# Carditrat

> Kandesartan cyleksetyl + Amlodypina · 8 mg + 5 mg · Kapsułki twarde

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Carditrat
- **Nazwa powszechna:** Candesartanum cilexetili + Amlodipinum
- **Substancja czynna:** [Kandesartan cyleksetyl + Amlodypina](https://apteka.online/odpowiedniki/candesartanum-cilexetili)
- **Moc:** 8 mg + 5 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Kapsułki twarde
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** C09DB07
- **Liczba opakowań:** 8
- **Numer pozwolenia:** 29129
- **Podmiot odpowiedzialny:** Uni-Pharma Kleon Tsetis Pharmaceutical Laboratoires S.A.
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-dzialajace-na-uklad-renina-angiotensyna/carditrat-kaps-tw-8-mg-5-mg-uni
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-dzialajace-na-uklad-renina-angiotensyna/carditrat-kaps-tw-8-mg-5-mg-uni.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/48884/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/48884/characteristic

## Dostępne opakowania (8)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 14 kaps. | 5909991578367 | Rp | — | Brak danych | — |
| 28 kaps. | 5909991578374 | Rp | — | Brak danych | — |
| 30 kaps. | 5909991578381 | Rp | — | Brak danych | — |
| 56 kaps. | 5909991578398 | Rp | — | Brak danych | — |
| 60 kaps. | 5909991578404 | Rp | — | Brak danych | — |
| 90 kaps. | 5909991578411 | Rp | — | Brak danych | — |
| 98 kaps. | 5909991578879 | Rp | — | Brak danych | — |
| 100 kaps. | 5909991578428 | Rp | — | Brak danych | — |

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Carditrat i w jakim celu się go stosuje?
Lek Carditrat zawiera dwie substancje o nazwie amlodypina i kandesartan. Obie te substancje
pomagają kontrolować wysokie ciśnienie krwi.
Amlodypina należy do grupy substancji zwanych „antagonistami kanału wapniowego”. Amlodypina
powstrzymuje wapń przed wnikaniem do ścian naczyń krwionośnych, co hamuje skurcz naczyń
krwionośnych.
Kandesartan należy do grupy substancji zwanych „antagonistami receptora angiotensyny II”.
Angiotensyna II jest wytwarzana przez organizm i powoduje skurcz naczyń krwionośnych,
podwyższając tym samym ciśnienie tętnicze. Działanie kandesartanu polega na blokowaniu działania
angiotensyny II.
Obie te substancje pomagają zahamować skurcz naczyń krwionośnych. W efekcie naczynia
krwionośne rozkurczają się, a ciśnienie tętnicze ulega obniżeniu.
Lek Carditrat jest stosowany w leczeniu wysokiego ciśnienia tętniczego u pacjentów, u których
ciśnienie tętnicze jest już odpowiednio kontrolowane poprzez jednoczesne stosowanie kandesartanu
i amlodypiny przyjmowanych oddzielnie, w takich samych dawkach jak w leku Carditrat.

### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Carditrat

Kiedy nie przyjmować leku Carditrat
- jeśli pacjent ma uczulenie na amlodypinę lub na jakiekolwiek inne leki z grupy antagonistów
kanału wapniowego, na kandesartanu cyleksetyl lub którykolwiek z pozostałych składników tego
leku (wymienionych w punkcie 6)
- jeśli pacjent ma bardzo niskie ciśnienie krwi (niedociśnienie)
- jeśli u pacjenta występuje zwężenie zastawki aorty w sercu (stenoza aortalna) lub wstrząs
kardiogenny (stan, w którym serce pacjenta nie jest w stanie dostarczać odpowiedniej ilości krwi
do organizmu)
- jeśli u pacjenta występuje niewydolność serca po przebytym zawale serca
- jeśli pacjentka jest co najmniej w 3. miesiącu ciąży (patrz punkt „Ciąża i karmienie piersią”)

- jeśli u pacjenta występuje ciężka choroba wątroby lub niedrożność dróg żółciowych (zaburzenia
odpływu żółci z pęcherzyka żółciowego)
- jednoczesne stosowanie z produktami zawierającymi aliskiren jest przeciwwskazane u pacjentów
z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek (współczynnik filtracji kłębuszkowej, GFR <60
ml/min/1,73 m2).

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Carditrat należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą,
jeśli:
- pacjent niedawno przebył zawał serca
- u pacjenta występuje niewydolność serca
- u pacjenta odnotowano silny wzrost ciśnienia tętniczego (przełom nadciśnieniowy)
- pacjent ma niskie ciśnienie krwi (niedociśnienie)
- pacjent jest w podeszłym wieku i wymaga zwiększenia dawki
- pacjent ma problemy z wątrobą lub nerkami, lub jest poddawany dializom
- pacjentowi niedawno przeszczepiono nerkę
- pacjent wymiotuje, niedawno miał silne wymioty lub ma biegunkę
- pacjent ma chorobę nadnerczy, zwaną zespołem Conna (określaną również jako pierwotny
- hiperaldosteronizm)
- pacjent miał kiedykolwiek udar mózgu
- pacjent przyjmuje którykolwiek z poniższych leków, stosowanych w leczeniu wysokiego
ciśnienia krwi:
• inhibitor ACE (na przykład enalapryl, lizynopryl, ramipryl), zwłaszcza jeśli pacjent ma
zaburzenia czynności nerek związane z cukrzycą,
• aliskiren.

Lekarz może regularnie kontrolować czynność nerek, ciśnienie tętnicze i ilość elektrolitów (np.
potasu) we krwi.
Patrz także informacje pod nagłówkiem „Kiedy nie przyjmować leku Carditrat”.

Jeżeli u pacjenta występuje którykolwiek z wymienionych stanów, lekarz może zalecić częstsze
wizyty w celu przeprowadzenia pewnych badań.

Jeśli pacjent ma być poddany operacji, należy poinformować lekarza lub lekarza stomatologa o
przyjmowaniu leku Carditrat. Jest to istotne, ponieważ lek Carditrat stosowany w skojarzeniu z
niektórymi lekami znieczulającymi może powodować nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego.

Należy poinformować lekarza, jeśli pacjentka podejrzewa ciążę lub może zajść w ciążę. Nie zaleca
się stosowania leku Carditrat we wczesnym okresie ciąży i nie wolno go przyjmować po 3. miesiącu
ciąży, ponieważ stosowany w tym okresie może poważnie zaszkodzić dziecku (patrz punkt „Ciąża i
karmienie piersią”).

Jeśli po przyjęciu leku Carditrat u pacjenta wystąpi bólu brzucha, nudności, wymioty lub biegunka,
należy omówić to z lekarzem. Lekarz podejmie decyzję o dalszym leczeniu. Nie należy samodzielnie
podejmować decyzji o przerwaniu przyjmowania leku Carditrat.

Dzieci i młodzież
Brak doświadczenia w stosowaniu leku Carditrat u dzieci (w wieku poniżej 18 lat).
Z tego powodu leku nie należy stosować u dzieci i młodzieży.

Lek Carditrat a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować.

Lek Carditrat może wpływać następujące na inne leki lub następujące inne leki mogą wpływać na
niego:
- ketokonazol, itrakonazol (leki przeciwgrzybicze)

- rytonawir, indynawir, nelfinawir (tzw. inhibitory proteazy stosowane w leczeniu zakażenia
wirusem HIV)
- ryfampicyna, erytromycyna, klarytromycyna (antybiotyki)
- ziele dziurawca zwyczajnego (Hypericum perforatum)
- werapamil, diltiazem (leki nasercowe)
- dantrolen (wlew dożylny stosowany w poważnych zaburzeniach temperatury ciała)
- symwastatyna (lek zmniejszający stężenie cholesterolu)
- inne leki pomagające obniżyć ciśnienie krwi, w tym beta-adrenolityki, diazoksyd oraz
inhibitory ACE (takie jak enalapryl, kaptopryl, lizynopryl lub ramipryl) lub aliskiren (patrz także
informacje pod nagłówkiem „Kiedy nie stosować leku Carditrat” oraz „Ostrzeżenia i środki
ostrożności”).
- niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), takie jak ibuprofen, naproksen, diklofenak,
- celekoksyb lub etorykoksyb (leki łagodzące ból i stan zapalny)
- kwas acetylosalicylowy (lek przeciwbólowy i przeciwzapalny), jeśli pacjent przyjmuje dawkę
większą niż 3 g na dobę.
- suplementy potasu lub substytuty soli kuchennej zawierające potas (leki zwiększające
stężenie potasu we krwi)
- heparyna (lek rozrzedzający krew)
- kapsułki moczopędne (diuretyki)
- lit (lek stosowany w leczeniu zaburzeń psychicznych)
- takrolimus, syrolimus, temsyrolimus i ewerolimus (stosowane w celu kontrolowania odpowiedzi
układu odpornościowego, co umożliwia organizmowi przyjęcie przeszczepionego narządu),
- cyklosporyna (lek immunosupresyjny stosowany głównie po przeszczepieniu narządu w celu
uniknięcia odrzucenia przeszczepionego narządu).

Stosowanie leku Carditrat z jedzeniem i piciem
Podczas przyjmowania leku Carditrat nie należy spożywać soku grejpfrutowego ani grejpfrutów.
Grejpfruty i sok grejpfrutowy mogą bowiem prowadzić do zwiększenia stężenia substancji czynnej,
amlodypiny, we krwi, co może powodować nieprzewidywalne nasilenie działania hipotensyjnego
leku Carditrat.

Ciąża i karmienie piersią
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje
mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.

Ciąża
Należy poinformować lekarza, jeśli pacjentka podejrzewa ciążę lub może zajść w ciążę. Zazwyczaj
lekarz zaleci zaprzestanie stosowania leku Carditrat przed planowaną ciążą lub natychmiast po
stwierdzeniu ciąży i zaleci inny lek zamiast leku Carditrat.
Nie zaleca się stosowania leku Carditrat we wczesnym okresie ciąży i nie wolno go przyjmować po
3. miesiącu ciąży, ponieważ może poważnie zaszkodzić dziecku, jeżeli zostanie zastosowany po 3.
miesiącu ciąży.

Karmienie piersią
Wykazano, że małe ilości amlodypiny przenikają do mleka kobiecego.
Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjentka karmi piersią lub zamierza rozpocząć karmienie
piersią. Nie zaleca się stosowania leku Carditrat przez matki karmiące piersią, a jeśli pacjentka chce
karmić piersią, lekarz może wybrać inną metodę leczenia, zwłaszcza jeśli dziecko jest noworodkiem
lub wcześniakiem.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Carditrat może mieć umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania
maszyn. Jeśli kapsułki powodują nudności, zawroty głowy lub zmęczenie bądź ból głowy, nie należy
prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn i należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Carditrat zawiera laktozę jednowodną

Jeżeli stwierdzono wcześniej u pacjenta nietolerancję niektórych cukrów, pacjent powinien
skontaktować się z lekarzem przed przyjęciem leku.

### 3. Jak przyjmować lek Carditrat?
Ten lek należy zawsze przyjmować zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty. W razie
wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Zazwyczaj stosowana dawka to jedna kapsułka na dobę.
Pacjenci przyjmujący kandesartan i amlodypinę w postaci osobnych leków mogą zamiast tego
otrzymywać kapsułki Carditrat zawierające te same dawki składników.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Carditrat
Przyjęcie zbyt wielu kapsułek może spowodować obniżenie lub nawet niebezpieczne obniżenie
ciśnienia krwi. U pacjenta mogą wystąpić zawroty głowy, uczucie oszołomienia, omdlenie lub
osłabienie. Jeśli spadek ciśnienia będzie wystarczająco duży, może dojść do wstrząsu.
Skóra może stać się chłodna i wilgotna, a pacjent może stracić przytomność. Nadmiar płynów może
gromadzić się w płucach (obrzęk płuc), powodując duszność, która może wystąpić do 24-48 godzin
po przyjęciu leku. W razie przyjęcia zbyt dużej liczby kapsułek należy natychmiast zwrócić się o
pomoc lekarską.

Pominięcie zastosowania leku Carditrat
W przypadku pominięcia kapsułki należy całkowicie pominąć tę dawkę. Następną dawkę należy
przyjąć o właściwej porze. Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej
dawki.

Przerwanie stosowania leku Carditrat
Lekarz poinformuje pacjenta, jak długo należy przyjmować lek. Jeżeli pacjent przerwie stosowanie
leku przed otrzymaniem odpowiednich zaleceń, może dojść do nawrotu choroby. Dlatego nie należy
przerywać stosowania leku Carditrat bez wcześniejszej konsultacji z lekarzem.
W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić
się do lekarza lub farmaceuty.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Należy przerwać stosowanie leku Carditrat i natychmiast zwrócić się po pomoc lekarską, jeśli u
pacjenta wystąpi którykolwiek z następujących objawów:
- nagły świszczący oddech, ból w klatce piersiowej, duszności lub trudności w oddychaniu
- obrzęk powiek, twarzy lub warg
- obrzęk języka i gardła, powodujący znaczne problemy z oddychaniem
- ciężkie reakcje skórne, w tym intensywna wysypka skórna, pokrzywka, zaczerwienienie skóry na
całym ciele,
silny świąd, powstawanie pęcherzy, złuszczanie i obrzęk skóry, zapalenie błon śluzowych (zespół
Stevensa-Johnsona) lub inne reakcje alergiczne
- zawał serca, nieprawidłowe bicie serca
- zapalenie trzustki, które może powodować silny ból brzucha i pleców, któremu towarzyszy
bardzo złe samopoczucie.

Kandesartan może powodować zmniejszenie liczby białych krwinek. Może dojść do zmniejszenia
odporności na zakażenia i pacjent może zaobserwować zmęczenie, zakażenie lub gorączkę. W takiej
sytuacji należy skontaktować się z lekarzem. Lekarz może zalecić okresowe wykonywanie badań
krwi w celu sprawdzenia, czy lek Carditrat miał wpływ na krew pacjenta (agranulocytoza).

Inne możliwe działania niepożądane:
Ponieważ Carditrat stanowi połączenie dwóch substancji czynnych, zgłoszone działania niepożądane
są związane ze stosowaniem amlodypiny lub kandesartanu.

Działania niepożądane związane ze stosowaniem amlodypiny
Zgłoszono następujące działania niepożądane: Jeśli którekolwiek z nich spowoduje u pacjenta
dolegliwości lub będzie się utrzymywało dłużej niż tydzień, należy skontaktować się z lekarzem.

Bardzo często: mogą wystąpić u więcej niż 1 na 10 osób
- opuchlizna wokół kostek (obrzęk)

Często: mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 osób
- ból głowy, zawroty głowy, senność (szczególnie na początku leczenia)
- kołatanie serca (odczuwanie bicia serca), uderzenia gorąca
- ból brzucha, mdłości (nudności)
- zmiana rytmu wypróżnień, biegunka, zaparcia, niestrawność,
- uczucie zmęczenia, osłabienie
- zaburzenia widzenia, podwójne widzenie
- skurcze mięśni

Niezbyt często: mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 100 osób
- zmiany nastroju, niepokój, depresja, bezsenność
- drżenie, zaburzenia smaku, omdlenia
- uczucie drętwienia lub mrowienia w kończynach, utrata odczuwania bólu
- dzwonienie w uszach
- obniżone ciśnienie krwi
- kichanie/katar spowodowany zapaleniem błony śluzowej nosa (katar sienny)
- kaszel
- suchość w w jamie ustnej, wymioty
- łysienie, nadmierne pocenie się, swędzenie skóry, czerwone plamy na skórze, przebarwienia
skóry
- zaburzenia oddawania moczu, zwiększona potrzeba oddawania moczu w nocy, zwiększona
częstość oddawania moczu
- niemożność uzyskania wzwodu, dyskomfort lub powiększenie piersi u mężczyzn
- ból, złe samopoczucie
- ból stawów lub mięśni, ból pleców
- zwiększenie lub zmniejszenie masy ciała

Rzadko: mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 1000 osób
- dezorientacja

Bardzo rzadko: mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 000 osób
- zmniejszenie liczby białych krwinek, zmniejszenie liczby płytek krwi, co może prowadzić do
wystąpienia nietypowych zasinień lub do łatwiejszego krwawienia
- zbyt duże stężenie cukru we krwi (hiperglikemia)
- zaburzenie w obrębie nerwów, które może powodować osłabienie, uczucie mrowienia lub
drętwienia
- obrzęk dziąseł
- wzdęcia brzucha (nieżyt żołądka)
- nieprawidłowa czynność wątroby, stan zapalny wątroby (zapalenie wątroby), zażółcenie skóry
(żółtaczka), zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, mogące mieć wpływ na niektóre
wyniki badań medycznych
- zwiększenie napięcia mięśniowego
- zapalenie naczyń krwionośnych, często z towarzyszącą wysypką skórną
- nadwrażliwość na światło
- zaburzenia, w tym sztywność mięśni, drżenie i (lub) zaburzenia ruchowe

Częstość nieznana: nie można określić częstości występowania na podstawie dostępnych danych
- drżenie, sztywna postawa, maskowatość twarzy, spowolnione ruchy i pociąganie nogami podczas
chodzenia, niezrównoważony chód, martwica toksyczna rozpływna naskórka.

Działania niepożądane związane ze stosowaniem kandesartanu

Często (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 osób):
- zawroty głowy/uczucie wirowania
- bóle głowy
- zakażenie układu oddechowego
- niskie ciśnienie tętnicze - może powodować uczucie omdlewania lub zawroty głowy
- zmiany w wynikach badań krwi:
• zwiększenie stężenia potasu we krwi, zwłaszcza gdy u pacjenta występują zaburzenia
czynności nerek lub niewydolność serca - w przypadku znacznego zwiększenia stężenia,
pacjent może odczuwać zmęczenie, osłabienie, nieregularne bicie serca lub mrowienie
- wpływ na czynność nerek, zwłaszcza jeśli u pacjenta występują już choroby nerek lub
niewydolność serca. W bardzo rzadkich przypadkach może wystąpić niewydolność nerek.

Bardzo rzadko (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 000 osób):
- obrzęk twarzy, warg, języka i (lub) gardła
- zmniejszenie liczby czerwonych lub białych krwinek - może wystąpić zmęczenie, zakażenie lub
gorączka
- wysypka skórna, wysypka grudkowata (pokrzywka)
- swędzenie
- ból pleców, ból stawów i mięśni
- zmiany w czynności wątroby, w tym stan zapalny wątroby (zapalenie wątroby) - może wystąpić
uczucie zmęczenia, zażółcenie skóry i białkówek oczu oraz objawy grypopodobne
- kaszel
- nudności
- zmiany w wynikach badań krwi:
• zmniejszenie stężenia sodu we krwi - jeśli będzie ono znaczne, może wystąpić osłabienie, brak
energii lub bolesne skurcze mięśni
- obrzęk naczynioruchowy jelit: obrzęk w jelicie z takimi objawami, jak ból brzucha, nudności,
wymioty i biegunka.

Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):
- biegunka

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane
niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania
niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departament Monitorowania Niepożądanych Działań
Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i
Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C
PL-02 222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Carditrat?
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania leku.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku
tekturowym/blistrze po skrócie EXP.
Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Carditrat
- Substancjami czynnymi leku są amlodypina i kandesartan cyleksetylu.

Carditrat, 8 mg + 5 mg, kapsułki, twarde
Każda kapsułka zawiera 8 mg kandesartanu cyleksetylu i 5 mg amlodypiny, co odpowiada 6,935
mg amlodypiny bezylanu.
Carditrat, 8 mg + 10 mg, kapsułki, twarde
Każda kapsułka zawiera 8 mg kandesartanu cyleksetylu i 10 mg amlodypiny, co odpowiada
13,87 mg amlodypiny bezylanu.
Carditrat, 16 mg + 5 mg, kapsułki, twarde
Każda kapsułka zawiera 16 mg kandesartanu cyleksetylu i 5 mg amlodypiny, co odpowiada
6,935 mg amlodypiny bezylanu.
Carditrat, 16 mg + 10 mg, kapsułki, twarde
Każda kapsułka zawiera 16 mg kandesartanu cyleksetylu i 10 mg amlodypiny, co odpowiada
13,87 mg amlodypiny bezylanu.

- Pozostałe składniki to: laktoza jednowodna, skrobia kukurydziana, karmeloza wapniowa,
makrogol, hydroksypropyloceluloza, magnezu stearynian.

Osłonka kapsułki (8 mg + 5 mg, 8 mg + 10 mg): żółcień chinolinowa (E 104), żelaza tlenek
żółty (E 172), tytanu dwutlenek (E 171), żelatyna

Osłonka kapsułki (16 mg + 5 mg): żółcień chinolinowa (E 104), tytanu dwutlenek (E 171),
żelatyna

Osłonka kapsułki (16 mg + 10 mg): tytanu dwutlenek (E 171), żelatyna

Tusz (8 mg + 10 mg, 16 mg + 5 mg): szelak (E 904), żelaza tlenek czarny (E 172), glikol
propylenowy, amonowy wodorotlenek stężony, potasu wodorotlenek

Jak wygląda lek Carditrat i co zawiera opakowanie
Carditrat, 8 mg + 5 mg, kapsułki, twarde: kapsułki żelatynowe twarde, rozmiar nr 3, korpus biały
nieprzezroczysty, wieczko ciemnożółte, wypełnione białym lub prawie białym granulatem.

Carditrat, 8 mg + 10 mg, kapsułki, twarde: kapsułki żelatynowe twarde, rozmiar nr 1, korpus biały
nieprzezroczysty z czarnym nadrukiem CAN 8, wieczko żółte z czarnym nadrukiem AML 10,
wypełnione białym lub prawie białym granulatem.

Carditrat, 16 mg + 5 mg, kapsułki, twarde: kapsułki żelatynowe twarde, rozmiar nr 1, korpus biały
nieprzezroczysty z czarnym nadrukiem CAN 16, wieczko jasnożółte z czarnym nadrukiem AML 5,
wypełnione białym lub prawie białym granulatem.

Carditrat, 16 mg + 10 mg, kapsułki, twarde: kapsułki żelatynowe twarde, rozmiar nr 1, korpus biały
nieprzezroczysty, wieczko białe nieprzezroczyste, wypełnione białym lub prawie białym granulatem.

Wielkość opakowania: 14, 28, 30, 56, 60, 90, 98, 100 kapsułek twardych.
Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca
Podmiot odpowiedzialny
Uni-Pharma Kleon Tsetis Pharmaceutical Laboratories S.A.
14th km National Road 1
GR-145 64 Kifisia
Tel: +30 2108072512
Grecja

Wytwórca
1) Adamed Pharma S.A.
ul. Marszałka Józefa Piłsudskiego 5
95-200 Pabianice,
Polska

2) Adamed Pharma S.A.
ul. Szkolna 33
95-054 Ksawerów
Polska

Ten lek jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego Obszaru
Gospodarczego pod następującymi nazwami:
Polska: Carditrat
Grecja: Carditrat
Cypr: Carditrat 8 mg + 5 mg capsules, hard
Carditrat 8 mg + 10 mg capsules, hard
Carditrat 16 mg + 5 mg capsules, hard
Carditrat 16 mg + 10 mg capsules, hard

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Carditrat, 8 mg + 5 mg, kapsułki, twarde
Carditrat, 8 mg + 10 mg, kapsułki, twarde
Carditrat, 16 mg + 5 mg, kapsułki, twarde
Carditrat, 16 mg + 10 mg, kapsułki, twarde

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda kapsułka zawiera 8 mg kandesartanu cyleksetylu i 5 mg amlodypiny, co odpowiada
6,935 mg amlodypiny bezylanu.
Każda kapsułka zawiera 8 mg kandesartanu cyleksetylu i 10 mg amlodypiny, co odpowiada
13,87 mg amlodypiny bezylanu.
Każda kapsułka zawiera 16 mg kandesartanu cyleksetylu i 5 mg amlodypiny, co odpowiada
6,935 mg amlodypiny bezylanu.
Każda kapsułka zawiera 16 mg kandesartanu cyleksetylu i 10 mg amlodypiny, co odpowiada
13,87 mg amlodypiny bezylanu.

Substancja pomocnicza o znanym działaniu
Każda kapsułka zawiera 101,95 mg laktozy jednowodnej.
Każda kapsułka zawiera 211,90 mg laktozy jednowodnej.
Każda kapsułka zawiera 203,90 mg laktozy jednowodnej.
Każda kapsułka zawiera 203,90 mg laktozy jednowodnej.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Kapsułki, twarde.

Carditrat 8 mg + 5 mg kapsułki twarde: kapsułki żelatynowe twarde, rozmiar nr 3, korpus biały
nieprzezroczysty, wieczko ciemnożółte, wypełnione białym lub prawie białym granulatem.

Carditrat 8 mg + 10 mg kapsułki twarde: kapsułki żelatynowe twarde, rozmiar nr 1, korpus
biały nieprzezroczysty z czarnym nadrukiem CAN 8, wieczko żółte z czarnym nadrukiem
AML 10, wypełnione białym lub prawie białym granulatem.

Carditrat 16 mg + 5 mg kapsułki twarde: kapsułki żelatynowe twarde, rozmiar nr 1, korpus
biały nieprzezroczysty z czarnym nadrukiem CAN 16, wieczko jasnożółte z czarnym
nadrukiem AML 5, wypełnione białym lub prawie białym granulatem.

Carditrat 16 mg + 10 mg kapsułki twarde: kapsułki żelatynowe twarde, rozmiar nr 1, korpus
biały nieprzezroczysty, wieczko białe nieprzezroczyste, wypełnione białym lub prawie białym
granulatem.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Produkt leczniczy Carditrat jest wskazany w leczeniu zastępczym pierwotnego nadciśnienia
tętniczego u dorosłych pacjentów, u których ciśnienie tętnicze jest już odpowiednio
kontrolowane przy zastosowaniu kandesartanu i amlodypiny podawanych jednocześnie w
takich samych dawkach jak w produkcie złożonym, ale w postaci oddzielnych produktów
leczniczych.

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Terapia zastępcza, osoby dorosłe
1 kapsułka na dobę. Pacjenci powinni stosować produkt leczniczy o mocy odpowiadającej ich
poprzedniemu leczeniu kandesartanem i amlodypiną w postaci osobnych produktów.

Szczególne grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku
Nie ma konieczności modyfikacji dawki u pacjentów w podeszłym wieku. Należy zachować
ostrożność podczas zwiększania dawki. Dane dotyczące pacjentów w bardzo podeszłym
wieku są ograniczone.

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek (patrz także punkt 4.4)
Nie jest konieczna zmiana dawkowania u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi
zaburzeniami czynności nerek. W przypadku umiarkowanych zaburzeń czynności nerek
zaleca się kontrolę stężenia potasu i kreatyniny. Dostępne są ograniczone dane dotyczące
stosowania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub ze schyłkową
niewydolnością nerek (Clcr<15 ml/min), jak również u pacjentów poddawanych hemodializie.
Należy zachować ostrożność. Zmiany stężenia amlodypiny w osoczu nie są skorelowane ze
stopniem zaburzenia czynności nerek, dlatego zaleca się stosować zwykłe dawkowanie.
Amlodypina i kandesartanu cyleksetyl nie są usuwane z organizmu za pomocą dializy.

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby
Należy zachować ostrożność stosując produkt leczniczy Carditrat u pacjentów z łagodnymi i
umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby. Stosowanie produktu leczniczego Carditrat
jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby i (lub)
cholestazą (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.2).

Dzieci i młodzież
Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania produktu leczniczego Carditrat u
dzieci w wieku poniżej 18 lat. Dane nie są dostępne.

Sposób podawania
Podanie doustne.
Produkt leczniczy Carditrat można przyjmować niezależnie od posiłków. Zaleca się
przyjmować produkt leczniczy Carditrat, popijając niewielką ilością płynu.

#### 4.3 Przeciwwskazania

• Nadwrażliwość na substancję czynną, na pochodne dihydropirydyny, lub na którąkolwiek
substancję pomocniczą, wymienioną w punkcie 6.1;
• Drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6);
• Zaburzenia dróg żółciowych i ciężkie zaburzenia czynności wątroby;
• Wstrząs (w tym wstrząs kardiogenny);
• Ciężkie niedociśnienie tętnicze;

• Zwężenie drogi odpływu z lewej komory (np. zwężenie zastawki aortalnej znacznego
stopnia)
• Hemodynamicznie niestabilna niewydolność serca po ostrym zawale mięśnia sercowego;
• Jednoczesne stosowanie produktu leczniczego Carditrat z produktami zawierającymi
aliskiren jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek
(GFR <60 ml/min/1,73 m2) (patrz punkty 4.5 i 5.1).

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Ciąża
Nie należy rozpoczynać leczenia antagonistami receptora angiotensyny II u kobiet w ciąży. Z
wyjątkiem przypadków wymagających kontynuowania stosowania antagonisty receptora
angiotensyny II, pacjentki planujące ciążę powinny otrzymać inne leczenie hipotensyjne o
znanym profilu bezpieczeństwa u ciężarnych. Po stwierdzeniu ciąży leczenie antagonistami
receptora angiotensyny II należy niezwłocznie przerwać, a w razie potrzeby należy rozpocząć
leczenie alternatywne (patrz punkty 4.3 i 4.6).

Zaburzenia czynności wątroby
U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby okres półtrwania amlodypiny jest wydłużony,
a wartości AUC są większe; nie ustalono zaleceń dotyczących dawkowania. Dlatego należy
zachować ostrożność stosując produkt leczniczy Carditrat u takich pacjentów. Stosowanie
produktu leczniczego Carditrat jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami
czynności wątroby (patrz punkt 4.3).

Nadciśnienie naczyniowo-nerkowe
U pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynej
czynnej nerki, którzy stosują produkty lecznicze wpływające na układ renina-angiotensynaaldosteron, występuje zwiększone ryzyko ciężkiego niedociśnienia tętniczego oraz
niewydolności nerek.

Zaburzenia czynności nerek
Podobnie jak w przypadku innych leków hamujących układ renina-angiotensyna-aldosteron,
podczas leczenia kandesartanem u podatnych pacjentów można się spodziewać wystąpienia
zmian w czynności nerek.

W przypadku stosowania kandesartanu u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i zaburzeniami
czynności nerek zaleca się okresowe kontrolowanie stężenia potasu i kreatyniny w surowicy
krwi. Dostępne są ograniczone dane dotyczące stosowania u pacjentów z bardzo ciężkimi
zaburzeniami czynności nerek lub ze schyłkową niewydolnością nerek (Clcr<15 ml/min). U
tych pacjentów dawkę kandesartanu należy ostrożnie zwiększać, ściśle monitorując ciśnienie
tętnicze.

Ocena pacjentów z niewydolnością serca powinna obejmować okresowe badania czynności
nerek, szczególnie u pacjentów w wieku 75 lat i starszych oraz u osób z zaburzeniami
czynności nerek. Podczas dostosowywania dawki kandesartanu zaleca się kontrolę stężenia
kreatyniny i potasu w surowicy. Badania kliniczne dotyczące niewydolności serca nie
obejmowały pacjentów ze stężeniem kreatyniny w surowicy >265 μmol/l (>3 mg/dl).

Hemodializa
Podczas dializy ciśnienie tętnicze może być szczególnie wrażliwe na blokadę receptora AT1
w wyniku zmniejszenia objętości osocza i aktywacji układu renina-angiotensyna-aldosteron.
Dlatego u pacjentów poddawanych hemodializie dawkę kandesartanu należy dostosowywać
ostrożnie, uważnie kontrolując ciśnienie tętnicze krwi.

Przeszczepienie nerki

Brak jest doświadczeń dotyczących stosowania kandesartanu u pacjentów po niedawno
przeprowadzonym przeszczepie nerki.

Hipowolemia wewnątrznaczyniowa
U pacjentów z niedoborem płynów i (lub) sodu, np. w wyniku intensywnego leczenia
diuretykami, ograniczenia podaży soli w diecie, biegunki lub wymiotów, może wystąpić
objawowe niedociśnienie tętnicze, szczególnie po podaniu pierwszej dawki leku. Tego typu
stany należy korygować przed podaniem kandesartanu. W przypadku wystąpienia
niedociśnienia tętniczego podczas stosowania produktu leczniczego Carditrat, pacjenta należy
ułożyć w pozycji leżącej na plecach i, w razie konieczności, podać sól fizjologiczną w postaci
wlewu dożylnego. Po ustabilizowaniu ciśnienia tętniczego leczenie można kontynuować.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS)
Istnieją dowody, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora
angiotensyny II lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i zaburzeń
czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). W związku z tym nie zaleca się
stosowania podwójnej blokady układu RAA poprzez jednoczesne stosowanie inhibitorów
ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu (patrz punkty 4.5 i 5.1).
Jeśli zastosowanie podwójnej blokady uznaje się za absolutnie konieczne, leczenie powinno
przebiegać wyłącznie pod nadzorem lekarza specjalisty i powinna mu towarzyszyć często
przeprowadzana ścisła kontrola czynności nerek, stężenia elektrolitów oraz ciśnienia
tętniczego krwi.
U pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE i
antagonistów receptora angiotensyny II.

Inne stany wiążące się z pobudzeniem układu renina-angiotensyna-aldosteron
U pacjentów, u których napięcie naczyń i czynność nerek zależą głównie od aktywności
układu renina-angiotensyna-aldosteron (np. pacjenci z ciężką zastoinową niewydolnością
serca lub z podstawową chorobą nerek, w tym ze zwężeniem tętnicy nerkowej), leczenie
innymi produktami leczniczymi wpływającymi na ten układ wiązało się z wystąpieniem
ostrego niedociśnienia, hiperazotemii, skąpomoczu lub rzadko z ostrą niewydolnością nerek
(patrz punkt 4.8). Podobnie jak w przypadku wszystkich produktów leczniczych obniżających
ciśnienie tętnicze, nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego u pacjentów z chorobą
niedokrwienną serca lub niedokrwieniem naczyniowo-mózgowym, może spowodować zawał
mięśnia sercowego lub udar mózgu.

Hiperaldosteronizm pierwotny
Pacjenci z pierwotnym hiperaldosteronizmem na ogół nie odpowiadają na
przeciwnadciśnieniowe produkty lecznicze działające poprzez blokadę układu reninaangiotensyna. Z tego względu nie zaleca się stosowania kandesartanu.

Zwężenie zastawki aortalnej i mitralnej, kardiomiopatia przerostowa ze zwężeniem drogi
odpływu
Podobnie jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia krwionośne, wskazana jest
szczególna ostrożność u pacjentów ze zwężeniem zastawki aortalnej, mitralnej lub
kardiomiopatią przerostową ze zwężeniem drogi odpływu.

Niestabilna dławica piersiowa, ostry zawał mięśnia sercowego
Brak danych potwierdzających korzyści z zastosowania produktu leczniczego Carditrat w
niestabilnej dławicy piersiowej oraz w trakcie, jak i miesiąc po przebytym zawale mięśnia
sercowego.

Przełom nadciśnieniowy
Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności amlodypiny w przełomie
nadciśnieniowym.

Pacjenci z niewydolnością serca
Należy zachować ostrożność podczas leczenia osób z niewydolnością serca. W
długoterminowym badaniu z placebo w grupie kontrolnej, z udziałem pacjentów z ciężką
niewydolnością serca (klasa III i IV wg NYHA) zgłaszana częstość występowania obrzęku
płuc była większa w grupie leczonej amlodypiną niż w grupie placebo (patrz punkt 5.1).
Antagonistów wapnia, w tym amlodypinę, należy stosować ostrożnie u pacjentów z
zastoinową niewydolnością serca, gdyż mogą one zwiększać w przyszłości ryzyko incydentów
sercowo-naczyniowych oraz zgonu.

Jednoczesne leczenie inhibitorami ACE w niewydolności serca
Ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, zwłaszcza niedociśnienia tętniczego,
hiperkaliemii i zaburzeń czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek), może wzrastać,
gdy Carditrat jest stosowany w skojarzeniu z inhibitorem ACE. Nie zaleca się również
potrójnego skojarzenia inhibitora ACE, antagonisty receptora mineralokortykoidowego i
kandesartanu. Leczenie skojarzone należy prowadzić wyłącznie pod nadzorem specjalisty i
dokonywać uważnej i częstej kontroli czynności nerek, stężenia elektrolitów i ciśnienia
tętniczego.
U pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE i
antagonistów receptora angiotensyny II.

Hiperkaliemia
Stosowanie produktów leczniczych wpływających na układ renina-angiotensyna-aldosteron
może powodować hiperkaliemię. Hiperkaliemia może prowadzić do zgonu w przypadku osób
w podeszłym wieku, pacjentów z niewydolnością nerek, pacjentów z cukrzycą, pacjentów
jednocześnie stosujących inne produkty lecznicze, które mogą zwiększać stężenie potasu i
(lub) u pacjentów ze zdarzeniami współistniejącymi.
Przed podjęciem decyzji o jednoczesnym stosowaniu produktów leczniczych wpływających
na układ renina-angiotensyna-aldosteron należy dokonać oceny stosunku korzyści do ryzyka.
Główne czynniki ryzyka hiperkaliemii, które należy wziąć pod uwagę, to:
- cukrzyca,
- zaburzenia czynności nerek,
- wiek (>70 lat),
- jednoczesne stosowanie z jednym lub z kilkoma produktami leczniczymi wpływającymi na
układ renina-angiotensyna-aldosteron i (lub) suplementami potasu,
- substytuty soli kuchennej zawierające potas,
- leki moczopędne oszczędzające potas, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny
II, niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ, w tym selektywne inhibitory COX-2), heparyna,
leki immunosupresyjne (cyklosporyna lub takrolimus) i trimetoprym,
- zdarzenia współistniejące, w szczególności odwodnienie, ostra niewydolność serca,
kwasica metaboliczna, pogorszenie czynności nerek, nagłe pogorszenie stanu nerek (np.
choroby zakaźne), liza komórek (np. ostre niedokrwienie kończyn, rabdomioliza, rozległy
uraz).
U tych pacjentów należy ściśle kontrolować stężenie potasu w surowicy (patrz punkt 4.5).

Znieczulenie i zabiegi chirurgiczne
Podczas znieczulenia i zabiegów chirurgicznych u pacjentów stosujących leki z grupy
antagonistów receptora angiotensyny II może wystąpić niedociśnienie tętnicze spowodowane
zahamowaniem układu renina-angiotensyna. Βardzo rzadko niedociśnienie może mieć ciężki
przebieg i może być konieczne podanie dożylne płynów i (lub) leków obkurczających
naczynia.

Obrzęk naczynioruchowy jelit
U pacjentów leczonych antagonistami receptora angiotensyny II, w tym kandesartanem (patrz
punkt 4.8) notowano występowanie obrzęku naczynioruchowego jelit. U tych pacjentów

występowały ból brzucha, nudności, wymioty i biegunka. Objawy ustąpiły po odstawieniu
antagonistów receptora angiotensyny II. Jeśli u pacjenta zostanie rozpoznany obrzęk
naczynioruchowy jelit należy przerwać stosowanie kandesartanu i rozpocząć odpowiednią
obserwację do czasu całkowitego ustąpienia objawów.

Środki ostrożności dotyczące stosowania
Laktoza
Nie należy stosować tego leku u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją
galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy i galaktozy.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

W badaniach klinicznych nie obserwowano interakcji pomiędzy dwoma składnikami tego
produktu złożonego.

Interakcje typowe dla skojarzenia leków
Nie przeprowadzono badań interakcji z innymi lekami.

Należy wziąć to pod uwagę podczas jednoczesnego stosowania

Inne przeciwnadciśnieniowe produkty lecznicze
Działanie hipotensyjne produktu leczniczego Carditrat może być nasilone przez jednoczesne
stosowanie innych przeciwnadciśnieniowych produktów leczniczych.

Produkty lecznicze o właściwościach hipotensyjnych
Na podstawie właściwości farmakologicznych można oczekiwać, że następujące produkty
lecznicze mogą nasilać hipotensyjne działanie wszystkich leków przeciwnadciśnieniowych, w
tym produktu leczniczego Carditrat, np. baklofen, amifostyna, neuroleptyki lub leki
przeciwdepresyjne. Ponadto alkohol może nasilać niedociśnienie ortostatyczne.

Kortykosteroidy (o działaniu ogólnoustrojowym)
Zmniejszenie działania przeciwnadciśnieniowego.

Interakcje związane z kandesartanem

Do związków, które przebadano w klinicznych badaniach farmakokinetycznych należą:
hydrochlorotiazyd, warfaryna, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne (tj.
etynyloestradiol/lewonorgestrel), glibenklamid, nifedypina i enalapryl. Nie stwierdzono
istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych z tymi produktami leczniczymi.

Diuretyki oszczędzające potas, suplementy potasu, substytuty soli kuchennej zawierające
potas oraz inne produkty lecznicze (np. heparyna), które mogą zwiększać stężenie potasu we
krwi
Równoczesne stosowanie diuretyków oszczędzających potas, suplementów potasu,
substytutów soli kuchennej zawierających potas oraz innych produktów leczniczych (np.
heparyny) może powodować zwiększenie stężenia potasu. W razie konieczności należy
rozpocząć kontrolę stężenia potasu we krwi (patrz punkt 4.4).

Lit
Podczas jednoczesnego stosowania litu i inhibitorów ACE donoszono o występowaniu
przemijającego zwiększenia stężenia litu w surowicy i nasileniu jego toksyczności. Podobne
działanie może wystąpić w przypadku AIIRA. Nie zaleca się stosowania kandesartanu z litem.
Jeżeli takie leczenie skojarzone okaże się niezbędne, zaleca się ścisłą kontrolę stężenia litu w
surowicy.

NLPZ
Podczas jednoczesnego stosowania AIIRA z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi
(NLPZ) (tj. selektywnymi inhibitorami COX-2, kwasem acetylosalicylowym (>3g/dobę) i
nieselektywnymi NLPZ) może wystąpić osłabienie działania przeciwnadciśnieniowego.
Podobnie jak w przypadku inhibitorów ACE, jednoczesne stosowanie AIIRA i NLPZ może
prowadzić do zwiększonego ryzyka pogorszenia czynności nerek, w tym możliwej ostrej
niewydolności nerek, oraz zwiększenia stężenia potasu w surowicy, szczególnie u pacjentów
z wcześniejszymi zaburzeniami czynności nerek. Należy zachować ostrożność podczas
stosowania skojarzenia tych leków, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku. Należy
zapewnić właściwe nawodnienie pacjentów oraz rozważyć kontrolę czynności nerek po
rozpoczęciu leczenia skojarzonego oraz okresowo w późniejszym czasie.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron
Dane z badań klinicznych wskazują, że podwójna blokada układu renina-angiotensynaaldosteron (RAA) w wyniku jednoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, antagonistów
receptora angiotensyny II lub aliskirenu jest związana z większą częstością występowania
zdarzeń niepożądanych, takich jak: niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności
nerek (w tym ostra niewydolność nerek) w porównaniu z zastosowaniem leku z grupy
antagonistów układu RAA w monoterapii (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.1).

Interakcje związane z amlodypiną
Wpływ innych produktów leczniczych na amlodypinę:

Inhibitory CYP3A4
Stosowanie amlodypiny w skojarzeniu z silnymi lub umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4
(inhibitory proteazy, azolowe leki przeciwgrzybicze, makrolidy, takie jak erytromycyna lub
klarytromycyna, werapamil lub diltiazem) może prowadzić do znacznego zwiększenia
ekspozycji na amlodypinę. Znaczenie kliniczne tych zmian farmakokinetycznych może być
bardziej widoczne u osób w podeszłym wieku. W związku z tym konieczna może być
obserwacja kliniczna i dostosowanie dawkowania.

Klarytromycyna jest inhibitorem CYP3A4. U pacjentów otrzymujących klarytromycynę z
amlodypiną istnieje zwiększone ryzyko niedociśnienia tętniczego. Podczas jednoczesnego
stosowania klarytromycyny i amlodypiny zaleca się uważną obserwację pacjentów.

Induktory CYP3A4
Nie zaleca się podawania amlodypiny z grejpfrutem lub sokiem grejpfrutowym, ze względu
na możliwość zwiększenia biodostępności leku u niektórych pacjentów, co może nasilać
obniżenie ciśnienia tętniczego.

Stosowanie amlodypiny jednocześnie ze znanymi induktorami CYP3A4 może zmieniać jej
stężenie w osoczu. Dlatego należy kontrolować ciśnienie tętnicze i rozważyć modyfikację
dawki, zarówno podczas stosowania amlodypiny z innymi lekami, szczególnie z silnymi
induktorami CYP3A4 (np. ryfampicyna, ziele dziurawca), jak i po jego zakończeniu.

Dantrolen (wlew)
U zwierząt po podaniu werapamilu i dożylnym podaniu dantrolenu obserwuje się prowadzące
do zgonu migotanie komór i zapaść krążeniową, powiązane z hiperkaliemią. Ze względu na
ryzyko hiperkaliemii zaleca się unikanie jednoczesnego podawania antagonistów wapnia,
takich jak amlodypina, u pacjentów podatnych na hipertermię złośliwą oraz w leczeniu
hipertermii złośliwej.

Wpływ amlodypiny na inne produkty lecznicze:
Działanie przeciwnadciśnieniowe amlodypiny sumuje się z działaniem hipotensyjnym innych
produktów leczniczych o właściwościach przeciwnadciśnieniowych.

Takrolimus
Podczas jednoczesnego stosowania z amlodypiną istnieje ryzyko zwiększenia stężenia
takrolimusu we krwi. W celu uniknięcia toksycznych działań takrolimusu, podczas podawania
amlodypiny pacjentom leczonym takrolimusem należy kontrolować stężenie takrolimusu we
krwi i w razie konieczności dostosować jego dawkowanie.

Mechanistyczny cel rapamycyny (mTOR)
Inhibitory: inhibitory mTOR, takie jak syrolimus, temsyrolimus i ewerolimus, są substratami
CYP3A. Amlodypina jest słabym inhibitorem CYP3A. Podczas jednoczesnego stosowania
inhibitorów mTOR amlodypina może zwiększać ekspozycję na te inhibitory.

Cyklosporyna
Nie przeprowadzono badań interakcji lekowych z cyklosporyną i amlodypiną u zdrowych
ochotników ani w innych populacjach, z wyjątkiem pacjentów po przeszczepieniu nerki, u
których obserwowano zmienne zwiększenie minimalnego stężenia cyklosporyny (średnio 0%
- 40%). Należy rozważyć kontrolę stężenia cyklosporyny u pacjentów po przeszczepieniu
nerki stosujących amlodypinę, a w razie konieczności należy zmniejszyć dawkę cyklosporyny.

Symwastatyna
Jednoczesne wielokrotne podawanie amlodypiny w dawce 10 mg z symwastatyną w dawce
80 mg powodowało zwiększenie ekspozycji na symwastatynę o 77% w porównaniu z
symwastatyną stosowaną w monoterapii. U pacjentów leczonych amlodypiną należy
ograniczyć dawkę symwastatyny do 20 mg na dobę.

W badaniach klinicznych dotyczących interakcji amlodypina nie wpływała na
farmakokinetykę atorwastatyny, digoksyny lub warfaryny.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża

Dotyczy kandesartanu
Nie zaleca się stosowania antagonistów receptora angiotensyny II w pierwszym trymestrze
ciąży (patrz punkt 4.4). Stosowanie AIIRA jest przeciwwskazane w drugim i trzecim
trymestrze ciąży (patrz punkty 4.3 i 4.4). Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka działania
teratogennego po ekspozycji na inhibitory ACE podczas pierwszego trymestru ciąży nie są
jednoznaczne; nie można jednak wykluczyć niewielkiego wzrostu ryzyka. Chociaż brak jest
danych z kontrolowanych badań epidemiologicznych dotyczących ryzyka związanego ze
stosowaniem AIIRA, podobne ryzyko może występować również dla tej klasy leków. Z
wyjątkiem przypadków wymagających kontynuowania stosowania AIIRA, pacjentki
planujące ciążę powinny otrzymać inne leczenie hipotensyjne o znanym profilu
bezpieczeństwa u ciężarnych. Po stwierdzeniu ciąży leczenie AIIRA należy niezwłocznie
przerwać, a w razie konieczności należy rozpocząć leczenie alternatywne.
Wiadomo, że stosowanie AIIRA podczas drugiego i trzeciego trymestru ciąży ma toksyczny
wpływ na rozwój płodu (pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia
czaszki) oraz noworodka (niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze, hiperkaliemia) (patrz
punkt 5.3).
W przypadku ekspozycji na AIIRA od drugiego trymestru ciąży zaleca się wykonanie
ultrasonograficznego badania czaszki i czynności nerek.
Noworodki, których matki przyjmowały AIIRA, należy poddać ścisłej obserwacji pod kątem
niedociśnienia (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Dotyczy amlodypiny
Nie określono bezpieczeństwa stosowania amlodypiny podczas ciąży u ludzi.

W badaniach na zwierzętach obserwowano toksyczny wpływ na reprodukcję w przypadku
stosowania wysokich dawek (patrz punkt 5.3).
Leczenie w czasie ciąży jest zalecane jedynie wówczas, gdy nie ma innej, bezpieczniejszej
alternatywy i gdy sama choroba stwarza większe zagrożenie dla matki i płodu.

Karmienie piersią

Dotyczy kandesartanu
Ze względu na brak dostępnych informacji dotyczących stosowania kandesartanu w okresie
karmienia piersią, nie zaleca się jego stosowania. W okresie karmienia piersią preferowane
jest alternatywne leczenie produktami o lepiej ustalonych profilach bezpieczeństwa
stosowania, zwłaszcza podczas karmienia noworodka lub wcześniaka.

Dotyczy amlodypiny
Amlodypina przenika do mleka ludzkiego. Oszacowano, że odsetek dawki, jaki przyjmuje
niemowlę od karmiącej go piersią matki, mieści się w przedziale międzykwartylowym od 3%
do 7%, przy czym wartość maksymalna wynosi 15%. Wpływ amlodypiny na niemowlęta nie
jest znany. Decyzję o kontynuowaniu lub przerwaniu karmienia piersią bądź kontynuowaniu
lub przerwaniu leczenia amlodypiną należy podejmować z uwzględnieniem korzyści dla
dziecka z karmienia piersią i korzyści dla matki ze stosowania amlodypiny.

Płodność

Dotyczy amlodypiny

U niektórych pacjentów leczonych antagonistami kanału wapniowego obserwowano
odwracalne zmiany biochemiczne w główkach plemników. Dane kliniczne dotyczące
potencjalnego wpływu amlodypiny na płodność są niewystarczające. W jednym badaniu na
szczurach stwierdzono niekorzystny wpływ na płodność samców (patrz punkt 5.3).

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Nie przeprowadzono badań wpływu kandesartanu na zdolność prowadzenia pojazdów i
obsługiwania maszyn. Należy jednak wziąć pod uwagę, że podczas leczenia kandesartanem
sporadycznie mogą wystąpić zawroty głowy lub znużenie.
Amlodypina może mieć niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia
pojazdów i obsługiwania maszyn. Jeżeli u pacjentów stosujących amlodypinę występują
zawroty i bóle głowy, zmęczenie lub nudności, zdolność reagowania może być zaburzona.
Zaleca się zachowanie ostrożności, szczególnie na początku leczenia.

#### 4.8 Działania niepożądane

Produkt złożony o ustalonych dawkach
Nie przeprowadzono badań klinicznych. Poniżej opisano działania niepożądane obserwowane
dla poszczególnych substancji czynnych.
Działania niepożądane zgłaszane wcześniej dla każdego ze składników osobno (kandesartanu
lub amlodypiny) mogą również stanowić potencjalne działania niepożądane produktu
leczniczego Carditrat, nawet jeżeli nie zostały zaobserwowane w badaniach klinicznych lub
po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu.

Kandesartan:
Leczenie nadciśnienia tętniczego
W kontrolowanych badaniach klinicznych działania niepożądane były łagodne i przemijające.
Nie obserwowano związku pomiędzy występowaniem działań niepożądanych, a dawką leku i
wiekiem pacjentów. Odsetek pacjentów przerywających leczenie z powodu zdarzeń

niepożądanych był podobny w grupie kandesartanu cyleksetylu (3,1%) i w grupie placebo
(3,2%).
W zbiorczej analizie danych uzyskanych z badań klinicznych z udziałem pacjentów z
nadciśnieniem tętniczym, działania niepożądane kandesartanu cyleksetylu zdefiniowano na
podstawie częstości występowania co najmniej o 1% większej niż po zastosowaniu placebo.
Zgodnie z tą definicją, najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi były zawroty
głowy/zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, ból głowy oraz zakażenie dróg
oddechowych.

W poniższej tabeli przedstawiono działania niepożądane zgłaszane podczas badań klinicznych
oraz po wprowadzeniu produktu do obrotu.
We wszystkich tabelach w punkcie 4.8 częstość występowania zdefiniowano jako: bardzo
często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko
(≥1/10 000 do <1/1000) i bardzo rzadko (<1/10 000).

Klasyfikacja
układów i
narządów
Częstość Działanie niepożądane

Zakażenia i
zarażenia
pasożytnicze
Często Zakażenie układu oddechowego

Zaburzenia krwi i
układu chłonnego Bardzo
rzadko
Leukopenia, neutropenia i
agranulocytoza
Zaburzenia
metabolizmu i
odżywiania
Bardzo
rzadko Hiperkaliemia, hiponatremia

Zaburzenia układu
nerwowego Często
Zawroty głowy, zawroty głowy
pochodzenia błędnikowego, ból
głowy
Zaburzenia układu
oddechowego, klatki
piersiowej i
śródpiersia

Bardzo
rzadko Kaszel

Zaburzenia żołądka i
jelit

Bardzo
rzadko
Nudności, obrzęk
naczynioruchowy jelit
Częstość
nieznana Biegunka

Zaburzenia wątroby
i dróg żółciowych
Bardzo
rzadko

Zwiększenie aktywności
enzymów wątrobowych,
nieprawidłowa czynność
wątroby
lub zapalenie wątroby
Zaburzenia skóry i
tkanki podskórnej
Bardzo
rzadko
Obrzęk naczynioruchowy,
wysypka, pokrzywka, świąd
Zaburzenia układu
mięśniowoszkieletowego
i tkanki łącznej

Bardzo
rzadko
Ból pleców, ból stawów, ból
mięśni

Zaburzenia nerek i
dróg moczowych
Bardzo
rzadko

Zaburzenia czynności nerek, w
tym niewydolność nerek u
podatnych pacjentów (patrz
punkt 4.4)

Wyniki badań laboratoryjnych
Podobnie jak w przypadku innych inhibitorów układu renina-angiotensyna-aldosteron,
obserwowano niewielkie zmniejszenie stężenia hemoglobiny. U pacjentów otrzymujących
kandesartan zazwyczaj nie jest konieczna rutynowa kontrola parametrów laboratoryjnych.
Jednakże u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek zaleca się okresowe kontrolowanie
stężenia potasu i kreatyniny w surowicy krwi.

Amlodypina
Najczęściej zgłaszane działania niepożądane podczas leczenia to senność, zawroty głowy, bóle
głowy, kołatanie serca, uderzenia gorąca, bóle brzucha, nudności, obrzęki wokół kostek,
obrzęki, uczucie zmęczenia.
W każdej kategorii częstości występowania działania niepożądane wymieniono zgodnie ze
zmniejszającym się nasileniem.

Klasyfikacja
układów i
narządów
Częstość Działania niepożądane

Zaburzenia krwi i
układu chłonnego
Bardzo
rzadko
Leukocytopenia,
trombocytopenia
Zaburzenia układu
immunologicznego
Bardzo
rzadko Reakcje alergiczne
Zaburzenia
metabolizmu i
odżywiania
Bardzo
rzadko Hiperglikemia

Zaburzenia
psychiczne
Niezbyt
często
Bezseność, zmiany nastroju
(w tym niepokój),
depresja
Rzadko Stan splątania

Zaburzenia układu
nerwowego

Często
Senność, zawroty głowy,
ból głowy (zwłaszcza
na początku leczenia)

Niezbyt
często
Drżenie, zaburzenia smaku,
omdlenia, niedoczulica
parestezje
Bardzo
rzadko
Wzmożone napięcie
mięśniowe,
neuropatia obwodowa
Częstość
nieznana
Zaburzenia
pozapiramidowe
Zaburzenia oka Niezbyt
często
Zaburzenia widzenia (w
tym podwójne widzenie)
Zaburzenia ucha i
błędnika
Niezbyt
często Szumy uszne

Zaburzenia serca

Często Kołatanie serca

Niezbyt
często

Zaburzenia rytmu serca (w
tym
bradykardia, częstoskurcz
komorowy i migotanie
przedsionków)
Bardzo
rzadko
Zawał mięśnia sercowego

Często Uderzenia gorąca

Zaburzenia
naczyniowe

Niezbyt
często Niedociśnienie tętnicze
Bardzo
rzadko Zapalenie naczyń
Zaburzenia układu
oddechowego, klatki
piersiowej i
śródpiersia

Często Duszność
Niezbyt
często Kaszel, nieżyt nosa

Zaburzenia żołądka i
jelit

Często
Ból brzucha, nudności,
niestrawność, zmiana rytmu
wypróżnień (w tym
biegunka i zaparcia)
Niezbyt
często
Wymioty, suchość w jamie
ustnej
Bardzo
rzadko
Zapalenie trzustki,
zapalenie błony śluzowej
żołądka, przerost dziąseł

Zaburzenia wątroby
i dróg żółciowych
Bardzo
rzadko

Zapalenie wątroby,
żółtaczka, zwiększenie
aktywności enzymów
wątrobowych*

Zaburzenia skóry i
tkanki podskórnej

Niezbyt
często

Łysienie, plamica,
przebarwienia skóry,
nadmierna potliwość,
świąd, wysypka, wykwity
skórne, pokrzywka

Bardzo
rzadko

Obrzęk naczynioruchowy,
rumień wielopostaciowy,
pokrzywka,
złuszczające zapalenie
skóry, zespół StevensaJohnsona
obrzęk Quinckego,
nadwrażliwość na światło
Częstość
nieznana
Martwica toksyczna
rozpływna naskórka
Zaburzenia
mięśniowoszkieletowe i tkanki
łącznej

Często Obrzęk kostek
Niezbyt
często
Ból stawów, ból mięśni,
skurcze mięśni, ból pleców

Zaburzenia nerek i
dróg moczowych
Niezbyt
często

Zaburzenia mikcji,
moczenie nocne,
zwiększona częstość
oddawania moczu

Zaburzenia układu
rozrodczego i piersi
Niezbyt
często Impotencja, ginekomastia

Zaburzenia ogólne i
stany
w miejscu podania

Bardzo
często Obrzęk
Często Zmęczenie, astenia
Niezbyt
często
Ból w klatce piersiowej,
ból, złe samopoczucie

Badania
diagnostyczne
Niezbyt
często
Zwiększenie masy ciała,
zmniejszenie masy ciała

*najczęściej współistniejące z cholestazą
Wyjątkowo zgłaszano przypadki zespołu pozapiramidowego.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych
działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do
ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu
medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za
pośrednictwem Departament Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych
Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów
Biobójczych:
Al. Jerozolimskie 181C
PL-02 222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl.
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

Doświadczenie dotyczące celowego przedawkowania u ludzi jest ograniczone.

Objawy
Dostępne dane wskazują, że znaczne przedawkowanie amlodypiny może powodować
nadmierne rozszerzenie naczyń obwodowych i odruchową tachykardię. Zgłaszano znaczne i
potencjalnie długotrwałe niedociśnienie tętnicze, mogące prowadzić do wstrząsu,
zakończonego zgonem.
Rzadko zgłaszano niekardiogenny obrzęk płuc w następstwie przedawkowania amlodypiny,
mogący wystąpić z opóźnieniem (do 24-48 godzin po przyjęciu) i wymagający wspomagania
oddychania. Czynnikami predysponującymi mogą być wczesne działania resuscytacyjne (w
tym przeciążenie płynami) mające na celu utrzymanie perfuzji i pojemności minutowej serca.
W oparciu o dane farmakologiczne można przypuszczać, że głównymi objawami
przedawkowania kandesartanu będą objawowe niedociśnienie tętnicze i zawroty głowy.
Odnotowano pojedyncze przypadki przedawkowania (do 672 mg kandesartanu cyleksetylu),
w których powrót pacjentów do zdrowia przebiegał bez powikłań.

Leczenie
W przypadku wystąpienia objawowego niedociśnienia tętniczego należy wdrożyć leczenie
objawowe i monitorować podstawowe parametry życiowe. Pacjenta należy ułożyć w pozycji
na plecach z nogami uniesionymi do góry. Jeśli nie jest to wystarczające, należy zwiększyć
objętość osocza, podając we wlewie np. izotoniczny roztwór soli fizjologicznej. Jeśli
powyższe działania nie są wystarczające, można zastosować leki sympatykomimetyczne.
Kandesartanu nie można usunąć za pomocą hemodializy.

Klinicznie istotne niedociśnienie tętnicze spowodowane przedawkowaniem amlodypiny
wymaga aktywnego podtrzymywania czynności układu sercowo-naczyniowego, w tym
częstego monitorowania czynności serca i układu oddechowego, uniesienia kończyn oraz
kontrolowania objętości płynów krążących i ilości wydalanego moczu.
W przywróceniu prawidłowego napięcia naczyń krwionośnych oraz ciśnienia tętniczego krwi,
pomocny może być lek obkurczający naczynia krwionośne, pod warunkiem braku
przeciwwskazań do jego stosowania. Dożylne podanie glukonianu wapnia może być korzystne
dla odwrócenia skutków blokady kanałów wapniowych.

W niektórych przypadkach warto rozważyć płukanie żołądka. U zdrowych ochotników
zastosowanie węgla aktywowanego do 2 godzin po podaniu 10 mg amlodypiny zmniejszało
wchłanianie amlodypiny.
Ponieważ amlodypina w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza, dializa
najprawdopodobniej nie przyniesie korzyści.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1. Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Leki działające na układ renina-angiotensyna, połączenie
antagonistów receptora angiotensyny II z antagonistami kanału wapniowego; kod ATC:
C09DB07.

Produkt leczniczy Carditrat zawiera dwie substancje czynne o działaniu
przeciwnadciśnieniowym o uzupełniających się mechanizmach kontroli ciśnienia tętniczego
u pacjentów z samoistnym nadciśnieniem tętniczym: antagonistę receptora angiotensyny II,
kandesartanu cyleksetyl, oraz antagonistę kanału wapniowego z grupy dihydropirydyn,
amlodypinę.
Połączenie tych substancji wykazuje addytywne działanie przeciwnadciśnieniowe, obniżając
ciśnienie tętnicze w większym stopniu niż każdy ze składników osobno.

Kandesartanu cyleksetyl
Angiotensyna II jest podstawowym hormonem wazoaktywnym układu renina-angiotensynaaldosteron i odgrywa istotną rolę w patofizjologii nadciśnienia tętniczego, niewydolności
serca oraz innych zaburzeń układu sercowo-naczyniowego. Odgrywa również rolę w
patogenezie przerostu i uszkodzenia narządów docelowych. Główne fizjologiczne działania
angiotensyny II, takie jak skurcz naczyń, pobudzanie wydzielania aldosteronu, regulacja
równowagi wodno-elektrolitowej oraz pobudzanie wzrostu komórek, odbywają się za
pośrednictwem receptora typu 1 (AT1).
Kandesartanu cyleksetyl jest prolekiem przeznaczonym do stosowania doustnego. Podczas
wchłaniania z przewodu pokarmowego jest szybko przekształcany w substancję czynną,
kandesartan, w procesie hydrolizy estrów podczas wchłaniania z przewodu pokarmowego.
Kandesartan jest lekiem z grupy AIIRA, działającym wybiórczo na receptory AT1, silnie
wiążącym się z receptorem i powolnie dysocjującym z tego połączenia. Nie wykazuje
działania agonistycznego.
Kandesartan nie hamuje aktywności ACE, przekształcającej angiotensynę I do angiotensyny
II oraz powodującej rozpad bradykininy. Nie wpływa na aktywność ACE i nie nasila działania
bradykininy ani substancji P. W kontrolowanych badaniach klinicznych porównujących
kandesartanu cyleksetyl z inhibitorami ACE, u pacjentów otrzymujących kandesartanu
cyleksetyl częstość występowania kaszlu była mniejsza. Kandesartan nie wiąże się ani nie
blokuje innych receptorów hormonalnych ani kanałów jonowych, które mają duże znaczenie
w regulacji czynności układu krążenia. Działanie antagonistyczne na receptory angiotensyny
II (AT1) powoduje zależne od dawki zwiększenie stężenia reniny, angiotensyny I
angiotensyny II w osoczu oraz zmniejszenie stężenia aldosteronu w osoczu.

Nadciśnienie tętnicze
W nadciśnieniu tętniczym kandesartan powoduje zależne od dawki, długotrwałe obniżenie
ciśnienia tętniczego. Działanie przeciwnadciśnieniowe wynika ze zmniejszonego
obwodowego oporu naczyniowego, bez odruchowego przyspieszenia akcji serca. Żadne dane
nie wskazują na występowanie poważnego lub nadmiernego niedociśnienia po podaniu
pierwszej dawki lub efektu z odbicia po przerwaniu leczenia.
Po podaniu pojedynczej dawki kandesartanu cyleksetylu działanie hipotensyjne rozpoczyna
się zazwyczaj w ciągu 2 godzin. Podczas kontynuacji leczenia, większość działania

obniżającego ciśnienie tętniczego, niezależnie od dawki, jest na ogół osiągane w ciągu
czterech tygodni i utrzymuje się podczas długotrwałego leczenia. Wyniki metaanalizy
wskazują, że średnie dodatkowe działanie hipotensyjne po zwiększeniu dawki z 16 mg do 32
mg raz na dobę było niewielkie. Biorąc pod uwagę zmienność osobniczą, u niektórych
pacjentów można się spodziewać ponadprzeciętnego działania. Kandesartanu cyleksetyl
stosowany raz na dobę zapewnia skuteczne i równomierne obniżenie ciśnienia tętniczego
przez 24 godziny, z niewielką różnicą pomiędzy efektem maksymalnym i minimalnym w
danym przedziale dawkowania.
Działanie przeciwnadciśnieniowe oraz tolerancję kandesartanu i losartanu porównano w
dwóch randomizowanych, podwójnie zaślepionych badaniach z udziałem łącznie 1268
pacjentów z nadciśnieniem łagodnym do umiarkowanego. Minimalne obniżenie ciśnienia
tętniczego (skurczowego/rozkurczowego) wynosiło 13,1/10,5 mmHg w przypadku
stosowania kandesartanu cyleksetylu w dawce 32 mg raz na dobę oraz 10,0/8,7 mmHg w
przypadku stosowania losartanu potasu w dawce 100 mg raz na dobę (różnica w obniżeniu
ciśnienia tętniczego wyniosła 3,1/1,8 mmHg, p<0,0001/p<0,0001).
W przypadku stosowania kandesartanu cyleksetylu w skojarzeniu z hydrochlorotiazydem
występuje addytywne działanie obniżające ciśnienie tętnicze. Nasilone działanie
przeciwnadciśnieniowe obserwuje się również w przypadku stosowania kandesartanu
cyleksetylu w skojarzeniu z amlodypiną lub felodypiną.

Produkty lecznicze blokujące układ renina-angiotensyna-aldosteron wykazują słabsze
działanie przeciwnadciśnieniowe u pacjentów rasy czarnej (zwykle z małą aktywnością
reninową osocza) niż u pacjentów innych ras. Dotyczy to również kandesartanu. W otwartym
badaniu klinicznym z udziałem 5165 pacjentów z podwyższonym ciśnieniem rozkurczowym,
obniżenie ciśnienia tętniczego podczas leczenia kandesartanem było znacząco mniejsze u
pacjentów rasy czarnej niż u pacjentów pozostałych ras (14,4/10,3 mmHg względem 19,0/12,7
mmHg, p<0,0001/p<0,0001).
Kandesartan zwiększa przepływ krwi przez nerki i albo pozostaje bez wpływu na
współczynnik filtracji kłębuszkowej, albo zwiększa go, podczas gdy nerkowy opór
naczyniowy i frakcja filtracyjna zmniejszają się. W trwającym 3 miesiące badaniu klinicznym
z udziałem pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2 oraz mikroalbuminurią
leczenie hipotensyjne przy zastosowaniu kandesartanu cyleksetylu spowodowało
zmniejszenie wydalania albumin z moczem (stosunek albuminy/kreatynina, średnio 30%, 95%
przedział ufności (CI) 15-42%). Obecnie brak jest danych dotyczących wpływu kandesartanu
na rozwój nefropatii cukrzycowej.
Wpływ stosowania kandesartanu cyleksetylu w dawce 8-16 mg (średnia dawka 12 mg), raz na
dobę, na chorobowość i umieralność z przyczyn sercowo-naczyniowych oceniano w
randomizowanym badaniu klinicznym z udziałem 4937 osób w podeszłym wieku (w wieku
70–89 lat, z czego 21% stanowili pacjenci w wieku 80 lat lub starsi) z łagodnym lub
umiarkowanym nadciśnieniem tętniczym, których obserwowano średnio przez 3,7 roku
(badanie oceniające funkcje poznawcze i rokowanie u osób w podeszłym wieku). Pacjenci
otrzymywali kandesartanu cyleksetyl lub placebo w skojarzeniu z innym leczeniem
hipotensyjnym, dodawanym w razie potrzeby. Ciśnienie tętnicze obniżono z wartości 166/90
do 145/80 mmHg w grupie leczonej cyleksetylem kandesartanu i z wartości 167/90 do 149/82
mmHg w grupie kontrolnej. Nie stwierdzono znaczącej statystycznie różnicy w zakresie
pierwszorzędowego punktu końcowego, tj. poważnego incydentu sercowo-naczyniowego
(zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych, udaru mózgu niezakończonego zgonem i zawału
mięśnia sercowego niezakończonego zgonem). W grupie leczonej kandesartanem odnotowano
26,7 zdarzenia na 1000 pacjentolat w porównaniu z 30,0 zdarzeniami na 1000 pacjentolat w
grupie kontrolnej (ryzyko względne 0,89, 95% CI: od 0,75 do 1,06, p=0,19).

W dwóch dużych, randomizowanych, kontrolowanych badaniach klinicznych ONTARGET
(ang. ONgoing Telmistartan Alone and in combination with Ramipril Global Endpoint Trial)
i VA NEPHRON-D (ang. The Veterans Affairs Nefropathy in Diabetes) oceniano
zastosowanie inhibitora ACE w skojarzeniu z antagonistą receptora angiotensyny II.

Badanie ONTARGET było przeprowadzone z udziałem pacjentów z chorobami układu
sercowo-naczyniowego lub chorobami naczyń mózgowych w wywiadzie bądź cukrzycą typu
2 z towarzyszącymi, udowodnionymi uszkodzeniami narządów docelowych. Badanie VA
NEPHRON-D było przeprowadzone z udziałem pacjentów z cukrzycą typu 2 oraz z nefropatią
cukrzycową.
Badania te wykazały brak istotnego korzystnego wpływu na parametry nerkowe i (lub)
sercowo-naczyniowe oraz śmiertelność, natomiast zaobserwowano zwiększone ryzyko
hiperkaliemii, ostrego uszkodzenia nerek i (lub) niedociśnienia, w porównaniu z monoterapią.
Ze względu na podobieństwa w zakresie właściwości farmakodynamicznych, wyniki te mają
również znaczenie w przypadku innych inhibitorów ACE oraz antagonistów receptora
angiotensyny II.
Dlatego też u pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy jednocześnie stosować
inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II.
Badanie ALTITUDE (ang. Aliskiren Trial in Type 2 Diabetes Using Cardiovascular and
Renal Disease Endpoints) było zaprojektowane w celu zbadania korzyści z dodania aliskirenu
do standardowego leczenia inhibitorem ACE lub antagonistą receptora angiotensyny II u
pacjentów z cukrzycą typu 2 i przewlekłą chorobą nerek, chorobą układu sercowonaczyniowego lub obydwoma z nich. Badanie zakończono przedwcześnie ze względu na
zwiększone ryzyko wystąpienia zdarzeń niepożądanych. Zarówno zgon z przyczyn sercowonaczyniowych, jak i udar mózgu występowały częściej w grupie otrzymującej aliskiren niż w
grupie placebo, a zdarzenia niepożądane i ciężkie zdarzenia niepożądane o szczególnym
znaczeniu (hiperkaliemia, niedociśnienie tętnicze i zaburzenia czynności nerek) były
zgłaszane częściej w grupie otrzymującej aliskiren niż w grupie placebo.

Amlodypina
Amlodypina jest inhibitorem napływu jonów wapniowych, należącym do grupy
dihydropirydyn (powolny anatgonista kanału wapniowego lub antagonista jonów
wapniowych) i hamuje przezbłonowy przepływ jonów wapnia do komórek mięśnia sercowego
i mięśni gładkich naczyń krwionośnych.
Mechanizm przeciwnadciśnieniowego działania amlodypiny wynika z bezpośredniego
działania rozkurczającego na mięśnie gładkie naczyń. Dokładny mechanizm, w którym
amlodypina zmniejsza objawy dławicowe, nie został w pełni wyjaśniony. Niemniej,
amlodypina redukuje następstwa niedokrwienia w dwóch mechanizmach:
1) Amlodypina rozszerza tętniczki obwodowe, zmniejszając w ten sposób całkowity opór
obwodowy (obciążenie następcze), który musi być pokonany przez mięsień sercowy.
Ponieważ częstość akcji serca pozostaje stała, zmniejszenie obciążenia redukuje zużycie
energii przez mięsień serca i zmniejsza zapotrzebowanie na tlen.
2) Mechanizm działania amlodypiny obejmuje prawdopodobnie również rozszerzenie
głównych tętnic wieńcowych i tętniczek wieńcowych, zarówno w obszarze zdrowym jak i
niedokrwionym. Takie rozszerzenie naczyń zwiększa zaopatrzenie mięśnia sercowego w tlen
u pacjentów ze skurczem tętnic wieńcowych (dławica Prinzmetala).

Działanie farmakodynamiczne

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym podawanie leku raz na dobę powoduje klinicznie
istotne obniżenie ciśnienia tętniczego zarówno w pozycji leżącej, jak i stojącej, przez okres 24
godzin. Ze względu na opóźniony początek działania, amlodypina nie nadaje się do leczenia
ostrego nadciśnienia.
U pacjentów z dławicą piersiową podawanie amlodypiny raz na dobę wydłuża całkowity czas
wysiłku, czas do wystąpienia dławicy oraz czas do obniżenia odcinka ST o 1 mm, a także
zmniejsza zarówno częstość napadów dławicy piersiowej, jak i ilość przyjmowanych tabletek
triazotanu glicerolu.
Podawanie amlodypiny nie wiązało się z żadnymi metabolicznymi działaniami
niepożądanymi ani zmianami w stężeniu lipidów w osoczu i może być stosowana u pacjentów
z astmą, cukrzycą i dną moczanową.

Stosowanie u pacjentów z niewydolnością serca
Badania hemodynamiczne oraz próby wysiłkowe przeprowadzone w kontrolowanych
badaniach klinicznych u chorych z niewydolnością serca klasy II-IV wg NYHA wykazały, że
amlodypina nie prowadziła do pogorszenia stanu klinicznego chorych, ocenianego na
podstawie tolerancji wysiłku, frakcji wyrzutowej lewej komory i objawów klinicznych.
W badaniu z placebo w grupie kontrolnej (PRAISE) mającym na celu ocenę chorych z
niewydolnością serca klasy III-IV wg NYHA otrzymujących digoksynę, leki moczopędne i
inhibitory ACE wykazano, że amlodypina nie prowadzi do zwiększenia ryzyka śmiertelności
ani łącznie śmiertelności i chorobowości u pacjentów z niewydolnością serca.
W długookresowym badaniu kontynuacyjnym, z placebo w grupie kontrolnej (PRAISE-2),
stosowanie amlodypiny u pacjentów z niewydolnością serca klasy III i IV wg NYHA bez
objawów klinicznych lub cech wskazujących na podłoże niedokrwienne choroby, leczonych
ustalonymi dawkami inhibitorów ACE, glikozydów naparstnicy i leków moczopędnych,
amlodypina nie miała wpływu na całkowitą śmiertelność z przyczyn sercowo-naczyniowych.
W tej samej populacji przyjmowanie amlodypiny związane było ze zwiększoną ilością
zgłoszeń dotyczących wystąpienia obrzęku płuc.

Badanie dotyczące leczenia zapobiegającego występowaniu zawałów serca (ALLHAT)
Przeprowadzono randomizowane, prowadzone metodą podwójnie ślepej próby badanie
dotyczące chorobowości i śmiertelności, określane jako ALLHAT (Antihypertensive and
Lipid-Lowering Treatment to Prevent Heart Attack Trial), w celu porównania nowszych
terapii farmakologicznych: amlodypina 2,5-10 mg/dobę (antagonista kanału wapniowego) lub
lizynopryl 10-40 mg/dobę (inhibitor ACE) w leczeniu pierwszego rzutu w stosunku do
diuretyku tiazydowego chlortalidonu w dawce 12,5-25 mg/dobę u pacjentów z łagodnym i
umiarkowanym nadciśnieniem tętniczym. Łącznie 33 357 pacjentów z nadciśnieniem
tętniczym, w wieku 55 lat lub starszych, zostało losowo przydzielonych do grup i poddanych
obserwacji trwającej średnio 4,9 lat. U pacjentów występował co najmniej jeden dodatkowy
czynnik ryzyka choroby wieńcowej, w tym: przebyty zawał mięśnia sercowego lub udar
mózgu (w okresie >6 miesięcy przed włączeniem do badania) bądź udokumentowana
miażdżyca naczyń (51,5%), cukrzyca typu II (36,1%), HDL-C <35 mg/dl (11,6%), przerost
lewej komory mięśnia serca potwierdzony w badaniu EKG lub ECHO (20,9%), palenie tytoniu
(21,9%).
Pierwszorzędowym punktem końcowym był złożony punkt końcowy obejmujący zakończone
zgonem przypadki choroby wieńcowej lub zawały mięśnia sercowego niezakończone zgonem.
Nie stwierdzono istotnej różnicy pod względem pierwszorzędowego punktu końcowego
między terapią na bazie amlodypiny a terapią na bazie chlortalidonu: RR 0,98 95% CI (0,90-
1,07) p=0,65.
Dla drugorzędowych punktów końcowych, częstość występowania niewydolności serca
(składowa złożonego punktu końcowego sercowo-naczyniowego) była istotnie większa w
grupie otrzymującej amlodypinę w porównaniu z grupą otrzymującą chlortalidon (10,2% vs
7,7%, RR 1,38 95% CI [1,25-1,52] p<0,001). Nie stwierdzono jednak istotnej różnicy pod
względem śmiertelności ogólnej u pacjentów otrzymujących amlodypinę i chlortalidon. RR
0,96 95% CI [0,89-1,02] p=0,20.

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Kandesartanu cyleksetyl

Wchłanianie i dystrybucja
Po podaniu doustnym kandesartanu cyleksetyl zostaje przekształcony w substancję czynną
kandesartan. Bezwzględna biodostępność kandesartanu po podaniu doustnym roztworu
kandesartanu cyleksetylu wynosi około 40%. Względna biodostępność produktu w postaci
kapsułek w porównaniu do roztworu doustnego wynosi około 34% i charakteryzuje się bardzo
małą zmiennością. Szacunkowa bezwzględna biodostępność kapsułki wynosi zatem 14%.

Średnia wartość maksymalnego stężenia w surowicy (Cmax) osiągana jest po 3-4 godzinach od
przyjęciu kapsułki. Stężenie kandesartanu w surowicy w przedziale dawek terapeutycznych
wzrasta liniowo wraz ze wzrostem dawek. Nie obserwowano różnic w farmakokinetyce
kandesartanu związanych z płcią. Pokarm nie wpływa istotnie na pole pod krzywą zależności
stężenia kandesartanu w surowicy względem czasu (AUC).
Kandesartan silnie wiąże się z białkami osocza (ponad 99%). Pozorna objętość dystrybucji
kandesartanu wynosi 0,1 l/kg. Pokarm nie wpływa na biodostępność kandesartanu.

Metabolizm i eliminacja
Kandesartan jest wydalany głównie w postaci niezmienionej z moczem i żółcią i tylko w
niewielkim stopniu jest eliminowany na drodze metabolizmu wątrobowego (CYP2C9).
Dostępne badania interakcji wskazują na brak wpływu na CYP2C9 i CYP3A4. Na podstawie
danych z badań in vitro, w warunkach in vivo nie należy spodziewać się interakcji z lekami,
których metabolizm zależny jest od izoenzymów CYP1A2, CYP2A6, CYP2C9, CYP2C19,
CYP2D6, CYP2E1 lub CYP3A4 cytochromu P450. Okres półtrwania kandesartanu w fazie
eliminacji wynosi około 9 godzin. Po wielokrotnym podaniu dawek nie dochodzi do
kumulacji.
Całkowity klirens osoczowy kandesartanu wynosi około 0,37 ml/min/kg mc., przy klirensie
nerkowym wynoszącym około 0,19 ml/min/kg mc.. Wydalanie kandesartanu przez nerki
odbywa się zarówno na drodze filtracji kłębuszkowej, jak i czynnego wydzielania
kanalikowego. Po podaniu doustnym dawki kandesartanu cyleksetylu znakowanego izotopem
węgla 14C około 26% dawki jest wydalane z moczem w postaci kandesartanu, a 7% w postaci
nieaktywnego metabolitu, natomiast około 56% dawki wykrywa się w kale w postaci
kandesartanu, a 10% w postaci nieaktywnego metabolitu.

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów
U osób w podeszłym wieku (powyżej 65 lat) wartości Cmax i AUC kandesartanu są zwiększone
odpowiednio o około 50% i 80% w porównaniu z osobami młodymi. Działanie
przeciwnadciśnieniowe i częstość występowania zdarzeń niepożądanych są jednak podobne
po podaniu takiej samej dawki kandesartanu pacjentom młodym i w podeszłym wieku (patrz
punkt 4.2).
U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek wartości Cmax i
AUC kandesartanu zwiększyły się po wielokrotnym podaniu dawek, odpowiednio o około
50% i 70% w porównaniu do pacjentów z prawidłową czynnością nerek, ale okres półtrwania
w fazie eliminacji (t½) pozostał niezmieniony. Zmiany w zakresie tych parametrów u
pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek wynosiły odpowiednio około 50% i
110%. Okres półtrwania w końcowej fazie eliminacji kandesartanu był około dwukrotnie
dłuższy u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek. Wartości AUC dla
kandesartanu u pacjentów poddawanych hemodializie oraz u pacjentów z ciężkimi
zaburzeniami czynności nerek były podobne. W dwóch badaniach obejmujących pacjentów z
zaburzeniami czynności wątroby o nasileniu łagodnym do umiarkowanego obserwowano
zwiększenie średniej wartości AUC kandesartanu o około 20% w jednym badaniu i o 80% w
drugim badaniu (patrz punkt 4.2). Brak doświadczeń dotyczących pacjentów z ciężkimi
zaburzeniami czynności wątroby.

Amlodypina

Wchłanianie, dystrybucja, wiązanie z białkami osocza: Po podaniu doustnym dawek
terapeutycznych amlodypina jest dobrze wchłaniana, osiągając maksymalne stężenie w osoczu
w ciągu 6 do 12 godzin po podaniu. Szacuje się, że całkowita biodostępność wynosi od 64 do
80%. Objętość dystrybucji wynosi około 21 l/kg. Badania in vitro wykazały, że około 97,5%
krążącej we krwi amlodypiny wiąże się z białkami osocza. Przyjmowanie pokarmu nie
wpływa na biodostępność amlodypiny.

Metabolizm/eliminacja

Okres półtrwania w końcowej fazie eliminacji z osocza wynosi około 35-50 godzin i jest stały
przy dawkowaniu raz na dobę. Amlodypina jest w znacznym stopniu metabolizowana w
wątrobie do nieaktywnych metabolitów, przy czym 10% związku macierzystego i 60%
metabolitów jest wydalane z moczem.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby
Dostępne są bardzo ograniczone dane kliniczne dotyczące stosowania amlodypiny u
pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby
klirens amlodypiny jest zmniejszony, co powoduje wydłużenie okresu półtrwania i
zwiększenie wartości AUC o około 40-60%.

Stosowanie u osób w podeszłym wieku
Czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia amlodypiny w osoczu jest podobny u osób w
podeszłym wieku i młodszych. Klirens amlodypiny jest zwykle zmniejszony, co powoduje
zwiększenie AUC i wydłużenie okresu półtrwania w fazie eliminacji u pacjentów w
podeszłym wieku. Zwiększenie wartości AUC i okresu półtrwania w fazie eliminacji u
pacjentów z zastoinową niewydolnością serca było zgodne z oczekiwaniami dla badanej grupy
wiekowej pacjentów.

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Poniżej przedstawiono dane przedkliniczne dostępne dla składników tego złożonego produktu
leczniczego.

Kandesartan
Brak dowodów wskazujących na toksyczne działanie ogólnoustrojowe lub na narządy
docelowe w dawkach istotnych klinicznie. W przedklinicznych badaniach bezpieczeństwa,
wykazano wpływ kandesartanu na nerki i parametry czerwonych krwinek przy podawaniu
dużych dawek u myszy, szczurów, psów i małp. Kandesartan powodował obniżenie
parametrów czerwonych krwinek (erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu). Oddziaływanie
kandesartanu na nerki (takie jak śródmiąższowe zapalenie nerek, poszerzenie kanalików
nerkowych, obecność wałeczków zasadochłonnych; zwiększenie stężenia mocznika i
kreatyniny w osoczu) może być spowodowane działaniem hipotensyjnym prowadzącym do
zmian w perfuzji nerek. Ponadto kandesartan powodował rozrost/przerost komórek aparatu
przykłębuszkowego. Uważa się, że zmiany te są wynikiem działania farmakologicznego
kandesartanu. Wydaje się, że w przypadku stosowania kandesartanu w dawkach
terapeutycznych u ludzi rozrost/przerost komórek aparatu przykłębuszkowego nerek nie ma
żadnego znaczenia.
Podczas stosowania kandesartanu w późniejszym okresie ciąży zaobserwowano działania
toksyczne na płód (patrz punkt 4.6).
Dane z badań mutagenności in vitro i in vivo wskazują, że kandesartan nie wykazuje działania
mutagennego ani klastogennego w warunkach stosowania klinicznego.
Nie stwierdzono działania rakowórczego.

Amlodypina
Szkodliwy wpływ na rozrodczość
Badania wpływu na reprodukcję przeprowadzone na szczurach i myszach wykazały
opóźnienie daty porodu, wydłużenie czasu trwania porodu i zmniejszoną przeżywalność
potomstwa po zastosowaniu dawek około 50 razy większych od maksymalnej zalecanej dawki
dla ludzi, w przeliczeniu na mg/kg mc.

Zaburzenia płodności
U szczurów leczonych amlodypiną (samce przez 64 dni i samice przez 14 dni poprzedzających
krycie) w dawkach do 10 mg/kg/dobę (8-krotność* maksymalnej dawki zalecanej dla ludzi,
wynoszącej 10 mg, w oparciu o przelicznik mg/m2) nie stwierdzono wpływu na płodność. W

innym badaniu na szczurach, w którym samcom szczurów podawano benzenosulfonian
amlodypiny przez 30 dni w dawce porównywalnej z dawką stosowaną u ludzi w przeliczeniu
na mg/kg mc., stwierdzono zmniejszone stężenie hormonu gonadotropowego i testosteronu w
osoczu, jak również zmniejszenie gęstości nasienia oraz liczby dojrzałych spermatyd i
komórek Sertoliego.

Karcynogeneza i mutageneza
U szczurów i myszy, którym podawano amlodypinę w pokarmie przez okres dwóch lat, w
stężeniach obliczonych tak, aby zapewnić dobowe dawki wynoszące 0,5, 1,25 i 2,5
mg/kg/dobę, nie stwierdzono oznak działania rakotwórczego. Największa dawka (dla myszy
bliska maksymalnej dawce, a dla szczurów odpowiadająca dwukrotności* maksymalnej
zalecanej dawki klinicznej wynoszącej 10 mg w oparciu o przelicznik mg/m2) była zbliżona
do maksymalnej dawki tolerowanej u myszy, lecz nie u szczurów.
Badania mutagenności nie wykazały żadnych działań związanych z lekiem ani na poziomie
genów, ani chromosomów.
*Na podstawie masy ciała pacjenta wynoszącej 50 kg

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych
Zawartość kapsułki:
Laktoza jednowodna
Skrobia kukurydziana
Karmeloza wapniowa
Makrogol 8000
Hydroksypropyloceluloza
Magnezu stearynian

Osłonka kapsułki (8 mg + 5 mg, 8 mg + 10 mg):
Żółcień chinolinowa (E 104)
Żelaza tlenek żółty (E 172)
Tytanu dwutlenek (E 171)
Żelatyna

Osłonka kapsułki (16 mg + 5 mg):
Żółcień chinolinowa (E 104)
Tytanu dwutlenek (E 171)
Żelatyna

Osłonka kapsułki (16 mg + 10 mg):
Tytanu dwutlenek (E 171)
Żelatyna

Tusz (8 mg + 10 mg, 16 mg + 5 mg):
Szelak (E 904)
Żelaza tlenek czarny (E 172)
Glikol propylenowy
Amonowy wodorotlenek stężony
Potasu wodorotlenek

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

3 lata.

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

#### 6.5. Rodzaj i zawartość opakowania

Blistry z folii PA/Aluminium/PVC/Aluminium w tekturowym pudełku.
Opakowanie zawiera 14, 28, 30, 56, 60, 90, 98 lub 100 kapsułek twardych.
Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego
do stosowania

Bez specjalnych wymagań.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Uni-Pharma Kleon Tsetis Pharmaceutical Laboratories S.A.
14th km National Road 1
GR-145 64 Kifisia
Grecja

### 8. NUMER POZWOLENIA (NUMERY POZWOLEŃ) NA DOPUSZCZENIE DO
OBROTU

Carditrat, 8 mg + 5 mg, pozwolenie nr
Carditrat, 8 mg + 10 mg, pozwolenie nr
Carditrat, 16 mg + 5 mg, pozwolenie nr
Carditrat, 16 mg + 10 mg, pozwolenie nr

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO
OBROTU I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu:

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.