# Perindopril

> Peryndopryl · 2 mg · Tabletki

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Perindopril
- **Nazwa powszechna:** Tert-Butylamini Perindoprilum
- **Substancja czynna:** [Peryndopryl](https://apteka.online/odpowiedniki/tert-butylamini-perindoprilum)
- **Moc:** 2 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** C09AA04
- **Liczba opakowań:** 3
- **Numer pozwolenia:** 12304
- **Podmiot odpowiedzialny:** Krka, d.d., Novo mesto
- **Producent:** Krka, d.d., Novo mesto
Krka Polska Sp. z o.o., Słowenia
Polska
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-dzialajace-na-uklad-renina-angiotensyna/perindopril-tabl-2-mg-krka
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-dzialajace-na-uklad-renina-angiotensyna/perindopril-tabl-2-mg-krka.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/16257/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/16257/characteristic

## Dostępne opakowania (3)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 30 tabl. | 5909990614349 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 60 tabl. | 5909990614356 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 90 tabl. | 5909990614363 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKETRYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Perindopril, 2 mg, tabletki
Perindopril, 4 mg, tabletki

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Perindopril, 2 mg
Każda tabletka zawiera: 2 mg peryndoprylu z tert-butyloaminą (tert-Butylamini perindoprilum).
Substancja pomocnicza o znanym działaniu: laktoza jednowodna.
Każda tabletka zawiera 36,14 mg laktozy jednowodnej.

Perindopril, 4 mg
Każda tabletka zawiera: 4 mg peryndoprylu z tert-butyloaminą (tert-Butylamini perindoprilum).
Substancja pomocnicza o znanym działaniu: laktoza jednowodna.
Każda tabletka zawiera 72,28 mg laktozy jednowodnej.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka

Perindopril, 2 mg, tabletki: białe, okrągłe, obustronnie wypukłe.
Perindopril, 4 mg, tabletki: białe, podłużne, obustronnie wypukłe tabletki ze skośnie ściętymi
brzegami z rowkiem dzielącym po jednej stronie.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Nadciśnienie tętnicze:
Leczenie nadciśnienia tętniczego.

Niewydolność serca:
Leczenie objawowej niewydolności serca.

Stabilna choroba wieńcowa
Zmniejszenie ryzyka incydentów sercowych u pacjentów z zawałem mięśnia serca
i (lub) rewaskularyzacją w wywiadzie.

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Dawkę należy ustalać indywidualnie dla każdego pacjenta (patrz punkt 4.4) oraz w zależności od
reakcji ciśnienia tętniczego na leczenie.

Nadciśnienie tętnicze:

Peryndopryl można stosować w monoterapii lub w skojarzeniu z lekami przeciwnadciśnieniowymi z
innych grup (patrz punkty 4.3, 4.4, 4.5 i 5.1).
Zalecana dawka początkowa wynosi 4 mg, raz na dobę, rano.
U pacjentów z dużą aktywnością układu renina-angiotensyna-aldosteron (szczególnie u pacjentów z
nadciśnieniem naczyniowo-nerkowym, z niedoborem elektrolitów i wody, w stanie dekompensacji
sercowej lub z ciężkim nadciśnieniem tętniczym) po podaniu dawki początkowej produktu może
wystąpić nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego. U tych pacjentów zaleca się dawkę początkową
2 mg, a leczenie należy rozpoczynać pod ścisłą kontrolą lekarską.
Po miesiącu terapii, dawkę produktu można zwiększyć do 8 mg raz na dobę.
Po rozpoczęciu leczenia peryndoprylem może wystąpić objawowe niedociśnienie tętnicze. Dotyczy to
częściej pacjentów, którzy jednocześnie byli leczeni lekami moczopędnymi.
W związku z tym zaleca się zachowanie ostrożności, ponieważ u tych pacjentów może występować
hipowolemia i (lub) niedobór elektrolitów.
O ile jest to możliwe, należy przerwać stosowanie leku moczopędnego na 2 do 3 dni przed
rozpoczęciem leczenia peryndoprylem (patrz punkt 4.4).
U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, u których nie można przerwać stosowania leku
moczopędnego, leczenie peryndoprylem należy rozpocząć od dawki 2 mg. Należy monitorować
czynność nerek oraz stężenie potasu w surowicy. Późniejsze dawkowanie peryndoprylu należy
dostosować w zależności od reakcji ciśnienia tętniczego na leczenie. Jeśli jest to konieczne, można
ponownie zastosować lek moczopędny.

U pacjentów w wieku podeszłym, leczenie należy rozpoczynać od dawki 2 mg, którą po miesiącu
można zwiększyć do 4 mg, a następnie do 8 mg, jeśli zaistnieje taka konieczność, w zależności od
czynności nerek (patrz tabela poniżej).

Objawowa niewydolność serca:
Zaleca się, aby rozpoczynać leczenie peryndoprylem, który jest na ogół stosowany w skojarzeniu z
lekiem moczopędnym nieoszczędzającym potasu i (lub) digoksyną, i (lub) beta-adrenolitykiem, pod
ścisłą kontrolą lekarską, od zalecanej dawki początkowej 2 mg, przyjmowanej rano. Dawkę tę można
zwiększać o 2 mg, w odstępach nie krótszych niż 2 tygodnie, do dawki 4 mg raz na dobę, o ile jest ona
tolerowana.
Dawkę należy dostosować w zależności od odpowiedzi klinicznej u danego pacjenta.
U chorych z ciężką niewydolnością serca oraz u innych osób zaliczanych do grupy wysokiego ryzyka
(pacjenci z zaburzeniami czynności nerek lub z predyspozycją do występowania zaburzeń
elektrolitowych, pacjenci przyjmujący jednocześnie leki moczopędne i (lub) pacjenci przyjmujący leki
rozszerzające naczynia) leczenie należy rozpocząć pod ścisłą kontrolą lekarską (patrz 4.4 „Specjalne
ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).
U pacjentów z grupy wysokiego ryzyka wystąpienia objawowego niedociśnienia tętniczego, np.
pacjenci z zaburzeniami gospodarki elektrolitowej z hiponatremią lub bez, pacjenci z hipowolemią
oraz pacjenci, u których stosowano intensywnie leczenie moczopędne, należy w miarę możliwości
wyrównać te zaburzenia przed rozpoczęciem podawania peryndoprylu. Należy ściśle monitorować
ciśnienie tętnicze, parametry czynności nerek i stężenie potasu w surowicy, zarówno przed
rozpoczęciem leczenia peryndoprylem, jak i w jego trakcie (patrz punkt 4.4).

Stabilna choroba wieńcowa
Leczenie należy rozpocząć od dawki 4 mg na dobę przez dwa tygodnie, a następnie dawkę
zwiększyć do 8 mg raz na dobę w zależności od czynności nerek i pod warunkiem, że dawka 4
mg jest dobrze tolerowana.
Pacjenci w podeszłym wieku powinni otrzymać dawkę 2 mg na dobę przez tydzień, a następnie 4
mg przez kolejny tydzień, przed zwiększeniem dawki do 8 mg na dobę w zależności od czynności
nerek (patrz tabela 1 „Dostosowanie dawki w niewydolności nerek”). Dawkę należy zwiększać
tylko wtedy, gdy mniejsza dawka była dobrze tolerowana.

Dostosowanie dawki u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek:

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek powinno opierać się na wartościach
klirensu kreatyniny, jak przedstawiono w Tabeli 1 poniżej.

Tabela 1: Dostosowanie dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.
Klirens kreatyniny (ml/min) Zalecana dawka
Clkr ≥ 60 4 mg/dobę
30 < Clkr <60 2 mg/dobę
15 < Clkr <30 2 mg co dwa dni
Pacjenci hemodializowani*, Clkr <15 2 mg w dniu dializy
*Klirens peryndoprylatu podczas dializy wynosi 70 ml/min. Pacjenci hemodializowani powinni
przyjąć dawkę produktu po dializie.

Dostosowanie dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby:
Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (patrz
punkty 4.4 i 5.2).

Dzieci i młodzież
Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności peryndoprylu u dzieci i młodzieży w
wieku poniżej 18 lat.
Aktualne dane przedstawiono w punkcie 5.1, ale brak zaleceń dotyczących dawkowania. Dlatego
stosowanie u dzieci i młodzieży nie jest zalecane.

Sposób podawania
Podanie doustne.
Zaleca się przyjmowanie produktu Perindopril raz na dobę, rano, przed posiłkiem.

#### 4.3 Przeciwwskazania

− Nadwrażliwość na peryndopryl lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w
punkcie 6.1.
− Obrzęk naczynioruchowy związany ze stosowaniem inhibitora konwertazy angiotensyny (ACE)
w wywiadzie.
− Wrodzony lub idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy.
− Drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkt 4.6).
− Jednoczesne stosowanie produktu leczniczego Perindopril z produktami zawierającymi aliskiren
jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek (współczynnik
filtracji kłębuszkowej, GFR<60 ml/min/1,73 m2) (patrz punkty 4.5 i 5.1).
− Jednoczesne stosowanie z sakubitrylem z walsartanem. Nie rozpoczynać leczenia produktem
leczniczym Perindopril wcześniej niż po upływie 36 godzin od przyjęcia ostatniej dawki
sakubitrylu z walsartanem (patrz także punkty 4.4 i 4.5).
− Jednoczesne stosowanie z produktem złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan (patrz
punkty 4.4 i 4.5).
− Pozaustrojowe metody leczenia powodujące kontakt krwi z powierzchniami o ujemnym ładunku
elektrycznym (patrz punkt 4.5).
− Znaczne obustronne zwężenie tętnic nerkowych lub zwężenie tętnicy zaopatrującej jedyną nerkę
(patrz punkt 4.4).

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Stabilna choroba wieńcowa
W przypadku wystąpienia epizodu niestabilnej dławicy piersiowej (ciężkiego lub nie) podczas
pierwszego miesiąca leczenia peryndoprylem, należy przeprowadzić dokładną ocenę stosunku
korzyści i ryzyka przed kontynuacją leczenia.

Niedociśnienie tętnicze:
Inhibitory konwertazy angiotensyny mogą spowodować nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego. U
pacjentów z niepowikłanym nadciśnieniem tętniczym objawowe niedociśnienie tętnicze występuje
rzadko. Prawdopodobieństwo jego wystąpienia jest większe u pacjentów ze zmniejszoną objętością
osocza, np. w następstwie leczenia lekami moczopędnymi, stosowania diety ubogosodowej, dializy,
biegunki lub wymiotów bądź też u pacjentów z ciężkim nadciśnieniem tętniczym zależnym od
reniny(patrz punkty 4.5 i 4.8). U pacjentów z objawową niewydolnością serca, ze współistnieją
niewydolnością nerek lub bez, obserwowano objawowe niedociśnienie tętnicze. Jego wystąpienie jest
najbardziej prawdopodobne u chorych z wyższą klasą niewydolności serca, u których stosowane są
duże dawki diuretyków pętlowych, u chorych z hiponatremią lub zaburzeniem czynności nerek. U
pacjentów ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia objawowego niedociśnienia tętniczego, należy
ściśle kontrolować początkowy okres stosowania produktu oraz okres ustalania dawki produktu
leczniczego (patrz punkty 4.2 i 4.8). Podobne zastrzeżenia dotyczą pacjentów z chorobą
niedokrwienną serca lub pacjentów z zaburzeniami krążenia mózgowego, u których nadmierne
obniżenie ciśnienia tętniczego może spowodować zawał serca lub incydent naczyniowo-mózgowy.

W razie wystąpienia niedociśnienia tętniczego, pacjenta należy ułożyć w pozycji na plecach. W razie
konieczności należy podać dożylnie roztwór chlorku sodu 9 mg/ml (0,9%). Przemijające
niedociśnienia tętnicze nie jest przeciwwskazaniem do dalszego podawania produktu. Zwykle można
kontynuować podawanie produktu bez trudności, po podwyższeniu ciśnienia tętniczego krwi w
następstwie zwiększenia objętości płynów.

U niektórych pacjentów z zastoinową niewydolnością serca, z prawidłowym lub obniżonym
ciśnieniem tętniczym krwi, po podaniu peryndoprylu może wystąpić dalsze obniżenie ciśnienia
tętniczego. Takie działanie produktu jest oczekiwane i zwykle nie stanowi przyczyny przerwania jego
stosowania. W razie wystąpienia objawów niedociśnienia tętniczego może być konieczne
zmniejszenie dawki lub przerwanie stosowania peryndoprylu.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) (ang. Renin-AngiotensinAldosterone-system, RAAS):
Istnieją dowody, iż jednoczesne stosowanie inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE) (ang.
Angiotensin Converting Enzyme Inhibitors, ACEi), antagonistów receptora angiotensyny II (ang.
Angiotensin Receptor Blockers, ARB) lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii
oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). W związku z tym nie zaleca się
podwójnego blokowania układu RAA poprzez jednoczesne zastosowanie inhibitorów ACE,
antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu (patrz punkty 4.5 i 5.1).
Jeśli zastosowanie podwójnej blokady układu RAA jest absolutnie konieczne, powinno być
prowadzone wyłącznie pod nadzorem specjalisty, a parametry życiowe pacjenta, takie jak: czynność
nerek, stężenie elektrolitów oraz ciśnienie krwi powinny być ściśle monitorowane.
U pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE oraz
antagonistów receptora angiotensyny II.

Zwężenie zastawki aortalnej lub mitralnej, kardiomiopatia przerostowa:
Podobnie jak w przypadku innych inhibitorów konwertazy angitensyny, peryndopryl należy stosować
ze szczególną ostrożnością u pacjentów ze zwężeniem zastawki mitralnej lub ze zwężeniem drogi
odpływu z lewej komory, tak jak ma to miejsce w przypadku zwężenia zastawki aortalnej lub
kardiomiopatii przerostowej.

Zaburzenia czynności nerek:
W przypadku zaburzeń czynności nerek (klirens kreatyniny < 60 ml/min) dawkę początkową
peryndoprylu należy dostosować do wartości klirensu kreatyniny u danego pacjenta (patrz punkt 4.2),
a następnie do reakcji pacjenta na leczenie. Rutynowa kontrola stężenia potasu i kreatyniny w
surowicy stanowi część standardowego postępowania medycznego w odniesieniu do tych pacjentów
(patrz punkt 4.8).

U chorych z objawową niewydolnością serca niedociśnienie tętnicze po podaniu dawki początkowej
inhibitorów ACE może prowadzić do dodatkowego zaburzenia czynności nerek. W takich
przypadkach obserwowano wystąpienie ostrej niewydolności nerek, zwykle przemijającej.

U niektórych pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynej
nerki, którzy przyjmowali inhibitory ACE, obserwowano zwiększenie stężenia mocznika we krwi oraz
kreatyniny w surowicy, zwykle przemijające po zakończeniu leczenia. Dotyczy to szczególnie
pacjentów z niewydolnością nerek. W przypadku współistnienia nadciśnienia naczyniowo-nerkowego,
istnieje zwiększone ryzyko rozwoju ciężkiego niedociśnienia tętniczego i niewydolności nerek. U tych
pacjentów, leczenie należy rozpocząć pod ścisłą kontrolą lekarską, od małych dawek i ostrożnie
zwiększać dawki. Jednoczesne podawanie leków moczopędnych może być czynnikiem
predysponującym do wystąpienia powyższych powikłań, dlatego też należy przerwać leczenie lekami
moczopędnymi oraz należy monitorować parametry czynności nerek w ciągu pierwszych tygodni
leczenia peryndoprylem.

U niektórych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, u których nie stwierdzono wcześniej
występowania zwężenia naczyń nerkowych, dochodziło do zwiększenia stężenia mocznika we krwi
oraz kreatyniny w surowicy, na ogół niewielkiego i przemijającego, zwłaszcza, gdy peryndopryl był
podawany jednocześnie z lekiem moczopędnym. Jest to bardziej prawdopodobne u pacjentów z
istniejącym zaburzeniem czynności nerek. Może być konieczne zmniejszenie dawki i (lub)
przerwanie podawania leku moczopędnego i (lub) peryndoprylu.

Pacjenci hemodializowani:
U pacjentów dializowanych z użyciem błon filtracyjnych o dużej przepuszczalności, którzy
przyjmowali inhibitor ACE, obserwowano reakcje rzekomoanafilaktyczne. W tej grupie chorych
należy rozważyć zastosowanie innego rodzaju błon dializacyjnych lub leku przeciwnadciśnieniowego
z innej grupy.

Transplantacja nerki:
Nie ma doświadczenia w stosowaniu peryndoprylu u pacjentów, którym w ostatnim czasie
przeszczepiono nerkę.

Nadwrażliwość, obrzęk naczynioruchowy:
U pacjentów leczonych inhibitorami ACE, w tym peryndoprylem, obserwowano rzadko przypadki
obrzęku naczynioruchowego twarzy, kończyn, ust, błon śluzowych, języka, głośni i (lub) krtani (patrz
punkt 4.8). Objawy te mogą wystąpić w dowolnym momencie stosowania produktu. W takich
przypadkach należy szybko przerwać stosowanie peryndoprylu i rozpocząć odpowiednią obserwację
pacjenta, która powinna trwać do czasu całkowitego ustąpienia objawów. W sytuacjach, gdy obrzęk
obejmował jedynie twarz i usta, zaburzenia ustępowały na ogół bez leczenia, chociaż podawanie
leków przeciwhistaminowych było przydatne w łagodzeniu objawów.

Obrzęk naczynioruchowy związany z obrzękiem krtani może być śmiertelny. Jeśli obrzęk dotyczy
języka, głośni lub krtani, co może spowodować niedrożność dróg oddechowych, należy natychmiast
zastosować leczenie, takie jak w stanach nagłych. Może ono obejmować podanie adrenaliny i (lub)
utrzymanie drożności dróg oddechowych. Pacjent powinien znajdować się pod ścisłą kontrolą lekarską
do chwili całkowitego i trwałego ustąpienia objawów.

Częstość występowania obrzęku naczynioruchowego spowodowanego stosowaniem inhibitorów
konwertazy angiotensyny jest większa u pacjentów rasy czarnej w porównaniu do pacjentów innych
ras. U chorych, u których w przeszłości występował obrzęk naczynioworuchowy, niezwiązany z
przyjmowaniem inhibitora ACE, może istnieć większe ryzyko jego wystąpienia podczas stosowania
inhibitora ACE (patrz punkt 4.3).
Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i sakubitrylu z walsartanem jest przeciwwskazane z
powodu zwiększonego ryzyka obrzęku naczynioruchowego. Nie rozpoczynać leczenia sakubitrylem z
walsartanem wcześniej niż po upływie 36 godzin od przyjęcia ostatniej dawki peryndoprylu. Nie

rozpoczynać leczenia peryndoprylem wcześniej niż po upływie 36 godzin od przyjęcia ostatniej dawki
sakubitrylu z walsartanem (patrz punkty 4.3 i 4.5).

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i racekadotrylu, inhibitorów mTOR (np. syrolimusu,
ewerolimusu, temsyrolimusu) lub wildagliptyny może prowadzić do zwiększenia ryzyka obrzęku
naczynioruchowego (np. obrzęku dróg oddechowych lub języka, z zaburzeniami oddychania lub bez)
(patrz punkt 4.5). Jeśli pacjent już przyjmuje jakiś inhibitor ACE, należy zachować ostrożność
rozpoczynając leczenie racekadotrylem, inhibitorami mTOR (np. syrolimusem, ewerolimusem,
temsyrolimusem) lub wildagliptyną.

Reakcje rzekomoanafilaktyczne podczas aferezy lipoprotein o małej gęstości (LDL):
U pacjentów przyjmujących inhibitory ACE rzadko stwierdzano reakcje rzekomoanafilaktyczne
zagrażające życiu podczas aferezy lipoprotein o małej gęstości z użyciem siarczanu dekstranu. Reakcji
tych można uniknąć przerywając okresowo przyjmowanie inhibitorów ACE przed każdym zabiegiem
aferezy.

Reakcje rzekomoanafilaktyczne podczas leczenia odczulającego:
U pacjentów przyjmujących inhibitory ACE podczas leczenia odczulającego (np. jadem owadów
błonkoskrzydłych) występowały reakcje rzekomoanafilaktyczne. U tych samych pacjentów udawało
się uniknąć omawianych reakcji poprzez czasowe odstawienie inhibitora ACE, jednak występowały
ponownie po nieumyślnym zastosowaniu produktu.

Zaburzenia czynności wątroby:
Rzadko, stosowanie inhibitorów ACE było związane z występowaniem zespołu rozpoczynającego się
żółtaczką cholestatyczną i postępującego do piorunującej martwicy wątroby, czasami prowadząc do
śmierci. Mechanizm tego zespołu nie jest znany. U pacjentów leczonych inhibitorami ACE, u których
rozwinęła się żółtaczka lub zwiększyła aktywności enzymów wątrobowych, należy przerwać
stosowanie inhibitora ACE oraz rozpocząć odpowiednie leczenie (patrz punkt 4.8).

Neutropenia, agranulocytoza, małopłytkowość, niedokrwistość:
U pacjentów leczonych inhibitorami ACE obserwowano występowanie neutropenii (agranulocytozy),
trombocytopenii i niedokrwistości. U chorych z prawidłową czynnością nerek i bez innych czynników
sprzyjających rozwojowi powikłań, neutropenia występowała rzadko. Peryndopryl należy stosować ze
szczególną ostrożnością u pacjentów z kolagenozą naczyń, osób leczonych lekami
immunosupresyjnymi, allopurynolem lub prokainamidem, lub u pacjentów, u których powyższe stany
współistnieją, szczególnie gdy uprzednio występowało zaburzenie czynności nerek. U niektórych
takich pacjentów rozwijały się ciężkie zakażenia, które w niektórych przypadkach były oporne na
intensywne leczenie antybiotykami. Jeśli peryndopryl jest stosowany u tych pacjentów, zaleca się
okresowe oznaczenie liczby białych krwinek. Chorych należy poinformować, aby zgłaszali wszelkie
objawy infekcji. Donoszono o sporadycznych przypadkach niedokrwistości hemolitycznej u osób z
wrodzonym niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej.

Grupy etniczne:
Inhibitory ACE częściej powodują obrzęk naczynioruchowy u pacjentów rasy czarnej niż u pacjentów
innych ras. Tak jak w przypadku innych inhibitorów ACE, peryndopryl może być mniej skuteczny w
obniżaniu ciśnienia tętniczego u pacjentów rasy czarnej, prawdopodobnie z powodu małej aktywności
reninowej osocza, występującej w populacji rasy czarnej z nadciśnieniem tętniczym.

Kaszel:
U pacjentów leczonych inhibitorami ACE może wystąpić suchy, uporczywy kaszel, który ustępuje
bez leczenia po odstawieniu produktu. Kaszel wywołany stosowaniem inhibitora ACE należy
uwzględnić w diagnostyce różnicowej kaszlu.

Zabiegi chirurgiczne, znieczulenie:

U pacjentów poddawanych dużym zabiegom operacyjnym lub znieczuleniu z zastosowaniem środków
powodujących niedociśnienie tętnicze, peryndopryl może blokować powstawanie angiotensyny II,
wtórnie do kompensacyjnego uwalniania reniny. Podawanie produktu należy przerwać na jeden dzień
przed zabiegiem. W razie wystąpienia niedociśnienia tętniczego, które mogło rozwinąć się we
wspomnianym mechanizmie, można skorygować je poprzez zwiększenie objętości płynów.

Hiperkaliemia:
Inhibitory ACE mogą powodować hiperkaliemię, ponieważ hamują uwalnianie aldosteronu. Działanie
to jest zazwyczaj nieistotne u pacjentów z prawidłową czynnością nerek.. Do grupy ryzyka
wystąpienia hiperkaliemii należą pacjenci z niewydolnością nerek, osłabioną czynnością nerek, w
wieku powyżej 70 lat, pacjenci z niekontrolowaną cukrzycą oraz pacjenci z dodatkowymi
zaburzeniami, w szczególności odwodnieniem, ostrą dekompensacją serca i kwasicą metaboliczną, a
także pacjenci stosujący jednocześnie leki moczopędne oszczędzające potas, suplementy potasu,
zamienniki soli kuchennej zawierające potas lub inne leki zwiększające stężenie potasu w surowicy
krwi (np. heparyny, trimetoprym lub kotrimoksazol będący substancją złożoną zawierającą
trimetoprym/sulfametoksazol) a zwłaszcza leczonych antagonistami aldosteronu lub antagonistami
receptora angiotensyny II.
Hiperkaliemia może być przyczyną ciężkich, czasami zagrażających życiu, zaburzeń rytmu serca. Leki
moczopędne oszczędzające potas i antagonistów receptora angiotensyny II należy stosować z
zachowaniem ostrożności u pacjentów otrzymujących inhibitory ACE oraz należy często kontrolować
stężenie potasu w surowicy i czynność nerek (patrz punkt 4.5).

Pacjenci chorzy na cukrzycę:
U pacjentów chorych na cukrzycę leczonych doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi lub insuliną,
należy ściśle kontrolować stężenie glukozy we krwi podczas pierwszego miesiąca leczenia
inhibitorami ACE (patrz punkt 4.5, leki przeciwcukrzycowe).

Lit:
Zasadniczo nie zaleca się jednoczesnego stosowania litu i peryndoprylu (patrz punkt 4.5)

Leki moczopędne oszczędzające potas, preparaty potasu lub zamienniki soli kuchennej zawierające
potas:
Ogólnie nie zaleca się stosowania peryndoprylu jednocześnie z lekami moczopędnymi
oszczędzającymi potas, preparatami potasu lub zamiennikami soli kuchennej zawierającymi potas
(patrz punkt 4.5).

Pierwotny aldosteronizm:
Na ogół pacjenci z pierwotnym hiperaldosteronizmem nie reagują na leki przeciwnadciśnieniowe
działające przez hamowanie układu renina-angiotensyna. Z tego względu nie zaleca się stosowania
tego produktu.

Ciąża i laktacja:
Nie należy rozpoczynać podawania inhibitorów ACE podczas ciąży. Dopóki nie uzna się
kontynuowanej terapii inhibitorem ACE za istotną, u pacjentek planujących ciążę należy zmienić
leczenie na alternatywną terapię przeciwnadciśnieniową, która ma ustalony profil bezpieczeństwa
dotyczący stosowania w ciąży. Kiedy ciąża zostanie rozpoznana, należy natychmiast przerwać
leczenie inhibitorami ACE i, jeśli to właściwe, należy rozpocząć alternatywną terapię (patrz punkty
#### 4.3 i 4.6).

Laktoza:
Tabletki Perindopril zawierają laktozę. Produkt leczniczy nie powinien być stosowany u pacjentów z
rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego
wchłaniania glukozy-galaktozy.

Sód

Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w jednej tabletce, to znaczy lek uznaje się
za „wolny od sodu”.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Dane badania klinicznego wykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron
(RAA) w wyniku jednoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, antagonistów receptora
angiotensyny II lub aliskirenu jest związana z większą częstością występowania zdarzeń
niepożądanych, takich jak: niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym
ostra niewydolność nerek) w porównaniu z zastosowaniem leku z grupy antagonistów układu RAA
w monoterapii (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.1).

Leki wywołujące hiperkaliemię
Niektóre leki lub grupy terapeutyczne mogą zwiększać częstość wystąpienia hiperkaliemii:
aliskiren, sole potasu, leki moczopędne oszczędzające potas, inhibitory ACE, antagoniści receptora
angiotensyny II, niesteroidowe leki przeciwzapalne, heparyny, leki immunosupresyjne, takie jak
cyklosporyna lub takrolimus, trimetoprym. Skojarzone stosowanie tych leków zwiększa ryzyko
hiperkaliemii.

Jednoczesne stosowanie leków przeciwwskazane (patrz punkt 4.3)

Aliskiren
U pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek zwiększa się ryzyko hiperkaliemii,
pogorszenia czynności nerek oraz chorobowości i śmiertelności z przyczyn sercowonaczyniowych.

Pozaustrojowe metody leczenia
Pozaustrojowe metody leczenia powodujące kontakt krwi z powierzchniami o ujemnym ładunku
elektrycznym, takie jak dializa lub hemofiltracja z użyciem niektórych błon o dużej
przepuszczalności (np. błon poliakrylonitrylowych) oraz afereza lipoprotein o małej gęstości z
użyciem siarczanu dekstranu jest przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko ciężkich
reakcji rzekomoanafilaktycznych (patrz punkt 4.3). Jeśli takie leczenie jest konieczne, należy
rozważyć użycie błon dializacyjnych innego typu lub zastosować lek przeciwnadciśnieniowy z
innej grupy.

Produkt złożony zawierający sakubitryl i walsartan
Jednoczesne stosowanie peryndoprylu z produktem złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan jest
przeciwwskazane, ponieważ może zwiększyć ryzyko obrzęku naczynioruchowego (patrz punkty 4.3 i
4.4).

Jednoczesne stosowanie leków niezalecane (patrz punkt 4.4)

Aliskiren
U innych osób niż pacjenci z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek zwiększa się ryzyko
hiperkaliemii, pogorszenia czynności nerek oraz chorobowości i śmiertelności z przyczyn sercowonaczyniowych.

Jednoczesne leczenie inhibitorem ACE i antagonistą receptora angiotensyny II
Istnieją doniesienia w literaturze, że u pacjentów z jawną chorobą miażdżycową, niewydolnością
serca lub z cukrzycą z powikłaniami narządowymi, jednoczesne leczenie inhibitorem ACE i
antagonistą receptora angiotensyny II wiąże się z większą częstością występowania niedociśnienia
tętniczego, omdlenia, hiperkaliemii i pogorszenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności
nerek), w porównaniu ze stosowaniem pojedynczego środka działającego na układ reninaangiotensyna-aldosteron. Podwójna blokada (na przykład, przez skojarzenie inhibitora ACE z

antagonistą receptora angiotensyny II) powinna być ograniczona do indywidualnie określonych
przypadków ze ścisłą obserwacją czynności nerek, stężeń potasu i ciśnienia tętniczego.

Estramustyna
Istnieje ryzyko zwiększonej częstości wystąpienia działań niepożądanych, takich jak obrzęk
naczynioruchowy.

Kotrimoksazol (trimetoprim/sulfametoksazol)
U pacjentów przyjmujących jednocześnie kotrimoksazol (trimetoprim/sulfametoksazol) może
wystąpić zwiększone ryzyko hiperkaliemii (patrz punkt 4.4).

Leki moczopędne oszczędzające potas, preparaty potasu lub zamienniki soli kuchennej zawierające
potas
Wprawdzie u pacjentów leczonych peryndoprylem stężenie potasu w surowicy pozostaje prawidłowe,
jednak u niektórych pacjentów może wystąpić hiperkaliemia. Leki moczopędne oszczędzające potas
(np. spironolakton, eplerenon, triamteren lub amiloryd), preparaty potasu lub zamienniki soli
kuchennej zawierające potas mogą prowadzić do znacznego zwiększenia stężenia potasu w surowicy.
Dlatego nie zaleca się przyjmowania peryndoprylu w skojarzeniu z wyżej wymienionymi preparatami
(patrz punkt 4.4). Gdy jednoczesne stosowanie peryndoprylu z tymi lekami jest wskazane z powodu
stwierdzonej hipokaliemii, należy je stosować ostrożnie i często kontrolować stężenie potasu w
surowicy.
Stosowanie spironolaktonu w niewydolności serca - patrz niżej.

Lit:
Podczas jednoczesnego stosowanie litu oraz inhibitorów ACE obserwowano przemijające
zwiększenie stężenia litu w surowicy oraz nasilenie jego toksyczności. Jednoczesne stosowanie
tiazydowych leków moczopędnych może zwiększać ryzyko toksycznego działania litu oraz nasilać i
tak zwiększone ryzyko działania toksycznego litu spowodowane przyjmowaniem inhibitorów ACE.
Nie zaleca się stosowania peryndoprylu z litem jednak jeżeli jednoczesne stosowanie tych leków jest
konieczne należy często oznaczać stężenie litu w surowicy (patrz punkt 4.4).

Jednoczesne stosowanie leków wymagające szczególnej ostrożności

Leki przeciwcukrzycowe (insulina, doustne leki hipoglikemizujące)
Badania epidemiologiczne wskazują, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i leków
przeciwcukrzycowych (insulina, doustne leki hipoglikemizujące) może nasilać działanie zmniejszające
stężenie glukozy we krwi z ryzykiem hipoglikemii. Zjawisko to jest bardziej prawdopodobne podczas
pierwszych tygodni skojarzonego leczenia u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek.

Baklofen
Nasilone działanie przeciwnadciśnieniowe. Należy kontrolować ciśnienie tętnicze i w razie
konieczności dostosować dawkowanie leku przeciwnadciśnieniowego.

Leki moczopędne nieoszczędzające potasu
Pacjenci leczeni lekami moczopędnymi, szczególnie osoby z zaburzeniami gospodarki wodno–
elektrolitowej, mogą być narażeni na nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego w trakcie
rozpoczynania leczenia inhibitorami ACE. Możliwość działania hipotensyjnego można zmniejszyć
przez przerwanie leczenia lekami moczopędnymi, zwiększenie objętości płynów lub zwiększenie
podaży soli przed rozpoczęciem leczenia małymi, stopniowo zwiększanymi dawkami peryndoprylu.
W nadciśnieniu tętniczym, jeśli wcześniejsza terapia lekiem moczopędnym mogła spowodować
zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej, należy albo przerwać stosowanie leku
moczopędnego przed rozpoczęciem podawania inhibitora ACE, a następnie można ponownie
wprowadzić lek moczopędny nieoszczędzający potasu, albo leczenie inhibitorem ACE musi być
rozpoczęte od małej dawki, która będzie zwiększana.

W zastoinowej niewydolności serca leczonej lekami moczopędnymi stosowanie inhibitora ACE
należy rozpocząć od bardzo małej dawki, po możliwym zmniejszeniu dawki leku moczopędnego
nieoszczędzającego potasu.
We wszystkich przypadkach, podczas pierwszych tygodni leczenia inhibitorem ACE, należy
kontrolować czynność nerek (stężenia kreatyniny).

Leki moczopędne oszczędzające potas (eplerenon, spironolakton)
Eplerenon lub spironolakton w dawkach od 12,5 mg do 50 mg na dobę z małymi dawkami
inhibitorów ACE: w leczeniu pacjentów z niewydolnością serca od II do IV klasy (wg NYHA),
z frakcją wyrzutową lewej komory <40% oraz wcześniej leczonych inhibitorami ACE i
diuretykami pętlowymi, istnieje ryzyko hiperkaliemii, potencjalnie zakończonej zgonem,
zwłaszcza w przypadku nieprzestrzegania zaleceń dotyczących stosowania leków w tym
skojarzeniu.
Przed rozpoczęciem skojarzonego leczenia należy sprawdzić, czy nie występuje
hiperkaliemia i zaburzenia czynności nerek.
Zaleca się oznaczanie stężenia potasu oraz kreatyniny we krwi raz w tygodniu w pierwszym
miesiącu leczenia, a następnie co miesiąc.

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym kwas acetylosalicylowy ≥ 3 g/dobę
Kiedy inhibitory ACE są jednocześnie podawane z niesteroidowymi lekami
przeciwzapalnymi (tj. kwasem acetylosalicylowym w zakresie dawek działających
przeciwzapalnie, inhibitorami COX-2 i nieselektywnymi niesteroidowymi lekami
przeciwzapalnymi), może wystąpić osłabienie działania przeciwnadciśnieniowego.
Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i leków z grupy NLPZ może
prowadzić do zwiększonego ryzyka pogorszenia czynności nerek, w tym możliwej ostrej
niewydolności nerek oraz zwiększenia stężenia potasu w surowicy, zwłaszcza u pacjentów z
uprzednio istniejącą pogorszoną czynnością nerek. Skojarzone leki należy podawać z
ostrożnością, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku. Pacjentów należy odpowiednio nawodnić i
rozważyć kontrolowanie czynności nerek po rozpoczęciu jednoczesnego leczenia oraz cyklicznie
w późniejszym okresie.

Leki mogące zwiększyć ryzyko obrzęku naczynioruchowego
Jednoczesne stosowanie racekadotrylu, inhibitorów mTOR i wildagliptyny może zwiększyć ryzyko
obrzęku naczynioruchowego (patrz punkt 4.4).

Wiadomo, że inhibitory ACE (np. peryndopryl) mogą powodować obrzęk naczynioruchowy. To
ryzyko może się zwiększyć podczas jednoczesnego stosowania racekadotrylu (lek stosowany w
ostrej biegunce).

Jednoczesne stosowanie leków wymagające pewnej ostrożności

Leki przeciwnadciśnieniowe i rozszerzające naczynia krwionośne
Jednoczesne stosowanie tych leków może nasilać działanie przeciwnadciśnieniowe peryndoprylu.
Leczenie skojarzone z nitrogliceryną, innymi azotanami lub lekami rozszerzającymi naczynia
krwionośne może powodować dalsze obniżenie ciśnienia tętniczego krwi.

Gliptyny (linagliptyna, saksagliptyna, sitagliptyna, wildagliptyna)
U pacjentów leczonych jednocześnie inhibitorem ACE występuje zwiększone ryzyko obrzęku
naczynioruchowego ze względu na powodowane przez gliptyny zmniejszenie aktywności
dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-IV).

Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne/ leki przeciwpsychotyczne/ środki znieczulające
Jednoczesne stosowanie środków znieczulających, trójpierścieniowych leków
przeciwdepresyjnych oraz leków przeciwpsychotycznych z inhibitorami ACE może powodować
dalsze obniżenie ciśnienia tętniczego (patrz punkt 4.4).

Leki działające sympatykomimetycznie
Leki działające sympatykomimetycznie mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe
inhibitorów ACE.

Sole złota
Rzadko u pacjentów poddanych terapii solami złota (sodu aurotiojabłczan), stosowanymi w
iniekcji, oraz jednoczesnemu leczeniu inhibitorem ACE, w tym peryndoprylem, zgłaszano reakcje
jak po podaniu azotanów (objawy to: zaczerwienienie twarzy, nudności, wymioty i niedociśnienie).

Cyklosporyna
Podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE i cyklosporyny może wystąpić hiperkaliemia.
Zaleca się kontrolowanie stężenia potasu w surowicy.

Heparyna
Podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE i heparyny może wystąpić hiperkaliemia. Zaleca
się kontrolowanie stężenia potasu w surowicy.

#### 4.6 Wpływ na płodność ciążę i laktację

Ciąża

Stosowanie inhibitorów ACE nie jest zalecane podczas pierwszego trymestru ciąży (patrz punkt 4.4).
Stosowanie inhibitorów ACE jest przeciwwskazane podczas drugiego i trzeciego trymestru ciąży
(patrz punkty 4.3 i 4.4).

Epidemiologiczne dowody dotyczące ryzyka działania teratogennego po ekspozycji na inhibitory
ACE podczas pierwszego trymestru ciąży nie są rozstrzygające, jednak nie można wykluczyć
nieznacznego zwiększenia ryzyka. Dopóki nie uzna się kontynuowanej terapii inhibitorem ACE za
istotną, u pacjentek planujących ciążę należy zmienić leczenie na alternatywną terapię
przeciwnadciśnieniową, która ma ustalony profil bezpieczeństwa dotyczący stosowania w ciąży.
Kiedy ciąża zostanie rozpoznana, należy natychmiast przerwać leczenie inhibitorami ACE i, jeśli
to właściwe, należy rozpocząć alternatywną terapię.
Wiadomo, że ekspozycja na inhibitory ACE podczas drugiego i trzeciego trymestru wywołuje u
ludzi toksyczne działanie na płód (osłabienie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie
kostnienia czaszki) i toksyczne działanie na noworodka (niewydolność nerek, niedociśnienie,
hiperkaliemia) – patrz także punkt 5.3. Jeśli wystąpiła ekspozycja na inhibitor ACE począwszy
od drugiego trymestru ciąży, zaleca się ultrasonograficzne badanie czynności nerek oraz
czaszki. Niemowlęta, których matki przyjmowały inhibitory ACE, powinny być dokładnie
obserwowane pod względem wystąpienia niedociśnienia (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Laktacja
Ponieważ brak informacji dotyczącej stosowania peryndoprylu podczas karmienia piersią, nie
zaleca się peryndoprylu podczas karmienia piersią, zwłaszcza noworodka lub wcześniaka, a
bardziej wskazane są alternatywne metody leczenia o lepszych profilach bezpieczeństwa.

Płodność
Nie obserwowano wpływu na rozrodczość lub płodność.

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania maszyn

Perindoprol nie ma bezpośredniego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów

i obsługiwania maszyn, ale u niektórych pacjentów mogą wystąpić indywidualne reakcje
związane z niskim ciśnieniem krwi, zwłaszcza na początku leczenia lub w skojarzeniu z
innym lekiem przeciwnadciśnieniowym.
Z tego względu zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn może być zaburzona.

#### 4.8 Działania niepożądane

a. Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Profil bezpieczeństwa peryndoprylu jest zgodny z profilem bezpieczeństwa inhibitorów ACE:
najczęstsze działania niepożądane zgłaszane w badaniach klinicznych oraz obserwowane po
zastosowaniu peryndoprylu to: zawroty głowy, ból głowy, parestezje, zawroty głowy pochodzenia
błędnikowego, zaburzenia widzenia, szum uszny, niedociśnienie tętnicze, kaszel, duszność, ból
brzucha, zaparcie, biegunka, zaburzenie smaku, niestrawność, nudności, wymioty, świąd, wysypka,
kurcze mięśni i osłabienie.

b. Wykaz działań niepożądanych przedstawiony w tabeli

Podczas badań klinicznych i (lub) po wprowadzeniu do obrotu peryndoprylu obserwowano
następujące działania niepożądane, uszeregowane według następującej częstości występowania:
− bardzo często (>1/10)
− często (>1/100, <1/10)
− niezbyt często (>1/1000, <1/100)
− rzadko (>1/10 000, <1/1000)
− bardzo rzadko (<1/10 000), włączając pojedyncze przypadki
- nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia krwi i układu chłonnego:
Niezbyt często: eozynofilia
Bardzo rzadko: zmniejszenie stężenia hemoglobiny i wartości hematokrytu, małopłytkowość,
leukopenię/ neutropenię, agranulocytoza lub pancytopenia. niedokrwistość hemolityczna u pacjentów
z wrodzonym niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej (patrz punkty 4.4)

Zaburzenia endokrynologiczne:
Rzadko: zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH)

Zaburzenia metabolizmu i odżywania:
Niezbyt często*: hipoglikemia (patrz punkty 4.4 i 4.5), hiperkaliemia, przemijająca po przerwaniu
leczenia (patrz punkt 4.4), hiponatremia

Zaburzenia psychiczne:
Niezbyt często: zaburzenia nastroju, zaburzenia snu, depresja

Zaburzenia układu nerwowego:
Często: ból głowy, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, parestezja
Niezbyt często*: senność, omdlenia
Bardzo rzadko: stan splątania

Zaburzenia oka:
Często: zaburzenia widzenia

Zaburzenia ucha i błędnika:
Często: szumy uszne

Zaburzenia serca:
Niezbyt często*: palpitacje, tachykardia
Bardzo rzadko: zaburzenia rytmu serca, dławica piersiowa (patrz punkt 4.4), zawał mięśnia
sercowego, prawdopodobnie wtórny do nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego u pacjentów z
grupy dużego ryzyka (patrz punkt 4.4)

Zaburzenia naczyniowe:
Często: niedociśnienie tętnicze (objawy związane z niedociśnieniem tętniczym)
Niezbyt często*: zapalenie naczyń krwionośnych
Rzadko: nagłe zaczerwienienie twarzy i szyi
Bardzo rzadko: udar, prawdopodobnie wtórny do nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego u
pacjentów z grupy dużego ryzyka (patrz punkt 4.4)
Częstość nieznana: objaw Raynauda

Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia:
Często: kaszel, duszność
Niezbyt często: skurcz oskrzeli
Bardzo rzadko: eozynofilowe zapalenie płuc, zapalenie błony śluzowej nosa

Zaburzenia żołądkowo-jelitowe:
Często: nudności, wymioty, ból brzucha, zaburzenia smaku, niestrawność, biegunka i zaparcia
Niezbyt często: suchość w jamie ustnej
Bardzo rzadko: zapalenie trzustki

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych:
Bardzo rzadko: cytolityczne lub cholestatyczne zapalenie wątroby (patrz punkt 4.4)

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej:
Często: wysypka, świąd
Niezbyt często: obrzęk naczynioruchowy twarzy, kończyn, ust, błon śluzowych, języka, głośni i (lub)
krtani, pokrzywka (patrz punkt 4.4), nadmierne pocenie się
Niezbyt często*: nadwrażliwość na światło, pemfigoid
Rzadko*: zaostrzenie łuszczycy
Bardzo rzadko: rumień wielopostaciowy

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej:
Często: kurcze mięśni
Niezbyt często*: ból stawów, ból mięśni

Zaburzenia nerek i dróg moczowych:
Niezbyt często: niewydolność nerek
Rzadko: bezmocz lub skąpomocz, ostra niewydolność nerek

Zaburzenia układu rozrodczego i piersi:
Niezbyt często: zaburzenia erekcji

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania:
Często: astenia
Niezbyt często*: ból w klatce piersiowej, złe samopoczucie, obrzęk obwodowy, gorączka

Badania diagnostyczne:
Niezbyt często*: zwiększenie stężenia mocznika we krwi, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi
Rzadko: zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych

Urazy, zatrucia i powikłania po zabiegach:

Niezbyt często*: upadki

* Częstość określona w badaniach klinicznych dla działań niepożądanych zgłoszonych w
spontanicznych raportach.

Badania kliniczne
W okresie randomizacji badania EUROPA, odnotowano wyłącznie poważne zdarzenia niepożądane.
Występowały one u małej liczby pacjentów: u 16 (0,3%) na 6122 pacjentów otrzymujących
peryndopryl i 12 (0,2%) na 6107 pacjentów w grupie otrzymującej placebo. U pacjentów leczonych
peryndoprylem, niedociśnienie tętnicze obserwowano u 6 pacjentów, obrzęk naczynioruchowy u 3
pacjentów, nagłe zatrzymanie krążenia u 1 pacjenta. Większa liczba pacjentów zrezygnowała z
badania z powodu kaszlu, niedociśnienia tętniczego lub innego rodzaju nietolerancji w grupie
przyjmującej peryndopryl niż w grupie przyjmującej placebo, odpowiednio 6,0% (n=366) względem
2,1% (n=129).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa,
tel: + 48 22 49 21 301, fax: + 48 22 49 21 309,
strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

Dostępne dane dotyczące przedawkowania u ludzi są ograniczone. Objawy związane z
przedawkowaniem inhibitorów ACE mogą obejmować niedociśnienie tętnicze, wstrząs, zaburzenia
elektrolitowe, niewydolność nerek, hiperwentylację, tachykardię, kołatanie serca, bradykardię,
zawroty głowy, niepokój i kaszel. W przypadku przedawkowania zaleca się dożylne podanie roztworu
chlorku sodu 9 mg/ml (0,9). W przypadku wystąpienia niedociśnienia tętniczego pacjenta należy
ułożyć w pozycji na plecach. Jeżeli odpowiednie leki są dostępne, należy również rozważyć podanie
angiotensyny II i (lub) katecholamin we wlewie dożylnym. Peryndopryl może być usuwany z krążenia
ogólnego poprzez hemodializę (patrz punkt 4.4). W przypadku wystąpienia opornej na leczenie
bradykardii, zalecane jest zastosowanie elektrostymulacji serca. Parametry podstawowych czynności
życiowych, stężenie elektrolitów oraz stężenie kreatyniny należy monitorować w sposób ciągły.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki działające na układ renina – angiotensyna, inhibitory ACE
Kod ATC: C09A A04

Mechanizm działania
Peryndopryl jest inhibitorem enzymu konwertującego angiotensynę I do angiotensyny II (konwertaza
angiotensyny– ACE). Konwertaza angiotensyny jest kinazą, egzopetydazą przekształcającą
angiotensynę I do angiotensyny II będącej czynnikiem powodującym skurcz naczyń krwionośnych
oraz rozkładającą bradykininę – substancję rozszerzającą naczynia do nieczynnych hektapeptydów.
Zahamowanie aktywności ACE powoduje zmniejszenie stężenia angiotensyny II w osoczu, co
prowadzi do zwiększenia aktywności reninowej osocza (poprzez zahamowanie ujemnego sprzężenia
zwrotnego związanego z uwalnianiem reniny) i zmniejszenia wydzielania aldosteronu. Inaktywacja

enzymu rozkładającego bradykininę przez inhibitory ACE powoduje także zwiększenia aktywności
systemowych i tkankowych układów kalikreinowo- kininowych (i przez to także aktywacje układu
prostaglandyn). Możliwe jest, że ten mechanizm bierze udział w obniżaniu ciśnienia tętniczego krwi
oraz częściowo warunkuje występowanie niektórych działań niepożądanych (np. kaszel).
Peryndopryl działa za pośrednictwem czynnego metabolitu, peryndoprylatu. Inne metabolity nie
wykazują aktywności hamującej ACE in vitro.

Działanie farmakodynamiczne

Nadciśnienie tętnicze
Peryndopryl jest skuteczny we wszystkich stopniach nadciśnienia tętniczego: lekkim, umiarkowanym
i ciężkim; powoduje obniżenie wartości ciśnienie tętniczego skurczowego i rozkurczowego, zarówno
w pozycji leżącej i stojącej. Peryndopryl zmniejsza obwodowy opór naczyniowy, co powoduje
obniżenie ciśnienia krwi, a w konsekwencji zwiększenie przepływu obwodowego, bez wpływu na
częstość pracy serca.
Przepływ krwi przez nerki na ogół zwiększa się, natomiast wskaźnik przesączania kłębuszkowego
(GFR) pozostaje zazwyczaj niezmieniony.
Maksymalne działanie przeciwnadciśnieniowe występuje po upływie od 4 do 6 godzin po podaniu
pojedynczej dawki i utrzymuje się co najmniej przez 24 godziny: stosunek procentowy wielkości
redukcji ciśnienia tętniczego w okresie najsłabszego działania leku do wielkości obniżenia ciśnienia
tętniczego w okresie najsilniejszego działania leku wynosi około od 87% do 100%.
Obniżenie ciśnienia tętniczego krwi następuje szybko. U pacjentów reagujących na leczenie,
normalizacja wartości ciśnienia tętniczego jest osiągana w ciągu miesiąca i utrzymuje się bez
wystąpienia oznak tachyfilaksji.
Odstawienie produktu nie prowadzi do efektów „z odbicia”.
Peryndopryl zmniejsza przerost lewej komory serca.
Potwierdzono, że u ludzi peryndopryl wywiera działanie rozszerzające naczynia. Zwiększa on
elastyczność dużych tętnic i zmniejsza stosunek grubości warstwy środkowej do światła w małych
tętnicach.
Terapia skojarzona z tiazydowymi lekami moczopędnymi wykazuje działanie synergiczne typu
addycyjnego. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i tiazydowego leku moczopędnego zmniejsza
ryzyko wystąpienia hipokaliemii wywoływanej przez leczenie lekiem moczopędnym.

Niewydolność serca
Peryndopryl zmniejsza pracę serca poprzez zmniejszenie obciążenia wstępnego i następczego.
Badania przeprowadzone u pacjentów z niewydolnością serca wykazały następujące działania
produktu:
- zmniejszenie ciśnienia napełniania lewej i prawej komory,
- zmniejszenie całkowitego obwodowego oporu naczyniowego,
- zwiększenie pojemności minutowej oraz poprawę indeksu sercowego.

W badaniach porównawczych po pierwszym podaniu dawki początkowej 2 mg peryndoprylu u
pacjentów z lekką do umiarkowanej niewydolnością serca nie stwierdzono znamiennego obniżenia
ciśnienia tętniczego krwi w porównaniu z placebo.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

Pacjenci ze stabilną chorobą wieńcową
Wieloośrodkowe, międzynarodowe, randomizowane, badanie EUROPA kontrolowane
placebo z zastosowaniem podwójnie ślepej próby trwało 4 lata.
12218 pacjentów w wieku powyżej 18 lat zostało losowo przydzielonych do grupy otrzymującej 8 mg
peryndoprylu z tert-butyloaminą (równoważne z 10 mg peryndoprylu z argininą) (n=6110) lub do
grupy otrzymującej placebo (n=6108).

Populacja badana miała potwierdzoną chorobę wieńcową przy braku klinicznych objawów
niewydolności serca. Ogólnie 90% pacjentów przebyło zawał mięśnia sercowego i (lub)
rewaskularyzację naczyń wieńcowych.
Większość pacjentów otrzymywała badany lek dodatkowo do leczenia konwencjonalnego
zawierającego leki przeciwpłytkowe, leki zmniejszające stężenie lipidów i beta–adrenolityki.
Główne kryterium skuteczności stanowiło połączenie śmiertelności z przyczyn sercowonaczyniowych, oraz zawałów mięśnia sercowego niezakończonych zgonem i (lub) zatrzymań akcji
serca zakończonych skuteczną resuscytacją. Leczenie z zastosowaniem 8 mg peryndoprylu z tertbutyloaminą (równoważne z 10 mg peryndoprylu z argininą) raz na dobę, spowodowało znamienne
zmniejszenie całkowitej częstości występowania pierwszorzędowego punku końcowego o 1,9%
(względne zmniejszenie ryzyka o 20%, 95% CI [9,4; 28,6] - p <0,001).
U pacjentów z zawałem mięśnia sercowego i (lub) rewaskularyzacją w wywiadzie, w porównaniu
do placebo obserwowano bezwzględne zmniejszenie pierwszorzędowego punktu końcowego o
2,2%, co odpowiada zmniejszeniu względnemu (RRR) o 22,4% (95%CI [12,0; 31,6] - p <0,001).

Dzieci i młodzież
Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności peryndoprylu u dzieci i młodzieży w
wieku poniżej 18 lat.
W otwartym, nieporównawczym badaniu klinicznym przeprowadzonym u 62 dzieci z nadciśnieniem
tętniczym w wieku od 2 do 15 lat ze współczynnikiem przesączania kłębuszkowego > 30 ml/min/1,73
m2, pacjenci otrzymywali peryndopryl w średniej dawce 0,07 mg/kg mc. Dawki były indywidualnie
dostosowywane do profilu pacjenta i odpowiedzi ciśnienia tętniczego do maksymalnej dawki
0,135 mg/kg mc./dobę.
59 pacjentów ukończyło okres 3 miesięcy badania, a 36 pacjentów ukończyło przedłużoną fazę
badania, tj. było obserwowanych przez co najmniej 24 miesiące (średni okres badania: 44 miesiące).
Skurczowe i rozkurczowe ciśnienie krwi pozostawało stałe od włączenia do ostatniej oceny u
pacjentów uprzednio leczonych innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi i obniżyło się u pacjentów
uprzednio nieleczonych.
Ponad 75% dzieci miało skurczowe i rozkurczowe ciśnienie krwi poniżej 95 percentyla podczas
swojej ostatniej oceny.
Bezpieczeństwo stosowania było zgodne ze znanym profilem bezpieczeństwa peryndoprylu.

Dwa duże randomizowane, kontrolowane badania kliniczne ONTARGET (ang. ONgoing Telmistartan
Alone and in combination with Ramipril Global Endpoint Trial) i VA NEPHRON-D (ang. The
Veterans Affairs Nefropathy in Diabetes) badały jednoczesne zastosowanie inhibitora ACE z
antagonistami receptora angiotensyny II.
Badanie ONTARGET było przeprowadzone z udziałem pacjentów z chorobami układu sercowonaczyniowego, chorobami naczyń mózgowych w wywiadzie lub cukrzycą typu 2 z towarzyszącymi,
udowodnionymi uszkodzeniami narządów docelowych.
Badanie VA NEPHRON-D było przeprowadzone z udziałem pacjentów z cukrzycą typu 2 oraz z
nefropatią cukrzycową.
Badania te wykazały brak istotnego korzystnego wpływu na parametry nerkowe i (lub) wyniki w
zakresie chorobowości oraz śmiertelności sercowo-naczyniowej, podczas gdy zaobserwowano
zwiększone ryzyko hiperkaliemii, ostrego uszkodzenia nerek i (lub) niedociśnienia, w porównaniu z
monoterapią.
Ze względu na podobieństwa w zakresie właściwości farmakodynamicznych tych leków , przytoczone
wyniki również mają znaczenie w przypadku innych inhibitorów ACE oraz antagonistów receptora
angiotensyny II.
Dlatego też u pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy jednocześnie stosować inhibitorów ACE
oraz antagonistów receptora angiotensyny II.
Badanie ALTITUDE (ang. Aliskiren Trial in Type 2 Diabetes Using Cardiovascular and Renal
Disease Endpoints) było zaprojektowane w celu zbadania korzyści z dodania aliskirenu do
standardowego leczenia inhibitorem ACE lub antagonistą receptora angiotensyny II u pacjentów z
cukrzycą typu 2 i przewlekłą chorobą nerek oraz/lub z chorobą układu sercowo-naczyniowego.
Badanie zostało przedwcześnie przerwane z powodu zwiększonego ryzyka działań niepożądanych.

Zgony sercowo-naczyniowe i udary mózgu występowały częściej w grupie otrzymującej aliskiren w
odniesieniu do grupy placebo. W grupie otrzymującej aliskiren odnotowano również częstsze
występowanie zdarzeń niepożądanych, w tym ciężkich zdarzeń niepożądanych (hiperkaliemia,
niedociśnienie i niewydolność nerek) względem grupy placebo.

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie i metabolizm

Po podaniu doustnym, peryndopryl wchłania się szybko i osiąga maksymalne stężenie po 1 godzinie.
Biodostępność wynosi 65% do 70%.

Około 20% całkowitej ilości wchłoniętego peryndoprylu jest przekształcana w peryndoprylat, czynny
metabolit. Oprócz czynnego peryndoprylatu, który jest czynny farmakodynamicznie, peryndopryl jest
metabolizowany do pięciu innych metabolitów, które nie są czynne.
Wykazano liniową zależność między dawką peryndoprylu i jego stężeniem w osoczu.

Dystrybucja
Okres półtrwania peryndoprylu w osoczu wynosi 1 godzinę. Maksymalne stężenie peryndoprylatu jest
osiągane w ciągu 3 do 4 godzin.
Pokarm zmniejsza przemianę peryndoprylu w peryndoprylat i w związku z tym jego biodostępność. Z
tego powodu peryndopryl należy przyjmować doustnie w dawce pojedynczej raz na dobę, przed
porannym posiłkiem.
Objętość dystrybucji niezwiązanego peryndoprylatu wynosi około 0,2 l/kg mc. Stopień związania z
białkami jest mały (frakcja związana peryndoprylatu z konwertazą angiotensyny wynosi mniej niż
30%). Stopień wiązania z białkami zależy od stężenia w osoczu.

Eliminacja
Peryndoprylat jest wydalany z moczem i okres półtrwania frakcji niezwiązanej wynosi około 3 do 5
godzin. Dysocjacja peryndoprylatu związanego z konwertazą angiotensyny prowadzi do tego, że
efektywny okres półtrwania wynosi 25 godzin, co powoduje, iż stan równowagi ustala się w ciągu 4
dni.
Nie obserwowano kumulacji peryndoprylu w organizmie podczas wielokrotnego podawania.

Pacjenci w podeszłym wieku
Eliminacja peryndoprylatu jest wolniejsza u pacjentów w wieku podeszłym oraz u pacjentów z
niewydolnością serca lub nerek.

Zaburzenia czynności nerek
U pacjentów z niewydolnością nerek dawkę należy dostosować w zależności od stopnia
niewydolności (klirens kreatyniny).
Klirens dializacyjny peryndoprylatu wynosi 70 ml/min.

Farmakokinetyka peryndoprylu jest zmieniona u pacjentów z marskością wątroby; klirens wątrobowy
cząsteczki macierzystej jest zmniejszony o połowę. Niemniej jednak powstająca ilość peryndoprylatu
jest zmniejszona i nie jest konieczna modyfikacja dawki produktu.

#### 5.3 Przedkliniczne dane dotyczące bezpieczeństwa

W badaniach toksyczności podczas podawania długotrwałego, doustnie na szczurach i małpach,
narządem docelowym były nerki, których uszkodzenia były odwracalne.
W badaniach przeprowadzonych in vitro lub in vivo nie zaobserwowano działania mutagennego.
Badania toksycznego wpływu na reprodukcję (u szczurów, myszy, królików i małp) nie wykazały
działania embriotoksycznego ani teratogennego. Niemniej jednak wykazano, że inhibitory konwertazy
angiotensyny jako grupa leków powodują działania niepożądane w późnej fazie rozwoju płodu. U

gryzoni i królików, działania takie powodowały śmierć płodu i wrodzone wady rozwojowe (zmiany w
nerkach), jak również zwiększenie śmiertelności przed- i pourodzeniowej.
Nie zaobserwowano działania karcynogennego w długoterminowych badaniach przeprowadzonych na
szczurach i myszach.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Laktoza jednowodna
Celuloza mikrokrystaliczna
Sodu wodorowęglan
Krzemionka koloidalna (bezwodna)
Magnezu stearynian

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

2 lata

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Przechowywać w temperaturze do 30ºC.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Blistry PVC/PE/PVDC/AL w tekturowym pudełku.
Opakowania po 30, 60 lub 90 tabletek.
Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Bez specjalnych wymagań.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

KRKA, d. d., Novo mesto, Šmarješka cesta 6, 8501 Novo mesto, Słowenia

### 8. NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Perindopril, 2 mg tabletki: 12304
Perindopril, 4 mg tabletki: 12305

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO
OBROTU I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 19.07.2006 r.

Data ostatniego przedłużenia pozwolenia: 22.08.2011 r.

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTKI PRODUKTU LECZNICZEGO

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.