# Osaver

> Olmesartan medoksomil · 40 mg · Tabletki powlekane

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Osaver
- **Nazwa powszechna:** Olmesartanum medoxomilum
- **Substancja czynna:** [Olmesartan medoksomil](https://apteka.online/odpowiedniki/olmesartanum-medoxomilum)
- **Moc:** 40 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki powlekane
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** C09CA08
- **Liczba opakowań:** 10
- **Numer pozwolenia:** 23211
- **Podmiot odpowiedzialny:** Zentiva, k.s.
- **Producent:** Fine Foods & Pharmaceuticals N.T.M. S.p.A, Włochy
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-dzialajace-na-uklad-renina-angiotensyna/osaver-tabl-powl-40-mg-zentiva
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-dzialajace-na-uklad-renina-angiotensyna/osaver-tabl-powl-40-mg-zentiva.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/34919/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/34919/characteristic

## Dostępne opakowania (10)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 14 tabl. | 5909991276348 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 28 tabl. | 5909991276355 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 30 tabl. | 5909991276362 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 50 tabl. | 5909991276379 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 56 tabl. | 5909991276386 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 84 tabl. | 5909991276393 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 90 tabl. | 5909991276409 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 98 tabl. | 5909991276416 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 100 tabl. | 5909991276423 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 500 tabl. | 5909991276430 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Osaver i w jakim celu się go stosuje?
Lek Osaver należy do grupy leków nazywanych antagonistami receptora angiotensyny II. Obniżają
one ciśnienie tętnicze poprzez rozszerzanie naczyń krwionośnych.
Lek Osaver jest stosowany w leczeniu wysokiego ciśnienia tętniczego, zwanego także nadciśnieniem u
dorosłych oraz u dzieci i młodzieży w wieku od 6. do poniżej 18. roku życia. Wysokie ciśnienie
tętnicze może powodować uszkodzenie naczyń krwionośnych w takich narządach, jak: serce, nerki,
mózg i oczy. W niektórych przypadkach może to prowadzić do zawału serca, niewydolności serca lub
nerek, udaru mózgu czy ślepoty. Wysokie ciśnienie tętnicze zazwyczaj nie powoduje żadnych
objawów. Monitorowanie ciśnienia tętniczego pozwala zapobiec tym uszkodzeniom.
Nadciśnienie można kontrolować, stosując leki, takie jak Osaver, tabletki powlekane. W celu
ułatwienia obniżenia ciśnienia krwi, lekarz może również zalecić zmianę stylu życia (np. zmniejszenie
masy ciała, zaprzestanie palenia, zmniejszenie spożycia alkoholu oraz zmniejszenie ilości soli
w diecie). Lekarz może również zachęcać pacjenta do regularnego wysiłku fizycznego, np. spacerów
czy pływania. Ważne jest, aby przestrzegać zaleceń lekarza.

### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Osaver

Kiedy nie stosować leku Osaver:
• jeśli pacjent ma uczulenie na olmesartan medoksomil lub którykolwiek z pozostałych
składników tego leku (wymienionych w punkcie 6),
• po 3 miesiącu ciąży (należy również unikać stosowania leku Osaver we wczesnym okresie
ciąży - patrz punkt ,,Ciąża’’),
• jeśli u pacjenta wystąpi zażółcenie skóry i oczu (żółtaczka) lub utrudnienie odpływu żółci
z pęcherzyka żółciowego (niedrożność dróg żółciowych, np. z powodu kamieni żółciowych),
• jeśli pacjent ma cukrzycę lub zaburzenia czynności nerek i jest leczony lekiem obniżającym

ciśnienie krwi zawierającym aliskiren.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem stosowania leku Osaver należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą.
Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli u pacjenta występuje którekolwiek z poniższych zaburzeń
zdrowotnych:
• choroby nerek,
• choroby wątroby,
• niewydolność serca, choroby zastawek lub mięśnia sercowego,
• nasilone wymioty, biegunka, stosowanie dużych dawek leków moczopędnych (diuretyków)
lub dieta z małą zawartością soli,
• zwiększone stężenie potasu we krwi,
• zaburzenia czynności nadnerczy (np. pierwotny aldosteronizm),
• jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z poniższych leków stosowanych w leczeniu wysokiego
ciśnienia tętniczego:
▪ inhibitor konwertazy angiotensyny (ACE) (na przykład enalapryl, lizynopryl, ramipryl),
w szczególności jeśli pacjent ma zaburzenia czynności nerek związane z cukrzycą,
▪ aliskiren.

Lekarz może zalecić regularną kontrolę czynności nerek, ciśnienia tętniczego oraz stężenia
elektrolitów (np. potasu) we krwi.
Patrz także podpunkt „Kiedy nie stosować leku Osaver:”.

Należy skontaktować się z lekarzem, jeśli u pacjenta wystąpi nasilona, utrzymująca się biegunka,
która powoduje znaczne zmniejszenie masy ciała. Lekarz oceni stan pacjenta i zadecyduje, w jaki
sposób kontynuować leczenie obniżające ciśnienie tętnicze.

Jeśli po przyjęciu leku Osaver u pacjenta wystąpi ból brzucha, nudności, wymioty lub biegunka,
należy omówić to z lekarzem. Lekarz podejmie decyzję o dalszym leczeniu. Nie należy samodzielnie
podejmować decyzji o przerwaniu przyjmowania leku Osaver.

Tak jak w przypadku każdego leku obniżającego ciśnienie tętnicze, nadmierne obniżenie ciśnienia
krwi u pacjentów z zaburzeniami przepływu krwi w sercu czy mózgu może prowadzić do zawału serca
lub udaru mózgu. Dlatego też lekarz będzie starannie kontrolował ciśnienie krwi pacjenta.

Należy koniecznie powiadomić lekarza o ciąży, podejrzeniu lub planowaniu ciąży. Nie zaleca się
stosowania leku Osaver we wczesnym okresie ciąży. Nie wolno przyjmować leku Osaver po 3.
miesiącu ciąży, ponieważ stosowany w tym okresie ciąży może poważnie zaszkodzić dziecku (patrz
punkt ,,Ciąża’’).

Dzieci i młodzież
Olmesartan medoksomil badano u dzieci i młodzieży. Więcej informacji można uzyskać od lekarza.
Lek Osaver nie jest zalecany u dzieci w wieku od roku do mniej niż 6 lat i nie powinien być
stosowany u dzieci w wieku poniżej 1. roku życia, ponieważ nie ma doświadczenia stosowania leku w
tej grupie wiekowej.

Osaver a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach stosowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować. Dotyczy to zwłaszcza
następujących leków:
• Inne leki obniżające ciśnienie tętnicze, ponieważ mogą nasilać działanie leku Osaver. Lekarz
może zalecić zmianę dawki i (lub) zastosować inne środki ostrożności, jeśli pacjent przyjmuje
inhibitor ACE lub aliskiren (patrz także podpunkty „Kiedy nie stosować leku Osaver” oraz
„Ostrzeżenia i środki ostrożności”).
• Suplementy potasu, zamienniki soli kuchennej zawierające potas, leki moczopędne (diuretyki)

lub heparyna (lek zmniejszający gęstość krwi). Stosowanie tych leków jednocześnie z lekiem
Osaver może zwiększać stężenie potasu we krwi.
• Lit (lek stosowany w leczeniu zmian nastroju i niektórych typów depresji). Stosowanie litu
jednocześnie z lekiem Osaver może nasilać toksyczne działanie litu. Jeśli stosowanie litu jest
konieczne, lekarz zaleci kontrolę stężenia litu we krwi.
• Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ, leki stosowane w łagodzeniu bólu, obrzęku i innych
objawów stanu zapalnego, w tym zapalenia stawów) stosowane jednocześnie z lekiem Osaver
mogą zwiększać ryzyko niewydolności nerek. Działanie leku Osaver może ulec osłabieniu pod
wpływem NLPZ.
• Kolesewelamu chlorowodorek (lek, który zmniejsza stężenie cholesterolu we krwi) – możliwe
osłabienie działania leku Osaver. Lekarz może zalecić przyjmowanie leku Osaver co najmniej
4 godziny przed przyjęciem kolesewelamu chlorowodorku.
• Niektóre leki zobojętniające kwas solny w żołądku (leki stosowane w niestrawności), ponieważ
mogą w niewielkim stopniu osłabić działanie leku Osaver.

Pacjenci w podeszłym wieku
U pacjentów w wieku powyżej 65 lat, u których dawkę leku zwiększono do 40 mg na dobę, lekarz
zaleci regularną kontrolę ciśnienia tętniczego, aby upewnić się, że ciśnienie nie uległo nadmiernemu
obniżeniu.

Pacjenci rasy czarnej
Tak jak w przypadku podobnych leków, działanie przeciwnadciśnieniowe leku Osaver może być nieco
słabsze u pacjentów rasy czarnej.

Osaver z jedzeniem i piciem
Osaver może być przyjmowany podczas posiłku lub niezależnie od posiłków.

Ciąża i karmienie piersią
Ciąża
Należy powiadomić lekarza o ciąży, podejrzeniu lub planowaniu ciąży. Lekarz zazwyczaj zaleca
przerwanie stosowania leku Osaver przed zajściem w ciążę lub zaraz po stwierdzeniu ciąży oraz
przepisze inny lek. Nie zaleca się stosowania leku Osaver we wczesnym okresie ciąży. Nie wolno
przyjmować leku Osaver po 3 miesiącu ciąży, ponieważ stosowany w tym okresie ciąży może
poważnie zaszkodzić dziecku.

Karmienie piersią
Należy poinformować lekarza o karmieniu piersią lub o zamiarze karmienia piersią. Nie zaleca się
stosowania leku Osaver podczas karmienia piersią. Lekarz może wybrać inny lek, jeśli pacjentka
zamierza karmić piersią, szczególnie w przypadku karmienia piersią noworodka lub wcześniaka.

Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
W czasie leczenia wysokiego ciśnienia tętniczego może niekiedy wystąpić senność lub zawroty głowy.
W takich przypadkach nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn do czasu ustąpienia
tych objawów. Należy poradzić się lekarza.

Lek Osaver zawiera laktozę
Ten lek zawiera laktozę (rodzaj cukru). Jeżeli stwierdzono wcześniej u pacjenta nietolerancję
niektórych cukrów, pacjent powinien skontaktować się z lekarzem przed przyjęciem leku.

### 3. Jak stosować lek Osaver?
Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty. W razie wątpliwości
należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Zalecana dawka to 10 mg raz na dobę. Jeżeli jednak nie udaje się uzyskać odpowiedniej kontroli
ciśnienia tętniczego, lekarz może zwiększyć dawkę do 20 mg lub 40 mg raz na dobę lub przepisać
dodatkowe leki.

U pacjentów z łagodną do umiarkowanej chorobą nerek dawka leku nie może być większa niż 20 mg
raz na dobę.

Stosowanie u dzieci i młodzieży w wieku od 6. do poniżej 18. roku życia.
Zalecana dawka początkowa wynosi 10 mg raz na dobę. Jeśli ciśnienie krwi pacjenta nie jest
odpowiednio kontrolowane, lekarz może podjąć decyzję o zmianie dawki do 20 lub 40 mg raz na
dobę. U dzieci, które mają wagę mniejszą niż 35 kg, dawka nie będzie większa niż 20 mg raz na dobę.

Tabletki można przyjmować z posiłkiem lub niezależnie od posiłku. Tabletkę należy połknąć,
popijając odpowiednią ilością płynu (np. szklanka wody). Jeśli to możliwe, lek należy przyjmować
codziennie o tej samej porze, np. podczas śniadania.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Osaver
W razie zażycia większej dawki leku niż zalecana lub w razie przypadkowego połknięcia leku przez
dziecko, należy natychmiast udać się do lekarza lub oddziału ratunkowego najbliższego szpitala
i zabrać ze sobą opakowanie leku.

Pominięcie zastosowania dawki leku Osaver
Jeżeli pacjent przypadkowo nie zażył dawki leku, powinien przyjąć kolejną dawkę następnego dnia,
o zwykłej porze. Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Przerwanie stosowania leku Osaver
Ważne jest, aby przyjmować lek Osaver tak długo, jak zaleci lekarz.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się
do lekarza lub farmaceuty.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.
Jeśli wystąpią, są często łagodne i nie wymagają przerwania leczenia.

Następujące, poniższe działania niepożądane, choć nie występują często, mogą okazać się ciężkie:
• Niezbyt często (może wystąpić rzadziej niż u 1 na 100 pacjentów): może wystąpić nagła reakcja
alergiczna dotycząca całego ciała, która może powodować trudności w oddychaniu oraz nagłe
obniżenie ciśnienia krwi, w niektórych przypadkach prowadzące do omdlenia (reakcja
anfilaktyczna).
• Rzadko (może wystąpić rzadziej niż u 1 na 1000 pacjentów): podczas stosowania leku Osaver
może wystąpić obrzęk twarzy, jamy ustnej i (lub) krtani z towarzyszącym świądem i wysypką.
Rzadko (ale nieco częściej u osób w wieku podeszłym): Osaver może powodować zbyt duże
obniżenie ciśnienia krwi u osób wrażliwych lub jako skutek reakcji alergicznej. Może to
prowadzić do silnych zawrotów głowy lub omdlenia.
• Częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych): jeśli wystąpi
zażółcenie białkówek oczu, ciemna barwa moczu, świąd skóry, nawet gdy podawanie leku
Osaver rozpoczęto znacznie wcześniej, należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem, który

oceni objawy i zadecyduje, w jaki sposób kontynuować leczenie nadciśnienia tętniczego.

W razie wystąpienia któregokolwiek z powyższych objawów należy przerwać stosowanie leku
Osaver, natychmiast skontaktować się z lekarzem i położyć się.

Poniżej przedstawiono inne znane działania niepożądane związane z olmesartanem medoksomilem:

Często występujące działania niepożądane (mogą wystąpić rzadziej niż u 1 na 10 pacjentów):
• Zawroty głowy, ból głowy
• Zapalenie oskrzeli, ból gardła, kaszel, katar lub niedrożność nosa
• Nieżyt żołądka i jelit (zapalenie żołądka lub jelit), biegunka, ból żołądka, nudności,
niestrawność
• Ból stawów, pleców lub kości
• Krew w moczu, zakażenie dróg moczowych
• Ból, ból w klatce piersiowej, obrzęk okolicy kostek, stóp, nóg, rąk lub ramion, objawy
grypopodobne, zmęczenie
• Nieprawidłowości w wynikach badań krwi:
▪ zwiększenie stężenia tłuszczów (hipertriglicerydemia),
▪ zwiększenie stężenia kwasu moczowego (hiperurykemia),
▪ zwiększenie stężenia mocznika we krwi,
▪ zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych i parametrów czynności mięśni.

Niezbyt często występujące działania niepożądane (mogą wystąpić rzadziej niż u 1 na
100 pacjentów):
• Zawroty głowy lub uczucie wirowania (zawroty głowy pochodzenia błędnikowego)
• Dławica piersiowa (ból lub uczucie dyskomfortu w klatce piersiowej)
• Wymioty
• Wysypka skórna, alergiczna wysypka skórna, pokrzywka, świąd, osutka (wykwity skórne),
guzki na skórze (bąble)
• Ból mięśni
• Obrzęk twarzy
• Osłabienie, złe samopoczucie
• W wynikach badań krwi obserwowano zmniejszenie liczby krwinek nazywanych płytkami krwi
(małopłytkowość).

Rzadko występujące działania niepożądane (mogą wystąpić rzadziej niż u 1 na 1000 pacjentów):
• Ostra niewydolność nerek, zaburzenia czynności nerek
• Kurcze mięśni
• Obrzęk naczynioruchowy jelit: obrzęk w jelicie z takimi objawami, jak ból brzucha, nudności,
wymioty i biegunka
• Brak energii
• Nieprawidłowości w wynikach badań krwi:
▪ Zwiększenie stężenia potasu (hiperkaliemia),
▪ Zwiększenie stężenia substancji będących wskaźnikami czynności nerek.

Dodatkowe działania niepożądane u dzieci i młodzieży
U dzieci występują podobne działania niepożądane do zgłaszanych u dorosłych pacjentów. Jednakże
zawroty głowy i ból głowy występują częściej u dzieci, natomiast krwawienie z nosa jest częstym
działaniem niepożądanym występującym tylko u dzieci.

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione

w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać
bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych
Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych:
Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301, Faks: + 48 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu lub przedstawicielowi
podmiotu odpowiedzialnego w Polsce.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Osaver?
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.
Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25 ºC.
Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu po: „Termin
ważności (EXP)”. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.
Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Osaver
Substancją czynną leku jest olmesartan medoksomil.
Każda tabletka powlekana zawiera 10 mg, 20 mg lub 40 mg olmesartanu medoksomilu.

Pozostałe składniki to:
Celuloza mikrokrystaliczna, laktoza jednowodna, hydroksypropyloceluloza, hydroksypropyloceluloza
o niskim stopniu podstawienia, magnezu stearynian, koloidalna krzemionka bezwodna, hypromeloza,
talk, tytanu dwutlenek (E171).

Jak wygląda lek Osaver i co zawiera opakowanie
Osaver 10 mg są to białe, okrągłe tabletki powlekane o średnicy 5,9 – 6,5 mm.
Osaver 20 mg są to białe, okrągłe tabletki powlekane o średnicy 7,9 – 8,7 mm.
Osaver 40 mg są to białe, owalne tabletki powlekane o długości 13,9 – 14,7 mm i szerokości 7,9 – 8,7
mm.
Lek Osaver, tabletki powlekane dostępny jest w blistrach Al/Al (OPA/Al/PVC i folia Al).
Lek Osaver, tabletki powlekane dostępny jest w blistrach, w pudełku po: 14, 28, 30, 50, 56, 84, 90, 98,
100 i 500 tabletek powlekanych.
Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny
Zentiva k.s. U kabelovny 130, 102 37, Praga 10 - Dolní Měcholupy, Republika Czeska

Wytwórca
Fine Foods & Phamaceuticals NTM S.p.A.
Via Grignano, 43
24041 Brembate (BG)
Włochy

Ten lek jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego Obszaru
Gospodarczego pod następującymi nazwami:

Republika Czeska: Zeota
Włochy: Olmesartan Medoxomil Zentiva
Portugalia: Olmesartan medoxomilo Zentiva
Polska: Osaver

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji należy zwrócić się do przedstawiciela
podmiotu odpowiedzialnego w Polsce:

Zentiva Polska Sp. z o.o.
ul. Bonifraterska 17
00-203 Warszawa
tel.: +48 22 375 92 00

Data ostatniej aktualizacji ulotki: czerwiec 2025

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Osaver 10 mg tabletki powlekane
Osaver 20 mg tabletki powlekane
Osaver 40 mg tabletki powlekane

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Olmesartan medoksomil
Osaver, 10 mg, tabletki powlekane: Każda tabletka powlekana zawiera 10 mg olmesartanu
medoksomilu
Osaver, 20 mg, tabletki powlekane: Każda tabletka powlekana zawiera 20 mg olmesartanu
medoksomilu
Osaver, 40 mg, tabletki powlekane: Każda tabletka powlekana zawiera 40 mg olmesartanu
medoksomilu

Substancja pomocnicza o znanym działaniu:
Osaver, 10 mg, tabletki powlekane: Każda tabletka powlekana zawiera 58,5 mg laktozy jednowodnej.
Osaver, 20 mg, tabletki powlekane: Każda tabletka powlekana zawiera 116,9 mg laktozy
jednowodnej.
Osaver, 40 mg, tabletki powlekane: Każda tabletka powlekana zawiera 233,9 mg laktozy
jednowodnej.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana.

Osaver, 10 mg, tabletki powlekane: Białe, okrągłe tabletki powlekane, o średnicy 5,9 – 6,5 mm.
Osaver, 20 mg, tabletki powlekane: Białe, okrągłe tabletki powlekane, o średnicy 7,9 – 8,7 mm.
Osaver, 40 mg, tabletki powlekane: Białe, owalne, tabletki powlekane, o wymiarach 13,9 – 14,7 mm
długości i 7,9 – 8,7 mm szerokości.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Leczenie samoistnego nadciśnienia tętniczego.
Leczenie nadciśnienia u dzieci i młodzieży w wieku od 6. roku życia do poniżej 18. roku zycia.

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie
Dorośli
Zalecana dawka początkowa olmesartanu medoksomilu wynosi 10 mg raz na dobę. U pacjentów,
u których dawka 10 mg nie jest wystarczająca do uzyskania odpowiedniej kontroli ciśnienia
tętniczego, dawkę można zwiększyć do 20 mg raz na dobę. Jeśli konieczne jest dalsze obniżenie
ciśnienia tętniczego, dawkę olmesartanu medoksomilu można zwiększyć, maksymalnie do 40 mg na

dobę lub można rozważyć dołączenie leczenia hydrochlorotiazydem.
Działanie przeciwnadciśnieniowe olmesartanu medoksomilu uwidacznia się w ciągu 2 tygodni od
rozpoczęcia leczenia. Maksymalny efekt obserwuje się po około 8 tygodniach od rozpoczęcia leczenia.
Należy zawsze mieć to na uwadze, rozważając zmianę dawki u pacjenta.

Pacjenci w podeszłym wieku (w wieku 65 lat i powyżej)
U pacjentów w podeszłym wieku zazwyczaj nie ma konieczności dostosowania dawki (patrz zalecenia
dotyczące dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek). Jeśli konieczne jest zwiększenie
dawki do dawki maksymalnej 40 mg na dobę, należy uważnie kontrolować ciśnienie tętnicze krwi.

Zaburzenia czynności nerek
Ze względu na ograniczone doświadczenia ze stosowaniem większych dawek u pacjentów
z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 20-60 ml/min)
maksymalna dawka olmesartanu medoksomilu wynosi 20 mg raz na dobę. Nie zaleca się stosowania
olmesartanu medoksomilu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens
kreatyniny <20 ml/min) ze względu na ograniczone doświadczenie ze stosowaniem produktu
leczniczego w tej grupie pacjentów (patrz punkt 4.4 i 5.2).

Zaburzenia czynności wątroby
U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby nie ma konieczności dostosowania dawki.
U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby zalecana dawka początkowa
olmesartanu medoksomilu wynosi 10 mg raz na dobę, a dawka maksymalna nie powinna przekraczać
20 mg raz na dobę. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, którzy otrzymują leki
moczopędne i (lub) inne leki przeciwnadciśnieniowe, zaleca się uważne kontrolowanie ciśnienia
tętniczego krwi i czynności nerek. Ze względu na brak doświadczeń, nie zaleca się stosowania
olmesartanu medoksomilu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (patrz
punkty 4.4 i 5.2). U pacjentów z niedrożnością dróg żółciowych nie należy stosować olmesartanu
medoksomilu (patrz punkt 4.3).

Dzieci i młodzież
Dzieci i młodzież w wieku od 6. do poniżej 18. roku życia.
Zalecana dawka początkowa olmesartanu medoksomilu u dzieci w wieku od 6. do poniżej 18. roku
zycia wynosi 10 mg olmesartanu medoksomilu raz na dobę. U dzieci, u których nie ma odpowiedniej
kontroli ciśnienia krwi w tej dawce, dawkę olmesartanu medoksomilu można zwiększyć do 20 mg raz
na dobę. Jeśli konieczne jest dodatkowe zmniejszenie ciśnienia krwi, u dzieci o masie >35 kg, dawkę
olmesartanu medoksomilu można zwiększyć maksymalnie do 40 mg. U dzieci o wadze <35 kg, dawka
dobowa nie powinna przekraczać 20 mg.

Dzieci i młodzież z innych grup wiekowych
Nie ustalono jeszcze bezpieczeństwa stosowania i skuteczności olmesartanu medoksomilu u dzieci w
wieku od 1. do 5. roku życia. Aktualnie dostępne dane przedstawiono w punktach 4.8 i 5.1, ale nie
można ustalić zaleceń dotyczących dawkowania.
Produktu leczniczego Osaver nie należy stosować u dzieci w wieku poniżej 1 roku ze względów
bezpieczeństwa stosowania i z powodu braku danych dotyczących tej grupy wiekowej.

Sposób podawania
W celu ułatwienia stosowania, zaleca się przyjmowanie produktu leczniczego Osaver codziennie o tej
samej porze, podczas posiłku lub niezależnie od posiłków, np. w czasie śniadania. Tabletkę należy
połknąć popijając odpowiednią ilością płynu (np. szklanką wody). Tabletek nie należy żuć.

#### 4.3 Przeciwwskazania

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną
w punkcie 6.1.

• Drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6).
• Niedrożność dróg żółciowych (patrz punkt 5.2).
• Jednoczesne stosowanie produktu leczniczego Osaver z produktami zawierającymi aliskiren jest
przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek (współczynnik
przesączania kłębuszkowego, GFR <60 ml/min/1,73 m2) (patrz punkty 4.5 i 5.1).

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Zmniejszenie objętości wewnątrznaczyniowej
U pacjentów ze zmniejszoną objętością wewnątrznaczyniową i (lub) z niedoborem sodu w wyniku
intensywnego leczenia moczopędnego, ograniczenia ilości soli w diecie, biegunki lub wymiotów może
wystąpić objawowe niedociśnienie, zwłaszcza po podaniu pierwszej dawki. Niedobory te należy
wyrównać przed podaniem olmesartanu medoksomilu.

Inne stany przebiegające z pobudzeniem układu renina-angiotensyna-aldosteron
U pacjentów, u których napięcie ścian naczyń krwionośnych oraz czynność nerek zależą głównie od
aktywności układu renina-angiotensyna-aldosteron (np. u osób z ciężką zastoinową niewydolnością
serca lub ze współistniejącą chorobą nerek, w tym zwężeniem tętnicy nerkowej), leczenie innymi
lekami wpływającymi na ten układ związane było z wystąpieniem ciężkiego niedociśnienia, azotemii,
oligurii lub, w rzadkich przypadkach, ostrej niewydolności nerek. Podobne zaburzenia mogą wystąpić
podczas stosowania antagonistów receptora angiotensyny II.

Nadciśnienie naczyniowo-nerkowe
U pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnicy nerkowej lub zwężeniem tętnicy jedynej czynnej
nerki, którzy leczeni są lekami wpływającym na układ renina-angiotensyna-aldosteron istnieje
zwiększone ryzyko ciężkiego niedociśnienia oraz niewydolności nerek.

Zaburzenia czynności nerek i stan po przeszczepieniu nerki
Podczas stosowania olmesartanu medoksomilu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek zalecana
jest okresowa kontrola stężenia potasu i kreatyniny w surowicy krwi. Nie zaleca się stosowania
olmesartanu medoksomilu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens
kreatyniny <20 ml/min) (patrz punkty 4.2 i 5.2). Brak doświadczeń w stosowaniu olmesartanu
medoksomilu u pacjentów po niedawnym przeszczepie nerki oraz u pacjentów ze schyłkową
niewydolnością nerek (tj. klirens kreatyniny <12 ml/min).

Zaburzenia czynności wątroby
Ze względu na brak doświadczeń nie zaleca się stosowania olmesartanu medoksomilu u pacjentów
z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkt 4.2, Zalecenia dotyczące dawkowania
u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby).

Hiperkaliemia
Stosowanie leków wpływających na układ renina-angiotensyna-aldosteron może wywoływać
hiperkaliemię.
Ryzyko hiperkaliemii, która może doprowadzić do zgonu, ulega zwiększeniu u pacjentów w
podeszłym wieku, z niewydolnością nerek, u pacjentów z cukrzycą, u pacjentów równocześnie
stosujących inne leki mogące zwiększać stężenie potasu i (lub) u pacjentów, u których współistnieją
inne choroby.
Rozważając jednoczesne stosowanie leków wpływających na układ renina-angiotensyna-aldosteron
należy wcześniej ocenić współczynnik korzyści względem ryzyka i wziąć pod uwagę inne możliwe
leki (patrz również podpunkt „Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA)”,
poniżej).
Główne czynniki ryzyka hiperkaliemii, które należy uwzględnić, to:
• Cukrzyca, zaburzenia czynności nerek, wiek (>70 lat).

• Jednoczesne stosowanie jednego lub kilku leków wpływających na układ renina-angiotensynaaldosteron i (lub) suplementów potasu. Niektóre leki lub grupy terapeutyczne leków mogą
powodować hiperkaliemię: zamienniki soli kuchennej zawierające potas, leki moczopędne
oszczędzające potas, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, niesteroidowe leki
przeciwzapalne (NLPZ), w tym selektywne inhibitory COX-2, heparyna, leki
immunosupresyjne, np. cyklosporyna lub takrolimus, trimetoprim.
• Zaburzenia współistniejące, w szczególności odwodnienie, ostra dekompensacja przewlekłej
niewydolności serca, kwasica metaboliczna, pogorszenie czynności nerek, nagłe pogorszenie
czynności nerek (np. choroby zakaźne), liza komórkowa (np. ostre niedokrwienie kończyny,
rabdomioliza, rozległy uraz).
U pacjentów z grupy duzego ryzyka zaleca się uważne kontrolowanie stężenia potasu w surowicy krwi
(patrz punkt 4.5).

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA)
Istnieją dowody, iż jednoczesne stosowanie inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE),
antagonistów receptora angiotensyny II (AIIRA) lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia,
hiperkaliemii oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). W związku z tym
nie zaleca się podwójnego blokowania układu RAA poprzez jednoczesne zastosowanie inhibitorów
ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu (patrz punkty 4.5 i 5.1).
Jeśli zastosowanie podwójnej blokady układu RAA jest absolutnie konieczne, powinno być
prowadzone wyłącznie pod nadzorem specjalisty, a parametry życiowe pacjenta, takie jak: czynność
nerek, stężenie elektrolitów oraz ciśnienie krwi powinny być ściśle monitorowane.
U pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE oraz
antagonistów receptora angiotensyny II.

Lit
Podobnie jak w przypadku innych antagonistów receptora angiotensyny II, nie zaleca się
równoczesnego stosowania litu i olmesartanu medoksomilu (patrz punkt 4.5).

Zwężenie zastawki aorty oraz zastawki dwudzielnej, kardiomiopatia przerostowa z zawężeniem drogi
odpływu
Podobnie jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia, należy zachować szczególną
ostrożność u pacjentów ze zwężeniem zastawki aorty, zastawki dwudzielnej lub z kardiomiopatią
przerostową z zawężeniem drogi odpływu.

Pierwotny aldosteronizm
Pacjenci z pierwotnym aldosteronizmem na ogół nie reagują na leki przeciwnadciśnieniowe działające
poprzez hamowanie układu renina-angiotensyna. W związku z tym nie zaleca się stosowania
olmesartanu medoksomilu u tych pacjentów

Obrzęk naczynioruchowy jelit
U pacjentów leczonych antagonistami receptora angiotensyny II, w tym olmesartanem, notowano
występowanie obrzęku naczynioruchowego jelit (patrz punkt 4.8). U tych pacjentów występowały ból
brzucha, nudności, wymioty i biegunka. Objawy ustąpiły po przerwaniu leczenia antagonistami
receptora angiotensyny II. Jeśli u pacjenta zostanie rozpoznany obrzęk naczynioruchowy jelit, należy
przerwać stosowanie olmesartanu, i rozpocząć odpowiednią obserwację do czasu całkowitego
ustąpienia objawów.

Enteropatia o typie celiakii
U pacjentów przyjmujących olmesartan medoksomil, po kilku miesiącach do kilku lat od rozpoczęcia
leczenia, w bardzo rzadkich przypadkach odnotowano ciężką, przewlekłą biegunkę ze znacznym
zmniejszeniem masy ciała, prawdopodobnie spowodowaną miejscową, opóźnioną reakcją
nadwrażliwości. Wyniki biopsji jelit często wykazują atrofię kosmków u pacjentów. Jeśli u pacjenta
wystąpią takie objawy podczas leczenia olmesartanem medoksomilem, oraz w przypadku braku
innych oczywistych etiologii, należy natychmiast przerwać leczenie olmesartanem medoksomilem, i

nie należy go wznawiać. Jeśli biegunka nie minie w ciągu tygodnia po przerwaniu leczenia, należy
rozważyć dalsze specjalistyczne porady (np. gastroenterolog).

Różnice etniczne
Tak jak w przypadku innych antagonistów angiotensyny II, olmesartan medoksomil może wykazywać
słabsze działanie przeciwnadciśnieniowe u pacjentów rasy czarnej niż u osób innych ras,
prawdopodobnie z powodu częstszego występowania małej aktywności reninowej osocza w populacji
pacjentów rasy czarnej z nadciśnieniem tętniczym.

Ciąża
Nie należy rozpoczynać leczenia antagonistami receptora angiotensyny II podczas ciąży. O ile
kontynuacja leczenia antagonistami receptora angiotensyny II nie jest konieczna, u pacjentek
planujących ciążę należy zastosować leczenie przeciwnadciśnieniowe o ustalonym profilu
bezpieczeństwa stosowania w ciąży. Po stwierdzeniu ciąży należy natychmiast przerwać leczenie
antagonistami receptora angiotensyny II oraz, jeżeli jest to wskazane, zastosować alternatywną metodę
leczenia (patrz punkt 4.3 i 4.6).

Inne
Tak jak w przypadku każdego leku przeciwnadciśnieniowego, nadmierne obniżenie ciśnienia krwi
u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub chorobą naczyniowo-mózgową o podłożu
niedokrwiennym może prowadzić do zawału mięśnia sercowego lub udaru.

Substancje pomocnicze
Ten produkt leczniczy zawiera laktozę. Pacjenci z wrodzoną nietolerancją galaktozy, całkowitym
niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni przyjmować tego
produktu leczniczego.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Dzieci i młodzież
Badania dotyczące interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych.
Nie wiadomo czy interakcje u dzieci są podobne do interakcji u dorosłych.

Wpływ innych leków na olmesartan medoksomil

Inne leki przeciwnadciśnieniowe
Działanie olmesartanu medoksomilu obniżające ciśnienie krwi może być nasilone podczas
jednoczesnego stosowania innych leków przeciwnadciśnieniowych.

Inhibitory konwertazy angiotensyny, antagoniści receptora angiotensyny II lub aliskiren
Dane z badania klinicznego wykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron
(RAA) w wyniku jednoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, antagonistów receptora
angiotensyny II lub aliskirenu jest związana z większą częstością występowania zdarzeń
niepożądanych, takich jak: niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym
ostra niewydolność nerek) w porównaniu z zastosowaniem leku z grupy antagonistów układu RAA
w monoterapii (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.1).

Suplementy potasu i leki moczopędne oszczędzające potas
Na podstawie doświadczenia ze stosowaniem innych leków wpływających na układ reninaangiotensyna-aldosteron wiadomo, że jednoczesne stosowanie leków moczopędnych oszczędzających
potas, suplementów potasu, zamienników soli kuchennej zawierających potas lub innych leków, które
mogą zwiększać stężenie potasu w surowicy krwi (np. heparyna) może powodować zwiększenie
stężenia potasu w surowicy (patrz punkt 4.4). W związku z tym nie zaleca się jednoczesnego
stosowania tych leków.

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ)
NLPZ (w tym kwas acetylosalicylowy w dawkach >3 g/dobę oraz inhibitory COX-2) i antagoniści
receptora angiotensyny II mogą działać synergistycznie zmniejszając przesączanie kłębuszkowe.
Istnieje ryzyko ostrej niewydolności nerek podczas jednoczesnego stosowania NLPZ i antagonistów
angiotensyny II. Należy monitorować czynność nerek na początku leczenia oraz regularnie nawadniać
pacjenta.
Ponadto, jednoczesne stosowanie NLPZ może osłabić przeciwnadciśnieniowe działanie antagonistów
receptora angiotensyny II, prowadząc do częściowego zmniejszenia ich skuteczności.

Kolesewelam – substancja wiążąca kwasy żółciowe
Jednoczesne podawanie kolesewelamu chlorowodorku jako substancji wiążącej kwasy żółciowe
zmniejsza narażenie ogólnoustrojowe i maksymalne stężenie olmesartanu w osoczu krwi oraz skraca
okres półtrwania (t1/2). Podanie olmesartanu medoksomilu co najmniej 4 godziny przed przyjęciem
kolesewelamu chlorowodorku zmniejsza interakcję tych produktów. Należy rozważyć podawanie
olmesartanu medoksomilu co najmniej 4 godziny przed przyjęciem kolesewelamu chlorowodorku
(patrz punkt 5.2).

Inne leki
Obserwowano nieznaczne zmniejszenie biodostępności olmesartanu po podaniu leków
zobojętniających kwas solny (wodorotlenek glinowo-magnezowy). Jednoczesne podawanie warfaryny
i digoksyny nie wpływa na farmakokinetykę olmesartanu.

Wpływ olmesartanu medoksomilu na inne produkty lecznicze
Lit
W czasie jednoczesnego podawania soli litu z inhibitorami enzymu konwertującego angiotensynę i
antagonistami angiotensyny II opisywano odwracalne zwiększenie stężenia litu w surowicy krwi oraz
zwiększenie jego toksyczności. Z tego powodu nie zaleca się jednoczesnego podawania olmesartanu
medoksomilu z litem (patrz punkt 4.4). Jeśli takie skojarzenie jest konieczne, zaleca się uważne
kontrolowanie stężenia litu w surowicy.

Inne produkty lecznicze
Substancje czynne, które badano w specyficznych badaniach klinicznych przeprowadzonych w grupie
zdrowych ochotników, obejmują warfarynę, digoksynę, leki o działaniu zobojętniającym
(wodorotlenek glinowo-magnezowy), hydrochlorotiazyd i prawastatynę. Nie obserwowano istotnych
klinicznie interakcji, a w szczególności, olmesartan medoksomil nie wpływał w istotnym stopniu na
farmakokinetykę i farmakodynamikę warfaryny ani na farmakokinetykę digoksyny.
Olmesartan nie wywierał istotnego klinicznie, hamującego wpływu na enzymy ludzkiego cytochromu
P450: 1Al/2, 2A6, 2C8/9, 2C19, 2D6, 2E1 i 3A4 w badaniach in vitro oraz nie wywierał wpływu lub
w nieznacznym stopniu indukował aktywność cytochromu P450 u szczurów. Z tego powodu nie
przeprowadzono badań in vivo nad interakcjami ze znanymi inhibitorami i stymulatorami enzymów
cytochromu P450 i nie należy oczekiwać żadnych istotnych klinicznie interakcji pomiędzy
olmesartanem a lekami metabolizowanymi przez powyższe enzymy cytochromu P450.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża
Nie zaleca się stosowania antagonistów receptora angiotensyny II w pierwszym trymestrze ciąży
(patrz punkt 4.4). W czasie drugiego i trzeciego trymestru ciąży stosowanie antagonistów receptora
angiotensyny II jest przeciwwskazane (patrz punkty 4.3 i 4.4).
Dane epidemiologiczne dotyczące działania teratogennego po narażeniu na inhibitory ACE podczas
pierwszego trymestru ciąży nie były jednoznaczne; jednakże nie można wykluczyć niewielkiego
wzrostu ryzyka. Chociaż brak danych z kontrolowanych badań epidemiologicznych dla ryzyka
związanego z zastosowaniem antagoniści receptora angiotensyny II, podobne ryzyko może

występować dla tej klasy leków. O ile kontynuacja leczenia antagoniści receptora angiotensyny II nie
jest niezbędna, u pacjentek planujących ciążę należy zastosować inne leki przeciwnadciśnieniowe
o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania w okresie ciąży. W przypadku stwierdzenia ciąży,
należy natychmiast przerwać leczenie antagonistami receptora angiotensyny II, i jeśli to wskazane,
zastosować alternatywne leczenie.
Wiadomo, że stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II podczas drugiego i trzeciego
trymestru ciąży ma toksyczny wpływ na rozwój płodu (pogorszenie czynności nerek, małowodzie,
opóźnienie kostnienia czaszki) oraz noworodka (niewydolność nerek, niedociśnienie, hiperkaliemia)
(patrz punkt 5.3).
W przypadku, gdy narażenie na antagonistów receptora angiotensyny II miało miejsce od drugiego
trymestru ciąży, zaleca się wykonanie badania ultrasonograficznego czaszki i czynności nerek płodu.
Niemowlęta, których matki przyjmowały antagonistów receptora angiotensyny II podczas ciąży,
powinny być poddane dokładnej obserwacji za względu na możliwość wystąpienia niedociśnienia
(patrz także punkty 4.3 i 4.4).

Karmienie piersią
Olmesartan przenika do mleka samic szczurów, ale nie wiadomo, czy przenika do mleka kobiet. Ze
względu na brak danych dotyczących stosowania produktu leczniczego Osaver podczas karmienia
piersią, nie zaleca się stosowania produktu leczniczego Osaver w tym okresie. Wskazana jest zmiana
leczenia na alternatywne, o lepiej ustalonym profilu bezpieczeństwa podczas karmienia piersią,
szczególnie podczas karmienia noworodków lub wcześniaków.

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Produkt leczniczy Osaver wywiera niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia
pojazdów i obsługiwania maszyn. U pacjentów stosujących leki przeciwnadciśnieniowe czasami mogą
wystąpić zawroty głowy i omdlenie, które mogą zaburzać szybkość reakcji.

#### 4.8 Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa
Najczęściej zgłaszane w czasie leczenia olmesartanem medoksomilem działania niepożądane to: ból
głowy (7,7%), objawy grypopodobne (4,0%) i zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego (3,7%).
W kontrolowanych placebo badaniach, w których oceniano monoterapię, jedyną niepożądaną reakcją
związaną jednoznacznie z podawanym lekiem były zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego
(częstość występowania 2,5% wśród pacjentów przyjmujących olmesartan medoksomil i 0,9% wśród
przyjmujących placebo).

Częstość występowania była również nieznacznie większa w grupie pacjentów przyjmujących
olmesartan medoksomil niż w grupie placebo w odniesieniu do: hipertriglicerydemii (2,0% w
porównaniu z 1,1%) i zwiększonej aktywności fosfokinazy kreatynowej (1,3% w porównaniu z 0,7%).

Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych
W tabeli poniżej zestawiono działania niepożądane olmesartanu medoksomil występujące podczas
badań klinicznych, badań bezpieczeństwa po wprowadzeniu do obrotu i pochodzące ze zgłoszeń
spontanicznych.
W celu opisania częstości występowania działań niepożądanych zgłaszanych zastosowano następujące
określenia: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100),
rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000), nieznana (nie może być określona na
podstawie dostępnych danych).

Klasyfikacja układów
i narządów MedDRA
Częstość występowania Działanie niepożądane

Zaburzenia krwi i układu
chłonnego
Niezbyt często Małopłytkowość

Zaburzenia układu
immunologicznego
Niezbyt często Reakcja anafilaktyczna

Zaburzenia metabolizmu
i odżywiania
Często Hipertriglicerydemia,
hiperurykemia
Rzadko Hiperkaliemia
Zaburzenia układu nerwowego Często Zawroty głowy pochodzenia
ośrodkowego, ból głowy
Zaburzenia ucha i błędnika Niezbyt często Zawroty głowy pochodzenia
błędnikowego
Zaburzenie serca Niezbyt często Dławica piersiowa
Zaburzenia naczyń Rzadko Niedociśnienie
Zaburzenia układu
oddechowego, klatki
piersiowej i śródpiersia

Często Zapalenie oskrzeli, zapalenie
gardła, kaszel, zapalenie błony
śluzowej nosa
Zaburzenia żołądka i jelit Często Zapalenie błony śluzowej
żołądka i jelit, biegunka, ból
brzucha, nudności,
niestrawność
Niezbyt często Wymioty
Rzadko Obrzęk naczynioruchowy jelit
Bardzo rzadko Enteropatia o typie celiakii
(patrz punkt 4.4)
Zaburzenia wątroby i dróg
żółciowych
Nieznana Zapalenie wątroby o podłożu
autoimmunologicznym*
Zaburzenia skóry i tkanki
podskórnej
Niezbyt często Wykwity, alergiczne zapalenie
skóry, pokrzywka, wysypka,
świąd
Rzadko Obrzęk naczynio- ruchowy
Zaburzenia mięśniowoszkieletowe i tkanki łącznej
Często Zapalenie stawów, ból pleców,
bóle kostne
Niezbyt często Ból mięśni
Rzadko Kurcze mięśni
Zaburzenia nerek i dróg
moczowych
Często Krwiomocz, zakażenie dróg
moczowych
Rzadko Ostra niewydolność nerek,
niewydolność nerek
Zaburzenia ogólne i stany w
miejscu podania
Często Ból, ból w klatce piersiowej,
obrzęk obwodowy, objawy
grypopodobne, zmęczenie
Niezbyt często Obrzęk twarzy, astenia, złe
samopoczucie
Rzadko Letarg
Badania diagnostyczne Często Zwiększenie aktywności
enzymów wątrobowych,
zwiększenie stężenia mocznika
we krwi, zwiększenie
aktywności fosfokinazy
kreatynowej
Rzadko Zwiększenie stężenia
kreatyniny we krwi

*Po wprowadzeniu do obrotu zgłaszano przypadki autoimmunologicznego zapalenia wątroby, z
okresem utajenia od kilku miesięcy do kilku lat, ustępującego po odstawieniu olmesartanu.

Opis wybranych działań niepożądanych
Zgłaszano pojedyncze przypadki występowania rabdomiolizy związane czasowo z przyjmowaniem
antagonistów receptora angiotensyny II.

Dzieci i młodzież
Bezpieczeństwo stosowania olmesartanu medoksomilu badano w dwóch badaniach klinicznych z
udziałem 361 dzieci i młodzieży w wieku 1-17 lat. Podczas gdy rodzaj i nasilenie działań
niepożądanych są podobne do występujących u dorosłych, częstość następujących działań
niepożądanych jest większa u dzieci:
- krwawienie z nosa jest częstym działaniem niepożądanym w dzieci (tj. ≥1/100 do <1/10), które nie
występowało u dorosłych,
- w czasie 3-tygodniowego podwójnie zaślepionego badania częstość zawrotów głowy i bólu głowy
związanych z leczeniem zwiększyła się prawie dwukrotnie u dzieci w wieku 6-17 lat będących w
grupie przyjmujących olmesartan w dużych dawkach.
Całkowity profil bezpieczeństwa olmesartanu medoksomilu u dzieci i młodzieży nie różni się
znacząco od profilu bezpieczeństwa u dorosłych.

Inne szczególne populacje pacjentów
Pacjenci w podeszłym wieku (w wieku 65 lat i powyżej)
U pacjentów w podeszłym wieku częstość występowania niedociśnienia zwiększa się nieznacznie,
z rzadko do niezbyt często.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych:
Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa.
Tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl.
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu lub przedstawicielowi
podmiotu odpowiedzialnego w Polsce.

#### 4.9 Przedawkowanie

Istnieją jedynie ograniczone dane dotyczące przedawkowania produktu leczniczego u ludzi.
Najbardziej prawdopodobnym skutkiem przedawkowania jest niedociśnienie tętnicze. W razie
przedawkowania należy uważnie monitorować stan pacjenta, zastosować leczenie objawowe
i wspomagające.
Brak danych dotyczących możliwości usunięcia olmesartanu z organizmu przy pomocy dializy.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: antagoniści angiotensyny II,. Kod ATC: C09CA08.

Mechanizm działania/ Działanie farmakodynamiczne
Olmesartan medoksomil jest silnym, działającym po podaniu doustnym, wybiórczym antagonistą

receptora angiotensyny II (typu AT1). Uważa się, że blokuje wszystkie działania angiotensyny II
zależne od pobudzania receptora AT1, bez względu na źródło lub szlak syntezy angiotensyny II.
Wybiórczy antagonizm receptora angiotensyny II (AT1) prowadzi do zwiększenia stężenia reniny oraz
stężeń angiotensyny I i II oraz zmniejszenia stężenia aldosteronu w osoczu.
Angiotensyna II jest podstawowym hormonem o działaniu naczyniowym w układzie reninaangiotensyna-aldosteron i odgrywa istotną rolę w patofizjologii nadciśnienia tętniczego poprzez
wpływ na receptor typu 1 (AT1).

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania
W nadciśnieniu tętniczym olmesartan medoksomil powoduje zależne od dawki długotrwałe obniżenie
ciśnienia tętniczego krwi. Nie ma dowodów na występowanie niedociśnienia po podaniu pierwszej
dawki leku ani tachyfilaksji podczas długotrwałego leczenia czy też wzrostu ciśnienia tętniczego (efekt
odbicia) po zaprzestaniu leczenia.
Olmesartan medoksomil podawany raz na dobę zapewnia skuteczne i płynne obniżenie ciśnienia
tętniczego przez 24 godziny. Podawanie olmesartanu medoksomilu raz na dobę prowadziło do
podobnego obniżenia ciśnienia krwi, jak podawanie tej samej całkowitej dawki w dawkach
podzielonych dwa razy na dobę.
Przy ciągłym leczeniu maksymalne obniżenie ciśnienia tętniczego krwi występuje 8 tygodni od
rozpoczęcia leczenia, aczkolwiek istotne działanie obniżające ciśnienie krwi zaznacza się już po 2
tygodniach leczenia. Olmesartan medoksomil stosowany jednocześnie z hydrochlorotiazydem
wykazuje działanie addytywne, a takie skojarzone leczenie jest dobrze tolerowane.
Wpływ olmesartanu medoksomilu na śmiertelność i zachorowalność nie jest jeszcze znany.
Badanie ROADMAP (ang. Randomised Olmesartan and Diabetes Microalbuminuria Prevention) z
udziałem 4447 pacjentów z cukrzycą typu 2, z normoalbuminurią i co najmniej jednym dodatkowym
czynnikiem ryzyka sercowo-naczyniowego, zostało zaprojektowane w celu ustalenia czy leczenie
olmesartanem medoksomilem może opóźnić wystąpienie mikroalbuminurii. W trakcie trwającej
średnio 3,2 roku obserwacji pacjenci otrzymywali olmesartan medoksomil lub placebo jako dodatek
do innych leków przeciwnadciśnieniowych, poza inhibitorami ACE i antagonistami receptora
angiotensyny II.
W zakresie pierwszorzędowego punktu końcowego badanie wykazało znaczne zmniejszenie ryzyka w
odniesieniu do czasu wystąpienia mikroalbuminurii na korzyść olmesartanu medoksomilu. Po
uwzględnieniu różnic w odniesieniu do ciśnienia tętniczego zmniejszenie tego ryzyka nie było już
statystycznie istotne. U 8,2% (178 z 2160) pacjentów w grupie otrzymującej olmesartan medoksomil i
9,8% (210 z 2139) pacjentów w grupie otrzymującej placebo wystąpiła mikroalbuminuria.
W zakresie drugorzędowych punktów końcowych zdarzenia sercowo-naczyniowe wystąpiły u 96
pacjentów (4,3%) z grupy otrzymującej olmesartan medoksomil i u 94 pacjentów (4,2%) z grupy
otrzymującej placebo. Częstość występowania zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych była większa
dla olmesartanu medoksomilu w porównaniu do placebo (15 pacjentów [0,7%] wobec 3 pacjentów
[0,1%]) pomimo podobnej częstości występowania udaru niezakończonego zgonem (14 pacjentów
[0,6%] wobec 8 pacjentów [0,4%]), zawału serca niezakończonego zgonem (17 pacjentów [0,8%]
wobec 26 pacjentów [1,2%]) i zgonu z przyczyn innych niż sercowo-naczyniowe (11 pacjentów
[0,5%] wobec 12 pacjentów [0,5%]). Śmiertelność ogólna była większa liczbowo dla olmesartanu (26
pacjentów [1,2%] wobec 15 pacjentów [0,7%]), co wiązało się głównie z większą liczbą zdarzeń
sercowo-naczyniowych zakończonych zgonem.
W randomizowanym badaniu ORIENT (ang. Olmesartan Reducing Incidence of End-stage Renal
Disease in Diabetic Nephropathy Trial) oceniającym wpływ olmesartanu medoksomilu na nerkowe i
sercowo-naczyniowe punkty końcowe uczestniczyło 577 pacjentów z Japonii i Chin, z cukrzycą typu
2 i jawną nefropatią, których losowo przydzielono do grup W trakcie trwającej średnio 3,1 roku
obserwacji pacjenci otrzymywali olmesartan medoksomil lub placebo jako dodatek do innych leków
przeciwnadciśnieniowych, w tym inhibitorów ACE.
Pierwszorzędowy złożony punkt końcowy (czas do pierwszego podwojenia stężenia kreatyniny
w surowicy, schyłkowej niewydolności nerek, zgonu z jakiejkolwiek przyczyny) wystąpił
u 116 pacjentów w grupie otrzymującej olmesartan medoksomil (41,1%) i u 129 pacjentów w grupie
otrzymującej placebo (45,4%), (HR 0,97 [95% CI 0,75–1,24]; p = 0,791). Drugorzędowy złożony
sercowo-naczyniowy punkt końcowy wystąpił u 40 pacjentów otrzymujących olmesartan medoksomil

(14,2%) i u 53 pacjentów otrzymujących placebo (18,7%). Obejmował zgon z przyczyn sercowonaczyniowych u 10 (3,5%) pacjentów leczonych olmesartanem wobec 3 (1,1%) pacjentów
otrzymujących placebo, zgon z jakiejkolwiek przyczyny: odpowiednio 19 (6,7%) wobec 20 (7,0%),
udar niezakończony zgonem: 8 (2,8%) wobec 11 (3,9%) oraz zawał serca niezakończony zgonem:
3 (1,1%) wobec 7 (2,5%).

Dzieci i młodzież
Przeciwnadciśnieniowe działanie olmesartanu medoksomilu u dzieci i młodzieży oceniano w
randomizowanym, podwójnie zaślepionym badaniu kontrolowanym placebo, w którym brało udział
302 pacjentów wieku 6-17 lat z nadciśnieniem tętniczym. Badana populacja składała się z grupy
pacjentów rasy czarnej (112 pacjentów) oraz grupy mieszanej (190 pacjentów, w tym 38 pacjentów
rasy czarnej). Główną przyczyną nadciśnienia było nadciśnienie pierwotne (występujące u 87% w
grupie pacjentów rasy czarnej i u 67 % w mieszanej grupie). Pacjentów o masie ciała 20 kg do <35 kg
przydzielono losowo do grupy przyjmującej raz na dobę olmesartan medoksomil w dawce 2,5 mg
(mała dawka) lub 20 mg (duża dawka), natomiast pacjentów o masie ciała ≥35 kg przydzielono
losowo do grupy przyjmującej raz na dobę olmesartan medoksomil w dawce 5 mg (mała dawka) lub
40 mg (duża dawka).
Olmesartan medoksomil znacząco obniżał zarówno ciśnienie skurczowe, jak i rozkurczowe, w sposób
zależny od dawki, dostosowanej do masy ciała pacjenta. Olmesartan medoksomil podawany zarówno
w małych, jak i w dużych dawkach znacząco obniżał ciśnienie skurczowe, odpowiednio o 6,6 i 11,9
mmHg w porównaniu do wartości wyjściowych. Działanie to obserwowano również w czasie
randomizowanej, dwutygodniowej fazy odstawiania, w której zarówno średnie ciśnienie skurczowe,
jak i rozkurczowe wykazywało istotne statystycznie zjawisko z „odbicia” w grupie placebo, w
porównaniu do grupy przyjmującej olmesartan medoksomil. Leczenie było skuteczne w obu grupach
pacjentów pediatrycznych, zarówno z nadciśnieniem tetniczym pierwotnym, jak i wtórnym. Podobnie
jak w grupie dorosłych pacjentów, obniżenie ciśnienia tętniczego było mniejsze w grupie pacjentów
rasy czarnej.
W tym samym badaniu, 59 pacjentów wieku 1-5 lat, o masie ciała ≥5kg otrzymywało 0,3 mg/kg mc.
olmesartanu medoksomilu raz na dobę, w trwającej trzy tygodnie otwartej fazie badania, a następnie
zostało losowo przydzielonych do grupy otrzymującej olmesartan medoksomil lub do grupy placebo w
podwójnie zaślepionej fazie badania. Pod koniec 2 tygodnia fazy odstawiania, średnie
skurczowe/rozkurczowe ciśnienie tętnicze, mierzone podczas najmniejszego stężenia leku w osoczu
było o 3/3 mmHg niższe w grupie przyjmującej olmesartan medoksomil; różnica w ciśnieniu
tętniczym nie była statystycznie znacząca (95% CI -2 do 7/-1 do 7).

Inne informacje
W dwóch dużych, randomizowanych, kontrolowanych badaniach klinicznych ONTARGET (ang.
ONgoing Telmistartan Alone and in combination with Ramipril Global Endpoint Trial) i VA
NEPHRON-D (ang. The Veterans Affairs Nefropathy in Diabetes) oceniano jednoczesne zastosowanie
inhibitora ACE z antagonistą receptora angiotensyny II.
Badanie ONTARGET było przeprowadzone z udziałem pacjentów z chorobami układu sercowonaczyniowego lub chorobami naczyń mózgowych w wywiadzie, lub cukrzycą typu 2 z
towarzyszącymi, udowodnionymi uszkodzeniami narządów docelowych. Badanie VA NEPHRON-D
było przeprowadzone z udziałem pacjentów z cukrzycą typu 2 oraz z nefropatią cukrzycową.
Badania te wykazały brak istotnego korzystnego wpływu na parametry nerkowe i (lub) wyniki
w zakresie chorobowości oraz śmiertelności sercowo-naczyniowej, podczas gdy zaobserwowano
zwiększone ryzyko hiperkaliemii, ostrego uszkodzenia nerek i (lub) niedociśnienia, w porównaniu
z monoterapią. Ze względu na podobieństwa w zakresie właściwości farmakodynamicznych tych
leków, przytoczone wyniki również mają znaczenie w przypadku innych inhibitorów ACE oraz
antagonistów receptora angiotensyny II.
Dlatego też u pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy jednocześnie stosować inhibitorów ACE
oraz antagonistów receptora angiotensyny II.
Badanie ALTITUDE (ang. Aliskiren Trial in Type 2 Diabetes Using Cardiovascular and Renal Disease
Endpoints) było zaprojektowane w celu zbadania korzyści z dodania aliskirenu do standardowego
leczenia inhibitorem ACE lub antagonistą receptora angiotensyny II u pacjentów z cukrzycą typu 2 i

przewlekłą chorobą nerek, chorobą układu sercowo-naczyniowego lub obiema chorobami.
Badanie zostało przedwcześnie przerwane z powodu zwiększonego ryzyka działań niepożądanych.
Zgony sercowo-naczyniowe i udary mózgu występowały częściej w grupie otrzymującej aliskiren w
odniesieniu do grupy placebo. W grupie otrzymującej aliskiren odnotowano również częstsze
występowanie zdarzeń niepożądanych, w tym ciężkich zdarzeń niepożądanych (hiperkaliemia,
niedociśnienie i zaburzenia czynności nerek) względem grupy placebo.

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie i dystrybucja
Olmesartan medoksomil jest prolekiem. Ulega szybkiemu przekształceniu do farmakologicznie
czynnego metabolitu, olmesartanu, pod wpływem działania esteraz w błonie śluzowej jelita oraz w
krwi żyły wrotnej w czasie absorpcji z przewodu pokarmowego.
Nie wykryto samego olmesartanu medoksomilu bądź też łańcuchów bocznych cząsteczki
medoksomilu w osoczu krwi ani w wydzielinach organizmu. Średnia bezwzględna biodostępność
olmesartanu podanego w postaci tabletek wynosiła 25,6%.
Średnie maksymalne osoczowe stężenie (Cmax) olmesartanu osiągane jest w ciągu około 2 godzin po
podaniu doustnej dawki olmesartanu medoksomilu. Osoczowe stężenie olmesartanu rośnie w
przybliżeniu liniowo wraz ze wzrostem pojedynczej dawki doustnej, aż do dawki około 80 mg.
Pokarm ma niewielki wpływ na biodostępność olmesartanu i dlatego olmesartan medoksomil może
być przyjmowany z posiłkiem lub niezależnie od niego.
Nie obserwowano żadnych istotnych klinicznie różnic zależnych od płci w farmakokinetyce
olmesartanu.
Olmesartan w dużym stopniu wiązany jest z białkami osocza (99,7%). Istnieje możliwość wystąpienia
interakcji z innymi lekami, polegająca na wypieraniu olmesartanu z połączeń z białkami. Ma ona
jednak małe znaczenie kliniczne (co potwierdza brak istotnych klinicznie interakcji między
olmesartanem medoksomilem a warfaryną). Stopień wiązania olmesartanu z komórkami krwi nie ma
znaczenia. Średnia objętość dystrybucji po podaniu dawki dożylnej jest mała (16-29 l).

Metabolizm i eliminacja
Całkowity klirens osoczowy wynosił zazwyczaj 1,3 l/h (CV, 19%) i był stosunkowo wolny w
porównaniu z wątrobowym przepływem krwi (ok. 90 l/h). Po podaniu pojedynczej doustnej dawki
olmesartanu medoksomilu, znakowanego węglem 14C, 10-16% podanej dawki wykrywano w moczu
(zdecydowana większość w ciągu 24 godzin od podania), a resztę dawki wykrywano w kale. Na
podstawie układowej dostępności wynoszącej 25,6% można obliczyć, że wchłonięty olmesartan jest
wydalany zarówno przez nerki (około 40%), jak i poprzez wydalanie wątrobowo-żółciowe (około
60%). Cała wykryta radioaktywność pochodziła z olmesartanu. Nie wykryto żadnego innego istotnego
metabolitu. Krążenie jelitowo-wątrobowe olmesartanu jest nieznaczne. Ponieważ duża część
olmesartanu jest wydalana z żółcią, stosowanie go u pacjentów z niedrożnością dróg żółciowych jest
przeciwwskazane (patrz punkt 4.3).
Po wielokrotnym doustnym podaniu olmesartanu okres półtrwania w końcowej fazie eliminacji wahał
się od 10 do 15 godzin. Stan stacjonarny osiągany był po podaniu pierwszych kilku dawek, a po
14 dniach ciągłego podawania leku nie obserwowano dalszej kumulacji. Klirens nerkowy leku wynosił
około 0,5-0,7 l/h i był niezależny od dawki.

Farmakokinetyka w specjalnych grupach pacjentów
Dzieci i młodzież
Farmakokinetykę olmesartanu badano u pacjentów pediatrycznych w wieku 1-16 lat, z nadciśnieniem
tętniczym. Klirens olmesartanu u pacjentów pediatrycznych był podobny do klirensu u pacjentów
dorosłych, po dostosowaniu do masy ciała.
Brak danych dotyczących farmakokinetyki u dzieci i młodzieży z zaburzeniami czynności nerek.

Osoby w podeszłym wieku (w wieku 65 lat i powyżej)
U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym AUC w stanie stacjonarnym było zwiększone o około 35%

w grupie pacjentów w podeszłym wieku (w wieku 65-75 lat) i o około 44% u pacjentów w bardzo
podeszłym wieku (w wieku ≥75 lat) w porównaniu z młodszą grupą wiekową. Może być to,
przynajmniej częściowo, związane ze średnim zmniejszeniem czynności nerek w tej grupie pacjentów.

Zaburzenia czynności nerek
U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek AUC w stanie stacjonarnym było zwiększone o 62%,
82% i 179% w grupie pacjentów z odpowiednio łagodnymi, umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami
czynności nerek, w porównaniu ze zdrowymi osobami z grupy kontrolnej (patrz punkty 4.2 i 4.4).

Zaburzenia czynności wątroby
Po doustnym podaniu pojedynczej dawki wartości AUC dla olmesartanu były o 6% i 65% wyższe
u pacjentów z odpowiednio łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby
w porównaniu z odpowiednio dobranymi zdrowymi osobami z grupy kontrolnej. Frakcja
niezwiązanego olmesartanu po 2 godzinach od podania dawki leku wynosiła 0,26%, 0,34% i 0,41%,
odpowiednio u zdrowych osób, pacjentów z łagodną niewydolnością wątroby i pacjentów z
umiarkowaną niewydolnością wątroby. Po doustnym podaniu dawek wielokrotnych u pacjentów z
umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby średnia wartość AUC dla olmesartanu była o około
65% większa niż u odpowiednio dobranych zdrowych ochotników. Średnie wartości Cmax były
podobne u osób z zaburzeniami czynności wątroby oraz u zdrowych ochotników. Nie badano
olmesartanu medoksomilu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkty 4.2 i
4.4).

Interakcje produktu leczniczego
Kolesewelam – substancja wiążąca kwasy żółciowe
Jednoczesne podanie 40 mg olmesartanu medoksomilu oraz 3750 mg kolesewelamu chlorowodorku
zdrowym ochotnikom spowodowało zmniejszenie Cmax olmesartanu o 28% oraz zmniejszenie AUC
olmesartanu o 39%. W przypadku podania olmesartanu medoksomilu 4 godziny przed przyjęciem
kolesewelamu chlorowodorku obserwowano słabsze działanie, tj. zmniejszenie Cmax i AUC
odpowiednio o 4% i 15%. Okres półtrwania w fazie eliminacji olmesartanu został skrócony o 50 –
52% niezależnie czy był podany jednocześnie, czy 4 godziny przed przyjęciem kolesewelamu
chlorowodorku (patrz punkt 4.5).

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

W badaniach przewlekłej toksyczności przeprowadzonych na szczurach i psach olmesartan
medoksomil wykazywał podobne działanie jak inne leki z grupy antagonistów receptora AT1 i
inhibitorów ACE: prowadził do zwiększenia stężenia azotu mocznikowego we krwi (ang.
blood urea nitrogen, BUN) i kreatyniny (poprzez czynnościowe zmiany w nerce wywołane
zablokowaniem receptorów AT1), zmniejszenie masy mięśnia sercowego, obniżenia wskaźników
czerwonokrwinkowych (erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu), pojawienia się histologicznych
cech uszkodzenia nerki (zmian regeneracyjnych nabłonka nerkowego, pogrubienia błony podstawnej,
poszerzenia cewek nerkowych). Powyższe objawy niepożądane, będące wynikiem farmakologicznego
działania olmesartanu medoksomil, obserwowane także w badaniach przedklinicznych
przeprowadzonych na innych antagonistach receptora AT1 oraz inhibitorach ACE, można ograniczyć
przez jednoczesne doustne podawanie chlorku sodu.
U zwierząt obu gatunków obserwowano wzrost aktywności reninowej osocza oraz przerost/rozrost
komórek aparatu przykłębuszkowego nerek. Powyższe zmiany, które są objawem typowym dla klasy
inhibitorów ACE i innych antagonistów receptora AT1, wydają się nie mieć żadnego znaczenia
klinicznego.
Wykazano, że olmesartan medoksomil, podobnie jak inne leki z grupy antagonistów receptora AT1,
zwiększa częstość występowania pęknięć chromosomów w hodowlach komórkowych in vitro. Nie
obserwowano żadnych podobnych istotnych efektów w kilku badaniach przeprowadzonych in vivo z
zastosowaniem olmesartanu medoksomilu w bardzo dużych dawkach doustnych, sięgających
2000 mg/kg. Obszerne dane dotyczące badań genotoksyczności sugerują, że występowanie

genotoksycznego działania olmesartanu w warunkach klinicznych jest bardzo mało prawdopodobne.
Olmesartan medoksomil nie wykazywał działania rakotwórczego zarówno w trwającym 2 lata badaniu
przeprowadzonym na szczurach jak i dwóch sześciomiesięcznych badaniach oceniających
rakotwórczość w modelu transgenicznym u myszy.
W badaniach rozrodczości przeprowadzonych na szczurach olmesartan medoksomil nie wpływał na
płodność i nie wykazywał działania teratogennego. Podobnie jak w przypadku innych antagonistów
angiotensyny II, narażenie samic szczura na olmesartan medoksomil w późnej fazie ciąży i w okresie
laktacji prowadziło do poszerzenia miedniczek nerkowych u samic i mniejszej przeżywalności
potomstwa. Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwnadciśnieniowych, wykazano, że
olmesartan medoksomil był bardziej toksyczny dla ciężarnych samic królików niż dla ciężarnych
samic szczurów, natomiast nie obserwowano toksycznego wpływu na płód.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki
Celuloza mikrokrystaliczna
Laktoza jednowodna
Hydroksypropyloceluloza
Hydroksypropyloceluloza o niskim stopniu podstawienia
Magnezu stearynian
Krzemionka koloidalna bezwodna

Otoczka tabletki
Hypromeloza
Talk
Tytanu dwutlenek (E 171)

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

3 lata

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25ºC.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Blister OPA/Aluminium/PVC/Aluminium
Opakowania: 14, 28, 30, 50, 56, 84, 90, 98 lub 100 i 500 tabletek powlekanych.
Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do
stosowania

Bez specjalnych wymagań.

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z
lokalnymi przepisami.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Zentiva, k.s., U kabelovny 130, Dolni Měcholupy, 102 37 Praga 10, Republika Czeska

### 8. NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

23209, 23210, 23211

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 19.05.2016
Data ostatniego przedłużenia pozwolenia: 25.07.2022

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

06/2025

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.