# Karbis

> Kandesartan cyleksetyl · 32 mg · Tabletki

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Karbis
- **Nazwa powszechna:** Candesartanum cilexetili
- **Substancja czynna:** [Kandesartan cyleksetyl](https://apteka.online/odpowiedniki/candesartanum-cilexetili)
- **Moc:** 32 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** C09CA06
- **Liczba opakowań:** 5
- **Numer pozwolenia:** 63/19
- **Podmiot odpowiedzialny:** InPharm Sp. z o.o.
- **Import równoległy:** Tak
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-dzialajace-na-uklad-renina-angiotensyna/karbis-tabl-32-mg-inpharm
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-dzialajace-na-uklad-renina-angiotensyna/karbis-tabl-32-mg-inpharm.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/41655/parallel-import-files/LEAFLET/public
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/5414/characteristic

## Dostępne opakowania (5)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 30 tabl. | 5909991475505 | Rp | 42,26 zł (dopłata od 12,68 zł) | Bardzo dobrze dostępny (5/5) | — |
| 14 tabl. | 5909991395094 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 28 tabl. | 5909991395100 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 56 tabl. | 5909991395117 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 60 tabl. | 5909991475512 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |

## Leki refundowane

### 30 tabl. — EAN 5909991475505 · cena jedn. 1,41 zł / tabl.

| Wskazanie | Poziom | Cena 100% | Dopłata | Refundacja NFZ | Limit |
|---|---|---|---|---|---|
| We wszystkich zarejestrowanych wskazaniach na dzień wydania decyzji | 30% | 42,26 zł | 12,68 zł | 29,58 zł | 42,26 zł |

**Bezpłatnie z uprawnieniem S (seniorzy 65+) oraz DZ (dzieci i młodzież do 18): 0,00 zł** — lek na wykazie bezpłatnych leków MZ (pełna bezpłatność dla uprawnionego pacjenta, w zakresie wskazań objętych refundacją).

> Ceny urzędowe (maksymalne) z obwieszczenia refundacyjnego MZ 82W. Rzeczywista dopłata zależy od poziomu odpłatności i wskazania na recepcie. Leki ujęte w wykazie bezpłatnych leków MZ są całkowicie bezpłatne (0,00 zł) dla osób z uprawnieniem S (seniorzy 65+) lub DZ (dzieci i młodzież do 18).

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Karbis i w jakim celu się go stosuje?
Lek nosi nazwę Karbis. Substancją czynną leku jest kandesartan cyleksetylu. Należy on do grupy
leków nazywanych antagonistami receptora angiotensyny II. Powoduje on rozluźnianie i rozszerzanie
naczyń krwionośnych. Pomaga to obniżyć ciśnienie krwi. Lek Karbis ułatwia również sercu
pompowanie krwi do wszystkich części ciała.

Lek Karbis stosowany jest:
- w leczeniu wysokiego ciśnienia krwi (nadciśnienia) u dorosłych oraz u dzieci i młodzieży w wieku
od 6 do <18 lat,
- u dorosłych pacjentów w leczeniu niewydolności serca ze zmniejszoną czynnością mięśnia
sercowego, gdy inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE) (ang. Angiotensin Converting Enzyme
Inhibitors, ACEI) nie mogą być stosowane lub jako uzupełnienie terapii inhibitorami ACE, gdy
objawy niewydolności serca utrzymują się pomimo leczenia, a nie można zastosować leków z
grupy antagonistów receptora mineralokortykoidowego (ang. Mineralocorticoid Receptor
Antagonist, MRA). (Inhibitory ACE oraz MRA są lekami stosowanymi w leczeniu niewydolności
serca).

### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Karbis

Kiedy nie stosować leku Karbis:
- jeśli pacjent ma uczulenie na kandesartan cyleksetylu lub którykolwiek z pozostałych składników
tego leku (wymienionych w punkcie 6),
- w ciąży powyżej 3 miesiąca (należy również unikać leku Karbis we wczesnej ciąży – patrz punkt
„Ciąża i karmienie piersią”),
- w przypadku ciężkiej choroby wątroby lub niedrożności dróg żółciowych (utrudnienie odpływu
żółci z pęcherzyka żółciowego),
- u dzieci w wieku poniżej 1 roku,
- jeśli pacjent ma cukrzycę lub zaburzenia czynności nerek i jest leczony lekiem obniżającym
ciśnienie krwi zawierającym aliskiren.

W przypadku wątpliwości czy którakolwiek z powyższych sytuacji dotyczy pacjenta, należy
skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą przed zastosowaniem leku Karbis.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem stosowania leku Karbis należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą:
- jeśli występują zaburzenia dotyczące serca, wątroby lub nerek lub prowadzona jest dializoterapia,
- jeśli przeprowadzono niedawno zabieg przeszczepienia nerki,
- jeśli występują lub występowały nasilone wymioty lub biegunka,
- jeśli występuje choroba nadnerczy nazywana zespołem Conna (hiperaldosteronizm pierwotny),
- jeśli występuje niskie ciśnienie krwi,
- jeśli kiedykolwiek wystąpił udar,
- należy koniecznie powiadomić lekarza o ciąży, podejrzeniu lub planowaniu ciąży. Nie zaleca się
stosowania leku Karbis we wczesnej ciąży. Nie wolno przyjmować leku Karbis powyżej 3 miesiąca
ciąży, ponieważ stosowany w tym okresie ciąży może on poważnie zaszkodzić dziecku (patrz
punkt „Ciąża i karmienie piersią”),
- jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z poniższych leków stosowanych w leczeniu wysokiego
ciśnienia krwi:
- inhibitor ACE (np. enalapryl, lizynopryl, ramipryl), zwłaszcza jeśli pacjent ma zaburzenia
czynności nerek związane z cukrzycą,
- aliskiren,
- jeśli pacjent przyjmuje inhibitor ACE jednocześnie z lekiem należącym do grupy leków znanych
jako antagoniści receptorów mineralokortykoidowych (MRA). Te leki są stosowane w leczeniu
niewydolności serca (patrz „Lek Karbis a inne leki”).

Lekarz prowadzący może monitorować czynność nerek, ciśnienie krwi oraz stężenie elektrolitów (np.
potasu) we krwi w regularnych odstępach czasu.

Patrz także informacje pod nagłówkiem „Kiedy nie stosować leku Karbis:”.

Lekarz może zalecić częstsze kontrole i wykonywanie badań, jeśli jakikolwiek powyższy punkt
dotyczy pacjenta.

Jeśli pacjent będzie poddawany zabiegowi chirurgicznemu, powinien poinformować lekarza lub
stomatologa o przyjmowaniu leku Karbis. Jest to spowodowane tym, iż lek Karbis, w skojarzeniu z
niektórymi środkami znieczulającymi, może powodować obniżenie ciśnienia tętniczego.

Dzieci i młodzież
Stosowanie leku Karbis zostało przebadane u dzieci. W celu uzyskania dalszych informacji należy
porozmawiać ze swoim lekarzem. Leku Karbis nie wolno podawać dzieciom w wieku poniżej 1 roku
ze względu na potencjalne zagrożenie dla rozwoju nerek.

Lek Karbis a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować.
Lek Karbis może wpływać na działanie innych leków, a inne leki mogą wywierać wpływ na lek
Karbis. Jeśli pacjent stosuje niektóre leki, lekarz może okresowo zalecać przeprowadzanie badań krwi.
Szczególnie należy poinformować lekarza, jeśli pacjent stosuje następujące leki:
- inne leki obniżające ciśnienie tętnicze, w tym beta-adrenolityki, diazoksyd i inhibitory ACE, takie
jak enalapryl, kaptopryl, lizynopryl lub ramipryl,
- niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), takie jak ibuprofen, naproksen, diklofenak, celekoksyb
lub etorykoksyb (leki łagodzące ból i stan zapalny),
- kwas acetylosalicylowy (w dawce większej niż 3 g na dobę) (lek łagodzący ból i stan zapalny),
- suplementy potasu, substytuty soli kuchennej zawierające potas (leki zwiększające stężenie potasu
we krwi),
- heparyna (lek rozrzedzający krew),
- leki moczopędne,

- lit (lek stosowany w leczeniu zaburzeń psychicznych).

Lekarz prowadzący być może będzie musiał zmienić dawkę i (lub) zastosować inne środki
ostrożności:
- jeśli pacjent przyjmuje inhibitor ACE lub aliskiren (patrz także informacje pod nagłówkiem „Kiedy
nie stosować leku Karbis:” oraz „Ostrzeżenia i środki ostrożności”),
- jeśli pacjent przyjmuje inhibitor ACE jednocześnie z pewnymi lekami stosowanymi w leczeniu
niewydolności serca, znanymi jako antagoniści receptorów mineralokortykoidowych (MRA) (np.
spironolakton, eplerenon).

Lek Karbis z jedzeniem, piciem i alkoholem
Lek Karbis można przyjmować w czasie posiłków lub niezależnie od posiłków.
Podczas stosowania leku Karbis należy skonsultować się z lekarzem, jeśli planowane jest spożycie
alkoholu. Lek Karbis może powodować omdlenie lub zawroty głowy.

Ciąża i karmienie piersią
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.

Ciąża
Należy poinformować lekarza o podejrzeniu (lub planowaniu) ciąży. Lekarz zazwyczaj zaleci
przerwanie stosowania leku Karbis przed planowaną ciążą lub natychmiast po potwierdzeniu ciąży
oraz zaleci przyjmowanie innego leku zamiast leku Karbis. Nie zaleca się stosowania leku Karbis we
wczesnym okresie ciąży i nie wolno go stosować po 3 miesiącu ciąży, ponieważ stosowany w tym
okresie może poważnie zaszkodzić dziecku.

Karmienie piersią
Należy poinformować lekarza o karmieniu piersią lub zamiarze karmienia piersią. Nie zaleca się
przyjmowania leku Karbis podczas karmienia piersią, zwłaszcza w przypadku karmienia piersią
noworodka lub wcześniaka. Lekarz może zalecić stosowanie innego leku.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Podczas stosowania leku Karbis niektórzy pacjenci mogą odczuwać zmęczenie i zawroty głowy. Jeśli
wystąpią takie objawy, nie należy prowadzić pojazdów, używać narzędzi ani obsługiwać maszyn.

Lek Karbis zawiera laktozę jednowodną, która jest rodzajem cukru
Jeżeli pacjent został poinformowany przez lekarza, że stwierdzono u niego nietolerancję niektórych
cukrów, powinien on skontaktować się z lekarzem zanim zacznie stosować ten lek.

### 3. Jak stosować lek Karbis?
Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty. W razie wątpliwości
należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty. Ważne jest, aby przyjmować lek Karbis codziennie.

Lek Karbis dostępny jest w następujących dawkach: 8 mg, 16 mg, 32 mg.

Lek Karbis można przyjmować w trakcie posiłków lub niezależnie od posiłków. Tabletkę należy
połykać popijając wodą. Tabletki należy przyjmować codziennie o zbliżonej porze. Pomoże to
pacjentowi pamiętać o przyjęciu dawki. Tabletkę można podzielić na równe dawki.

Wysokie ciśnienie krwi
Zalecana dawka kandesartanu to 8 mg raz na dobę. Lekarz może zwiększyć dawkę do 16 mg raz na
dobę, a następnie do 32 mg raz na dobę, w zależności od reakcji na leczenie.
Lekarz może zalecić mniejszą dawkę początkową w przypadku niektórych pacjentów, np. pacjentów z
zaburzeniami dotyczącymi wątroby, nerek, pacjentów, którzy utracili dużą ilość płynów, np. z powodu
wymiotów, biegunki lub stosowania leków moczopędnych.

U niektórych pacjentów rasy czarnej reakcja na leczenie może być słabsza, jeśli lek Karbis stosowany
jest w monoterapii. Konieczne wówczas może być zastosowanie większych dawek.

Stosowanie u dzieci i młodzieży z wysokim ciśnieniem tętniczym krwi

Dzieci w wieku od 6 do <18 lat:
Zalecana dawka początkowa wynosi 4 mg raz na dobę.
Pacjenci o masie ciała <50 kg: u niektórych pacjentów z niewystarczającą kontrolą ciśnienia
tętniczego lekarz może postanowić o zwiększeniu dawki leku do maksymalnie 8 mg raz na dobę.
Pacjenci o masie ciała ≥50 kg: u niektórych pacjentów z niewystarczającą kontrolą ciśnienia
tętniczego lekarz może postanowić o zwiększeniu dawki leku do 8 mg raz na dobę oraz do 16 mg raz
na dobę.

Niewydolność serca u dorosłych
Zalecana dawka początkowa kandesartanu to 4 mg raz na dobę. Lekarz może zwiększyć dawkę przez
jej podwojenie, w odstępach co najmniej 2-tygodniowych, do 32 mg raz na dobę. Lek Karbis może
być przyjmowany z innymi lekami stosowanymi w leczeniu niewydolności serca, a lekarz zadecyduje,
jaka terapia jest najbardziej odpowiednia dla pacjenta.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Karbis
W przypadku zażycia większej dawki leku Karbis niż zalecana, należy natychmiast skontaktować się z
lekarzem lub farmaceutą.

Pominięcie zastosowania leku Karbis
Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki. Należy przyjąć kolejną
dawkę o zwykłej porze.

Przerwanie stosowania leku Karbis
Przerwanie przyjmowania leku może prowadzić do ponownego wzrostu ciśnienia. Nie należy
przerywać stosowania leku, o ile nie zaleci tego lekarz.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się
do lekarza lub farmaceuty.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.
Ważne jest, aby pacjent wiedział o możliwości ich wystąpienia.
Należy natychmiast przerwać stosowanie leku Karbis i zwrócić się po pomoc medyczną, jeśli u
pacjenta wystąpi którakolwiek z poniższych reakcji alergicznych:
- trudności z oddychaniem, z obrzękiem twarzy, warg, języka i (lub) gardła lub bez obrzęku,
- obrzęk twarzy, warg, języka i (lub) gardła, który może powodować trudności w połykaniu,
- nasilony świąd skóry (z uniesionymi wykwitami).

Lek Karbis może powodować zmniejszenie liczby krwinek białych. Może to być przyczyną
zmniejszenia odporności na zakażenia, dlatego u pacjenta może wystąpić zmęczenie, zakażenie i
gorączka. Jeśli wystąpią takie objawy, należy skontaktować się z lekarzem. Lekarz może okresowo
zalecać przeprowadzanie badań krwi, aby sprawdzić, czy lek Karbis powoduje jakiekolwiek
zaburzenia dotyczące krwi (agranulocytoza).

Inne możliwe działania niepożądane to:

Częste działania niepożądane (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 pacjentów):
- Zawroty głowy/uczucie wirowania
- Ból głowy
- Zakażenie dróg oddechowych

- Niskie ciśnienie tętnicze. Może to powodować omdlenie lub zawroty głowy.
- Zmiany w wynikach badań krwi:
- zwiększenie stężenia potasu we krwi, szczególnie jeśli u pacjenta występują zaburzenia
dotyczące nerek lub niewydolność serca. W przypadku znacznego zwiększenia stężenia może
wystąpić zmęczenie, osłabienie, nieregularna czynność serca lub uczucie mrowienia.
- Wpływ na czynność nerek, szczególnie w przypadku istniejących zaburzeń dotyczących nerek lub
niewydolności serca. W bardzo rzadkich przypadkach wystąpić może niewydolność nerek.

Bardzo rzadkie działania niepożądane (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 000 pacjentów):
- Obrzęk twarzy, warg, języka i (lub) gardła
- Zmniejszenie liczby krwinek czerwonych lub białych. Może wystąpić zmęczenie, zakażenie lub
gorączka.
- Wysypka skórna, pokrzywka
- Świąd
- Ból pleców, ból stawów i mięśni
- Zmiany w czynności wątroby, w tym zapalenie wątroby. Może wystąpić zmęczenie, zażółcenie
skóry i oczu oraz objawy grypopodobne.
- Kaszel
- Nudności
- Zmiany w wynikach badań krwi:
- zmniejszenie stężenia sodu we krwi. W przypadku znacznego zmniejszenia stężenia może
wystąpić osłabienie, brak energii lub kurcze mięśni.

Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):
- Biegunka.

Działania niepożądane u dzieci leczonych z powodu wysokiego ciśnienia tętniczego krwi wydają się
być podobne do tych obserwowanych u pacjentów dorosłych, ale występują częściej. Bardzo często
występuje u dzieci zapalenie gardła, często występują katar, gorączka i przyspieszony rytm serca
jednak nie zaobserwowano tych działań u dorosłych.

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać
bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych
Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych,
Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309,
strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl.

Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Karbis?
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności umieszczonego na opakowaniu. Termin
ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Karbis
- Substancją czynną leku jest kandesartan cyleksetylu. Każda tabletka zawiera 32 mg kandesartanu
cyleksetylu.
- Pozostałe składniki to: laktoza jednowodna, skrobia kukurydziana, makrogol 8000,
hydroksypropyloceluloza, karmeloza wapniowa, magnezu stearynian i żelaza tlenek czerwony
(E 172).

Jak wygląda lek Karbis i co zawiera opakowanie
Tabletki 32 mg są jasnoróżowe, okrągłe, lekko dwuwypukłe ze ściętymi brzegami i z rowkiem
podziału po jednej stronie, o średnicy 9 mm.
Tabletkę można podzielić na równe dawki.

Opakowania: 14, 28, 30, 56 lub 60 tabletek w blistrach, w tekturowym pudełku.

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji należy zwrócić się do podmiotu
odpowiedzialnego lub importera równoległego.

Podmiot odpowiedzialny w Republice Czeskiej, kraju eksportu:
KRKA, d.d., Novo mesto, Šmarješka cesta 6, 8501 Novo mesto, Słowenia

Wytwórca:
KRKA, d.d., Novo mesto, Šmarješka cesta 6, 8501 Novo mesto, Słowenia
TAD Pharma GmbH, Heinz-Lohmann-Str. 5, 27472 Cuxhaven, Niemcy

Importer równoległy:
InPharm Sp. z o.o.
ul. Strumykowa 28/11
03-138 Warszawa

Przepakowano w:
Pharma Innovations Sp. z o.o.
ul. Jagiellońska 76
03-301 Warszawa

InPharm Sp. z o.o. Services sp. k.
ul. Chełmżyńska 249
04-458 Warszawa

Numer pozwolenia w Republice Czeskiej, kraju eksportu: 58/567/11-C
Numer pozwolenia na import równoległy: 63/19

Data zatwierdzenia ulotki: 05.02.2024

[Informacja o zastrzeżonym znaku towarowym]

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Karbis, 8 mg, tabletki
Karbis, 16 mg, tabletki
Karbis, 32 mg, tabletki

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka zawiera 8 mg, 16 mg lub 32 mg kandesartanu cyleksetylu (Candesartanum cilexetili).

Substancja pomocnicza znanym działaniu:
8 mg, tabletki 16 mg, tabletki 32 mg, tabletki
Laktoza 84,93 mg 77,33 mg 154,66 mg

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka

8 mg: jasnoróżowe, okrągłe, lekko obustronnie wypukłe tabletki o średnicy 7 mm, ze ściętymi
brzegami i z linią podziału po jednej stronie;
16 mg: jasnoróżowe, okrągłe, lekko obustronnie wypukłe tabletki o średnicy 7 mm, ze ściętymi
brzegami i z linią podziału po jednej stronie;
32 mg: jasnoróżowe, okrągłe, lekko obustronnie wypukłe tabletki o średnicy 9 mm, ze ściętymi
brzegami i z linią podziału po jednej stronie.

Tabletki można podzielić na równe dawki.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Produkt leczniczy Karbis wskazany jest w:
- leczeniu nadciśnienia tętniczego pierwotnego u dorosłych,
- leczeniu nadciśnienia tętniczego u dzieci i młodzieży w wieku od 6 do <18 lat,
- leczeniu dorosłych pacjentów z niewydolnością serca i zaburzoną czynnością skurczową lewej
komory (frakcja wyrzutowa lewej komory ≤40%), gdy inhibitory ACE nie są tolerowane lub
jako lek dodany do inhibitora ACE u pacjentów z utrzymującymi się objawami niewydolności
serca, pomimo optymalnej terapii, wówczas gdy antagoniści receptora mineralokortykoidowego
nie są tolerowani (patrz punkty 4.2, 4.4, 4.5 i 5.1).

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie w nadciśnieniu tętniczym
Zalecana dawka początkowa i zwykle stosowana dawka podtrzymująca wynosi 8 mg raz na dobę.
Najlepsze działanie przeciwnadciśnieniowe uzyskuje się w ciągu 4 tygodni od rozpoczęcia leczenia.
U pacjentów, u których ciśnienie tętnicze nie jest odpowiednio kontrolowane, dawkę można
zwiększyć do 16 mg raz na dobę i maksymalnie do 32 mg raz na dobę. Schemat leczenia należy
ustalać indywidualnie, w zależności od reakcji pacjenta na leczenie.

Produkt leczniczy Karbis może być podawany jednocześnie z innymi lekami
przeciwnadciśnieniowymi (patrz punkty 4.3, 4.4, 4.5 i 5.1). Wykazano, że dodatkowe zastosowanie
hydrochlorotiazydu spowodowało addytywne działanie przeciwnadciśnieniowe podczas stosowania
różnych dawek produktu leczniczego Karbis.

Pacjenci w podeszłym wieku
Nie ma konieczności dostosowania dawki początkowej u pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci ze zmniejszeniem objętości wewnątrznaczyniowej
U pacjentów z ryzykiem niedociśnienia, takich jak pacjenci ze zmniejszeniem objętości
wewnątrznaczyniowej, można rozważyć zastosowanie dawki początkowej 4 mg (patrz punkt 4.4).

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek
U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, w tym u pacjentów poddawanych hemodializie, dawka
początkowa wynosi 4 mg. Dawkę należy dostosować zależnie od reakcji pacjenta na leczenie. Dane
dotyczące stosowania produktu u pacjentów z bardzo ciężką lub schyłkową niewydolnością nerek
(klirens kreatyniny <15 ml/min) są ograniczone (patrz punkt 4.4).

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby
U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby zalecana dawka
początkowa wynosi 4 mg raz na dobę. Dawka może być zmieniana zależnie od reakcji pacjenta na
leczenie. Produkt leczniczy Karbis jest przeciwwskazany do stosowania u pacjentów z ciężkimi
zaburzeniami czynności wątroby i (lub) cholestazą (patrz punkty 4.3 i 5.2).

Pacjenci rasy czarnej
Działanie przeciwnadciśnieniowe kandesartanu jest słabsze u pacjentów rasy czarnej niż u pacjentów
innych ras. W związku z tym u tych pacjentów częściej może być konieczne zwiększenie dawki
produktu leczniczego Karbis i zastosowania leczenia skojarzonego dla uzyskania kontroli ciśnienia
tętniczego (patrz punkt 5.1).

Dzieci i młodzież

Dzieci i młodzież w wieku od 6 do <18 lat
Zalecana dawka początkowa wynosi 4 mg raz na dobę.

- Pacjenci o masie ciała <50 kg: u pacjentów z niewystarczającą kontrolą ciśnienia tętniczego
krwi dawkę można zwiększyć do maksymalnie 8 mg raz na dobę.
- Pacjenci o masie ciała ≥50 kg: u pacjentów z niewystarczającą kontrolą ciśnienia tętniczego
krwi dawkę można zwiększyć do 8 mg raz na dobę, a następnie do 16 mg raz na dobę, o ile jest
to wskazane (patrz punkt 5.1).

Stosowanie dawek przekraczających 32 mg nie było badane u dzieci i młodzieży.

Większość spośród efektów przeciwnadciśnieniowego działania leku uzyskuje się w ciągu 4 tygodni.

U dzieci z możliwością zmniejszenia objętości krwi krążącej (np. u pacjentów leczonych lekami
moczopędnymi, szczególnie u tych z zaburzeniami czynności nerek), leczenie produktem leczniczym
Karbis powinno być wdrażane pod ścisłym nadzorem lekarskim oraz należy rozważyć zastosowanie
mniejszej dawki początkowej niż ogólna dawka początkowa podana powyżej (patrz punkt 4.4).
Badania dotyczące stosowania produktu leczniczego Karbis u dzieci ze wskaźnikiem przesączania
kłębuszkowego mniejszym niż 30 ml/min/1,73 m2 nie były prowadzone (patrz punkt 4.4).

Dzieci i młodzież rasy czarnej
Działanie przeciwnadciśnieniowe kandesartanu jest słabsze u pacjentów rasy czarnej niż u pacjentów
innych ras (patrz punkt 5.1).

Dzieci w wieku od poniżej 1. roku życia do <6 lat

- Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku u dzieci w wieku od 1 do <6 lat nie zostały
określone. Aktualnie dostępne dane opisano w punkcie 5.1, lecz nie można sformułować
żadnych zaleceń dotyczących dawkowania.
- Stosowanie produktu leczniczego Karbis u dzieci w wieku poniżej 1. roku życia jest
przeciwwskazane (patrz punkt 4.3).

Dawkowanie w niewydolności serca

Zalecana dawka początkowa produktu leczniczego Karbis wynosi 4 mg raz na dobę. Zwiększanie
dawki do docelowej dawki 32 mg raz na dobę (dawka maksymalna) lub do największej dawki
tolerowanej przez pacjenta może być dokonywane przez podwajanie dotychczasowej dawki w
odstępach przynajmniej 2-tygodniowych (patrz punkt 4.4). Ocena stanu pacjenta z niewydolnością
serca powinna zawsze zawierać ocenę czynności nerek, w tym kontrolę stężenia kreatyniny i potasu w
surowicy. Produkt leczniczy Karbis może być podawany jednocześnie z innym lekami stosowanymi w
leczeniu niewydolności serca, w tym z inhibitorami ACE, beta-adrenolitykami, lekami moczopędnymi
oraz glikozydami naparstnicy lub ze skojarzeniem tych produktów leczniczych. Produkt leczniczy
Karbis może być podawany w skojarzeniu z inhibitorem ACE pacjentom z utrzymującymi się
objawami niewydolności serca, pomimo zastosowania optymalnej, standardowej terapii niewydolności
serca, wówczas gdy antagoniści receptora mineralokortykoidowego nie są tolerowani. Jednoczesne
stosowanie inhibitora ACE, leku moczopędnego oszczędzającego potas oraz produktu leczniczego
Karbis nie jest zalecane i może być brane pod uwagę jedynie po wnikliwej ocenie korzyści i ryzyka
(patrz punkty 4.4, 4.8 i 5.1).

Szczególne grupy pacjentów
Nie ma konieczności zmiany dawki początkowej u pacjentów w podeszłym wieku lub u pacjentów ze
zmniejszeniem objętości wewnątrznaczyniowej, zaburzeniami czynności nerek lub z łagodnymi do
umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby.

Populacja pediatryczna
Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania produktu leczniczego Karbis u dzieci i
młodzieży w wieku poniżej 18 lat w leczeniu niewydolności serca. Brak dostępnych danych.

Sposób podawania

Podanie doustne
Produkt leczniczy Karbis należy przyjmować raz na dobę, w czasie posiłków lub niezależnie od
posiłków. Pokarm nie wpływa na biodostępność kandesartanu.

#### 4.3 Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w
punkcie 6.1
Drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6).
Ciężkie zaburzenia czynności wątroby i (lub) zastój żółci (cholestaza).
Dzieci poniżej 1. roku życia (patrz punkt 5.3).
Jednoczesne stosowanie produktu leczniczego Karbis z produktami zawierającymi aliskiren jest
przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek (współczynnik filtracji
kłębuszkowej, GFR <60 ml/min/1,73 m2) (patrz punkty 4.5 i 5.1).

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Zaburzenia czynności nerek
Podobnie jak w przypadku innych leków hamujących aktywność układu renina-angiotensynaaldosteron, u pacjentów wrażliwych przyjmujących produkt leczniczy Karbis można spodziewać się
wystąpienia zmian w czynności nerek.

Podczas stosowania produktu leczniczego Karbis u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i
niewydolnością nerek zaleca się okresowe badanie stężenia potasu i kreatyniny w surowicy krwi.
Dane dotyczące stosowania produktu u pacjentów z bardzo ciężką lub schyłkową niewydolnością
nerek (klirens kreatyniny <15 ml/min) są ograniczone. W tej grupie pacjentów ustalanie dawki
produktu leczniczego Karbis powinno być ostrożne i połączone z dokładną kontrolą ciśnienia
tętniczego.

Ocena stanu pacjentów z niewydolnością serca powinna obejmować okresowe badania czynności
nerek, zwłaszcza u osób powyżej 75 roku życia oraz u osób z zaburzoną czynnością nerek. W trakcie
ustalania dawki produktu leczniczego Karbis zalecane jest kontrolowanie stężenia potasu i kreatyniny.
Badania kliniczne dotyczące niewydolności serca nie obejmowały pacjentów ze stężeniem kreatyniny
w surowicy krwi >265 μmol/l (>3 mg/dl).

Stosowanie u dzieci, w tym u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek
Badania dotyczące stosowania produktu leczniczego Karbis u dzieci ze wskaźnikiem przesączania
kłębuszkowego mniejszym niż 30 ml/min/1,73 m2 nie były prowadzone (patrz punkt 4.2).

Jednoczesne leczenie inhibitorem ACE w niewydolności serca
Ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza niedociśnienia, hiperkaliemii oraz pogorszenia czynności
nerek (w tym ostra niewydolność nerek) może się zwiększyć, gdy Karbis jest stosowany jednocześnie
z inhibitorem ACE. Terapia trójskładnikowa inhibitorem ACE, antagonistą receptora
mineralokortykoidowego i kandesartanu również nie jest zalecana. Stosowanie tych skojarzeń
powinno odbywać się pod nadzorem specjalisty, a czynność nerek, stężenie elektrolitów oraz ciśnienie
krwi pacjenta powinny być ściśle monitorowane. Nie należy jednocześnie stosować inhibitorów ACE
oraz antagonistów receptora angiotensyny II u pacjentów z nefropatią cukrzycową.

Hemodializa
U pacjentów dializowanych blokada receptora AT1 może wywołać znaczne zmiany ciśnienia
tętniczego, ponieważ mają oni zmniejszoną objętość osocza i zwiększoną aktywność układu reninaangiotensyna-aldosteron. W związku z tym u pacjentów hemodializowanych dawkę produktu
leczniczego Karbis należy dobierać ostrożnie i w połączeniu z dokładną kontrolą ciśnienia tętniczego.

Zwężenie tętnicy nerkowej
Leki wpływające na układ renina-angiotensyna-aldosteron, w tym antagoniści receptora angiotensyny
II (ang. AIIRAs), mogą zwiększać stężenie mocznika i kreatyniny w surowicy krwi u pacjentów z
obustronnym zwężeniem tętnicy nerkowej lub zwężeniem tętnicy jedynej nerki.

Przeszczepienie nerki
Brak danych dotyczących stosowania produktu leczniczego Karbis u pacjentów po przeszczepie nerki.

Niedociśnienie tętnicze
Podczas stosowania produktu leczniczego Karbis u pacjentów z niewydolnością serca może wystąpić
niedociśnienie tętnicze. Niedociśnienie może także wystąpić u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym
ze zmniejszoną objętością wewnątrznaczyniową na przykład u pacjentów przyjmujących duże dawki
leków moczopędnych. W tej grupie pacjentów należy zachować ostrożność podczas rozpoczynania
leczenia oraz podjąć próbę wyrównania hipowolemii.

U dzieci z możliwością zmniejszenia objętości krwi krążącej (np. u pacjentów leczonych lekami
moczopędnymi, szczególnie u tych z zaburzeniami czynności nerek), leczenie produktem leczniczym
Karbis powinno być wdrażane pod ścisłym nadzorem lekarskim oraz należy rozważyć zastosowanie
mniejszej dawki początkowej (patrz punkt 4.2).

Znieczulenie i zabiegi chirurgiczne
U pacjentów leczonych antagonistami angiotensyny II podczas znieczulenia i zabiegów
chirurgicznych może dojść do niedociśnienia tętniczego spowodowanego zahamowaniem układu
renina-angiotensyna. Bardzo rzadko niedociśnienie tętnicze może być ciężkie i może być konieczne
podanie dożylne płynów i (lub) leków zwiększających ciśnienie tętnicze.

Zwężenie zastawki aortalnej i mitralnej (kardiomiopatia przerostowa z zawężeniem drogi odpływu z
lewej komory)
Podobnie jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia, należy zachować szczególną
ostrożność u pacjentów z hemodynamicznie istotnym zwężeniem zastawki aortalnej lub mitralnej, lub
z kardiomiopatią przerostową z zawężeniem drogi odpływu.

Hiperaldosteronizm pierwotny
Pacjenci z hiperaldosteronizmem pierwotnym na ogół nie reagują na leczenie lekami
przeciwnadciśnieniowymi działającymi poprzez hamowanie układu renina-angiotensyna-aldosteron.
W związku z tym nie zaleca się stosowania produktu leczniczego Karbis w tej grupie pacjentów.

Hiperkaliemia
Jednoczesne podawanie produktu leczniczego Karbis razem z lekami moczopędnymi oszczędzającymi
potas, suplementami potasu, substytutami soli zawierającymi potas lub innymi lekami, które mogą
zwiększać stężenie potasu (np. heparyna, kotrimoksazol znany również jako
trimetoprym/sulfametoksazol) może powodować zwiększenie stężenia potasu w surowicy krwi u
pacjentów z nadciśnieniem tętniczym. Należy kontrolować stężenie potasu w surowicy.
U pacjentów z niewydolnością serca przyjmujących produkt leczniczy Karbis może wystąpić
hiperkaliemia. Dlatego w tej grupie pacjentów zalecana jest okresowa kontrola stężenia potasu w
surowicy. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, leków moczopędnych oszczędzających potas
(np. spironolakton) i produktu leczniczego Karbis nie jest zalecane i może być rozważone jedynie po
dokładnej ocenie potencjalnych korzyści i ryzyka.

Ciąża
Nie należy rozpoczynać leczenia AIIRAs podczas ciąży. O ile kontynuacja leczenia AIIRAs nie jest
konieczna, u pacjentek planujących ciążę należy zastosować leczenie przeciwnadciśnieniowe o
ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania w ciąży. Po rozpoznaniu ciąży należy natychmiast
przerwać leczenie AIIRAs oraz, jeżeli jest to wskazane, zastosować alternatywną metodę leczenia
(patrz punkty 4.3 i 4.6).

U pacjentek po pierwszej miesiączce należy regularnie oceniać możliwość zajścia w ciążę. Konieczne
jest przekazanie pacjentce odpowiednich informacji i (lub) podjęcie odpowiednich działań w celu
zapobiegania ekspozycji na lek podczas ciąży (patrz punkty 4.3 i 4.6).

Ogólne
U pacjentów, u których napięcie naczyń oraz czynność nerek zależą w znacznej mierze od aktywności
układu renina-angiotensyna-aldosteron (np. u pacjentów z ciężką zastoinową niewydolnością serca lub
z chorobą nerek, w tym również zwężeniem tętnicy nerkowej), leczenie innymi lekami wpływającymi
na ten układ prowadziło do ciężkiego niedociśnienia, azotemii, skąpomoczu lub, rzadziej, do ciężkiej
niewydolności nerek. Nie można wykluczyć wystąpienia podobnych objawów podczas leczenia
antagonistami receptora angiotensyny II. Nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego podczas
stosowania leków przeciwnadciśnieniowych u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub chorobą
naczyniową mózgu może spowodować zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu.
Działanie przeciwnadciśnieniowe kandesartanu może być nasilone podczas jednoczesnego stosowania
z innym lekiem obniżającym ciśnienie zarówno, jeśli lek był zalecony do leczenia nadciśnienia lub w
innym wskazaniu.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) (ang. Renin-AngiotensinAldosterone-system, RAAS)
Istnieją dowody, iż jednoczesne stosowanie inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE), (ang.
Angiotensin Converting Enzyme Inhibitors, ACEi) antagonistów receptora angiotensyny II (ang.
Angiotensin Receptor Blockers, ARB) lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii
oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). W związku z tym nie zaleca się
podwójnego blokowania układu RAA poprzez jednoczesne zastosowanie inhibitorów ACE,
antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu (patrz punkty 4.5 i 5.1).

Jeśli zastosowanie podwójnej blokady układu RAA jest absolutnie konieczne, powinno być
prowadzone wyłącznie pod nadzorem specjalisty, a parametry życiowe pacjenta, takie jak: czynność
nerek, stężenie elektrolitów oraz ciśnienie krwi powinny być ściśle monitorowane.
U pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE oraz
antagonistów receptora angiotensyny II.

Obrzęk naczynioruchowy jelit
U pacjentów leczonych antagonistami receptora angiotensyny II, w tym kandesartan, notowano
występowanie obrzęku naczynioruchowego jelit (patrz punkt 4.8). U tych pacjentów występowały ból
brzucha, nudności, wymioty i biegunka. Objawy ustąpiły po przerwaniu leczenia antagonistami
receptora angiotensyny II. Jeśli u pacjenta zostanie rozpoznany obrzęk naczynioruchowy jelit, należy
przerwać stosowanie kandesartanu i rozpocząć odpowiednią obserwację do czasu całkowitego
ustąpienia objawów.

Produkt leczniczy Karbis zawiera laktozę jednowodną.
Pacjenci z wrodzoną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania
glukozy-galaktozy nie powinni przyjmować tego produktu.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

W klinicznych badaniach farmakokinetyki uwzględniono następujące substancje: hydrochlorotiazyd,
warfarynę, digoksynę, doustne środki antykoncepcyjne (tj. etynyloestradiol/lewonorgestrel),
glibenklamid, nifedypinę i enalapryl. Nie zaobserwowano klinicznie istotnych interakcji
farmakokinetycznych z innymi lekami.

Jednoczesne podawanie leków moczopędnych oszczędzających potas, suplementów potasu,
substytutów soli kuchennej zawierających potas lub innych leków, które mogą zwiększyć stężenie
potasu (np. heparyna) może prowadzić do zwiększenia stężenia potasu w surowicy krwi. Należy
kontrolować stężenie potasu w surowicy krwi (patrz punkt 4.4).

Podczas jednoczesnego podawania soli litu i inhibitorów ACE obserwowano przemijające
zwiększenie stężenia litu w surowicy krwi i nasilenie jego toksyczności. Podobne działanie może
wystąpić przy jednoczesnym podawaniu z AIIRAs. Jednoczesne stosowanie z preparatami litu nie jest
zalecane, jednak jeśli jest niezbędne, zalecana jest regularna kontrola stężenia litu w surowicy.

Jeżeli równocześnie z AIIRAs stosowane są niesteroidowe leki przeciwzapalne
(NLPZ) (tj. selektywne inhibitory COX-2, kwas acetylosalicylowy w dawce >3g na dobę
i nieselektywne niesteroidowe leki przeciwzapalne) może wystąpić osłabienie działania
przeciwnadciśnieniowego.

Podobnie jak w przypadku inhibitorów ACE, jednoczesne stosowanie AIIRAs i niesteroidowych
leków przeciwzapalnych może zwiększać ryzyko pogorszenia czynności nerek, w tym ciężkiej
niewydolności nerek, oraz prowadzić do zwiększenia stężenia potasu w surowicy krwi, zwłaszcza u
pacjentów z wcześniej stwierdzonymi zaburzeniami czynności nerek. Skojarzenie to należy stosować
ostrożnie, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku. Pacjenta należy odpowiednio nawodnić i
rozważyć kontrolowanie czynności nerek po rozpoczęciu leczenia skojarzonego i następnie okresowo.

Dane badania klinicznego wykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron
(RAA) w wyniku jednoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, antagonistów receptora
angiotensyny II lub aliskirenu jest związana z większą częstością występowania zdarzeń
niepożądanych, takich jak: niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym
ostra niewydolność nerek) w porównaniu z zastosowaniem leku z grupy antagonistów układu RAA w
monoterapii (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.1).

Dzieci i młodzież
Badania dotyczące interakcji były prowadzone jedynie u pacjentów dorosłych.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża

Stosowanie AIIRAs w pierwszym trymestrze ciąży nie jest zalecane (patrz punkt 4.4). W czasie
drugiego i trzeciego trymestru ciąży stosowanie AIIRAs jest przeciwwskazane (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Dane epidemiologiczne dotyczące działania teratogennego po narażeniu na inhibitory ACE podczas
pierwszego trymestru ciąży nie były rozstrzygające; jednakże nie można wykluczyć niewielkiego
wzrostu ryzyka. Brak kontrolowanych danych epidemiologicznych dotyczących ryzyka związanego ze
stosowaniem AIIRAs, jednakże podobne ryzyko może być związane z tą klasą leków. O ile
kontynuacja leczenia AIIRA nie jest konieczna, u pacjentek planujących ciążę należy zastosować
leczenie przeciwnadciśnieniowe o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania w okresie ciąży. Po
stwierdzeniu ciąży należy natychmiast przerwać leczenie AIIRAs oraz, jeżeli jest to wskazane,
rozpocząć stosowanie alternatywnej metody leczenia.

Wiadomo, że stosowanie AIIRA podczas drugiego i trzeciego trymestru ciąży ma toksyczny wpływ na
rozwój płodu (pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki) oraz
noworodka (niewydolność nerek, niedociśnienie, hiperkaliemia) (patrz punkt 5.3).
W przypadku, gdy ekspozycja na AIIRAs miała miejsce od drugiego trymestru ciąży, zaleca się
wykonanie badania ultrasonograficznego czaszki i czynności nerek płodu.
Dzieci, których matki przyjmowały AIIRAs podczas ciąży, powinny być poddane dokładnej
obserwacji za względu na możliwość wystąpienia niedociśnienia (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Karmienie piersią
Ze względu na brak danych dotyczących stosowania kandesartanu podczas karmienia piersią, nie
zaleca się jego stosowania w tym okresie. Korzystna będzie zmiana leczenia na alternatywne o lepiej
ustalonym profilu bezpieczeństwa podczas karmienia piersią, szczególnie podczas karmienia
noworodków lub wcześniaków.

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu produktu leczniczego Karbis na zdolność
prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Jednakże należy wziąć pod uwagę możliwość
wystąpienia zawrotów głowy i zmęczenia podczas stosowania produktu leczniczego Karbis.

#### 4.8 Działania niepożądane

Leczenie nadciśnienia tętniczego

W kontrolowanych badaniach klinicznych działania niepożądane były łagodne i przemijające. Nie
wykazano związku między wielkością dawki lub wiekiem pacjenta a występowaniem działań
niepożądanych. Rezygnacja z leczenia z powodu działań niepożądanych była niemal równie częsta
przy podawaniu kandesartanu cyleksetylu (3,1%) jak i przy podawaniu placebo (3,2%).

W analizie zbiorczej danych uzyskanych z badań klinicznych z udziałem pacjentów z nadciśnieniem
tętniczym, działania niepożądane związane z kandesartanem cyleksetylu były zdefiniowane na
podstawie częstości występowania o co najmniej 1% większej niż częstość występowania działań
niepożądanych po zastosowaniu placebo. Na bazie tej definicji, najczęściej występującymi działaniami
niepożądanymi były zawroty głowy, ból głowy i zakażenia układu oddechowego.

Częstość występowania działań niepożądanych określono następująco:
- bardzo często (≥1/10),
- często (≥1/100 do <1/10),
- niezbyt często (≥1/1000 do <1/100),
- rzadko (≥1/10 000 do <1/1000),
- bardzo rzadko (< 1/10 000),

- częstość nieznana (częstość występowania nie może być określona na podstawie dostępnych
danych).

Klasyfikacja układów i
narządów
Częstość Działania niepożądane

Zakażenia i zarażenia
pasożytnicze
Często Zakażenia układu oddechowego

Zaburzenia krwi i układu
chłonnego
Bardzo rzadko Leukopenia, neutropenia i agranulocytoza

Zaburzenia metabolizmu
i odżywiania
Bardzo rzadko Hiperkaliemia, hiponatremia

Zaburzenia układu nerwowego Często Zawroty głowy/zawroty głowy pochodzenia
błędnikowego, ból głowy
Zaburzenia układu oddechowego,
klatki piersiowej i śródpiersia
Bardzo rzadko Kaszel

Zaburzenia żołądka i jelit Bardzo rzadko Nudności, obrzęk naczynioruchowy jelit
Częstość
nieznana
Biegunka

Zaburzenia wątroby i dróg
żółciowy
Bardzo rzadko Zwiększenie aktywności enzymów
wątrobowych, zaburzenie czynności wątroby
lub zapalenie wątroby
Zaburzenia skóry i tkanki
podskórnej
Bardzo rzadko Obrzęk naczynioruchowy, wysypka,
pokrzywka, świąd
Zaburzenia mięśniowoszkieletowe i tkanki łącznej
Bardzo rzadko Ból pleców, ból stawów, ból mięśni

Zaburzenia nerek i dróg
moczowych
Bardzo rzadko Zaburzenia czynności nerek, w tym
niewydolność nerek u wrażliwych pacjentów
(patrz punkt 4.4)

Badania diagnostyczne
Nie stwierdzono klinicznie znaczącego wpływu kandesartanu cyleksetylu na wyniki rutynowych
badań laboratoryjnych. Podobnie jak w przypadku innych inhibitorów układu renina-angiotensynaaldosteron zaobserwowano niewielkie zmniejszenie stężenia hemoglobiny. U pacjentów leczonych
kandesartanem cyleksetylu zwykle nie ma konieczności wykonywania rutynowo badań
diagnostycznych Jednak u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek zalecane jest przeprowadzanie
okresowych kontroli stężenia potasu i kreatyniny w surowicy krwi.

Dzieci i młodzież
Bezpieczeństwo stosowania kandesartanu cyleksetylu kontrolowano u 255 dzieci i młodzieży z
nadciśnieniem tętniczym w wieku od 6 do <18 lat, w 4-tygodniowym klinicznym badaniu
skuteczności oraz w 1-rocznym badaniu otwartym (patrz punkt 5.1). W obrębie niemal wszystkich
układów i narządów częstość występowania zdarzeń niepożądanych u dzieci mieści się w zakresie
często/niezbyt często. Podczas gdy charakter i ciężkość/nasilenie zdarzeń niepożądanych są podobne
do obserwowanych u pacjentów dorosłych (patrz tabela poniżej), częstości występowania wszystkich
zdarzeń niepożądanych są wyższe u dzieci i młodzieży, szczególnie w odniesieniu do:

- Ból głowy, uczucie zawrotu głowy, zakażenia górnych dróg oddechowych występują „bardzo
często” (≥1/10) u dzieci a „często” (≥1/100 do <1/10) u dorosłych.
- Kaszel występuje „bardzo często” (≥1/10 osób) u dzieci a „bardzo rzadko” (<1/10 000) u
dorosłych.
- Wysypka występuje „często” (≥1/100 do <1/10) u dzieci a „bardzo rzadko” (<1/10 000) u
dorosłych.
- Hiperkaliemia, hiponatremia oraz nieprawidłowa czynność wątroby występują „niezbyt często”
(≥1/1 000 do <1/100) u dzieci a „bardzo rzadko” (<1/10 000) u dorosłych.
- Niemiarowość zatokowa, zapalenie nosogardła, gorączka występują „często” (≥1/100 do <1/10)
a ból jamy ustnej i gardła występują „bardzo często” (≥1/10) u dzieci ale nie były zgłaszana u

osób dorosłych. Jednakże, jest to zjawisko przejściowe i bardzo powszechnie występujące u
dzieci.
Ogólny profil bezpieczeństwa kandesartanu cyleksetylu u dzieci i młodzieży nie różni się istotnie od
profilu bezpieczeństwa u pacjentów dorosłych.

Leczenie niewydolności serca
Profil działań niepożądanych kandesartanu cyleksetylu u dorosłych pacjentów z niewydolnością serca
był zgodny z farmakologicznymi właściwościami leku oraz stanem zdrowia pacjentów. W programie
klinicznym CHARM, w którym porównywano działanie kandesartanu cyleksetylu w dawkach do 32
mg (n = 3,803) i działanie placebo (n = 3,796), 21,0% pacjentów z grupy przyjmującej kandesartan
cyleksetylu i 16,1% pacjentów z grupy przyjmującej placebo przerwało leczenie z powodu działań
niepożądanych. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi były hiperkaliemia,
niedociśnienie i zaburzenia czynności nerek. Te działania były częstsze u pacjentów w wieku powyżej
70 lat, u pacjentów z cukrzycą lub u pacjentów, którzy przyjmowali inne leki wpływające na układ
renina-angiotensyna-aldosteron, szczególnie inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE) i (lub)
spironolakton.

Poniższa tabela przedstawia działania niepożądane obserwowane w trakcie badań klinicznych i po
wprowadzeniu leku do obrotu.

Klasyfikacja układów i
narządów
Częstość Działania niepożądane

Zaburzenia krwi i układu
chłonnego
Bardzo rzadko Leukopenia, neutropenia i agranulocytoza

Zaburzenia metabolizmu i
odżywiania
Często Hiperkaliemia
Bardzo rzadko Hiponatremia
Zaburzenia układu nerwowego Bardzo rzadko Zawroty głowy, ból głowy
Zaburzenia naczyniowe Często Niedociśnienie tętnicze
Zaburzenia układu
oddechowego, klatki piersiowej
i śródpiersia

Bardzo rzadko Kaszel

Zaburzenia żołądka i jelit Bardzo rzadko Nudności, obrzęk naczynioruchowy jelit
Częstość
nieznana
Biegunka

Zaburzenia wątroby i dróg
żółciowy
Bardzo rzadko Zwiększenie aktywności enzymów
wątrobowych, zaburzenie czynności wątroby
lub zapalenie wątroby
Zaburzenia skóry i tkanki
podskórnej
Bardzo rzadko Obrzęk naczynioruchowy, wysypka,
pokrzywka, świąd
Zaburzenia mięśniowoszkieletowe i tkanki łącznej
Bardzo rzadko Ból pleców, ból stawów, ból mięśni

Zaburzenia nerek i dróg
moczowych
Często Zaburzenia czynności nerek, w tym
niewydolność nerek u wrażliwych pacjentów
(patrz punkt 4.4)

Badania diagnostyczne
Hiperkaliemia i zaburzenia czynności nerek to działania niepożądane występujące często u pacjentów
stosujących produkt leczniczy Karbis w leczeniu niewydolności serca. Zalecana jest okresowa
kontrola stężenia kreatyniny i potasu w surowicy krwi (patrz punkt 4.4).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych:

Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

Objawy
Na podstawie danych farmakologicznych za główne objawy przedawkowania można uznać
niedociśnienie tętnicze i zawroty głowy. W pojedynczych przypadkach przedawkowania (do 672 mg
kandesartanu cyleksetylu) powrót pacjentów do zdrowia odbywał się bez powikłań.

Postępowanie po przedawkowaniu
W razie wystąpienia objawów niedociśnienia tętniczego, należy rozpocząć leczenie objawowe i
monitorować parametry czynności życiowych. Należy ułożyć pacjenta na plecach, z nogami
uniesionymi. Jeżeli nie następuje poprawa, należy zwiększyć objętość osocza przez podanie, na
przykład, 0,9% roztworu soli fizjologicznej. Jeżeli te środki okażą się niewystarczające, można podać
leki sympatykomimetyczne.

Kandesartanu nie można usunąć za pomocą hemodializy.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Antagoniści receptora angiotensyny II; Kod ACT: C09CA06.

Mechanizm działania
Angiotensyna II jest głównym hormonem układu renina-angiotensyna-aldosteron działającym na
naczynia i ma istotne znaczenie w patofizjologii nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca oraz
innych chorób układu sercowo-naczyniowego. Odgrywa też istotną rolę w patogenezie przerostu
i uszkodzeń narządów. Najważniejsze działania fizjologiczne angiotensyny II, takie jak skurcz naczyń,
pobudzanie wydzielania aldosteronu, regulacja równowagi wodno-elektrolitowej oraz stymulacja
wzrostu komórek odbywają się za pośrednictwem receptora typu 1 (AT1).

Działanie farmakodynamiczne
Kandesartan cyleksetylu jest prolekiem przeznaczonym do stosowania doustnego. Jest szybko
przekształcany do substancji czynnej, kandesartanu, na drodze hydrolizy estru, podczas wchłaniania
z przewodu pokarmowego. Kandesartan jest AIIRA, działającym wybiórczo na receptory AT1, o
silnym wiązaniu z receptorem i powolną dysocjacją z tego połączenia. Kandesartan nie ma aktywności
agonistycznej.

Kandesartan nie zmniejsza aktywności konwertazy angiotensyny (ACE), która przekształca
angiotensynę I w angiotensynę II i powoduje rozpad bradykininy. Ponieważ kandesartan nie ma
wpływu na ACE, nie nasila on też działania bradykininy i substancji P. W kontrolowanych badaniach
klinicznych, podczas których porównywano kandesartan z inhibitorami ACE, występowanie kaszlu
było rzadsze u pacjentów przyjmujących kandesartan cyleksetylu. Kandesartan nie blokuje ani nie
wiąże się z innymi receptorami hormonów lub kanałami jonowymi o dużym znaczeniu w regulacji
krążenia. Działanie antagonistyczne na receptory angiotensyny II (AT1) wywołuje zależne od dawki
zwiększenie stężenia reniny, angiotensyny I i angiotensyny II w osoczu oraz zmniejszenie stężenia
aldosteronu w osoczu.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

Nadciśnienie tętnicze

Kandesartan stosowany w nadciśnieniu tętniczym, powoduje zależne od dawki długotrwałe obniżenie
ciśnienia tętniczego. Działanie przeciwnadciśnieniowe jest wynikiem zmniejszenia całkowitego oporu
naczyniowego bez odruchowego przyspieszenia rytmu serca. Po zażyciu pierwszej dawki nie dochodzi
do znacznego lub nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego, nie ma też ,,efektu z odbicia” po
zakończeniu leczenia.

Po podaniu pojedynczej dawki kandesartanu cyleksetylu, działanie przeciwnadciśnieniowe występuje
zazwyczaj w ciągu 2 godzin. Podczas długotrwałego leczenia pełne działanie przeciwnadciśnieniowe
następuje zazwyczaj, niezależnie od przyjmowanej dawki, w ciągu czterech tygodni i utrzymuje się w
czasie długotrwałego stosowania leku. Zgodnie z wynikami metaanalizy, średnie zwiększenie
skuteczności leczenia po zwiększeniu dawki z 16 mg do 32 mg raz na dobę było nieznaczne. Biorąc
pod uwagę występowanie różnic międzyosobniczych, u niektórych pacjentów można spodziewać się
większej skuteczności po zwiększeniu dawki. Kandesartan cyleksetylu podawany raz na dobę
zapewnia skuteczne obniżenie ciśnienia tętniczego krwi, utrzymujące się przez ponad 24 godziny;
między kolejnymi dawkami występuje niewielka różnica między maksymalnym i minimalnym
działaniem leku. Działanie przeciwnadciśnieniowe i tolerancja kandesartanu i losartanu były
porównywane w dwóch randomizowanych badaniach, przeprowadzonych metodą podwójnie ślepej
próby, z udziałem 1268 pacjentów z łagodnym do umiarkowanego nadciśnieniem tętniczym.
Obniżenie ciśnienia tętniczego (skurczowego/rozkurczowego) tuż przed przyjęciem kolejnej dawki
leku wynosiło 13,1/10,5 mmHg w przypadku stosowania kandesartanu cyleksetylu w dawce 32 mg raz
na dobę i 10,0/8,7 mmHg w przypadku stosowania losartanu potasu w dawce 100 mg raz na dobę
(różnica w obniżeniu ciśnienia wyniosła 3,1/1,8 mmHg, p<0,0001/p<0,0001).

W przypadku stosowania kandesartanu cyleksetylu razem z hydrochlorotiazydem wpływ tych leków
na obniżenie ciśnienia sumuje się. Zwiększone działanie przeciwnadciśnieniowe było obserwowane
również, kiedy kanedasartan cyleksetylu podawany był w skojarzeniu z amlodypiną lub felodypiną.

Działanie przeciwnadciśnieniowe leków hamujących układ renina-angiotensyna-aldosteron u
pacjentów rasy czarnej (populacja ze zwykle mniejszą aktywnością reninową osocza) jest słabsze niż
u pacjentów innych ras. Dotyczy to również kandesartanu. W nierandomizowanym badaniu
klinicznym z udziałem 5165 pacjentów z podwyższonym ciśnieniem rozkurczowym, obniżenie
ciśnienia tętniczego podczas leczenia kandesartanem było znacząco mniejsze u pacjentów rasy czarnej
niż u pacjentów innych ras (odpowiednio 14,4/10,3 mmHg i 19,0/12,7 mmHg, p<0,0001/p<0,0001).

Kandesartan zwiększa przepływ krwi w nerkach, przy czym nie wpływa na współczynnik
przesączania kłębuszkowego. Powoduje natomiast zmniejszenie nerkowego oporu naczyniowego oraz
frakcji filtracyjnej. W 3-miesięcznym badaniu klinicznym prowadzonym u pacjentów z nadciśnieniem
tętniczym i cukrzycą typu II z mikroalbuminurią wykazano, że w trakcie leczenia nadciśnienia
tętniczego kandesartanem cyleksetylu, zmniejsza się wydalanie albumin z moczem (stosunek albumin
do klirensu kreatyniny, średnio 30%, 95% przedział ufności 15-42%). Obecnie brak danych
dotyczących wpływu kandesartanu na rozwój nefropatii cukrzycowej.

W randomizowanym badaniu klinicznym SCOPE (Study on COgnition and Prognosis in the Elderly),
w którym brało udział 4937 pacjentów w podeszłym wieku (od 70 do 89 lat, 21% pacjentów w wieku
powyżej 80 lat) z lekkim do umiarkowanego nadciśnieniem tętniczym, badano wpływ kandesartanu
cyleksetylu stosowanego raz na dobę w dawkach 8 mg do 16 mg (średnio 12 mg), na chorobowość i
umieralność z powodu chorób sercowo-naczyniowych. Pacjenci otrzymywali kandesartan cyleksetylu
lub placebo oraz dodatkowo, jeżeli było to konieczne, inne leki przeciwnadciśnieniowe. W grupie
pacjentów zażywających kandesartan ciśnienie tętnicze obniżyło się ze 166/90 do 145/80 mmHg,
natomiast w grupie kontrolnej ze 167/90 do 149/82 mmHg. W pierwszorzędowym punkcie końcowym
badania, którym były ciężkie zdarzenia sercowo-naczyniowe (śmierć w wyniku chorób sercowonaczyniowych, udar mózgu i zawał serca niezakończone zgonem pacjenta), nie wykazano istotnej
statystycznie różnicy. W grupie pacjentów zażywających kandesartan odnotowano 26,7 zdarzenia na
1000 pacjentolat, natomiast w grupie kontrolnej - 30 zdarzeń na 1000 pacjentolat (ryzyko względne
0,89, 95% CI 0,75 do 1,06, p = 0,19).

Dzieci i młodzież - nadciśnienie tętnicze

Działania przeciwnadciśnieniowe kandesartanu były oceniane u dzieci z nadciśnieniem tętniczym w
wieku od 1 do <6 lat oraz w wieku od 6 do <17 lat w dwóch randomizowanych, podwójnie
zaślepionych, wieloośrodkowych, 4-tygodniowych badaniach klinicznych mających na celu ustalenie
dawki optymalnej.

U dzieci w wieku od 1 do <6 lat, 93 pacjentów, z których 74% miało chorobę nerek, zostało
zrandomizowanych do otrzymywania doustnej dawki kandesartanu cyleksetylu w zawiesinie
wynoszącej 0,05, 0,20 lub 0,40 mg/kg raz na dobę. Główną metodę analizy stanowiła ocena
nachylenia zmiany ciśnienia tętniczego skurczowego (ang. systolic blood pressure, SBP) w funkcji
dawki. SBP oraz ciśnienie tętnicze rozkurczowe (ang. diastolic blood pressure, DBP) zmniejszyło się
o 6,0/5,2 do 12,0/11,1 mmHg względem wartości wyjściowych w trzech grupach dawkowych
kandesartanu cyleksetylu. Jednakże, jako że w badaniach nie było grupy kontrolnej pacjentów
przyjmujących placebo, rzeczywista wielkość wpływu leku na ciśnienie tętnicze pozostaje niepewna,
co sprawia, że dokonanie wiążącej oceny równowagi korzyści/ryzyka w tej grupie wiekowej jest
trudne.

U dzieci w wieku od 6 do <17 lat, 240 pacjentów zostało zrandomizowanych do otrzymywania
placebo albo małej, średniej lub dużej dawki kandesartanu cyleksetylu w proporcjach 1: 2: 2: 2.
U dzieci o masie ciała <50 kg, dawki kandesartanu cyleksetylu wynosiły 2, 8 lub 16 mg raz na dobę.
0U dzieci o masie ciała >50 kg, dawki kandesartanu cyleksetylu wynosiły 4, 16 lub 32 mg raz na
dobę. Kandesartan w dawkach analizowanych łącznie zmniejszał ciśnienie tętnicze skurczowe w
pozycji siedzącej (SiSBP) o 10,2 mmHg (P<0,0001) oraz ciśnienie tętnicze rozkurczowe w pozycji
siedzącej (SiDBP) (P=0,0029) o 6,6 mmHg, względem wartości wyjściowych. W grupie pacjentów
przyjmujących placebo również obserwowano zmniejszenie SiSBP o 3,7 mmHg (p=0,0074) oraz
zmniejszenie SiDBP o 1,80 mmHg (p=0,0992) względem wartości wyjściowych. Pomimo znacznego
efektu placebo wszystkie poszczególne dawki kandesartanu (oraz wszystkie dawki połączone)
wykazywały znamienną wyższość względem placebo. Maksymalna odpowiedź polegająca na
zmniejszeniu ciśnienia krwi u dzieci o masie ciała poniżej oraz powyżej 50 kg była osiągana
odpowiednio przy stosowaniu dawek 8 mg oraz 16 mg, a powyżej tych dawek odpowiedź osiągała
plateau. Spośród pacjentów włączonych do badań, 47% stanowiły dzieci rasy czarnej oraz 29%
stanowiły dziewczynki; średnia wieku +/– SD wynosiła 12,9 +/– 2,6 lat.

U dzieci w wieku od 6 do <17 lat obserwowano tendencję do mniejszego wpływu leku na ciśnienie
tętnicze krwi u pacjentów rasy czarnej w porównaniu z pacjentami nie należącymi do rasy czarnej.

Niewydolność serca

Badanie CHARM (Candesartan in Heart failure - Assessment of Reduction in Mortality and
morbidity) wykazało, że leczenie kandesartanem cyleksetylu zmniejsza umieralność, konieczność
hospitalizacji z powodu niewydolności serca oraz poprawia stan pacjentów z zaburzoną czynnością
skurczową lewej komory serca.

Badanie CHARM (kontrolowane placebo, przeprowadzone metodą podwójnie ślepej próby)
obejmowało pacjentów z niewydolnością serca stopnia II do IV według klasyfikacji NYHA i składało
się z trzech oddzielnych badań: CHARM-Alternative (n=2028) z udziałem pacjentów nieleczonych
wcześniej inhibitorami konwertazy angiotensyny z powodu ich nietolerancji (głównie z powodu
kaszlu - 72%), u których LVEF była ≤40%; CHARM-Added (n=2548) z udziałem pacjentów
leczonych uprzednio inhibitorami konwertazy angiotensyny, u których LVEF była ≤40%; CHARMPreserved (n=3023) z udziałem pacjentów, u których LVEF była >40%. Pacjenci leczeni optymalnie z
powodu niewydolności serca byli przyporządkowani losowo do grupy otrzymującej placebo lub
kandesartan cyleksetylu (w dawkach zwiększanych stopniowo od 4 mg lub 8 mg do 32 mg raz na
dobę, bądź największej tolerowanej dawki; średnia dawka wynosiła 24 mg) i obserwowani przez
średnio 37,7 miesiąca. Po 6 miesiącach leczenia 89% pacjentów przyjmowało kandesartan
cyleksetylu, w tym 63% w dawce 32 mg.

W badaniu CHARM-Alternative umieralność z powodu chorób układu krążenia lub pierwsza
hospitalizacja z powodu niewydolności serca (oceniane jako złożony punkt końcowy), była znacząco

mniejsza po zastosowaniu kandesartanu w porównaniu z placebo, współczynnik ryzyka (HR) 0,77
(95% CI 0,67-0,89, p<0,001). Odpowiada to zmniejszeniu ryzyka względnego o 23%. 33,0% (95% CI:
30,1-36,0) pacjentów z grupy stosującej kandesartan i 40,0% (95% CI: 37,0-43,1) pacjentów w grupie
z placebo doświadczyło tego punktu końcowego, absolutna różnica wyniosła 7% (95% CI: 11,2-2,8).
W badaniu tym jeden pacjent na 14 leczonych uniknął zgonu lub hospitalizacji z powodu
niewydolności serca. Ogólna umieralność (z jakichkolwiek przyczyn) i pierwsza hospitalizacja z
powodu niewydolności serca (jako złożony punkt końcowy) była także znacząco mniejsza po
zastosowaniu kandesartanu, HR 0,80 (95% CI 0,70-0,92, p=0,001). 36,6% (95% CI: 33,7-39,7)
pacjentów stosujących kandesartan i 42,7% (95% CI: 39,6-45,8) pacjentów z grupy placebo
doświadczyło tego punktu końcowego, absolutna różnica wyniosła 6,0% (95% CI: 10,3-1,8).
Kandesartan wpływał na zmniejszenie obu składowych złożonego punktu końcowego, czyli
umieralności i chorobowości (hospitalizacja z powodu niewydolności serca). W wyniku leczenia
kandesartanem cyleksetylu poprawił się stan pacjentów oceniany według klasyfikacji NYHA (p =
0,008).

W badaniu CHARM-Added umieralność z powodu chorób sercowo-naczyniowych i pierwsza
hospitalizacja z powodu niewydolności serca (oceniane jako złożony punkt końcowy) była znacząco
mniejsza po zastosowaniu kandesartanu w porównaniu z placebo, HR 0,85 (95% CI 0,75-0,96,
p=0,011). Wyniki te odpowiadają zmniejszeniu ryzyka względnego o 15%. 37,9% (95% CI: 35,2-
40,6) pacjentów stosujących kandesartan i 42,3% (95% CI: 39,6-45,1) pacjentów z grupy placebo
doświadczyło tego punktu końcowego, absolutna różnica wyniosła 4,4% (95% CI: 8,2-0,6). W
badaniu tym jeden pacjent na 23 leczonych kandesartanem uniknął zgonu z powodu chorób sercowonaczyniowych lub hospitalizacji z powodu niewydolności serca. Całkowita umieralność (z
jakichkolwiek przyczyn) i pierwsza hospitalizacja z powodu niewydolności serca (jako złożony punkt
końcowy) były również znacząco mniejsze podczas stosowania kandesartanu, HR 0,87 (95% CI 0,78-
0,98, p=0,021). 42,2% (95% CI: 39,5-45,0) pacjentów stosujących kandesartan i 46,1% (95% CI:
43,4-48,9) pacjentów z grupy placebo doświadczyło tego punktu końcowego, absolutna różnica
wyniosła 3,9% (95% CI: 7,8-0,1). Kandesartan wpływał na zmniejszenie obu składowych złożonego
punktu końcowego, czyli umieralności i chorobowości (hospitalizacja z powodu niewydolności serca).
W wyniku leczenia kandesartanem cyleksetylu poprawiał się stan pacjentów oceniany według
klasyfikacji NYHA (p=0,020).

W badaniu CHARM-Preserved umieralność z powodu chorób sercowo-naczyniowych i pierwsza
hospitalizacja z powodu niewydolności serca (oceniane jako złożony punkt końcowy) nie była
statystycznie mniejsza, HR 0,89 (95% CI 0,77-1,03, p=0,118).

Ogólna umieralność nie była znamiennie statystycznie mniejsza w żadnym z poszczególnych badań
CHARM. Jednak ogólna umieralność była oceniana również łącznie w badaniach CHARMAlternative i CHARM-Added, HR 0,88 (95% CI 0,79-0,98, p=0,018) oraz wszystkich trzech
badaniach, HR 0,91 (95% CI 0,83-1,00, p=0,055).

Korzystny wpływ kandesartanu nie zależał od wieku, płci i innych stosowanych jednocześnie leków.
Kandesartan był skuteczny także u pacjentów zażywających jednocześnie β-adrenolityki i inhibitory
konwertazy angiotensyny. Skuteczność kandesartanu stwierdzono niezależnie od stosowania
inhibitorów konwertazy angiotensyny w dawkach docelowych, zgodnie z zalecanymi schematami
leczenia.

U pacjentów z niewydolnością serca i zaburzoną czynnością skurczową lewej komory serca (frakcja
wyrzutowa lewej komory ≤40%) kandesartan zmniejsza obwodowy opór naczyniowy i ciśnienie w
kapilarach płucnych, zwiększa aktywność reninową osocza i stężenie angiotensyny II oraz zmniejsza
stężenie aldosteronu w osoczu.

Dwa duże randomizowane, kontrolowane badania kliniczne ONTARGET (ang. ONgoing Telmistartan
Alone and in combination with Ramipril Global Endpoint Trial) i VA NEPHRON-D (ang. The
Veterans Affairs Nefropathy in Diabetes) badały jednoczesne zastosowanie inhibitora ACE z
antagonistami receptora angiotensyny II.

Badanie ONTARGET było przeprowadzone z udziałem pacjentów z chorobami układu sercowonaczyniowego, chorobami naczyń mózgowych w wywiadzie lub cukrzycą typu 2 z towarzyszącymi,
udowodnionymi uszkodzeniami narządów docelowych. Badanie VA NEPHRON-D było
przeprowadzone z udziałem pacjentów z cukrzycą typu 2 oraz z nefropatią cukrzycową.
Badania te wykazały brak istotnego korzystnego wpływu na parametry nerkowe i (lub) wyniki w
zakresie chorobowości oraz śmiertelności sercowo-naczyniowej, podczas gdy zaobserwowano
zwiększone ryzyko hiperkaliemii, ostrego uszkodzenia nerek i (lub) niedociśnienia, w porównaniu z
monoterapią. Ze względu na podobieństwa w zakresie właściwości farmakodynamicznych tych leków,
przytoczone wyniki również mają znaczenie w przypadku innych inhibitorów ACE oraz antagonistów
receptora angiotensyny II.
Dlatego też u pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy jednocześnie stosować inhibitorów ACE
oraz antagonistów receptora angiotensyny II.
Badanie ALTITUDE (ang. Aliskiren Trial in Type 2 Diabetes Using Cardiovascular and Renal
Disease Endpoints) było zaprojektowane w celu zbadania korzyści z dodania aliskirenu do
standardowego leczenia inhibitorem ACE lub antagonistą receptora angiotensyny II u pacjentów z
cukrzycą typu 2 i przewlekłą chorobą nerek oraz/lub z chorobą układu sercowo-naczyniowego.
Badanie zostało przedwcześnie przerwane z powodu zwiększonego ryzyka działań niepożądanych.
Zgony sercowo-naczyniowe i udary mózgu występowały częściej w grupie otrzymującej aliskiren w
odniesieniu do grupy placebo. W grupie otrzymującej aliskiren odnotowano również częstsze
występowanie zdarzeń niepożądanych, w tym ciężkich zdarzeń niepożądanych (hiperkaliemia,
niedociśnienie i niewydolność nerek) względem grupy placebo.

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie i dystrybucja
Kandesartan cyleksetylu po podaniu doustnym jest przekształcany do postaci czynnej - kandesartanu.
Bezwzględna biodostępność kandesartanu podanego w postaci roztworu doustnego wynosi około
40%. Względna biodostępność po podaniu w postaci tabletki wynosi, w porównaniu z roztworem
doustnym, około 34%, z bardzo małą zmiennością. Szacowana bezwzględna biodostępność po
podaniu w postaci tabletki wynosi zatem 14%. Maksymalne stężenie kandesartanu w surowicy
występuje po 3 do 4 godzin od zażycia tabletki. Stężenie kandesartanu w surowicy zwiększa się
liniowo wraz ze zwiększaniem dawki w zakresie dawek terapeutycznych. Nie obserwuje się zależnej
od płci różnicy w farmakokinetyce kandesartanu. Pokarm nie wpływa istotnie na wielkość pola pod
krzywą zależności stężenia kandesartanu od czasu (AUC).

Kandesartan wiąże się silnie z białkami osocza (w ponad 99%). Pozorna objętość dystrybucji
kandesartanu wynosi 0,1 l/kg mc.

Pokarm nie wpływa na biodostępność kandesartanu.

Biotransformacja i wydalanie
Kandesartan jest wydalany głównie w postaci niezmienionej z moczem i żółcią. Tylko niewielka część
jest eliminowana podczas metabolizmu wątrobowego (CYP2C9). Dostępne dane z badań dotyczących
interakcji wykazały brak działania na CYP2C9 i CYP3A4. W oparciu o dane z badań in vitro, nie
powinny wystąpić interakcje w badaniach in vivo z lekami, których metabolizm jest zależny od
cytochromu P450 i izoenzymów: CYP1A2, CYP2A6, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP2E1 lub
CYP3A4.Okres półtrwania kandesartanu w fazie eliminacji wynosi około 9 godzin. Kandesartan nie
kumuluje się po wielokrotnym podaniu dawek.

Całkowity klirens osoczowy kandesartanu wynosi około 0,37 ml/min/kg mc., w tym klirens nerkowy
wynosi około 0,19 ml/min/kg mc. Wydalanie kandesartanu przez nerki odbywa się zarówno w wyniku
przesączania kłębuszkowego, jak i czynnego wydzielania kanalikowego. Po doustnym podaniu
kandesartanu cyleksetylu znakowanego izotopem 14C około 26% dawki jest wydalane z moczem w
postaci kandesartanu, natomiast 7% w postaci nieaktywnych metabolitów, podczas gdy w kale 56%
dawki wykrywa się w postaci kandesartanu, a 10% w postaci nieaktywnych metabolitów.

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

U osób w podeszłym wieku (powyżej 65 lat) maksymalne stężenie w surowicy zwiększało się o około
50%, a pole pod krzywą stężeń kandesartanu zwiększało się o około 80% w porównaniu do młodych
osób. Jednakże działanie przeciwnadciśnieniowe oraz częstość występowania działań niepożądanych
po podaniu kandesartanu cyleksetylu są podobne u pacjentów młodych i w wieku podeszłym (patrz
punkt 4.2).

U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek maksymalne stężenie w
surowicy oraz pola pod krzywą stężeń dla kandesartanu zwiększały się podczas wielokrotnego
podawania dawek w przybliżeniu odpowiednio o 50 i 70%. Okres półtrwania nie zmieniał się w
porównaniu z pacjentami z prawidłową czynnością nerek. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami
czynności nerek maksymalne stężenie w surowicy oraz pola pod krzywą stężeń kandesartanu
zwiększały się odpowiednio o około 50 i 110%. Okres półtrwania kandesartanu w fazie eliminacji był
około dwukrotnie dłuższy u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek. Pola pod krzywą
stężeń kandesartanu u pacjentów poddawanych hemodializie i u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami
czynności nerek były podobne.

U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby, biorących udział w
dwóch badaniach, średnia wielkość pola pod krzywą stężeń (średnie AUC) kandesartanu zwiększało
się o mniej więcej 20% w jednym badaniu i 80% w drugim (patrz punkt 4.2). Brak doświadczenia w
stosowaniu u pacjentów ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.

Dzieci i młodzież
Właściwości farmakokinetyczne kandesartanu były oceniane u dzieci z nadciśnieniem tętniczym w
wieku od 1 do <6 lat oraz od 6 do <17 lat w dwóch badaniach farmakokinetycznych (PK) z
zastosowaniem dawki pojedynczej.

U dzieci w wieku od 1 do <6 lat, 10 dzieci o masie ciała od 10 do <25 kg otrzymywało dawkę
pojedynczą leku wynoszącą 0,2 mg/kg w zawiesinie doustnej. Nie zaobserwowano żadnej korelacji
pomiędzy Cmax a AUC w zależności od wieku lub masy ciała dziecka. Nie gromadzono żadnych
danych dotyczących klirensu; z tego względu możliwość istnienia korelacji pomiędzy klirensem a
masą ciała/wiekiem w tej populacji pozostaje nieznana.

U dzieci w wieku od 6 do <17 lat, 22 dzieci otrzymywało pojedynczą dawkę leku w postaci tabletki 16
mg. Nie zaobserwowano żadnej korelacji pomiędzy Cmax a AUC w zależności od wieku. Jednakże,
masa ciała wydaje się istotnie korelować z Cmax (p=0,012) oraz AUC (p=0,011). Nie gromadzono
żadnych danych dotyczących klirensu; z tego względu możliwość istnienia korelacji pomiędzy
klirensem a masą ciała/wiekiem w tej populacji pozostaje nieznana.

U dzieci w wieku >6 lat stwierdzono ekspozycję podobną jak u dorosłych, którym podawano taką
samą dawkę leku.

Farmakokinetyka kandesartanu cyleksetylu nie była badana u dzieci i młodzieży w wieku <1. roku
życia.

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Brak danych wskazujących na wystąpienie nieprawidłowości układowych lub toksycznego wpływu na
narządy docelowe w trakcie stosowania kandesartanu w dawkach leczniczych. Badania niekliniczne
dotyczące bezpieczeństwa stosowania, prowadzone na myszach, szczurach, psach i małpach,
wykazały wpływ kandesartanu stosowanego w dużych dawkach na nerki oraz parametry krwinek
czerwonych. Kandesartan powodował zmniejszenie parametrów krwinek czerwonych (liczby
erytrocytów, stężenia hemoglobiny i hematokrytu). Wpływ kandesartanu na nerki (tj. śródmiąższowe
zapalenie nerek, rozstrzenie kanalików nerkowych, wałeczki zasadochłonne, zwiększone stężenie
mocznika i kreatyniny w osoczu) może być spowodowany zmniejszeniem ciśnienia tętniczego, co
powodowało zaburzenia przepływu nerkowego. Ponadto kandesartan powoduje rozrost i (lub) przerost
komórek aparatu przykłębuszkowego. Nie obserwowano rozrostu (przerostu) komórek aparatu
przykłębuszkowego u ludzi podczas stosowania kandesartanu w dawkach terapeutycznych.

W badaniach przedklinicznych u normotensyjnych noworodków i młodych osobników szczurów
kandesartan powodował zmniejszenie masy ciała oraz masy serca. Podobnie jak u zwierząt dorosłych,
uważa się, że efekty te wynikają z działania farmakologicznego kandesartanu. Podczas stosowania
najmniejszej dawki wynoszącej 10 mg/kg ekspozycja na kandesartan była od 12 do 78 razy wyższa
niż poziomy obserwowane u dzieci w wieku od 1 do <6 lat, które otrzymywały kandesartan
cyleksetylu w dawce 0,2 mg/kg oraz od 7 do 54 razy wyższe niż poziomy obserwowane u dzieci w
wieku od 6 do <17 lat, które otrzymywały kandesartan cyleksetylu w dawce 16 mg. Jako że w tych
badaniach nie określono poziomu, przy którym nie obserwuje się efektów działania kandesartanu,
margines bezpieczeństwa dla tych wpływów na masę serca oraz kliniczna istotność tego
oddziaływania pozostają nieznane.

Toksyczny wpływ na płód obserwowano w późniejszym okresie ciąży (patrz punkt 4.6).

Kandesartan stosowany w dawkach terapeutycznych w badaniach in vitro i in vivo dotyczących
mutagenności nie wykazywał działania mutagennego lub klastogennego w warunkach stosowania
klinicznego.

Nie wykazano działania rakotwórczego kandesartanu.
Układ renina-angiotensyna-aldosteron odgrywa krytycznie ważną rolę w rozwoju nerki w życiu
płodowym. Wykazano, że zablokowanie układu renina-angiotensyna-aldosteron prowadzi do
nieprawidłowego rozwoju nerek u bardzo młodych myszy. Podawanie leków, które oddziałują
bezpośrednio na układ renina-angiotensyna-aldosteron może zaburzać prawidłowy rozwój nerek. Z
tego powodu dzieci w wieku poniżej 1. roku nie powinny przyjmować produktu leczniczego (patrz
punkt 4.3).

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Laktoza jednowodna
Skrobia kukurydziana
Makrogol 8000
Hydroksypropyloceluloza
Karmeloza wapniowa
Magnezu stearynian
Żelaza tlenek czerwony (E 172)

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

2 lata

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Blister PVC/PVDC/Aluminium, w tekturowym pudełku
Opakowania: 14, 28, 30, 56, 60, 84, 90 lub 98 tabletek

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Bez specjalnych wymagań.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY, POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

KRKA, d.d., Novo mesto, Šmarješka cesta 6, 8501 Novo mesto, Słowenia

### 8. NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

8 mg: pozwolenie nr 16632
16 mg: pozwolenie nr 16633
32 mg: pozwolenie nr 16634

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO ZEZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 17.03.2010 r.
Data ostatniego przedłużenia pozwolenia: 30.05.2017 r.

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

13.08.2025

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.