# Telam

> Telmisartan + Amlodypina · 80 mg + 10 mg · Tabletki

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Telam
- **Nazwa powszechna:** Telmisartanum + Amlodipinum
- **Substancja czynna:** [Telmisartan + Amlodypina](https://apteka.online/odpowiedniki/telmisartanum)
- **Moc:** 80 mg + 10 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** C09DB04
- **Liczba opakowań:** 6
- **Numer pozwolenia:** 25853
- **Podmiot odpowiedzialny:** Zakłady Farmaceutyczne POLPHARMA S.A.
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-dzialajace-na-uklad-renina-angiotensyna/telam-tabl-80-mg-10-mg-zaklady
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-dzialajace-na-uklad-renina-angiotensyna/telam-tabl-80-mg-10-mg-zaklady.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/41186/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/41186/characteristic

## Dostępne opakowania (6)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 28 tabl. | 5903060616721 | Rp | 23,40 zł (dopłata od 7,52 zł) | Bardzo dobrze dostępny (5/5) | — |
| 14 tabl. | 5903060617049 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 30 tabl. | 5903060617056 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 56 tabl. | 5903060616738 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 90 tabl. | 5903060617063 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 98 tabl. | 5903060617070 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |

## Leki refundowane

### 28 tabl. — EAN 5903060616721 · cena jedn. 0,84 zł / tabl.

| Wskazanie | Poziom | Cena 100% | Dopłata | Refundacja NFZ | Limit |
|---|---|---|---|---|---|
| We wszystkich zarejestrowanych wskazaniach na dzień wydania decyzji | 30% | 23,40 zł | 7,52 zł | 15,88 zł | 21,50 zł |

**Bezpłatnie z uprawnieniem S (seniorzy 65+): 0,00 zł** — lek na wykazie bezpłatnych leków MZ (pełna bezpłatność dla uprawnionego pacjenta, w zakresie wskazań objętych refundacją).

> Ceny urzędowe (maksymalne) z obwieszczenia refundacyjnego MZ 82W. Rzeczywista dopłata zależy od poziomu odpłatności i wskazania na recepcie. Leki ujęte w wykazie bezpłatnych leków MZ są całkowicie bezpłatne (0,00 zł) dla osób z uprawnieniem S (seniorzy 65+) lub DZ (dzieci i młodzież do 18).

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Telam i w jakim celu się go stosuje?
Lek Telam zawiera dwie substancje czynne - telmisartan i amlodypinę. Obydwie substancje działają
poprzez obniżanie ciśnienia tętniczego.
- Telmisartan należy do grupy antagonistów receptora angiotensyny II. Angiotensyna II to
wytwarzana w organizmie substancja, która powoduje obkurczanie się naczyń krwionośnych,
a przez to zwiększenie ciśnienia tętniczego. Działanie telmisartanu polega na hamowaniu
działania angiotensyny II.
- Amlodypina należy do grupy antagonistów wapnia. Amlodypina zapobiega przenikaniu wapnia
do ścian naczyń krwionośnych, co zapobiega zwężaniu się naczyń krwionośnych.
Oznacza to, że obie te substancje czynne zapobiegają zwężaniu się naczyń krwionośnych. Tym
samym lek ten powoduje rozkurcz naczyń krwionośnych i obniżenie ciśnienia tętniczego.

Lek Telam jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego:
- u dorosłych pacjentów, u których ciśnienie tętnicze nie jest wystarczająco kontrolowane za
pomocą samej amlodypiny,
- u dorosłych pacjentów przyjmujących już telmisartan i amlodypinę w takich dawkach, jak
w leku Telam, którzy dla wygody chcą przyjmować telmisartan i amlodypinę w jednej tabletce.

Nieleczone nadciśnienie tętnicze może prowadzić do uszkodzenia naczyń krwionośnych w kilku
narządach, co powoduje ryzyko ciężkich zaburzeń, takich jak zawał serca, niewydolność serca lub
nerek, udar lub ślepota. Na ogół nie ma żadnych objawów nadciśnienia tętniczego przed wystąpieniem
uszkodzenia narządów. Z tego względu istotne są regularne pomiary ciśnienia tętniczego, które
potwierdzą, czy jego wartości są prawidłowe.

### 2. Informacje ważne przed przyjęciem leku Telam

Kiedy nie przyjmować leku Telam
• jeśli pacjent ma uczulenie na telmisartan lub amlodypinę lub którykolwiek z pozostałych
składników tego leku (wymienionych w punkcie 6);
• jeśli u pacjenta stwierdzono alergię na inne leki z grupy pochodnych dihydropirydyny (typ
antagonistów wapnia);
• po trzecim miesiącu ciąży (należy również unikać stosowania leku Telam we wcześniejszym
okresie ciąży, patrz punkt Ciąża);
• jeśli u pacjenta występują ciężkie choroby wątroby lub niedrożność przewodów żółciowych
(zaburzenia odpływu żółci z wątroby lub pęcherzyka żółciowego);
• jeśli u pacjenta występuje zwężenie zastawki aortalnej serca (stenoza aortalna) lub wstrząs
kardiogenny (stan, w którym serce nie jest w stanie dostarczać wystarczającej ilości krwi do
organizmu);
• jeśli u pacjenta występuje niewydolność serca po zawale serca;
• jeśli pacjent ma cukrzycę lub zaburzenia czynności nerek i jest leczony lekiem obniżającym
ciśnienie krwi zawierającym aliskiren.

Jeżeli u pacjenta występuje którakolwiek z powyższych sytuacji, należy porozmawiać z lekarzem
przed zastosowaniem leku Telam.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Telam należy skonsultować się z lekarzem jeśli u pacjenta
występuje lub występowało którekolwiek z poniższych zaburzeń lub chorób:
• choroba nerek lub stan po przeszczepie nerki;
• zwężenie naczyń krwionośnych jednej lub obu nerek (zwężenie tętnic nerkowych);
• choroba wątroby;
• choroba serca;
• zwiększenie stężenia aldosteronu (które prowadzi do zatrzymywania wody i soli w organizmie,
łącznie z zaburzeniami stężenia różnych elektrolitów we krwi);
• niskie ciśnienie tętnicze (niedociśnienie), które występuje zwłaszcza u pacjentów
odwodnionych (z nadmierną utratą wody z organizmu) lub z niedoborem sodu w wyniku
przyjmowania leków moczopędnych (diuretyków), diety z małą ilością soli, biegunki lub
wymiotów;
• zwiększenie stężenia potasu we krwi;
• cukrzyca;
• zwężenie aorty;
• ból w klatce piersiowej związany z sercem, również w spoczynku lub po minimalnym wysiłku
(niestabilna dusznica bolesna);
• zawał mięśnia serca w ciągu ostatnich czterech tygodni.

Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Telam należy omówić to z lekarzem:
• jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z poniższych leków stosowanych w leczeniu wysokiego
ciśnienia krwi:
- inhibitor konwertazy angiotensyny (ACE) (ang. Angiotensin Converting Enzyme Inhibitors,
ACEI) (na przykład enalapryl, lizynopryl, ramipryl), w szczególności jeśli pacjent ma
zaburzenia czynności nerek związane z cukrzycą.
- aliskiren.
Lekarz prowadzący może zlecić regularną kontrolę czynności nerek, ciśnienia krwi oraz
stężenia elektrolitów (np. potasu) we krwi. Patrz także informacje pod nagłówkiem „Kiedy nie
przyjmować leku Telam”.
• jeśli pacjent jest w podeszłym wieku i dawka leku musi zostać zwiększona.

W przypadku planowanej operacji (zabieg chirurgiczny) lub podania znieczulenia należy
poinformować lekarza o przyjmowaniu leku Telam.

Jeśli po przyjęciu leku Telam u pacjenta wystąpi ból brzucha, nudności, wymioty lub biegunka, należy
omówić to z lekarzem. Lekarz podejmie decyzję o dalszym leczeniu. Nie należy samodzielnie
podejmować decyzji o przerwaniu przyjmowania leku Telam.

Dzieci i młodzież
Nie zaleca się stosowania leku Telam u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat.

Lek Telam a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować.

Lekarz może zalecić zmianę dawki tych leków lub zastosować inne środki ostrożności. W niektórych
przypadkach może być konieczne odstawienie któregoś z tych leków.

Dotyczy to zwłaszcza jednoczesnego przyjmowania z lekiem Telam poniżej wymienionych leków:
• leki zawierające lit, stosowane w leczeniu niektórych postaci depresji;
• leki, które mogą zwiększać stężenie potasu we krwi, takie jak substytuty soli kuchennej
zawierające potas, leki moczopędne oszczędzające potas;
• antagoniści receptora angiotensyny II;
• inhibitory ACE lub aliskiren (patrz także pod nagłówkiem „Kiedy nie przyjmować leku Telam”
oraz „Ostrzeżenia i środki ostrożności”);
• NLPZ (niesteroidowe leki przeciwzapalne, np. kwas acetylosalicylowy lub ibuprofen),
heparyna, leki immunosupresyjne (np. cyklosporyna lub takrolimus) oraz lek przeciwbakteryjny
trimetoprym;
• ryfampicyna, erytromycyna, klarytromycyna (antybiotyki);
• ziele dziurawca;
• dantrolen (stosowany w infuzji w ciężkich zaburzeniach temperatury ciała);
• leki stosowane w celu zmiany czynności układu odpornościowego (np. syrolimus, temsyrolimus
i ewerolimus);
• leki stosowane w leczeniu zakażenia wirusem HIV/AIDS (np. rytonawir) lub w leczeniu
zakażeń grzybiczych (np. ketokonazol);
• diltiazem (lek nasercowy);
• symwastatyna stosowana w leczeniu zwiększonego stężenia cholesterolu;
• digoksyna.

Tak jak w wypadku innych leków obniżających ciśnienie tętnicze, działanie leku Telam może zostać
zmniejszone podczas jednoczesnego przyjmowania NLPZ (niesteroidowych leków przeciwzapalnych,
np. kwasu acetylosalicylowego lub ibuprofenu) lub kortykosteroidów.

Lek Telam może nasilać działanie obniżające ciśnienie tętnicze innych leków
przeciwnadciśnieniowych lub leków mogących obniżać ciśnienie tętnicze (np. baklofen, amifostyna,
neuroleptyki oraz leki przeciwdepresyjne).

Telam z jedzeniem i piciem
Działanie obniżające ciśnienie krwi może być nasilone przez alkohol. Może to być odczuwalne jako
zawroty głowy podczas wstawania.

Podczas przyjmowania leku Telam nie należy pić soku grejpfrutowego ani jeść grejpfrutów, ponieważ
grejpfrut i sok grejpfrutowy mogą prowadzić u niektórych pacjentów do zwiększenia stężenia
substancji czynnej amlodypiny we krwi i nasilać działanie obniżające ciśnienie tętnicze leku Telam.

Ciąża i karmienie piersią
Ciąża
Należy poinformować lekarza o ciąży, podejrzeniu lub planowaniu ciąży. Lekarz zazwyczaj zaleci
przerwanie stosowania leku Telam przed planowaną ciążą lub natychmiast po potwierdzeniu ciąży
oraz zaleci przyjmowanie innego leku zamiast leku Telam. Nie zaleca się stosowania leku Telam we

wczesnym okresie ciąży i nie wolno go stosować po trzecim miesiącu ciąży, ponieważ stosowany
w tym okresie może poważnie zaszkodzić dziecku.

Karmienie piersią
Wykazano, że małe ilości amlodypiny przenikają do mleka ludzkiego.
Należy poinformować lekarza o karmieniu piersią lub zamiarze karmienia piersią. Nie zaleca się
stosowania leku Telam podczas karmienia piersią, zwłaszcza w przypadku karmienia piersią
noworodka lub wcześniaka. Lekarz może zalecić stosowanie innego leku.

Przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku należy poradzić się lekarza lub farmaceuty.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
U niektórych pacjentów leczonych z powodu nadciśnienia mogą występować działania niepożądane,
takie jak omdlenia, senność, zawroty głowy lub uczucie wirowania. Jeśli wystąpią takie działania
niepożądane nie wolno prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn.

Telam zawiera sód
Lek Telam zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od
sodu”.

### 3. Jak przyjmować lek Telam?
Ten lek należy zawsze przyjmować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy
zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Zalecana dawka to jedna tabletka na dobę.
Maksymalna zalecana dawka to jedna tabletka 80 mg telmisartanu + 10 mg amlodypiny na dobę.

Należy starać się przyjmować tabletkę codziennie o tej samej porze.
Tabletkę leku Telam należy wyjąć z blistra wyłącznie bezpośrednio przed zażyciem.

Lek Telam można przyjmować podczas posiłku lub niezależnie od posiłku. Tabletki należy połykać
popijając niewielką ilością wody lub innego napoju bezalkoholowego (z wyjątkiem soku
grejpfrutowego).

Jeśli u pacjenta występują zaburzenia czynności wątroby, zazwyczaj stosowana dawka nie może być
większa niż jedna tabletka w dawce 40 mg+5 mg lub jedna tabletka w dawce 40 mg+10 mg na dobę.

Przyjęcie większej niż zalecana dawki leku Telam
W przypadku przyjęcia zbyt dużej liczby tabletek należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem,
farmaceutą lub zgłosić się do oddziału ratunkowego najbliższego szpitala. Może wystąpić niskie
ciśnienie tętnicze oraz szybka czynność serca. Zgłaszano również wolną czynność serca, zawroty
głowy, pogorszenie czynności nerek, w tym niewydolność nerek, znaczne oraz długotrwałe
niedociśnienie tętnicze, w tym wstrząs oraz zgon.

Nawet do 24-48 godzin po przyjęciu leku może wystąpić duszność spowodowana nadmiarem płynu
gromadzącym się w płucach (obrzęk płuc).

Pominięcie przyjęcia leku Telam
W przypadku pominięcia dawki leku należy ją jak najszybciej przyjąć i kontynuować przyjmowanie
leku zgodnie z zaleceniami lekarza. W przypadku pominięcia tabletki jednego dnia należy przyjąć
zazwyczaj stosowaną dawkę leku Telam następnego dnia o zwykłej porze.
Nie należy przyjmować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Przerwanie przyjmowania leku Telam
Ważne jest, aby lek Telam przyjmować codziennie, dopóki lekarz nie zaleci inaczej. W przypadku

wrażenia, że działanie leku Telam jest za mocne lub za słabe, należy skonsultować się z lekarzem lub
farmaceutą.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się
do lekarza lub farmaceuty.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Niektóre działania niepożądane mogą być ciężkie i wymagają natychmiastowej pomocy
medycznej:

W przypadku wystąpienia któregokolwiek z następujących objawów należy natychmiast skontaktować
się z lekarzem:

Posocznica (często nazywana zatruciem krwi, będąca zakażeniem całego organizmu, z wysoką
gorączką i bardzo złym samopoczuciem), nagły obrzęk skóry i błon śluzowych (obrzęk
naczynioruchowy).
Powyższe działania niepożądane występują rzadko (mogą wystąpić nie częściej niż 1 na
1000 pacjentów), ale są bardzo ciężkie, w takim przypadku należy przerwać przyjmowanie leku
i natychmiast skontaktować się z lekarzem. Jeśli powyższe objawy nie są leczone, mogą zakończyć się
zgonem. Zwiększoną częstość występowania posocznicy obserwowano u pacjentów przyjmujących
telmisartan w monoterapii, nie można jej jednak wykluczyć w przypadku terapii lekiem Telam.

Często (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 10 pacjentów):
Zawroty głowy, obrzęk okolicy kostek.

Niezbyt często (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 100 pacjentów):
Senność, migrena, ból głowy, mrowienie lub drętwienie rąk lub stóp, uczucie wirowania, wolna
czynność serca, kołatanie serca (świadomość bicia serca), niskie ciśnienie tętnicze (niedociśnienie),
zawroty głowy podczas wstawania (niedociśnienie ortostatyczne), nagłe zaczerwienienie (zwłaszcza
twarzy), kaszel, ból żołądka (ból brzucha), biegunka, nudności, świąd, bóle stawów, kurcze mięśni,
bóle mięśni, zaburzenia erekcji, osłabienie, ból w klatce piersiowej, zmęczenie, obrzmienie (obrzęk),
zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych.

Rzadko (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 1000 pacjentów):
Zakażenia pęcherza moczowego, uczucie smutku (depresja), niepokój, bezsenność, omdlenia,
uszkodzenie nerwów w rękach lub stopach, zmniejszona wrażliwość zmysłu dotyku, zaburzenia
smaku, drżenie, wymioty, powiększenie dziąseł, dolegliwości w obrębie jamy brzusznej, suchość błon
śluzowych jamy ustnej, wyprysk (zaburzenie skóry), zaczerwienienie skóry, wysypka, ból pleców, ból
nóg, oddawanie moczu w nocy, złe samopoczucie, zwiększone stężenie kwasu moczowego we krwi.

Bardzo rzadko (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 10 000 pacjentów):
Postępujące bliznowacenie tkanki płuc (śródmiąższowa choroba płuc [głównie śródmiąższowe
zapalenie płuc i eozynofilowe zapalenie płuc]).

Następujące działania niepożądane obserwowano w przypadku leczenia telmisartanem lub
amlodypiną; działania te mogą również wystąpić po zastosowaniu leku Telam:

Telmisartan
U pacjentów przyjmujących sam telmisartan zgłaszano występowanie następujących dodatkowych
działań niepożądanych:

Niezbyt często (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 100 pacjentów):
Zakażenia dróg moczowych, zakażenia górnych dróg oddechowych (np. ból gardła, zapalenie zatok,

przeziębienie), niedobór krwinek czerwonych (niedokrwistość), duże stężenie potasu we krwi,
duszności, wzdęcia, zwiększona potliwość, uszkodzenie nerek, w tym nagłe zahamowanie czynności
nerek, zwiększenie stężenia kreatyniny.

Rzadko (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 1000 pacjentów):
Zwiększenie liczby krwinek białych pewnego typu (eozynofilia), mała liczba płytek krwi
(małopłytkowość), reakcja alergiczna (np. wysypka, świąd, trudności w oddychaniu, świszczący
oddech, obrzęk twarzy lub niskie ciśnienie tętnicze), małe stężenie cukru we krwi (u pacjentów
z cukrzycą), zaburzenia widzenia, szybka czynność serca, nieżyt żołądka, nieprawidłowa czynność
wątroby, pokrzywka, wysypka polekowa, zapalenie ścięgien, choroba grypopodobna (np. ból mięśni,
ogólnie złe samopoczucie), zmniejszenie stężenia hemoglobiny (białka krwi), zwiększenie aktywności
fosfokinazy kreatynowej we krwi, małe stężenia sodu.

Większość przypadków nieprawidłowej czynności wątroby lub zaburzeń czynności wątroby po
wprowadzeniu do obrotu telmisartanu występowała u Japończyków. Prawdopodobieństwo
występowania tego działania niepożądanego jest większe u Japończyków.

Nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):
Obrzęk naczynioruchowy jelit - po zastosowaniu podobnych produktów występował obrzęk w jelicie z
takimi objawami, jak ból brzucha, nudności, wymioty i biegunka.

Amlodypina
U pacjentów przyjmujących samą amlodypinę zgłaszano występowanie następujących dodatkowych
działań niepożądanych:

Często (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 10 pacjentów):
Zmiana rytmu wypróżnień, biegunka, zaparcie, zaburzenia widzenia, podwójne widzenie, obrzęk
okolicy kostek.

Niezbyt często (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 100 pacjentów):
Zmiany nastroju, zaburzenia widzenia, dzwonienie w uszach, duszność, kichanie lub katar, wypadanie
włosów, nietypowe siniaki i krwawienia (uszkodzenie płytek krwi), odbarwienie skóry, zwiększone
pocenie się, trudności w oddawaniu moczu, zwiększona częstość oddawania moczu zwłaszcza w nocy,
powiększenie piersi u mężczyzn, ból, zwiększenie masy ciała, zmniejszenie masy ciała.

Rzadko (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 1000 pacjentów):
Stan splątania.

Bardzo rzadko (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 10 000 pacjentów):
Zmniejszona liczba krwinek białych (leukopenia), mała liczba płytek krwi (małopłytkowość), reakcja
alergiczna (np. wysypka, świąd, trudności w oddychaniu, świszczący oddech, obrzęk twarzy lub niskie
ciśnienie tętnicze), nadmierne stężenie cukru we krwi, niekontrolowane drgania lub kurcze mięśni,
zawał serca, zaburzenia rytmu serca, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zapalenie
błony śluzowej żołądka (zapalenie żołądka), zapalenie wątroby, zażółcenie skóry (żółtaczka),
zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych z żółtaczką, nagły obrzęk skóry i błon śluzowych
(obrzęk naczynioruchowy), ciężkie reakcje skórne, pokrzywka, ciężkie reakcje alergiczne
z powstawaniem pęcherzy na skórze i błonach śluzowych (złuszczające zapalenie skóry, zespół
Stevensa-Johnsona), zwiększona wrażliwość skóry na słońce, zwiększone napięcie mięśni.

Nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):
Ciężkie reakcje alergiczne z powstawaniem pęcherzy na skórze i błonach śluzowych (toksyczna
nekroliza naskórka).

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można
zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów

Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów
Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Telam?
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku lub blistrze po:
EXP. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.
Zapis na opakowaniu po skrócie EXP oznacza termin ważności, a po skrócie Lot/LOT oznacza numer
serii.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem. Tabletkę leku Telam
należy wyjąć z blistra wyłącznie bezpośrednio przed zażyciem.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Telam
• Substancjami czynnymi leku są telmisartan i amlodypina.
Każda tabletka zawiera 40 mg telmisartanu i 5 mg amlodypiny (w postaci amlodypiny
bezylanu).
Każda tabletka zawiera 40 mg telmisartanu i 10 mg amlodypiny (w postaci amlodypiny
bezylanu).
Każda tabletka zawiera 80 mg telmisartanu i 5 mg amlodypiny (w postaci amlodypiny
bezylanu).
Każda tabletka zawiera 80 mg telmisartanu i 10 mg amlodypiny (w postaci amlodypiny
bezylanu).
• Pozostałe składniki to: sodu wodorotlenek; meglumina; powidon K-25; żelaza tlenek czerwony
(E172) (dla dawki leku Telam 40 mg+5 mg i dla dawki leku Telam 80 mg+5 mg); żelaza tlenek
żółty (E172) (dla dawki leku 40 mg+10 mg i dla dawki leku 80 mg+10 mg); mannitol; celuloza
mikrokrystaliczna; krospowidon; magnezu stearynian; skrobia żelowana, kukurydziana; skrobia
kukurydziana; krzemionka koloidalna bezwodna.

Jak wygląda lek Telam i co zawiera opakowanie
Tabletki Telam 40 mg+5 mg: tabletki dwuwarstwowe, barwy białej lub prawie białej z jednej strony,
różowej z drugiej strony, dopuszczalne nieznaczne nakropienia po stronie różowej, podłużne,
(12,2 - 12,8 mm x 5,7 - 6,3 mm), obustronnie wypukłe.

Tabletki Telam 40 mg+10 mg: tabletki dwuwarstwowe, barwy białej lub prawie białej z jednej strony,
żółtej z drugiej strony, dopuszczalne nieznaczne nakropienia po stronie żółtej, podłużne,
(12,2 - 12,8 mm x 5,7 - 6,3 mm), obustronnie wypukłe.

Tabletki Telam 80 mg+5 mg: tabletki dwuwarstwowe, barwy białej lub prawie białej z jednej strony,
różowej z drugiej strony, dopuszczalne nieznaczne nakropienia po stronie różowej, podłużne,
(14,7 - 15,3 mm x 7,0 - 7,6 mm), obustronnie wypukłe.

Tabletki Telam 80 mg+10 mg: tabletki dwuwarstwowe, barwy białej lub prawie białej z jednej strony,
żółtej z drugiej strony, dopuszczalne nieznaczne nakropienia po stronie żółtej, podłużne,
(14,7 - 15,3 mm x 7,0 - 7,6 mm), obustronnie wypukłe.

Lek Telam jest dostępny w pudełku, zawierającym 14, 28, 30, 56, 90, 98 tabletek.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca
Zakłady Farmaceutyczne POLPHARMA S.A.
ul. Pelplińska 19
83-200 Starogard Gdański
tel. + 48 22 364 61 01

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Telam, 80 mg + 10 mg, tabletki

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka zawiera 80 mg telmisartanu (Telmisartanum) i 10 mg amlodypiny (Amlodipinum)
(w postaci amlodypiny bezylanu).

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka

Tabletka dwuwarstwowa, barwy białej lub prawie białej z jednej strony, żółtej z drugiej strony,
dopuszczalne nieznaczne nakropienia po stronie żółtej, podłużne (14,7 - 15,3 mm x 7,0 - 7,6 mm),
obustronnie wypukłe.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Leczenie samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych:

Leczenie uzupełniające
Produkt leczniczy Telam 80 mg + 10 mg jest wskazany w leczeniu dorosłych, których ciśnienie
tętnicze nie jest odpowiednio kontrolowane podczas stosowania produktu leczniczego Telam
40 mg + 10 mg lub Telam 80 mg + 5 mg.

Leczenie zastępcze
Dorośli pacjenci przyjmujący telmisartan i amlodypinę w oddzielnych tabletkach mogą zastąpić te
produkty produktem leczniczym Telam zawierającym takie same dawki obu składników.

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie
Zalecana dawka produktu leczniczego to jedna tabletka na dobę.
Maksymalna zalecana dawka to jedna tabletka 80 mg telmisartanu + 10 mg amlodypiny na dobę. Ten
produkt leczniczy jest wskazany do leczenia długoterminowego.
Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amlodypiny i spożywania grejpfrutów lub soku
grejpfrutowego, ponieważ u niektórych pacjentów biodostępność amlodypiny może się zwiększać
i powodować nasilenie działania hipotensyjnego (patrz punkt 4.5).

Leczenie uzupełniające
Produkt leczniczy Telam o mocy 40 mg + 5 mg może być stosowany u pacjentów, których ciśnienie
tętnicze nie jest odpowiednio kontrolowane produktem leczniczym Telam 40 mg + 10 mg lub Telam
80 mg + 5 mg.

Przed użyciem produktu złożonego zaleca się oddzielne dostosowanie dawki poszczególnych
składników (tj. amlodypiny i telmisartanu). Jeśli jest to klinicznie uzasadnione można rozważyć

bezpośrednią zamianę monoterapii na podawanie produktu złożonego.
U pacjentów otrzymujących amlodypinę w dawce 10 mg, u których wystąpią jakiekolwiek działania
niepożądane ograniczające dawkę, takie jak obrzęk, można zastosować produkt leczniczy Telam
o mocy 40 mg + 5 mg raz na dobę, zmniejszając dawkę amlodypiny bez zmniejszania całkowitego
oczekiwanego działania przeciwnadciśnieniowego.

Leczenie zastępcze
Pacjenci otrzymujący telmisartan i amlodypinę w oddzielnych tabletkach mogą przyjmować produkt
leczniczy Telam, zawierający te same dawki składników - jedna tabletka raz na dobę.

Pacjenci w podeszłym wieku (> 65 lat)
Nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów w podeszłym wieku. Jest dostępnych mało
danych o pacjentach w bardzo podeszłym wieku.
U pacjentów w podeszłym wieku zaleca się zwykłe schematy dawkowania amlodypiny, niemniej
jednak dawka powinna być zwiększana z zachowaniem ostrożności (patrz punkt 4.4).

Zaburzenia czynności nerek
Istnieje ograniczone doświadczenie w leczeniu pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek
lub pacjentów hemodializowanych. Należy zachować ostrożność podczas stosowania telmisartanu
łącznie z amlodypiną w tej grupie pacjentów ponieważ amlodypina nie jest usuwana podczas dializy,
a telmisartan nie jest usuwany z krwi przez hemofiltrację ani podczas dializy (patrz także punkt 4.4).
U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek nie ma konieczności
dostosowania dawki.

Zaburzenia czynności wątroby
Produkt leczniczy Telam jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności
wątroby (patrz punkt 4.3).
Należy zachować ostrożność podczas podawania telmisartanu łącznie z amlodypiną pacjentom
z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby. Dawka telmisartanu nie może być
większa niż 40 mg raz na dobę (patrz punkt 4.4).

Dzieci i młodzież
Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności telmisartanu podawanego łącznie
z amlodypiną u dzieci w wieku poniżej 18 lat. Dane nie są dostępne.

Sposób podawania
Podanie doustne
Produkt leczniczy Telam może być przyjmowany podczas posiłku lub niezależnie od posiłków. Zaleca
się przyjmowanie produktu leczniczego Telam popijając wodą.

#### 4.3 Przeciwwskazania

• Nadwrażliwość na substancje czynne, pochodne dihydropirydyny lub na którąkolwiek
substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1
• Drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6)
• Niedrożność przewodów żółciowych i ciężkie zaburzenia czynności wątroby
• Wstrząs (w tym wstrząs kardiogenny)
• Zwężenie drogi odpływu z lewej komory serca (np. znacznego stopnia zwężenie aorty)
• Hemodynamicznie niestabilna niewydolność serca po ostrym zawale mięśnia sercowego

Jednoczesne stosowanie telmisartanu łącznie z amlodypiną z produktami leczniczymi zawierającymi
aliskiren jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek
(współczynnik filtracji kłębuszkowej, GFR < 60 ml/min/1,73 m2) (patrz punkty 4.5 i 5.1).

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Ciąża
Nie należy rozpoczynać leczenia antagonistami receptora angiotensyny II u pacjentek w ciąży.
U pacjentek planujących ciążę należy zmienić lek na inny lek przeciwnadciśnieniowy o ustalonym
profilu bezpieczeństwa stosowania w ciąży, chyba że uznaje się, że kontynuacja leczenia antagonistą
receptora angiotensyny II jest konieczna. W przypadku potwierdzenia ciąży należy natychmiast
przerwać stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II oraz, w razie konieczności, rozpocząć
stosowanie innego leku (patrz punkty 4.3 i 4.6).

Zaburzenia czynności wątroby
Telmisartan jest wydalany głównie z żółcią. U pacjentów z niedrożnością przewodów żółciowych lub
niewydolnością wątroby może występować zmniejszony klirens. U pacjentów z zaburzeniami
czynności wątroby okres półtrwania amlodypiny jest wydłużony, a wartości AUC większe; zalecenia
dotyczące dawkowania nie zostały ustalone. Leczenie amlodypiną należy zatem rozpocząć od
mniejszych dawek z zalecanego zakresu, zachowując ostrożność zarówno na początku leczenia, jak
i podczas zwiększania dawki.
Dlatego należy zachować ostrożność podczas stosowania telmisartanu łącznie z amlodypiną u tych
pacjentów.

Nadciśnienie naczyniowo-nerkowe
Istnieje zwiększone ryzyko ciężkiego niedociśnienia tętniczego i wystąpienia niewydolności nerek
u pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynej czynnej
nerki, leczonych produktami leczniczymi wpływającymi na układ renina-angiotensyna-aldosteron
(RAAS).

Zaburzenia czynności nerek i przeszczep nerki
W przypadku stosowania telmisartanu łącznie z amlodypiną u pacjentów z zaburzoną czynnością
nerek zaleca się okresowe kontrolowanie stężenia potasu i kreatyniny w surowicy krwi. Brak
dostępnych danych dotyczących stosowania telmisartanu łącznie z amlodypiną u pacjentów, którym
w ostatnim czasie przeszczepiono nerkę. Amlodypina nie jest usuwana podczas dializy, a telmisartan
nie jest usuwany z krwi przez hemofiltrację ani podczas dializy.

Pacjenci ze zmniejszoną objętością wewnątrznaczyniową i (lub) niedoborem sodu
Objawowe niedociśnienie tętnicze, zwłaszcza po podaniu pierwszej dawki produktu leczniczego,
może wystąpić u pacjentów ze zmniejszoną objętością wewnątrznaczyniową i (lub) niedoborem sodu
spowodowanymi, np. intensywnym leczeniem moczopędnym, ograniczeniem podaży soli w diecie,
biegunką lub wymiotami. Przed zastosowaniem telmisartanu należy wyrównać te zaburzenia.
W przypadku wystąpienia niedociśnienia podczas stosowania telmisartanu łącznie z amlodypiną,
pacjenta należy położyć. W razie konieczności należy podać sól fizjologiczną we wlewie dożylnym.
Leczenie można kontynuować po ustabilizowaniu ciśnienia tętniczego.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) (ang. Renin-AngiotensinAldosterone System, RAAS)
Istnieją dowody, iż jednoczesne stosowanie inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE) (ang.
Angiotensin Converting Enzyme Inhibitors, ACEi), antagonistów receptora
angiotensyny II(ang. Angiotensin Receptor Blockers, ARB) lub aliskirenu zwiększa ryzyko
niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek).
W związku z tym nie zaleca się podwójnego blokowania układu RAA poprzez jednoczesne
zastosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu (patrz punkty
#### 4.5 i 5.1).
Jeśli zastosowanie podwójnej blokady układu RAA jest absolutnie konieczne, powinno być
prowadzone wyłącznie pod nadzorem specjalisty, a parametry życiowe pacjenta, takie jak: czynność
nerek, stężenie elektrolitów oraz ciśnienie krwi powinny być często i ściśle monitorowane.
U pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE oraz
antagonistów receptora angiotensyny II.

Inne stany związane z pobudzeniem układu renina-angiotensyna-aldosteron
U pacjentów, u których napięcie naczyń oraz czynność nerek w znacznym stopniu zależą od
aktywności układu renina-angiotensyna-aldosteron (np. pacjenci z ciężką zastoinową niewydolnością
serca lub z podstawową chorobą nerek, w tym ze zwężeniem tętnicy nerkowej), leczenie produktami
wpływającymi na ten układ było związane z występowaniem ostrego niedociśnienia, hiperazotemii,
skąpomoczu lub, rzadziej, ostrej niewydolności nerek (patrz punkt 4.8).

Hiperaldosteronizm pierwotny
Pacjenci z pierwotnym hiperaldosteronizmem zazwyczaj nie reagują na leki przeciwnadciśnieniowe,
działające poprzez hamowanie układu renina-angiotensyna. Dlatego nie zaleca się stosowania
telmisartanu u tych pacjentów.

Zwężenie zastawki aorty i zastawki mitralnej, kardiomiopatia przerostowa ze zwężeniem drogi
odpływu z lewej komory
Podobnie jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia krwionośne, wskazana jest
szczególna ostrożność u pacjentów ze zwężeniem zastawki aorty lub zastawki mitralnej lub
kardiomiopatią przerostową ze zwężeniem drogi odpływu z lewej komory.

Niestabilna dusznica bolesna, ostry zawał mięśnia sercowego
Brak danych uzasadniających stosowanie telmisartanu łącznie z amlodypiną u pacjentów z niestabilną
dusznicą bolesną oraz podczas lub w ciągu miesiąca po zawale mięśnia sercowego.

Niewydolność serca
W długoterminowym badaniu klinicznym amlodypiny kontrolowanym placebo u pacjentów z ciężką
niewydolnością serca (klasy III lub IV wg NYHA), zgłaszana częstość występowania obrzęku płuc
była większa w grupie pacjentów leczonych amlodypiną niż w grupie otrzymującej placebo (patrz
punkt 5.1). Dlatego też pacjentów z niewydolnością serca należy leczyć z zachowaniem ostrożności.
Antagonistów wapnia, w tym amlodypinę, należy stosować z zachowaniem ostrożności u pacjentów
z zastoinową niewydolnością serca, ponieważ mogą zwiększać ryzyko zdarzeń sercowonaczyniowych i śmiertelności w przyszłości.

Pacjenci z cukrzycą przyjmujący insulinę lub doustne leki przeciwcukrzycowe
U tych pacjentów po zastosowaniu telmisartanu może wystąpić hipoglikemia, dlatego należy
monitorować stężenie glukozy we krwi; może wystąpić konieczność modyfikacji dawki insuliny lub
doustnych leków przeciwcukrzycowych.

Obrzęk naczynioruchowy jelit
U pacjentów leczonych antagonistami receptora angiotensyny II notowano występowanie obrzęku
naczynioruchowego jelit (patrz punkt 4.8). U tych pacjentów występowały ból brzucha, nudności,
wymioty i biegunka. Objawy ustąpiły po przerwaniu leczenia antagonistami receptora angiotensyny II.
Jeśli u pacjenta zostanie rozpoznany obrzęk naczynioruchowy jelit, należy natychmiast przerwać
stosowanie telmisartanu i rozpocząć odpowiednią obserwację do czasu całkowitego ustąpienia
objawów.

Hiperkaliemia
Stosowanie produktów leczniczych wpływających na układ renina-angiotensyna-aldosteron może
powodować hiperkaliemię. U osób w podeszłym wieku, pacjentów z niewydolnością nerek, cukrzycą
oraz pacjentów przyjmujących jednocześnie inne produkty lecznicze, które mogą zwiększać stężenie
potasu i (lub) pacjentów z współistniejącymi zaburzeniami, hiperkaliemia może prowadzić do zgonu.

Przed rozpoczęciem jednoczesnego stosowania produktów leczniczych wpływających na układ
renina-angiotensyna-aldosteron należy dokonać oceny stosunku korzyści do ryzyka.

Główne czynniki ryzyka hiperkaliemii, które należy wziąć pod uwagę, to:
- Cukrzyca, niewydolność nerek, wiek (> 70 lat)
- Jednoczesne stosowanie jednego lub kilku innych produktów leczniczych wpływających na
układ renina-angiotensyna-aldosteron i (lub) suplementów potasu. Produkty lecznicze lub grupy

produktów leczniczych, które mogą wywołać hiperkaliemię to substytuty soli zawierające potas,
leki moczopędne oszczędzające potas, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II,
niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ, w tym selektywne inhibitory COX-2), heparyna, leki
immunosupresyjne (cyklosporyna lub takrolimus) oraz trimetoprym.
- Współistniejące zaburzenia, w szczególności odwodnienie, ostra dekompensacja serca, kwasica
metaboliczna, pogorszenie czynności nerek, nagłe pogorszenie stanu nerek (np. spowodowane
zakażeniem), liza komórek (np. ostre niedokrwienie kończyn, rabdomioliza, rozległy uraz).

Należy dokładnie monitorować stężenie potasu w surowicy krwi u tych pacjentów (patrz punkt 4.5).

Pacjenci w podeszłym wieku
U pacjentów w podeszłym wieku dawkę amlodypiny należy zwiększać z zachowaniem ostrożności
(patrz punkty 4.2 i 5.2).

Choroba niedokrwienna serca
Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwnadciśnieniowych, nadmierne obniżenie ciśnienia
tętniczego u pacjentów z kardiomiopatią niedokrwienną lub chorobą naczyniowo-mózgową może
prowadzić do zawału mięśnia sercowego lub udaru.

Sód
Produkt Telam zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, to znaczy produkt uznaje się za
„wolny od sodu”.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

W badaniach klinicznych nie obserwowano interakcji pomiędzy dwoma składnikami tego produktu
złożonego.

Interakcje wspólne dla obu składników
Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji produktu leczniczego.

Należy wziąć pod uwagę w przypadku jednoczesnego stosowania

Pozostałe leki przeciwnadciśnieniowe
Działanie hipotensyjne telmisartanu stosowanego łącznie z amlodypiną może być nasilone
w przypadku jednoczesnego stosowania innych leków przeciwnadciśnieniowych.

Produkty lecznicze o potencjalnym działaniu hipotensyjnym
Na podstawie właściwości farmakologicznych można oczekiwać, że następujące produkty lecznicze
mogą nasilać działanie hipotensyjne wszystkich leków przeciwnadciśnieniowych, w tym telmisartanu
stosowanego łącznie z amlodypiną, np. baklofen, amifostyna, leki neuroleptyczne oraz
przeciwdepresyjne. Ponadto niedociśnienie ortostatyczne może być nasilone przez alkohol.

Kortykosteroidy (podawanie ogólnoustrojowe)
Osłabienie działania przeciwnadciśnieniowego.

Interakcje związane z telmisartanem

Jednoczesne podawanie następujących produktów nie jest zalecane

Leki moczopędne oszczędzające potas lub suplementy potasu
Antagoniści receptora angiotensyny II, np. telmisartan, zmniejszają utratę potasu wywołaną przez leki
moczopędne. Leki moczopędne oszczędzające potas, np. spironolakton, eplerenon, triamteren lub
amiloryd, suplementy potasu lub substytuty soli zawierające potas, mogą powodować znaczące
zwiększenie stężenia potasu w surowicy. Jeśli jednoczesne stosowanie tych produktów jest wskazane
z powodu udokumentowanej hipokaliemii, należy je stosować ostrożnie i często kontrolować stężenie
potasu w surowicy.

Lit
Podczas jednoczesnego stosowania litu oraz inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę oraz
antagonistów receptora angiotensyny II, w tym telmisartanu, obserwowano odwracalne zwiększenie
stężeń litu w surowicy krwi oraz zwiększenie jego toksyczności. Jeśli takie skojarzenie leków jest
konieczne, zaleca się dokładne monitorowanie stężenia litu w surowicy krwi.

Inne środki przeciwnadciśnieniowe mające wpływ na układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAA)
(ang. Renin-Angiotensin-Aldosterone System, RAAS)
Dane badania klinicznego wykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron
(RAA) w wyniku jednoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, antagonistów receptora
angiotensyny II lub aliskirenu jest związana z większą częstością występowania zdarzeń
niepożądanych, takich jak: niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym
ostra niewydolność nerek) w porównaniu z zastosowaniem leku z grupy antagonistów układu RAA
w monoterapii (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.1).

Jednoczesne stosowanie wymagające zachowania ostrożności

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ)
NLPZ (tj. kwas acetylosalicylowy w dawkach przeciwzapalnych, inhibitory COX-2 oraz niewybiórcze
NLPZ) mogą osłabiać przeciwnadciśnieniowe działanie antagonistów receptora angiotensyny II.
U niektórych pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (np. u pacjentów odwodnionych lub
pacjentów w podeszłym wieku z zaburzeniami czynności nerek) jednoczesne podawanie antagonistów
receptora angiotensyny II oraz produktów leczniczych hamujących cyklooksygenazę może
doprowadzić do dalszego pogorszenia czynności nerek, w tym nawet do ostrej niewydolności nerek,
która jednak ma na ogół charakter odwracalny. Dlatego takie leczenie skojarzone należy prowadzić
ostrożnie, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku. Pacjenci powinni być odpowiednio nawodnieni
i należy pamiętać o kontrolowaniu czynności nerek po rozpoczęciu leczenia skojarzonego, a później
okresowo.

Ramipryl
W jednym badaniu skojarzone stosowanie telmisartanu i ramiprylu prowadziło do 2,5-krotnego
zwiększenia AUC0-24 oraz Cmax ramiprylu i ramiprylatu. Znaczenie kliniczne tego zjawiska nie jest
znane.

Jednoczesne stosowanie, które należy wziąć pod uwagę

Digoksyna
Obserwowano wzrost mediany maksymalnego stężenia digoksyny w osoczu (49%) i stężenia
minimalnego (20%) gdy podawano telmisartan jednocześnie z digoksyną. Podczas rozpoczynania,
dostosowywania dawki i kończenia leczenia telmisartanem należy monitorować stężenie digoksyny
w celu utrzymania w zakresie terapeutycznym.

Interakcje związane z amlodypiną

Jednoczesne stosowanie wymagające zachowania ostrożności

Inhibitory CYP3A4
Jednoczesne stosowanie amlodypiny z silnymi lub umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4 (inhibitory
proteazy, azole przeciwgrzybicze, makrolidy takie jak erytromycyna czy klarytromycyna, werapamil
lub diltiazem) może powodować zwiększenie ekspozycji na amlodypinę, prowadzące do zwiększenia
ryzyka niedociśnienia. Znaczenie kliniczne tych zmian farmakokinetycznych może być większe
u pacjentów w podeszłym wieku. W związku z tym może być konieczne monitorowanie kliniczne
oraz dostosowanie dawki.

Induktory CYP3A4
Jednoczesne stosowanie amlodypiny ze znanymi induktorami CYP3A4 może zmieniać jej stężenie

w osoczu. Dlatego też, zarówno podczas jak i po zakończeniu jednoczesnego stosowania amlodypiny
z induktorami CYP3A4, a szczególnie z silnymi induktorami CYP3A4 (np. ryfampicyna, ziele
dziurawca zwyczajnego), należy kontrolować ciśnienie krwi i rozważyć konieczność modyfikacji
dawki.

Dantrolen (infuzja)
U zwierząt po podaniu werapamilu i dożylnym podaniu dantrolenu obserwowano prowadzące do
zgonu migotanie komór i zapaść krążeniową, powiązane z hiperkaliemią. Ze względu na ryzyko
hiperkaliemii zaleca się unikanie jednoczesnego podawania antagonistów wapnia, takich jak
amlodypina, u pacjentów podatnych na hipertermię złośliwą i w leczeniu hipertermii złośliwej.

Grejpfrut i sok grejpfrutowy
Podawanie amlodypiny z grejpfrutem lub sokiem grejpfrutowym nie jest zalecane, ponieważ
u niektórych pacjentów może zwiększyć się biodostępność, powodując nasilenie działania
obniżającego ciśnienie krwi.

Jednoczesne stosowanie, które należy wziąć pod uwagę

Takrolimus
Istnieje ryzyko zwiększenia stężenia takrolimusu we krwi podczas jednoczesnego stosowania
z amlodypiną, ale farmakokinetyczny mechanizm tej interakcji nie jest w pełni poznany. Aby uniknąć
toksyczności takrolimusu, podawanie amlodypiny u pacjentów leczonych takrolimusem wymaga
monitorowania stężenia takrolimusu we krwi i w razie konieczności dostosowanie jego dawki.

Cyklosporyna
Nie przeprowadzono badań interakcji cyklosporyny i amlodypiny u zdrowych ochotników ani
w innych populacjach, z wyjątkiem pacjentów po przeszczepie nerki, u których obserwowano zmienne
wzrosty minimalnego stężenia cyklosporyny (średnia 0% - 40%). Należy rozważyć monitorowanie
stężenia cyklosporyny u pacjentów po przeszczepie nerki przyjmujących amlodypinę oraz
zmniejszenie dawki cyklosporyny w razie konieczności.

Inhibitory mechanistycznego celu rapamycyny (mTOR)
Inhibitory mTOR, takie jak syrolimus, temsyrolimus i ewerolimus są substratami CYP3A.
Amlodypina jest słabym inhibitorem CYP3A. W przypadku jednoczesnego stosowania z inhibitorami
mTOR amlodypina może zwiększać ekspozycję na inhibitory mTOR.

Symwastatyna
Jednoczesne wielokrotne podawanie amlodypiny w dawce 10 mg z symwastatyną w dawce 80 mg
prowadziło do 77% zwiększenia narażenia na symwastatynę w porównaniu do symwastatyny
stosowanej w monoterapii. Z tego względu dawkę symwastatyny u pacjentów przyjmujących
amlodypinę należy ograniczyć do 20 mg na dobę.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża
Istnieje ograniczona liczba danych dotyczących stosowania telmisartanu łącznie z amlodypiną
u kobiet w ciąży. Nie przeprowadzono badań toksyczności reprodukcyjnej telmisartanu podawanego
w skojarzeniu z amlodypiną u zwierząt.

Telmisartan
Nie zaleca się przyjmowania antagonistów receptora angiotensyny II w pierwszym trymestrze ciąży
(patrz punkt 4.4). Przyjmowanie antagonistów receptora angiotensyny II jest przeciwwskazane
w drugim i trzecim trymestrze ciąży (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Badania telmisartanu na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję (patrz punkt 5.3).

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka teratogenności po narażeniu na inhibitory ACE

w pierwszym trymestrze ciąży nie są jednoznaczne; nie można jednak wykluczyć niewielkiego
zwiększenia ryzyka. Mimo braku danych z kontrolowanych badań epidemiologicznych dotyczących
ryzyka związanego z antagonistami receptora angiotensyny II, z tą grupą leków mogą wiązać się
podobne zagrożenia. U pacjentek planujących ciążę należy zmienić lek na inny lek
przeciwnadciśnieniowy o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania w ciąży, chyba że uznaje się,
że kontynuacja leczenia antagonistą receptora angiotensyny II jest konieczna. W przypadku
potwierdzenia ciąży należy natychmiast przerwać stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II
oraz, w razie konieczności, rozpocząć stosowanie innego leku.

Stwierdzono, że narażenie na antagonistę receptora angiotensyny II w drugim i trzecim trymestrze
ciąży powoduje szkodliwe działanie na ludzki płód (pogorszenie czynności nerek, małowodzie,
opóźnienie kostnienia czaszki) oraz noworodka (niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze,
hiperkaliemia) (patrz punkt 5.3).

W przypadku narażenia na antagonistów receptora angiotensyny II od drugiego trymestru ciąży,
zaleca się badanie USG czynności nerek i budowy czaszki.

Noworodki, których matki przyjmowały antagonistów receptora angiotensyny II, należy dokładnie
obserwować ze względu na możliwość wystąpienia niedociśnienia tętniczego (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Amlodypina
Nie określono bezpieczeństwa stosowania amlodypiny w okresie ciąży.
W badaniach na zwierzętach obserwowano szkodliwy wpływ na reprodukcję podczas stosowania
dużych dawek (patrz punkt 5.3).

Karmienie piersią
Amlodypina przenika do mleka ludzkiego. Oszacowano, że odsetek dawki, jaki przyjmuje niemowlę
od karmiącej go piersią matki, zawiera się w przedziale międzykwartylowym od 3% do 7%, przy
czym wartość maksymalna wynosi 15%. Wpływ amlodypiny na organizm niemowląt jest nieznany.
Nie zaleca się stosowania telmisartanu łącznie z amlodypiną ze względu na brak danych dotyczących
przyjmowania telmisartanu podczas karmienia piersią. Należy stosować alternatywne produkty
lecznicze o lepiej ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania podczas karmienia piersią,
szczególnie w przypadku karmienia piersią noworodka lub wcześniaka.

Płodność
Brak dostępnych danych z kontrolowanych badań klinicznych produktu złożonego lub
poszczególnych składników produktu.
Nie przeprowadzono oddzielnych badań toksycznego wpływu na reprodukcję skojarzonego
stosowania telmisartanu i amlodypiny.

W badaniach przedklinicznych nie obserwowano żadnego wpływu telmisartanu na płodność samców
i samic.

U niektórych pacjentów leczonych antagonistami wapnia zaobserwowano odwracalne zmiany
biochemiczne w główce plemników. Dane kliniczne dotyczące potencjalnego wpływu amlodypiny na
płodność są niewystarczające. W jednym badaniu przeprowadzonym na szczurach zaobserwowano
działania niepożądane związane z płodnością u samców (patrz punkt 5.3).

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Ten produkt leczniczy wywiera umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
i obsługiwania maszyn. Podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn należy wziąć pod
uwagę sporadyczne występowanie omdleń, senności, nieukładowych zawrotów głowy lub zawrotów
głowy pochodzenia błędnikowego podczas przyjmowania leczenia przeciwnadciśnieniowego (patrz
punkt 4.8). W przypadku wystąpienia działań niepożądanych nie należy wykonywać potencjalnie
niebezpiecznych czynności, takich jak prowadzenie pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

#### 4.8 Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa
Najczęściej występujące działania niepożądane to zawroty głowy i obrzęk obwodowy. Ciężkie
omdlenia mogą wystąpić rzadko (u mniej niż 1 na 1000 pacjentów).

Działania niepożądane zgłaszane w związku ze stosowaniem pojedynczych składników (telmisartanu
lub amlodypiny) są możliwymi działaniami niepożądanymi również dla produktu leczniczego
z telmisartanem i amlodypiną, nawet jeśli nie występowały w badaniach klinicznych lub po
wprowadzeniu do obrotu.

Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych
Bezpieczeństwo i tolerancję produktu leczniczego z telmisartanem i amlodypiną oceniano w pięciu
kontrolowanych badaniach klinicznych z udziałem ponad 3500 pacjentów, z których ponad
2500 otrzymywało telmisartan w skojarzeniu z amlodypiną.

Działania niepożądane pogrupowano według częstości występowania w następujący sposób: bardzo
często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do < 1/10); niezbyt często (≥ 1/1000 do < 1/100); rzadko (≥ 1/10 000
do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10 000), nieznana (częstość nie może być określona na podstawie
dostępnych danych).

W każdej podgrupie działania niepożądane uporządkowano zgodnie z malejącym nasileniem.

Klasyfikacja
układów i narządów
Produkt leczniczy
zawierający telmisartan
i amlodypinę

Telmisartan Amlodypina

Zakażenia i zarażenia pasożytnicze
Niezbyt często infekcje górnych dróg
oddechowych, w tym
zapalenie gardła
i zapalenie zatok,
infekcje dróg
moczowych, w tym
zapalenie pęcherza
Rzadko zapalenie pęcherza posocznica, w tym
zakończona zgonem1
Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Niezbyt często niedokrwistość
Rzadko małopłytkowość,
eozynofilia
Bardzo rzadko leukopenia,
małopłytkowość
Zaburzenia układu immunologicznego
Rzadko nadwrażliwość,
reakcje anafilaktyczne
Bardzo rzadko nadwrażliwość
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Niezbyt często hiperkaliemia
Rzadko hipoglikemia
(u pacjentów
z cukrzycą),
hiponatremia
Bardzo rzadko hiperglikemia

Zaburzenia psychiczne
Niezbyt często zmiany nastroju
Rzadko depresja, niepokój,
bezsenność
stan splątania

Zaburzenia układu nerwowego
Często zawroty głowy
Niezbyt często senność,
migrena, ból
głowy,
parestezja
Rzadko omdlenia, neuropatia
obwodowa, niedoczulica,
zaburzenia odczuwania
smaku, drżenie
Bardzo rzadko zespół
pozapiramidowy,
hipertonia mięśniowa
Zaburzenia oka
Często zaburzenia widzenia
(w tym podwójne
widzenie)
Niezbyt często upośledzenie widzenia
Rzadko zaburzenia widzenia
Zaburzenia ucha i błędnika
Niezbyt często zawroty głowy szumy uszne
Zaburzenia serca
Niezbyt często bradykardia, kołatanie
serca
Rzadko tachykardia
Bardzo rzadko zawał mięśnia
sercowego, arytmia,
częstoskurcz
komorowy, migotanie
przedsionków
Zaburzenia naczyniowe
Niezbyt często niedociśnienie,
ortostatyczne
niedociśnienie, nagłe
zaczerwienienie
Bardzo rzadko zapalenie naczyń
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
Niezbyt często kaszel duszność duszność, zapalenie
błony śluzowej nosa
Bardzo rzadko śródmiąższowa choroba
płuc3
Zaburzenia żołądka i jelit
Często zmiana rytmu
wypróżnień (w tym
biegunka i zaparcia)
Niezbyt często ból brzucha,
biegunka, nudności
wzdęcia

Rzadko wymioty, przerost
dziąseł, niestrawność,
suchość błony śluzowej
jamy ustnej

dyskomfort w jamie
brzusznej

Bardzo rzadko zapalenie trzustki,
zapalenie żołądka
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Rzadko nieprawidłowa
czynność wątroby,
zaburzenie czynności
wątroby2
Bardzo rzadko zapalenie wątroby,
żółtaczka, zwiększenie
aktywności enzymów
wątrobowych (zwykle
związane z zastojem
żółci)
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Niezbyt często świąd nadmierne pocenie się łysienie, plamica,
odbarwienie skóry,
nadmierne pocenie się
Rzadko wyprysk, rumień,
wysypka
obrzęk
naczynioruchowy
(w tym zakończony
zgonem), wysypka
polekowa, toksyczna
wysypka, pokrzywka
Bardzo rzadko obrzęk
naczynioruchowy,
rumień
wielopostaciowy,
pokrzywka,
złuszczające zapalenie
skóry, zespół
Stevensa-Johnsona,
nadwrażliwość na
światło
Częstość nieznana toksyczna nekroliza
naskórka
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej
Często obrzęk okolic kostek
Niezbyt często bóle stawów, kurcze
mięśni, (kurcze
mięśni nóg), bóle
mięśni
Rzadko ból pleców, bóle
kończyn (ból nóg)
ból ścięgien (objawy
podobne do zapalenia
ścięgna)
Zaburzenia nerek i dróg moczowych
Niezbyt często zaburzenia czynności
nerek w tym ostra
niewydolność nerek

zaburzenia
w oddawaniu moczu,
częstomocz

Rzadko oddawanie moczu
w nocy
Zaburzenia układu rozrodczego i piersi
Niezbyt często zaburzenia erekcji ginekomastia
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Często obrzęk obwodowy
Niezbyt często osłabienie, ból w klatce
piersiowej, zmęczenie,
obrzęk

ból

Rzadko złe samopoczucie objawy grypopodobne
Badania diagnostyczne
Niezbyt często zwiększenie
aktywności enzymów
wątrobowych

zwiększenie stężenia
kreatyniny we krwi
zwiększenie masy
ciała, zmniejszenie
masy ciała
Rzadko zwiększenie stężenia
kwasu moczowego we
krwi

zwiększenie
aktywności
fosfokinazy
kreatynowej,
zmniejszenie stężenia
hemoglobiny
1 działanie mogło być przypadkowe lub o obecnie nieznanym mechanizmie
2 większość przypadków nieprawidłowej czynności wątroby / zaburzeń czynności wątroby po
wprowadzeniu produktu do obrotu związanych z telmisartanem występowała u Japończyków.
Prawdopodobieństwo występowania tych działań niepożądanych jest większe u Japończyków.
3 po wprowadzeniu telmisartanu do obrotu zgłaszano przypadki śródmiąższowej choroby płuc
(głównie śródmiąższowego zapalenia płuc oraz eozynofilowego zapalenia płuc)

Opis wybranych działań niepożądanych

Obrzęk naczynioruchowy jelit
Po zastosowaniu antagonistów receptora angiotensyny II notowano przypadki wystąpienia obrzęku
naczynioruchowego jelit (patrz punkt 4.4).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

Objawy
Objawy przedmiotowe i podmiotowe będą prawdopodobnie zgodne z nasilonym działaniem
farmakologicznym. Oczekuje się, że najbardziej widocznymi objawami przedawkowania telmisartanu
będą niedociśnienie tętnicze oraz tachykardia; zgłaszano również występowanie bradykardii,
zawrotów głowy, zwiększenia stężenia kreatyniny w surowicy krwi oraz ostrej niewydolności nerek.
Przedawkowanie amlodypiny może spowodować nadmierne rozszerzenie naczyń obwodowych

i prawdopodobnie częstoskurcz odruchowy. Opisywano znaczne i prawdopodobnie długotrwałe
niedociśnienie układowe łącznie ze wstrząsem zakończonym zgonem.
Rzadko notowano niekardiogenny obrzęk płuc w następstwie przedawkowania amlodypiny, mogący
wystąpić z opóźnieniem (do 24-48 godzin po przyjęciu) i powodujący konieczność wspomagania
oddychania. Czynnikami predysponującymi mogą być wczesne działania resuscytacyjne (w tym
przeciążenie płynami) mające na celu utrzymanie perfuzji i pojemności minutowej serca.

Leczenie
Pacjenta należy dokładnie monitorować i zastosować leczenie objawowe i podtrzymujące. Leczenie
zależy od czasu, jaki upłynął od przedawkowania oraz od nasilenia objawów. Sugerowane
postępowanie obejmuje wywołanie wymiotów i (lub) płukanie żołądka. W leczeniu przedawkowania
zarówno telmisartanu i amlodypiny może być użyteczny węgiel aktywny.

Należy często monitorować stężenie elektrolitów oraz kreatyniny w surowicy krwi. W przypadku
wystąpienia niedociśnienia, należy niezwłocznie umieścić pacjenta w pozycji leżącej z uniesionymi
kończynami oraz natychmiast podać elektrolity i uzupełnić płyny. Należy rozpocząć leczenie
podtrzymujące. Dożylne podanie glukonianu wapnia może być korzystne w celu zniesienia skutków
blokady kanałów wapniowych.
W niektórych przypadkach korzystne może być płukanie żołądka. U zdrowych ochotników
zastosowanie węgla aktywnego do 2 godzin po podaniu 10 mg amlodypiny zmniejszało szybkość jej
wchłaniania. Amlodypina nie jest usuwana podczas dializy, a telmisartan nie jest usuwany z krwi
przez hemofiltrację ani podczas dializy.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki działające na układ renina-angiotensyna, antagoniści receptorów
angiotensyny II oraz antagoniści wapnia;
Kod ATC: C09DB04.

Produkt leczniczy Telam łączy dwie substancje czynne o działaniu przeciwnadciśnieniowym
i komplementarnych mechanizmach działania w celu kontroli ciśnienia tętniczego u pacjentów
z nadciśnieniem samoistnym: antagonistę receptora angiotensyny II, telmisartan oraz pochodną
dihydropirydyny z grupy leków blokujących kanały wapniowe, amlodypinę.

Skojarzenie obu substancji czynnych powoduje addytywne działanie przeciwnadciśnieniowe,
prowadzące do obniżenia ciśnienia tętniczego w większym stopniu niż każdy z tych składników
oddzielnie.

Stosowanie produktu leczniczego Telam raz na dobę powoduje skuteczne i konsekwentne obniżenie
ciśnienia tętniczego w całym 24-godzinnym okresie stosowania leku.

Telmisartan
Telmisartan jest aktywnym po podaniu doustnym, swoistym antagonistą receptora (AT1)
angiotensyny II. Dzięki wysokiemu powinowactwu telmisartan wypiera angiotensynę II z miejsc
wiązania z podtypem AT1 receptora, który jest odpowiedzialny za poznany mechanizm działania
angiotensyny II. Telmisartan nie wykazuje nawet częściowego działania agonistycznego w stosunku
do receptora AT1. Telmisartan selektywnie łączy się z receptorem AT1. To połączenie jest
długotrwałe. Telmisartan nie wykazuje powinowactwa do innych receptorów, w tym do receptora AT2
oraz innych, mniej poznanych podtypów receptora AT. Funkcja tych receptorów nie jest znana;
nieznane są też skutki ich nadmiernego pobudzenia przez angiotensynę II, której stężenie zwiększa się
pod wpływem telmisartanu. Telmisartan zmniejsza stężenie aldosteronu w osoczu. Telmisartan nie
hamuje aktywności reninowej osocza oraz nie blokuje kanałów jonowych. Telmisartan nie hamuje
aktywności konwertazy angiotensyny (kininazy II), enzymu odpowiedzialnego także za rozkład
bradykininy. Tak więc nie należy się spodziewać nasilenia działań niepożądanych związanych

z działaniem bradykininy.

U ludzi, dawka 80 mg telmisartanu prawie całkowicie hamuje zwiększenie ciśnienia tętniczego
wywołane przez angiotensynę II. To hamujące działanie utrzymuje się przez 24 godziny i można je
stwierdzić w dalszym ciągu po 48 godzinach.

Po podaniu pierwszej dawki telmisartanu działanie hipotensyjne występuje stopniowo w ciągu
3 godzin. Maksymalne obniżenie ciśnienia krwi jest osiągane zwykle po upływie 4 do 8 tygodni od
rozpoczęcia leczenia i utrzymuje się przez cały okres leczenia.

Ambulatoryjne pomiary ciśnienia tętniczego wykazały, że działanie hipotensyjne utrzymuje się na
stałym poziomie w okresie 24 godzin od przyjęcia produktu, obejmując również okres ostatnich
4 godzin przed przyjęciem następnej dawki produktu. Potwierdzają to wyniki badań kontrolowanych
placebo, w których stosunek wartości minimalnego do maksymalnego obniżenia ciśnienia tętniczego
w ciągu doby stale wynosił powyżej 80%, zarówno po podaniu dawki 40 mg jak i 80 mg.
W przypadku ciśnienia skurczowego istnieje wyraźna zależność czasu powrotu do wartości
prawidłowych od dawki leku. W przypadku ciśnienia rozkurczowego dane są sprzeczne.

Telmisartan podany chorym z nadciśnieniem tętniczym obniża ciśnienie rozkurczowe i skurczowe
krwi, nie wpływając na częstość akcji serca. Udział działania moczopędnego i zwiększającego
wydalanie sodu z moczem w działaniu hipotensyjnym nie został dotychczas określony. Skuteczność
działania hipotensyjnego telmisartanu jest porównywalna z produktami leczniczymi z innych klas
leków przeciwnadciśnieniowych (co wykazano w badaniach klinicznych, w których porównywano
telmisartan z amlodypiną, atenololem, enalaprylem, hydrochlorotiazydem i lizynoprylem).

W przypadku nagłego przerwania leczenia telmisartanem, ciśnienie tętnicze powraca stopniowo,
w ciągu kilku dni, do wartości sprzed rozpoczęcia leczenia, bez zjawiska odbicia.

W badaniach klinicznych bezpośrednio porównujących dwie metody leczenia
przeciwnadciśnieniowego, częstość występowania suchego kaszlu u pacjentów leczonych
telmisartanem była znacząco mniejsza niż u pacjentów leczonych inhibitorami konwertazy
angiotensyny.

Dwa duże randomizowane, kontrolowane badania kliniczne ONTARGET (ang. ONgoing Telmistartan
Alone and in combination with Ramipril Global Endpoint Trial) i VA NEPHRON-D (ang. The
Veterans Affairs Nephropathy in Diabetes) badały jednoczesne zastosowanie inhibitora ACE
z antagonistami receptora angiotensyny II.

Badanie ONTARGET było przeprowadzone z udziałem pacjentów z chorobami układu
sercowo-naczyniowego, chorobami naczyń mózgowych w wywiadzie lub cukrzycą typu 2
z towarzyszącymi, udowodnionymi uszkodzeniami narządów docelowych. Badanie VA NEPHRON-D
było przeprowadzone z udziałem pacjentów z cukrzycą typu 2 oraz z nefropatią cukrzycową. Badania
te wykazały brak istotnego korzystnego wpływu na parametry nerkowe i (lub) wyniki w zakresie
chorobowości oraz śmiertelności sercowo-naczyniowej, podczas gdy zaobserwowano zwiększone
ryzyko hiperkaliemii, ostrego uszkodzenia nerek i (lub) niedociśnienia, w porównaniu z monoterapią.
Ze względu na podobieństwa w zakresie właściwości farmakodynamicznych tych leków, przytoczone
wyniki również mają znaczenie w przypadku innych inhibitorów ACE oraz antagonistów receptora
angiotensyny II.
Dlatego też u pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy jednocześnie stosować inhibitorów ACE
oraz antagonistów receptora angiotensyny II.

Badanie ALTITUDE (ang. Aliskiren Trial in Type 2 Diabetes Using Cardiovascular and Renal
Disease Endpoints) było zaprojektowane w celu zbadania korzyści z dodania aliskirenu do
standardowego leczenia inhibitorem ACE lub antagonistą receptora angiotensyny II u pacjentów
z cukrzycą typu 2 i przewlekłą chorobą nerek i (lub) z chorobą układu sercowo-naczyniowego.
Badanie zostało przedwcześnie przerwane z powodu zwiększonego ryzyka działań niepożądanych.
Zgony sercowo-naczyniowe i udary mózgu występowały częściej w grupie otrzymującej aliskiren

w odniesieniu do grupy placebo. W grupie otrzymującej aliskiren odnotowano również częstsze
występowanie zdarzeń niepożądanych, w tym ciężkich zdarzeń niepożądanych (hiperkaliemia,
niedociśnienie i niewydolność nerek) względem grupy placebo.

Amlodypina
Amlodypina jest pochodną dihydropirydyny, inhibitorem napływu jonów wapnia do komórek (hamuje
napływ jonów przez wolny kanał wapniowy, antagonista wapnia), hamuje przez błonowy napływ
jonów wapniowych do wnętrza komórek mięśnia sercowego oraz mięśni gładkich naczyń
krwionośnych. Mechanizm działania przeciwnadciśnieniowego amlodypiny polega na bezpośrednim
działaniu rozkurczowym na mięśnie gładkie naczyń krwionośnych, prowadząc do zmniejszenia oporu
naczyń obwodowych oraz zmniejszenia ciśnienia tętniczego. Dane eksperymentalne wskazują, że
amlodypina wiąże się zarówno z miejscami wiązania dla dihydropirydyny oraz innych niż
dihydropirydyna. Amlodypina jest selektywna względem naczyń; silniej oddziałuje na komórki mięśni
gładkich naczyń krwionośnych niż komórki mięśnia sercowego.

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym dawkowanie raz na dobę zapewnia klinicznie istotne
obniżenie ciśnienia tętniczego (zarówno w pozycji leżącej, jak i stojącej), utrzymujące się przez
24 godziny. Z uwagi na powolny początek działania, po podaniu amlodypiny nie obserwuje się
gwałtownych spadków ciśnienia tętniczego.

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i prawidłową czynnością nerek, dawki terapeutyczne
amlodypiny powodowały obniżenie oporności naczyń krwionośnych w nerkach i zwiększenie
współczynnika filtracji kłębuszkowej oraz skuteczny przepływ osocza przez nerki, bez zmian frakcji
filtracyjnej lub białkomoczu.

Nie stwierdzono, by amlodypina powodowała jakiekolwiek niekorzystne efekty metaboliczne ani
zmieniała profil lipidowy osocza. Amlodypina nadaje się do stosowania u chorych z astmą
oskrzelową, cukrzycą i dną moczanową.

Stosowanie u pacjentów z niewydolnością serca
Badania hemodynamiczne i kontrolowane próby kliniczne wykonywane w oparciu o tolerancję
wysiłku u pacjentów z niewydolnością serca (klasa II-IV według NYHA) wykazały, że amlodypina
nie powodowała pogorszenia stanu pacjentów mierzonego za pomocą tolerancji wysiłku, frakcji
wyrzutowej lewej komory i objawów klinicznych.

Badanie kontrolowane placebo (PRAISE), zaprojektowane w celu oceny pacjentów z niewydolnością
serca (klasa III-IV według NYHA) otrzymujących digoksynę, leki moczopędne i inhibitory
konwertazy angiotensyny, wykazało, że amlodypina nie powodowała zwiększenia ryzyka zgonu ani
połączonego ryzyka zgonu i powikłań związanych z niewydolnością serca.
W dalszej obserwacji w długookresowym badaniu klinicznym kontrolowanym placebo (PRAISE-2),
stosowanie amlodypiny u pacjentów z niewydolnością serca (NYHA III i IV) bez objawów
klinicznych lub cech sugerujących podłoże niedokrwienne choroby, leczonych ustalonymi dawkami
inhibitorów ACE, glikozydów naparstnicy i leków moczopędnych, amlodypina nie miała wpływu na
śmiertelność z przyczyn sercowo-naczyniowych ani na śmiertelność ogólną. W tej samej grupie
pacjentów, przyjmowanie amlodypiny związane było ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia obrzęku
płuc.

Telmisartan łącznie z amlodypiną
W 8-tygodniowym, wieloośrodkowym, randomizowanym, podwójnie ślepym badaniu czynnikowym
kontrolowanym placebo, w grupach równoległych u 1461 pacjentów z nadciśnieniem od łagodnego do
ciężkiego (średnie rozkurczowe ciśnienie tętnicze ≥95 i ≤119 mmHg), leczenie każdą kombinacją
dawki produktu leczniczego z telmisartanem i amlodypiną powodowało znacząco większe obniżenie
ciśnienia rozkurczowego i skurczowego oraz wyższy odsetek kontroli ciśnienia w porównaniu do
monoterapii każdym z leków.

Produkt leczniczy z telmisartanem i amlodypiną wykazywał zależne od dawki obniżenie
skurczowego/rozkurczowego ciśnienia tętniczego w zakresie dawek terapeutycznych, wynoszące -

21,8/-16,5 mmHg (40 mg + 5 mg), -22,1/-18,2 mmHg (80 mg + 5 mg), -24,7/-20,2 mmHg
(40 mg + 10 mg) oraz -26,4/-20,1 mmHg (80 mg + 10 mg). Obniżenie rozkurczowego ciśnienia
tętniczego < 90 mmHg osiągnięto odpowiednio u 71,6%, 74,8%, 82,1%, 85,3% pacjentów. Wartości
skorygowano o wartość początkową oraz kraj.

Większość działania przeciwnadciśnieniowego osiągano w ciągu 2 tygodni po rozpoczęciu leczenia.
W podgrupie 1050 pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim nadciśnieniem tętniczym (DBP
≥100 mmHg), zadowalającą odpowiedź na monoterapię telmisartanem lub amlodypiną osiągnięto
u 32,7 – 51,8% pacjentów. Obserwowane średnie zmiany skurczowego/rozkurczowego ciśnienia
tętniczego podczas leczenia skojarzonego zawierającego amlodypinę 5 mg (-22,2/-17,2 mmHg przy
dawce 40 mg + 5 mg; - 22,5/-19,1 mmHg przy dawce 80 mg + 5 mg) były porównywalne lub większe
niż po dawce amlodypiny 10 mg (-21,0/-17,6 mmHg) i związane z niższym odsetkiem obrzęków
(1,4% przy dawce 40 mg + 5 mg; 0,5% przy dawce 80 mg + 5 mg; 17,6% przy dawce amlodypiny
10 mg).

Ambulatoryjne pomiary ciśnienia tętniczego (ABPM) przeprowadzone w podgrupie 562 pacjentów
potwierdziły wyniki obserwowane w przypadku zmniejszenia skurczowego i rozkurczowego ciśnienia
tętniczego krwi w ciągu całego 24-godzinnego okresu dawkowania.

W kolejnym wieloośrodkowym, randomizowanym podwójnie ślepym badaniu z aktywną kontrolą
w grupach równoległych, łącznie 1097 pacjentów z nadciśnieniem od łagodnego do ciężkiego,
u których kontrola ciśnienia nie była wystarczająca po podaniu amlodypiny 5 mg otrzymało produkt
leczniczy z telmisartanem i amlodypiną (40 mg + 5 mg lub 80 mg + 5 mg) lub tylko amlodypinę
(5 mg lub 10 mg). Po 8 tygodniach leczenia, każda z kombinacji była statystycznie znacząco lepsza
zarówno od monoterapii amlodypiną w obniżaniu skurczowego i rozkurczowego ciśnienia tętniczego
(-13,6/-9,4 mmHg, -15,0/-10,6 mmHg przy dawce 40 mg + 5 mg, 80 mg + 5 mg w porównaniu do -
6,2/-5,7 mmHg, -11,1/-8,0 mmHg przy dawce amlodypiny 5 mg lub 10 mg) oraz uzyskano wyższy
odsetek kontroli rozkurczowego ciśnienia tętniczego w porównaniu do monoterapii (56,7%, 63,8%
przy dawce 40 mg + 5 mg oraz 80 mg + 5 mg w porównaniu do 42%, 56,7% przy dawce amlodypiny
5 mg i 10 mg). Odsetek obrzęków był znacząco niższy po dawce 40 mg + 5 mg i 80 mg + 5 mg
w porównaniu do amlodypiny 10 mg (odpowiednio 4,4% w porównaniu do 24,9%).

W innym wieloośrodkowym, randomizowanym podwójnie ślepym badaniu z aktywną kontrolą
w grupach równoległych, łącznie 947 pacjentów z nadciśnieniem łagodnym do ciężkiego, u których
kontrola ciśnienia nie była wystarczająca po podaniu amlodypiny 10 mg otrzymało produkt leczniczy
z telmisartanem i amlodypiną (40 mg + 10 mg lub 80 mg + 10 mg) lub tylko amlodypinę 10 mg. Po
8 tygodniach leczenia, każda z kombinacji była statystycznie znacząco lepsza od monoterapii
amlodypiną w obniżaniu skurczowego i rozkurczowego ciśnienia tętniczego
(-11,1/-9,2-mmHg, -11,3/-9,3 mmHg przy dawce 40 mg + 10 mg, 80 mg + 10 mg w porównaniu
do -7,4/-6,5 mmHg przy dawce amlodypiny 10 mg) oraz uzyskano wyższy odsetek normalizacji
rozkurczowego ciśnienia tętniczego w porównaniu do monoterapii (63,7%, 66,5% przy dawce
40 mg + 10 mg, 80 mg + 10 mg w porównaniu do 51,1% przy dawce amlodypiny 10 mg).

W dwóch analogicznych otwartych powtórnych badaniach długoterminowych, przeprowadzonych
w ciągu kolejnych 6 miesięcy, działanie produktu leczniczego z telmisartanem i amlodypiną
utrzymywało się w okresie badania. Ponadto wykazano, że u niektórych pacjentów, u których nie
uzyskano odpowiedniej kontroli za pomocą produktu leczniczego z telmisartanem i amlodypiną
40 mg + 10 mg, osiągnięto dodatkowe obniżenie ciśnienia tętniczego poprzez zwiększenie dawki
telmisartanu i amlodypiny do 80 mg + 10 mg.

Całkowita częstość występowania działań niepożądanych produktu leczniczego z telmisartanem
i amlodypiną w programie badań klinicznych była niska; działania niepożądane obserwowano
zaledwie u 12,7% leczonych pacjentów. Najczęściej występującymi działaniami niepożądanymi były
obrzęk i zawroty głowy, patrz także punkt 4.8. Działania niepożądane były zgodne z oczekiwanymi na
podstawie profili bezpieczeństwa poszczególnych składników, tj. telmisartanu i amlodypiny. Nie
obserwowano żadnych nowych lub ciężkich działań niepożądanych. Epizody związane z obrzękiem
(obrzęk obwodowy, obrzęk uogólniony oraz obrzęk) występowały rzadziej u pacjentów

otrzymujących produkt leczniczy z telmisartanem i amlodypiną w porównaniu do pacjentów
otrzymujących amlodypinę 10 mg. W badaniu czynnikowym odsetek obrzęków wynosił 1,3% dla
dawki telmisartanu i amlodypiny 40 mg + 5 mg oraz 80 mg + 5 mg, 8,8% dla dawki telmisartanu
i amlodypiny 40 mg + 10 mg oraz 80 mg + 10 mg oraz 18,4% dla amlodypiny 10 mg. U pacjentów,
u których nie uzyskano kontroli po amlodypinie 5 mg, odsetek obrzęków wynosił 4,4% dla dawki
40 mg + 5 mg i 80 mg + 5 mg oraz 24,9% dla amlodypiny 10 mg.

Działanie przeciwnadciśnieniowe produktu leczniczego z telmisartanem i amlodypiną było podobne
bez względu na wiek i płeć oraz było podobne u pacjentów z cukrzycą i bez cukrzycy.

Produkt leczniczy z telmisartanem i amlodypiną nie był badany u pacjentów bez nadciśnienia
tętniczego. Telmisartan był badany w dużym badaniu z udziałem 25 620 pacjentów z grupy
wysokiego ryzyka sercowo-naczyniowego (ONTARGET). Amlodypina była badana u pacjentów
z przewlekłą, stabilną dusznicą, dusznicą naczynioskurczową oraz chorobą wieńcową
udokumentowaną badaniem angiograficznym.

Dzieci i młodzież
Europejska Agencja Leków uchyliła obowiązek dołączania wyników badań produktu leczniczego
z telmisartanem i amlodypiną we wszystkich podgrupach populacji dzieci i młodzieży z nadciśnieniem
(stosowanie u dzieci i młodzieży, patrz punkt 4.2).

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Właściwości farmakokinetyczne produktu złożonego
Szybkość i stopień wchłaniania produktu leczniczego z telmisartanem i amlodypiną są równoważne
dla biodostępności telmisartanu i amlodypiny podawanych w oddzielnych tabletkach.

Wchłanianie
Telmisartan jest szybko, lecz w różnym stopniu wchłaniany z przewodu pokarmowego. Średnia
wartość biodostępności bezwzględnej telmisartanu wynosi około 50%. Jeżeli telmisartan jest
przyjmowany z pokarmem to zmniejszenie pola powierzchni pod krzywą zależności stężenia w osoczu
od czasu (AUC0-∞) wynosi w przybliżeniu od 6% (dla dawki 40 mg) do 19% (dla dawki 160 mg).
Przez pierwsze 3 godziny od przyjęcia produktu stężenie w osoczu jest podobne, niezależnie od tego
czy telmisartan był przyjęty na czczo, czy z pokarmem.

Po doustnym podaniu dawek terapeutycznych amlodypina jest dobrze wchłaniana, a maksymalne
stężenie w surowicy występuje po 6-12 godzinach po podaniu dawki. Bezwzględna dostępność
biologiczna jest szacowana na 64-80%. Pokarm nie wpływa na biodostępność amlodypiny.

Dystrybucja
Telmisartan w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza (>99,5%), szczególnie z albuminami
i kwaśną alfa-1-glikoproteiną. Średnia objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym (Vdss) wynosi około
500 l.

Objętość dystrybucji amlodypiny wynosi około 21 l/kg. Badania in vitro wykazały, że około 97,5%
krążącej amlodypiny u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym wiąże się z białkami osocza.

Metabolizm
Telmisartan jest metabolizowany w procesie sprzęgania do pochodnych glukuronidowych związków
macierzystych. Nie wykazano aktywności farmakologicznej tych związków.

Amlodypina jest intensywnie (w około 90%) metabolizowana w wątrobie do nieaktywnych
metabolitów.

Eliminacja
Farmakokinetykę eliminacji telmisartanu opisuje krzywa wykładnicza, z okresem półtrwania w fazie
eliminacji > 20 godzin. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) oraz w mniejszym stopniu pole

powierzchni pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu (AUC) zwiększa się
nieproporcjonalnie do dawki. Nie wykazano, aby telmisartan stosowany w zalecanych dawkach ulegał
kumulacji mającej znaczenie kliniczne. Stężenia w osoczu były większe u kobiet niż u mężczyzn,
zjawisko to nie miało istotnego wpływu na skuteczność.

Po podaniu doustnym (i dożylnym) telmisartan jest prawie całkowicie wydalany w postaci
niezmienionej z kałem. Całkowite wydalanie z moczem wynosi <1% podanej dawki. Całkowity
klirens osoczowy (Cltot) jest duży (około 1000 ml/min) w porównaniu z przepływem wątrobowym
krwi (około 1500 ml/min).

Eliminacja amlodypiny z osocza jest dwufazowa; okres półtrwania w fazie końcowej wynosi
w przybliżeniu 30 do 50 godzin w przypadku dawkowania raz na dobę. Stan stacjonarny stężenia
w osoczu uzyskuje się po 7-8 dniach ciągłego dawkowania. Z moczem wydalane jest 10% amlodypiny
oraz 60% metabolitów amlodypiny.

Liniowość lub nieliniowość
Niewielkie zmniejszenie wartości AUC dla telmisartanu nie powinno powodować zmniejszenia
skuteczności terapeutycznej. Brak jest liniowej zależności między dawkami, a stężeniem w osoczu
krwi. Cmax i w mniejszym stopniu AUC zwiększają się nieproporcjonalnie po dawkach większych niż
40 mg.

Właściwości farmakokinetyczne amlodypiny mają charakter liniowy.

Dzieci i młodzież (≤ 18 lat)
Brak danych farmakokinetycznych dla populacji dzieci i młodzieży.

Płeć
Obserwowano różnice w stężeniu telmisartanu w osoczu, przy czym u kobiet stężenie maksymalne
(Cmax) oraz pole pod krzywą stężenia w czasie (AUC) były, odpowiednio, około 3- i 2-krotnie większe
niż u mężczyzn.

Pacjenci w podeszłym wieku
Farmakokinetyka telmisartanu nie różni się u pacjentów młodych oraz w podeszłym wieku.
Maksymalne stężenie amlodypiny w osoczu jest osiągane równie szybko niezależnie od wieku
pacjenta. U pacjentów w podeszłym wieku obserwowano tendencję do obniżania się klirensu
amlodypiny, co powodowało zwiększenie AUC i wydłużenie okresu półtrwania.

Zaburzenia czynności nerek
U pacjentów z łagodną do umiarkowanej oraz z ciężką niewydolnością nerek obserwowano dwukrotne
zwiększenie stężenia telmisartanu w osoczu. Natomiast u chorych z niewydolnością nerek
poddawanych hemodializie obserwowano zmniejszone stężenia w osoczu. U pacjentów
z niewydolnością nerek telmisartan w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza i nie może być
usunięty poprzez dializę. Okres półtrwania w fazie eliminacji nie zmienia się u chorych z zaburzoną
czynnością nerek. Niewydolność nerek nie wpływa w sposób istotny na farmakokinetykę amlodypiny.

Zaburzenia czynności wątroby
Badania farmakokinetyczne u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby wykazały zwiększenie
biodostępności bezwzględnej prawie do 100%. Okres półtrwania telmisartanu w fazie eliminacji nie
zmienia się u chorych z zaburzeniami czynności wątroby. U pacjentów z niewydolnością wątroby
obserwuje się niższy klirens amlodypiny, co skutkuje wzrostem AUC o około 40-60%.

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Ponieważ profile toksyczności telmisartanu i amlodypiny w badaniach przedklinicznych nie nakładały
się na siebie, nasilenie toksyczności dla skojarzenia obu leków jest mało prawdopodobne. Zostało to
potwierdzone w badaniu toksyczności podprzewlekłej (13 tygodni) na szczurach, w którym badano
dawki telmisartanu i amlodypiny na poziomie 3,2/0,8, 10/2,5 oraz 40/10 mg/kg.

Dane przedkliniczne, dostępne dla składników tego produktu złożonego przedstawiono poniżej.

Telmisartan
W badaniach przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania, ekspozycja odpowiadająca
dawkom terapeutycznym powodowała zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych
(erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu) i zmiany w hemodynamicznej czynności nerek
(zwiększenie stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny we krwi), jak również zwiększenie stężenia
potasu w surowicy u zwierząt z prawidłowym ciśnieniem tętniczym. U psów stwierdzono poszerzenie
z zanikiem kanalików nerkowych. U szczurów i psów stwierdzono również uszkodzenie błony
śluzowej żołądka (nadżerki, owrzodzenia, zmiany zapalne). Tym, wynikającym z działania
farmakologicznego działaniom niepożądanym, znanym z przedklinicznych badań zarówno
inhibitorów konwertazy angiotensyny jak i antagonistów receptora angiotensyny II, zapobiegano przez
doustne uzupełnienie soli. U obu gatunków zwierząt obserwowano zwiększenie aktywności reninowej
osocza i przerost/rozrost aparatu przykłębuszkowego nerek. Nie wydaje się, aby powyższe zmiany,
typowe dla inhibitorów konwertazy angiotensyny i innych antagonistów receptora angiotensyny II,
miały znaczenie kliniczne.

Nie obserwowano żadnych wyraźnych dowodów na działanie teratogenne, jednakże po podaniu
dawek toksycznych telmisartanu, obserwowano wpływ na rozwój noworodków, w postaci mniejszej
masy ciała oraz opóźnionego otwierania oczu.

W badaniach in vitro nie stwierdzono działania mutagennego oraz znaczącego działania
klastogennego. W badaniach na myszach i szczurach nie stwierdzono działania rakotwórczego.

Amlodypina
Szkodliwy wpływ na reprodukcję
Badania dotyczące reprodukcji przeprowadzone na szczurach i myszach wykazały opóźnienie daty
porodu, wydłużenie czasu trwania porodu i zmniejszoną przeżywalność potomstwa po zastosowaniu
dawek około 50-krotnie większych od maksymalnej dawki zalecanej u ludzi, licząc w mg/kg mc.

Zaburzenia płodności
Nie obserwowano wpływu amlodypiny maleinianu podawanej doustnie na płodność szczurów (samce
przez 64 dni, samice przez 14 dni przed parzeniem) w dawkach do 10 mg/kg na dobę amlodypiny
(około 8-krotność* maksymalnej zalecanej dawki u ludzi (maximum recommended human dose)
wynoszącej 10 mg na dobę w przeliczeniu na mg/m2).
W innym badaniu na szczurach, w którym samcom szczurów podawano amlodypiny bezylan przez
30 dni w dawce porównywalnej do dawki stosowanej u ludzi licząc w mg/kg, stwierdzono zarówno
zmniejszenie stężenia hormonu folikulotropowego i testosteronu w osoczu, jak również zmniejszenie
gęstości nasienia oraz liczby dojrzałych spermatyd i komórek Sertoliego.

Rakotwórczość, mutageneza
U szczurów i myszy otrzymujących amlodypinę w diecie przez dwa lata, w stężeniu obliczonym
w taki sposób, aby zapewnić dawkę dobową 0,5, 1,25 i 2,5 mg/kg na dobę, nie stwierdzono oznak
działania rakotwórczego. Największa dawka (w przypadku myszy zbliżona do dwukrotnie większej,
a u szczurów dwukrotnie* większa od maksymalnej zalecanej dawki klinicznej wynoszącej 10 mg,
licząc w mg/m2) była zbliżona do maksymalnej tolerowanej dawki dla myszy, ale nie dla szczurów.
Badania mutagenności nie wykazały działań związanych ze stosowaniem produktu leczniczego ani na
poziomie genów, ani chromosomów.

*Na podstawie masy ciała pacjenta wynoszącej 50 kg

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Sodu wodorotlenek
Meglumina
Powidon K-25
Żelaza tlenek żółty (E172)
Mannitol
Celuloza mikrokrystaliczna
Krospowidon
Magnezu stearynian
Skrobia żelowana, kukurydziana
Skrobia kukurydziana
Krzemionka koloidalna bezwodna

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

2 lata

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Blister OPA/Aluminium/PVC/Aluminium w tekturowym pudełku.

Opakowania: 14, 28, 30, 56, 90, 98 tabletek.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Brak specjalnych wymagań.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Zakłady Farmaceutyczne POLPHARMA S.A.
ul. Pelplińska 19, 83-200 Starogard Gdański

### 8. NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Pozwolenie nr 25853

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO
OBROTU I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 14.05.2020 r.

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.