# Presartan H

> Losartan + Hydrochlorotiazyd · 50 mg + 12,5 mg · Tabletki powlekane

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Presartan H
- **Nazwa powszechna:** Losartanum kalicum + Hydrochlorothiazidum
- **Substancja czynna:** [Losartan + Hydrochlorotiazyd](https://apteka.online/odpowiedniki/losartanum-kalicum)
- **Moc:** 50 mg + 12,5 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki powlekane
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** C09DA01
- **Liczba opakowań:** 1
- **Numer pozwolenia:** 15714
- **Podmiot odpowiedzialny:** Bausch Health Ireland Ltd.
- **Producent:** Bausch Health Poland Sp. z o.o.
PharmaPath S.A., Polska
Grecja
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-dzialajace-na-uklad-renina-angiotensyna/presartan-h-tabl-powl-50-mg-12-5-mg-bausch
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-dzialajace-na-uklad-renina-angiotensyna/presartan-h-tabl-powl-50-mg-12-5-mg-bausch.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/21402/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/21402/characteristic

## Dostępne opakowania (1)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 30 tabl. | 5909990721641 | Rp | 14,88 zł (dopłata od 6,82 zł) | Trudno dostępny (2/5) | — |

## Leki refundowane

### 30 tabl. — EAN 5909990721641 · cena jedn. 0,50 zł / tabl.

| Wskazanie | Poziom | Cena 100% | Dopłata | Refundacja NFZ | Limit |
|---|---|---|---|---|---|
| We wszystkich zarejestrowanych wskazaniach na dzień wydania decyzji | 30% | 14,88 zł | 6,82 zł | 8,06 zł | 11,52 zł |

**Bezpłatnie z uprawnieniem S (seniorzy 65+): 0,00 zł** — lek na wykazie bezpłatnych leków MZ (pełna bezpłatność dla uprawnionego pacjenta, w zakresie wskazań objętych refundacją).

> Ceny urzędowe (maksymalne) z obwieszczenia refundacyjnego MZ 82W. Rzeczywista dopłata zależy od poziomu odpłatności i wskazania na recepcie. Leki ujęte w wykazie bezpłatnych leków MZ są całkowicie bezpłatne (0,00 zł) dla osób z uprawnieniem S (seniorzy 65+) lub DZ (dzieci i młodzież do 18).

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Presartan H i w jakim celu się go stosuje?
Presartan H jest połączeniem antagonisty receptora angiotensyny II (losartanu) i leku moczopędnego
(hydrochlorotiazydu).

Presartan H wskazany jest w leczeniu pierwotnego nadciśnienia tętniczego (wysokie ciśnienie krwi).

### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Presartan H

Kiedy nie stosować leku Presartan H
• Jeśli pacjent ma uczulenie na losartan, hydrochlorotiazyd lub którykolwiek z pozostałych składników tego
leku (wymienionych w punkcie 6).
• Jeśli u pacjenta stwierdzono uczulenie (nadwrażliwość) na substancje będące pochodnymi sulfonamidu (np.
inne leki z grupy tiazydów, niektóre leki przeciwbakteryjne, takie jak kotrymoksazol; w razie wątpliwości
należy poradzić się lekarza).
• Po trzecim miesiącu ciąży (należy również unikać stosowania leku Presartan H we wczesnym okresie ciąży
- patrz punkt „Ciąża i karmienie piersią”).
• Jeśli u pacjenta stwierdzono ciężkie zaburzenia czynności wątroby.
• Jeśli u pacjenta stwierdzono ciężkie zaburzenia czynności nerek lub gdy nerki nie wytwarzają moczu.
• Jeśli u pacjenta występuje małe stężenie potasu lub sodu albo duże stężenie wapnia, które nie poddają się
leczeniu.
• Jeśli u pacjenta aktualnie występuje dna moczanowa.
• Jeśli pacjent ma cukrzycę lub zaburzenia czynności nerek i jest leczony lekiem obniżającym ciśnienie
tętnicze, zawierającym aliskiren.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Presartan H należy omówić to z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką.
• Jeśli w przeszłości po przyjęciu hydrochlorotiazydu u pacjenta występowały problemy z oddychaniem lub
płucami (w tym zapalenie płuc lub gromadzenie się płynu w płucach). Jeśli po przyjęciu leku Presartan H
u pacjenta wystąpi ciężka duszność lub trudności z oddychaniem, należy niezwłocznie zwrócić się o pomoc
medyczną.
• Jeśli u pacjenta wystąpił w przeszłości obrzęk twarzy, warg, gardła i (lub) języka (patrz punkt „Działania
niepożądane”).
• Jeśli pacjent przyjmuje leki moczopędne (diuretyki).
• Jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z poniższych leków, stosowanych w leczeniu wysokiego ciśnienia
tętniczego:
- inhibitor konwertazy angiotensyny (ACE), na przykład enalapryl, lizynopryl, ramipryl, w szczególności,
jeśli pacjent ma zaburzenia czynności nerek związane z cukrzycą,
- aliskiren.
• Jeśli pacjent stosuje dietę z ograniczeniem soli.
• Jeśli po przyjęciu leku Presartan H u pacjenta wystąpi ból brzucha, nudności, wymioty lub biegunka,
należy omówić to z lekarzem. Lekarz podejmie decyzję o dalszym leczeniu. Nie należy samodzielnie
podejmować decyzji o przerwaniu przyjmowania leku Presartan H.
• Jeśli u pacjenta występuje niewydolność serca.
• Jeśli u pacjenta występuje zwężenie tętnic nerkowych lub pacjent posiada tylko jedną czynną nerkę, lub
niedawno przebył zabieg przeszczepienia nerki.
• Jeśli u pacjenta występuje zwężenie tętnic (miażdżyca tętnic), dławica piersiowa (ból w klatce piersiowej
spowodowany zaburzoną pracą serca).
• Jeśli u pacjenta występuje zwężenie zastawki aorty lub zastawki dwudzielnej (zwężenie zastawek serca) lub
kardiomiopatia przerostowa (choroba powodująca pogrubienie mięśnia sercowego).
• Jeśli u pacjenta stwierdzono cukrzycę.
• Jeśli u pacjenta kiedykolwiek występowała dna moczanowa.
• Jeśli u pacjenta występują lub występowały choroby alergiczne, astma lub bóle stawów, wysypka skórna
i gorączka (toczeń rumieniowaty układowy).
• Jeśli u pacjenta występuje duże stężenie wapnia lub małe stężenie potasu, lub jeśli pacjent stosuje dietę
z ograniczeniem potasu.
• Jeśli pacjent będzie poddany znieczuleniu (nawet u stomatologa) lub przed zabiegiem operacyjnym albo
jeśli będą wykonywane badania czynności przytarczyc; należy poinformować lekarza o przyjmowaniu leku
Presartan H.
• Jeśli w przeszłości u pacjenta wystąpił nowotwór złośliwy skóry lub jeśli w trakcie leczenia pojawi się
nieoczekiwana zmiana skórna. Leczenie hydrochlorotiazydem, zwłaszcza dużymi dawkami przez dłuższy
czas, może zwiększyć ryzyko niektórych rodzajów nowotworów złośliwych skóry i warg (nieczerniakowy
nowotwór złośliwy skóry). Podczas przyjmowania leku Presartan H należy chronić skórę przed działaniem
światła słonecznego i promieniowaniem UV.
• Jeśli u pacjenta wystąpi osłabienie wzroku lub ból oka. Mogą być to objawy gromadzenia się płynu w
unaczynionej błonie otaczającej oko (nadmiernego nagromadzenia płynu między naczyniówką a
twardówką) lub zwiększenia ciśnienia we wnętrzu oka — mogą one wystąpić w przedziale od kilku godzin
do tygodnia od przyjęcia leku Presartan H. Nieleczone mogą prowadzić do trwałej utraty wzroku. Ryzyko
wystąpienia tych działań niepożądanych może być większe u pacjentów, u których stwierdzono wcześniej
uczulenie na penicylinę lub sulfonamidy.

• W przypadku pierwotnego hiperaldosteronizmu (zespół spowodowany zwiększonym wydzielaniem
hormonu aldosteronu przez gruczoły nadnerczowe na skutek nieprawidłowości dotyczących tych
gruczołów).
• Należy poinformować lekarza o ciąży, podejrzeniu lub planowaniu ciąży. Nie zaleca się stosowania

leku Presartan H we wczesnym okresie ciąży oraz nie wolno go przyjmować po trzecim miesiącu ciąży,
ponieważ stosowany w tym okresie może poważnie zaszkodzić dziecku (patrz punkt „Ciąża i karmienie
piersią”).

Lekarz może zalecić regularną kontrolę czynności nerek, ciśnienia tętniczego oraz stężenia elektrolitów (np.
potasu) we krwi.

Patrz także podpunkt „Kiedy nie stosować leku Presartan H”.

Presartan H a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub
ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować.

Leki moczopędne, takie jak hydrochlorotiazyd zawarty w preparacie Presartan H mogą oddziaływać z innymi
lekami. Nie należy stosować preparatów zawierających lit z lekiem Presartan H bez ścisłej kontroli lekarza.
Należy zachować ostrożność (np. wykonywać badania krwi) w przypadku stosowania suplementów potasu,
substytutów soli zawierających potas lub leków oszczędzających potas, innych leków moczopędnych (diuretyki),
niektórych środków przeczyszczających, preparatów zawierających lukrecję, leków stosowanych w leczeniu dny,
leków przeciwarytmicznych lub leków przeciwcukrzycowych (leki doustne lub insulina).

Należy również poinformować lekarza o stosowaniu innych leków:
• obniżających ciśnienie krwi,
• kortykosteroidów,
• leków przeciwnowotworowych,
• leków przeciwbólowych,
• leków przeciwgrzybiczych,
• leków przeciwreumatycznych,
• żywic zmniejszających stężenie cholesterolu, takich jak cholestyramina,
• leków zwiotczających mięśnie,
• leków nasennych,
• leków z grupy opioidów, takich jak morfina,
• amin zwiększających ciśnienie krwi, takich jak adrenalina lub innych leków z tej grupy.

Lekarz może zalecić zmianę dawki i (lub) inne środki ostrożności:
• jeśli pacjent przyjmuje inhibitor ACE lub aliskiren (patrz również podpunkty „Kiedy nie stosować leku
Presartan H” oraz „Ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Należy poinformować lekarza o przyjmowaniu leku Presartan H w przypadku planowanego podania jodowych
środków kontrastujących.

Presartan H z jedzeniem i piciem
Nie należy spożywać alkoholu podczas leczenia lekiem Presartan H: alkohol i Presartan H mogą wzajemnie
nasilać swoje działanie.
Nadmierne spożycie soli w diecie może osłabiać działanie leku Presartan H.
Należy zachować ostrożność w przypadku spożywania produktów zawierających lukrecję podczas leczenia
lekiem Presartan H.
Lek Presartan H może być przyjmowany niezależnie od posiłków.

Ciąża i karmienie piersią

Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko,
powinna poradzić się lekarza przed zastosowaniem tego leku.

Ciąża
Należy poinformować lekarza o podejrzeniu (lub planowaniu) ciąży. Lekarz zazwyczaj zaleci przerwanie
stosowania leku Presartan H przed planowaną ciążą lub natychmiast po potwierdzeniu ciąży oraz zaleci
przyjmowanie innego leku zamiast leku Presartan H. Nie zaleca się stosowania leku Presartan H we wczesnym
okresie ciąży i nie wolno go stosować po 3. miesiącu ciąży, ponieważ stosowany w tym okresie może poważnie
zaszkodzić dziecku.

Karmienie piersią
Należy poinformować lekarza o karmieniu piersią lub zamiarze karmienia piersią. Nie zaleca się stosowania leku
Presartan H podczas karmienia piersią. Lekarz może zalecić stosowanie innego leku.

Stosowanie leku Presartan H u dzieci i młodzieży
Brak doświadczenia w stosowaniu leku u dzieci i młodzieży. W związku z tym nie należy podawać leku Presartan
H dzieciom i młodzieży.

Stosowanie leku Presartan H u osób w podeszłym wieku
Presartan H jest tak samo skuteczny i dobrze tolerowany zarówno przez większość pacjentów w podeszłym wieku
jak i pacjentów młodszych. Większość osób w podeszłym wieku wymaga takich samych dawek jak osoby
młodsze.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Na
początku leczenia nie należy wykonywać czynności wymagających wzmożonej uwagi (takich jak prowadzenie
pojazdów, obsługa niebezpiecznych maszyn), dopóki nie będzie wiadomo jak pacjent toleruje lek.

Presartan H zawiera laktozę jednowodną
Jeśli stwierdzono wcześniej u pacjenta nietolerancję niektórych cukrów, pacjent powinien skontaktować się z
lekarzem przed przyjęciem leku.

Presartan H zawiera sód
Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na jedną tabletkę powlekaną, to znaczy lek uznaje się za „wolny od
sodu”.

### 3. Jak stosować lek Presartan H?
Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić się do
lekarza lub farmaceuty.

Lekarz określi odpowiednią dawkę leku Presartan H w zależności od stanu pacjenta i przyjmowanych innych
leków. Należy stosować lek Presartan H tak długo jak zaleci lekarz, aby utrzymać kontrolę ciśnienia krwi.

Tabletki należy połykać popijając szklanką wody. Lek można przyjmować niezależnie od posiłków.
Tabletkę można podzielić na dwie równe dawki.

Nadciśnienie
Zazwyczaj stosowana dawka u większości pacjentów z wysokim ciśnieniem krwi to:

1 tabletka leku Presartan H o mocy 50 mg + 12,5 mg na dobę. Dawka ta zapewnia 24 godzinną kontrolę ciśnienia
krwi. Dawkę można zwiększyć do 2 tabletek leku Presartan H o mocy 50 mg + 12,5 mg raz na dobę lub zmienić
na 1 tabletkę leku Presartan H o mocy 100 mg + 25 mg (większa dawka) na dobę.
Maksymalna dawka dobowa to:
2 tabletki leku Presartan H o mocy 50 mg + 12,5 mg lub 1 tabletka leku Presartan H o mocy 100 mg + 25 mg.

Stosowanie u dzieci i młodzieży
Brak doświadczenia w stosowaniu leku u dzieci i młodzieży. W związku z tym nie należy podawać leku Presartan
H dzieciom i młodzieży.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Presartan H
W przypadku przedawkowania należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem, aby uzyskać szybką pomoc
medyczną. Przedawkowanie może spowodować obniżenie ciśnienia krwi, kołatanie serca, zwolnienie tętna,
zmiany w składzie krwi, odwodnienie.

Pominięcie zastosowania leku Presartan H
Należy przyjmować lek Presartan H codziennie o tej samej porze.
Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki. Należy przyjąć kolejną dawkę o
zwykłej porze.

Przerwanie stosowania leku Presartan H
W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się do lekarza
lub farmaceuty.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Jeżeli wystąpią następujące objawy należy przerwać stosowanie leku Presartan H i natychmiast skontaktować się
z lekarzem lub zgłosić się do oddziału pomocy doraźnej najbliższego szpitala:

Ciężka reakcja alergiczna (wysypka, świąd, obrzęk twarzy, warg, języka lub gardła, który może powodować
trudności w połykaniu lub oddychaniu).

Jest to ciężkie, ale rzadkie działanie niepożądane, występujące częściej niż u 1 pacjenta na 10 000, lecz rzadziej
niż u 1 na 1 000 pacjentów. Może być konieczna szybka pomoc medyczna lub hospitalizacja.

Działania niepożądane wymienione poniżej występują z następującą częstością:

Często: występują u 1 do 10 osób na 100
• kaszel, zakażenie górnych dróg oddechowych, przekrwienie błony śluzowej nosa, zapalenie zatok, zaburzenia
dotyczące zatok,
• biegunka, ból brzucha, nudności, niestrawność,
• ból lub kurcze mięśni, ból nóg, ból pleców,
• bezsenność, ból głowy, zawroty głowy,
• osłabienie, zmęczenie, ból w klatce piersiowej,
• zwiększenie stężenia potasu we krwi (które może powodować zaburzenia rytmu serca), zmniejszenie stężenia
hemoglobiny we krwi.

Niezbyt często: występują u 1 do 10 osób na 1 000
• niedokrwistość, czerwone lub brązowe plamy na skórze (czasem szczególnie na stopach, nogach, ramionach
i pośladkach, z bólem stawów, obrzękiem dłoni i stóp i bólem brzucha), siniaki, zmniejszenie ilości krwinek
białych, zaburzenia krzepnięcia i łatwość siniaczenia,
• utrata apetytu, zwiększenie stężenia kwasu moczowego lub dna, zwiększenie stężenia cukru we krwi,
zaburzenia stężenia elektrolitów we krwi,
• lęk, nerwowość, napady paniki (nawracające napady paniki), dezorientacja, depresja, niezwykłe marzenia
senne, zaburzenia snu, senność, zaburzenia pamięci,
• uczucie kłucia i mrowienia lub podobne zaburzenia, ból kończyn, drżenie, migrena, omdlenie,
• niewyraźne widzenie, uczucie pieczenia lub kłucia w oczach, zapalenie spojówek, zmniejszenie ostrości
wzroku, widzenie na żółto,
• uczucie dzwonienia, brzęczenia, stukania w uszach, szum uszny,
• niskie ciśnienie krwi, które może być związane ze zmianą pozycji ciała (uczucie „pustki” w głowie lub
osłabienie podczas wstawania), dławica piersiowa (ból w klatce piersiowej), zaburzenia rytmu serca,
incydenty naczyniowo-mózgowe („mini-udary”), zawał mięśnia sercowego, kołatanie serca,
• zapalenie naczyń krwionośnych, często połączone z wysypką skórną lub siniakami,
• ból gardła, duszność, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, obecność płynu w płucach (który powoduje
utrudnienie oddychania), krwawienie z nosa, nieżyt błony śluzowej nosa, przekrwienie,
• zaparcie, wzdęcie, nieżyt żołądka, kurcze żołądka, wymioty, suchość błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie
ślinianek, ból zębów,
• żółtaczka (zażółcenie oczu i skóry), zapalenie trzustki,
• pokrzywka, świąd, zapalenie skóry, wysypka, zaczerwienienie skóry, nadwrażliwość na światło, suchość
skóry, uderzenia gorąca z zaczerwienieniem, nasilona potliwość, wypadanie włosów,
• ból ramion, barków, bioder, kolan lub innych stawów, obrzęk stawów, sztywność, osłabienie mięśni,
• częste oddawanie moczu, również w nocy, zaburzenia czynności nerek, w tym zapalenie nerek, zakażenia
dróg moczowych, obecność cukru w moczu,
• zmniejszony popęd seksualny, impotencja,
• obrzęk twarzy, gorączka.

Rzadko: występują u 1 do 10 osób na 10 000
• zapalenie wątroby, nieprawidłowe wyniki testów czynnościowych wątroby
• obrzęk naczynioruchowy jelit: obrzęk w jelicie z takimi objawami, jak ból brzucha, nudności, wymioty
i biegunka.

Bardzo rzadko: występują rzadziej niż u 1 osoby na 10 000
• ostra niewydolność oddechowa (objawy obejmują ciężką duszność, gorączkę, osłabienie i splątanie).

Częstość występowania nieznana:
• rozpad tkanki mięśniowej,
• nowotwory złośliwe skóry i warg (nieczerniakowe nowotwory złośliwe skóry),
• zaburzenia smaku.
• osłabienie wzroku lub ból oczu na skutek podwyższonego ciśnienia (możliwe objawy gromadzenia się płynu
w unaczynionej błonie otaczającej oko — nadmiernego nagromadzenia płynu między naczyniówką a
twardówką — lub ostrej jaskry zamkniętego kąta)

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w ulotce,
należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do
Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów
Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa,
tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl

Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa
stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Presartan H?
Przechowywać w temperaturze poniżej 30°C.

Przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować leku Presartan H po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu po: EXP. Termin
ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji lub domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać farmaceutę,
jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Presartan H

Substancjami czynnymi leku są losartan potasowy i hydrochlorotiazyd.

Presartan H, 50 mg + 12,5 mg
Każda tabletka zawiera 50 mg losartanu potasowego i 12,5 mg hydrochlorotiazydu.

Presartan H, 100 mg + 25 mg
Każda tabletka zawiera 100 mg losartanu potasowego i 25 mg hydrochlorotiazydu.

Pozostałe składniki to: celuloza mikrokrystaliczna, laktoza jednowodna, skrobia kukurydziana żelowana,
karboksymetyloskrobia sodowa (typ A), magnezu stearynian, otoczka Opadry White 20A18334 o składzie:
hydroksypropyloceluloza (E463), hypromeloza 6cP (E464), tytanu dwutlenek (E171).

Jak wygląda lek Presartan H i co zawiera opakowanie
Lek Presartan H, 50 mg + 12,5 mg ma postać tabletek powlekanych, białych, podłużnych, obustronnie wypukłych
o średnicy 13,7x6,7 mm z linią podziału po obu stronach.
Lek Presartan H, 100 mg + 25 mg ma postać tabletek powlekanych, białych, podłużnych, obustronnie wypukłych
o średnicy 15,3x6,7 mm z linią podziału po obu stronach.

Opakowanie zawiera 3 blistry PVC/PE/PVDC/Al po 10 tabletek powlekanych, w tekturowym pudełku.

Podmiot odpowiedzialny
Bausch Health Ireland Limited
3013 Lake Drive

Citywest Business Campus
Dublin 24, D24PPT3
Irlandia
Tel: +48 17 865 51 00

Wytwórca
PharmaPath S.A.
28is Oktovriou 1
Agia Varvara, 123 51, Grecja

Bausch Health Poland sp. z o.o.
ul. Przemysłowa 2
35-959 Rzeszów, Polska

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Presartan H, 50 mg + 12,5 mg, tabletki powlekane

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka powlekana zawiera 50 mg losartanu potasowego (Losartanum kalicum) i 12,5 mg
hydrochlorotiazydu (Hydrochlorothiazidum).

Substancja pomocnicza o znanym działaniu:
Każda tabletka powlekana zawiera 61,50 mg laktozy jednowodnej.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletki powlekane.
Presartan H, 50 mg + 12,5 mg: biała, podłużna, obustronnie wypukła tabletka powlekana, o średnicy
13,7x6,7 mm z linią podziału po obu stronach.

Tabletkę można podzielić na dwie równe dawki.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Presartan H jest wskazany w leczeniu pierwotnego nadciśnienia tętniczego u pacjentów, których
ciśnienie krwi nie jest wystarczająco kontrolowane podczas leczenia losartanem lub
hydrochlorotiazydem w monoterapii.

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Presartan H można jednocześnie stosować z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi (patrz punkty
4.3, 4.4, 4.5 i 5.1).
Tabletki produktu Presartan H należy połykać popijając szklanką wody.
Presartan H można przyjmować niezależnie od posiłków.

Nadciśnienie tętnicze
Produktu Presartan H nie należy stosować w leczeniu początkowym. Należy go stosować u pacjentów,
których ciśnienie krwi nie jest wystarczająco kontrolowane podczas monoterapii losartanem lub
hydrochlorotiazydem.

Zalecane jest oddzielne określenie dawki dla poszczególnych substancji czynnych (losartanu i
hydrochlorotiazydu).

Zalecane jest stopniowe zwiększanie dawki pojedynczych składników (losartanu i
hydrochlorotiazydu).

Jeżeli jest to klinicznie uzasadnione, można rozważyć bezpośrednią zmianę monoterapii na leczenie
dawką złożoną u pacjentów, u których ciśnienie nie jest odpowiednio kontrolowane.

Zazwyczaj stosowana dawka podtrzymująca wynosi jedną tabletkę produktu Presartan H o mocy
50 mg + 12,5 mg raz na dobę. U pacjentów, u których nie uzyska się odpowiedniej reakcji na produkt
Presartan H o mocy 50 mg + 12,5 mg dawkę można zwiększyć i podawać jedną tabletkę produktu
Presartan H o mocy 100 mg + 25 mg raz na dobę. Maksymalna dawka wynosi: jedna tabletka
produktu Presartan H o mocy 100 mg + 25 mg raz na dobę. Ogólnie, działanie przeciwnadciśnieniowe
występuje po trzech, czterech tygodniach od rozpoczęcia leczenia.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i hemodializowanych
Nie ma konieczności dostosowania dawki początkowej u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami
czynności nerek (tj. klirens kreatyniny 30-50 ml/min). Nie zaleca się stosowania produktu Presartan H
u pacjentów hemodializowanych. Nie wolno stosować produktu Presartan H u pacjentów z ciężką
niewydolnością nerek (tj. klirens kreatyniny <30 ml/min) (patrz punkt 4.3).

Stosowanie u pacjentów ze zmniejszoną objętością wewnątrznaczyniową
Należy wyrównać niedobór płynów i (lub) sodu przed rozpoczęciem podawania produktu Presartan H.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby
Stosowanie produktu Presartan H jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami
czynności wątroby (patrz punkt 4.3).

Stosowanie u osób w podeszłym wieku
Zazwyczaj nie ma konieczności dostosowywania dawki u pacjentów w podeszłym wieku.

Stosowanie u dzieci i młodzieży (< 18 lat)
Brak doświadczenia w stosowaniu produktu u dzieci i młodzieży. Dlatego produktu Presartan H nie
należy podawać dzieciom i młodzieży.

#### 4.3 Przeciwwskazania

• nadwrażliwość na losartan, pochodne sulfonamidów (takie jak hydrochlorotiazyd) lub na
którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1
• hipokaliemia lub hiperkalcemia oporna na leczenie
• ciężkie zaburzenia czynności wątroby; cholestaza i zastój żółci
• hiponatremia oporna na leczenie
• hiperurykemia objawowa/dna
• drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkt 4.4 i 4.6)
• ciężkie zaburzenia czynności nerek (tj. klirens kreatyniny <30 ml/min)
• bezmocz
• jednoczesne stosowanie produktu leczniczego Presartan H z produktami zawierającymi aliskiren
u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek (współczynnik przesączania
kłębuszkowego, GFR<60 ml/min/1,73 m2) (patrz punkty 4.5 i 5.1).

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Losartan

Obrzęk naczynioruchowy
Pacjenci z obrzękiem naczynioruchowym w wywiadzie (obrzęk twarzy, warg, gardła i (lub) języka)
powinni pozostawać pod ścisłą obserwacją (patrz punkt 4.8).

Obrzęk naczynioruchowy jelit

U pacjentów leczonych antagonistami receptora angiotensyny II, (w tym losartanem) notowano
występowanie obrzęku naczynioruchowego jelit (patrz punkt 4.8). U tych pacjentów występowały ból
brzucha, nudności, wymioty i biegunka. Objawy ustąpiły po przerwaniu leczenia antagonistami
receptora angiotensyny II. Jeśli u pacjenta zostanie rozpoznany obrzęk naczynioruchowy jelit, należy
przerwać stosowanie losartanu i rozpocząć odpowiednią obserwację do czasu całkowitego ustąpienia
objawów.

Niedociśnienie i zmniejszona objętość wewnątrznaczyniowa
Niedociśnienie objawowe, szczególnie po podaniu pierwszej dawki, może wystąpić u pacjentów ze
zmniejszoną objętością wewnątrznaczyniową i (lub) z niedoborem sodu na skutek intensywnego
leczenia moczopędnego, diety z ograniczeniem soli, biegunki lub wymiotów. Takie niedobory należy
wyrównać przed rozpoczęciem leczenia losartanem (patrz punkty 4.2 i 4.3).

Zaburzenia równowagi elektrolitowej
Zaburzenia elektrolitowe występują często u osób z zaburzeniami czynności nerek, z cukrzycą lub bez
cukrzycy i należy je wyrównać. Dlatego należy ściśle monitorować stężenie potasu w osoczu oraz
wartości klirensu kreatyniny; szczególnie dotyczy to pacjentów z niewydolnością serca i klirensem
kreatyniny pomiędzy 30 – 50 ml/min.
Nie zaleca się jednoczesnego przyjmowania produktu Presartan H z lekami moczopędnymi
oszczędzającymi potas, suplementami potasu i substytutami soli zawierającymi potas (patrz punkt
4.5).

Zaburzenia czynności wątroby
U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby w wywiadzie, produkt
Presartan H należy stosować ostrożnie, ponieważ dane farmakokinetyczne wykazują znaczne
zwiększenie stężenia losartanu w osoczu u pacjentów z marskością wątroby. Brak doświadczenia
terapeutycznego odnośnie leczenia losartanem pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.
Dlatego stosowanie produktu Presartan H jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami
czynności wątroby (patrz punkty 4.2, 4.3 oraz 5.2).

Zaburzenia czynności nerek
W następstwie zahamowania aktywności układu renina-angiotensyna-aldosteron obserwowano
zaburzenia czynności nerek, w tym niewydolność nerek (szczególnie u pacjentów, u których czynność
nerek zależy od aktywności układu renina-angiotensyna-aldosteron, takich jak pacjenci z ciężką
niewydolnością serca lub wcześniej występującymi zaburzeniami czynności nerek).
Podobnie jak w przypadku innych leków wpływających na układ renina-angiotensyna-aldosteron
obserwowano również zwiększenie stężenia mocznika oraz kreatyniny w surowicy krwi u pacjentów z
obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynej czynnej nerki; te zmiany
czynności nerek mogą ustępować po odstawieniu leku. Losartan należy stosować ostrożnie u
pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynej czynnej nerki.

Przeszczepienie nerki
Brak doświadczenia u pacjentów po niedawno przebytym przeszczepieniu nerki.

Pierwotny hiperaldosteronizm
Pacjenci z pierwotnym hiperaldosteronizmem przeważnie nie reagują na leki przeciwnadciśnieniowe
działające poprzez hamowanie układu renina–angiotensyna. Dlatego w tej grupie nie zaleca się
stosowania produktu Presartan H.

Choroba niedokrwienna serca i choroby naczyniowo-mózgowe
Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwnadciśnieniowych, nadmierne obniżenie ciśnienia
krwi u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca oraz zaburzeniami naczyniowo-mózgowymi może
spowodować zawał mięśnia sercowego lub udar.

Niewydolność serca

U pacjentów z niewydolnością serca, ze współistniejącymi zaburzeniami czynności nerek lub bez,
istnieje, tak jak w przypadku innych leków działających na układ renina-angiotensyna, ryzyko
ciężkiego niedociśnienia i (często ostrej) niewydolności nerek.

Zwężenie zastawki aorty i zastawki dwudzielnej, kardiomiopatia przerostowa ze zwężeniem drogi
odpływu
Podobnie jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia krwionośne, wskazane jest
zachowanie szczególnej ostrożności u pacjentów ze zwężeniem zastawki aorty lub zastawki
dwudzielnej, lub z kardiomiopatią przerostową ze zwężeniem drogi odpływu.

Różnice etniczne
Podobnie jak zaobserwowano w odniesieniu do inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę,
losartan oraz inni antagoniści angiotensyny są mniej skuteczni w obniżaniu ciśnienia u pacjentów rasy
czarnej niż u pacjentów innych ras, prawdopodobnie z powodu większej częstości występowania
małej aktywności reniny w populacji pacjentów rasy czarnej z nadciśnieniem.

Ciąża
Nie należy rozpoczynać leczenia produktem Presartan H w czasie ciąży. U pacjentek planujących
ciążę należy zmienić terapię na alternatywne metody leczenia przeciwnadciśnieniowego, dla których
ustalony jest profil bezpieczeństwa stosowania w ciąży, chyba, że dalsze leczenie produktem Presartan
H jest niezbędne. W przypadku stwierdzenia ciąży należy natychmiast przerwać podawanie produktu
Presartan H i, jeśli to wskazane, rozpocząć leczenie alternatywne (patrz punkty 4.3 i 4.6).

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS)
Istnieją dowody, iż jednoczesne stosowanie inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE),
antagonistów receptora AT1 dla angiotensyny II (AIIRA) lub aliskirenu zwiększa ryzyko
niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek).
W związku z tym nie zaleca się podwójnej blokady układu RAA poprzez jednoczesne zastosowanie
inhibitorów ACE, antagonistów receptora AT1 dla angiotensyny II lub aliskirenu (patrz punkty 4.5 i
5.1).
Jeśli podwójna blokada układu RAA jest absolutnie konieczna, należy ją stosować wyłącznie pod
nadzorem specjalisty i często kontrolować czynność nerek, stężenie elektrolitów oraz ciśnienie
tętnicze.
U pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE oraz
antagonistów receptora AT1 dla angiotensyny II.

Hydrochlorotiazyd

Ostra toksyczność na układ oddechowy
Po przyjęciu hydrochlorotiazydu notowano bardzo rzadko poważne przypadki ostrej toksyczności na
układ oddechowy, w tym zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS, ang. acute respiratory
distress syndrome). Obrzęk płuc zwykle rozwija się w ciągu kilku minut do kilku godzin po przyjęciu
hydrochlorotiazydu. Początkowo objawy obejmują duszność, gorączkę, osłabioną czynność płuc i
niedociśnienie tętnicze. Jeśli podejrzewa się rozpoznanie ARDS, należy odstawić Presartan H i
zastosować odpowiednie leczenie. Hydrochlorotiazydu nie należy podawać pacjentom, u których
wcześniej po przyjęciu hydrochlorotiazydu wystąpił ARDS.

Nieczerniakowe nowotwory złośliwe skóry
W dwóch badaniach epidemiologicznych z wykorzystaniem danych z duńskiego krajowego rejestru
nowotworów złośliwych stwierdzono zwiększenie ryzyka nieczerniakowych nowotworów złośliwych
skóry (NMSC, ang. non-melanoma skin cancer) [raka podstawnokomórkowego (BCC, ang. basal cell
carcinoma) i raka kolczystokomórkowego (SCC, ang. squamous cell carcinoma)] w warunkach
zwiększającego się łącznego narażenia organizmu na hydrochlorotiazyd (HCTZ). W mechanizmie
rozwoju NMCS mogą odgrywać rolę właściwości fotouczulające HCTZ. Pacjentów przyjmujących
HCTZ należy poinformować o ryzyku NMSC i zalecić regularne sprawdzanie, czy na skórze nie

pojawiły się nowe zmiany, i szybki kontakt z lekarzem w przypadku stwierdzenia jakichkolwiek
podejrzanych zmian skórnych. Pacjentom należy zalecić podejmowanie możliwych działań
zapobiegawczych w celu minimalizacji ryzyka rozwoju nowotworów złośliwych skóry, jak
ograniczanie narażania się na działanie światła słonecznego i promieniowania UV, a jeśli to
niemożliwe - odpowiednią ochronę. Niepokojące zmiany skórne należy niezwłocznie badać z
możliwością wykonania biopsji z oceną histologiczną. U osób, u których w przeszłości występowały
NMSC, może być konieczne ponowne rozważenie stosowania HCTZ (patrz również punkt 4.8).

Niedociśnienie i zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej
Podobnie jak w przypadku stosowania wszystkich produktów przeciwnadciśnieniowych, u niektórych
pacjentów może wystąpić niedociśnienie objawowe. Pacjentów należy obserwować w kierunku
objawów klinicznych zaburzeń gospodarki wodno-elektrolitowej, takich jak: zmniejszenie objętości
wewnątrznaczyniowej, hiponatremia, zasadowica hipochloremiczna, hipomagnezemia lub
hipokaliemia, które mogą wystąpić w wyniku biegunki lub wymiotów.
U takich pacjentów należy regularnie oznaczać stężenie elektrolitów w osoczu. Hiponatremia z
rozcieńczenia może wystąpić u pacjentów z obrzękami, podczas występowania upałów.

Wpływ na metabolizm i układ wewnątrzwydzielniczy
Podawanie tiazydów może zaburzać tolerancję glukozy. Może być konieczne dostosowanie dawki
leków przeciwcukrzycowych, w tym insuliny (patrz punkt 4.5). Cukrzyca utajona może ujawnić się w
trakcie leczenia diuretykami tiazydowymi.

Tiazydy mogą zmniejszać wydalanie wapnia z moczem, co może skutkować przemijającym i
niewielkim zwiększeniem jego stężenia w osoczu. Znacząca hiperkalcemia może być objawem ukrytej
nadczynności przytarczyc. Przed wykonaniem testów czynnościowych przytarczyc należy zaprzestać
stosowania leków z grupy tiazydów.

Zwiększenie stężenia cholesterolu i trójglicerydów może być związane ze stosowaniem leków
moczopędnych z grupy tiazydów.

U niektórych pacjentów stosowanie tiazydów może spowodować hiperurykemię i (lub) dnę. Ponieważ
losartan zmniejsza stężenie kwasu moczowego we krwi, stosowanie losartanu w skojarzeniu z
hydrochlorotiazydem łagodzi hiperurykemię spowodowaną przez leki moczopędne.

Zaburzenia czynności wątroby
Tiazydy należy podawać ostrożnie pacjentom z zaburzeniami czynności wątroby lub postępującą
chorobą wątroby, ponieważ mogą powodować cholestazę wewnątrzwątrobową, a nawet niewielkie
zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej mogą doprowadzić do śpiączki wątrobowej.
Stosowanie produktu Presartan H jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami
czynności wątroby (patrz punkt 4.3 i 5.2).

Inne
U pacjentów przyjmujących leki z grupy tiazydów mogą wystąpić reakcje nadwrażliwości niezależnie
od występowania w przeszłości alergii lub astmy oskrzelowej. Podczas stosowania tiazydów
opisywano przypadki zaostrzenia lub ujawnienia się tocznia rumieniowatego układowego.

Nadmierne nagromadzenie płynu między naczyniówką a twardówką, ostra krótkowzroczność i jaskra
wtórna zamkniętego kąta
Sulfonamidy i leki będące pochodnymi sulfonamidów mogą powodować reakcję idiosynkratyczną
wywołującą nadmierne nagromadzenie płynu między naczyniówką a twardówką z ograniczeniem pola
widzenia, przejściową krótkowzroczność i ostrą jaskrę zamkniętego kąta. Objawy obejmują nagłe
zmniejszenie ostrości widzenia lub ból oka i zwykle pojawiają się w ciągu kilku godzin do tygodni od
rozpoczęcia leczenia. Nieleczona ostra jaskra zamkniętego kąta może prowadzić do trwałej utraty
wzroku. Podstawowym leczeniem jest jak najszybsze odstawienie stosowanego produktu leczniczego.
Jeżeli ciśnienie wewnątrzgałkowe pozostaje niekontrolowane, należy rozważyć natychmiastowe

podjęcie leczenia zachowawczego lub chirurgicznego. Do czynników ryzyka rozwoju ostrej jaskry
zamkniętego kąta może należeć uczulenie na sulfonamidy lub penicylinę w wywiadzie.

Informacje o substancjach pomocniczych
Produkt leczniczy Presartan H zawiera laktozę jednowodną, dlatego nie powinien być stosowany u
pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem
złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Produkt leczniczy Presartan H zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na jedną tabletkę powlekaną,
to znaczy produkt uznaje się za „wolny od sodu”.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Losartan

Stwierdzono, że ryfampicyna i flukonazol zmniejszają stężenie jego czynnych metabolitów we krwi.
Nie ustalono klinicznego znaczenia tych interakcji.

Podobnie jak w przypadku innych preparatów, które blokują angiotensynę II lub jej działanie, podczas
jednoczesnego przyjmowania leków moczopędnych oszczędzających potas (np. spironolakton,
triamteren, amiloryd, eplerenon), suplementów potasu lub substytutów soli kuchennej zawierających
potas może wystąpić zwiększenie stężenia potasu w surowicy. Nie zaleca się tego typu leczenia
skojarzonego.

Podobnie jak w przypadku innych leków wpływających na wydalanie sodu, wydalenie litu może być
zmniejszone.
Z tego powodu należy monitorować stężenie litu w osoczu, jeśli sole litu są podawane jednocześnie z
antagonistami receptora AT1 dla angiotensyny II.

Podczas jednoczesnego stosowania antagonistów angiotensyny II i niesteroidowych leków
przeciwzapalnych (NLPZ) (tj. wybiórczych inhibitorów COX-2, kwasu acetylosalicylowego w
dawkach przeciwzapalnych oraz niewybiórczych NLPZ), może wystąpić osłabienie działania
przeciwnadciśnieniowego. Jednoczesne stosowanie antagonistów angiotensyny II lub leków
moczopędnych i NLPZ może prowadzić do zwiększonego ryzyka pogorszenia czynności nerek, w tym
możliwej ostrej niewydolności nerek oraz zwiększenia stężenia potasu w surowicy krwi, zwłaszcza u
pacjentów z istniejącymi wcześniej zaburzeniami czynności nerek. Podczas takiego leczenia
skojarzonego należy zachować ostrożność, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku. Pacjentów należy
odpowiednio nawodnić oraz należy rozważyć kontrolowanie czynności nerek po rozpoczęciu leczenia
skojarzonego i okresowo później.

U niektórych pacjentów z zaburzeniami czynności nerek przyjmujących NLPZ, w tym wybiórcze
inhibitory COX-2, jednoczesne stosowanie antagonistów receptora AT1 dla angiotensyny II może
spowodować dalsze pogorszenie czynności nerek. Takie działanie jest zazwyczaj odwracalne.

Inne substancje powodujące niedociśnienie, takie jak trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki
przeciwpsychotyczne, baklofen, amifostyna stosowane jednocześnie z lekami, które zmniejszają
ciśnienie krwi, jako działanie główne lub działanie niepożądane, mogą zwiększyć ryzyko wystąpienia
niedociśnienia.

Dane z badania klinicznego wykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron
(RAAS) w wyniku jednoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, antagonistów receptora AT1 dla
angiotensyny II lub aliskirenu jest związana z większą częstością występowania objawów
niepożądanych, takich jak: niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym

ostra niewydolność nerek) w porównaniu z zastosowaniem pojedynczego produktu działającego na
układ RAA (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.1).

Hydrochlorotiazyd

Następujące leki podczas jednoczesnego stosowania mogą wchodzić w interakcje z tiazydowymi
lekami moczopędnymi:

Alkohol, barbiturany, opioidy i leki przeciwdepresyjne
Może wystąpić nasilenie niedociśnienia ortostatycznego.

Leki przeciwcukrzycowe (preparaty doustne i insulina)
Stosowanie leków z grupy tiazydów może upośledzać tolerancję glukozy. Może być konieczne
dostosowanie dawki leków przeciwcukrzycowych. Metforminę należy stosować ostrożnie z powodu
ryzyka kwasicy mleczanowej wywołanej przez możliwą czynnościową niewydolność nerek związaną
ze stosowaniem hydrochlorotiazydu.

Inne leki przeciwnadciśnieniowe
Działanie addytywne.

Żywice jonowymienne (cholestyramina i kolestypol)
W obecności żywic jonowymiennych wchłanianie hydrochlorotiazydu jest zmniejszone. Pojedyncza
dawka tak cholestyraminy, jak kolestypolu wiąże hydrochlorotiazyd i powoduje zmniejszenie jego
wchłaniania z przewodu pokarmowego odpowiednio do 85% i 43%.

Kortykosteroidy, ACTH
Nasilenie niedoboru elektrolitów, zwłaszcza hipokaliemii.

Aminy zwiększające ciśnienie krwi (np. adrenalina)
Możliwe zmniejszenie reakcji na aminy zwiększające ciśnienie krwi, jednak nie w stopniu, który
wymagałby zaniechania ich stosowania.

Niepolaryzujące preparaty zwiotczające mięśnie szkieletowe (np. tubokuraryna)
Możliwe zwiększenie reakcji na środki zwiotczające mięśnie.

Lit
Leki moczopędne zmniejszają klirens nerkowy litu, powodując duże ryzyko toksycznego działania
litu; nie zaleca się jednoczesnego stosowania.

Produkty lecznicze stosowane w leczeniu dny (probenecyd, sulfinopirazon i allopurynol)
Może być konieczne dostosowanie dawki preparatów powodujących zwiększenie wydalania kwasu
moczowego z moczem, ponieważ hydrochlorotiazyd może powodować zwiększenie stężenia kwasu
moczowego w osoczu. Może być konieczne zwiększenie dawki probenecydu lub sulfinopirazonu.
Jednoczesne podawanie tiazydów może zwiększać częstość występowania reakcji nadwrażliwości na
allopurynol.

Leki przeciwcholinergiczne (np. atropina, biperyden)
Zwiększenie biodostępności tiazydowych leków moczopędnych z powodu osłabienia motoryki
przewodu pokarmowego i wolniejszego opróżniania żołądka.

Leki cytotoksyczne (np. cyklofosfamid, metotreksat)
Tiazydy mogą zmniejszać nerkowe wydalanie cytotoksycznych produktów leczniczych i nasilać ich
działanie mielosupresyjne.

Salicylany

W przypadku stosowania dużych dawek salicylanów hydrochlorotiazyd może nasilać toksyczne
działanie salicylanów na ośrodkowy układ nerwowy.

Metylodopa
Istnieją pojedyncze doniesienia o wystąpieniu niedokrwistości hemolitycznej podczas jednoczesnego
przyjmowania hydrochlorotiazydu i metylodopy.

Cyklosporyna
Jednoczesne stosowanie cyklosporyny może zwiększać ryzyko hiperurykemii, a także powikłań o
typie dny.

Glikozydy naparstnicy
Hipokaliemia lub hipomagnezemia wywołana stosowaniem tiazydów może przyczyniać się do
wystąpienia zaburzeń rytmu serca spowodowanych podawaniem naparstnicy.

Produkty lecznicze, na których działanie mają wpływ zaburzenia stężenia potasu w osoczu
Zaleca się okresowe oznaczanie stężenia potasu w osoczu i wykonywanie badania EKG podczas
jednoczesnego stosowania produktu Presartan H i produktów leczniczych, na których działanie mają
wpływ zaburzenia stężenia potasu w osoczu (np. glikozydy naparstnicy i leki przeciwarytmiczne) oraz
następujących produktów leczniczych wywołujących torsades de pointes (tachykardia komorowa) (w
tym niektóre leki przeciwarytmiczne), ponieważ hipokaliemia jest czynnikiem predysponującym do
torsades de pointes (tachykardia komorowa):
− leki przeciwarytmiczne klasy Ia (np. chinidyna, hydrochinidyna, dyzopiramid),
− leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid),
− niektóre leki przeciwpsychotyczne (np. tiorydazyna, chloropromazyna, lewomepromazyna,
trifluoperazyna, cyjamemazyna, sulpiryd, sultopryd, amisulpryd, tiapryd, pimozyd, haloperydol,
droperydol),
− inne (np. beprydyl, cyzapryd, difemanil, erytromycyna podawana dożylnie, halofantryna,
mizolastyna, pentamidyna, terfenadyna, winkamina podawana dożylnie).

Sole wapnia
Tiazydowe leki moczopędne mogą zwiększać stężenie wapnia w osoczu z powodu zmniejszenia
wydalania. Jeśli suplementy wapnia muszą być stosowane, należy monitorować stężenie wapnia w
osoczu i odpowiednio dostosować dawkę wapnia.

Wpływ na wyniki badań diagnostycznych
Z powodu wpływu na metabolizm wapnia tiazydy mogą zaburzać wyniki badania czynności
przytarczyc (patrz punkt 4.4).

Karbamazepina
Ryzyko hiponatremii objawowej. Konieczne jest monitorowanie stanu klinicznego i parametrów
biochemicznych.

Jodowe środki kontrastujące
W przypadku odwodnienia spowodowanego przez diuretyki, istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia
ostrej niewydolności nerek, szczególnie po podaniu dużych dawek jodowych środków
kontrastujących. Przed podaniem jodowych środków kontrastujących należy nawodnić pacjenta.

Amfoterycyna B (podawana pozajelitowo), kortykosteroidy, ACTH, środki przeczyszczające
pobudzające perystaltykę oraz glicyryzyna (składnik lukrecji).
Hydrochlorotiazyd może nasilać zaburzenia elektrolitowe, szczególnie hipokaliemię.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża

Antagoniści receptora AT1 dla angiotensyny II (AIIRAs):
Nie zaleca się stosowania antagonistów receptora AT1 dla angiotensyny II (AIIRAs) w pierwszym
trymestrze ciąży (patrz punkt 4.4).
Stosowanie leków z grupy AIIRA jest przeciwwskazane w drugim i trzecim trymestrze ciąży (patrz
punkt 4.3 i 4.4).

Dane epidemiologiczne odnoszące się do ryzyka działania teratogennego w przypadku narażenia na
inhibitory ACE podczas pierwszego trymestru ciąży nie są rozstrzygające; jednakże nie można
wykluczyć niewielkiego zwiększenia ryzyka. Chociaż brak kontrolowanych danych
epidemiologicznych w odniesieniu do antagonistów receptora AT1 dla angiotensyny II (AIIRAs),
podobne ryzyko może dotyczyć tej grupy leków. Z wyjątkiem konieczności kontynuowania leczenia
AIIRAs, u pacjentek planujących ciążę należy zastosować alternatywne leczenie
przeciwnadciśnieniowe, o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania w ciąży. W przypadku
stwierdzenia ciąży należy natychmiast przerwać podawanie produktu Presartan H i, jeśli to wskazane,
rozpocząć leczenie alternatywne.
Narażenie na AIIRAs w drugim i trzecim trymestrze ciąży powoduje toksyczne działanie na ludzki
płód (pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki) i noworodka
(niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze, hiperkaliemia) (patrz także punkt 5.3).
Jeśli narażenie na AIIRAs wystąpiło od drugiego trymestru ciąży zaleca się badanie
ultrasonograficzne czynności nerek i czaszki.
Należy ściśle obserwować noworodki, których matki przyjmowały leki z grupy AIIRA z powodu
ryzyka wystąpienia u nich niedociśnienia (patrz także punkt 4.3 i 4.4).

Hydrochlorotiazyd:
Doświadczenia ze stosowaniem hydrochlorothiazydu w ciąży, zwłaszcza w pierwszym trymestrze, są
ograniczone. Dane z badań na zwierzętach są niewystarczające.
Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko. Ze względu na mechanizm działania hydrochlorotiazydu,
jego stosowanie w drugim i trzecim trymestrze ciąży może zmniejszać płodowo-łożyskowy przepływ
krwi i powodować niepożądane działania u płodu i noworodka, takie jak zaburzenia elektrolitowe,
małopłytkowość oraz żółtaczkę.
Hydrochlorotiazydu nie należy stosować w leczeniu obrzęków ciążowych, nadciśnienia tętniczego
indukowanego ciążą ani stanu przedrzucawkowego, ze względu na ryzyko zmniejszenia objętości
osocza i łożyskowego przepływu krwi, bez korzystnego wpływu na przebieg choroby.
Hydrochlorotiazydu nie należy stosować w leczeniu pierwotnego nadciśnienia tętniczego u kobiet w
ciąży z wyjątkiem rzadkich przypadków, gdy nie można zastosować alternatywnego leczenia
przeciwnadciśnieniowego.

Karmienie piersią
Antagoniści receptora AT1 dla angiotensyny II (AIIRAs):
Ze względu na brak danych dotyczących stosowania produktu leczniczego Presartan H podczas
karmienia piersią, nie zaleca się jego stosowania w tym okresie. Wskazana jest zmiana leczenia na
alternatywne, o lepiej ustalonym profilu bezpieczeństwa podczas karmienia piersią, szczególnie
podczas karmienia noworodków lub wcześniaków.

Hydrochlorotiazyd
Hydrochlorotiazyd przenika w niewielkich ilościach do mleka kobiet karmiących piersią. Tiazydowe
leki moczopędne podawane w dużych dawkach, powodujących nasiloną diurezę, mogą hamować
laktację. Nie zaleca się stosowania produktu Presartan H w okresie karmienia piersią. Jeśli produkt
Presartan H jest przyjmowany w okresie karmienia piersią, to należy stosować jak najmniejsze dawki.

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu produktu na zdolność prowadzenia pojazdów
mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu. Jednakże podczas prowadzenia
pojazdów lub obsługiwania maszyn należy pamiętać o możliwości wystąpienia zawrotów głowy lub

senności w trakcie leczenia przeciwnadciśnieniowego, zwłaszcza na początku leczenia lub po
zwiększeniu dawki.

#### 4.8 Działania niepożądane

Działania niepożądane przedstawiono poniżej zgodnie z klasyfikacją układowo – narządową i
następującą częstością występowania:

Bardzo często ≥ 1/10
Często ≥ 1/100, < 1/10
Niezbyt często ≥ 1/1 000, < 1/100
Rzadko ≥ 1/10 000, < 1/1 000
Bardzo rzadko < 1/10 000
Częstość nieznana (nie może być oszacowana na podstawie dostępnych danych).

W badaniach klinicznych z zastosowaniem losartanu potasowego i hydrochlorotiazydu nie
zaobserwowano działań niepożądanych swoistych dla skojarzenia tych substancji czynnych. Działania
niepożądane ograniczyły się do tych obserwowanych w odniesieniu do losartanu potasowego i (lub)
hydrochlorotiazydu.

W kontrolowanych badaniach klinicznych dotyczących pierwotnego nadciśnienia tętniczego, zawroty
głowy były jedynym działaniem niepożądanym związanym ze stosowaniem preparatu i występującym
z częstością większą niż w przypadku placebo, u 1% lub więcej pacjentów leczonych losartanem
potasowym i hydrochlorotiazydem.

Następujące działania niepożądane zgłaszano po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu:

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Rzadko: zapalenie wątroby

Badania diagnostyczne
Rzadko: hiperkaliemia, zwiększenie aktywności AlAT

Działania niepożądane obserwowane w odniesieniu do poszczególnych substancji czynnych, które
mogą wystąpić w przypadku stosowania produktu Presartan H są następujące:

Losartan

Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Niezbyt często: niedokrwistość, plamica Schoenleina-Henocha, wylewy krwawe, hemoliza

Zaburzenia układu immunologicznego
Rzadko: reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Niezbyt często: anoreksja, dna

Zaburzenia psychiczne
Często: bezsenność
Niezbyt często: niepokój, zaburzenia lękowe, napady paniki, dezorientacja, depresja, niezwykłe sny,
zaburzenia snu, senność, zaburzenia pamięci

Zaburzenia układu nerwowego
Często: bóle głowy, zawroty głowy
Niezbyt często: nerwowość, parestezje, neuropatia obwodowa, drżenia, migrena, omdlenia

Częstość nieznana: zaburzenia smaku

Zaburzenia oka
Niezbyt często: niewyraźne widzenie, pieczenie/kłucie w oczach, zapalenie spojówek, zmniejszenie
ostrości wzroku

Zaburzenia ucha i błędnika
Niezbyt często: zawroty głowy, szum uszny

Zaburzenia serca
Niezbyt często: niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, ból zamostkowy, dławica piersiowa, blok
przedsionkowo-komorowy II stopnia, incydent naczyniowo-mózgowy, zawał mięśnia sercowego,
kołatanie serca, zaburzenia rytmu serca (migotanie przedsionków, bradykardia zatokowa, tachykardia,
tachykardia komorowa, migotanie komór)

Zaburzenia naczyniowe
Niezbyt często: zapalenie naczyń
Częstość nieznana: objawy ortostatyczne zależne od dawki

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
Często: kaszel, zakażenia górnych dróg oddechowych, przekrwienie błony śluzowej nosa, zapalenie
zatok, zaburzenia dotyczące zatok
Niezbyt często: dolegliwości ze strony gardła, zapalenie gardła, zapalenie krtani, duszność, zapalenie
oskrzeli, krwawienie z nosa, zapalenie błony śluzowej nosa, przekrwienie błon śluzowych układu
oddechowego

Zaburzenia żołądka i jelit
Często: ból brzucha, nudności, biegunka, niestrawność
Niezbyt często: zaparcia, bóle zębów, suchość błony śluzowej jamy ustnej, wzdęcia, zapalenie błony
śluzowej żołądka, wymioty
Rzadko: obrzęk naczynioruchowy jelit

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Częstość nieznana: zaburzenia czynności wątroby

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Niezbyt często: łysienie, zapalenie skóry, suchość skóry, rumień, uderzenia gorąca z
zaczerwienieniem, nadwrażliwość na światło, świąd, wysypka, pokrzywka, nasilone pocenie się
Częstość nieznana: toczeń rumieniowaty skórny

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej
Często: kurcze mięśni, ból pleców, ból nóg, ból mięśni
Niezbyt często: ból ramion, obrzęk stawów, ból kolan, bóle mięśniowo-szkieletowe, ból barków,
sztywność, ból stawów, zapalenie stawów, ból bioder, fibromialgia, osłabienie siły mięśniowej
Częstość nieznana: rabdomioliza

Zaburzenia nerek i dróg moczowych
Niezbyt często: oddawanie moczu w nocy, częste oddawanie moczu, zakażenia dróg moczowych
Zaburzenia układu rozrodczego i piersi
Niezbyt często: osłabienie libido, impotencja

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Często: osłabienie, zmęczenie, ból w klatce piersiowej
Niezbyt często: obrzęk twarzy, gorączka

Badania diagnostyczne
Często: hiperkaliemia, niewielkie zmniejszenie wartości hematokrytu i stężenia hemoglobiny
Niezbyt często: niewielkie zwiększenie stężenia kreatyniny i mocznika w surowicy krwi
Bardzo rzadko: zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych i stężenia bilirubiny

Hydrochlorotiazyd

Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Niezbyt często: agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna,
leukopenia, plamica, małopłytkowość

Zaburzenia układu immunologicznego
Rzadko: reakcje anafilaktyczne

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Niezbyt często: anoreksja, hiperglikemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia

Zaburzenia psychiczne
Niezbyt często: bezsenność

Zaburzenia układu nerwowego
Często: ból głowy

Zaburzenia oka
Niezbyt często: przemijające niewyraźne widzenie, widzenie na żółto
Częstość nieznana: nadmierne nagromadzenie płynu między naczyniówką a twardówką

Zaburzenia naczyniowe
Niezbyt często: martwicze zapalenie naczyń (zapalenie naczyń, zapalenie naczyń skóry)

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
Niezbyt często: zaburzenia oddechowe, w tym zapalenie płuc i obrzęk płuc
Bardzo rzadko: Zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS) (patrz punkt 4.4)

Zaburzenia żołądka i jelit
Niezbyt często: zapalenie ślinianek, skurcze, podrażnienie żołądka, nudności, wymioty, biegunka,
zaparcie

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Niezbyt często: żółtaczka (cholestaza wewnątrzwątrobowa), zapalenie trzustki

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Niezbyt często: nadwrażliwość na światło, pokrzywka, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej
Niezbyt często: kurcze mięśni

Zaburzenia nerek i dróg moczowych
Niezbyt często: cukromocz, śródmiąższowe zapalenie nerek, zaburzenia czynności nerek,
niewydolność nerek

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Niezbyt często: gorączka, zawroty głowy

Nowotwory łagodne, złośliwe i nieokreślone (w tym torbiele i polipy)

Częstość nieznana: nieczerniakowe nowotwory złośliwe skóry (rak podstawnokomórkowy i rak
kolczystokomórkowy skóry)

Opis wybranych działań niepożądanych
Nieczerniakowe nowotwory złośliwe skóry. Na podstawie danych dostępnych z badań
epidemiologicznych stwierdzono związek między łączną dawką HCTZ a występowaniem NMSC
(patrz również punkty 4.4 i 5.1).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania do
Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji
Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181C,
02-222 Warszawa, tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309,
strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

Brak szczególnych informacji na temat postępowania w przypadku przedawkowania produktu
Presartan H. Leczenie jest objawowe i podtrzymujące. Należy przerwać podawanie produktu Presartan
H i uważnie obserwować pacjenta. Zalecane postępowanie lecznicze obejmuje wywołanie wymiotów,
jeśli przedawkowanie nastąpiło niedawno, wyrównanie zaburzeń wodno-elektrolitowych oraz leczenie
śpiączki wątrobowej i niedociśnienia przy użyciu ustalonych metod postępowania.

Losartan
Dane dotyczące przedawkowania u ludzi są ograniczone. Najbardziej prawdopodobnymi objawami
przedawkowania są niedociśnienie i tachykardia, chociaż może również wystąpić bradykardia w
wyniku pobudzenia układu przywspółczulnego (nerwu błędnego). W przypadku wystąpienia
niedociśnienia objawowego, należy zastosować leczenie wspomagające.

Ani losartanu, ani jego czynnego metabolitu nie można usunąć z organizmu za pomocą hemodializy.

Hydrochlorotiazyd
Najczęściej obserwowane objawy przedmiotowe i podmiotowe są spowodowane niedoborem
elektrolitów (hipokaliemia, hipochloremia, hiponatremia) i odwodnieniem w wyniku nasilonej
diurezy. W przypadku jednoczesnego przyjmowania digoksyny, hipokaliemia może spowodować
zaburzenia rytmu serca.

Nie określono stopnia eliminacji hydrochlorotiazydu za pomocą hemodializy.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Antagoniści angiotensyny II i diuretyki
Kod ATC: C09 DA 01

Losartan - Hydrochlorotiazyd
Składniki produktu Presartan H wykazały addytywny wpływ na obniżenie ciśnienia krwi,
zmniejszając je w większym stopniu niż każdy ze składników osobno. Wynika to z dopełniającego się
działania obu składników. Dodatkowo, na skutek działania moczopędnego, hydrochlorotiazyd

powoduje zwiększenie aktywności reninowej osocza i wydzielania aldosteronu oraz zmniejszenie
stężenia potasu w surowicy i zwiększenie stężenia angiotensyny II. Podanie losartanu blokuje
wszelkie fizjologicznie istotne działania angiotensyny II i poprzez hamowanie wydzielania
aldosteronu łagodzi utratę potasu związaną ze stosowaniem diuretyku.

Losartan wykazuje łagodne i przemijające działanie zwiększające wydalanie kwasu moczowego z
moczem. Hydrochlorotiazyd powoduje niewielkie zwiększenie stężenia kwasu moczowego;
skojarzenie losartanu i hydrochlorotiazydu łagodzi hiperurykemię wywołaną przez diuretyki.

Przeciwnadciśnieniowe działanie produktu Presartan H utrzymuje się przez 24 godziny. W badaniach
klinicznych trwających, co najmniej rok, działanie przeciwnadciśnieniowe utrzymało się w ciągu
całego badania. Pomimo znacznego obniżenia ciśnienia tętniczego, podawanie produktu Presartan H
nie ma klinicznie znaczącego wpływu na częstość pracy serca.
W badaniach klinicznych, po 12 tygodniach leczenia losartanem w dawce 50 mg i
hydrochlorotiazydem w dawce 12,5 mg, spoczynkowe ciśnienie rozkurczowe ulegało zmniejszeniu o
13,2 mmHg.

Produkt Presartan H skutecznie zmniejsza ciśnienie u mężczyzn i kobiet, pacjentów rasy czarnej i
pacjentów innych ras oraz u osób młodszych (< 65 lat) i w podeszłym wieku (≥ 65 lat).
Produkt Presartan H jest skuteczny we wszystkich stopniach nadciśnienia tętniczego.

Losartan
Losartan jest syntetycznym, doustnym antagonistą receptora angiotensyny II (typu AT1).
Angiotensyna II, substancja o silnym działaniu zwężającym naczynia, jest głównym, czynnym
hormonem układu renina-angiotensyna oraz ważnym czynnikiem biorącym udział w patofizjologii
nadciśnienia.
Angiotensyna II wiąże się z receptorem AT1, który znajduje się w wielu tkankach (np. mięśnie gładkie
naczyń, nadnercza, nerki i serce) powodując szereg istotnych działań biologicznych, między innymi
skurcz naczyń oraz uwalnianie aldosteronu. Angiotensyna II pobudza również proliferację komórek
mięśni gładkich.
Losartan wiąże się wybiórczo z receptorem AT1. Losartan i jego farmakologicznie czynny metabolit,
kwas karboksylowy (E-3174) blokują in vitro i in vivo wszystkie fizjologicznie istotne działania
angiotensyny II bez względu na jej źródło lub drogę syntezy.
Losartan nie pobudza ani nie blokuje receptorów innych hormonów lub kanałów jonowych
odgrywających ważną rolę w regulacji czynności układu krążenia. Ponadto, losartan nie hamuje
aktywności konwertazy angiotensyny (kininazy II), enzymu, który powoduje rozkład bradykininy.
Dzięki temu nie nasila działań niepożądanych zależnych od bradykininy.

Podczas stosowania losartanu, zniesienie ujemnego sprzężenia zwrotnego między angiotensyną II i
wydzielaniem reniny prowadzi do zwiększenia aktywności reninowej osocza. Zwiększona aktywność
reninowa osocza powoduje zwiększenie stężenia angiotensyny II w osoczu. Działanie
przeciwnadciśnieniowe i zmniejszone stężenie aldosteronu w osoczu utrzymują się, pomimo
zwiększonego stężenia angiotensyny II, co świadczy o skutecznym zablokowaniu receptora AT1 dla
angiotensyny II. Po przerwaniu podawania losartanu aktywność reninowa osocza i stężenie
angiotensyny II w ciągu 3 dni wracają do wartości wyjściowych.
Zarówno losartan, jak i jego główny czynny metabolit mają znacznie większe powinowactwo do
receptora AT1 niż do receptora AT2. Czynny metabolit jest 10 – 40 razy bardziej aktywny od
losartanu w przypadku równej masy obu substancji.

W badaniu zaplanowanym w celu oceny częstości występowania kaszlu u pacjentów leczonych
losartanem w porównaniu z pacjentami otrzymującymi inhibitory konwertazy angiotensyny, częstość
występowania kaszlu u pacjentów otrzymujących losartan lub hydrochlorotiazyd była podobna, a
jednocześnie znacznie mniejsza niż u pacjentów leczonych inhibitorami konwertazy angiotensyny.
Ponadto, całościowa analiza 16 badań z podwójnie ślepą próbą, z udziałem 4131 pacjentów wykazała,
że częstość występowania kaszlu u pacjentów leczonych losartanem była podobna (3,1%) do

zgłaszanej w grupie otrzymującej placebo (2,6%) lub hydrochlorotiazyd (4,1%), podczas gdy w
przypadku leczenia inhibitorami konwertazy angiotensyny wynosiła 8,8%.

U pacjentów z nadciśnieniem i białkomoczem bez współistniejącej cukrzycy, podawanie losartanu
potasowego istotnie zmniejsza białkomocz, albuminurię i wydalanie frakcji IgG. Losartan utrzymuje
wskaźnik przesączania kłębuszkowego i zmniejsza frakcję filtracyjną. Ogólnie losartan powoduje
zmniejszenie stężenia kwasu moczowego w surowicy (zwykle < 0,4 mg/dl), które utrzymuje się
podczas długotrwałego leczenia.

Losartan nie wpływa na czynność autonomicznego układu nerwowego i stężenie noradrenaliny w
osoczu.

U pacjentów z niewydolnością lewej komory serca losartan w dawkach 25 mg i 50 mg na dobę
wywiera korzystne efekty hemodynamiczne i neurohormonalne charakteryzujące się odpowiednio
zwiększeniem wskaźnika sercowego i zmniejszeniem ciśnienia zaklinowania w naczyniach
włosowatych płucnych, zmniejszeniem oporu naczyniowego, średniego ciśnienia tętniczego krwi i
częstości akcji serca oraz zmniejszeniem stężenia aldosteronu i noradrenaliny we krwi krążącej. W
grupie pacjentów z niewydolnością serca ryzyko występowania niedociśnienia było zależne od dawki.

Badania dotyczące nadciśnienia tętniczego
W kontrolowanych badaniach klinicznych, losartan podawany raz na dobę pacjentom z łagodnym lub
umiarkowanym pierwotnym nadciśnieniem tętniczym powodował statystycznie znamienne obniżenie
skurczowego i rozkurczowego ciśnienia tętniczego. Wartości ciśnienia tętniczego mierzonego 24
godziny po podaniu, w porównaniu z wartościami osiąganymi 5 - 6 godzin po podaniu wskazywały na
utrzymywanie obniżonych wartości ciśnienia tętniczego krwi przez 24 godziny, przy zachowaniu
naturalnego rytmu dobowego. Obniżenie ciśnienia tętniczego pod koniec przerwy między dawkami
utrzymywało się na poziomie 70 - 80% tych wartości, które były stwierdzone po 5 - 6 godzinach od
podania dawki.
Przerwanie podawania losartanu pacjentom z nadciśnieniem tętniczym nie powodowało nagłego
zwiększenia ciśnienia tętniczego krwi (tzw. zjawiska „odbicia”). Stosowanie losartanu nie miało
klinicznie znaczącego wpływu na częstość pracy serca pomimo istotnego działania obniżającego
ciśnienie krwi.
Losartan jest w równym stopniu skuteczny u mężczyzn i kobiet, jak również u pacjentów młodszych
(< 65 lat) i w podeszłym wieku z nadciśnieniem tętniczym.

Badanie LIFE
Badanie LIFE (Losartan Intervention For Endpoint reduction in hypertension) było randomizowanym
badaniem z zastosowaniem potrójnie ślepej próby i aktywnej kontroli, w którym uczestniczyło 9193
pacjentów z nadciśnieniem tętniczym w wieku od 55 do 80 lat, z udokumentowanym w EKG
przerostem lewej komory serca. Pacjentów losowo przydzielono do grupy otrzymującej losartan w
dawce 50 mg raz na dobę lub do grupy otrzymującej atenolol w dawce 50 mg raz na dobę. Jeśli nie
uzyskano docelowej wartości ciśnienia krwi (<140/90 mmHg), najpierw dodawano hydrochlorotiazyd
(12,5 mg), a następnie, w razie potrzeby, zwiększano dawkę losartanu lub atenololu do 100 mg raz na
dobę. W razie konieczności, aby osiągnąć docelowe ciśnienie krwi, do schematu leczenia dodawano
inne leki przeciwnadciśnieniowe, z wyjątkiem inhibitorów ACE, antagonistów angiotensyny II i betaadrenolityków.

Średni okres obserwacji wynosił 4,8 roku.

Pierwszorzędowym złożonym punktem końcowym były łącznie zachorowalność i śmiertelność
z przyczyn sercowo-naczyniowych szacowane jako sumaryczne zmniejszenie częstości występowania
zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych oraz częstości występowania udarów mózgu i zawałów
mięśnia sercowego. Ciśnienie tętnicze było znacząco obniżone do podobnych wartości w obu grupach.
Leczenie losartanem powodowało 13% zmniejszenie ryzyka wystąpienia u pacjenta
pierwszorzędowego złożonego punktu końcowego (p=0,021, 95% przedział ufności 0,77 – 0,98), w

porównaniu do leczenia atenololem. Było to głównie związane ze zmniejszeniem częstości udarów.
Leczenie losartanem zmniejsza ryzyko udaru o 25% w porównaniu do leczenia atenololem (p=0,001,
95% przedział ufności 0,63 – 0,89). Częstość zgonów z przyczyn sercowo–naczyniowych i częstość
zawałów mięśnia sercowego nie różniła się znacząco pomiędzy badanymi grupami.

W dwóch dużych, randomizowanych, kontrolowanych badaniach - ONTARGET (ang. ONgoing
Telmistartan Alone and in combination with Ramipril Global Endpoint Trial) i VA NEPHRON-D
(ang. The Veterans Affairs Nefropathy in Diabetes) oceniano jednoczesne stosowanie inhibitora ACE
z antagonistą receptora AT1 dla angiotensyny II.

ONTARGET było badaniem przeprowadzonym z udziałem pacjentów z chorobami układu sercowonaczyniowego lub chorobami naczyń mózgowych w wywiadzie albo z cukrzycą typu 2 z
potwierdzonym uszkodzeniem narządów docelowych. VA NEPHRON-D było badaniem z udziałem
pacjentów z cukrzycą typu 2 oraz z nefropatią cukrzycową.

Badania te nie wykazały istotnego korzystnego wpływu na parametry nerkowe i (lub) chorobowość
oraz śmiertelność z przyczyn sercowo-naczyniowych, natomiast zaobserwowano zwiększone ryzyko
hiperkaliemii, ostrego uszkodzenia nerek i (lub) niedociśnienia, w porównaniu do monoterapii. Ze
względu na podobieństwa w zakresie właściwości farmakodynamicznych, przytoczone wyniki
również mają znaczenie w przypadku innych inhibitorów ACE oraz antagonistów receptora AT1 dla
angiotensyny II.

Dlatego też u pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy jednocześnie stosować inhibitorów ACE
oraz antagonistów receptora AT1 dla angiotensyny II.

ALTITUDE (ang. Aliskiren Trial in Type 2 Diabetes Using Cardiovascular and Renal Disease
Endpoints) było badaniem zaprojektowanym w celu zbadania korzyści z dodania aliskirenu do
standardowego leczenia inhibitorem ACE lub antagonistą receptora AT1 dla angiotensyny II u
pacjentów z cukrzycą typu 2 i przewlekłą chorobą nerek i (lub) z chorobą układu sercowonaczyniowego. Badanie zostało przedwcześnie przerwane z powodu zwiększonego ryzyka działań
niepożądanych. Zgony z przyczyn sercowo-naczyniowych i udary mózgu występowały częściej w
grupie otrzymującej aliskiren, w porównaniu do grupy placebo. W grupie otrzymującej aliskiren
odnotowano również częstsze występowanie zdarzeń niepożądanych, w tym ciężkich zdarzeń
niepożądanych (hiperkaliemia, niedociśnienie i zaburzenia czynności nerek), w porównaniu do grupy
placebo.

Hydrochlorotiazyd
Hydrochlorotiazyd jest tiazydowym lekiem moczopędnym. Mechanizm działania
przeciwnadciśnieniowego diuretyków tiazydowych nie został w pełni poznany. Tiazydy wpływają na
wchłanianie zwrotne elektrolitów w kanalikach nerkowych zwiększając wydalanie sodu i chlorków w
przybliżeniu w równych ilościach. Moczopędne działanie hydrochlorotiazydu zmniejsza objętość
osocza, zwiększa aktywność reninową osocza i zwiększa wydzielanie aldosteronu powodując
zwiększone wydalanie potasu i dwuwęglanów z moczem, oraz zmniejszenie stężenia potasu w
surowicy. Mediatorem układu renina-aldosteron jest angiotensyna II, zatem jednoczesne podawanie
antagonisty receptora AT1 dla angiotensyny II zmniejsza utratę potasu spowodowaną przez tiazydowy
lek moczopędny.

Po podaniu doustnym wzmożona diureza występuje w ciągu 2 godzin, osiągając maksimum po 4
godzinach i utrzymuje się przez 6 do 12 godzin, podczas gdy działanie przeciwnadciśnieniowe
utrzymuje się do 24 godzin.

Nieczerniakowe nowotwory złośliwe skóry. Na podstawie danych dostępnych z badań
epidemiologicznych stwierdzono związek między łączną dawką HCTZ a występowaniem NMSC. W
jednym z badań uczestniczyło 71 533 osób z BCC i 8 629 osób z SCC, które porównywano z grupami
kontrolnymi z tej samej populacji obejmującymi odpowiednio 1 430 833 i 172 462 osoby. Duży

stopień narażenia na HCTZ (łączna dawka ≥50 000 mg) wiązał się ze skorygowanym OR dla BCC
rzędu 1,29 (95 % CI: 1,23-1,35), a dla SCC rzędu 3,98 (95 % CI: 3,68-4,31). Stwierdzono wyraźną
zależność między łączną dawką a skutkiem zarówno w przypadku BCC, jak i SCC. W innym badaniu
wykazano możliwy związek stopnia narażenia na HCTZ z występowaniem nowotworów złośliwych
warg (SCC): w badaniu porównywano 633 przypadki nowotworów złośliwych warg i 63 067 osób z
tej samej populacji tworzących grupę kontrolną z zastosowaniem strategii jednoczesnego zbioru
ryzyka. Stwierdzono zależność między łączną dawką a odpowiedzią ze skorygowanym OR rzędu 2,1
(95 % CI: 1,7-2,6), które wzrastało do OR 3,9 (3,0-4,9) w przypadku dużego stopnia narażenia (~25
000 mg) i OR 7,7 (5,7-10,5) dla największych łącznych dawek (~100 000 mg) (patrz również punkt
4.4).

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie

Losartan
Po podaniu doustnym losartan jest dobrze wchłaniany i podlega efektowi pierwszego przejścia, w
wyniku czego, powstaje czynny metabolit - kwas karboksylowy i inne nieaktywne metabolity.
Dostępność biologiczna losartanu w postaci tabletek wynosi około 33%. Średnie stężenia maksymalne
losartanu i jego czynnego metabolitu występują odpowiednio po 1 godzinie i 3-4 godzinach. Nie
stwierdzono istotnego klinicznie wpływu standardowego posiłku na profil stężeń losartanu w osoczu.

Dystrybucja

Losartan
Zarówno losartan, jak i jego czynny metabolit wiążą się z białkami osocza, głównie z albuminami w
ponad 99%. Objętość dystrybucji losartanu wynosi 34 l. Badania przeprowadzone na szczurach
wskazują, że losartan nie przenika lub przenika w znikomym stopniu przez barierę krew–mózg.

Hydrochlorotiazyd
Hydrochlorotiazyd przenika przez barierę łożyskową i jest wydzielany z mlekiem kobiecym. Nie
przenika przez barierę krew–mózg.

Metabolizm

Losartan
Około 14% dawki losartanu podanej dożylnie lub doustnie ulega przekształceniu do czynnego
metabolitu. Po doustnym lub dożylnym podaniu losartanu potasowego znakowanego węglem 14C
aktywność promieniotwórcza w osoczu była związana głównie z losartanem i jego czynnym
metabolitem. U około 1% pacjentów obserwowano minimalne przekształcanie losartanu do czynnego
metabolitu.

Oprócz czynnego metabolitu powstają metabolity nieaktywne, w tym dwa główne w wyniku
hydroksylacji bocznego łańcucha butylowego oraz jeden, mniej istotny metabolit - glukuronian N-2
tetrazolowy.

Wydalanie

Losartan
Klirensy osoczowe losartanu i jego czynnego metabolitu wynoszą odpowiednio około 600 ml/min i
50 ml/min. Klirensy nerkowe losartanu i jego czynnego metabolitu wynoszą odpowiednio około 74
ml/min i 26 ml/min. Po podaniu doustnym około 4% dawki wydalane jest w postaci niezmienionej z
moczem, a około 6% wydalane jest z moczem w postaci czynnego metabolitu. Farmakokinetyka
losartanu i jego czynnego metabolitu jest liniowa do dawki doustnej 200 mg.

Po podaniu doustnym stężenia losartanu i jego czynnego metabolitu w osoczu zmniejszają się w
sposób wielowykładniczy, a ich okresy półtrwania wynoszą odpowiednio około 2 godzin i 6-9 godzin.
Podczas podawania dawki 100 mg raz na dobę ani losartan ani jego czynny metabolit nie kumulują się
w osoczu.

Wydalanie losartanu i jego metabolitów odbywa się z żółcią i z moczem. Po doustnym podaniu
losartanu znakowanego węglem 14C około 35% aktywności promieniotwórczej stwierdza się w moczu,
a 58% w kale.

Hydrochlorotiazyd
Hydrochlorotiazyd nie podlega metabolizmowi, ale jest szybko wydalany przez nerki.
W 24-godzinnym badaniu stężenia w surowicy stwierdzono, że okres półtrwania w osoczu wynosi od
5,6 do 14,8 godziny. Co najmniej 61% dawki podanej doustnie jest wydalane w postaci niezmienionej
w ciągu 24 godzin.

Charakterystyka w różnych grupach pacjentów

Losartan-Hydrochlorotiazyd
Stężenie losartanu i jego czynnego metabolitu w osoczu, jak również wchłanianie hydrochlorotiazydu
u pacjentów w podeszłym wieku z nadciśnieniem nie różnią się znacząco od wartości stwierdzanych u
młodszych pacjentów z nadciśnieniem.

Losartan
Po podaniu doustnym pacjentom z łagodną do umiarkowanej poalkoholową marskością wątroby,
stężenia losartanu i jego czynnego metabolitu w osoczu były odpowiednio 5 i 1,7 raza większe niż
stężenia u młodych ochotników płci męskiej.

Ani losartanu, ani jego czynnego metabolitu nie można usunąć z organizmu za pomocą hemodializy.

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Dane przedkliniczne uzyskane w standardowych badaniach farmakologicznych, badaniach
genotoksyczności i badaniach potencjalnego działania rakotwórczego nie wykazały szczególnego
zagrożenia dla ludzi.
Potencjalne działanie toksyczne dawki złożonej losartanu i hydrochlorotiazydu oceniano w badaniach
toksyczności przewlekłej po podaniu doustnym trwających do 6 miesięcy u szczurów i psów, i
stwierdzono, że obserwowane zmiany są spowodowane przede wszystkim przez losartan. Podawanie
dawki złożonej losartanu i hydrochlorotiazydu powoduje zmniejszenie wartości parametrów
czerwonokrwinkowych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt), zwiększenie stężenia azotu
mocznikowego w surowicy, zmniejszenie masy serca (bez zmian histologicznych) i zmiany w obrębie
przewodu pokarmowego (uszkodzenia błony śluzowej, owrzodzenia, nadżerki, krwotoki). Nie
stwierdzono działania teratogennego u szczurów lub królików, którym podawano dawkę złożoną
losartanu i hydrochlorotiazydu. Obserwowano toksyczne działanie na płód u szczurów, przejawiające
się niewielkim zwiększeniem ilości nadliczbowych żeber w pokoleniu F1, jeżeli matki otrzymywały
preparat przed i podczas całej ciąży. Podobnie jak obserwowano w badaniach dotyczących samego
losartanu, wystąpiły działania niepożądane u płodów i noworodków, w tym toksyczne działanie na
nerki i obumarcie płodów w przypadku podawania dawki złożonej losartanu i hydrochlorotiazydu
ciężarnym samicom szczura w późnym okresie ciąży i (lub) podczas laktacji.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Celuloza mikrokrystaliczna

Laktoza jednowodna
Skrobia kukurydziana żelowana
Karboksymetyloskrobia sodowa (typ A)
Magnezu stearynian
Otoczka Opadry White 20A18334 o składzie:
Hydroksypropyloceluloza (E463)
Hypromeloza 6cP (E464)
Tytanu dwutlenek (E171)

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

3 lata

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Przechowywać w temperaturze poniżej 30°C.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Blistry PVC/PE/PVDC/Aluminium w tekturowym pudełku.
Wielkość opakowania: 30 tabletek (3 blistry po 10 tabletek).

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do
stosowania

Bez specjalnych wymagań.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Bausch Health Ireland Limited
3013 Lake Drive
Citywest Business Campus
Dublin 24, D24PPT3
Irlandia

### 8. NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 14 lipca 2009 r.
Data ostatniego przedłużenia pozwolenia: 22 września 2014 r.

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.