad 99%). Pozorna objętość
dystrybucji kandesartanu wynosi 0,1 l/kg mc.
Pokarm nie wpływa na biodostępność kandesartanu.

Metabolizm/eliminacja

Amlodypina
Okres półtrwania w fazie eliminacji przy dawkowaniu raz na dobę wynosi około 35-50 godzin.
Amlodypina jest w znacznym stopniu metabolizowana przez wątrobę do nieczynnych metabolitów;
wydalana jest z moczem w 10% w postaci niezmienionej, a w 60% w postaci metabolitów.

Kandesartan
Kandesartan jest wydalany głównie w postaci niezmienionej z moczem i żółcią i tylko w niewielkim
stopniu eliminowany na drodze metabolizmu wątrobowego (CYP2C9). Dostępne badania interakcji
wykazały brak działania na CYP2C9 i CYP3A4. W oparciu o dane z badań in vitro, w warunkach in
vivo nie powinny wystąpić interakcje z lekami, których metabolizm zależny jest od izoenzymów
CYP1A2, CYP2A6, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP2E1 lub CYP3A4 cytochromu P450. Okres
półtrwania kandesartanu w fazie eliminacji wynosi około 9 godzin. Po wielokrotnym podaniu dawek
kandesartanu nie dochodzi do kumulacji. Całkowity klirens osoczowy kandesartanu wynosi około
0,37 ml/min/kg mc., przy klirensie nerkowym wynoszącym około 0,19 ml/min/kg mc. Eliminacja
nerkowa kandesartanu odbywa się zarówno na drodze filtracji kłębuszkowej, jak i czynnego
wydzielania kanalikowego. Po podaniu doustnym dawki kandesartanu cyleksetylu znakowanego
izotopem węgla 14C około 26% dawki jest wydalane z moczem w postaci kandesartanu, a 7%
w postaci nieczynnych metabolitów, podczas gdy około 56% dawki wykrywa się w kale w postaci
kandesartanu, a 10% w postaci nieczynnych metabolitów.

Farmakokinetyka w specjalnych grupach pacjentów

Zaburzenia czynności wątroby
Amlodypina
Dostępne są bardzo ograniczone dane kliniczne na temat podawania amlodypiny pacjentom
z zaburzeniami czynności wątroby. Pacjenci z niewydolnością wątroby mają zmniejszony klirens
amlodypiny, co powoduje wydłużony okres półtrwania i zwiększenie AUC o około 40-60%.

Kandesartan
U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby, biorących udział
w dwóch badaniach, średnia wielkość pola pod krzywą stężeń (średnie AUC) kandesartanu była
większa o około 20% w jednym i 80% w drugim badaniu (patrz punkt 4.2). Brak doświadczenia
w stosowaniu leku u pacjentów ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.

Pacjenci w podeszłym wieku
Amlodypina
Czas potrzebny do osiągnięcia maksymalnego stężenia amlodypiny w osoczu jest podobny
u pacjentów w podeszłym wieku i u pacjentów młodszych. U pacjentów w podeszłym wieku wraz ze
zmniejszaniem klirensu kreatyniny zwiększa się wartość AUC i wydłuża okres półtrwania w fazie
eliminacji. Zwiększenie wartości AUC i wydłużenie okresu półtrwania w fazie eliminacji u pacjentów
z zastoinową niewydolnością serca było zgodny z oczekiwaniami dla tej grupy wiekowej.

Kandesartan
U osób w podeszłym wieku (powyżej 65 lat) wartości parametrów Cmax i AUC dla kandesartanu
zwiększają się odpowiednio o około 50% i 80% w porównaniu z pacjentami młodszymi. Jednakże
działanie obniżające ciśnienie tętnicze oraz częstość występowania działań niepożądanych po
zastosowaniu kandesartanu są podobne u pacjentów młodych i w wieku podeszłym (patrz punkt 4.2).

Zaburzenia czynności nerek
Amlodypina
Zmiany w stężeniach amlodypiny w osoczu nie wykazują korelacji ze stopniem zaburzenia czynności
nerek. Amlodypina nie podlega dializie.

Kandesartan
U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek, wartości parametrów
Cmax i AUC dla kandesartanu zwiększają się podczas wielokrotnego podawania dawek odpowiednio
o około 50% i 70%, natomiast T½ nie zmienia się w porównaniu z pacjentami z prawidłową
czynnością nerek. Zmiany tych parametrów u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek
wynosiły odpowiednio 50% i 110%. Okres półtrwania w fazie eliminacji kandesartanu był około
dwukrotnie dłuższy u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek. Wartość AUC dla
kandesartanu u pacjentów poddawanych hemodializie oraz u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami
czynności nerek były podobne.

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Amlodypina
Toksyczny wpływ na rozmnażanie
Badania rozrodczości przeprowadzone na szczurach i myszach po dawkach około 50 razy większych
niż maksymalna zalecana dawka dla ludzi w oparciu o mg/kg mc. wykazały opóźnienie w terminie
porodu, wydłużony czas trwania porodu oraz zmniejszoną przeżywalność noworodków.

Zaburzenia płodności
U szczurów leczonych amlodypiną (samce przez 64 dni i samice przez 14 dni poprzedzających krycie)
w dawkach do 10 mg/kg/dobę (8-krotność* dawki 10 mg, maksymalnej dawki zalecanej dla ludzi
w oparciu o przelicznik mg/m2) brak było wpływu na płodność. W innym badaniu na szczurach,
w którym samce szczurów były leczone amlodypiny bezylanem przez 30 dni w dawce porównywalnej
z dawką stosowaną u ludzi, w oparciu o przelicznik mg/kg mc., stwierdzono zmniejszone stężenie
hormonu gonadotropowego i testosteronu w osoczu, jak również zmniejszenie gęstości nasienia oraz
liczby dojrzałych spermatyd i komórek Sertoliego.

Rakotwórczość, mutageneza
Szczury i myszy, którym podawano amlodypinę w pokarmie przez dwa lata, w stężeniach
przeliczonych dla zapewnienia poziomów dawki dobowej 0,5, 1,25, oraz 2,5 mg/kg/dobę nie
wykazały żadnych oznak działania rakotwórczego. Największa dawka (dla myszy bliska maksymalnej
dawce, i dla szczurów odpowiadająca dwukrotności* maksymalnej zalecanej dawki klinicznej 10 mg
w oparciu o przelicznik mg/m2) była zbliżona do maksymalnej dawki tolerowanej u myszy, lecz nie
u szczurów.
Badania mutagenności nie wykazały żadnego powiązanego z preparatem działania ani na poziomie
genów ani chromosomów.

*W oparciu o masę pacjenta 50 kg

Kandesartan
Zaobserwowano fetotoksyczność pod koniec ciąży (patrz punkt 4.6).
Po klinicznie istotnych dawkach nie zaobserwowano dowodów wskazujących na zaburzenia
ogólnoustrojowe lub toksyczność wobec narządów docelowych. W przedklinicznych badaniach
bezpieczeństwa u myszy, szczurów, psów i małp, kandesartan w dużych dawkach miał wpływ na nerki
i parametry krwinek czerwonych. Kandesartan powodował zmniejszenie parametrów krwinek
czerwonych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt). Wpływ na nerki (taki jak śródmiąższowe
zapalenie nerek, poszerzenie kanalików nerkowych, nacieki bazofilów do kanalików nerkowych;
zwiększone stężenia osoczowe mocznika i kreatyniny), był wywołany przez kandesartan, co może być
wtórne do działania obniżającego ciśnienie krwi, prowadzącego do zmian w przepływie nerkowym.
Ponadto, kandesartan wywoływał rozrost i (lub) przerost komórek aparatu przykłębuszkowego.
Uznano, że zmiany te zostały spowodowane działaniem farmakologicznym kandesartanu.
W przypadku terapeutycznych dawek kandesartanu u ludzi rozrost i (lub) przerost komórek aparatu
przykłębuszkowego wydaje się nie mieć żadnego znaczenia.
Nie ma dowodów na działanie rakotwórcze kandesartanu.
Dane z badania mutagenności in vitro oraz in vivo wykazują, iż kandesartan w warunkach
zastosowania klinicznego nie wykazuje aktywności mutagennej ani klastogennej.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Hydroksypropyloceluloza
Laktoza jednowodna
Kroskarmeloza sodowa
Skrobia kukurydziana
Trietylu cytrynian
Magnezu stearynian

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

2 lata

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30°C.
Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Blister PVC/PE/PVDC/Aluminium w tekturowym pudełku
Wielkości opakowań: 14, 28, 30, 56, 84, 90, 91 lub 98 tabletek

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z
lokalnymi przepisami.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Zentiva k.s.
U Kabelovny 130
Dolní Měcholupy
102 37 Praga 10
Republika Czeska

### 8. NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Caramlo, 8 mg+5mg: 22096
Caramlo, 16 mg+10 mg: 22097

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 17.09.2014
Data ostatniego przedłużenia pozwolenia: 15.10.2019

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

05/2025

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.