# Carzap

> Kandesartan cyleksetyl · 32 mg · Tabletki

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Carzap
- **Nazwa powszechna:** Candesartanum cilexetili
- **Substancja czynna:** [Kandesartan cyleksetyl](https://apteka.online/odpowiedniki/candesartanum-cilexetili)
- **Moc:** 32 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** C09CA06
- **Liczba opakowań:** 1
- **Numer pozwolenia:** 271/20
- **Podmiot odpowiedzialny:** Delfarma Sp. z o.o.
- **Import równoległy:** Tak
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-dzialajace-na-uklad-renina-angiotensyna/carzap-tabl-32-mg-delfarma-271-20
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-dzialajace-na-uklad-renina-angiotensyna/carzap-tabl-32-mg-delfarma-271-20.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/44138/parallel-import-files/LEAFLET/public
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/11089/characteristic

## Dostępne opakowania (1)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 30 tabl. | 5909991438876 | Rp | 42,50 zł (dopłata od 12,75 zł) | Trudno dostępny (2/5) | — |

## Leki refundowane

### 30 tabl. — EAN 5909991438876 · cena jedn. 1,42 zł / tabl.

| Wskazanie | Poziom | Cena 100% | Dopłata | Refundacja NFZ | Limit |
|---|---|---|---|---|---|
| We wszystkich zarejestrowanych wskazaniach na dzień wydania decyzji | 30% | 42,50 zł | 12,75 zł | 29,75 zł | 42,50 zł |

**Bezpłatnie z uprawnieniem S (seniorzy 65+) oraz DZ (dzieci i młodzież do 18): 0,00 zł** — lek na wykazie bezpłatnych leków MZ (pełna bezpłatność dla uprawnionego pacjenta, w zakresie wskazań objętych refundacją).

> Ceny urzędowe (maksymalne) z obwieszczenia refundacyjnego MZ 82W. Rzeczywista dopłata zależy od poziomu odpłatności i wskazania na recepcie. Leki ujęte w wykazie bezpłatnych leków MZ są całkowicie bezpłatne (0,00 zł) dla osób z uprawnieniem S (seniorzy 65+) lub DZ (dzieci i młodzież do 18).

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Carzap i w jakim celu się go stosuje?
Nazwa leku to Carzap. Substancją czynną leku jest kandesartan cyleksetylu. Należy on do grupy
leków nazwanych antagonistami receptora angiotensyny II. Powoduje on rozluźnianie i rozszerzanie
naczyń krwionośnych. Pomaga to obniżyć ciśnienie krwi. Lek ten ułatwia również sercu pompowanie
krwi do wszystkich części ciała.

Lek Carzap jest stosowany:
- w leczeniu wysokiego ciśnienia krwi (nadciśnienia) u dorosłych pacjentów oraz u dzieci i
młodzieży w wieku od 6 do 18 lat,
- u dorosłych pacjentów w leczeniu niewydolności serca ze zmniejszoną czynnością mięśnia
sercowego, gdy inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE) (ang. Angiotensin Converting
Enzyme Inhibitors, ACEI) nie mogą być stosowane lub jako uzupełnienie terapii inhibitorami
ACE, gdy objawy niewydolności serca utrzymują się pomimo leczenia, a nie można
zastosować leków z grupy antagonistów receptora mineralokortykoidowego (ang.
Mineralocorticoid Receptor Antagonist, MRA). (Inhibitory ACE oraz MRA są lekami
stosowanymi w leczeniu niewydolności serca).

### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Carzap

Kiedy nie stosować leku Carzap
- Jeśli pacjent ma uczulenie na kandesartan cyleksetylu lub którykolwiek z pozostałych
składników tego leku (wymienionych w punkcie 6).
- Jeśli pacjentka jest w ciąży powyżej 3. miesiąca (lepiej jest również unikać stosowania leku
Carzap we wczesnym okresie ciąży - patrz punkt „Ciąża i karmienie piersią”).
- Jeśli pacjent ma ciężką chorobę wątroby lub niedrożność dróg żółciowych (utrudnienie
odpływu żółci z pęcherzyka żółciowego).

- Jeśli pacjent to dziecko w wieku poniżej 1. roku życia.
- Jeśli pacjent ma cukrzycę lub zaburzenia czynności nerek i jest leczony lekiem obniżającym
ciśnienie krwi zawierającym aliskiren.

W przypadku wątpliwości, czy którakolwiek z powyższych sytuacji dotyczy pacjenta, należy
skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą przed zastosowaniem leku Carzap.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem stosowania leku Carzap należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą:
- Jeśli pacjent ma zaburzenia serca, wątroby lub nerek lub jest poddawany dializoterapii.
- Jeśli u pacjenta przeprowadzano niedawno zabieg przeszczepienia nerki.
- Jeśli u pacjenta występują wymioty lub ostatnio występowały nasilone wymioty lub biegunka.
- Jeśli u pacjenta występuje choroba nadnerczy nazwana zespołem Conna (hiperaldosteronizm
pierwotny).
- Jeśli u pacjenta występuje niskie ciśnienie krwi.
- Jeśli u pacjenta kiedykolwiek wystąpił udar.
- Należy poinformować swojego lekarza o podejrzeniu (lub planowaniu) ciąży. Nie zaleca się
stosowania leku Carzap we wczesnym okresie ciąży i nie wolno go stosować po 3. miesiącu
ciąży, ponieważ stosowany w tym okresie może poważnie zaszkodzić dziecku (patrz punkt
„Ciąża").
- Jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z poniższych leków stosowanych w leczeniu wysokiego
ciśnienia krwi:
- inhibitor ACE (np. enalapryl, lizynopryl, ramipryl), zwłaszcza jeśli pacjent ma
zaburzenia czynności nerek związane z cukrzycą.
- aliskiren.
- Jeśli pacjent przyjmuje inhibitor ACE jednocześnie z lekiem należącym do grupy leków
znanych jako antagoniści receptorów mineralokortykoidowych (MRA). Te leki są stosowane
w leczeniu niewydolności serca (patrz „Lek Carzap a inne leki”)

Lekarz prowadzący może monitorować czynność nerek, ciśnienie krwi oraz stężenie elektrolitów (np.
potasu) we krwi w regularnych odstępach czasu.

Patrz także informacje pod nagłówkiem „Kiedy nie stosować leku Carzap”.

Jeżeli jakikolwiek spośród powyższych warunków dotyczy pacjenta, lekarz może zalecić częstsze
kontrole i wykonywanie badań.

Jeśli po przyjęciu leku Carzap u pacjenta wystąpi ból brzucha, nudności, wymioty lub biegunka,
należy omówić to z lekarzem.
Lekarz podejmie decyzję o dalszym leczeniu. Nie należy samodzielnie podejmować decyzji o
przerwaniu przyjmowania leku Carzap.

Jeśli pacjent będzie poddawany zabiegowi chirurgicznemu, powinien poinformować lekarza lub
stomatologa o przyjmowaniu leku Carzap. Jest to spowodowane tym, iż lek Carzap, w skojarzeniu z
niektórymi środkami znieczulającymi, może powodować nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego.

Dzieci i młodzież
Przeprowadzono badania dotyczące stosowania kandesartanu cyleksetylu u dzieci. W celu uzyskania
dalszych informacji, należy zwrócić się do lekarza prowadzącego. Leku Carzap nie wolno podawać
dzieciom poniżej 1 roku życia ze względu na potencjalne ryzyko dla rozwoju nerek.

Lek Carzap a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować.
Lek Carzap może wpływać na działanie innych leków, a inne leki mogą wywierać wpływ na lek
Carzap. Jeśli pacjent stosuje niektóre leki, lekarz może okresowo zalecić przeprowadzenie badań krwi.

Szczególnie należy poinformować lekarza, jeśli pacjent stosuje którykolwiek z następujących leków:
- inne leki obniżające ciśnienie tętnicze, w tym beta-adrenolityki, diazoksyd oraz inhibitory
ACE, takie jak enalapryl, kaptopryl, lizynopryl lub ramipryl;
- niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), takie jak: ibuprofen, naproksen, diklofenak,
celekoksyb lub etorykoksyb (leki łagodzące ból i stan zapalny);
- kwas acetylosalicylowy (w dawce większej niż 3 g na dobę), (lek łagodzący ból i stan
zapalny);
- suplementy potasu, substytuty soli zawierające potas (leki zwiększające stężenie potasu we
krwi);
- heparynę (lek rozrzedzający krew);
- kotrimoksazol (antybiotyk) znany także jako trimetoprim/sulfametoksazol;
- leki moczopędne (diuretyki);
- lit (lek stosowany w leczeniu zaburzeń psychicznych).

Lekarz prowadzący być może będzie musiał zmienić dawkę i (lub) zastosować inne środki
ostrożności:
- Jeśli pacjent przyjmuje inhibitor ACE lub aliskiren (patrz także informacje pod nagłówkiem
„Kiedy nie stosować leku Carzap” oraz „Ostrzeżenia i środki ostrożności”).
- Jeśli pacjent przyjmuje inhibitor ACE jednocześnie z pewnymi lekami stosowanymi w
leczeniu niewydolności serca, znanymi jako antagoniści receptorów mineralokortykoidowych
(MRA) (na przykład spironolakton, eplerenon).

Lek Carzap z jedzeniem, piciem i alkoholem
Podczas stosowania leku Carzap należy skonsultować się z lekarzem, jeśli planowane jest spożycie
alkoholu. Alkohol może powodować omdlenie lub zawroty głowy.

Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność
Ciąża
Jeśli pacjentka przypuszcza że może być w ciąży (lub gdy planuje mieć dziecko) powinna poradzić się
lekarza. Lekarz zazwyczaj zaleci przerwanie stosowania leku Carzap przed planowaną ciążą lub
natychmiast po potwierdzeniu ciąży oraz zaleci przyjmowanie innego leku zamiast leku Carzap. Nie
zaleca się stosowania leku Carzap we wczesnym okresie ciąży i nie wolno go stosować po 3. miesiącu
ciąży, ponieważ stosowany w tym okresie może poważnie zaszkodzić dziecku.

Karmienie piersią
Należy poinformować lekarza o karmieniu piersią lub zamiarze karmienia piersią. Nie zaleca się
stosowania leku Carzap podczas karmienia piersią, zwłaszcza w przypadku karmienia piersią
noworodka lub wcześniaka. Lekarz może zalecić stosowanie innego leku.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Podczas stosowania leku Carzap niektórzy pacjenci mogą odczuwać zmęczenie i zawroty głowy. Jeśli
wystąpią takie objawy, nie należy prowadzić pojazdów, używać narzędzi ani obsługiwać maszyn.

Lek Carzap zawiera laktozę jednowodną i sód
Lek Carzap zawiera laktozę jednowodną, która jest rodzajem cukru. Jeśli stwierdzono wcześniej u
pacjenta nietolerancję niektórych cukrów, pacjent powinien skontaktować się z lekarzem przed
przyjęciem leku Carzap.

Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w jednej tabletce, to znaczy lek uznaje się za „wolny od
sodu”.

### 3. Jak stosować lek Carzap?
Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty. W razie wątpliwości
należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

W obrocie dostępne są następujące dawki leku Carzap: 8 mg, 16 mg, 32 mg.

Ważne jest, aby przyjmować lek Carzap codziennie. Lek Carzap można przyjmować w trakcie
posiłków lub niezależnie od posiłków.
Tabletkę należy połykać popijając wodą.
Tabletki należy przyjmować codziennie o zbliżonej porze. Pomoże to pacjentowi pamiętać o przyjęciu
dawki.

Wysokie ciśnienie krwi:
- Zalecana dawka leku Carzap to 8 mg raz na dobę. Lekarz może zwiększyć dawkę do 16 mg
raz na dobę, a następnie do 32 mg raz na dobę, w zależności od reakcji na leczenie.
- Lekarz może zalecić mniejszą dawkę początkową w przypadku niektórych pacjentów, np.
pacjentów z zaburzeniami dotyczącymi wątroby, nerek, pacjentów, którzy utracili dużą ilość
płynów, np. z powodu wymiotów, biegunki lub stosowania leków moczopędnych.
- U pacjentów rasy czarnej reakcja na leczenie może być słabsza, jeśli Carzap stosowany jest w
monoterapii. Konieczne wówczas może być zastosowanie większych dawek.

Stosowanie u dzieci i młodzieży z wysokim ciśnieniem krwi
Dzieci w wieku od 6 do 18 lat:
Zalecana dawka początkowa to 4 mg raz na dobę.
Pacjenci o masie ciała <50 kg: u pacjentów, u których ciśnienie krwi nie jest odpowiednio
kontrolowane, lekarz prowadzący może zdecydować o zwiększeniu dawki do maksymalnie 8 mg raz
na dobę.
Pacjenci o masie ciała ≥50 kg: u pacjentów, u których ciśnienie krwi nie jest odpowiednio
kontrolowane, lekarz prowadzący może zdecydować o zwiększeniu dawki do 8 mg raz na dobę, a
następnie do 16 mg raz na dobę.

Niewydolność serca u dorosłych:
Zalecana dawka początkowa leku Carzap to 4 mg raz na dobę. Lekarz może zwiększyć dawkę przez
jej podwojenie, w odstępach co najmniej 2-tygodniowych, do 32 mg raz na dobę. Lek Carzap może
być przyjmowany z innymi lekami stosowanymi w leczeniu niewydolności serca, a lekarz zadecyduje,
jakie leczenie jest najbardziej odpowiednie dla pacjenta.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Carzap
W przypadku zastosowania większej dawki leku Carzap niż zalecana przez lekarza, należy
natychmiast skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą.

Pominięcie zastosowania leku Carzap
Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki. Należy przyjąć kolejną
dawkę o zwykłej porze.

Przerwanie stosowania leku Carzap
W przypadku przerwania stosowania leku Carzap, ciśnienie tętnicze może ponownie się zwiększyć.
Dlatego nie należy przerywać stosowania leku Carzap bez wcześniejszej konsultacji z lekarzem.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się
do lekarza lub farmaceuty.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.
Ważne jest, aby pacjent wiedział o możliwości ich wystąpienia.

Należy natychmiast przerwać stosownie leku Carzap i zwrócić się o pomoc medyczną, jeśli u
pacjenta wystąpi którakolwiek z poniższych reakcji alergicznych:
- trudności z oddychaniem, z obrzękiem lub bez obrzęku twarzy, warg, języka i (lub) gardła

- obrzęk twarzy, warg, języka i (lub) gardła, który może powodować trudności w połykaniu
- silne swędzenie skóry (z wypukłymi wykwitami)

Lek Carzap może powodować zmniejszenie liczby krwinek białych. Odporność na zakażenia może
być zmniejszona i może wystąpić zmęczenie, zakażenie lub gorączka. Jeśli wystąpią takie objawy,
należy skontaktować się z lekarzem. Lekarz może zalecić okresowe badania krwi, aby sprawdzić czy
lek Carzap wpływa na skład krwi (agranulocytoza).

Inne możliwe działania niepożądane to:

Często (mogą wystąpić rzadziej niż u 1 na 10 osób)
- Zawroty głowy/uczucie wirowania
- Ból głowy
- Zakażenie dróg oddechowych
- Niskie ciśnienie tętnicze. Może to powodować omdlenia lub zawroty głowy
- Zmiany w wynikach badań krwi: Zwiększenie stężenia potasu we krwi szczególnie, jeśli u
pacjenta występują zaburzenia dotyczące nerek lub niewydolność serca. W przypadku
znacznego zwiększenia stężenia może wystąpić zmęczenie, osłabienie, nieregularna czynność
serca lub odczucie mrowienia.
- Wpływ na czynność nerek, szczególnie w przypadku istniejących zaburzeń dotyczących nerek
lub niewydolności serca. W bardzo rzadkich przypadkach może wystąpić niewydolność nerek.

Bardzo rzadko (mogą wystąpić rzadziej niż u 1 na 10 000 osób)
- Obrzęk twarzy, warg, języka i (lub) gardła
- Obrzęk naczynioruchowy jelit: obrzęk w jelicie z takimi objawami, jak ból brzucha, nudności,
wymioty i biegunka
- Zmniejszenie ilości krwinek czerwonych lub białych. Może wystąpić zmęczenie, zakażenie
lub gorączka
- Wysypka skórna, pokrzywka
- Świąd
- Ból pleców, ból stawów i mięśni
- Zmiany w czynności wątroby, w tym zapalenie wątroby. Może wystąpić zmęczenie,
zażółcenie skóry i oczu oraz objawy grypopodobne
- Nudności
- Kaszel
- Zmiany w wynikach badań krwi: Zmniejszenie stężenia sodu we krwi. W przypadku
znacznego zmniejszenia stężenia może wystąpić osłabienie, brak energii lub kurcze mięśni.

Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)
- Biegunka.

U dzieci leczonych z powodu wysokiego ciśnienia krwi, działania niepożądane wydają się podobne do
tych występujących u dorosłych, jednak występują częściej. Bardzo częstym działaniem
niepożądanym występującym u dzieci a niezgłaszanym u osób dorosłych jest ból gardła, dodatkowo
takie działania niepożądane jak: katar, gorączka i przyspieszone bicie serca u dzieci występują często,
a u dorosłych nie były zgłaszane.

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Działania niepożądane
można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów
Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów
Biobójczych,
Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: 22 49-21-301, fax: 22 49-21-309, strona internetowa:
https://smz.ezdrowie.gov.pl
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Carzap?
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu. Termin
ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.
Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Carzap
Substancją czynną leku jest kandesartan cyleksetylu.
Każda tabletka zawiera 32 mg kandesartanu cyleksetylu.

Pozostałe składniki to: laktoza jednowodna, skrobia kukurydziana, hydroksypropyloceluloza,
kroskarmeloza sodowa, magnezu stearynian, trietylu cytrynian.

Jak wygląda lek Carzap i co zawiera opakowanie
Lek Carzap to okrągłe, obustronnie wypukłe, białe lub prawie białe tabletki z linią podziału na jednej
stronie i wytłoczeniem C/32 na tej samej stronie. Średnica tabletki ok. 10,5 mm.

Tabletkę można podzielić na równe dawki.

Wielkość opakowania: 30 tabletek.

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji należy zwrócić się do podmiotu
odpowiedzialnego lub importera równoległego.

Podmiot odpowiedzialny w Rumunii, kraju eksportu:
Zentiva, k.s., U kabelovny 130, 102 37 Praga 10, Dolní Měcholupy, Republika Czeska

Wytwórca:
Zentiva, k.s., U kabelovny 130, 102 37 Praga 10, Dolní Měcholupy, Republika Czeska

Importer równoległy:
Delfarma Sp. z o.o., ul. Św. Teresy od Dzieciątka Jezus 111, 91-222 Łódź

Przepakowano w:
Delfarma Sp. z o.o., ul. Św. Teresy od Dzieciątka Jezus 111, 91-222 Łódź

Nr pozwolenia w Rumunii, kraju eksportu: 10066/2017/04
Nr pozwolenia na import równoległy: 271/20

Data zatwierdzenia ulotki: 08.10.2025

[Informacja o zastrzeżonym znaku towarowym]

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Carzap, 8 mg, tabletki
Carzap, 16 mg, tabletki
Carzap, 32 mg, tabletki

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Carzap, 8 mg: Każda tabletka zawiera 8 mg kandesartanu cyleksetylu.
Carzap, 16 mg: Każda tabletka zawiera 16 mg kandesartanu cyleksetylu.
Carzap, 32 mg: Każda tabletka zawiera 32 mg kandesartanu cyleksetylu.

Substancja pomocnicza o znanym działaniu:
Carzap, 8 mg: Każda tabletka zawiera 123,32mg laktozy jednowodnej.\
Carzap, 16 mg: Każda tabletka zawiera 115,72 mg laktozy jednowodnej.
Carzap, 32 mg: Każda tabletka zawiera 231,43 mg laktozy jednowodnej.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka.

Carzap, 8 mg: Okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki w kolorze białym lub prawie białym, z
wytłoczeniem C/8 oraz linią podziału na jednej stronie. Średnica tabletki ok. 8 mm.
Tabletkę można podzielić na połowy.
Carzap, 16 mg: Okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki w kolorze białym lub prawie białym, z
wytłoczeniem C/16 oraz linią podziału na jednej stronie. Średnica tabletki ok. 8 mm.
Tabletkę można podzielić na połowy.
Carzap, 32 mg: Okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki w kolorze białym lub prawie białym, z
wytłoczeniem C/32 oraz linią podziału na jednej stronie. Średnica tabletki ok. 10,5 mm.

Tabletkę można podzielić na równe dawki.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Carzap jest wskazany w:
• leczeniu pierwotnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych;
• leczeniu dorosłych pacjentów z niewydolnością serca i zaburzoną czynnością skurczową lewej
komory (frakcja wyrzutowa lewej komory ≤ 40%), gdy inhibitory ACE nie są tolerowane lub
jako lek dodany do inhibitora ACE u pacjentów z utrzymującymi się objawami niewydolności
serca, pomimo optymalnej terapii, wówczas gdy antagoniści receptora mineralokortykoidowego
nie są tolerowani (patrz punkty 4.2, 4.4, 4.5 i 5.1);
• leczeniu nadciśnienia tętniczego u dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 18 lat.

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie w nadciśnieniu tętniczymZalecana dawka początkowa i zazwyczaj stosowana dawka
podtrzymująca produktu leczniczego Carzap wynosi 8 mg raz na dobę. Największe działanie
przeciwnadciśnieniowe uzyskuje się w ciągu 4 tygodni od rozpoczęcia leczenia. U pacjentów, u
których ciśnienie tętnicze nie jest odpowiednio kontrolowane, dawkę można zwiększyć do 16 mg raz
na dobę lub maksymalnie do 32 mg raz na dobę. Leczenie należy ustalać indywidualnie, w zależności
od uzyskanych wartości ciśnienia tętniczego. Produkt leczniczy Carzap może być podawany
jednocześnie z innymi produktami przeciwnadciśnieniowymi (patrz punkty 4.3, 4.4, 4.5 i 5.1) .
Wykazano, że dodanie hydrochlorotiazydu spowodowało addytywne działanie przeciwnadciśnieniowe
podczas stosowania różnych dawek produktu leczniczego Carzap.

Pacjenci w podeszłym wieku
Nie ma konieczności dostosowania dawki początkowej u pacjentów w podeszłym wieku.

Zmniejszona objętość wewnątrznaczyniowa
U pacjentów z ryzykiem niedociśnienia tętniczego np. pacjenci z możliwą zmniejszoną objętością
wewnątrznaczyniową, należy rozważyć rozpoczęcie leczenia od dawki 4 mg (patrz punkt 4.4).

Zaburzenia czynności nerek
U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, w tym u pacjentów poddawanych hemodializie, dawka
początkowa wynosi 4 mg. Dawkę należy stopniowo zwiększać w zależności od reakcji pacjenta na
leczenie. Dane dotyczące stosowania produktu u pacjentów z bardzo ciężkimi lub schyłkowymi
zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny < 15 ml/min) są ograniczone (patrz punkt 4.4).

Zaburzenia czynności wątroby
U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby zalecana dawka
początkowa wynosi 4 mg raz na dobę. Dawkę można ustalać w zależności od reakcji pacjenta na
leczenie. Produkt leczniczy Carzap jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością
wątroby i (lub) cholestazą (patrz punkty 4.3 i 5.2).

Pacjenci rasy czarnej
Działanie przeciwnadciśnieniowe kandesartanu jest słabsze u pacjentów rasy czarnej niż u pacjentów
innych ras. W rezultacie, u pacjentów rasy czarnej częściej niż u pacjentów innych ras konieczne
może być zwiększenie dawki produktu leczniczego Carzap oraz jednoczesne zastosowanie innych
terapii, w celu uzyskania właściwej kontroli ciśnienia tętniczego (patrz punkt 5.1).

Dzieci i młodzież

Dzieci i młodzież w wieku od 6 do 18 lat:
Zalecana dawka początkowa to 4 mg raz na dobę.
- Dla pacjentów o masie ciała < 50 kg: u pacjentów, u których ciśnienie tętnicze nie jest
odpowiednio kontrolowane dawka może być zwiększona do maksymalnie 8 mg raz na dobę,
- Dla pacjentów o masie ciała ≥ 50 kg: u pacjentów, u których ciśnienie tętnicze nie jest
odpowiednio kontrolowane dawka może być zwiększona do 8 mg raz na dobę a następnie w
razie potrzeby do 16 mg raz na dobę (patrz punkt 5.1).
Stosowanie u dzieci i młodzieży dawek większych od 32 mg nie zostało przebadane.

Maksymalne działanie przeciwnadciśnienowe uzyskuje się w ciągu 4 tygodni.

U dzieci z możliwą zmniejszoną objętością wewnątrznaczyniową (np. pacjenci leczeni diuretykami,
szczególnie z zaburzeniami czynności nerek), leczenie produktem Carzap należy rozpoczynać pod
ścisłą kontrolą lekarską oraz należy rozważyć zastosowanie mniejszej dawki początkowej niż ogólnie
zalecana dawka początkowa wymieniona powyżej (patrz punkt 4.4).

Stosowanie produktu leczniczego Carzap u dzieci, u których współczynnik przesączania
kłębuszkowego wynosił poniżej 30 ml/min/1,73 m2, nie zostało przebadane (patrz punkt 4.4).

Dzieci i młodzież rasy czarnej
Działanie przeciwnadciśnieniowe kandesartanu jest słabsze u pacjentów rasy czarnej niż u pacjentów
innych ras (patrz punkt 5.1).

Dzieci w wieku do 6 lat
Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności u dzieci w wieku od 1 roku do 6 lat.
Aktualne, dostępne dane przedstawiono w punkcie 5.1, brak jednak zaleceń dotyczących możliwego
dawkowania.

Produkt leczniczy Carzap jest przeciwskazany do stosowania u dzieci w wieku poniżej 1 roku życia
(patrz punkt 4.3).

Dawkowanie w niewydolności serca
Zalecana dawka początkowa produktu leczniczego Carzap wynosi 4 mg raz na dobę. Dawkę tę można
zwiększyć do dawki docelowej 32 mg raz na dobę (maksymalna dawka) lub do największej dawki
tolerowanej przez pacjenta, przez podwojenie dawki w odstępach co najmniej 2-tygodniowych (patrz
punkt 4.4). Ocena stanu pacjenta z niewydolnością serca powinna zawsze zawierać ocenę czynności
nerek, w tym kontrolę stężenia kreatyniny i potasu w surowicy. Produkt leczniczy Carzap może być
podawany jednocześnie z innymi lekami stosowanymi w leczeniu niewydolności serca, w tym
z inhibitorami ACE, beta-adrenolitykami, lekami moczopędnymi oraz glikozydami naparstnicy lub ze
skojarzeniem tych produktów leczniczych. Produkt leczniczy Carzap może być podawany
w skojarzeniu z inhibitorem ACE pacjentom z utrzymującymi się objawami niewydolności serca,
pomimo zastosowania optymalnej, standardowej terapii niewydolności serca, wówczas gdy
antagoniści receptora mineralokortykoidowego nie są tolerowani. Jednoczesne stosowanie inhibitora
ACE, leku moczopędnego oszczędzającego potas oraz produktu leczniczego Carzap nie jest zalecane
i może być brane pod uwagę jedynie po wnikliwej ocenie korzyści i ryzyka (patrz punkty 4.4, 4.8
i 5.1).

Szczególne grupy pacjentów
Nie ma konieczności dostosowania dawki początkowej u pacjentów w podeszłym wieku lub u
pacjentów ze zmniejszoną objętością wewnątrznaczyniową, z zaburzeniami czynności nerek lub
łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby.

Dzieci i młodzież

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania produktu leczniczego Carzap u dzieci
i młodzieży w wieku poniżej 18 lat w leczeniu niewydolności serca. Brak dostępnych danych.

Sposób podania

Podanie doustne.
Produkt leczniczy Carzap należy stosować raz na dobę, podczas lub niezależnie od posiłków. Pokarm
nie wpływa na biodostępność kandesartanu

#### 4.3 Przeciwwskazania

- Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną
w punkcie 6.
- Drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkt 4.4 oraz punkt 4.6).
- Ciężkie zaburzenia czynności wątroby i (lub) cholestaza.
- Dzieci w wieku poniżej 1 roku życia (patrz punkt 5.3).

- Jednoczesne stosowanie produktu leczniczego Carzap z produktami zawierającymi aliskiren jest
przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek (współczynnik
filtracji kłębuszkowej, GFR <60 ml/min/1,73 m2) (patrz punkty 4.5 i 5.1).

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) (ang. Renin-AngiotensinAldosterone-system, RAAS)
Istnieją dowody, iż jednoczesne stosowanie inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE), (ang.
Angiotensin Converting Enzyme Inhibitors, ACEi) antagonistów receptora angiotensyny II (ang.
Angiotensin Receptor Blockers, ARB) lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii
oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). W związku z tym nie zaleca się
podwójnego blokowania układu RAA poprzez jednoczesne zastosowanie inhibitorów ACE,
antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu (patrz punkty 4.5 i 5.1).
Jeśli zastosowanie podwójnej blokady układu RAA jest absolutnie konieczne, powinno być
prowadzone wyłącznie pod nadzorem specjalisty, a parametry życiowe pacjenta, takie jak: czynność
nerek, stężenie elektrolitów oraz ciśnienie krwi powinny być ściśle monitorowane.
U pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE oraz
antagonistów receptora angiotensyny II.

Zaburzenia czynności nerek
Podobnie jak w przypadku innych leków hamujących układ renina-angiotensyna-aldosteron, podczas
leczenia produktem leczniczym Carzap u pacjentów podatnych na tego typu reakcje można się
spodziewać wystąpienia zmian w czynności nerek.

Podczas stosowania produktu leczniczego Carzap u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i z
zaburzeniami czynności nerek zaleca się okresowe oznaczanie stężenia potasu i kreatyniny w
surowicy. Dane dotyczące stosowania produktu u pacjentów z bardzo ciężkimi lub schyłkowymi
zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny < 15 ml/min) są ograniczone. W tej grupie
pacjentów dawka produktu leczniczego Carzap powinna być ustalana ostrożnie w oparciu o dokładną
kontrolę ciśnienia tętniczego.

U pacjentów leczonych z powodu niewydolności serca, zwłaszcza u pacjentów w wieku 75 lat i
starszych oraz u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, należy okresowo kontrolować czynność
nerek. Podczas zwiększania dawki produktu leczniczego Carzap zaleca się monitorowanie stężenia
kreatyniny i potasu w surowicy. Badania kliniczne dotyczące niewydolności serca nie obejmowały
pacjentów ze stężeniem kreatyniny w surowicy > 265 μmol/1 (> 3 mg/dl).

Stosowanie u dzieci i młodzieży, w tym u dzieci i młodzieży z zaburzeniami czynności nerek
Stosowanie kandesartanu cyleksetylu u dzieci, u których współczynnik przesączania kłębuszkowego
jest mniejszy niż 30 ml/min/1,73 m2 nie było badane (patrz punkt 4.2).

Jednoczesne leczenie inhibitorem ACE w niewydolności serca
Ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza niedociśnienia, hiperkaliemii oraz pogorszenia czynności
nerek (w tym ostra niewydolność nerek) może się zwiększać, gdy produkt leczniczy Carzap jest
stosowany z inhibitorem ACE.
Trójskładnikowe połączenie inhibitora ACE, antagonisty receptora mineralokortykoidowego
i kandesartanu również nie jest zalecane. Stosowanie tych połączeń powinno odbywać się pod
nadzorem specjalisty, a czynność nerek, stężenie elektrolitów oraz ciśnienie krwi pacjenta powinny
być ściśle monitorowane.
Nie należy jednocześnie stosować inhibitorów ACE oraz antagonistów receptora angiotensyny II
u pacjentów z nefropatią cukrzycową.

Hemodializa
Podczas dializy ciśnienie krwi może być szczególnie wrażliwe na blokadę receptorów AT1 z powodu
zmniejszenia objętości osocza i zwiększenia aktywności układu renina-angiotensyna-aldosteron.

Dlatego u pacjentów dializowanych dawka produktu leczniczego Carzap powinna być ustalana
ostrożnie w oparciu o dokładną kontrolę ciśnienia tętniczego.

Zwężenie tętnicy nerkowej
U pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy nerkowej jedynej
czynnej nerki, leki wpływające na układ renina-angiotensyna-aldosteron, w tym antagoniści receptora
angiotensyny II (AIIRA) mogą powodować zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny w surowicy.

Przeszczep nerki
Dane kliniczne dotyczące stosowania kandesartanu cyleksetylu u pacjentów po przeszczepieniu nerki
nerki są ograniczone.

Niedociśnienie tętnicze
W trakcie leczenia produktem leczniczym Carzap u pacjentów z niewydolnością serca może wystąpić
niedociśnienie tętnicze. Może to nastąpić również u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i
zmniejszoną objętością wewnątrznaczyniową, jak np. pacjenci przyjmujący duże dawki leków
moczopędnych. Podczas rozpoczynania leczenia należy zachować ostrożność oraz wyrównać
hipowolemię.

U dzieci z możliwym zmniejszeniem objętości krwi krążącej (np. u pacjentów leczonych lekami
moczopędnymi, szczególnie u tych z zaburzeniami czynności nerek), leczenie produktem leczniczym
Carzap powinno być wdrażane pod ścisłym nadzorem lekarskim oraz należy rozważyć zastosowanie
mniejszej dawki początkowej (patrz punkt 4.2).

Narkoza i zabiegi chirurgiczne
U pacjentów leczonych antagonistami receptora angiotensyny II, w trakcie narkozy i zabiegów
chirurgicznych dochodzić może do niedociśnienia tętniczego, spowodowanego zahamowaniem układu
renina-angiotensyna. Bardzo rzadko niedociśnienie tętnicze może być tak ciężkie, że konieczne będzie
podanie dożylne płynów i (lub) leków zwiększających ciśnienie tętnicze.

Zwężenie zastawki aortalnej lub mitralnej (przerostowa kardiomiopatia zawężająca)
Podobnie jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia, należy zachować ostrożność u
pacjentów z hemodynamicznie istotnym zwężeniem zastawki aortalnej lub mitralnej lub z przerostową
kardiomiopatią zawężającą.

Hiperaldosteronizm pierwotny
Pacjenci z hiperaldosteronizmem pierwotnym zazwyczaj nie reagują na produkty lecznicze obniżające
ciśnienie tętnicze działające poprzez zahamowanie układu renina-angiotensyna-aldosteron. Dlatego też
nie zaleca się stosowania produktu leczniczego Carzap w tej grupie pacjentów.

Hiperkaliemia
Jednoczesne stosowanie produktu leczniczego Carzap i leków moczopędnych oszczędzających potas,
suplementów potasu, zamienników soli kuchennej zawierających potas lub innych leków
zwiększających stężenie potasu (np. heparyna, kotrimoksazol znany też jako
trimetoprim/sulfametoksazol) może prowadzić do zwiększenia stężenia potasu w surowicy
u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym. Należy kontrolować stężenie potasu w surowicy.
U pacjentów z niewydolnością serca leczonych produktem leczniczym Carzap może wystąpić
hiperkaliemia. Zaleca się okresową kontrolę stężenia potasu w surowicy. Jednoczesne stosowanie
inhibitorów ACE, leków moczopędnych oszczędzających potas (np. spironolakton) i produktu
leczniczego Carzap nie jest zalecane i może być rozważone jedynie po dokładnej ocenie potencjalnych
korzyści i ryzyka.

Obrzęk naczynioruchowy jelit
U pacjentów leczonych antagonistami receptora angiotensyny II, w tym kandesartanem,
notowano występowanie obrzęku naczynioruchowego jelit (patrz punkt 4.8). U tych pacjentów
występowały ból brzucha, nudności, wymioty i biegunka. Objawy ustąpiły po przerwaniu

leczenia antagonistami receptora angiotensyny II. Jeśli u pacjenta zostanie rozpoznany obrzęk
naczynioruchowy jelit, należy przerwać stosowanie kandesartanu i rozpocząć odpowiednią
obserwację do czasu całkowitego ustąpienia objawów.

Ogólne
U pacjentów, u których napięcie naczyń oraz czynność nerek w znacznym stopniu zależą od
aktywności układu renina-angiotensyna-aldosteron (np. pacjenci z ciężką zastoinową niewydolnością
serca lub z chorobą nerek, w tym ze zwężeniem tętnicy nerkowej), leczenie innymi lekami
wpływającymi na ten układ prowadzi do wystąpienia nagłej hipotensji, azotemii, skąpomoczu lub
rzadziej, ostrej niewydolności nerek. Nie można wykluczyć możliwości wystąpienia podobnych
działań podczas stosowania leków z grupy AIIRA. Podobnie jak w przypadku wszystkich leków
obniżających ciśnienie tętnicze , u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub chorobą
niedokrwienną mózgu, nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego może spowodować zawał mięśnia
sercowego lub udar mózgu.

Działanie przeciwnadciśnieniowe kandesartanu może być nasilone podczas jednoczesnego stosowania
z innymi lekami obniżającymi ciśnienie zarówno, jeśli były zalecone do leczenia nadciśnienia jak też
w innym wskazaniu.

Ciąża
Nie należy rozpoczynać leczenia AIIRA podczas ciąży. Jeśli dalsze leczenie AIIRA nie zostanie
uznane za konieczne, u pacjentek planujących ciążę należy przejść na alternatywne leczenie
przeciwnadciśnieniowe o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania w trakcie ciąży.
W przypadku stwierdzenia ciąży leczenie AIIRA należy natychmiast przerwać i jeśli to potrzebne,
rozpocząć alternatywne leczenie (patrz punkt 4.3 i punkt 4.6).

U pacjentek, u których wystąpiła już pierwsza miesiączka, należy regularnie oceniać możliwość zajścia
w ciążę. Pacjentkom należy udzielić odpowiednich informacji i (lub) podjąć odpowiednie działania aby
zapobiec ryzyku stosowania kandesartanu w okresie ciąży (patrz punkt 4.3 i 4.6).

Ostrzeżenia dotyczące substancji pomocniczych
Produkt leczniczy Carzap zawiera laktozę jednowodną. Pacjenci z rzadko występującą dziedziczną
nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie
powinni przyjmować tego produktu.
Produkt zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w jednej tabletce, to znaczy uznaje się go za „wolny
od sodu”.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Dane z badania klinicznego wykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron
(RAA) w wyniku jednoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, antagonistów receptora
angiotensyny II lub aliskirenu jest związana z większą częstością występowania zdarzeń
niepożądanych, takich jak: niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym
ostra niewydolność nerek) w porównaniu z zastosowaniem leku z grupy antagonistów układu RAA
w monoterapii (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.1).

Przeprowadzono kliniczne badania farmakokinetyczne z następującymi substancjami czynnymi:
hydrochlorotiazyd, warfaryna, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne (tj. etynyloestradiol/
lewonorgestrel), glibenklamid, nifedypina i enalapryl. Nie zaobserwowano klinicznie istotnych
interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami.

Jednoczesne stosowanie leków moczopędnych oszczędzających potas, suplementów potasu,
substytutów soli zawierających potas lub innych produktów leczniczych zwiększających stężenie
potasu (np. heparyna) może prowadzić do zwiększenia stężenia potasu w surowicy. Należy
kontrolować stężenie potasu w surowicy krwi (patrz punkt 4.4).

Przemijające zwiększenie stężenia litu w surowicy i nasilenie jego toksyczności obserwowano
podczas jednoczesnego stosowania preparatów litu i inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE).
Podobne działanie może wystąpić podczas jednoczesnego stosowania leków z grupy AIIRA.
Stosowanie kandesartanu z preparatami litu nie jest zalecane, jednak jeśli jest niezbędne, zalecane jest
staranne monitorowanie stężenia litu w surowicy.

Jeśli leki z grupy AIIRA są stosowane jednocześnie z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi
(NLPZ) (takimi jak selektywne inhibitory COX-2, kwas acetylosalicylowy (> 3 g/dobę) i
nieselektywne niesteroidowe leki przeciwzapalne) może nastąpić osłabienie działania
przeciwnadciśnieniowego.

Podobnie jak w przypadku inhibitorów ACE, jednoczesne stosowanie AIIRA oraz niesteroidowych
leków przeciwzapalnych (NLPZ) może prowadzić do zwiększenia ryzyka pogorszenia czynności
nerek, z możliwym wystąpieniem ostrej niewydolności nerek i zwiększenia stężenia potasu w
surowicy, zwłaszcza u pacjentów z wcześniejszymi zaburzeniami czynności nerek. Należy ostrożnie
stosować takie połączenie leków, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku. Należy zapewnić
właściwe nawodnienie pacjentów oraz rozważyć monitorowanie czynności nerek po rozpoczęciu tego
typu leczenia oraz okresowo w późniejszym czasie.

Dzieci i młodzież
Badania dotyczące interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża

Nie zaleca się stosowania AIIRA podczas pierwszego trymestru ciąży (patrz punkt 4.4). Stosowanie
AIIRA jest przeciwwskazane w drugim i trzecim trymestrze ciąży (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka działania teratogennego po ekspozycji na inhibitory ACE w
pierwszym trymestrze ciąży nie są jednoznaczne, jednakże nie można wykluczyć nieznacznego
wzrostu tego ryzyka. Brak jest danych z kontrolowanych badań epidemiologicznych, dotyczących
ryzyka związanego ze stosowaniem AIIRA, niemniej podobne ryzyko może istnieć dla tej klasy
leków. Jeśli dalsze leczenie AIIRA nie zostanie uznane za konieczne, u pacjentek planujących ciążę
należy przejść na alternatywne leczenie przeciwnadciśnieniowe o ustalonym profilu bezpieczeństwa
stosowania w trakcie ciąży. W przypadku stwierdzenia ciąży, leczenie AIIRA należy natychmiast
przerwać i, jeśli to potrzebne, rozpocząć alternatywne leczenie.

Ekspozycja na AIIRA w drugim i trzecim trymestrze ciąży wywiera toksyczny wpływ na płód
(pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki) i noworodka
(niewydolność nerek, hipotonia, hiperkaliemia) (patrz również punkt 5.3).
W razie ekspozycji na AIIRA począwszy od drugiego trymestru ciąży, zaleca się kontrolne badania
ultrasonograficzne czynności nerek i czaszki.
Niemowlęta, których matki stosowały AIIRA, należy objąć ścisłą obserwacją w kierunku
niedociśnienia tętniczego (patrz punkt 4.3 i punkt 4.4).

Karmienie piersią
Ponieważ nie są dostępne informacje na temat stosowania kandesartanu cyleksetylu podczas karmienia
piersią, stosowanie tego leku nie jest wskazane. Preferowane są alternatywne leki o lepiej ustalonym
profilu bezpieczeństwa podczas karmienia piersią, szczególnie podczas karmienia noworodków i
wcześniaków.

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu kandesartanu na zdolność prowadzenia pojazdów i
obsługiwania maszyn. Jednak należy wziąć pod uwagę fakt, że w trakcie leczenia produktem
leczniczym Carzap mogą sporadycznie wystąpić zawroty głowy i zmęczenie.

#### 4.8 Działania niepożądane

Leczenie nadciśnienia tętniczego
Przeprowadzone kontrolowane badania kliniczne wykazały, że działania niepożądane były łagodne i
przemijające. Nie stwierdzono związku pomiędzy występowaniem działań niepożądanych a dawką
leku i wiekiem pacjentów. Odsetek pacjentów, którzy musieli przerwać leczenie z powodu działań
niepożądanych był podobny w grupie leczonej kandesartanem cyleksetylu (3,1%) i w grupie stosującej
placebo (3,2%).

W zbiorczej analizie danych uzyskanych z badań klinicznych z udziałem pacjentów z nadciśnieniem
tętniczym , działania niepożądane kandesartanu cyleksetylu, były zdefiniowane na podstawie częstości
występowania co najmniej o 1% większej niż po zastosowaniu placebo. Na bazie tej definicji,
najczęściej występującymi działaniami niepożądanymi były zawroty i ból głowy, oraz infekcje układu
oddechowego.

Poniższa tabela przedstawia działania niepożądane obserwowane w trakcie badań klinicznych i
obserwacji po wprowadzeniu produktu do obrotu.

Częstość występowania działań niepożądanych przedstawionych w tabelach w punkcie 4.8:
bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do < 1/10); niezbyt często (≥ 1/1000 do < 1/100); rzadko
(1/10 000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000) i częstość nieznana (częstość nie może być
określona na podstawie dostępnych danych).

Klasyfikacja układów
narządowych
Częstość
występowania
Działania niepożądane

Zakażenia i zarażenia
pasożytnicze
Często Zakażenia dróg oddechowych

Zaburzenia krwi i układu
chłonnego
Bardzo rzadko Leukopenia, neutropenia i agranulocytoza

Zaburzenia metabolizmu
i odżywiania
Bardzo rzadko Hiperkaliemia, hiponatremia

Zaburzenia układu
nerwowego
Często Zawroty głowy, ból głowy

Zaburzenia układu
oddechowego, klatki
piersiowej i śródpiersia

Bardzo rzadko Kaszel

Zaburzenia żołądka i jelit Bardzo rzadko Nudności, obrzęk naczynioruchowy jelit
Częstość
nieznana
Biegunka

Zaburzenia wątroby i dróg
żółciowych
Bardzo rzadko Zwiększenie poziomu enzymów wątrobowych,
zaburzenie czynności wątroby lub zapalenie
wątroby
Zaburzenia skóry i tkanki
podskórnej
Bardzo rzadko Obrzęk naczynioruchowy, wysypka, pokrzywka,
świąd
Zaburzenia mięśniowoszkieletowe i tkanki łącznej
Bardzo rzadko Ból pleców, ból stawów, ból mięśni

Zaburzenia nerek i dróg
moczowych
Bardzo rzadko Zaburzenia czynności nerek, w tym
niewydolność nerek u podatnych pacjentów
(patrz punkt 4.4)

Wyniki badań laboratoryjnych
Nie stwierdzono istotnego klinicznie wpływu kandesartanu cyleksetylu na wyniki podstawowych
badań laboratoryjnych. Podobnie jak w przypadku innych leków hamujących układ reninaangiotensyna-aldosteron, obserwowano nieznaczne zmniejszenie stężenia hemoglobiny. U pacjentów
leczonych produktem leczniczym Carzap zwykle nie ma konieczności wykonywania rutynowych
badań laboratoryjnych. Jednakże u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek zaleca się okresowe
badanie stężenia potasu i kreatyniny w surowicy.

Dzieci i młodzież
Bezpieczeństwo stosowania kandesartanu cyleksetylu było monitorowane u 255 dzieci i młodzieży
z nadciśnieniem tętniczym, w wieku od 6 do 18 lat, podczas trwającego 4 tygodnie badania
oceniającego jego skuteczność kliniczną oraz podczas trwającego 1 rok badania otwartego (patrz
punkt 5.1). W prawie wszystkich klasach układów narządowych częstość występowania działań
niepożądanych u dzieci jest na poziomie: często/niezbyt często. Podczas gdy rodzaj i ciężkość działań
niepożądanych są podobne do tych u osób dorosłych (patrz tabela powyżej), częstość występowania
wszystkich działań niepożądanych jest większa u dzieci i młodzieży, szczególnie w przypadku
wymienionych poniżej:
- Ból głowy, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego i zakażenia górnych dróg oddechowych,
występują „bardzo często” (tj. ≥1/10) u dzieci i „często” (≥1/100 do <1/10) u osób dorosłych.
- Kaszel występuje „bardzo często” (tj. ≥1/10) u dzieci i „bardzo rzadko” ( <1/10 000) u osób
dorosłych.
- Wysypka występuje „często” (≥1/100 do <1/10) u dzieci i „bardzo rzadko” ( <1/10 000) u
osób dorosłych.
- Hiperkaliemia, hiponatremia i zaburzenia czynności wątroby występują „niezbyt często”
(≥1/1000 do <1/100) u dzieci i „bardzo rzadko” ( <1/10 000) u osób dorosłych.
- Arytmia zatokowa, zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, gorączka występują „często” (tj.
≥1/100 do <1/10) oraz ból gardła „bardzo często” (tj. ≥1/10) u dzieci; ale nie są zgłaszane u
osób dorosłych. Jednak są to przejściowe i powszechne choroby dziecięce.
Ogólny profil bezpieczeństwa kandesartanu cyleksetylu u dzieci i młodzieży nie różni się znacząco od
profilu bezpieczeństwa u osób dorosłych.

Leczenie niewydolności serca
Profil działań niepożądanych kandesartanu cyleksetylu, stosowanego u dorosłych pacjentów
z niewydolnością serca wynikał z właściwości farmakologicznych leku i stanu zdrowia pacjentów. W
programie klinicznym CHARM, w którym porównywano działanie kandesartanu cyleksetylu w
dawkach do 32 mg (n=3 803) z placebo (n = 3 796), u 21,0% pacjentów otrzymujących kandesartan
cyleksetylu i u 16,1% pacjentów otrzymujących placebo przerwano leczenie z powodu wystąpienia
działań niepożądanych. Najczęściej raportowanymi działaniami niepożądanymi były hiperkaliemia,
niedociśnienie i zaburzenia czynności nerek. Te działania były częstsze u pacjentów w wieku powyżej
70 lat, u pacjentów z cukrzycą lub u pacjentów, którzy przyjmowali inne leki wpływające na układ
renina-angiotensyna-aldosteron, szczególnie inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE) i (lub)
spironolakton.

Poniższa tabela przedstawia działania niepożądane obserwowane w trakcie badań klinicznych i po
wprowadzeniu produktu do obrotu.

Klasyfikacja układów
narządowych
Częstość
występowania
Działania niepożądane

Zaburzenia krwi i układu chłonnego Bardzo rzadko Leukopenia, neutropenia i
agranulocytoza
Zaburzenia metabolizmu i
odżywiania
Często Hiperkaliemia
Bardzo rzadko Hiponatremia
Zaburzenia układu nerwowego Bardzo rzadko Zawroty glowy, ból głowy
Zaburzenia naczyniowe Często Niedociśnienie
Zaburzenia układu oddechowego,
klatki piersiowej i śródpiersia
Bardzo rzadko Kaszel

Zaburzenia żołądka i jelit Bardzo rzadko Nudności
Częstość
nieznana
Biegunka

Zaburzenia wątroby i dróg
żółciowych
Bardzo rzadko Zwiększenie poziomu enzymów
wątrobowych, zaburzenie czynności
wątroby lub zapalenie wątroby
Zaburzenia skóry i tkanki
podskórnej
Bardzo rzadko Obrzęk naczynioruchowy, wysypka,
pokrzywka, świąd
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe
i tkanki łącznej
Bardzo rzadko Ból pleców, ból stawów, ból mięśni

Zaburzenia nerek i dróg
moczowych
Często Zaburzenia czynności nerek, w tym
niewydolność nerek u podatnych
pacjentów (patrz punkt 4.4)

Wyniki badań laboratoryjnych
Hiperkaliemia i zaburzenia czynności nerek to działania niepożądane występujące często u pacjentów
stosujących kandesartan cyleksetylu w leczeniu niewydolności serca. Zalecana jest okresowa kontrola
stężenia kreatyniny i potasu w surowicy (patrz punkt 4.4).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa.
Tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309, Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu lub przedstawicielowi
podmiotu odpowiedzialnego w Polsce.

#### 4.9 Przedawkowanie

Objawy
Na podstawie danych farmakologicznych można wnioskować, że główne objawy przedawkowania to
niedociśnienie tętnicze i zawroty głowy. Odnotowano pojedyncze przypadki przedawkowania
(do 672 mg kandesartanu cyleksetylu), w których powrót dorosłych pacjentów do zdrowia przebiegał
bez powikłań.

Postępowanie
W razie wystąpienia objawów niedociśnienia tętniczego należy wdrożyć leczenie objawowe oraz
kontrolować podstawowe czynności życiowe. Pacjenta należy ułożyć na plecach, z nogami
uniesionymi. Jeśli to nie wystarczy, należy zwiększyć objętość osocza, podając na przykład
izotoniczny roztwór soli fizjologicznej we wlewie dożylnym. Jeśli postępowanie to nie będzie

wystarczające, można podać leki sympatykomimetyczne. Kandesartan nie jest usuwany przez
hemodializę.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: antagoniści receptora angiotensyny II, kod ATC: C09CA06

Mechanizm działania
Angiotensyna II jest głównym hormonem układu renina-angiotensyna-aldosteron działającym na
naczynia krwionośne i ma znaczenie w patofizjologii nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca
oraz innych chorób układu sercowo-naczyniowego. Odgrywa także rolę w patogenezie przerostu i
uszkodzenia narządów docelowych. Główne działania fizjologiczne angiotensyny II, takie jak skurcz
naczyń, pobudzanie wydzielania aldosteronu, regulacja równowagi wodno-elektrolitowej oraz
pobudzanie wzrostu komórek, odbywają się za pośrednictwem receptora typu 1 (AT1).

Działanie farmakodynamiczne
Kandesartan cyleksetylu jest prolekiem przeznaczonym do stosowania doustnego. Podczas
wchłaniania z przewodu pokarmowego jest szybko przekształcany na drodze hydrolizy estru do
postaci czynnej - kandesartanu. Kandesartan jest lekiem z grupy AIIRA, działającym wybiórczo na
receptory AT1, silnie wiążącym się z receptorem i powolnie dysocjującym z tego połączenia.
Kandesartan nie wykazuje aktywności agonistycznej.

Kandesartan nie hamuje aktywności konwertazy angiotensyny, która powoduje przekształcenie
angiotensyny I w angiotensynę II i rozpad bradykininy. Kandesartan nie wpływa na aktywność
konwertazy angiotensyny, nie nasila działania bradykininy oraz substancji P. W kontrolowanych
badaniach klinicznych, w których porównywano kandesartan z inhibitorami ACE, wykazano, że
częstość występowania kaszlu była mniejsza u pacjentów stosujących kandesartan cyleksetylu .
Kandesartan nie wiąże się ani nie blokuje innych receptorów hormonalnych czy kanałów jonowych,
pełniących ważną rolę w regulacji krążenia. Działanie antagonistyczne na receptory angiotensyny II
(AT1) wywołuje zależne od dawki zwiększenie stężenia reniny, angiotensyny I i angiotensyny II oraz
zmniejszenie stężenia aldosteronu w osoczu.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania
Nadciśnienie tętnicze
W nadciśnieniu tętniczym kandesartan wywołuje zależne od dawki, długotrwałe obniżenie ciśnienia
tętniczego. Działanie przeciwnadciśnieniowe jest wynikiem zmniejszenia całkowitego obwodowego
oporu naczyniowego bez odruchowego przyspieszenia rytmu serca. Nie ma doniesień o poważnym lub
nadmiernym obniżeniu ciśnienia po przyjęciu pierwszej dawki lub o „efekcie odbicia" po przerwaniu
leczenia.

Po podaniu pojedynczej dawki działanie hipotensyjne kandesartanu cyleksetylu pojawia się zazwyczaj
w ciągu 2 godzin. Podczas kontynuacji leczenia, pełne działanie obniżające ciśnienie tętnicze przy
jakiejkolwiek dawce jest na ogół osiągane w ciągu czterech tygodni i utrzymuje się podczas
długotrwałego leczenia. Wyniki metaanalizy wykazały, że średni dodatkowy efekt hipotensyjny po
zwiększeniu dawki z 16 mg do 32 mg raz na dobę był niewielki. Biorąc pod uwagę jednak
indywidualne różnice między poszczególnymi pacjentami, u niektórych z nich można oczekiwać,
większego niż średni, dodatkowego efektu hipotensyjnego.
Stosowanie kandesartanu cyleksetylu raz na dobę zapewnia skuteczne i łagodne zmniejszenie ciśnienia
tętniczego utrzymujące się przez ponad 24 godziny, z niewielką różnicą między efektem
maksymalnym i tuż przed podaniem kolejnej dawki leku. Działanie obniżające ciśnienie tętnicze i
tolerancja kandesartanu i losartanu były porównywane w dwóch randomizowanych, podwójnie
zaślepionych badaniach, z udziałem 1 268 pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym nadciśnieniem
tętniczym. Obniżenie ciśnienia tętniczego (skurczowe/rozkurczowe) tuż przed przyjęciem kolejnej

dawki leku wynosiło 13,1/10,5 mmHg, w przypadku stosowania kandesartanu cyleksetylu w dawce
32 mg raz na dobę i 10,0/8,7 mmHg w przypadku stosowania losartanu potasu w dawce 100 mg raz na
dobę (różnica w zmniejszeniu ciśnienia wyniosła 3,1/1,8 mmHg, p < 0,0001/p < 0,0001).

Przy jednoczesnym stosowaniu kandesartanu cyleksetylu i hydrochlorotiazydu działanie hipotensyjne
tych leków sumuje się. Zwiększone działanie przeciwnadciśnieniowe było obserwowane również, gdy
kandesartan cyleksetylu był podawany w połączeniu z amlodypiną lub felodypiną.

Działanie obniżające ciśnienie tętnicze produktów leczniczych hamujących układ reninaangiotensyna-aldosteron u pacjentów rasy czarnej (wykazujących zwykle mniejszą aktywność
reninową osocza) jest słabiej zaznaczone niż u pacjentów innych ras. Zależność ta dotyczy również
kandesartanu. W otwartym badaniu klinicznym z udziałem 5 165 pacjentów z podwyższonym
ciśnieniem rozkurczowym, obniżenie ciśnienia tętniczego podczas leczenia kandesartanem było
znacząco mniejsze u pacjentów rasy czarnej niż u pacjentów innych ras (14,4/10,3 mmHg w
porównaniu z 19,0/12,7 mmHg, p < 0,0001/p < 0,0001).

Kandesartan zwiększa przepływ krwi w nerkach, przy czym nie wpływa lub zwiększa współczynnik
filtracji kłębuszkowej, powoduje natomiast zmniejszenie nerkowego oporu naczyniowego oraz frakcji
filtracyjnej. W 3-miesięcznym badaniu klinicznym prowadzonym u pacjentów z nadciśnieniem
tętniczym i cukrzycą typu II z mikroalbuminurią wykazano, że w trakcie leczenia nadciśnienia
tętniczego kandesartanem cyleksetylu zmniejszyło się wydalanie albumin z moczem (stosunek
albuminy/kreatynina, średnio 30%, 95% przedział ufności 15-42%). Obecnie brak jest danych
dotyczących wpływu kandesartanu na rozwój nefropatii cukrzycowej.

W randomizowanym badaniu klinicznym SCOPE (Study on Cognition and Prognosis in the Elderly),
w którym brało udział 4937 pacjentów w podeszłym wieku (od 70 do 89 lat, 21% pacjentów w wieku
80 lat i starszych) z łagodnym do umiarkowanego nadciśnieniem tętniczym obserwowanych średnio
przez 3,7 roku, badano wpływ kandesartanu cyleksetylu, stosowanego raz na dobę w dawkach 8 mg
do 16 mg (średnio 12 mg), na chorobowość i umieralność z powodu chorób sercowo-naczyniowych.
Pacjenci otrzymywali kandesartan cyleksetylu lub placebo oraz dodatkowo, jeżeli było to konieczne,
inne leki przeciwnadciśnieniowe. W grupie pacjentów stosujących kandesartan ciśnienie tętnicze
zostało obniżone ze 166/90 do 145/80 mmHg, natomiast w grupie kontrolnej ze 167/90 do 149/82
mmHg. Dla pierwszorzędowego punktu końcowego badania, którym były ciężkie zdarzenia sercowonaczyniowe (śmierć w wyniku chorób sercowo-naczyniowych, udar mózgu i zawał serca
niezakończone zgonem pacjenta), nie wykazano istotnej statystycznie różnicy. W grupie pacjentów
stosujących kandesartan odnotowano 26,7 zdarzeń na l000 pacjentolat, natomiast w grupie kontrolnej
– 30 zdarzeń na 1000 pacjentolat (ryzyko względne 0,89, 95% CI: 0,75 do 1,06, p = 0,19).

Dwa duże randomizowane, kontrolowane badania kliniczne ONTARGET (ang. ONgoing Telmistartan
Alone and in combination with Ramipril Global Endpoint Trial) i VA NEPHRON-D (ang.
The Veterans Affairs Nefropathy in Diabetes) badały jednoczesne zastosowanie inhibitora ACE
z antagonistami receptora angiotensyny II.
Badanie ONTARGET było przeprowadzone z udziałem pacjentów z chorobami układu sercowonaczyniowego, chorobami naczyń mózgowych w wywiadzie lub cukrzycą typu 2 z towarzyszącymi,
udowodnionymi uszkodzeniami narządów docelowych. Badanie VA NEPHRON-D było
przeprowadzone z udziałem pacjentów z cukrzycą typu 2 oraz z nefropatią cukrzycową.
Badania te wykazały brak istotnego korzystnego wpływu na parametry nerkowe i (lub) wyniki
w zakresie chorobowości oraz śmiertelności sercowo-naczyniowej, podczas gdy zaobserwowano
zwiększone ryzyko hiperkaliemii, ostrego uszkodzenia nerek i (lub) niedociśnienia, w porównaniu
z monoterapią. Ze względu na podobieństwa w zakresie właściwości farmakodynamicznych tych
leków, przytoczone wyniki również mają znaczenie w przypadku innych inhibitorów ACE oraz
antagonistów receptora angiotensyny II.
Dlatego też u pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy jednocześnie stosować inhibitorów ACE
oraz antagonistów receptora angiotensyny II.
Badanie ALTITUDE (ang. Aliskiren Trial in Type 2 Diabetes Using Cardiovascular and Renal
Disease Endpoints) było zaprojektowane w celu zbadania korzyści z dodania aliskirenu do
standardowego leczenia inhibitorem ACE lub antagonistą receptora angiotensyny II u pacjentów

z cukrzycą typu 2 i przewlekłą chorobą nerek oraz/lub z chorobą układu sercowo-naczyniowego.
Badanie zostało przedwcześnie przerwane z powodu zwiększonego ryzyka działań niepożądanych.
Zgony sercowo-naczyniowe i udary mózgu występowały częściej w grupie otrzymującej aliskiren
w odniesieniu do grupy placebo. W grupie otrzymującej aliskiren odnotowano również częstsze
występowanie zdarzeń niepożądanych, w tym ciężkich zdarzeń niepożądanych (hiperkaliemia,
niedociśnienie i niewydolność nerek) względem grupy placebo.

Dzieci i młodzież – nadciśnienie tętnicze
Skuteczność przeciwnadciśnieniowa kandesartanu u dzieci z nadciśnieniem tętniczym w wieku od 1
roku do 6 lat oraz od 6 do 17 lat była oceniana w dwóch randomizowanych, podwójnie zaślepionych
badaniach wieloośrodkowych, trwających 4 tygodnie.
Spośród dzieci w wieku od 1 roku do 6 lat, z których 74% miała chorobę nerek, 93 pacjentów
przydzielono losowo do grupy otrzymującej doustnie kandesartan cyleksetylu w postaci zawiesiny o
stężeniu 0,05; 0,20 lub 0,40 mg/kg raz na dobę.
Podstawowa analiza obejmowała ocenę spadku ciśnienia skurczowego (ang. systolic blood pressure,
SBP) w zależności od dawki. Skurczowe ciśnienie tętnicze SBP oraz ciśnienie rozkurczowe (ang.
diastolic blood pressure, DBP) uległy zmniejszeniu o od 6,0/5,2 do 12,0/11,1 mmHg w stosunku do
wartości wyjściowych dla trzech dawek kandesartanu cyleksetylu. Jednak, ze względu na brak grupy
placebo, rzeczywista wielkość wpływu na ciśnienie tętnicze pozostaje nieokreślona, co utrudnia
jednoznaczną ocenę stosunku korzyści do ryzyka w tej grupie pacjentów.
W badaniu, w którym uczestniczyły dzieci w wieku od 6 do 17 lat, 240 pacjentów przydzielono
losowo do grupy otrzymującej placebo lub grup otrzymujących małe, średnie lub duże dawki
kandesartanu cyleksetylu w stosunku 1: 2: 2: 2. Dzieci o masie ciała <50 kg otrzymywały kandesartan
cyleksetylu w dawkach 2, 8 lub 16 mg raz na dobę. Dzieci o masie >50 kg otrzymywały kandesartan
cyleksetylu w dawkach 4, 16 lub 32 mg raz na dobę.
Kandesartan we wszystkich dawkach łącznie obniżał ciśnienie skurczowe mierzone w pozycji
siedzącej (ang. sitting systolic blood pressure, SiSBP) o 10.2 mmHg (P< 0,0001) i ciśnienie
rozkurczowe mierzone w pozycji siedzącej (ang. sitting diastolic blood pressure, SiSDP) (P= 0,0029)
o 6,6 mmHg od wartości wyjściowych. W grupie placebo, także nastąpiło obniżenie SiSBP
(p=0,0074) o 3,7 mmHg oraz SiDBP (p=0,0992) o 1,80 mmHg od wartości początkowej. Pomimo
silnego efektu placebo, efekt dla każdej z ocenianych dawek kandesartanu (oraz wszystkich dawek
łącznie) był istotnie lepszy od efektu placebo. Maksymalną odpowiedź w obniżaniu ciśnienia
tętniczego u dzieci o masie ciała poniżej i powyżej 50 kg osiągnięto odpowiednio za pomocą dawek 8
mg i 16 mg, natomiast dla wyższych dawek obserwowano efekt plateau.
Spośród pacjentów włączonych do badania 47% stanowili pacjenci rasy czarnej i 29% - pacjenci płci
żeńskiej; średnia wieku +/- SD wynosiła 12,9 +/- 2,6 lat. U dzieci w wieku od 6 do 17 lat
zaobserwowano tendencję do mniejszego wpływu na ciśnienie tętnicze u pacjentów rasy czarnej w
porównaniu z pacjentami innych ras.

Niewydolność serca
Badanie CHARM (Candesartan in Heart failure - Assessment of Reduction in Mortality and
morbidity) wykazało, że leczenie kandesartanem cyleksetylu zmniejsza umieralność i konieczność
hospitalizacji z powodu niewydolności serca oraz poprawia stan pacjentów z zaburzoną czynnością
skurczową lewej komory serca.

Ten program kontrolowanych placebo, podwójnie zaślepionych badań obejmował pacjentów z
niewydolnością serca w klasie od II do IV według klasyfikacji NYHA i składał się z trzech
oddzielnych badań: CHARM-Alternative (n=2 028) z udziałem pacjentów nieleczonych wcześniej
inhibitorami ACE z powodu ich nietolerancji (głównie z powodu kaszlu 72%), u których LVEF ≤
40%; CHARM-Added (n = 2 548) z udziałem pacjentów leczonych uprzednio inhibitorami ACE, u
których LVEF była ≤ 40%; CHARM-Preserved (n=3 023) z udziałem pacjentów, u których LVEF
była > 40%. Pacjenci z niewydolnością serca leczeni optymalnie w chwili rozpoczęcia badania byli
randomizowani do grupy placebo lub grupy kandesartanu cyleksetylu (w dawkach zwiększanych
stopniowo od 4 mg lub 8 mg do 32 mg raz na dobę, bądź największej tolerowanej dawki; średnia
dawka wynosiła 24 mg). Pacjenci byli obserwowani w okresie, którego mediana wynosiła 37,7

miesięcy. Po 6 miesiącach leczenia, 63% pacjentów otrzymujących kandesartan cyleksetylu (89%),
przyjmowało lek w docelowej dawce 32 mg raz na dobę.

W badaniu CHARM-Alternative, złożony punkt końcowy: umieralność z powodu chorób układu
krążenia lub pierwsza hospitalizacja z powodu niewydolności serca występowały znacząco rzadziej po
zastosowaniu kandesartanu w porównaniu z placebo, współczynnik ryzyka (HR - ang. hazard ratio)
0,77, 95% CI: 0,67-0,89, p < 0,001). Odpowiada to zmniejszeniu ryzyka względnego o 23%. 33,0%
(95% CI: 30,1-36,0) pacjentów z grupy stosującej kandesartan i 40,0% (95% CI: 37,0-43,1) pacjentów
w grupie placebo osiągnęło ten punkt końcowy, bezwzględna różnica wyniosła 7% (95% CI: 11,2-
2,8). W badaniu tym jeden pacjent na czternastu leczonych kandesartanem uniknął zgonu z powodu
chorób sercowo-naczyniowych lub hospitalizacji z powodu niewydolności serca. Złożony punkt
końcowy: ogólna umieralność (z jakichkolwiek przyczyn) lub pierwsza hospitalizacja z powodu
niewydolności serca, występowały znacząco rzadziej po zastosowaniu kandesartanu HR 0,80; (95%
CI: 0,70-0,92, p = 0,001). 36,6% (95% CI: 33,7-39,7) pacjentów stosujących kadesartan i 42,7% (95%
CI: 39,6-45,8) pacjentów z grupy placebo osiągnęło ten punkt końcowy, bezwzględna różnica
wyniosła 6,0% (95% CI: 10,3-1,8). Kandesartan wpływał na zmniejszenie obu składowych złożonego
punktu końcowego, czyli umieralności i chorobowości (hospitalizacja z powodu niewydolności serca).
W wyniku leczenia kandesartanem cyleksetylu poprawił się stan pacjentów, oceniany według
klasyfikacji NYHA (p = 0,008).

W badaniu CHARM-Added złożony punkt końcowy: umieralność z powodu chorób sercowonaczyniowych lub pierwsza hospitalizacja z powodu niewydolności serca, występowały znacząco
rzadziej po zastosowaniu kandesartanu w porównaniu z placebo HR 0,85; (95% CI: 0,75-0,96, p =
0,011). Odpowiada to zmniejszeniu ryzyka względnego o 15%. 37,9% (95% CI: 35,2-40,6) pacjentów
stosujących kadesartan i 42,3% (95% CI: 39,6-45,1) pacjentów z grupy placebo osiągnęło ten punkt
końcowy, bezwzględna różnica wyniosła 4,4% (95% CI: 8,2-0,6). W badaniu tym jeden pacjent na
dwudziestu trzech leczonych kandesartanem uniknął zgonu z powodu chorób sercowo-naczyniowych
lub hospitalizacji z powodu niewydolności serca. Złożony punkt końcowy: całkowita umieralność (z
jakichkolwiek przyczyn) lub pierwsza hospitalizacja z powodu niewydolności serca, występowały
znacząco rzadziej podczas stosowania kandesartanu HR 0,87; (95% CI: 0,78-0,98, p = 0,021). 42,2%
(95% CI: 39,5-45,0) pacjentów stosujących kadesartan i 46,1% (95% CI: 43,4-48,9) pacjentów z
grupy placebo osiągnęło ten punkt końcowy, bezwzględna różnica wyniosła 3,9% (95% CI: 7,8-0,1).
Kandesartan wpływał na zmniejszenie obu składowych złożonego punktu końcowego, czyli
umieralności i chorobowości (hospitalizacja z powodu niewydolności serca). W wyniku leczenia
kandesartanem cyleksetylu poprawił się stan pacjentów, oceniany według klasyfikacji NYHA (p =
0,020).

W badaniu CHARM-Preserved złożony punkt końcowy: umieralność z powodu chorób sercowonaczyniowych lub pierwsza hospitalizacja z powodu niewydolności serca, nie różniły się znamiennie
statystycznie HR 0,89; (95% CI: 0,77-1,03, p = 0,118).

Ogólna umieralność nie była znamiennie statystycznie mniejsza w żadnym z poszczególnych badań
CHARM analizowanych oddzielnie. Ogólna umieralność była oceniana również łącznie w badaniach
CHARM-Alternative i CHARM-Added: HR 0,88 (95% CI: 0,79-0,98, p = 0,018) oraz we wszystkich
trzech badaniach: HR 0,91(95% CI: 0,83-1,00, p = 0,055).

Korzystny wpływ kandesartanu nie zależał od wieku, płci i innych stosowanych jednocześnie leków.
Kandesartan był skuteczny także u pacjentów stosujących jednocześnie beta-blokery i inhibitory ACE.
Skuteczność kandesartanu stwierdzono niezależnie od tego, czy pacjenci stosowali inhibitory ACE w
dawkach docelowych rekomendowanych przez zalecenia terapeutyczne, czy też nie.

U pacjentów z niewydolnością serca i zaburzoną czynnością lewej komory serca (frakcja wyrzutowa
lewej komory, LVEF ≤ 40%) kandesartan zmniejsza obwodowy opór naczyniowy i ciśnienie
zaklinowania w kapilarach płucnych, zwiększa aktywność reninową osocza i stężenie angiotensyny II
oraz zmniejsza stężenie aldosteronu w osoczu.

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie i dystrybucja
Kandesartan cyleksetylu po podaniu doustnym jest przekształcany do postaci czynnej – kandesartanu.
Bezwzględna biodostępność kandesartanu podanego doustnie w postaci roztworu kandesartanu
cyleksetylu wynosi około 40%. Względna biodostępność kandesartanu po podaniu doustnym w
postaci tabletki wynosi około 34%, w porównaniu z roztworem, z bardzo małą zmiennością.
Szacowana bezwzględna biodostępność kandesartanu po podaniu w postaci tabletki wynosi 14%.
Średnie szczytowe stężenie kandesartanu w surowicy (Cmax) występuje po 3-4 godzinach od przyjęcia
tabletki. Stężenie kandesartanu w surowicy zwiększa się liniowo wraz ze zwiększaniem dawki w
zakresie dawek terapeutycznych. Nie obserwuje się zależnych od płci różnic w farmakokinetyce
kandesartanu. Spożywany posiłek nie wpływa istotnie na pole pod krzywą zależności stężenia
kandesartanu od czasu (AUC).

Kandesartan wiąże się silnie z białkami osocza (w ponad 99%). Względna objętość dystrybucji
kandesartanu wynosi 0,1 l/kg.

Pokarm nie wpływa na biodostępność kandesartanu.

Metabolizm i eliminacja
Kandesartan jest wydalany głównie w postaci niezmienionej z moczem i żółcią. Tylko niewielka część
jest eliminowana poprzez metabolizm w wątrobie (CYP2C9). Dostępne dane z badań dotyczących
interakcji wykazały brak działania na CYP2C9 i CYP3A4. W oparciu o dane z badań in vitro, in vivo
nie powinny wystąpić interakcje z lekami, których metabolizm jest zależny od izoenzymów
cytochromu P450 : CYP1A2, CYP2A6, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP2E1 lub CYP3A4.
Ostateczny okres półtrwania kandesartanu wynosi około 9 godzin. Kandesartan nie kumuluje się po
podaniu wielokrotnym.

Całkowity klirens osoczowy kandesartanu wynosi około 0,37 ml/min/kg, przy klirensie nerkowym
wynoszącym około 0,19 ml/min/kg. Wydalanie kandesartanu przez nerki odbywa się zarówno na
drodze filtracji kłębuszkowej, jak i czynnego wydzielania kanalikowego.
Po doustnym podaniu kandesartanu cyleksetylu znakowanego izotopem l4C około 26% dawki jest
wydalane z moczem w postaci kandesartanu, natomiast 7% w postaci nieaktywnych metabolitów,
podczas gdy w kale 56% dawki jest w postaci kandesartanu, a 10% w postaci nieaktywnych
metabolitów.

Właściwości farmakokinetyczne u szczególnych grup pacjentów
U osób w podeszłym wieku (powyżej 65 lat) wartości parametrów Cmax i AUC dla kandesartanu
zwiększają się odpowiednio o około 50% i 80% w porównaniu z pacjentami młodszymi. Jednakże
działanie obniżające ciśnienie tętnicze oraz częstość występowania działań niepożądanych po
zastosowaniu kandesartanu cyleksetylu są podobne u pacjentów młodych i w wieku podeszłym (patrz
punkt 4.2).

U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek, wartości parametrów
Cmax i AUC dla kandesartanu zwiększają się podczas wielokrotnego podawania dawek odpowiednio o
około 50% i 70%, natomiast t1/2 nie zmienia się w porównaniu z pacjentami z prawidłową czynnością
nerek. Zmiany tych parametrów u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek wynosiły
odpowiednio 50% i 110%. Ostateczny okres półtrwania kandesartanu był około dwukrotnie dłuższy u
pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek. Wartość AUC dla kandesartanu u pacjentów
poddawanych hemodializie oraz u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek były podobne.

U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby, biorących udział
w dwóch badaniach, średnia wielkość pola pod krzywą stężeń (średnie AUC) kandesartanu była
większa o mniej więcej 20% w jednym i 80% w drugim badaniu (patrz punkt 4.2). Brak
doświadczenia w stosowaniu leku u pacjentów ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.

Dzieci i młodzież
W dwóch badaniach farmakokinetycznych, w których brały udział dzieci z nadciśnieniem tętniczym
w wieku od 1 roku do 6 lat oraz od 6 do 17 lat, oceniano właściwości farmakokinetyczne kandesartanu
dla dwóch pojedynczych dawek.
W badaniu, do którego włączono dzieci w wieku od 1 roku do 6 lat, 10 dzieci o masie ciała od 10 do
25 kg otrzymywała pojedynczą dawkę 0,2 mg/kg w postaci zawiesiny doustnej. Nie zaobserwowano
zależności pomiędzy Cmax i AUC a wiekiem lub masą ciała.
Ze względu na to, że dane na temat klirensu nie zostały zgromadzone, możliwość korelacji pomiędzy
klirensem a masą ciała/wiekiem w tej populacji nie jest znana.

W badaniu, do którego włączono dzieci w wieku od 6 do 17 lat, 22 dzieci otrzymało pojedynczą
dawkę 16 mg w postaci tabletki. Nie zaobserwowano współzależności pomiędzy Cmax i AUC a
wiekiem. Jednak masa ciała wydaje się znacząco powiązana z Cmax (p=0,012) oraz AUC (p=0,011).
Ze względu na to, że dane na temat klirensu nie zostały zgromadzone, możliwość korelacji pomiędzy
klirensem a masą ciała/wiekiem w tej populacji nie jest znana.

U dzieci powyżej 6 lat ekspozycja na lek po podaniu takiej samej dawki jest podobna jak u dorosłych.

Farmakokinetyka kandesartanu cyleksetylu nie została zbadana u dzieci poniżej 1 roku.

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Brak jest danych wskazujących na wystąpienie nieprawidłowości układowych lub toksycznego
wpływu na narządy docelowe w trakcie stosowania produktu w dawkach leczniczych. W
przedklinicznych badaniach dotyczących bezpieczeństwa, kandesartan stosowany w dużych dawkach
wykazywał wpływ na nerki oraz parametry krwinek czerwonych u myszy, szczurów, psów i małp.
Kandesartan powodował zmniejszenie parametrów czerwonych krwinek (liczby erytrocytów, stężenia
hemoglobiny i hematokrytu). Wpływ kandesartanu na nerki (tj. śródmiąższowe zapalenie nerek,
rozstrzenie kanalików nerkowych, wałeczki zasadochłonne, zwiększone stężenie mocznika i
kreatyniny w osoczu) mógł być wtórny i wynikał z obniżenia ciśnienia tętniczego, prowadzącego do
zaburzeń przepływu nerkowego. Ponadto kandesartan powodował rozrost/przerost komórek aparatu
przykłębuszkowego. Zmiany te uznano za wynik aktywności farmakologicznej kandesartanu. Nie
wydaje się, aby rozrost/przerost komórek aparatu przykłębuszkowego u ludzi stosujących kandesartan
w dawkach terapeutycznych miał jakiekolwiek znaczenie kliniczne..

Toksyczny wpływ na płód obserwowano w późniejszym okresie ciąży (patrz punkt 4.6).

Kandesartan stosowany w dawkach terapeutycznych w badaniach in vitro i in vivo dotyczących
mutagenności nie wykazywał działania mutagennego lub klastogennego. Nie stwierdzono działania
rakotwórczego.

W badaniach przedklinicznych przeprowadzonych na nowonarodzonych i młodych szczurach z
prawidłowym ciśnieniem tętniczym, kardesartan powodował zmniejszenie masy ciała i masy serca. Tak
jak w przypadku dorosłych zwierząt, działania te uważane są za wynik działania farmakologicznego
kardesartanu. W najmniejszej dawce 10 mg/kg ekspozycja na kardesartan była pomiędzy 12 a 78 razy
większa od poziomów ustalonych u dzieci w wieku od 1 roku do 6 lat, które otrzymywały kandesartan
cyleksetylu w dawce 0,2 mg/kg oraz od 7 do 54 razy większa niż ta ustalona u dzieci w wieku od 6 do
17 lat, które otrzymywały kandesartan cyleksetylu w dawce 16 mg. Ponieważ w tych badaniach nie
określono stężenia przy którym nie zaobserwowano działania na masę serca, margines bezpieczeństwa
dla tego działania oraz znaczenie kliniczne tej obserwacji nie są znane.
Układ renina-angiotensyna-aldosteron odgrywa kluczową rolę w rozwoju nerek w okresie płodowym.
Wykazano że blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron prowadzi do zaburzeń w rozwoju nerek
u bardzo młodych myszy. Podawanie leków bezpośrednio działających na układ renina-angiotensynaaldosteron może zaburzać prawidłowy rozwój nerek. Dlatego też, dzieci w wieku poniżej 1 roku nie
powinni otrzymywać produktu leczniczego Carzap (patrz punkt 4.3).

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Laktoza jednowodna
Skrobia kukurydziana
Hydroksypropyloceluloza (E 463)
Kroskarmeloza sodowa (E 468)
Magnezu stearynian (E 572)
Trietylu cytrynian (E 1505)

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

3 lata

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak szczególnych środków ostrożności dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Blister PVC/PVDC/Aluminium.
Wielkości opakowań: 7, 14, 28, 30, 56, 70, 90, 98 tabletek.
Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do
stosowania

Bez specjalnych wymagań.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Zentiva k.s.
U kabelovny 130
Dolní Měcholupy
102 37 Praga 10
Republika Czeska

### 8. NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Pozwolenia nr: 19636 (Carzap, 8 mg), 19637 (Carzap, 16 mg), 19638 (Carzap, 32 mg)

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 18 styczeń 2012
Data ostatniego przedłużenia pozwolenia: 28 sierpnia 2017

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

06/2025

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.