# Irbesartan Aurovitas

> Irbesartan · 300 mg · Tabletki

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Irbesartan Aurovitas
- **Nazwa powszechna:** Irbesartanum
- **Substancja czynna:** [Irbesartan](https://apteka.online/odpowiedniki/irbesartanum)
- **Moc:** 300 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** C09CA04
- **Liczba opakowań:** 3
- **Numer pozwolenia:** 24408
- **Podmiot odpowiedzialny:** Aurovitas Pharma Polska Sp. z o.o.
- **Producent:** APL Swift Services \(Malta\) Ltd., Malta
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-dzialajace-na-uklad-renina-angiotensyna/irbesartan-aurovitas-tabl-300-mg-aurovitas
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-dzialajace-na-uklad-renina-angiotensyna/irbesartan-aurovitas-tabl-300-mg-aurovitas.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/37740/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/37740/characteristic

## Dostępne opakowania (3)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 14 tabl. | 5909991334192 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 28 tabl. | 5909991334208 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 56 tabl. | 5909991334215 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Irbesartan Aurovitas, 150 mg, tabletki
Irbesartan Aurovitas, 300 mg, tabletki

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka zawiera 150 mg irbesartanu.
Każda tabletka zawiera 300 mg irbesartanu.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka.

Irbesartan Aurovitas, 150 mg, tabletki
Białe lub białawe, obustronnie wypukłe, owalne tabletki niepowlekane z wytłoczonym „H 29” po
jednej stronie i gładkie po drugiej stronie. Wymiary 13,70 mm x 7,00 mm.

Irbesartan Aurovitas, 300 mg, tabletki
Białe lub białawe, obustronnie wypukłe, owalne tabletki niepowlekane z wytłoczonym „H 30” po
jednej stronie i gładkie po drugiej stronie. Wymiary 17,30 mm x 9,50 mm.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Produkt leczniczy Irbesartan Aurovitas jest wskazany w leczeniu nadciśnienia tętniczego pierwotnego
u osób dorosłych. Jest także wskazany w leczeniu choroby nerek u dorosłych pacjentów z
nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2 jako część przeciwnadciśnieniowego postępowania
terapeutycznego (patrz punkty 4.3, 4.4, 4.5 i 5.1).

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie
Zalecana zazwyczaj, początkowa i podtrzymująca dawka wynosi 150 mg jeden raz na dobę, w czasie
posiłku lub niezależnie od posiłku. Produkt leczniczy Irbesartan Aurovitas w pojedynczej dawce
dobowej 150 mg zazwyczaj umożliwia lepszą kontrolę dobową ciśnienia tętniczego niż w dawce 75
mg. Podczas rozpoczynania leczenia można jednakże rozważyć podanie produktu w dawce 75 mg,
zwłaszcza w przypadku pacjentów poddawanych hemodializie i osób w wieku podeszłym powyżej 75
lat.

U pacjentów, u których nie uzyskano odpowiedniej kontroli ciśnienia po podaniu pojedynczej dawki
dobowej 150 mg, dawkę produktu leczniczego Irbesartan Aurovitas można zwiększyć do 300 mg lub
zastosować dodatkowo inny lek przeciwnadciśnieniowy (patrz punkty 4.3, 4.4, 4.5 i 5.1).

Zwłaszcza dodatkowe zastosowanie leku moczopędnego, takiego jak hydrochlorotiazyd, wykazało
addycyjne działanie z produktem leczniczym Irbesartan Aurovitas (patrz punkt 4.5).

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2, leczenie należy rozpoczynać od dawki 150
mg irbesartanu podawanej raz na dobę i stopniowo zwiększać dawkę do 300 mg raz na dobę, to jest
zalecanej dawki podtrzymującej w leczeniu współistniejącej choroby nerek. Wykazanie korzystnego
wpływu produktu leczniczego Irbesartan Aurovitas na czynność nerek u pacjentów z nadciśnieniem
tętniczym i cukrzycą typu 2 jest oparte na badaniach klinicznych, w których irbesartan, jeżeli
zachodziła taka konieczność stosowany był w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi,
w celu uzyskania prawidłowych wartości ciśnienia tętniczego krwi (patrz punkty 4.3, 4.4, 4.5 i 5.1).

Szczególne grupy pacjentów

Zaburzenie czynności nerek:
Nie jest konieczne dostosowanie dawkowania u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek. Należy
rozważyć podanie mniejszej dawki początkowej (75 mg) u pacjentów poddawanych hemodializie
(patrz punkt 4.4).

Zaburzenie czynności wątroby:
U pacjentów z niewielkim do umiarkowanego zaburzeniem czynności wątroby nie jest konieczne
dostosowanie dawkowania. Brak jest doświadczenia klinicznego u pacjentów z ciężkim zaburzeniem
czynności wątroby.

Osoby w podeszłym wieku:
Chociaż u pacjentów w wieku powyżej 75 lat należy rozważyć rozpoczynanie leczenia od dawki 75
mg, to zazwyczaj nie jest konieczne dostosowanie dawkowania u osób w podeszłym wieku.

Dzieci i młodzież:
Nie określono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności produktu leczniczego Irbesartan Aurovitas u
dzieci w wieku od 0 do 18 lat. Aktualnie dostępne dane przedstawiono w punktach 4.8, 5.1 i 5.2, ale
brak zaleceń dotyczących dawkowania.

Sposób podawania
Podanie doustne.

#### 4.3 Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą (wymienioną w
punkcie 6.1).
Drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6).

Jednoczesne stosowanie produktu leczniczego Irbesartan Aurovitas z produktami zawierającymi
aliskiren jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek
(współczynnik filtracji kłębuszkowej, GFR < 60 ml/min/1,73 m2) (patrz punkty 4.5 i 5.1).

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Zmniejszenie objętości wewnątrznaczyniowej:
Objawowe niedociśnienie tętnicze, zwłaszcza po podaniu pierwszej dawki, może wystąpić u
pacjentów ze zmniejszoną objętością wewnątrznaczyniową i (lub) niedoborem sodu, spowodowanymi
intensywnym leczeniem moczopędnym, ograniczeniem podaży soli w diecie, biegunką lub
wymiotami. Takie stany należy wyrównać przed zastosowaniem produktu leczniczego Irbesartan
Aurovitas.

Nadciśnienie naczyniowo-nerkowe:
Istnieje zwiększone ryzyko ciężkiego niedociśnienia tętniczego i wystąpienia niewydolności nerek u
pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynej czynnej nerki,

leczonych lekami wpływającymi na układ renina – angiotensyna - aldosteron. Chociaż nie
udokumentowano takiego działania po zastosowaniu produktu leczniczego Irbesartan Aurovitas, to
można się spodziewać podobnego efektu podczas stosowania antagonistów receptora angiotensyny II.

Zaburzenie czynności nerek i stan po przeszczepieniu nerki:
W przypadku stosowania produktu leczniczego Irbesartan Aurovitas u pacjentów z zaburzoną
czynnością nerek zaleca się okresowe kontrolowanie stężenia potasu i kreatyniny w surowicy krwi.
Brak jest doświadczenia w stosowaniu produktu leczniczego Irbesartan Aurovitas u pacjentów po
niedawno wykonanym przeszczepieniu nerki.

Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym, cukrzycą typu 2 i chorobą nerek:
W analizie przeprowadzonej w badaniu, w którym brali udział pacjenci z zaawansowaną chorobą
nerek, działanie irbesartanu, zarówno w zdarzeniach nerkowych jak i sercowo-naczyniowych, nie
było jednakowe we wszystkich badanych podgrupach. Wyniki okazały się mniej korzystne zwłaszcza
u kobiet i osób rasy innej niż biała (patrz punkt 5.1).

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) (ang. renin-angiotensin-aldosterone
System, RAAS):
Istnieją dowody, iż jednoczesne stosowanie inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE) (ang.
Angiotensin Converting Enzyme Inhibitors, ACEi), antagonistów receptora angiotensyny II (ang.
Angiotensin Receptor Blockers, ARB) lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii
oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). W związku z tym nie zaleca się
podwójnego blokowania układu RAA poprzez jednoczesne zastosowanie inhibitorów ACE,
antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu (patrz punkty 4.5 i 5.1).
Jeśli zastosowanie podwójnej blokady układu RAA jest absolutnie konieczne, powinno być
prowadzone wyłącznie pod nadzorem specjalisty, a parametry życiowe pacjenta, takie jak: czynność
nerek, stężenie elektrolitów oraz ciśnienie krwi powinny być ściśle monitorowane.

U pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE oraz
antagonistów receptora angiotensyny II.

Obrzęk naczynioruchowy jelit:
U pacjentów leczonych antagonistami receptora angiotensyny II, [w tym irbesartanem] notowano
występowanie obrzęku naczynioruchowego jelit (patrz punkt 4.8). U tych pacjentów występowały ból
brzucha, nudności, wymioty i biegunka. Objawy ustąpiły po przerwaniu leczenia antagonistami
receptora angiotensyny II. Jeśli u pacjenta zostanie rozpoznany obrzęk naczynioruchowy jelit, należy
przerwać stosowanie irbesartanu i rozpocząć odpowiednią obserwację do czasu całkowitego
ustąpienia objawów.

Hiperkaliemia:
Podobnie jak w przypadku innych leków wpływających na układ renina-angiotensyna - aldosteron,
podczas leczenia produktem leczniczym Irbesartan Aurovitas może wystąpić hiperkaliemia,
zwłaszcza u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek, z jawną proteinurią spowodowaną chorobą
nerek na tle cukrzycowym i (lub) niewydolnością serca. Zaleca się dokładne kontrolowanie stężenia
potasu w surowicy krwi u pacjentów z grupy ryzyka (patrz punkt 4.5).

Hipoglikemia:
Irbesartanu może wywoływać hipoglikemię, szczególnie u pacjentów z cukrzycą. U pacjentów
leczonych insuliną lub lekami przeciwcukrzycowymi należy rozważyć odpowiednie monitorowanie
stężenia glukozy we krwi; może być konieczne dostosowanie dawki insuliny lub leków
przeciwcukrzycowych, kiedy wskazane jest ich podawanie (patrz punkt 4.5)

Lit:
Nie zaleca się jednoczesnego stosowania litu i produktu leczniczego Irbesartan Aurovitas (patrz punkt
4.5).

Zwężenie zastawki aorty i zastawki mitralnej, kardiomiopatia przerostowa ze zwężeniem drogi
odpływu z lewej komory:
Podobnie jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia wskazana jest szczególna
ostrożność u pacjentów ze zwężeniem zastawki aorty lub zastawki mitralnej, lub kardiomiopatią
przerostową ze zwężeniem drogi odpływu z lewej komory.

Hiperaldosteronizm pierwotny:
Pacjenci z pierwotnym hiperaldosteronizmem zazwyczaj nie reagują na leki przeciwnadciśnieniowe,
działające poprzez hamowanie układu renina - angiotensyna. Dlatego nie zaleca się stosowania
produktu leczniczego Irbesartan Aurovitas.

Uwagi ogólne:
U pacjentów, u których napięcie naczyniowe i czynność nerek są zależne od aktywności układu
renina-angiotensyna-aldosteron (np. pacjenci z ciężką zastoinową niewydolnością serca lub z
chorobami nerek, w tym ze zwężeniem tętnicy nerkowej), leczenie inhibitorami konwertazy
angiotensyny lub antagonistami receptora angiotensyny II, które wpływają na ten układ, związane
było z gwałtownym obniżeniem ciśnienia tętniczego krwi, azotemią, oligurią, a w rzadkich
przypadkach ostrą niewydolnością nerek (patrz punkt 4.5). Podobnie jak w przypadku innych leków
przeciwnadciśnieniowych, nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego krwi u pacjentów z
kardiomiopatią niedokrwienną lub chorobą niedokrwienną serca może prowadzić do zawału serca lub
udaru.

Podobnie jak obserwowano w przypadku inhibitorów konwertazy angiotensyny, irbesartan i inni
antagoniści receptora angiotensyny są mniej skutecznymi w obniżaniu ciśnienia tętniczego krwi u
pacjentów rasy czarnej, w porównaniu z osobnikami rasy innej niż czarna; prawdopodobnie jest to
spowodowane częstszym występowaniem małej aktywności reninowej osocza w populacji pacjentów
rasy czarnej z nadciśnieniem tętniczym (patrz punkt 5.1).

Ciąża:
Nie należy rozpoczynać leczenia antagonistami receptora angiotensyny II (AIIRAs) u pacjentek w
ciąży. O ile kontynuacja leczenia za pomocą antagonisty receptora angiotensyny II nie jest
bezwzględnie konieczna, u pacjentek planujących ciążę należy zastosować leki
przeciwnadciśnieniowe, które mają ustalony profil bezpieczeństwa stosowania w ciąży. Po
stwierdzeniu ciąży leczenie antagonistami receptora angiotensyny II należy natychmiast przerwać i w
razie potrzeby rozpocząć inne leczenie (patrz punkty 4.3 i 4.6).

Dzieci i młodzież:
Irbesartan był badany w populacji dzieci w wieku między 6. a 16. rokiem życia, ale obecnie posiadane
dane są niewystarczające aby rozszerzyć jego stosowanie na tę populację, do czasu kiedy dostępne
będą dodatkowe informacje (patrz punkt 4.8, 5.1 i 5.2).

Produkt leczniczy Irbesartan Aurovitas zawiera sód:
Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy produkt uznaje
się za „wolny od sodu”.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Leki moczopędne i inne leki przeciwnadciśnieniowe:
Inne leki przeciwnadciśnieniowe mogą nasilać hipotensyjne działanie irbesartanu; jednakże produkt
leczniczy Irbesartan Aurovitas był bezpiecznie stosowany z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi,
takimi jak beta-adrenolityki, antagoniści kanału wapniowego o przedłużonym działaniu i tiazydowe
leki moczopędne. Wcześniejsze leczenie dużymi dawkami leków moczopędnych może spowodować
zmniejszenie objętości krwi i ryzyko wystąpienia niedociśnienia tętniczego podczas rozpoczynania
leczenia produktem leczniczym Irbesartan Aurovitas (patrz punkt 4.4).

Produkty lecznicze zawierające aliskiren lub inhibitory ACE:
Dane badania klinicznego wykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron
(RAA) w wyniku jednoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, antagonistów receptora
angiotensyny II lub aliskirenu jest związana z większą częstością występowania zdarzeń
niepożądanych, takich jak: niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym
ostra niewydolność nerek) w porównaniu z zastosowaniem leku z grupy antagonistów układu RAA w
monoterapii (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.1).

Produkty potasu i leki moczopędne oszczędzające potas:
Z doświadczeń w stosowaniu innych leków działających na układ renina-angiotensyna, wynika, że
jednoczesne stosowanie leków moczopędnych oszczędzających potas, produktów uzupełniających
potas, zamienników soli kuchennej zawierających potas lub innych leków, które mogą zwiększyć
stężenie potasu w surowicy (np. heparyna), może prowadzić do zwiększenia stężenia potasu w
surowicy i dlatego nie jest zalecane (patrz punkt 4.4).

Lit:
Donoszono o występowaniu przemijającego zwiększenia stężenia litu w surowicy i jego toksyczności
podczas jednoczesnego stosowania litu z inhibitorami konwertazy angiotensyny. Bardzo rzadko
donoszono o podobnym działaniu w przypadku stosowania irbesartanu. Dlatego nie zaleca się
jednoczesnego stosowania tych leków (patrz punkt 4.4). Jeśli takie skojarzenie leków jest konieczne,
zaleca się staranne kontrolowanie stężenia litu w surowicy.

Niesteroidowe leki przeciwzapalne:
W przypadku jednoczesnego stosowania antagonistów receptora angiotensyny II z niesteroidowymi
lekami przeciwzapalnymi (tj. selektywne inhibitory COX-2, kwas acetylosalicylowy (> 3 g/dobę) i
nieselektywne NLPZ) może wystąpić osłabienie działania przeciwnadciśnieniowego. Podobnie jak w
przypadku inhibitorów ACE, jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II i NLPZ
może zwiększać ryzyko pogorszenia czynności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek oraz może
prowadzić do zwiększenia stężenia potasu w surowicy, szczególnie u pacjentów z nieprawidłową
czynnością nerek. Takie leczenie skojarzone powinno być stosowane z ostrożnością, szczególnie u
pacjentów w podeszłym wieku. Pacjenci powinni być odpowiednio nawadniani, a także należy
rozważyć monitorowanie czynności nerek po rozpoczęciu równoczesnej terapii oraz okresowo w
późniejszym czasie.

Repaglinid:
Ibesartan ma potencjał do hamowania OATP1B1 (ang. organic anion transporting polypeptide B1).
W badaniu klinicznym odnotowano, że irbesartan, podawany 1 godzinę przed repaglinidem zwiększał
Cmax i AUC repaglinidu (substratu OATP1B1) odpowiednio 1,8-krotnie i 1,3- krotnie. W innym
badaniu nie odnotowano żadnych istotnych interakcji farmakokinetycznych, gdy oba leki były
podawane jednocześnie. Dlatego może być konieczne dostosowanie dawki leków
przeciwcukrzycowych, takich jak repaglinid (patrz punkt 4.4).

Informacje dodatkowe na temat interakcji irbesartanu:
W badaniach klinicznych hydrochlorotiazyd nie wpływa na farmakokinetykę irbesartanu. Irbesartan
jest metabolizowany głównie przez CYP2C9, a w mniejszym stopniu ulega glukuronidacji. Nie
stwierdzono znamiennych farmakokinetycznych lub farmakodynamicznych interakcji po
jednoczesnym stosowaniu irbesartanu i warfaryny, leku metabolizowanego przez CYP2C9. Nie
badano wpływu induktorów CYP2C9, takich jak ryfampicyna, na farmakokinetykę irbesartanu.
Farmakokinetyka digoksyny nie zmieniła się po podaniu irbesartanu.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża:

Nie zaleca się stosowania AIIRAs w pierwszym trymestrze ciąży (patrz punkt 4.4). Stosowanie
AIIRAs jest przeciwwskazane w drugim i trzecim trymestrze ciąży (patrz punkt 4.3 i 4.4).

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka działania teratogennego w przypadku narażenia na
inhibitory ACE w pierwszym trymestrze ciąży nie są ostateczne; nie można jednak wykluczyć
niewielkiego zwiększenia ryzyka. Mimo, że nie ma danych z kontrolowanych badań
epidemiologicznych dotyczących ryzyka związanego z antagonistami receptora angiotensyny II, z tą
grupą leków mogą wiązać się podobne zagrożenia. O ile kontynuacja leczenia za pomocą antagonisty
receptora angiotensyny II nie jest bezwzględnie konieczna, u pacjentek planujących ciążę należy
zastosować leki przeciwnadciśnieniowe, które mają ustalony profil bezpieczeństwa stosowania w
ciąży. Po stwierdzeniu ciąży leczenie antagonistami receptora angiotensyny II należy natychmiast
przerwać i w razie potrzeby rozpocząć inne leczenie.

Wiadomo, że narażenie na działanie antagonisty receptora angiotensyny II w drugim i trzecim
trymestrze ciąży powoduje działanie szkodliwe dla płodu (pogorszenie czynności nerek, małowodzie,
opóźnienie kostnienia czaszki) i noworodka (niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze,
hiperkaliemia) (patrz punkt 5.3).

Jeżeli do narażenia na działanie antagonistów receptora angiotensyny II doszło od drugiego trymestru
ciąży, zaleca się badanie ultrasonograficzne nerek i czaszki.

Noworodki, których matki przyjmowały antagonistów receptora angiotensyny II, należy ściśle
obserwować za względu na możliwość wystąpienia niedociśnienia tętniczego (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Karmienie piersią:
Z powodu braku informacji dotyczących stosowania produktu leczniczego Irbesartan Aurovitas w
czasie karmienia piersią, nie zaleca się jego stosowania w tym okresie. W trakcie karmienia piersią, w
szczególności noworodków i dzieci urodzonych przedwcześnie, zaleca się stosowanie innych
produktów, posiadających lepszy profil bezpieczeństwa.

Nie wiadomo, czy irbesartan lub jego metabolity przenikają do mleka ludzkiego.
Na podstawie dostępnych danych farmakodynamicznych/toksykologicznych dotyczących szczurów
stwierdzono przenikanie irbesartanu lub jego metabolitów do mleka (szczegóły patrz punkt 5.3).

Płodność:
Irbesartan nie miał wpływu na płodność leczonych szczurów oraz ich potomstwa do wielkości dawek
wywołujących pierwsze objawy toksyczności u rodzica (patrz punkt 5.3).

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Na podstawie właściwości farmakodynamicznych, jest mało prawdopodobne, żeby irbesartan
wywierał wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. W przypadku
prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn należy wziąć pod uwagę, że w czasie leczenia mogą
wystąpić zawroty głowy i uczucie znużenia.

#### 4.8 Działania niepożądane

W badaniach kontrolowanych placebo u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, całkowita częstość
występowania zdarzeń niepożądanych nie różniła się pomiędzy grupą otrzymującą irbesartan (56,2%)
i grupą otrzymującą placebo (56,5%). Przypadki przerwania leczenia z powodów klinicznych lub
laboratoryjnych zdarzeń niepożądanych były mniej częste u pacjentów leczonych irbesartanem
(3,3%), niż w grupie otrzymującej placebo (4,5%). Częstość występowania zdarzeń niepożądanych
nie była zależna od dawki (w zalecanym przedziale dawek), płci, wieku, rasy oraz czasu trwania
leczenia.

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą z mikroalbuminurią i prawidłową czynnością
nerek, donoszono o występowaniu ortostatycznych zawrotów głowy i hipotonii ortostatycznej u 0,5%
pacjentów (tj. niezbyt często), ale częściej niż w grupie placebo.

W poniższej tabeli zebrano działania niepożądane stwierdzone w badaniach kontrolowanych placebo,
w których 1965 pacjentów otrzymywało irbesartan. Gwiazdką (*) oznaczono dodatkowe działania
niepożądane występujące u > 2% pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą ze współistniejącą
przewlekłą niewydolnością nerek oraz jawnym białkomoczem i występujące częściej niż w grupie
placebo.

Częstość występowania działań niepożądanych, wymienionych poniżej, jest określona przy użyciu
następującej konwencji: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do < 1/10); niezbyt często (≥ 1/1 000
do < 1/100); rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1 000); bardzo rzadko (< 1/10 000). Dla każdej częstości,
działania niepożądane przedstawione są w kolejności zgodnej ze zmniejszającą się ich ciężkością.

Wymieniono również dodatkowe działania niepożądane zgłoszone po wprowadzeniu do obrotu.
Pochodzą one ze zgłoszeń spontanicznych.

Zaburzenia krwi i układu chłonnego:
Nieznana: niedokrwistość, małopłytkowość

Zaburzenia układu immunologicznego:
Nieznana: reakcje nadwrażliwości, takie jak: obrzęk naczynioruchowy, wysypka, pokrzywka,
reakcja anafilaktyczna, wstrząs anafilaktyczny

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania:
Nieznana: hiperkaliemia, hipoglikemia

Zaburzenia układu nerwowego:
Często: zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, ortostatyczne zawroty głowy*
Nieznana: zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, bóle głowy

Zaburzenia ucha i błędnika:
Nieznana: szumy uszne

Zaburzenia serca:
Niezbyt często: tachykardia

Zaburzenia naczyniowe:
Często: niedociśnienie ortostatyczne*
Niezbyt często: nagłe zaczerwienienie twarzy

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia:
Niezbyt często: kaszel

Zaburzenia żołądka i jelit:
Często: nudności/wymioty
Niezbyt często: biegunka, niestrawność/zgaga
Radko: obrzęk naczynioruchowy jelit
Nieznana: zaburzenia smaku

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych:
Niezbyt często: żółtaczka
Nieznana: zapalenie wątroby, nieprawidłowa czynność wątroby

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej:
Nieznana: leukocytoklastyczne zapalenie naczyń krwionośnych

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej:
Często: ból mięśniowo-szkieletowy*
Nieznana: ból stawów, ból mięśni (w pewnych przypadkach związane ze zwiększeniem
aktywności kinazy kreatynowej w osoczu), bolesne skurcze mięśni

Zaburzenia nerek i dróg moczowych:
Nieznana: zaburzenie czynności nerek, w tym przypadki niewydolności nerek u pacjentów z
czynnikami ryzyka (patrz punkt 4.4)

Zaburzenia układu rozrodczego i piersi:
Niezbyt często: zaburzenia czynności seksualnych

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania:
Często: zmęczenie
Niezbyt często: ból w klatce piersiowej

Badania diagnostyczne:
Bardzo często: hiperkaliemia* wystąpiła częściej u pacjentów z cukrzycą, leczonych irbesartanem niż
otrzymujących placebo. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą z
mikroalbuminurią i prawidłową czynnością nerek, hiperkaliemia (≥ 5,5 mEq/l)
wystąpiła u 29,4% pacjentów w grupie otrzymującej 300 mg irbesartanu i u 22%
pacjentów w grupie otrzymującej placebo. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i
cukrzycą z przewlekłą niewydolnością nerek i jawnym białkomoczem, hiperkaliemia
(≥ 5,5 mEq/l) wystąpiła u 46,3% pacjentów w grupie otrzymującej irbesartan i u
26,3% pacjentów w grupie placebo.

Często: często obserwowano znaczące zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej w osoczu
(1,7%) u pacjentów leczonych irbesartanem. Ani jeden z tych przypadków nie miał
związku ze zidentyfikowanymi klinicznie zaburzeniami mięśniowo-szkieletowymi.
Zmniejszenie stężenia hemoglobiny*, które nie było znaczące klinicznie,
obserwowano u 1,7% nadwrażliwych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i
zaawansowaną chorobą nerek na tle cukrzycowym leczonych irbesartanem.

Dzieci i młodzież
W 3 tygodniowej fazie, prowadzonego metodą podwójnej ślepej próby, randomizowanego badania
klinicznego, obejmującego 318 przypadków nadciśnienia tętniczego u dzieci i młodzieży, w wieku od
### 6. do 16. roku życia, występowały następujące działania niepożądane: ból głowy (7,9%),
niedociśnienie tętnicze (2,2%), zawroty głowy (1,9%), kaszel (0,9%) W 26 tygodniowej otwartej fazie
tego badania, najczęstszymi odchyleniami od normy w zakresie wyników badań laboratoryjnych było
zwiększenie stężenia kreatyniny (6,5%) i zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej u 2% dzieci.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa,
tel.: +48 22 49 21 301, faks: +48 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

Ekspozycja dorosłych pacjentów na dawki do 900 mg/dobę przez 8 tygodni nie ujawniła działania
szkodliwego. Do najbardziej prawdopodobnych objawów, których można spodziewać się po
przedawkowaniu, należy niedociśnienie tętnicze i tachykardia; możliwe jest także wystąpienie
bradykardii po przedawkowaniu. Nie są dostępne specyficzne informacje dotyczące leczenia
przedawkowania produktu leczniczego Irbesartan Aurovitas. Pacjent powinien być dokładnie
obserwowany i należy zastosować leczenie objawowe i podtrzymujące. Sugerowane postępowanie
obejmuje wywołanie wymiotów i (lub) płukanie żołądka. W leczeniu przedawkowania może być
przydatne podanie węgla aktywowanego. Irbesartan nie jest usuwany z organizmu przez hemodializę.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: antagoniści receptora angiotensyny II, produkty proste.
Kod ATC: C09C A04.

Mechanizm działania
Irbesartan jest silnym, aktywnym po podaniu doustnym, selektywnym antagonistą receptora
angiotensyny II (typ AT1). Uważa się, że irbesartan blokuje wszystkie działania angiotensyny II
poprzez receptor AT1, niezależnie od źródła lub drogi syntezy angiotensyny II.
Selektywny antagonizm wobec receptorów angiotensyny II (AT1) powoduje zwiększenie stężenia w
osoczu reniny i angiotensyny II oraz zmniejszenie stężenia aldosteronu. Irbesartan, w dawkach
terapeutycznych, nie wpływa znacząco na stężenie potasu w osoczu. Irbesartan nie hamuje działania
ACE (kinaza-II), enzymu, który wytwarza angiotensynę-II oraz rozkłada bradykininę do nieczynnych
metabolitów. Irbesartan nie wymaga aktywacji metabolicznej do swojej aktywności.

Skuteczność kliniczna

Nadciśnienie tętnicze
Irbesartan obniża ciśnienie tętnicze krwi, wywołując jednocześnie niewielkie zmiany częstości akcji
serca. Podczas podawania raz na dobę istnieje zależność pomiędzy obniżeniem ciśnienia krwi a
dawką, z tendencją do osiągnięcia stężenia w stanie stacjonarnym podczas stosowania dawek
większych niż 300 mg. Dawki 150-300 mg, podawane jeden raz na dobę, obniżają ciśnienie tętnicze
krwi w pozycji stojącej lub siedzącej, mierzone w okresie najmniejszej aktywności dawki (tj. 24
godziny od podania dawki) średnio o 8-13/5-8 mmHg (skurczowe/rozkurczowe) więcej niż w grupie
placebo. Największe obniżenie ciśnienia krwi występuje w ciągu 3-6 godzin od podania irbesartanu, a
działanie obniżające ciśnienie utrzymuje się przez co najmniej 24 godziny. Po upływie 24 godzin,
obniżenie ciśnienia krwi wynosiło 60-70% odpowiedniego maksymalnego obniżenia ciśnienia
rozkurczowego i skurczowego, występującego podczas stosowania zalecanych dawek. Podawanie
dawki 150 mg raz na dobę powodowało podobne działanie w okresie najmniejszej aktywności dawki i
średnio w ciągu 24 godzin, jak podanie tej samej dawki całkowitej w dwóch dawkach na dobę.

Hipotensyjne działanie produktu leczniczego Irbesartan Aurovitas występuje wyraźnie w ciągu 1-2
tygodni, największa skuteczność występuje w ciągu 4-6 tygodni od rozpoczęcia leczenia.
Przeciwnadciśnieniowe działanie produktu utrzymuje się podczas długotrwałego podawania. Po
odstawieniu produktu ciśnienie krwi stopniowo powraca do wartości początkowych. Nie
obserwowano nadciśnienia z odbicia.

Działania obniżające ciśnienie krwi irbesartanu i tiazydowych leków moczopędnych sumują się. U
pacjentów, u których po zastosowaniu irbesartanu w monoterapii nie wystąpiło zadowalające
obniżenie ciśnienia krwi dodanie małej dawki hydrochlorotiazydu (12,5 mg) do irbesartanu raz na
dobę, powoduje dalsze, skorygowane względem placebo, obniżenie ciśnienia mierzonego w okresie

najmniejszej aktywności leku o 7-10/3-6 mm Hg (skurczowe/rozkurczowe).

Skuteczność produktu leczniczego Irbesartan Aurovitas nie zależy od wieku ani płci. Podobnie jednak
jak w przypadku innych leków wpływających na układ renina-angiotensyna, pacjenci z nadciśnieniem
tętniczym należący do rasy czarnej, słabiej odpowiadają na irbesartan stosowany w monoterapii.
Podczas jednoczesnego podawania irbesartanu z hydrochlorotiazydem w małej dawce (np. 12,5 mg na
dobę), u pacjentów rasy czarnej działanie przeciwnadciśnieniowe jest zbliżone do obserwowanego u
pacjentów rasy białej.

Nie stwierdzono klinicznie istotnego wpływu na stężenie kwasu moczowego w surowicy lub jego
wydalanie z moczem.

Dzieci i młodzież
Obniżanie ciśnienia tętniczego krwi po zastosowaniu dawek docelowych irbesartanu dobranych na
poziomie 0,5 mg/kg mc. (mała), 1,5 mg/kg mc. (średnia) i 4,5 mg/kg mc. (duża) było oceniane w
grupie dzieci i młodzieży, w wieku od 6. do 16. roku życia, przez okres trzech tygodni u 318
pacjentów z nadciśnieniem tętniczym lub występującymi czynnikami ryzyka (cukrzyca, wywiad
rodzinny w kierunku nadciśnienia tętniczego). W końcu okresu trzech tygodni średnie obniżenie, w
stosunku do wartości wyjściowej, pierwszorzędowej zmiennej skuteczności, skurczowego ciśnienia
tętniczego krwi w pozycji siedzącej (ang. seated systolic blood pressure, SeSBP), mierzonego w
okresie najmniejszej aktywności dawki, wynosiło 11,7 mmHg (dla dawki małej), 9,3 mmHg (dla
dawki średniej), 13,2 mmHg (dla dawki dużej). Istotna różnica pomiędzy poszczególnymi dawkami
nie była widoczna. Uśredniona zmiana rozkurczowego ciśnienia tętniczego krwi w pozycji siedzącej
(ang. seated diastolic blood pressure, SeDBP), mierzonego w okresie najmniejszej aktywności dawki,
wynosiła: 3,8 mmHg (dla dawki małej), 3,2 mmHg (dla dawki średniej), 5,6 mmHg (dla dawki dużej).
W ciągu następnych dwóch tygodni, pacjenci, na zasadzie randomizacji, zostali ponownie włączeni
albo do grupy otrzymującej lek albo placebo. U pacjentów otrzymujących placebo obserwowano
zwiększenie SeSBP i SeDBP o 2,4 oraz 2,0 mmHg w porównaniu do zmian, odpowiednio, o +0,1
oraz -0,3 mmHg u pacjentów z grup otrzymujących wszystkie trzy dawki irbesartanu (patrz punkt
4.2).

Nadciśnienie tętnicze i cukrzyca typu 2 ze współistniejącą chorobą nerek
„Badanie Irbesartanu w Nefropatii Cukrzycowej” (ang. Irbesartan Diabetic Nephropathy Trial,
IDNT) pokazuje, że irbesartan spowalnia postęp choroby nerek u pacjentów z przewlekłą
niewydolnością nerek i jawną proteinurią. IDNT było podwójnie ślepym, kontrolowanym badaniem,
oceniającym zachorowalność i śmiertelność, w którym porównywano produkt leczniczy Irbesartan
Aurovitas, amlodypinę i placebo. U 1 715 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, z cukrzycą typu 2,
proteinurią ≥ 900 mg/dobę i stężeniem kreatyniny w surowicy w zakresie 1,0-3,0 mg/dl, badano
długotrwały wpływ (średnio 2,6 roku) produktu leczniczego Irbesartan Aurovitas na postęp choroby
nerek i śmiertelność, niezależnie od przyczyny. Pacjentom stopniowo zwiększano dawkę produktu
leczniczego Irbesartan Aurovitas od 75 mg do dawki podtrzymującej 300 mg, dawkę amlodypiny od
2,5 mg do 10 mg lub podawano placebo, jako tolerowane. Pacjenci ze wszystkich leczonych grup
otrzymywali typowo od 2 do 4 leków przeciwnadciśnieniowych (np. leki moczopędne, betaadrenolityki, alfa-adrenolityki) w celu osiągnięcia docelowego ciśnienia tętniczego krwi ≤ 135/85
mmHg lub zmniejszenia ciśnienia skurczowego o 10 mmHg, w przypadku gdy początkowe ciśnienie
skurczowe wynosiło > 160 mmHg. U sześćdziesięciu procent (60%) pacjentów z grupy placebo
uzyskano te docelowe wartości ciśnienia tętniczego krwi, natomiast ten odsetek wyniósł 76% - u
pacjentów otrzymujących irbesartan i 78% w grupie amlodypiny. Irbesartan znacząco zmniejszał
względne ryzyko wystąpienia pierwotnego złożonego punktu końcowego, na który się składały:
podwojenia stężenia kreatyniny w surowicy, końcowe stadium choroby nerek lub śmiertelność,
niezależnie od jej przyczyny. U około 33% pacjentów z grupy otrzymującej irbesartan wystąpił
powyższy pierwotny złożony punkt końcowy, w porównaniu z 39% w grupie placebo i 41% w grupie
amlodypiny [względne zmniejszenie ryzyka o 20% w porównaniu z placebo (p = 0,024) i o 23% w
porównaniu z amlodypiną (p = 0,006)]. Podczas analizowania poszczególnych składowych
pierwotnego złożonego punktu końcowego, nie stwierdzono wpływu na ogólną śmiertelność,

zaobserwowano pozytywną tendencję w zmniejszeniu wystąpienia końcowego stadium choroby nerek
oraz znamienne zmniejszenie przypadków występowania podwojonego stężenia kreatyniny w
surowicy.

Podgrupy pacjentów zgodne pod względem płci, rasy, wieku, czasu trwania cukrzycy, początkowych
wartości ciśnienia tętniczego krwi, stężenia kreatyniny w surowicy i stopnia wydalania albumin z
moczem były oceniane pod kątem skuteczności leczenia. W podgrupach kobiet i pacjentów rasy
czarnej, które stanowiły odpowiednio 32% i 26% ogólnej populacji biorącej udział w badaniu nie
stwierdzono korzystnego wpływu na nerki, chociaż przedział ufności nie wyklucza tego. W
przypadku drugorzędowego punktu końcowego, obejmującego śmiertelne i nie kończące się zgonem
zdarzenia sercowo-naczyniowe, nie było różnic pomiędzy trzema grupami w ogólnej populacji,
chociaż obserwowano zwiększenie częstości występowania nie kończących się zgonem zawałów
mięśnia sercowego u kobiet i zmniejszenie częstości nie kończących się zgonem zawałów mięśnia
sercowego u mężczyzn w grupie leczonej irbesartanem w porównaniu do grupy, w której
podstawowym postępowaniem było podawanie placebo. Zwiększenie częstości występowania nie
kończących się śmiercią zawałów mięśnia sercowego i udarów obserwowano u kobiet otrzymujących
jako podstawowe leczenie irbesartan w porównaniu do pacjentów, u których podstawowym leczeniem
była amlodypina, podczas gdy częstość hospitalizacji z powodu niewydolności serca zmniejszyła się
w ogólnej populacji. Jednakże nie ustalono odpowiedniego wyjaśnienia tych danych u kobiet.

Badanie kliniczne „Wpływ Irbesartanu na Mikroalbuminurię u Pacjentów z Nadciśnieniem Tętniczym
i Cukrzycą typu 2” (ang. Effects of Irbesartan on Microalbuminuria in Hypertensive Patients with
type 2 Diabetes Mellitus, IRMA 2) pokazuje, że irbesartan w dawce 300 mg opóźnia wystąpienie
jawnej proteinurii u pacjentów z mikroalbuminurią. IRMA 2 było badaniem kontrolowanym placebo,
z użyciem podwójnie ślepej próby, oceniającym zachorowalność u 590 pacjentów z cukrzycą typu 2,
mikroalbuminurią (30-300 mg/dobę) i prawidłową czynnością nerek (stężenie kreatyniny w surowicy
krwi ≤ 1,5 mg/dl u mężczyzn i < 1,1 mg/dl u kobiet). W badaniu oceniano długotrwały wpływ (2 lata)
produktu leczniczego Irbesartan Aurovitas na progresję zaburzeń nerkowych prowadzących do
wystąpienia klinicznej (jawnej) proteinurii (wydalanie albumin z moczem (UAER) > 300 mg/dobę i
zwiększenia UAER o co najmniej 30% w stosunku do wartości początkowych). Wartość docelowego
ciśnienia tętniczego krwi ustalono na ≤ 135/85 mmHg. Pacjenci, jeżeli zachodziła taka konieczność,
otrzymywali dodatkowe leki przeciwnadciśnieniowe (z wyłączeniem inhibitorów ACE, antagonistów
receptora angiotensyny II i antagonistów kanału wapniowego pochodnych dihydropirydyny) w celu
osiągnięcia docelowego ciśnienia tętniczego krwi. Podczas gdy we wszystkich leczonych grupach
uzyskano podobne wartości ciśnienia tętniczego krwi, u kilku osobników w grupie otrzymującej
irbesartan w dawce 300 mg (5,2%), w porównaniu do grupy placebo (14,9%) lub grupy otrzymującej
irbesartan w dawce 150 mg (9,7%) osiągnęło punkt końcowy jawnej proteinurii, wykazując względne
zmniejszenie ryzyka 70% w porównaniu z placebo (p = 0,0004) dla większej dawki. Podczas trzech
pierwszych miesięcy leczenia nie obserwowano towarzyszącej poprawy w szybkości filtracji
kłębuszkowej (ang. glomerular filtration rate, GFR). Zwolnienie progresji prowadzącej do klinicznej
proteinurii było widoczne po trzech miesiącach i utrzymywało się przez okres ponad 2 lat. Regresja
do normoalbuminurii (< 30 mg/dobę) występowała częściej w grupie otrzymującej irbesartan w
dawce 300 mg (34%) niż w grupie placebo (21%).

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA)
Dwa duże randomizowane, kontrolowane badania kliniczne ONTARGET (ang. ONgoing
Telmistartan Alone and in combination with Ramipril Global Endpoint Trial) i VA NEPHRON-D
(ang. The Veterans Affairs Nefropathy in Diabetes) badały jednoczesne zastosowanie inhibitora ACE
z antagonistami receptora angiotensyny II. Badanie ONTARGET było przeprowadzone z udziałem
pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, chorobami naczyń mózgowych w wywiadzie
lub cukrzycą typu 2 z towarzyszącymi, udowodnionymi uszkodzeniami narządów docelowych.

Badanie VA NEPHRON-D było przeprowadzone z udziałem pacjentów z cukrzycą typu 2 oraz z
nefropatią cukrzycową. Badania te wykazały brak istotnego korzystnego wpływu na parametry
nerkowe i (lub) wyniki w zakresie chorobowości oraz śmiertelności sercowo-naczyniowej, podczas

gdy zaobserwowano zwiększone ryzyko hiperkaliemii, ostrego uszkodzenia nerek i (lub)
niedociśnienia, w porównaniu z monoterapią. Ze względu na podobieństwa w zakresie właściwości
farmakodynamicznych tych leków, przytoczone wyniki również mają znaczenie w przypadku innych
inhibitorów ACE oraz antagonistów receptora angiotensyny II. Dlatego też u pacjentów z nefropatią
cukrzycową nie należy jednocześnie stosować inhibitorów ACE oraz antagonistów receptora
angiotensyny II.

Badanie ALTITUDE (ang. Aliskiren Trial in Type 2 Diabetes Using Cardiovascular and Renal
Disease Endpoints) było zaprojektowane w celu zbadania korzyści z dodania aliskirenu do
standardowego leczenia inhibitorem ACE lub antagonistą receptora angiotensyny II u pacjentów z
cukrzycą typu 2 i przewlekłą chorobą nerek oraz/lub z chorobą układu sercowo-naczyniowego.
Badanie zostało przedwcześnie przerwane z powodu zwiększonego ryzyka działań niepożądanych.
Zgony sercowo-naczyniowe i udary mózgu występowały częściej w grupie otrzymującej aliskiren w
odniesieniu do grupy placebo. W grupie otrzymującej aliskiren odnotowano również częstsze
występowanie zdarzeń niepożądanych, w tym ciężkich zdarzeń niepożądanych (hiperkaliemia,
niedociśnienie i niewydolność nerek) względem grupy placebo.

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie
Irbesartan dobrze wchłania się po podaniu doustnym: jego bezwzględną dostępność biologiczną
określono w badaniach klinicznych na około 60-80%. Jednoczesne spożywanie pokarmu nie wpływa
znacząco na biodostępność irbesartanu.

Dystrybucja
Wiązanie z białkami osocza wynosi około 96%, z nieistotnym wiązaniem z elementami
morfotycznymi krwi. Objętość dystrybucji wynosi 53-93 litry.

Biotransformacja
Po doustnym lub dożylnym podaniu irbesartanu znakowanego 14C, 80-85% radioaktywności
stwierdzanej w osoczu krwi krążącej przypadało na nie zmieniony irbesartan. Irbesartan jest
metabolizowany w wątrobie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym i utlenianie. Głównym jego
metabolitem krążącym we krwi jest glukuronid irbesartanu (około 6%). Badania in vitro wskazują, że
irbesartan jest głównie utleniany przez enzym CYP2C9 cytochromu P450; izoenzym CYP3A4 ma
nieistotny wpływ.

Liniowość i nieliniowość
Farmakokinetyka irbesartanu jest liniowa i proporcjonalna do dawki w zakresie dawek od 10 do
600 mg. W dawkach większych niż 600 mg (dwukrotność maksymalnej zalecanej dawki)
obserwowano proporcjonalne, ale mniejsze zwiększenie wchłaniania po doustnym podaniu;
mechanizm tego zjawiska jest nieznany. Maksymalne stężenie w osoczu jest osiągane po upływie 1,5-
2 godzin po podaniu doustnym. Klirens całkowity i klirens nerkowy wynoszą odpowiednio 157-176 i
3-3,5 ml/min. Okres półtrwania w fazie eliminacji irbesartanu wynosi 11-15 godzin. Stężenie w
osoczu w stanie stacjonarnym jest osiągane w ciągu 3 dni od rozpoczęcia podawania raz na dobę.
Podczas wielokrotnego podawania, raz na dobę obserwuje się ograniczoną (< 20%) kumulację w
osoczu. W badaniu obserwowano nieco większe stężenia irbesartanu w osoczu u pacjentów płci
żeńskiej z nadciśnieniem tętniczym. Jednakże nie było różnic w okresie półtrwania i kumulacji
irbesartanu. U pacjentów płci żeńskiej nie jest konieczne dostosowanie dawkowania. Wartości AUC i
Cmax irbesartanu były również nieco większe u osobników w podeszłym wieku (≥ 65 lat), niż u
osobników młodych (18-40 lat). Jednocześnie okres półtrwania w fazie eliminacji był nieznacząco
zmieniony. Nie jest konieczne dostosowanie dawkowania u osób w podeszłym wieku.

Eliminacja
Irbesartan i jego metabolity są wydalane zarówno z żółcią jak i przez nerki. Zarówno po doustnym jak
i dożylnym (iv.) podaniu irbesartanu znakowanego 14C, około 20% radioaktywności jest odzyskiwane

w moczu, a reszta w kale. Mniej niż 2% dawki jest wydalane w moczu jako nie zmieniony irbesartan.

Dzieci i młodzież
Farmakokinetyka irbesartanu była oceniana u 23 dzieci z nadciśnieniem tętniczym, po podaniu
pojedynczej i wielokrotnym podaniu dawek dobowych irbesartanu (2 mg/kg mc.), do maksymalnej
dawki dobowej 150 mg, podawanej przez cztery tygodnie. Spośród tych 23 dzieci ocena 21 mogła
zostać przeprowadzona dla porównania z farmakokinetyką osób dorosłych (dwanaścioro dzieci w
wieku ponad 12 lat, dziewięcioro pomiędzy 6 i 12 rokiem życia). Wyniki wykazały, że Cmax, AUC i
wartości klirensu były porównywalne z tymi obserwowanymi u pacjentów dorosłych, otrzymujących
150 mg irbesartanu na dobę. Po wielokrotnym podaniu, raz na dobę, obserwowano ograniczoną
kumulację irbesartanu w osoczu (18%).

Zaburzenie czynności nerek:
U pacjentów z zaburzoną czynnością nerek lub poddawanych hemodializie, parametry
farmakokinetyczne irbesartanu są nieznacząco zmienione. Irbesartan nie jest usuwany przez
hemodializę.

Zaburzenie czynności wątroby:
U pacjentów z łagodną do umiarkowanej marskością wątroby, parametry farmakokinetyczne
irbesartanu są nieznacząco zmienione. Nie przeprowadzono badań u pacjentów z ciężkim
zaburzeniem czynności wątroby.

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Brak danych wskazujących na toksyczność ogólnoustrojową, jak i narządową irbesartanu w dawkach
istotnych kliniczne. W przedklinicznych badaniach bezpieczeństwa stwierdzono, że duże dawki
irbesartanu (≥ 250 mg/kg/dobę u szczurów i ≥ 100 mg/kg/dobę u makaków) powodowały
zmniejszenie parametrów krwinek czerwonych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt). Bardzo duże
dawki (≥ 500 mg/kg/dobę) irbesartanu powodowały u szczurów i makaków zmiany zwyrodnieniowe
w nerkach (takie jak śródmiąższowe zapalenie nerek, poszerzenie kanalików nerkowych, nacieki z
bazofilów w kanalikach nerkowych, zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu) i uważa
się, że są one wtórne w stosunku do przeciwnadciśnieniowego działania, które powoduje
zmniejszenie przepływu przez nerki. Ponadto, irbesartan powodował rozrost/przerost komórek
aparatu przykłębuszkowego (u szczurów w dawce ≥ 90 mg/kg/dobę, u makaków w dawce ≥ 10
mg/kg/dobę). Wszystkie te zmiany uznano za skutek farmakologicznego działania irbesartanu. Dla
terapeutycznych dawek irbesartanu stosowanych u ludzi, rozrost/przerost komórek aparatu
przykłębuszkowego nerek wydaje się nie mieć żadnego odniesienia.

Nie było dowodów na mutagenność, klastogenność oraz rakotwórczość.

W badaniach na szczurach płci męskiej i żeńskiej nie obserwowano wpływu na płodność oraz
liczebność miotu, nawet po podaniu dawek doustnych irbesartanu powodujących pewne objawy
toksyczności u rodzica (od 50 do 650 mg/kg/dobę), w tym zgon po największych dawkach. Nie
odnotowano znaczącego działania na liczbę ciałek żółtych, implantację zarodka lub żywe płody.
Irbesartan nie miał wpływu na przeżycie, rozwój lub rozmnażanie potomstwa. Badania na
zwierzętach wskazują, że znakowany izotopowo irbesartan jest wykrywany w płodach szczura i
królika. Irbesartan przenika do mleka szczurów w okresie laktacji.

Badania na zwierzętach z irbesartanem wykazały przemijające działanie toksyczne (poszerzenie
miedniczek nerkowych, wodniak moczowodu lub obrzęk podskórny) u szczurzych płodów, które
ustępowało po porodzie. U królików, poronienia lub wczesne resorpcje płodów notowano po dawkach
powodujących znaczącą toksyczność u matek, włącznie ze śmiertelnością. Nie obserwowano
działania teratogennego u szczura i królika.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Celuloza mikrokrystaliczna
Wapnia wodorofosforan dwuwodny
Karboksymetyloskrobia sodowa (typ A)
Hypromeloza (5 cp)
Talk
Polisorbat 80
Krzemionka koloidalna bezwodna
Sodu stearylofumaran

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

3 lata

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Ten produkt leczniczy nie wymaga żadnych specjalnych warunków przechowywania.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Produkt leczniczy jest dostępny w blistrach PVC/PVDC/Aluminium.

Wielkości opakowań: 14, 28 i 56 tabletek.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Wszelkie resztki niewykorzystanego leczniczego produktu lub jego odpady należy usunąć w sposób
zgodny z obowiązującymi przepisami.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Aurovitas Pharma Polska Sp. z o.o.
ul. Sokratesa 13D lokal 27
01-909 Warszawa

### 8. NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

150 mg, pozwolenie nr: 24407
300 mg, pozwolenie nr: 24408

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO
OBROTU I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 2017-11-24
Data ostatniego przedłużenia pozwolenia: 2023-01-20

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

2025-01-22

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.