# Lorista H

> Losartan + Hydrochlorotiazyd · 50 mg + 12,5 mg · Tabletki powlekane

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Lorista H
- **Nazwa powszechna:** Losartanum kalicum + Hydrochlorothiazidum
- **Substancja czynna:** [Losartan + Hydrochlorotiazyd](https://apteka.online/odpowiedniki/losartanum-kalicum)
- **Moc:** 50 mg + 12,5 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki powlekane
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** C09DA01
- **Liczba opakowań:** 17
- **Numer pozwolenia:** 11795
- **Podmiot odpowiedzialny:** Krka, d.d., Novo mesto
- **Producent:** Krka, d.d., Novo mesto
Krka Polska Sp. z o.o.
TAD Pharma GmbH, Słowenia
Polska
Niemcy
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-dzialajace-na-uklad-renina-angiotensyna/lorista-h-tabl-powl-50-mg-12-5-mg-krka
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-dzialajace-na-uklad-renina-angiotensyna/lorista-h-tabl-powl-50-mg-12-5-mg-krka.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/14510/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/14510/characteristic

## Dostępne opakowania (17)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 28 tabl. | 5909990337392 | Rp | 13,83 zł (dopłata od 6,31 zł) | Bardzo dobrze dostępny (5/5) | — |
| 56 tabl. | 5909990686339 | Rp | 26,79 zł (dopłata od 11,74 zł) | Bardzo dobrze dostępny (5/5) | — |
| 84 tabl. | 5909990686360 | Rp | 39,05 zł (dopłata od 16,48 zł) | Bardzo dobrze dostępny (5/5) | — |
| 10 tabl. | 5909990762590 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 14 tabl. | 5909990686315 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 14 tabl. \(2 x 7\) | 5909990686322 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 30 tabl. | 5909990762606 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 30 tabl. \(3 x 10\) | 5909990762620 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 56 tabl. \(8 x 7\) | 5909990686346 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 60 tabl. | 5909990762637 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 60 tabl. \(6 x 10\) | 5909990762644 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 84 tabl. \(12 x 7\) | 5909990686353 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 90 tabl. | 5909990762651 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 90 tabl. \(9 x 10\) | 5909990762668 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 98 tabl. | 5909990686384 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 98 tabl. \(14 x 7\) | 5909990686377 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 112 tabl. | 5909991386948 | Rp | — | Brak danych | — |

## Leki refundowane

### 28 tabl. — EAN 5909990337392 · cena jedn. 0,49 zł / tabl.

| Wskazanie | Poziom | Cena 100% | Dopłata | Refundacja NFZ | Limit |
|---|---|---|---|---|---|
| We wszystkich zarejestrowanych wskazaniach na dzień wydania decyzji | 30% | 13,83 zł | 6,31 zł | 7,52 zł | 10,75 zł |

**Bezpłatnie z uprawnieniem S (seniorzy 65+): 0,00 zł** — lek na wykazie bezpłatnych leków MZ (pełna bezpłatność dla uprawnionego pacjenta, w zakresie wskazań objętych refundacją).

### 56 tabl. — EAN 5909990686339 · cena jedn. 0,48 zł / tabl.

| Wskazanie | Poziom | Cena 100% | Dopłata | Refundacja NFZ | Limit |
|---|---|---|---|---|---|
| We wszystkich zarejestrowanych wskazaniach na dzień wydania decyzji | 30% | 26,79 zł | 11,74 zł | 15,05 zł | 21,50 zł |

**Bezpłatnie z uprawnieniem S (seniorzy 65+): 0,00 zł** — lek na wykazie bezpłatnych leków MZ (pełna bezpłatność dla uprawnionego pacjenta, w zakresie wskazań objętych refundacją).

### 84 tabl. — EAN 5909990686360 · cena jedn. 0,46 zł / tabl.

| Wskazanie | Poziom | Cena 100% | Dopłata | Refundacja NFZ | Limit |
|---|---|---|---|---|---|
| We wszystkich zarejestrowanych wskazaniach na dzień wydania decyzji | 30% | 39,05 zł | 16,48 zł | 22,57 zł | 32,25 zł |

**Bezpłatnie z uprawnieniem S (seniorzy 65+): 0,00 zł** — lek na wykazie bezpłatnych leków MZ (pełna bezpłatność dla uprawnionego pacjenta, w zakresie wskazań objętych refundacją).

> Ceny urzędowe (maksymalne) z obwieszczenia refundacyjnego MZ 82W. Rzeczywista dopłata zależy od poziomu odpłatności i wskazania na recepcie. Leki ujęte w wykazie bezpłatnych leków MZ są całkowicie bezpłatne (0,00 zł) dla osób z uprawnieniem S (seniorzy 65+) lub DZ (dzieci i młodzież do 18).

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Lorista H i w jakim celu się go stosuje?
Lek Lorista H jest połączeniem antagonisty receptora angiotensyny II (losartanu) i leku
moczopędnego (hydrochlorotiazydu). Angiotensyna II jest substancją wytwarzaną w organizmie, która
wiążąc się z receptorami w ścianach naczyń krwionośnych, powoduje ich zwężenie. Skutkuje to
zwiększeniem ciśnienia tętniczego. Losartan zapobiega wiązaniu się angiotensyny II z tymi
receptorami, powodując rozszerzenie naczyń krwionośnych i w związku z tym zmniejszenie ciśnienia
tętniczego. Hydrochlorotiazyd działa poprzez zwiększanie przepływu wody i soli przez nerki. Pomaga
to także w zmniejszaniu ciśnienia tętniczego.

Lek Lorista H jest wskazany w leczeniu pierwotnego nadciśnienia tętniczego (wysokiego ciśnienia
krwi).

### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Lorista H

Kiedy nie stosować leku Lorista H
- jeśli pacjent ma uczulenie na losartan i (lub) hydrochlorotiazyd lub którykolwiek z pozostałych
składników tego leku (wymienionych w punkcie 6),
- jeśli pacjent ma uczulenie na substancje będące pochodnymi sulfonamidu (np. inne leki z grupy
tiazydów, niektóre leki przeciwbakteryjne takie jak kotrimoksazol, w przypadku wątpliwości
należy skonsultować się z lekarzem),
- jeśli pacjentka jest w ciąży powyżej trzeciego miesiąca (należy też unikać stosowania leku
Lorista H we wczesnej ciąży - patrz punkt „Ciąża i karmienie piersią”),
- jeśli u pacjenta występują ciężkie zaburzenia czynności wątroby, zastój żółci oraz zaburzenia
powodujące niedrożność dróg żółciowych,
- jeśli u pacjenta występują ciężkie zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min),
- jeśli nerki nie wytwarzają moczu,
- jeśli u pacjenta występuje małe stężenie potasu, małe stężenie sodu lub duże stężenie wapnia we
krwi, których nie można poprawić leczeniem,
- jeśli u pacjenta występuje dna moczanowa,

- jeśli pacjent ma cukrzycę lub zaburzenia czynności nerek i jest leczony lekiem obniżającym
ciśnienie krwi zawierającym aliskiren.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem stosowania leku Lorista H należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą:
- jeśli u pacjenta występował obrzęk twarzy, warg, gardła lub języka,
- jeśli pacjent przyjmuje leki moczopędne,
- jeśli pacjent stosuje dietę z ograniczeniem soli,
- jeśli u pacjenta występują lub występowały nasilone wymioty i (lub) biegunka,
- jeśli u pacjenta występuje niewydolność serca,
- jeśli u pacjenta występują zaburzenia czynności wątroby (patrz punkt 2 „Kiedy nie stosować
leku Lorista H”),
- jeśli u pacjenta występuje zwężenie naczyń krwionośnych prowadzących do nerek (zwężenie
tętnic nerkowych) lub jeśli pacjent ma tylko jedną czynną nerkę, lub jeśli u pacjenta dokonano
niedawno przeszczepu nerki,
- jeśli u pacjenta występuje zwężenie tętnic (miażdżyca tętnic), dławca piersiowa (ból w klatce
piersiowej z powodu osłabionej czynności serca),
- jeśli u pacjenta występuje „zwężenie zastawki aortalnej lub mitralnej” (zwężenie zastawek
serca) lub „kardiomiopatia przerostowa” (choroba powodująca pogrubienie mięśnia sercowego),
- jeśli u pacjenta występuje cukrzyca,
- jeśli u pacjenta występowała dna moczanowa,
- jeśli u pacjenta występuje lub występowała alergia, astma lub choroba powodująca ból stawów,
wysypkę skórną i gorączkę (układowy toczeń rumieniowaty),
- jeśli u pacjenta występuje duże stężenie wapnia lub małe stężenie potasu we krwi lub jeśli
pacjent jest na diecie o małej zawartości potasu,
- jeśli u pacjenta występuje konieczność znieczulenia (nawet u dentysty) lub pacjent jest przed
zabiegiem chirurgicznym, lub jeśli planowane jest badanie czynności przytarczyc, należy
koniecznie poinformować lekarza lub personel medyczny o przyjmowaniu leku Lorista H,
- jeśli u pacjenta występuje pierwotny hiperaldosteronizm (zespół związany ze zwiększonym
wydalaniem hormonu aldosteronu przez nadnercza, spowodowany nieprawidłowościami
nadnerczy),
- jeśli pacjent przyjmuje inne leki, które mogą zwiększyć stężenie potasu w surowicy krwi (patrz
punkt 2 „Lorista H a inne leki”),
- jeśli w przeszłości u pacjenta wystąpił nowotwór złośliwy skóry lub jeśli w trakcie leczenia
pojawi się nieoczekiwana zmiana skórna. Leczenie hydrochlorotiazydem, zwłaszcza dużymi
dawkami przez dłuższy czas, może zwiększyć ryzyko niektórych rodzajów nowotworów
złośliwych skóry i warg (nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry). Podczas przyjmowania
leku Lorista H należy chronić skórę przed działaniem światła słonecznego i promieniowaniem
UV,
- jeśli w przeszłości po przyjęciu hydrochlorotiazydu u pacjenta występowały problemy
z oddychaniem lub płucami (w tym zapalenie płuc lub gromadzenie się płynu w płucach). Jeśli
po przyjęciu leku Lorista H u pacjenta wystąpi ciężka duszność lub trudności z oddychaniem,
należy niezwłocznie zwrócić się o pomoc medyczną,
- jeśli u pacjenta występuje osłabienie wzroku lub ból oka. Mogą być to objawy gromadzenia się
płynu w unaczynionej błonie otaczającej oko (nadmiernego nagromadzenia płynu między
naczyniówką a twardówką) lub zwiększenia ciśnienia we wnętrzu oka — mogą one wystąpić
w przedziale od kilku godzin do tygodni od przyjęcia leku Lorista H. Nieleczone, mogą
prowadzić do trwałej utraty widzenia. Jeśli wcześniej wystąpiło uczulenie na penicylinę lub
sulfonamidy, pacjent może być bardziej narażony na rozwój tej choroby.
- jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z poniższych leków stosowanych w leczeniu wysokiego
ciśnienia krwi:
- inhibitor konwertazy angiotensyny (ACE) (ang. Angiotensin Converting Enzyme
Inhibitors, ACEI) (na przykład enalapryl, lizynopryl, ramipryl), w szczególności jeśli
pacjent ma zaburzenia czynności nerek związane z cukrzycą,
- aliskiren.

Lekarz prowadzący może monitorować czynność nerek, ciśnienie krwi oraz stężenie elektrolitów
(np. potasu) we krwi w regularnych odstępach czasu.

Patrz także informacje pod nagłówkiem: ,,Kiedy nie stosować leku Lorista H”.

Jeśli po przyjęciu leku Lorista H u pacjenta wystąpi ból brzucha, nudności, wymioty lub biegunka,
należy omówić to z lekarzem. Lekarz podejmie decyzję o dalszym leczeniu. Nie należy samodzielnie
podejmować decyzji o przerwaniu przyjmowania leku Lorista H.

Należy poinformować lekarza o ciąży, podejrzeniu lub planowaniu ciąży. Stosowanie leku Lorista H
nie jest zalecane we wczesnej ciąży i nie wolno go przyjmować powyżej 3 miesiąca ciąży, gdyż może
mieć bardzo szkodliwy wpływ na dziecko jeśli jest stosowany po trzecim miesiącu ciąży (patrz ,,Ciąża
i karmienie piersią”).

Lorista H a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach stosowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować.

Należy powiedzieć lekarzowi o przyjmowanych przez pacjenta suplementach potasu, zamiennikach
soli kuchennej zawierających potas, lekach oszczędzających potas lub innych lekach, które mogą
zwiększyć stężenie potasu w surowicy krwi (np. leki zawierające trimetoprim), ponieważ nie zaleca
się jednoczesnego stosowania z lekiem Lorista H.

Leki moczopędne, takie jak hydrochlorotiazyd zawarty w leku Lorista H, mogą wchodzić w interakcje
z innymi lekami. Bez ścisłej kontroli lekarza nie należy jednocześnie przyjmować preparatów
zawierających lit oraz leku Lorista H. Szczególne środki ostrożności (np. badania krwi) mogą być
wskazane, jeśli pacjent przyjmuje inne leki moczopędne, niektóre środki przeczyszczające, preparaty
stosowane w leczeniu dny moczanowej oraz leki stosowane w celu kontroli rytmu serca lub cukrzycy
(doustne leki przeciwcukrzycowe lub insulina). Dla lekarza ważne jest również, aby wiedział czy
pacjent przyjmuje inne leki w celu zmniejszenia ciśnienia krwi, steroidy, leki stosowane w leczeniu
raka, leki przeciwbólowe, leki stosowane w leczeniu zakażeń grzybiczych lub zapalenia stawów,
żywice stosowane w leczeniu wysokiego stężenia cholesterolu takie, jak cholestyramina, leki
zwiotczające mięśnie, leki nasenne, leki z grupy opioidów takie, jak morfina, „aminy presyjne” takie,
jak adrenalina lub inne leki z tej samej grupy oraz doustne leki przeciwcukrzycowe lub insulina.

Lekarz prowadzący być może będzie musiał zmienić dawkę i (lub) zastosować inne środki
ostrożności:
- jeśli pacjent przyjmuje inhibitor ACE lub aliskiren (patrz także informacje pod nagłówkiem
„Kiedy nie stosować leku Lorista H” oraz „Ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Należy również poinformować lekarza o stosowaniu leku Lorista H przed planowanym podaniem
środków kontrastujących zawierających jod.

Lorista H z jedzeniem, piciem i alkoholem
Lek Lorista H może być stosowany niezależnie od posiłków.
Zaleca się, aby pacjent nie pił alkoholu podczas stosowania leku Lorista H, ponieważ alkohol i tabletki
leku Lorista H mogą wzajemnie nasilać swoje działanie.
Nadmierne ilości soli w diecie mogą znosić działanie leku Lorista H.
Należy unikać picia soku grejpfrutowego podczas przyjmowania tabletek leku Lorista H.

Ciąża i karmienie piersią
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.

Ciąża

Należy poinformować lekarza o ciąży, podejrzeniu lub planowaniu ciąży. Lekarz zwykle zaleci
odstawienie leku Lorista H przed planowaną ciążą lub tak szybko jak to możliwe po stwierdzeniu
ciąży oraz zaleci przyjmowanie innego leku zamiast leku Lorista H. Lek Lorista H nie jest zalecany do
stosowania we wczesnej ciąży i nie wolno go stosować powyżej trzeciego miesiąca ciąży, ponieważ
może poważnie zaszkodzić dziecku, jeśli jest przyjmowany w tym okresie ciąży.

Karmienie piersią
Należy poinformować lekarza o karmieniu piersią lub o zamiarze karmienia piersią. Lek Lorista H nie
jest zalecany do stosowania w czasie karmienia piersią i lekarz może przepisać inne leczenie, jeżeli
pacjentka chce karmić piersią zwłaszcza, jeżeli jej dziecko jest noworodkiem lub wcześniakiem.

Stosowanie u dzieci i młodzieży
Brak doświadczeń dotyczących stosowania leku Lorista H u dzieci i młodzieży, dlatego nie należy
stosować go w tej grupie pacjentów.

Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku
Lek Lorista H działa równie skutecznie i jest równie dobrze tolerowany przez większość pacjentów
zarówno w wieku podeszłym, jak i w młodszym wieku. Większość pacjentów w wieku podeszłym
wymaga stosowania takiej samej dawki, jaką podaje się młodszym pacjentom.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
W przypadku rozpoczynania leczenia lekiem Lorista H, pacjent nie powinien wykonywać czynności
wymagających szczególnej koncentracji (np. prowadzenie samochodu lub obsługiwanie
niebezpiecznych maszyn) dopóki nie będzie wiadomo, jak pacjent toleruje ten lek.

Lorista H zawiera laktozę
Jeśli stwierdzono wcześniej u pacjenta nietolerancję niektórych cukrów, powinien on skonsultować się
z lekarzem przed rozpoczęciem stosowania leku.

### 3. Jak stosować lek Lorista H?
Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty. W razie wątpliwości
należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty. Lekarz zadecyduje o odpowiedniej dawce leku Lorista
H, w zależności od stanu pacjenta oraz innych przyjmowanych przez niego leków. Ważne jest, aby
kontynuować stosowanie leku Lorista H tak długo, jak zalecił lekarz w celu utrzymania równomiernej
kontroli ciśnienia krwi.

Wysokie ciśnienie tętnicze
Zazwyczaj u większości pacjentów z wysokim ciśnieniem tętniczym 1 tabletka leku Lorista H o mocy
50 mg losartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu na dobę wystarcza do uzyskania kontroli ciśnienia
tętniczego przez okres 24 godzin. Lekarz może zwiększyć dawkę do 2 tabletek leku Lorista H o mocy
50 mg losartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu raz na dobę lub zmienić na 1 tabletkę leku Lorista HD
o mocy 100 mg losartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu (większa dawka) na dobę. Maksymalną dawką
dobową są 2 tabletki na dobę leku Lorista H o mocy 50 mg losartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu
lub 1 tabletka leku Lorista HD o mocy 100 mg losartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Lorista H
W przypadku przedawkowania należy natychmiast skontaktować się z lekarzem w celu
niezwłocznego podjęcia odpowiednich działań. Przedawkowanie może spowodować spadek ciśnienia
krwi, kołatanie serca, zwolnienie akcji serca, zmiany składu krwi oraz odwodnienie.

Pominięcie zastosowania leku Lorista H
Należy starać się przyjmować lek Lorista H codziennie zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie
pominięcia dawki leku, nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki,
należy kontynuować przyjmowanie leku jak dotychczas.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się
do lekarza lub farmaceuty.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

W przypadku wystąpienia poniższego działania niepożądanego, należy przerwać stosowanie leku
Lorista H i natychmiast skonsultować się z lekarzem lub udać się na izbę przyjęć w najbliższym
szpitalu:

Ciężka reakcja alergiczna (wysypka, świąd, obrzęk twarzy, warg, jamy ustnej lub gardła, który może
powodować trudności w połykaniu lub oddychaniu).

Jest to ciężkie, lecz rzadkie działanie niepożądane, występujące u więcej niż 1 na 10 000 pacjentów,
ale u mniej niż 1 na 1 000 pacjentów. Konieczna może być pilna interwencja medyczna lub
hospitalizacja.

Zgłaszano następujące działania niepożądane:

Często (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 pacjentów):
- kaszel, zakażenie górnych dróg oddechowych, przekrwienie błony śluzowej nosa, zapalenie
zatok, zaburzenia zatok,
- biegunka, ból brzucha, nudności, niestrawność,
- bóle lub kurcze mięśni, ból nóg, ból pleców,
- bezsenność, ból głowy, zawroty głowy,
- osłabienie, zmęczenie, ból w klatce piersiowej,
- zwiększone stężenie potasu we krwi (które może powodować zaburzenia rytmu serca),
zmniejszone stężenie hemoglobiny,
- zaburzenia czynności nerek, w tym niewydolność nerek,
- za małe stężenie cukru we krwi (hipoglikemia).

Niezbyt często (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 100 pacjentów):
- niedokrwistość, czerwone lub brązowawe plamy na skórze (zazwyczaj głównie na stopach,
nogach, ramionach i pośladkach, z bólem stawów, obrzękiem dłoni i stóp oraz bólem żołądka),
siniaczenie, zmniejszenie liczby krwinek białych, zaburzenia krzepnięcia i zmniejszenie liczby
płytek krwi,
- utrata apetytu, zwiększenie stężenia kwasu moczowego lub jawna dna, zwiększenie stężenia
cukru we krwi, zaburzenia stężenia elektrolitów we krwi,
- niepokój, nerwowość, zespół lęku napadowego (nawracające ataki paniki), dezorientacja,
depresja, niezwykłe sny, zaburzenia snu, senność, zaburzenia pamięci,
- uczucie mrowienia i drętwienia, ból kończyn, drżenia, migrena, omdlenie,
- niewyraźne widzenie, uczucie pieczenia lub kłucia w oku, zapalenie spojówek, pogorszenie
wzroku, widzenie na żółto,
- uczucie dzwonienia, brzęczenia, huczenia lub stukania w uszach, zawroty głowy pochodzenia
błędnikowego,
- niskie ciśnienie krwi, które może być związane ze zmianami postawy (uczucie oszołomienia lub
osłabienia po przyjęciu pozycji stojącej), dławica piersiowa (ból w klatce piersiowej),
zaburzenia rytmu serca, udar naczyniowo-mózgowy (przemijający udar niedokrwienny, „miniudar”), zawał serca, kołatanie serca,
- zapalenie naczyń krwionośnych, często z towarzyszącą wysypką skórną lub siniaczeniem,
- ból gardła, duszność, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, obecność płynu w płucach (który
powoduje trudności w oddychaniu), krwawienie z nosa, katar, przekrwienie błony śluzowej
nosa,

- zaparcia, brak możliwości wydalenia kału, wiatry, rozstrój żołądka, skurcze żołądka, wymioty,
suchość błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie ślinianek, ból zębów,
- żółtaczka (zażółcenie oczu i skóry), zapalenie trzustki,
- pokrzywka, świąd, zapalenie skóry, wysypka, zaczerwienienie skóry, nadwrażliwość na światło,
suchość skóry, uderzenia gorąca z zaczerwienieniem zwłaszcza twarzy, nadmierna potliwość,
utrata włosów,
- ból ramion, barków, bioder, kolan lub innych stawów, obrzęk stawów, sztywność, osłabienie
siły mięśniowej,
- częste oddawanie moczu również w nocy, zaburzenia czynności nerek, w tym zapalenie nerek,
zakażenie dróg moczowych, obecność cukru w moczu,
- zmniejszony popęd płciowy, impotencja,
- obrzęk twarzy, obrzęk miejscowy, gorączka.

Rzadko (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 1 000 pacjentów):
- zapalenie wątroby, nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby,
- obrzęk naczynioruchowy jelit: obrzęk w jelicie z takimi objawami, jak ból brzucha, nudności,
wymioty i biegunka.

Bardzo rzadko (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 000 pacjentów):
- ostra niewydolność oddechowa (objawy obejmują ciężką duszność, gorączkę, osłabienie
i splątanie).

Nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):
- objawy grypopodobne,
- małe stężenie sodu we krwi (hiponatremia),
- ogólne złe samopoczucie,
- nowotwory złośliwe skóry i warg (nieczerniakowe nowotwory złośliwe skóry),
- niewyjaśnione bóle mięśni z towarzyszącym ciemnym (w kolorze herbaty) zabarwieniem
moczu (rabdomioliza),
- zaburzenia smaku,
- osłabienie wzroku lub ból oczu na skutek podwyższonego ciśnienia (możliwe objawy
gromadzenia się płynu w unaczynionej błonie otaczającej oko — nadmiernego nagromadzenia
płynu między naczyniówką a twardówką — lub ostrej jaskry zamkniętego kąta).

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać
bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych
Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych:
Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Lorista H?
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności umieszczonego na opakowaniu. Termin
ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30°C.
Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią.

Pojemnik HDPE:
Po pierwszym otwarciu pojemnika produkt leczniczy należy zużyć w ciągu 100 dni.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Lorista H
- Substancjami czynnymi leku są losartan potasowy i hydrochlorotiazyd. Każda tabletka
powlekana zawiera 50 mg losartanu potasowego, co odpowiada 45,76 mg losartanu oraz
12,5 mg hydrochlorotiazydu.
- Pozostałe składniki to skrobia żelowana kukurydziana, celuloza mikrokrystaliczna, laktoza
jednowodna, magnezu stearynian w rdzeniu tabletki, hypromeloza, makrogol 4000, żółcień
chinolinowa (E 104), talk, tytanu dwutlenek (E 171) w otoczce tabletki.
Patrz punkt 2 „Lorista H zawiera laktozę”.

Jak wygląda lek Lorista H i co zawiera opakowanie
Żółte, owalne, umiarkowanie dwuwypukłe tabletki powlekane, z linią podziału na jednej stronie;
tabletka o wymiarach 6 mm x 12 mm (kształt owalny) i o grubości 3,8 - 4,7 mm. Linia podziału na
tabletce ułatwia tylko jej rozkruszenie, w celu łatwiejszego połknięcia, a nie podział na równe dawki.

Tabletki dostępne są w tekturowych pudełkach zawierających:
- 10, 14, 28, 30, 56, 60, 84, 90, 98 lub 112 tabletek powlekanych w blistrach,
- 100 tabletek powlekanych w białym, plastikowym pojemniku z białym zamknięciem,
umożliwiającym stwierdzenie próby jego otwarcia.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny:
KRKA, d.d., Novo mesto, Šmarješka cesta 6, 8501 Novo mesto, Słowenia

Wytwórca/Importer:
KRKA Polska Sp. z o.o., ul. Równoległa 5, 02-235 Warszawa, Polska
KRKA, d.d., Novo mesto, Šmarješka cesta 6, 8501 Novo mesto, Słowenia
TAD Pharma GmbH, Heinz-Lohmann-Straβe 5, 27472 Cuxhaven, Niemcy

Ten lek jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego Obszaru
Gospodarczego i Wielkiej Brytanii (Irlandia Północna) pod następującymi nazwami:
Austria Losartan/HCT Krka
Republika Czeska, Estonia, Łotwa, Polska, Słowacja Lorista H
Niemcy Losartan-Kalium HCTad
Dania, Islandia Losartankalium/hydrochlorthiazid Krka
Finlandia, Szwecja, Norwegia, Cypr Losartan/Hydrochlorothiazide Krka
Węgry Lavestra H
Włochy Losartan e Idroclorotiazide HCS
Portugalia Losartan+Hidroclorotiazida Krka
Wielka Brytania (Irlandia Północna) Losartan Potassium/Hydrochlorothiazide

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji dotyczących tego leku należy zwrócić się do
lokalnego przedstawiciela podmiotu odpowiedzialnego:

KRKA-POLSKA Sp. z o.o.
ul. Równoległa 5
02-235 Warszawa
Tel. 22 57 37 500

Data ostatniej aktualizacji ulotki: 23.10.2025

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Lorista H, 50 mg + 12,5 mg, tabletki powlekane

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka powlekana zawiera 50 mg losartanu potasowego (losartanum kalicum), co odpowiada
45,76 mg losartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu (hydrochlorothiazidum).

Substancja pomocnicza o znanym działaniu: 59,98 mg laktozy/tabletka

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana

Żółte, owalne, umiarkowanie dwuwypukłe tabletki powlekane, z linią podziału na jednej stronie;
tabletka o wymiarach 6 mm x 12 mm (kształt owalny) i o grubości 3,8 - 4,7 mm.
Linia podziału na tabletce ułatwia tylko jej rozkruszenie, w celu łatwiejszego połknięcia, a nie podział
na równe dawki.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Produkt leczniczy Lorista H wskazany jest w leczeniu nadciśnienia tętniczego pierwotnego
u pacjentów, których ciśnienie tętnicze nie jest odpowiednio kontrolowane podczas stosowania
losartanu lub hydrochlorotiazydu w monoterapii.

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Nadciśnienie tętnicze
Losartanu z hydrochlorotiazydem nie należy stosować jako leczenia początkowego, lecz u pacjentów,
których ciśnienie krwi nie jest wystarczająco kontrolowane podczas leczenia samym losartanem
potasowym lub tylko hydrochlorotiazydem.

Zalecane jest stopniowe zwiększanie dawki pojedynczych składników (losartanu i
hydrochlorotiazydu).

W odpowiednich klinicznie przypadkach można rozważyć bezpośrednią zmianę monoterapii
u pacjentów, których ciśnienie krwi nie jest wystarczająco kontrolowane na leczenie skojarzone
ustalonymi dawkami.

Zwykle dawką podtrzymującą jest jedna tabletka 50 mg+12,5 mg produktu leczniczego Lorista H
(losartan 50 mg/hydrochlorotiazyd 12,5 mg) raz na dobę. W przypadku pacjentów, u których nie
wystąpiło odpowiednie działanie produktu leczniczego Lorista H, 50 mg+12,5 mg, dawkę można
zwiększyć do jednej tabletki 100 mg+25 mg leku Lorista HD (losartan 100 mg/hydrochlorotiazyd
25 mg) raz na dobę. Dawką maksymalną jest jedna tabletka 100 mg+25 mg leku Lorista HD raz na
dobę. Na ogół działanie przeciwnadciśnieniowe uzyskuje się w ciągu trzech do czterech tygodni od

rozpoczęcia leczenia. Lek Lorista HL, 100+12,5 mg (losartan 100 mg/hydrochlorotiazyd 12,5 mg) jest
przeznaczony dla tych pacjentów, którym zwiększono dawkę losartanu do 100 mg, i którzy wymagają
dodatkowej kontroli ciśnienia tętniczego krwi.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i u pacjentów poddawanych hemodializie
Dostosowanie początkowego dawkowania u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności
nerek (tj. klirens kreatyniny 30-50 ml/min) nie jest konieczne.
Skojarzenie losartanu z hydrochlorotiazydem nie jest zalecane do stosowania u pacjentów
poddawanych hemodializie. Nie należy stosować produktu leczniczego u pacjentów z ciężką
niewydolnością nerek (tj. klirens kreatyniny <30 ml/min) (patrz punkt 4.3).

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby
Produkt leczniczy Lorista H jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności
wątroby (patrz punkt 4.3).

Stosowanie u pacjentów ze zmniejszoną objętością krwi krążącej
Przed zastosowaniem produktu leczniczego Lorista H należy skorygować zmniejszoną objętość krwi
krążącej i (lub) zmniejszone stężenie sodu.

Pacjenci w podeszłym wieku
Dostosowanie dawkowania u osób w podeszłym wieku nie jest zazwyczaj konieczne.

Stosowanie u dzieci i młodzieży
Brak doświadczeń dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania u dzieci i młodzieży
(<18 lat), dlatego nie należy stosować produktu leczniczego Lorista H w tej grupie wiekowej.

Sposób podawania
Produkt leczniczy Lorista H może być stosowany z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi (patrz
punkty 4.3, 4.4, 4.5 i 5.1).
Tabletki należy połykać popijając szklanką wody.
Produkt leczniczy Lorista H można przyjmować z jedzeniem lub niezależnie od posiłków.

#### 4.3 Przeciwwskazania

- Nadwrażliwość na losartan, pochodne sulfonamidów (jak hydrochlorotiazyd) lub na
którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.
- Oporna na leczenie hipokaliemia lub hiperkalcemia.
- Ciężkie zaburzenia czynności wątroby; zastój żółci oraz zaburzenia powodujące niedrożność
dróg żółciowych.
- Oporna na leczenie hiponatremia.
- Objawowa hiperurykemia/dna moczanowa.
- Drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6).
- Ciężkie zaburzenia czynności nerek (tj. klirens kreatyniny <30 ml/min).
- Bezmocz.
- Jednoczesne stosowanie produktu leczniczego Lorista H z produktami zawierającymi aliskiren
jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek (współczynnik
filtracji kłębuszkowej, GFR<60 ml/min/1,73 m2) (patrz punkty 4.5 i 5.1).

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Losartan

Obrzęk naczynioruchowy
Pacjenci z obrzękiem naczynioruchowym w wywiadzie (obrzęk twarzy, warg, gardła i (lub) języka)
powinni pozostawać pod ścisłą obserwacją (patrz punkt 4.8).

Niedociśnienie i zmniejszenie objętości krwi krążącej
Objawowe niedociśnienie, szczególnie po podaniu pierwszej dawki, może wystąpić u pacjentów ze
zmniejszoną objętością krwi krążącej i (lub) z niedoborem sodu na skutek intensywnego leczenia
moczopędnego, ograniczenia ilości soli w diecie, biegunki lub wymiotów. Takie niedobory należy
wyrównać przed podaniem produktu leczniczego Lorista H (patrz punkty 4.2 i 4.3).

Zaburzenia równowagi elektrolitowej
U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek ze współistniejącą cukrzycą lub bez cukrzycy, często
występują zaburzenia równowagi elektrolitowej, które wymagają wyrównania. Dlatego też stężenie
potasu jak również wartości klirensu kreatyniny w osoczu należy ściśle kontrolować; szczególnie
uważnie należy obserwować pacjentów z niewydolnością serca oraz klirensem kreatyniny od 30 do
50 ml/min.
Jednoczesne stosowanie losartanu i hydrochlorotiazydu i leków moczopędnych oszczędzających
potas, suplementów potasu, zamienników soli zawierających potas lub innych produktów leczniczych,
które mogą zwiększyć stężenie potasu w surowicy krwi (np. produktów zawierających trimetoprim)
nie jest zalecane (patrz punkt 4.5).

Zaburzenia czynności wątroby
W oparciu o dane farmakokinetyczne wykazujące znaczne zwiększenie stężenia losartanu w osoczu
u pacjentów z marskością wątroby, należy zachować ostrożność stosując produkt leczniczy Lorista H
u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby w wywiadzie. Brak
doświadczeń terapeutycznych w leczeniu losartanem pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności
wątroby, dlatego też, produkt leczniczy Lorista H jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi
zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkty 4.2, 4.3 i 5.2).

Zaburzenia czynności nerek
W następstwie zahamowania aktywności układu renina-angiotensyna-aldosteron obserwowano
zaburzenia czynności nerek, z niewydolnością nerek włącznie (szczególnie u pacjentów, u których
czynność nerek zależy od aktywności układu renina-angiotensyna-aldosteron, takich jak osoby
z ciężką niewydolnością serca lub wcześniej występującymi zaburzeniami czynności nerek).
Podobnie jak w przypadku innych leków wpływających na układ renina-angiotensyna-aldosteron,
obserwowano również zwiększenie stężenia mocznika we krwi oraz kreatyniny w surowicy krwi
u pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy doprowadzającej
krew do jedynej nerki; te zmiany czynności nerek mogą ustępować po odstawieniu produktu
leczniczego. Losartan należy stosować ostrożnie u pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic
nerkowych lub zwężeniem tętnicy doprowadzającej krew do jedynej nerki.

Przeszczep nerki
Brak doświadczeń u pacjentów po niedawno przebytym przeszczepie nerki.

Pierwotny hiperaldosteronizm
Pacjenci z pierwotnym aldosteronizmem przeważnie nie będą reagować na leki
przeciwnadciśnieniowe, działające przez hamowanie aktywności układu renina-angiotensyna. Zatem
nie zaleca się stosowania produktu leczniczego Lorista H w tej grupie pacjentów.

Choroba niedokrwienna serca i choroba naczyniowo-mózgowa
Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwnadciśnieniowych, nadmierne zmniejszenie ciśnienia
tętniczego krwi u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca i chorobą naczyń mózgowych może
spowodować zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu.

Niewydolność serca
U pacjentów z niewydolnością serca ze współistniejącymi zaburzeniami czynności nerek lub bez,
istnieje (tak jak w przypadku innych leków działających na układ renina-angiotensyna) ryzyko
ciężkiego niedociśnienia tętniczego i (często ciężkiej) niewydolności nerek.

Zwężenie zastawki aortalnej i mitralnej, kardiomiopatia przerostowa ze zwężeniem drogi odpływu

Tak jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia krwionośne, wskazane jest zachowanie
szczególnej ostrożności u pacjentów ze zwężeniem zastawki aortalnej lub mitralnej lub kardiomiopatią
przerostową ze zwężeniem drogi odpływu.

Obrzęk naczynioruchowy jelit
U pacjentów leczonych antagonistami receptora angiotensyny II, w tym losartanem, notowano
występowanie obrzęku naczynioruchowego jelit (patrz punkt 4.8). U tych pacjentów występowały ból
brzucha, nudności, wymioty i biegunka. Objawy ustąpiły po przerwaniu leczenia antagonistami
receptora angiotensyny II. Jeśli u pacjenta zostanie rozpoznany obrzęk naczynioruchowy jelit, należy
przerwać stosowanie losartanu i rozpocząć odpowiednią obserwację do czasu całkowitego ustąpienia
objawów.

Rasa
Jak zaobserwowano w przypadku inhibitorów konwertazy angiotensyny, losartan i inni antagoniści
receptora angiotensyny zdecydowanie mniej skutecznie zmniejszają ciśnienie krwi u osób rasy czarnej
niż u osób innych ras, prawdopodobnie z powodu częstszego występowania małej aktywności
reninowej osocza w populacji pacjentów rasy czarnej z nadciśnieniem tętniczym.

Ciąża
Nie należy rozpoczynać leczenia AIIRAs w okresie ciąży. O ile kontynuacja leczenia AIIRAs nie jest
niezbędna, u pacjentek planujących ciążę należy zmienić leczenie na alternatywne leczenie
przeciwnadciśnieniowe o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania w czasie ciąży. W przypadku
rozpoznania ciąży, należy natychmiast przerwać stosowanie AIIRAs i jeżeli jest to wskazane,
rozpocząć leczenie alternatywne (patrz punkty 4.3 i 4.6).

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) (ang. Renin-AngiotensinAldosterone-system, RAAS)
Istnieją dowody, iż jednoczesne stosowanie inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE)
(ang. Angiotensin Converting Enzyme Inhibitors, ACEi), antagonistów receptora angiotensyny II
(ang. Angiotensin Receptor Blockers, ARB) lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia,
hiperkaliemii oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). W związku z tym
nie zaleca się podwójnego blokowania układu RAA poprzez jednoczesne zastosowanie inhibitorów
ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu (patrz punkty 4.5 i 5.1).
Jeśli zastosowanie podwójnej blokady układu RAA jest absolutnie konieczne, powinno być
prowadzone wyłącznie pod nadzorem specjalisty, a parametry życiowe pacjenta, takie jak: czynność
nerek, stężenie elektrolitów oraz ciśnienie krwi powinny być ściśle monitorowane.
U pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE oraz
antagonistów receptora angiotensyny II.

Hydrochlorotiazyd

Niedociśnienie i zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej
Podobnie jak w przypadku stosowania wszystkich leków przeciwnadciśnieniowych, u niektórych
pacjentów może wystąpić objawowe niedociśnienie. Pacjentów należy obserwować pod kątem
wystąpienia klinicznych objawów zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej, np. zmniejszenie
objętości krwi krążącej, hiponatremia, zasadowica z małym stężeniem chlorków we krwi, niedobór
magnezu we krwi lub hipokaliemia, które mogą wystąpić przy współistniejącej biegunce lub
wymiotach. U tych pacjentów należy przeprowadzać okresową kontrolę stężenia elektrolitów
w surowicy krwi z zachowaniem odpowiednich przerw. U pacjentów z obrzękiem, podczas upalnej
pogody może wystąpić niedobór sodu we krwi związany z rozcieńczeniem płynów.

Wpływ na metabolizm i układ dokrewny
Leczenie tiazydami może zmniejszyć tolerancję glukozy. Może być konieczne dostosowanie dawki
leków przeciwcukrzycowych, w tym insuliny (patrz punkt 4.5). Podczas leczenia tiazydami może
ujawnić się cukrzyca utajona.

Tiazydy mogą powodować zmniejszenie wydalania wapnia z moczem oraz mogą wywoływać
występujące z przerwami, niewielkie zwiększenie stężenia wapnia w surowicy. Znaczna
hiperkalcemia może być objawem ukrytej nadczynności przytarczyc. Przed przeprowadzaniem badań
czynności przytarczyc, należy zaprzestać stosowania leków tiazydowych.

Zwiększenie stężenia cholesterolu i trójglicerydów może być związane ze stosowaniem tiazydowych
leków moczopędnych.

U niektórych pacjentów leczenie tiazydami może spowodować hiperurykemię i (lub) napady dny
moczanowej. Ponieważ losartan powoduje zmniejszenie stężenia kwasu moczowego we krwi,
zastosowany w skojarzeniu z hydrochlorotiazydem zmniejsza wywołaną nim hiperurykemię.

Zaburzenia czynności wątroby
Leki z grupy tiazydów należy stosować ostrożnie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub
postępującą chorobą wątroby, ponieważ mogą powodować wewnątrzwątrobowy zastój żółci oraz
z uwagi na możliwość spowodowania śpiączki wątrobowej na skutek niewielkich zmian równowagi
wodno-elektrolitowej.
Produkt leczniczy Lorista H jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności
wątroby (patrz punkty 4.3 i 5.2).

U pacjentów przyjmujących leki tiazydowe mogą wystąpić reakcje nadwrażliwości, niezależnie od
tego, czy w przeszłości występowała u nich alergia lub astma oskrzelowa. U osób stosujących tiazydy,
zgłaszano przypadki zaostrzenia lub wystąpienia układowego tocznia rumieniowatego.

Nieczerniakowe nowotwory złośliwe skóry
W dwóch badaniach epidemiologicznych z wykorzystaniem danych z duńskiego krajowego rejestru
nowotworów złośliwych stwierdzono zwiększenie ryzyka nieczerniakowych nowotworów złośliwych
skóry (NMSC, ang. non-melanoma skin cancer) [raka podstawnokomórkowego (BCC, ang. basal cell
carcinoma) i raka kolczystokomórkowego (SCC, ang. squamous cell carcinoma)] w warunkach
zwiększającego się łącznego narażenia organizmu na hydrochlorotiazyd (HCTZ). W mechanizmie
rozwoju NMCS mogą odgrywać rolę właściwości fotouczulające HCTZ.

Pacjentów przyjmujących HCTZ należy poinformować o ryzyku NMSC i zalecić regularne
sprawdzanie, czy na skórze nie pojawiły się nowe zmiany, i szybki kontakt z lekarzem w przypadku
stwierdzenia jakichkolwiek podejrzanych zmian skórnych. Pacjentom należy zalecić podejmowanie
możliwych działań zapobiegawczych w celu minimalizacji ryzyka rozwoju nowotworów złośliwych
skóry, jak ograniczanie narażania się na działanie światła słonecznego i promieniowania UV, a jeśli to
niemożliwe - odpowiednią ochronę. Niepokojące zmiany skórne należy niezwłocznie badać
z możliwością wykonania biopsji z oceną histologiczną. U osób, u których w przeszłości występowały
NMSC, może być konieczne ponowne rozważenie stosowania HCTZ (patrz również punkt 4.8).

Ostra toksyczność na układ oddechowy
Po przyjęciu hydrochlorotiazydu notowano bardzo rzadko poważne przypadki ostrej toksyczności na
układ oddechowy, w tym zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS, ang. acute respiratory
distress syndrome). Obrzęk płuc zwykle rozwija się w ciągu kilku minut do kilku godzin po przyjęciu
hydrochlorotiazydu. Początkowo objawy obejmują duszność, gorączkę, osłabioną czynność płuc
i niedociśnienie tętnicze. Jeśli podejrzewa się rozpoznanie ARDS, należy odstawić produkt leczniczy
Lorista H i zastosować odpowiednie leczenie. Hydrochlorotiazydu nie należy podawać pacjentom,
u których wcześniej po przyjęciu hydrochlorotiazydu wystąpił ARDS.

Nadmierne nagromadzenie płynu między naczyniówką a twardówką, ostra krótkowzroczność i jaskra
wtórna zamkniętego kąta
Sulfonamidy i leki będące pochodnymi sulfonamidów mogą powodować reakcję idiosynkratyczną
wywołującą nadmierne nagromadzenie płynu między naczyniówką a twardówką z ograniczeniem pola
widzenia, przejściową krótkowzroczność i ostrą jaskrę zamkniętego kąta. Objawy obejmują nagłe
zmniejszenie ostrości widzenia lub ból oka, które zwykle występują w ciągu kilku godzin lub tygodni

od rozpoczęcia stosowania leku. Nieleczona ostra jaskra z zamkniętym kątem przesączania może
prowadzić do trwałej utraty widzenia. Leczenie w pierwszej kolejności polega na przerwaniu
stosowania leku, tak szybko, jak to możliwe. Jeśli ciśnienie wewnątrzgałkowe pozostaje
niekontrolowane, należy rozważyć niezwłoczne podjęcie leczenia zachowawczego lub chirurgicznego.
Do czynników ryzyka rozwoju ostrej jaskry z zamkniętym kątem przesączania może należeć uczulenie
na sulfonamidy lub penicylinę w wywiadzie.

Produkt leczniczy Lorista H zawiera laktozę. Pacjenci z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją
galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni
przyjmować tego produktu leczniczego.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Losartan

Stwierdzono, że ryfampicyna i flukonazol powodowały zmniejszenie stężenia czynnego metabolitu we
krwi. Kliniczne znaczenie tych interakcji nie zostało ocenione.

Podobnie jak w przypadku innych leków, które blokują angiotensynę II lub efekty jej działania,
jednoczesne przyjmowanie leków moczopędnych oszczędzających potas (np. spironolakton,
triamteren, amiloryd), suplementów potasu, zamienników soli zawierających potas lub innych
produktów leczniczych, które mogą zwiększyć stężenie potasu w surowicy krwi (np. produktów
zawierających trimetoprim) może powodować zwiększenie stężenia potasu w surowicy krwi. Nie
zaleca się tego typu leczenia skojarzonego.

Podobnie jak w przypadku innych leków, które wpływają na wydalanie sodu, może wystąpić
zmniejszenie wydalania litu. Dlatego należy ściśle kontrolować stężenia litu w surowicy krwi, jeśli
sole litu mają być stosowane jednocześnie z antagonistami receptora angiotensyny II.

Podczas jednoczesnego stosowania antagonistów angiotensyny II i niesteroidowych leków
przeciwzapalnych (tj. selektywnych inhibitorów COX-2, kwasu acetylosalicylowego w dawkach
przeciwzapalnych) oraz nieselektywnych niesteroidowych leków przeciwzapalnych, może wystąpić
osłabienie działania przeciwnadciśnieniowego. Jednoczesne stosowanie antagonistów angiotensyny II
lub leków moczopędnych i niesteroidowych leków przeciwzapalnych może prowadzić do
zwiększonego ryzyka pogorszenia czynności nerek, w tym możliwej ciężkiej niewydolności nerek
oraz zwiększenia stężenia potasu w surowicy krwi, zwłaszcza u pacjentów z istniejącymi wcześniej
łagodnymi zaburzeniami czynności nerek. Takie skojarzenia należy stosować ostrożnie, zwłaszcza
u osób w podeszłym wieku. Pacjenci powinni być odpowiednio nawodnieni, a czynność nerek
regularnie kontrolowana po rozpoczęciu terapii skojarzonej oraz w regularnych odstępach czasu
w trakcie leczenia.

U niektórych pacjentów z zaburzeniami czynności nerek leczonych niesteroidowymi lekami
przeciwzapalnymi, w tym selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2, jednoczesne stosowanie
antagonistów receptora angiotensyny II może powodować dalsze pogorszenie czynności nerek.
Działania te są na ogół odwracalne.

Dane badania klinicznego wykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron
(RAA) w wyniku jednoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, antagonistów receptora
angiotensyny II lub aliskirenu jest związana z większą częstością występowania zdarzeń
niepożądanych, takich jak: niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym
ostra niewydolność nerek) w porównaniu z zastosowaniem leku z grupy antagonistów układu RAA
w monoterapii (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.1).

Inne substancje powodujące niedociśnienie, takie jak trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki
przeciwpsychotyczne, baklofen, amifostyna: jednoczesne stosowanie z tymi lekami, które jako główne

działanie lub jako działanie niepożądane powodują zmniejszenie ciśnienia krwi, może zwiększyć
ryzyko niedociśnienia.

Sok grejpfrutowy zawiera składniki, które hamują enzymy CYP450 i mogą zmniejszać stężenie
aktywnego metabolitu losartanu oraz jego działanie terapeutyczne. Należy unikać picia soku
z grejpfruta podczas przyjmowania tabletek zawierających HCTZ i losartan.

Hydrochlorotiazyd

Wymienione poniżej leki mogą oddziaływać z podanymi jednocześnie tiazydowymi lekami
moczopędnymi:

Alkohol, barbiturany, leki narkotyczne lub przeciwdepresyjne
Może wystąpić nasilenie niedociśnienia ortostatycznego.

Leki przeciwcukrzycowe (doustne i insulina)
Leczenie tiazydami może wpływać na tolerancję glukozy. Może być konieczne dostosowanie dawki
leków przeciwcukrzycowych. Metforminę należy stosować ostrożnie, z uwagi na ryzyko kwasicy
mleczanowej powodowanej przez możliwą czynnościową niewydolność nerek związaną ze
stosowaniem hydrochlorotiazydu.

Inne leki przeciwnadciśnieniowe
Efekt addycyjny.

Żywice jonowymienne: kolestyramina i kolestypol
Obecność żywic anionowymiennych utrudnia wchłanianie hydrochlorotiazydu. Pojedyncze dawki
cholestyraminy lub kolestypolu wiążą hydrochlorotiazyd i zmniejszają jego wchłanianie w przewodzie
pokarmowym do odpowiednio 85 i 43%.

Kortykosteroidy, ACTH
Nasilenie niedoboru elektrolitów, szczególnie niedoboru potasu we krwi (hipokaliemia).

Aminy presyjne (np. adrenalina)
Możliwa osłabiona reakcja na aminy presyjne, lecz niewystarczająca do wykluczenia ich stosowania.

Leki zwiotczające mięśnie szkieletowe, niedepolaryzujące (np. tubokuraryna)
Możliwe zwiększenie reakcji na leki zwiotczające mięśnie.

Lit
Leki moczopędne zmniejszają klirens nerkowy litu i znacznie zwiększają ryzyko wystąpienia działań
toksycznych litu; nie zaleca się jednoczesnego stosowania.

Leki stosowane w leczeniu dny moczanowej (probenecyd, sulfinpirazon i allopurynol)
Może być konieczne dostosowanie dawki leków zwiększających wydalanie kwasu moczowego
z moczem, ponieważ hydrochlorotiazyd może zwiększać stężenie kwasu moczowego w surowicy
krwi. Może być konieczne zwiększenie dawki probenecydu lub sulfinpirazonu. Jednoczesne
stosowanie z tiazydowymi lekami moczopędnymi może zwiększyć częstość występowania reakcji
nadwrażliwości na allopurynol.

Leki przeciwcholinergiczne (np. atropina, biperyden)
Zwiększenie dostępności biologicznej tiazydowych leków moczopędnych poprzez zmniejszenie
motoryki przewodu pokarmowego oraz częstości opróżniania żołądka.

Leki cytotoksyczne (np. cyklofosfamid, metotreksat)
Tiazydy mogą zmniejszać wydalanie przez nerki leków cytotoksycznych oraz nasilać ich działanie
hamujące czynność szpiku.

Salicylany
W przypadku dużych dawek salicylanów, hydrochlorotiazyd może zwiększać toksyczne działanie
salicylanów na ośrodkowy układ nerwowy.

Metyldopa
Zgłaszano pojedyncze przypadki niedokrwistości hemolitycznej występującej przy jednoczesnym
stosowaniu hydrochlorotiazydu i metyldopy.

Cyklosporyna
Jednoczesne stosowanie z cyklosporyną może zwiększyć ryzyko hiperurykemii oraz wystąpienia
powikłań, takich jak dna moczanowa.

Glikozydy naparstnicy
Powodowany przez tiazydowe leki moczopędne niedobór potasu we krwi lub niedobór magnezu we
krwi, może ułatwiać wystąpienie arytmii wywoływanych przez glikozydy naparstnicy.

Leki, na które wpływają zaburzenia równowagi potasu w surowicy krwi
Zalecane jest okresowe kontrolowanie stężenia potasu w surowicy krwi oraz badanie EKG,
w przypadku stosowania losartanu/hydrochlorotiazydu z lekami, na które wpływają zaburzenia
równowagi potasu w surowicy krwi (np. glikozydami naparstnicy i lekami przeciwarytmicznymi) oraz
z następującymi lekami (w tym niektórymi lekami przeciwarytmicznymi) powodującymi arytmię typu
torsades de pointes (wielokształtny częstoskurcz komorowy), przy występującym niedoborze potasu
we krwi będącym czynnikiem predysponującym do wystąpienia zaburzeń typu torsades de pointes:
- leki przeciwarytmiczne klasy Ia (np. chinidyna, hydrochinidyna, dyzopiramid).
- leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid).
- niektóre leki przeciwpsychotyczne (np. tiorydazyna, chloropromazyna, lewomepromazyna,
trifluoperazyna, cyjamemazyna, sulpiryd, sultopryd, amisulpryd, tiapryd, pimozyd, haloperydol,
droperydol).
- inne (np. beprydyl, cyzapryd, difemanyl, erytromycyna iv, halofantryna, mizolastyna,
pentamidyna, terfenadyna, winkamina iv.).

Sole wapnia
Tiazydowe leki moczopędne mogą powodować zwiększenie stężenia wapnia w surowicy krwi
z powodu jego zmniejszonego wydalania. W przypadku konieczności stosowania suplementów
wapnia, należy kontrolować stężenie wapnia w surowicy krwi oraz odpowiednio dostosować dawki
wapnia.

Interakcje w zakresie badań laboratoryjnych
Tiazydowe leki moczopędne mogą wpływać na wyniki badań czynności przytarczyc, ze względu na
ich wpływ na metabolizm wapnia (patrz punkt 4.4).

Karbamazepina
Ryzyko objawowej hiponatremii. Konieczna jest kliniczna i biologiczna kontrola.

Środki kontrastujące zawierające jod
W przypadku odwodnienia spowodowanego stosowaniem leków moczopędnych, istnieje zwiększone
ryzyko wystąpienia ciężkiej niewydolności nerek, zwłaszcza w przypadku dużych dawek środków
zawierających jod. Przed podaniem związku zawierającego jod, pacjenta należy nawodnić.

Amfoterycyna B (pozajelitowo), kortykosteroidy, ACTH, leki przeczyszczające pobudzające
perystaltykę jelit lub glicyryzyna (występująca w lukrecji)
Hydrochlorotiazyd może nasilać zaburzenia elektrolitowe, zwłaszcza niedobór potasu we krwi.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża
Antagoniści receptora angiotensyny II (ang. AIIRAs)

Stosowanie AIIRAs nie jest zalecane podczas pierwszego trymestru ciąży (patrz punkt 4.4).
Stosowanie AIIRAs jest przeciwwskazane podczas drugiego i trzeciego trymestru ciąży (patrz punkty
#### 4.3. i 4.4).

Wyniki badań epidemiologicznych dotyczących ryzyka działania teratogennego po narażeniu na
działanie inhibitorów ACE w pierwszym trymestrze ciąży nie są jednoznaczne, jednakże nie można
wykluczyć niewielkiego zwiększenia ryzyka. Chociaż brak kontrolowanych badań
epidemiologicznych dotyczących ryzyka w odniesieniu do antagonistów receptora angiotensyny II
(AIIRAs), podobne ryzyko może być związane z tą grupą leków. Z wyjątkiem sytuacji, w których
kontynuacja leczenia AIIRAs jest uznana za niezbędną, u pacjentek planujących ciążę należy zmienić
terapię na alternatywną terapię przeciwnadciśnieniową o ustalonym profilu bezpieczeństwa
stosowania w czasie ciąży. W przypadku stwierdzenia ciąży, leczenie produktem leczniczym
Lorista H należy niezwłocznie przerwać i jeżeli to wskazane, należy rozpocząć leczenie alternatywne.
Narażenie na produkt leczniczy Lorista H podczas drugiego i trzeciego trymestru ciąży jest znane jako
czynnik uszkadzający płód ludzki (zaburzenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia
kości czaszki) oraz toksyczny dla noworodka (niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze,
hiperkaliemia) (patrz punkt 5.3).
W przypadku narażenia na produkt leczniczy Lorista H począwszy od drugiego trymestru ciąży,
zalecane jest przeprowadzenie kontrolnego badania ultrasonograficznego czynności nerek i czaszki.
Noworodki, których matki przyjmowały produkt leczniczy Lorista H, należy uważnie obserwować,
czy nie występuje u nich niedociśnienie tętnicze (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Hydrochlorotiazyd
Doświadczenie ze stosowaniem hydrochlorotiazydu w czasie ciąży, zwłaszcza w pierwszym
trymestrze, jest ograniczone. Badania na zwierzętach nie są wystarczające.
Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko. W oparciu o farmakologiczny mechanizm działania
hydrochlorotiazydu, stosowanie go w drugim i trzecim trymestrze może niekorzystnie wpływać na
perfuzję płodowo-łożyskową oraz może powodować takie działania u płodu i noworodka, jak
żółtaczka, zaburzenia równowagi elektrolitowej i małopłytkowość.
Hydrochlorotiazydu nie należy stosować w obrzęku ciążowym, nadciśnieniu ciążowym lub stanie
przedrzucawkowym ze względu na ryzyko zmniejszenia objętości osocza i hipoperfuzję łożyska, przy
braku korzystnego wpływu na przebieg choroby.
Hydrochlorotiazydu nie należy stosować w nadciśnieniu tętniczym pierwotnym u kobiet w ciąży,
z wyjątkiem rzadkich sytuacji, gdy nie można zastosować żadnego innego leku.

Karmienie piersią
Antagoniści receptora angiotensyny II (AIIRAs):
Brak danych dotyczących stosowania produktu leczniczego Lorista H podczas karmienia piersią.
Hydrochlorotiazyd przenika do mleka kobiet karmiących piersią. Zatem nie zaleca się stosowania
produktu leczniczego Lorista H w tym okresie. Wskazana jest zmiana leczenia na alternatywne
o lepiej ustalonym profilu bezpieczeństwa podczas karmienia piersią, szczególnie podczas karmienia
noworodków lub wcześniaków.

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu produktu leczniczego Lorista H na zdolność
prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Jednakże podczas prowadzenia pojazdów lub
obsługiwania maszyn, należy pamiętać o możliwości wystąpienia zawrotów głowy lub senności
w trakcie leczenia przeciwnadciśnieniowego, zwłaszcza na początku leczenia lub po zwiększeniu
dawki.

#### 4.8 Działania niepożądane

Działania niepożądane wymieniono poniżej według klasyfikacji układowo - narządowej oraz częstości
występowania zgodnie z następującym schematem:
Bardzo często: ≥1/10
Często: ≥1/100, <1/10
Niezbyt często: ≥1/1 000, ≤1/100
Rzadko: ≥1/10 000, ≤1/1 000
Bardzo rzadko: ≤1/10 000
Nieznana: częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych.

W badaniach klinicznych dotyczących skojarzonego leczenia losartanem potasowym
i hydrochlorotiazydem, nie stwierdzono występowania specyficznych dla tego skojarzenia działań
niepożądanych. Występowały jedynie takie działania niepożądane, jakie opisywano wcześniej
w odniesieniu do samego losartanu potasowego i (lub) hydrochlorotiazydu.

W kontrolowanych badaniach klinicznych dotyczących leczenia pierwotnego nadciśnienia tętniczego,
zawroty głowy były jedynym działaniem niepożądanym związanym ze stosowaniem leku,
występującym z częstością większą niż w grupie placebo, u ponad 1% pacjentów leczonych
losartanem i hydrochlorotiazydem.

Poza tymi działaniami, po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu zgłaszano dalsze,
następujące działania niepożądane:

Klasyfikacja układów i
narządów
Działanie niepożądane Częstość

Zaburzenia wątroby i dróg
żółciowych
zapalenie wątroby rzadko

Badania diagnostyczne hiperkaliemia, zwiększenie
aktywności ALT
rzadko

Działania niepożądane obserwowane po zastosowaniu jednej z substancji czynnych i mogące być
potencjalnymi działaniami niepożądanymi po zastosowaniu skojarzenia losartanu potasowego
i hydrochlorotiazydu są następujące:

Losartan

W badaniach klinicznych oraz w okresie po wprowadzeniu do obrotu zgłaszano następujące działania
niepożądane związane ze stosowaniem losartanu:

Klasyfikacja układów i
narządów
Działanie niepożądane Częstość

Zaburzenia krwi i układu
chłonnego
niedokrwistość, plamica
Schönleina-Henocha, wylewy
krwawe, hemoliza

niezbyt często

małopłytkowość nieznana
Zaburzenia serca niedociśnienie, niedociśnienie
ortostatyczne, ból za mostkiem,
dławica piersiowa, blok AV
stopnia II, incydenty
naczyniowo-mózgowe, zawał
mięśnia sercowego, kołatanie
serca, arytmie (migotanie
przedsionków, bradykardia
zatokowa, tachykardia,
tachykardia komorowa,

niezbyt często

migotanie komór)
Zaburzenia ucha i błędnika zawroty głowy pochodzenia
błędnikowego, szum w uszach
niezbyt często

Zaburzenia oka niewyraźne widzenie, pieczenie
i(lub) kłucie w oku, zapalenie
spojówek, zmniejszenie ostrości
widzenia

niezbyt często

Zaburzenia żołądka i jelit ból brzucha, nudności,
biegunka, niestrawność
często

zaparcia, ból zębów, suchość
błony śluzowej jamy ustnej,
wzdęcia z oddawaniem
wiatrów, nieżyt żołądka,
wymioty, brak możliwości
wydalania kału

niezbyt często

obrzęk naczynioruchowy jelit rzadko
zapalenie trzustki nieznana
Zaburzenia ogólne i stany w
miejscu podania
osłabienie, zmęczenie, ból w
klatce piersiowej
często

obrzęk twarzy, obrzęk,
gorączka
niezbyt często

objawy grypopodobne, złe
samopoczucie
nieznana

Zaburzenia wątroby i dróg
żółciowych
zaburzenia czynności wątroby nieznana

Zaburzenia układu
immunologicznego
nadwrażliwość: reakcje
anafilaktyczne; obrzęk
naczynioruchowy obejmujący
obrzęk krtani i głośni,
powodujący niedrożność dróg
oddechowych i (lub) obrzęk
twarzy, warg, gardła i (lub)
języka; u niektórych z tych
pacjentów obrzęk
naczynioruchowy zgłaszano w
przeszłości w związku z
podaniem innych leków, w tym
inhibitorów ACE

rzadko

Zaburzenia metabolizmu i
odżywiania
jadłowstręt, dna moczanowa niezbyt często

Zaburzenia mięśniowoszkieletowe i tkanki łącznej
kurcze mięśni, ból pleców, ból
nóg, ból mięśni
często

ból ramion, obrzęk stawów, ból
kolan, ból mięśniowoszkieletowy, ból barku,
sztywność, ból stawów,
zapalenie stawów, ból biodra,
fibromialgia, osłabienie siły
mięśniowej

niezbyt często

rabdomioliza nieznana
Zaburzenia układu nerwowego ból głowy, zawroty głowy często
nerwowość, parestezja,
neuropatia obwodowa, drżenie,
migrena, omdlenie

niezbyt często

zaburzenia smaku nieznana
Zaburzenia psychiczne bezsenność często

niepokój, zaburzenia lękowe,
zespół lęku napadowego,
splątanie, depresja, niezwykłe
sny, zaburzenia snu, senność,
zaburzenia pamięci

niezbyt często

Zaburzenia nerek i dróg
moczowych
zaburzenia czynności nerek,
niewydolność nerek
często

oddawanie moczu w nocy,
częste oddawanie moczu,
zakażenie dróg moczowych

niezbyt często

Zaburzenia układu rozrodczego
i piersi
obniżenie libido, zaburzenia
erekcji/impotencja
niezbyt często

Zaburzenia układu
oddechowego, klatki piersiowej
i śródpiersia

kaszel, zakażenie górnych dróg
oddechowych, przekrwienie
błony śluzowej nosa, zapalenie
zatok, zaburzenia zatok

często

dolegliwości ze strony gardła,
zapalenie gardła, zapalenie
krtani, duszność, zapalenie
oskrzeli, krwawienie z nosa,
zapalenie błony śluzowej nosa,
przekrwienie dróg
oddechowych

niezbyt często

Zaburzenia skóry i tkanki
podskórnej
łysienie, zapalenie skóry,
suchość skóry, rumień,
uderzenia gorąca z
zaczerwienieniem zwłaszcza
twarzy, uczulenie na światło,
świąd, wysypka, pokrzywka,
nadmierna potliwość

niezbyt często

Zaburzenia naczyń zapalenie naczyń niezbyt często
niedociśnienie ortostatyczne
zależne od dawki
nieznana

Badania diagnostyczne hiperkaliemia, niewielkie
zmniejszenie hematokrytu i
stężenia hemoglobiny,
hipoglikemia

często

niewielkie zwiększenie stężenia
mocznika i kreatyniny w
surowicy krwi

niezbyt często

zwiększenie aktywności
enzymów wątrobowych i
stężenia bilirubiny

bardzo rzadko

hiponatremia nieznana

Hydrochlorotiazyd

Klasyfikacja układów i
narządów
Działanie niepożądane Częstość

Nowotwory łagodne, złośliwe i
nieokreślone (w tym torbiele i
polipy)

nieczerniakowe nowotwory
złośliwe skóry (rak
podstawnokomórkowy i rak
kolczystokomórkowy skóry)1

częstość nieznana

Zaburzenia krwi i układu
chłonnego
agranulocytoza, niedokrwistość
aplastyczna, niedokrwistość
hemolityczna, leukopenia,

niezbyt często

plamica, małopłytkowość
Zaburzenia układu
immunologicznego
reakcja anafilaktyczna rzadko

Zaburzenia metabolizmu i
odżywiania
jadłowstręt, hiperglikemia,
hiperurykemia, hipokaliemia,
hiponatremia

niezbyt często

Zaburzenia psychiczne bezsenność niezbyt często
Zaburzenia układu nerwowego ból głowy (Cephalalgia) często

Zaburzenia oka przemijające niewyraźne
widzenie, widzenie na żółto
niezbyt często

nadmierne nagromadzenie
płynu między naczyniówką a
twardówką, ostra
krótkowzroczność, ostra jaskra
zamkniętego kąta

częstość nieznana

Zaburzenia naczyń martwicze zapalenie naczyń
(zapalenie naczyń, zapalenie
naczyń skóry)

niezbyt często

Zaburzenia układu
oddechowego, klatki piersiowej
i śródpiersia

zaburzenia oddechowe, w tym
zapalenie płuc oraz obrzęk płuc
niezbyt często

zespół ostrej niewydolności
oddechowej (ARDS) (patrz
punkt 4.4)

bardzo rzadko

Zaburzenia żołądka i jelit zapalenie ślinianki, skurcze,
podrażnienie żołądka, nudności,
wymioty, biegunka, zaparcia

niezbyt często

Zaburzenia wątroby i dróg
żółciowych
żółtaczka (cholestaza
wewnątrzwątrobowa), zapalenie
trzustki

niezbyt często

Zaburzenia skóry i tkanki
podskórnej
uczulenie na światło,
pokrzywka, toksyczne
martwicze oddzielanie się
naskórka

niezbyt często

skórna postać tocznia
rumieniowatego
nieznana

Zaburzenia mięśniowoszkieletowe i tkanki łącznej
kurcze mięśni niezbyt często

Zaburzenia nerek i dróg
moczowych
cukromocz, śródmiąższowe
zapalenie nerek, zaburzenia
czynności nerek, niewydolność
nerek

niezbyt często

Zaburzenia ogólne i stany w
miejscu podania
gorączka, zawroty głowy niezbyt często

1Nieczerniakowe nowotwory złośliwe skóry. Na podstawie danych dostępnych z badań
epidemiologicznych stwierdzono związek między łączną dawką HCTZ a występowaniem NMSC
(patrz również punkty 4.4 i 5.1).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania

Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych:
Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

Brak specyficznych danych dotyczących leczenia przedawkowania produktu leczniczego Lorista H.
Leczenie ma charakter objawowy i podtrzymujący. Należy odstawić produkt leczniczy Lorista H
i starannie obserwować pacjenta. Sugerowane środki zaradcze obejmują wywołanie wymiotów, jeśli
przedawkowanie nastąpiło niedawno oraz korektę odwodnienia, zaburzeń równowagi elektrolitowej,
leczenie śpiączki wątrobowej i niedociśnienia przy pomocy ustalonych metod postępowania.

Losartan
Dostępne są ograniczone dane dotyczące przedawkowania u ludzi. Najbardziej prawdopodobnymi
objawami przedawkowania są obniżenie ciśnienia krwi i tachykardia; z powodu pobudzenia układu
przywspółczulnego (nerwu błędnego) może wystąpić bradykardia. W razie wystąpienia objawowego
niedociśnienia należy zastosować leczenie podtrzymujące.
Losartanu ani jego aktywnego metabolitu nie można usunąć z organizmu za pomocą hemodializy.

Hydrochlorotiazyd
Najczęściej występują objawy wywołane utratą elektrolitów (hipokaliemia, hipochloremia,
hiponatremia) oraz odwodnieniem, spowodowanym nadmiernym działaniem moczopędnym. Jeśli
jednocześnie podawane są preparaty naparstnicy, hipokaliemia może nasilać niemiarowość serca.

Nie ustalono, w jakim stopniu hydrochlorotiazyd można usunąć z organizmu za pomocą hemodializy.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Antagoniści receptora angiotensyny II oraz leki moczopędne;
Kod ATC: C09DA01

Losartan-Hydrochlorotiazyd
Wykazano, że substancje czynne produktu leczniczego Lorista H działają addycyjnie i zmniejszają
ciśnienie tętnicze krwi w większym stopniu niż każda z tych substancji osobno. Uważa się, że takie
działanie jest wynikiem uzupełniającego się działania obu substancji. Ponadto w wyniku działania
moczopędnego, hydrochlorotiazyd zwiększa aktywność reninową osocza, zwiększa wydzielanie
aldosteronu, zmniejsza stężenie potasu w surowicy oraz zwiększa stężenie angiotensyny II. Podanie
losartanu hamuje fizjologiczne działania angiotensyny II, a poprzez hamowanie wydzielania
aldosteronu może zmniejszać utratę potasu związaną ze stosowaniem leku moczopędnego.

Wykazano, że losartan ma łagodne i przemijające działanie urykozuryczne, natomiast
hydrochlorotiazyd powoduje umiarkowane zwiększenie stężenia kwasu moczowego w surowicy.
Leczenie skojarzone przy użyciu losartanu i hydrochlorotiazydu zmniejsza hiperurykemię
spowodowaną przez lek moczopędny.

Działanie przeciwnadciśnieniowe produktu leczniczego Lorista H utrzymuje się przez 24 godziny.
W badaniach klinicznych trwających co najmniej rok, działanie przeciwnadciśnieniowe utrzymywało
się podczas ciągłej terapii. Pomimo znacznego zmniejszenia ciśnienia krwi, podawanie produktu
leczniczego Lorista H nie wywierało istotnego klinicznie wpływu na częstość akcji serca.

W badaniach klinicznych po 12 tygodniach stosowania 50 mg losartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu,
zmniejszenie rozkurczowego ciśnienia krwi w pozycji siedzącej wynosiło średnio do 13,2 mmHg.

Produkt leczniczy Lorista H skutecznie zmniejsza ciśnienie krwi u mężczyzn i kobiet, osób rasy
czarnej i innych ras oraz u pacjentów młodszych (<65 lat) i w wieku podeszłym (≥65 lat), a także jest
skuteczny w leczeniu wszystkich stopni nadciśnienia.

Losartan
Losartan jest syntetycznym, stosowanym doustnie antagonistą receptora angiotensyny II (typu AT1).
Angiotensyna II, substancja o silnym działaniu zwężającym naczynia krwionośne, jest głównym
aktywnym hormonem układu renina-angiotensyna oraz ważnym czynnikiem biorącym udział
w patofizjologii nadciśnienia tętniczego. Angiotensyna II wiąże się z receptorem AT1 występującym
w wielu tkankach (np. mięśniach gładkich naczyń, nadnerczach, nerkach i sercu) i wywołuje szereg
istotnych działań biologicznych, w tym zwężanie naczyń i uwalnianie aldosteronu. Angiotensyna II
pobudza także proliferację komórek mięśni gładkich.
Losartan selektywnie blokuje receptor AT1. Zarówno losartan, jak i jego farmakologicznie czynny
metabolit, kwas karboksylowy (E-3174), blokują in vitro oraz in vivo wszystkie istotne fizjologicznie
działania angiotensyny II, niezależnie od pochodzenia lub drogi jej syntezy.

Losartan nie pobudza ani nie blokuje receptorów innych hormonów lub kanałów jonowych, które są
istotne w procesach regulacji czynności układu krążenia. Ponadto losartan nie hamuje aktywności
ACE (kinaza II), enzymu, który powoduje rozkład bradykininy. Dzięki temu nie nasilają się działania
niepożądane związane z aktywnością bradykininy.

Podczas podawania losartanu usunięcie ujemnego sprzężenia zwrotnego między angiotensyną II
i wydzielaniem reniny, powoduje zwiększenie aktywności reninowej osocza (ang. plasma-renin
activity - PRA). Zwiększenie aktywności reninowej osocza prowadzi do zwiększenia stężenia
angiotensyny II w osoczu. Jednak pomimo tego zwiększenia, działanie przeciwnadciśnieniowe i
zmniejszone stężenie aldosteronu w osoczu utrzymują się, co świadczy o skutecznym zablokowaniu
receptorów angiotensyny II.
Po zakończeniu leczenia losartanem, wartości PRA i stężenie angiotensyny II wracają w ciągu 3 dni
do wartości początkowych.
Zarówno losartan jak i jego główny czynny metabolit, wykazują znacznie większe powinowactwo do
receptora AT1, niż do receptora AT2. Czynny metabolit jest 10 do 40 razy bardziej aktywny niż
losartan, przy porównaniu takiej samej masy obu substancji.

W badaniu zaprojektowanym w celu określenia częstości występowania kaszlu u pacjentów leczonych
losartanem w porównaniu do pacjentów leczonych inhibitorami ACE, częstość występowania kaszlu
zgłaszanego przez pacjentów leczonych losartanem lub hydrochlorotiazydem była podobna i była
znacząco mniejsza, niż w grupie pacjentów leczonych inhibitorem ACE. Ponadto w ogólnej analizie
16 badań klinicznych z podwójnie ślepą próbą, z udziałem 4131 pacjentów, częstość spontanicznego
zgłaszania kaszlu w grupie pacjentów leczonych losartanem była podobna (3,1%), jak w grupie
pacjentów leczonych placebo (2,6%) lub w grupie przyjmującej hydrochlorotiazyd (4,1%), podczas
gdy w grupie pacjentów leczonych inhibitorem ACE wynosiła 8,8%.

U pacjentów z nadciśnieniem i białkomoczem bez współistniejącej cukrzycy, podawanie losartanu
potasowego powodowało istotne zmniejszenie białkomoczu, wydalania frakcji IgG globulin i albumin
w moczu. Losartan utrzymuje wskaźnik przesączania kłębuszkowego i zmniejsza frakcję filtracyjną.
Na ogół losartan powoduje zmniejszenie stężenia kwasu moczowego w surowicy (zwykle <0,4 mg/dl),
które utrzymuje się podczas długotrwałego stosowania.

Losartan nie wpływa na odruchy autonomiczne i stężenie noradrenaliny w osoczu krwi.

U pacjentów z niewydolnością lewej komory serca losartan podawany w dawce 25 mg lub 50 mg
powodował korzystne działania hemodynamiczne i neurohormonalne, charakteryzujące się
zwiększeniem wskaźnika sercowego, zmniejszeniem ciśnienia zaklinowania tętnicy płucnej,

zmniejszeniem układowego oporu naczyniowego, średniego ciśnienia tętniczego krwi i częstości akcji
serca oraz zmniejszeniem stężenia aldosteronu i noradrenaliny we krwi.
U pacjentów z niewydolnością serca wystąpienie niedociśnienia zależy od dawki leku.

Badania dotyczące nadciśnienia tętniczego
W kontrolowanych badaniach klinicznych podanie losartanu raz na dobę pacjentom z łagodnym lub
umiarkowanym pierwotnym nadciśnieniem tętniczym powodowało statystycznie znamienne
zmniejszenie skurczowego i rozkurczowego ciśnienia krwi. Porównanie ciśnienia tętniczego
mierzonego 24 godziny po podaniu leku z ciśnieniem mierzonym od 5 do 6 godzin po jego przyjęciu
wykazało, że zmniejszenie ciśnienia tętniczego utrzymuje się przez 24 godziny; naturalny rytm
dobowy był zachowany. Zmniejszenie ciśnienia krwi pod koniec przerwy między dawkami stanowiło
około 70 do 80% zmniejszenia ciśnienia stwierdzanego po 5 do 6 godzinach od przyjęcia dawki.

Odstawienie losartanu u pacjentów z nadciśnieniem nie powodowało nagłego zwiększenia ciśnienia
tętniczego krwi (brak efektu „z odbicia”). Pomimo znaczącego obniżenia ciśnienia krwi, podawanie
losartanu nie miało istotnego klinicznie wpływu na częstość akcji serca.

Losartan jest równie skuteczny u mężczyzn jak i u kobiet oraz u pacjentów młodszych (w wieku
poniżej 65 lat) i w wieku podeszłym z nadciśnieniem.

Badanie LIFE
Badanie o nazwie LIFE (ang. Losartan Intervention For Endpoint reduction in hypertension) było
badaniem z randomizacją, z zastosowaniem potrójnie ślepej próby z aktywną kontrolą, w którym
uczestniczyło 9193 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym w wieku od 55 do 80 lat i potwierdzonym
w EKG przerostem lewej komory serca. Pacjentów randomizowano do grupy otrzymującej raz na
dobę losartan w dawce 50 mg lub do grupy stosującej raz na dobę atenolol w dawce 50 mg. Jeśli nie
uzyskano docelowej wartości ciśnienia krwi (<140/90 mmHg), najpierw dodawano hydrochlorotiazyd
(12,5 mg), a następnie, w razie potrzeby, zwiększano dawkę losartanu lub atenololu do 100 mg raz na
dobę. W razie konieczności, aby osiągnąć docelowe ciśnienie krwi, do schematu leczenia dodawano
inne leki przeciwnadciśnieniowe, z wyjątkiem inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny
II czy leków beta-adrenolitycznych.

Średni okres obserwacji wynosił 4,8 roku.

Pierwszorzędowy punk końcowy był złożony i obejmował zachorowalność i śmiertelność z powodów
sercowo-naczyniowych, oceniane jako zmniejszenie łącznej częstości występowania zgonów
z przyczyn sercowo-naczyniowych, udaru mózgu i zawału mięśnia sercowego. Ciśnienie tętnicze krwi
zmniejszyło się znacząco do podobnych wartości w obu grupach. Leczenie losartanem doprowadziło
do 13% zmniejszenia ryzyka (p=0,021, 95% przedział ufności 0,77-0,98) w porównaniu z atenololem
wśród pacjentów, u których wystąpił pierwszorzędowy złożony punkt końcowy. Było to głównie
wynikiem zmniejszenia częstość występowania udaru mózgu. Leczenie losartanem zmniejszało
ryzyko udaru mózgu o 25% w porównaniu z atenololem (p=0,001, 95% przedział ufności 0,63-0,89).
Częstości zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych oraz zawału mięśnia sercowego w leczonych
grupach nie różniły się znacząco.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) (ang. Renin-AngiotensinAldosterone-system, RAAS)
Dwa duże randomizowane, kontrolowane badania kliniczne ONTARGET (ang. ONgoing Telmisartan
Alone and in combination with Ramipril Global Endpoint Trial) i VA NEPHRON-D (ang. The
Veterans Affairs Nefropathy in Diabetes) badały jednoczesne zastosowanie inhibitora ACE
z antagonistami receptora angiotensyny II.
Badanie ONTARGET było przeprowadzone z udziałem pacjentów z chorobami układu sercowonaczyniowego, chorobami naczyń mózgowych w wywiadzie lub cukrzycą typu 2 z towarzyszącymi,
udowodnionymi uszkodzeniami narządów docelowych. Badanie VA NEPHRON-D było
przeprowadzone z udziałem pacjentów z cukrzycą typu 2 oraz z nefropatią cukrzycową.

Badania te wykazały brak istotnego korzystnego wpływu na parametry nerkowe i (lub) wyniki
w zakresie chorobowości oraz śmiertelności sercowo-naczyniowej, podczas gdy zaobserwowano
zwiększone ryzyko hiperkaliemii, ostrego uszkodzenia nerek i (lub) niedociśnienia, w porównaniu
z monoterapią. Ze względu na podobieństwa w zakresie właściwości farmakodynamicznych tych
leków, przytoczone wyniki również mają znaczenie w przypadku innych inhibitorów ACE oraz
antagonistów receptora angiotensyny II.
Dlatego też u pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy jednocześnie stosować inhibitorów ACE
oraz antagonistów receptora angiotensyny II.
Badanie ALTITUDE (ang. Aliskiren Trial in Type 2 Diabetes Using Cardiovascular and Renal
Disease Endpoints) było zaprojektowane w celu zbadania korzyści z dodania aliskirenu do
standardowego leczenia inhibitorem ACE lub antagonistą receptora angiotensyny II u pacjentów
z cukrzycą typu 2 i przewlekłą chorobą nerek oraz/lub z chorobą układu sercowo-naczyniowego.
Badanie zostało przedwcześnie przerwane z powodu zwiększonego ryzyka działań niepożądanych.
Zgony sercowo-naczyniowe i udary mózgu występowały częściej w grupie otrzymującej aliskiren
w odniesieniu do grupy placebo. W grupie otrzymującej aliskiren odnotowano również częstsze
występowanie zdarzeń niepożądanych, w tym ciężkich zdarzeń niepożądanych (hiperkaliemia,
niedociśnienie i niewydolność nerek) względem grupy placebo.

Hydrochlorotiazyd
Hydrochlorotiazyd jest tiazydowym lekiem moczopędnym. Mechanizm działania
przeciwnadciśnieniowego tiazydowych leków moczopędnych nie jest całkowicie poznany. Tiazydy
wpływają na mechanizm wchłaniania zwrotnego elektrolitów w kanalikach nerkowych bezpośrednio
zwiększając wydalanie sodu i chlorków, w przybliżeniu w równych ilościach. Moczopędne działanie
hydrochlorotiazydu zmniejsza objętość osocza, zwiększa aktywność reniny w osoczu oraz zwiększa
wydzielanie aldosteronu, co w konsekwencji prowadzi do zwiększenia wydalania potasu i
dwuwęglanów w moczu oraz zmniejszenia stężenia potasu w surowicy krwi. Angiotensyna II stanowi
ogniwo pośredniczące układu renina-aldosteron, toteż jednoczesne stosowanie antagonistów receptora
angiotensyny II wpływa na odwrócenie utraty potasu związanej z moczopędnym działaniem
diuretyków tiazydowych.

Po podaniu doustnym działanie moczopędne leku rozpoczyna się w ciągu 2 godzin, działanie
maksymalne występuje po około 4 godzinach i trwa od 6 do 12 godzin. Działanie
przeciwnadciśnieniowe leku utrzymuje się do 24 godzin.

Nieczerniakowe nowotwory złośliwe skóry
Na podstawie danych dostępnych z badań epidemiologicznych stwierdzono związek między łączną
dawką HCTZ a występowaniem NMSC. W jednym z badań uczestniczyło 71 533 osób z BCC
i 8 629 osób z SCC, które porównywano z grupami kontrolnymi z tej samej populacji obejmującymi
odpowiednio 1 430 833 i 172 462 osoby. Duży stopień narażenia na HCTZ (łączna dawka
≥50 000 mg) wiązał się ze skorygowanym OR dla BCC rzędu 1,29 (95% CI: 1,23-1,35), a dla SCC
rzędu 3,98 (95% CI: 3,68-4,31). Stwierdzono wyraźną zależność między łączną dawką a skutkiem
zarówno w przypadku BCC, jak i SCC. W innym badaniu wykazano możliwy związek stopnia
narażenia na HCTZ z występowaniem nowotworów złośliwych warg (SCC): w badaniu porównywano
633 przypadki nowotworów złośliwych warg i 63 067 osób z tej samej populacji tworzących grupę
kontrolną z zastosowaniem strategii jednoczesnego zbioru ryzyka. Stwierdzono zależność między
łączną dawką a odpowiedzią ze skorygowanym OR rzędu 2,1 (95% CI: 1,7-2,6), które wzrastało do
OR 3,9 (3,0-4,9) w przypadku dużego stopnia narażenia (~25 000 mg) i OR 7,7 (5,7-10,5) dla
największych łącznych dawek (~100 000 mg) (patrz również punkt 4.4).

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie

Losartan
Po podaniu doustnym losartan jest dobrze wchłaniany i po pierwszym przejściu przez wątrobę tworzy
aktywny metabolit - kwas karboksylowy oraz inne, nieaktywne metabolity. Ogólnoustrojowa

biodostępność losartanu podawanego w tabletkach wynosi około 33%. Średnie stężenia maksymalne
losartanu i jego czynnego metabolitu występują odpowiednio po 1 godzinie i po 3 do 4 godzin. Nie
występowały istotne klinicznie działania w zakresie profilu stężenia losartanu w osoczu, gdy
podawany był ze standardowym posiłkiem.

Dystrybucja

Losartan
Zarówno losartan, jak i jego czynny metabolit są w ≥99% związane z białkami osocza, głównie
z albuminami. Całkowita objętość dystrybucji losartanu wynosi 34 litry. Badania na szczurach
wykazały, że losartan przejawia jedynie nieznaczną, jeśli w ogóle, zdolność do przenikania bariery
krew-mózg.

Hydrochlorotiazyd
Hydrochlorotiazyd przenika przez barierę łożyskową, ale nie przenika przez barierę krew-mózg oraz
jest wydzielany z mlekiem.

Biotransformacja

Losartan
Około 14% dawki losartanu podanej dożylnie lub doustnie jest przekształcane w aktywny metabolit.
Po doustnym lub dożylnym podaniu losartanu potasowego znakowanego węglem 14C, aktywność
promieniotwórcza w osoczu była związana głównie z losartanem i jego czynnym metabolitem.
U około jednego procenta badanych stwierdzono minimalne przekształcenie losartanu w aktywny
metabolit.

Oprócz aktywnego metabolitu powstają metabolity nieaktywne, w tym dwa główne, powstające
w wyniku hydroksylacji bocznego łańcucha butylowego oraz jeden o mniejszym znaczeniu,
N-2 tetrazologlukuronid.

Wydalanie

Losartan
Klirensy osoczowe losartanu i jego aktywnego metabolitu wynoszą odpowiednio około 600 ml/min
i 50 ml/min. Klirensy nerkowe losartanu i jego aktywnego metabolitu wynoszą odpowiednio
74 ml/min i 26 ml/min. Po podaniu doustnym losartanu, około 4% dawki jest wydalane w moczu w
postaci niezmienionej, a około 6% dawki jest wydalane w moczu w postaci aktywnego metabolitu.
Farmakokinetyka losartanu i jego aktywnego metabolitu ma przebieg liniowy w zakresie dawki aż do
200 mg losartanu potasowego podawanego doustnie.

Po podaniu doustnym stężenia losartanu i jego aktywnego metabolitu w osoczu zmniejszają się
wielowykładniczo, a ich końcowe okresy półtrwania wynoszą odpowiednio około 2 godziny
i 6-9 godzin. Podczas podawania raz na dobę dawki do 100 mg nie stwierdza się istotnej kumulacji
w osoczu ani losartanu, ani jego aktywnego metabolitu.

Losartan i jego metabolity są wydalane z żółcią jak również z moczem. Po doustnym podaniu
losartanu znakowanego węglem 14C, około 35% aktywności promieniotwórczej wykrywa się
w moczu, natomiast 58% w kale.

Hydrochlorotiazyd
Hydrochlorotiazyd nie jest metabolizowany, lecz szybko wydalany przez nerki. Monitorując jego
stężenie w osoczu przez co najmniej 24 godziny stwierdzono, że okres półtrwania wynosi od 5,6 do
14,8 godzin. Co najmniej 61% dawki podanej doustnie jest wydalane w postaci niezmienionej w ciągu
24 godzin.

Charakterystyka farmakokinetyczna leku w różnych grupach pacjentów

Losartan-hydrochlorotiazyd
Stężenie losartanu i jego aktywnego metabolitu oraz wchłanianie hydrochlorotiazydu u osób
w podeszłym wieku z nadciśnieniem nie różnią się w sposób istotny od odpowiednich parametrów
u młodszych osób z nadciśnieniem.

Losartan
Po podaniu doustnym losartanu pacjentom z łagodną do umiarkowanej poalkoholową marskością
wątroby, stężenia losartanu i jego aktywnego metabolitu w osoczu były odpowiednio 5 i 1,7 razy
większe, niż u młodych ochotników płci męskiej.

W badaniach farmakokinetycznych nie wykazano różnicy pomiędzy wartościami AUC dla losartanu
w grupie zdrowych osób płci męskiej z Japonii i w grupie spoza Japonii. Wydaje się natomiast, że taka
różnica istnieje w przypadku wartości AUC dla metabolitu w postaci kwasu karboksylowego (E-3174)
z wartością u mieszkańców Japonii około 1,5 razy większą od wartości u osób spoza Japonii.
Znaczenie kliniczne tych wyników jest nieznane.

Losartanu ani jego aktywnego metabolitu nie można usunąć z organizmu za pomocą hemodializy.

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Dane przedkliniczne pochodzące z ogólnych badań farmakologicznych oraz badań genotoksyczności
nie wykazały szczególnego ryzyka dla ludzi. Potencjał toksyczności skojarzenia
losartan/hydrochlorotiazyd oceniano w badaniach toksyczności przewlekłej przez okres do sześciu
miesięcy u szczurów i psów po podaniu doustnym a zmiany obserwowane w tych badaniach
dotyczących tego skojarzenia były głównie wywoływane przez losartan. Podawanie skojarzenia
losartan/hydrochlorotiazyd powodowało zmniejszenie wartości parametrów dotyczących krwinek
czerwonych (liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny, wartości hematokrytu), zwiększenie stężenia
azotu mocznikowego w surowicy krwi oraz sporadycznie zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy
krwi, zmniejszenie masy serca (bez zmian histologicznych) i zmiany w przewodzie pokarmowym
(uszkodzenie błony śluzowej, owrzodzenie, nadżerki, krwawienia). Nie było dowodów teratogennego
działania u szczurów lub królików leczonych skojarzeniem losartan/hydrochlorotiazyd. Toksyczność
płodowa u szczurów wykazana przez nieznaczne zwiększenie nadliczbowych żeber w pokoleniu F1
obserwowana była gdy samice leczone były przed zajściem w ciążę. Tak jak obserwowano
w badaniach dotyczących stosowania tylko losartanu działania niepożądane dotyczące płodu
i nowonarodzonych osobników w tym toksyczność nerkowa oraz śmierć płodowa wystąpiły, gdy
ciężarna samica szczura leczona była skojarzeniem losartan/hydrochlorotiazyd w późnym okresie
ciąży i (lub) laktacji.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki:
Skrobia żelowana, kukurydziana
Celuloza mikrokrystaliczna
Laktoza jednowodna
Magnezu stearynian

Otoczka tabletki:
Hypromeloza
Makrogol 4000
Żółcień chinolinowa (E 104)
Talk
Tytanu dwutlenek (E 171)

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy

#### 6.3 Okres ważności

5 lat

Pojemnik HDPE:
Po pierwszym otwarciu pojemnika produkt leczniczy należy zużyć w ciągu 100 dni.

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30°C.
Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Blister PVC/PVDC/Aluminium w tekturowym pudełku.
Opakowania: 10, 14, 28, 30, 56, 60, 84, 90, 98 lub 112 tabletek powlekanych

Polietylenowy pojemnik (HDPE, biały) z zamknięciem polipropylenowym (PP, biały)
umożliwiającym stwierdzenie próby jego otwarcia: 100 tabletek powlekanych, w tekturowym
pudełku.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania produktu leczniczego

Bez specjalnych wymagań.

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie
z lokalnymi przepisami.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

KRKA, d.d., Novo mesto, Šmarješka cesta 6, 8501 Novo mesto, Słowenia

### 8. NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Pozwolenie nr 11795

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO
OBROTU I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 11.08.2005 r.
Data ostatniego przedłużenia pozwolenia:. 04.12.2009 r.

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

27.06.2025

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.