# Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka

> Telmisartan + Hydrochlorotiazyd · 80 mg + 12,5 mg · Tabletki

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka
- **Nazwa powszechna:** Telmisartanum + Hydrochlorothiazidum
- **Substancja czynna:** [Telmisartan + Hydrochlorotiazyd](https://apteka.online/odpowiedniki/telmisartanum)
- **Moc:** 80 mg + 12,5 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** C09DA07
- **Liczba opakowań:** 9
- **Numer pozwolenia:** 21449
- **Podmiot odpowiedzialny:** Krka, d.d., Novo mesto
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-dzialajace-na-uklad-renina-angiotensyna/telmisartan-hydrochlorothiazide-krka-tabl-80-mg-12-5-mg-krka
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-dzialajace-na-uklad-renina-angiotensyna/telmisartan-hydrochlorothiazide-krka-tabl-80-mg-12-5-mg-krka.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/30379/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/30379/characteristic

## Dostępne opakowania (9)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 10 tabl. | 5909991085285 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 14 tabl. | 5909991085292 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 28 tabl. | 5909991085308 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 30 tabl. | 5909991085339 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 56 tabl. | 5909991085346 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 60 tabl. | 5909991085353 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 84 tabl. | 5909991085360 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 90 tabl. | 5909991085377 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 98 tabl. | 5909991085384 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka i w jakim celu się go stosuje?
Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka jest lekiem złożonym, zawierającym dwie substancje czynne,
telmisartan i hydrochlorotiazyd w jednej tabletce. Obie substancje wspomagają kontrolę wysokiego
ciśnienia tętniczego krwi.

- Telmisartan należy do grupy leków zwanych blokerami receptora angiotensyny II.
Angiotensyna II jest substancją wytwarzaną w organizmie, powodującą zwężenie naczyń
krwionośnych, tym samym podwyższającą ciśnienie tętnicze. Telmisartan blokuje działanie
angiotensyny II, w związku z czym naczynia krwionośne rozszerzają się, a ciśnienie tętnicze
obniża.

- Hydrochlorotiazyd należy do grupy leków zwanych tiazydowymi lekami moczopędnymi,
zwiększa wydalanie moczu, co prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego.

Nieleczone podwyższone ciśnienie tętnicze może powodować uszkodzenie naczyń krwionośnych w
narządach, w niektórych przypadkach może być przyczyną powikłań, takich jak zawał serca,
niewydolność serca lub nerek, udar mózgu lub utrata wzroku. Najczęściej przed pojawieniem się
powyższych powikłań nie obserwuje się żadnych objawów podwyższonego ciśnienia krwi. Z tego
względu ważne jest, aby regularnie mierzyć ciśnienie tętnicze krwi, żeby sprawdzać, czy jest ono
prawidłowe.

Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka jest stosowany w leczeniu wysokiego ciśnienia tętniczego
(samoistnego nadciśnienia tętniczego) u osób dorosłych, u których ciśnienie tętnicze nie jest
wystarczająco kontrolowane przez telmisartan lub hydrochlorotiazyd stosowany oddzielnie.

### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka

Kiedy nie stosować leku Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka

- jeśli pacjent ma uczulenie na telmisartan lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku
(wymienionych w punkcie 6);
- jeśli pacjent ma uczulenie na hydrochlorotiazyd lub pochodne sulfonamidów;
- po trzecim miesiącu ciąży (należy również unikać stosowania leku
Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka we wczesnym okresie ciąży - patrz punkt „Ciąża”);
- jeśli pacjent ma ciężką chorobę wątroby, taką jak zastój żółci lub zwężenie dróg żółciowych
(zaburzenia odpływu żółci z wątroby i z pęcherzyka żółciowego) lub jakąkolwiek inną ciężką
chorobę wątroby;
- jeśli pacjent ma ciężką chorobę nerek lub bezmocz (mniej niż 100 ml moczu na dobę);
- jeśli pacjent ma małe stężenie potasu lub duże stężenie wapnia we krwi, które nie ulegają
poprawie na skutek leczenia;
- jeśli pacjent ma cukrzycę lub zaburzenia czynności nerek i jest leczony lekiem obniżającym
ciśnienie krwi zawierającym aliskiren.

Jeżeli którakolwiek powyższa sytuacja dotyczy pacjenta, należy poinformować lekarza lub farmaceutę
przed zażyciem leku Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Należy poinformować lekarza, przed rozpoczęciem przyjmowania leku
Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka jeśli u pacjenta występują lub występowały którekolwiek z
poniższych stanów lub chorób:
- niskie ciśnienie tętnicze krwi (niedociśnienie), którego prawdopodobieństwo wystąpienia jest
większe, jeśli pacjent jest odwodniony (nadmierna utrata wody z organizmu) lub ma niedobór
soli, z powodu stosowania leków moczopędnych (tabletek odwadniających), diety ubogosolnej,
biegunki, wymiotów lub hemofiltracji;
- choroba nerek lub przeszczep nerki;
- zwężenie tętnicy nerkowej (zwężenie naczyń krwionośnych jednej nerki lub obu nerek);
- choroba wątroby;
- problemy z sercem;
- cukrzyca;
- dna moczanowa;
- zwiększone stężenie aldosteronu (zatrzymanie wody i soli w organizmie łącznie z zaburzeniem
równowagi elektrolitowej);
- toczeń rumieniowaty układowy (zwany również „toczniem” lub „SLE”), choroba, w przebiegu
której układ odpornościowy atakuje własny organizm;
- substancja czynna hydrochlorotiazyd może powodować rzadkie reakcje powodujące
ograniczenie widzenia i ból oczu. Mogą to być objawy gromadzenia się płynu w unaczynionej
błonie otaczającej oko (nadmiernego nagromadzenia płynu między naczyniówką a twardówką)
lub zwiększonego ciśnienia w gałce ocznej, które mogą się pojawić w ciągu kilku godzin do
kilku tygodni od przyjęcia leku Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka. Nieleczone mogą
prowadzić do trwałego zaburzenia wzroku.
- jeśli w przeszłości u pacjenta wystąpił nowotwór złośliwy skóry lub jeśli w trakcie leczenia
pojawi się nieoczekiwana zmiana skórna. Leczenie hydrochlorotiazydem, zwłaszcza dużymi
dawkami przez dłuższy czas, może zwiększyć ryzyko niektórych rodzajów nowotworów
złośliwych skóry i warg (nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry). Podczas stosowania leku
Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka należy chronić skórę przed działaniem światła
słonecznego i promieniowaniem UV.

Przed rozpoczęciem stosowania leku Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka należy omówić to
z lekarzem:
- jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z poniższych leków stosowanych w leczeniu wysokiego
ciśnienia krwi:
- inhibitor konwertazy angiotensyny (ACE) (ang. Angiotensin Converting Enzyme
Inhibitors, ACEI) (na przykład enalapryl, lizynopryl, ramipryl), w szczególności jeśli
pacjent ma zaburzenia czynności nerek związane z cukrzycą.
- aliskiren.

Lekarz prowadzący może monitorować czynność nerek, ciśnienie krwi oraz stężenie
elektrolitów (np. potasu) we krwi w regularnych odstępach czasu. Patrz także informacje pod
nagłówkiem „Kiedy nie przyjmować leku Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka”.
- jeśli pacjent przyjmuje digoksynę.
- jeśli w przeszłości po przyjęciu hydrochlorotiazydu u pacjenta występowały problemy
z oddychaniem lub płucami (w tym zapalenie płuc lub gromadzenie się płynu w płucach). Jeśli
po przyjęciu leku Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka u pacjenta wystąpi ciężka duszność
lub trudności z oddychaniem, należy niezwłocznie zwrócić się o pomoc medyczną.

Jeśli po przyjęciu leku Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka u pacjenta wystąpi ból brzucha,
nudności, wymioty lub biegunka, należy omówić to z lekarzem. Lekarz podejmie decyzję o dalszym
leczeniu. Nie należy samodzielnie podejmować decyzji o przerwaniu przyjmowania leku
Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka.

Należy poinformować lekarza o podejrzeniu (lub planowaniu) ciąży. Nie zaleca się stosowania leku
Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka we wczesnym okresie ciąży i nie wolno go przyjmować po
trzecim miesiącu ciąży, ponieważ stosowany w tym okresie może poważnie zaszkodzić dziecku (patrz
punkt „Ciąża”).

Leczenie hydrochlorotiazydem może prowadzić do zaburzenia równowagi elektrolitów w organizmie.
Typowe objawy zaburzenia gospodarki płynowej lub elektrolitowej obejmują suchość błony śluzowej
w jamie ustnej, osłabienie, senność, niepokój, bóle lub kurcze mięśniowe, nudności (mdłości),
wymioty, zmęczenie mięśni oraz nadmiernie przyspieszone tętno (większe niż 100 uderzeń na
minutę). W przypadku wystąpienia któregokolwiek z powyższych objawów należy poinformować
lekarza.

Należy również poinformować lekarza o wystąpieniu nadwrażliwości skóry na światło słoneczne
w postaci oparzeń słonecznych (np. zaczerwienienie, swędzenie, obrzęk, powstawanie pęcherzy)
pojawiających się szybciej niż zazwyczaj.

W przypadku planowanego zabiegu chirurgicznego lub znieczulenia należy poinformować lekarza
o przyjmowaniu leku Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka.

Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka może mniej skutecznie obniżać ciśnienie tętnicze u osób rasy
czarnej.

Dzieci i młodzież
Stosowanie leku Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka u dzieci i młodzieży w wieku do 18 lat
nie jest zalecane.

Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach stosowanych obecnie lub ostatnio a
także o lekach, które pacjent planuje przyjmować. Lekarz może zdecydować o zmianie dawki tych
leków lub o podjęciu innych środków ostrożności. W niektórych przypadkach konieczne może być
odstawienie któregoś z leków. Dotyczy to zwłaszcza jednoczesnego przyjmowania razem z lekiem
Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka poniżej wymienionych leków:
- preparaty litu, stosowane w leczeniu niektórych rodzajów depresji,
- leki, które mogą powodować obniżenie stężenia potasu we krwi (hipokaliemia), takie jak inne
leki moczopędne (tabletki odwadniające), leki przeczyszczające (np. olej rycynowy),
kortykosteroidy (np. prednizolon), ACTH (hormon adrenokortykotropowy), amfoterycyna (lek
przeciwgrzybiczy), karbenoksolon (stosowany w leczeniu owrzodzeń jamy ustnej), sól sodowa
penicyliny G (antybiotyk), kwas salicylowy oraz jego pochodne,
- jodowy środek kontrastowy stosowany do badania obrazowego,
- leki mogące podwyższać stężenie potasu we krwi, np. leki moczopędne oszczędzające potas,
suplementy potasu, zamienniki soli kuchennej zawierające potas, inhibitory ACE, cyklosporyna
(lek immunosupresyjny) i inne produkty lecznicze, takie jak heparyna sodowa (lek
przeciwzakrzepowy);

- leki, na które wpływają zmiany stężenia potasu we krwi, takie jak leki nasercowe
(np. digoksyna) lub leki stosowane w kontrolowaniu rytmu serca (np. chinidyna, disopiramid
amiodaron, sotalol); leki stosowane w leczeniu zaburzeń psychicznych (np. tiorydazyna,
chlorpromazyna, lewomepromazyna) oraz inne leki, takie jak niektóre antybiotyki
(np. sparfloksacyna, pentamidyna) lub pewne leki stosowane w terapii reakcji alergicznych
(np. terfenadyna);
- leki stosowane w cukrzycy (insulina lub leki doustne takie jak metformina);
- kolestyramina i kolestypol, leki obniżające stężenie tłuszczów we krwi;
- leki podwyższające ciśnienie krwi takie jak noradrenalina;
- leki zwiotczające mięśnie takie jak tubokuraryna;
- suplementy wapnia i (lub) suplementy witaminy D;
- leki o działaniu antycholinergicznym (stosowane w leczeniu szeregu zaburzeń, takich jak stany
skurczowe w obrębie przewodu pokarmowego, skurcze pęcherza moczowego, astma, choroba
lokomocyjna, skurcze mięśni, choroba Parkinsona, oraz wspomagająco przy znieczuleniu), takie
jak atropina i biperyden;
- amantadyna (lek stosowany w chorobie Parkinsona, a także w leczeniu lub profilaktyce
pewnych chorób wirusowych);
- inne leki stosowane w leczeniu nadciśnienia, kortykosteroidy, leki przeciwbólowe
(np. niesteroidowe leki przeciwzapalne, NLPZ), leki stosowane w leczeniu nowotworów, dny
moczanowej lub zapalenia stawów;
- jeśli pacjent przyjmuje inhibitor ACE lub aliskiren (patrz także informacje pod nagłówkiem
„Kiedy nie stosować leku Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka:” oraz „Ostrzeżenia i środki
ostrożności”);
- digoksyna.

Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka może nasilać działanie obniżające ciśnienie krwi innych leków
lub leków, które mogą wywołać zmniejszenie ciśnienia krwi (np. baklofen, amifostyna). Ponadto
niskie ciśnienie krwi mogą dodatkowo zmniejszyć: alkohol, barbiturany, narkotyki lub leki
przeciwdepresyjne. Objawem są zawroty głowy podczas wstawania. Należy skonsultować się
z lekarzem w celu ustalenia dawki innych leków przyjmowanych podczas stosowania leku
Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka.

Działanie leku Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka może być osłabione w przypadku
jednoczesnego stosowania NLPZ (niesteroidowych leków przeciwzapalnych, np. kwasu
acetylosalicylowego lub ibuprofenu).

Stosowanie leku Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka z jedzeniem i alkoholem
Lek Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka można przyjmować z pożywieniem lub niezależnie od
posiłków.
Należy unikać alkoholu do czasu rozmowy z lekarzem. Alkohol może dodatkowo obniżyć ciśnienie
krwi i (lub) nasilić ryzyko zawrotów głowy lub omdlenia.

Ciąża i karmienie piersią
Ciąża
Należy poinformować lekarza o podejrzeniu (lub planowaniu) ciąży. Zazwyczaj lekarz zaleci
zaprzestanie stosowania leku Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka przed planowaną ciążą lub
natychmiast po stwierdzeniu ciąży i zaleci inny lek zamiast leku Telmisartan/Hydrochlorothiazide
Krka. Nie zaleca się stosowania leku Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka podczas ciąży i nie wolno
go stosować po trzecim miesiącu ciąży, ponieważ może poważnie zaszkodzić dziecku, jeśli jest
stosowany po 3 miesiącu ciąży.

Karmienie piersią
Należy powiedzieć lekarzowi o karmieniu piersią lub zamiarze karmienia piersią. Lek
Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka nie jest zalecany podczas karmienia piersią. Lekarz może
wybrać inne leczenie w trakcie karmienia piersią.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn

Niektórzy pacjenci przyjmujący lek Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka mogą odczuwać zawroty
głowy, zemdleć lub mieć uczucie wirowania. W przypadku wystąpienia takich działań niepożądanych
nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn.

Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka zawiera sód
Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od
sodu”.

### 3. Jak stosować Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka?
Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić
się do lekarza lub farmaceuty.

Zalecana dawka leku Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka to jedna tabletka na dobę. Należy starać
się przyjmować tabletkę o tej samej porze każdego dnia. Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka
można przyjmować podczas posiłku lub pomiędzy posiłkami. Tabletki należy połykać w całości,
popijając wodą lub napojem bezalkoholowym. Ważne jest, aby lek Telmisartan/Hydrochlorothiazide
Krka przyjmować każdego dnia, dopóki lekarz nie zaleci inaczej.

Jeśli u pacjenta wątroba nie funkcjonuje właściwie, zwykła dawka nie powinna być większa niż 40 mg
telmisartanu na dobę.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka
Jeżeli przez pomyłkę zostanie przyjęta zbyt duża liczba tabletek, mogą pojawić się objawy takie jak
niskie ciśnienie krwi i przyspieszenie akcji serca. Zgłaszano także przypadki spowolnienia akcji serca,
zawrotów głowy, wymiotów, pogorszenia czynności nerek, w tym niewydolności nerek. Z powodu
zawartości hydrochlorotiazydu może także wystąpić wyraźnie niskie ciśnienie krwi i niskie stężenia
potasu we krwi, co może doprowadzić do nudności, senności i skurczów mięśni, i (lub) nieregularne
bicie serca związane z jednoczesnym stosowaniem leków takich jak glikozydy naparstnicy lub
niektóre leki antyarytmiczne. Należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą albo
z najbliższym szpitalnym oddziałem doraźnej pomocy medycznej.

Pominięcie zastosowania leku Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka
Jeśli pacjent zapomni przyjąć dawkę leku, powinien zażyć go niezwłocznie po przypomnieniu sobie,
tego samego dnia. Jeżeli tabletka nie zostanie przyjęta jednego dnia, należy przyjąć zwykle stosowaną
dawkę następnego dnia. Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku, należy zwrócić
się do lekarza lub farmaceuty.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, ten lek może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.
Niektóre działania niepożądane mogą być ciężkie i wymagają natychmiastowej pomocy
medycznej:

Jeżeli wystąpi którykolwiek z następujących objawów należy natychmiast skontaktować się z
lekarzem:
Posocznica* (często nazywana zatruciem krwi, będąca ciężkim zakażeniem, z reakcją zapalną całego
organizmu), nagły obrzęk skóry i błon śluzowych (obrzęk naczynioruchowy, w tym zakończony
zgonem); tworzenie się pęcherzy i złuszczanie się zewnętrznej warstwy skóry (toksyczne martwicze
oddzielanie się naskórka). Powyższe działania niepożądane występują rzadko (mogą wystąpić u nie
więcej niż 1 na 1000 pacjentów) albo bardzo rzadko (w przypadku toksycznego martwiczego
oddzielania się naskórka mogą wystąpić do 1 na 10 000 pacjentów), ale są niezwykle ciężkie.

W takim przypadku należy przerwać przyjmowanie leku i natychmiast skontaktować się z lekarzem.
Jeśli powyższe objawy nie są leczone, mogą zakończyć się zgonem. U pacjentów przyjmujących
telmisartan obserwowano zwiększoną częstość występowania posocznicy, nie można więc wykluczyć
jej wystąpienia podczas terapii lekiem Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka.

Możliwe działania niepożądane leku Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka:

Częste działania niepożądane (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 pacjentów):
Zawroty głowy

Niezbyt częste działania niepożądane (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 100 pacjentów):
Zmniejszenie stężenia potasu we krwi, lęk, omdlenia, uczucie mrowienia i drętwienia (parestezje),
uczucie wirowania (zwroty głowy), przyspieszone tętno, zaburzenia rytmu serca, niskie ciśnienie
tętnicze krwi, nagłe obniżenie ciśnienia tętniczego krwi podczas wstawania, skrócenie oddechu
(duszność), biegunka, suchość błon śluzowych w jamie ustnej, wzdęcia, ból pleców, kurcze mięśni,
ból mięśni, zaburzenia erekcji (niezdolność do uzyskania lub utrzymania erekcji), ból w klatce
piersiowej, zwiększone stężenie kwasu moczowego we krwi.

Rzadkie działania niepożądane (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 1000 pacjentów):
Zapalenie płuc (zapalenie oskrzeli), ból gardła, zapalenie zatok, zwiększenie stężenia kwasu
moczowego, małe stężenie sodu, uczucie smutku (depresja), trudności w zasypianiu (bezsenność),
zaburzenia snu, zaburzenia widzenia, niewyraźne widzenie, trudności w oddychaniu, ból brzucha,
zaparcia, wzdęcia (niestrawność), nudności (wymioty), zapalenie błony śluzowej żołądka,
nieprawidłowa czynność wątroby (występuje częściej u pacjentów pochodzenia japońskiego),
zaczerwienienie skóry (rumień), reakcje alergiczne, takie jak świąd lub wysypka, zwiększona
potliwość, pokrzywka, ból stawów i ból kończyn (ból nóg), skurcze mięśni, aktywacja lub zaostrzenie
tocznia rumieniowatego układowego (choroba, w której organizm jest atakowany przez własny system
odpornościowy, co powoduje ból stawów, wysypki skórne i gorączkę), objawy grypopodobne, ból,
zwiększone stężenie kreatyniny, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych lub fosfokinazy
kreatynowej we krwi.

Działania niepożądane zgłaszane dla jednego ze składników mogą wystąpić również podczas terapii
lekiem Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka, nawet jeśli nie stwierdzono ich podczas badań
klinicznych leku.

Telmisartan
U pacjentów przyjmujących wyłącznie telmisartan, obserwowano ponadto następujące działania
niepożądane:

Niezbyt częste działania niepożądane (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 100 pacjentów):
Mała liczba płytek krwi (małopłytkowość), zwiększenie liczby niektórych krwinek białych
(eozynofilia), ciężka reakcja alergiczna (np. nadwrażliwość, reakcja anafilaktyczna), małe stężenie
glukozy we krwi (u pacjentów z cukrzycą), senność, nieżyt żołądka, wyprysk (zaburzenie skóry),
wysypka polekowa, toksyczna wysypka skórna, ból ścięgien (objawy imitujące zapalenie ścięgien)
zmniejszone stężenie hemoglobiny (białka krwi).

Rzadkie działania niepożądane (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 1000 pacjentów):
Mała liczba płytek krwi (małopłytkowość), zwiększenie liczby niektórych krwinek białych
(eozynofilia), ciężka reakcja alergiczna (np. nadwrażliwość, reakcja anafilaktyczna), małe stężenie
glukozy we krwi (u pacjentów z cukrzycą), senność, nieżyt żołądka, wyprysk (zaburzenie skóry),
wysypka polekowa, toksyczna wysypka skórna, ból ścięgien (objawy imitujące zapalenie ścięgien)
zmniejszone stężenie hemoglobiny (białka krwi).

Bardzo rzadkie działania niepożądane (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 000 pacjentów):
Postępujące włóknienie tkanki płucnej (śródmiąższowa choroba płuc)**

Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):

Obrzęk naczynioruchowy jelit: po zastosowaniu podobnych produktów występował obrzęk w jelicie
z takimi objawami jak ból brzucha, nudności, wymioty i biegunka.

*Zjawisko to może być przypadkowe lub związane z mechanizmem, który nie został jeszcze poznany.

**Zgłaszano przypadki śródmiąższowej choroby płuc pozostające w związku czasowym z
przyjmowaniem telmisartanu. Nie ustalono jednak związku przyczynowego.

Hydrochlorotiazyd
U pacjentów przyjmujących wyłącznie hydrochlorotiazyd obserwowano ponadto następujące działania
niepożądane:

Bardzo częste działania niepożądane (mogą wystąpić u więcej niż 1 na 10 pacjentów):
Podwyższone stężenie tłuszczów we krwi.

Częste działania niepożądane (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 pacjentów):
Nudności (mdłości), niski poziom magnezu we krwi, zmniejszony apetyt.

Niezbyt częste działania niepożądane (mogą wystąpić do 1 na 100 pacjentów):
Ostra niewydolność nerek.

Rzadkie działania niepożądane (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 1000 pacjentów):
Mała liczba płytek krwi (małopłytkowość), przez co wzrasta ryzyko wystąpienia krwawień lub
siniaków (niewielkie, fioletowo-czerwone zmiany na skórze lub w innych tkankach, spowodowane
przez krwawienie), duże stężenie wapnia we krwi, duże stężenie cukru we krwi, ból głowy,
dyskomfort w jamie brzusznej, zażółcenie skóry lub oczu (żółtaczka), nadmiar substancji żółciowych
we krwi (zastój żółci), reakcje nadwrażliwości na światło, niekontrolowane stężenie glukozy we krwi
u pacjentów z rozpoznaną cukrzycą, obecność cukrów w moczu (glukozuria).

Bardzo rzadkie działania niepożądane (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 000 pacjentów):
Nieprawidłowy rozpad czerwonych krwinek (niedokrwistość hemolityczna), niezdolność szpiku
kostnego do prawidłowego funkcjonowania, zmniejszenie liczby białych krwinek (leukopenia,
agranulocytoza), ciężkie reakcje alergiczne (np. nadwrażliwość), wzrost pH ze względu na małe
stężenie chlorków we krwi (zaburzenie równowagi kwasowo-zasadowej, alkaloza hipochloremiczna),
ostra niewydolność oddechowa (objawy obejmują ciężką duszność, gorączkę, osłabienie i splątanie),
zapalenie trzustki, zespół toczniopodobny (choroba naśladująca toczeń rumieniowaty układowy, w
którym organizm jest atakowany przez własny układ odpornościowy), zapalenie naczyń krwionośnych
(martwicze zapalenie naczyń).

Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):
Zapalenie ślinianek, nowotwory złośliwe skóry i warg (nieczerniakowe nowotwory złośliwe skóry),
zmniejszenie liczby krwinek (niedokrwistość aplastyczna), ograniczenie widzenia i ból oczu
(prawdopodobnie objawy gromadzenia się płynu w unaczynionej błonie otaczającej oko —
nadmiernego nagromadzenia płynu między naczyniówką a twardówką — lub ostrej jaskry
z zamkniętym kątem przesączania), zaburzenia skóry, takie jak zapalenie naczyń krwionośnych
w skórze, zwiększona wrażliwość na światło słoneczne, wysypka, zaczerwienienie skóry,
powstawanie pęcherzy na wargach, oczach i ustach, łuszczenie się skóry, gorączka (możliwe objawy
rumienia wielopostaciowego), osłabienie, zaburzenia czynności nerek.

W odosobnionych przypadkach występowały niskie stężenia sodu, którym towarzyszyły objawy
dotyczące mózgu lub nerwów (nudności, postępująca dezorientacja, brak zainteresowań lub energii).

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać
bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych
Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych:

Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka?
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku lub blistrze po
skrócie EXP. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Brak specjalnych zaleceń dotyczących temperatury przechowywania leku.
Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem i wilgocią. Tabletkę leku
Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka należy wyjąć ze szczelnego blistra bezpośrednio przed
zażyciem.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka
- Substancjami czynnymi leku są telmisartan i hydrochlorotiazyd.
Każda tabletka zawiera 80 mg telmisartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu.
- Pozostałe składniki to: powidon K30, sodu wodorotlenek, mannitol, celuloza mikrokrystaliczna,
meglumina, kroskarmeloza sodowa, sodu stearylofumaran, krzemionka koloidalna bezwodna,
żelaza tlenek czerwony (E 172), żelaza tlenek żółty (E 172). Patrz punkt 2
„Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka zawiera sód”.

Jak wygląda lek Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka i co zawiera opakowanie
Jasnopomarańczowe, nakrapiane, owalne, obustronnie wypukłe tabletki, z oznaczeniem L2 po jednej
stronie, wymiary tabletki: długość około 17 mm.

Opakowania: 10, 14, 28, 30, 56, 60, 84, 90 i 98 tabletek w blistrach, w pudełku tekturowym.

Podmiot odpowiedzialny
KRKA, d.d., Novo mesto, Šmarješka cesta 6, 8501 Novo mesto, Słowenia

Wytwórca
KRKA, d.d., Novo mesto, Šmarješka cesta 6, 8501 Novo mesto, Słowenia
KRKA-POLSKA Sp. z o.o., ul. Równoległa 5, 02-235 Warszawa, Polska
TAD Pharma GmbH, Heinz-Lohmann-Straße 5, 27472 Cuxhaven, Niemcy

Ten lek jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego Obszaru
Gospodarczego pod następującymi nazwami:
Dania Telmisartan/hydrochlorthiazid Krka
Estonia, Łotwa, Litwa, Węgry Telmisartan/Hydrochlorothiazide TAD
Polska, Słowacja Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka

Data ostatniej aktualizacji ulotki: 24.07.2025

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka, 80 mg + 12,5 mg, tabletki

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka zawiera 80 mg telmisartanu (Telmisartanum) i 12,5 mg hydrochlorotiazydu
(Hydrochlorothiazidum).

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka.

Jasnopomarańczowe, nakrapiane, owalne, obustronnie wypukłe tabletki, z oznaczeniem L2 po jednej
stronie, wymiary tabletki: długość około 17 mm.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Leczenie samoistnego nadciśnienia tętniczego.

Złożony produkt leczniczy Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka (zawierający telmisartan w dawce
80 mg i hydrochlorotiazyd w dawce 12,5 mg) jest wskazany do stosowania u osób dorosłych, u
których ciśnienie tętnicze nie jest kontrolowane w sposób wystarczający po zastosowaniu samego
telmisartanu.

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie
Złożony produkt leczniczy powinien być stosowany u pacjentów, u których nadciśnienie nie jest
dostatecznie kontrolowane samym telmisartanem. Zaleca się indywidualne dostosowanie dawki
każdego ze składników produktu, przed zastosowaniem ustalonej dawki produktu złożonego. Jeśli
uzna się to za klinicznie odpowiednie, może być rozważona bezpośrednia zmiana z monoterapii na
terapię skojarzoną.

- Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka 40 mg+12,5 mg może być podawany raz na dobę
pacjentom, u których ciśnienie tętnicze nie jest odpowiednio kontrolowane po zastosowaniu
telmisartanu w dawce 40 mg.
- Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka 80 mg+12,5 mg może być podawany raz na dobę
pacjentom, u których ciśnienie tętnicze nie jest odpowiednio kontrolowane po zastosowaniu
telmisartanu w dawce 80 mg.

Pacjenci w podeszłym wieku
Nie ma konieczności dostosowania dawkowania u osób w podeszłym wieku.

Zaburzenia czynności nerek

Doświadczenie u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek jest
niewielkie, ale nie wskazuje ono na niekorzystny wpływ na nerki i dostosowanie dawki nie jest
uważane za konieczne. Zaleca się okresowe monitorowanie czynności nerek (patrz punkt 4.4). Ze
względu na zawartość hydrochlorotiazydu złożony produkt leczniczy o ustalonej dawce jest
przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny
< 30 mL/min) (patrz punkt 4.3).
Telmisartan nie jest usuwany z krwi przez hemofiltrację i nie podlega dializie.

Zaburzenia czynności wątroby
U pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby produkt leczniczy
Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka należy podawać z zachowaniem ostrożności. Nie należy
przekraczać dawki telmisartanu 40 mg raz na dobę. Złożony produkt leczniczy jest przeciwwskazany
do stosowania u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby. U pacjentów z zaburzeniami
czynności wątroby tiazydy powinny być stosowane z ostrożnością (patrz punkt 4.4).

Dzieci i młodzież
Nie określono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności produktu leczniczego
Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka u pacjentów w wieku poniżej 18 lat. Nie zaleca się stosowania
produktu leczniczego Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka u dzieci i młodzieży.

Sposób podawania
Tabletki produktu leczniczego Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka należy przyjmować doustnie raz
na dobę, połykając w całości i popijając płynem. Produkt leczniczy Telmisartan/Hydrochlorothiazide
Krka można przyjmować niezależnie od posiłków.

Środki ostrożności, które należy podjąć przed użyciem lub podaniem produktu leczniczego.

Produkt leczniczy Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka należy przechowywać w szczelnym blistrze
ze względu na higroskopijne właściwości tabletek. Tabletkę należy wyjąć z blistra tuż przed zażyciem
(patrz punkt 6.6).

#### 4.3 Przeciwwskazania

- Nadwrażliwość na którąkolwiek substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą
wymienioną w punkcie 6.1.
- Nadwrażliwość na inne pochodne sulfonamidowe (hydrochlorotiazyd jest pochodną
sulfonamidową).
- Drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6).
- Zastój żółci i niedrożność dróg żółciowych.
- Ciężka niewydolność wątroby.
- Ciężka niewydolność nerek (klirens kreatyniny < 30 mL/min).
- Oporna na leczenie hipokaliemia, hiperkalcemia.

Jednoczesne stosowanie telmisartanu z hydrochlorotiazydem z produktami zawierającymi aliskiren
jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek (współczynnik
filtracji kłębuszkowej, GFR< 60 mL/min/1,73 m2) (patrz punkty 4.5 i 5.1).

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Ciąża
Nie należy rozpoczynać leczenia blokerami receptora angiotensyny II u pacjentek w ciąży. O ile
kontynuacja leczenia za pomocą blokera receptora angiotensyny II nie jest niezbędna, u pacjentek
planujących ciążę należy zastosować leki przeciwnadciśnieniowe, które mają ustalony profil
bezpieczeństwa stosowania w ciąży. Po stwierdzeniu ciąży leczenie blokerami receptora
angiotensyny II należy natychmiast przerwać i w razie potrzeby rozpocząć inne leczenie (patrz
punkty 4.3 i 4.6).

Zaburzenia czynności wątroby
Ponieważ telmisartan jest eliminowany z żółcią, telmisartanu z hydrochlorotiazydem nie wolno
stosować u pacjentów z zastojem żółci, niedrożnością dróg żółciowych lub ciężką niewydolnością
wątroby (patrz punkt 4.3). U tych pacjentów można spodziewać się zmniejszonego klirensu
wątrobowego telmisartanu.

Ponadto, należy zachować ostrożność w przypadku podawania telmisartanu z hydrochlorotiazydem
pacjentom z zaburzeniem czynności wątroby lub z postępującą chorobą wątroby, ponieważ nieznaczne
zmiany równowagi wodno-elektrolitowej mogą przyśpieszyć wystąpienie śpiączki wątrobowej. Brak
danych klinicznych dotyczących stosowania telmisartanu z hydrochlorotiazydem u pacjentów z
zaburzeniem czynności wątroby.

Nadciśnienie naczyniowo-nerkowe
Stwierdzono zwiększone ryzyko ciężkiego niedociśnienia tętniczego i niewydolności nerek podczas
podawania leków wpływających na układ renina-angiotensyna-aldosteron pacjentom z obustronnym
zwężeniem tętnic nerkowych lub ze zwężeniem tętnicy nerkowej jednej czynnej nerki.

Zaburzenia czynności nerek i stan po przeszczepieniu nerki
Telmisartanu z hydrochlorotiazydem nie wolno stosować u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek
(klirens kreatyniny < 30 mL/min) (patrz punkt 4.3). Brak doświadczenia odnośnie stosowania
telmisartanu z hydrochlorotiazydem u pacjentów po niedawno przebytym przeszczepieniu nerki.
Istnieją niewielkie doświadczenia w stosowaniu telmisartanu z hydrochlorotiazydem u pacjentów z
łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek, w związku z tym zaleca się
monitorowanie stężenia potasu, kreatyniny i kwasu moczowego w surowicy krwi. U pacjentów z
zaburzeniami czynności nerek może wystąpić azotemia związana z podawanym diuretykiem
tiazydowym.
Telmisartan nie jest usuwany z krwi przez hemofiltrację i nie podlega dializie.

Pacjenci ze zmniejszoną objętością wewnątrznaczyniową i (lub) zmniejszonym stężeniem sodu
Objawowe niedociśnienie tętnicze, szczególnie po pierwszej dawce, może wystąpić u pacjentów ze
zmniejszoną objętością wewnątrznaczyniową i (lub) zmniejszonym stężeniem sodu w wyniku
intensywnego leczenia moczopędnego i (lub) ograniczenia spożycia soli, biegunki lub wymiotów.
Zaburzenia te, w szczególności zmniejszenie objętości wewnątrznaczyniowej i (lub) zmniejszenie
stężenia sodu, powinny zostać wyrównane przed podaniem produktu leczniczego
Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka.
W przypadku stosowania hydrochlorotiazydu obserwowano izolowane przypadki hiponatremii z
towarzyszącymi objawami neurologicznymi (nudności, postępująca dezorientacja, apatia).

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) (ang. Renin-AngiotensinAldosterone-system, RAAS)
Istnieją dowody, iż jednoczesne stosowanie inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE) (ang.
Angiotensin Converting Enzyme Inhibitors, ACEi), blokerów receptora angiotensyny II (ang.
Angiotensin Receptor Blockers, ARB) lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii
oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). W związku z tym nie zaleca się
podwójnego blokowania układu RAA poprzez jednoczesne zastosowanie inhibitorów ACE, blokerów
receptora angiotensyny II lub aliskirenu (patrz punkty 4.5 i 5.1).
Jeśli zastosowanie podwójnej blokady układu RAA jest absolutnie konieczne, powinno być
prowadzone wyłącznie pod nadzorem specjalisty, a parametry życiowe pacjenta, takie jak: czynność
nerek, stężenie elektrolitów oraz ciśnienie krwi powinny być ściśle monitorowane.
U pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE oraz
blokerów receptora angiotensyny II.

Inne stany związane z pobudzeniem układu renina-angiotensyna-aldosteron
U pacjentów, u których napięcie naczyniowe i czynność nerek zależą głównie od aktywności układu
renina-angiotensyna-aldosteron (np. pacjenci z ciężką zastoinową niewydolnością serca lub w

przebiegu chorób nerek, w tym ze zwężeniem tętnicy nerkowej) podawanie leków wpływających na
ten układ było związane z gwałtownym obniżeniem ciśnienia krwi, hiperazotemią, oligurią oraz
rzadko, z ostrą niewydolnością nerek (patrz punkt 4.8).

Pierwotny hiperaldosteronizm
Pacjenci z pierwotnym hiperaldosteronizmem przeważnie nie odpowiadają na leczenie lekami
przeciwnadciśnieniowymi działającymi poprzez hamowanie układu renina-angiotensyna. Tak więc
stosowanie telmisartanu z hydrochlorotiazydem w tych przypadkach nie jest zalecane.

Zwężenie zastawki aortalnej i dwudzielnej, przerostowa kardiomiopatia zawężająca
Podobnie jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia krwionośne, należy zachować
szczególną ostrożność u pacjentów ze zwężeniem zastawki aortalnej lub dwudzielnej, lub przerostową
kardiomiopatią zawężającą.

Wpływ na metabolizm i układ dokrewny
Leczenie tiazydem może zaburzać tolerancję glukozy. U pacjentów z cukrzycą przyjmujących insulinę
lub doustny lek przeciwcukrzycowy oraz telmisartan może wystąpić hipoglikemia. Dlatego u tych
pacjentów należy monitorować stężenie glukozy; konieczna może być również modyfikacja dawki
insuliny lub doustnych leków przeciwcukrzycowych. Cukrzyca utajona może się ujawnić w trakcie
leczenia tiazydem.

Leczenie diuretykami powoduje zwiększenie stężenia cholesterolu i triglicerydów, jednak po dawce
12,5 mg zawartej w produkcie leczniczym nie odnotowano żadnego lub niewielki wpływ na ich
stężenie. U niektórych pacjentów przyjmujących tiazyd może wystąpić hiperurykemia lub napad dny
moczanowej.

Zaburzenia równowagi elektrolitowej
Tak jak w przypadku wszystkich pacjentów przyjmujących diuretyki, okresowe monitorowanie
stężenia elektrolitów w osoczu powinno być wykonywane w odpowiednich odstępach czasu. Tiazydy,
w tym hydrochlorotiazyd, mogą powodować zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej (w tym
hipokaliemię, hiponatremię i alkalozę hipochloremiczną). Objawami ostrzegającymi o zaburzeniach
równowagi wodno-elektrolitowej są suchość błony śluzowej jamy ustnej, wzmożone pragnienie,
astenia, letarg, senność, niepokój, bóle mięśniowe, skurcze, męczliwość mięśni, obniżone ciśnienie
tętnicze, oliguria, tachykardia, zaburzenia dotyczące układu pokarmowego takie jak nudności i
wymioty (patrz punkt 4.8).

- Hipokaliemia
Chociaż w przypadku stosowania diuretyków tiazydowych może dojść do hipokaliemii, jednoczesna
terapia telmisartanem może zmniejszyć hipokaliemię wywołaną przez diuretyki. Ryzyko hipokaliemii
jest większe u pacjentów z marskością wątroby, u pacjentów, u których dochodzi do szybkiej diurezy
lub u pacjentów, którzy przyjmują doustnie nieodpowiednią ilość elektrolitów lub są leczeni
jednocześnie kortykosteroidami lub hormonem adrenokortykotropowym (ACTH) (patrz punkt 4.5).

- Hiperkaliemia
Z drugiej strony, z powodu antagonistycznego działania telmisartanu, składnika produktu leczniczego,
na receptor angiotensyny II (AT1) może wystąpić hiperkaliemia. Pomimo faktu, że nie odnotowano
klinicznie znamiennych przypadków wystąpienia hiperkaliemii związanej ze stosowaniem
telmisartanu z hydrochlorotiazydem, czynniki ryzyka związane z jej wystąpieniem obejmują
niewydolność nerek i (lub) niewydolność serca oraz cukrzycę. Diuretyki oszczędzające potas,
suplementy potasu lub sole zawierające potas, powinny być stosowane z dużą ostrożnością podczas
terapii telmisartanem z hydrochlorotiazydem (patrz punkt 4.5).

- Alkaloza hipochloremiczna
Niedobór chlorków na ogół jest umiarkowany i nie wymaga leczenia.

- Hiperkalcemia

Tiazydy mogą zmniejszać wydalanie wapnia z moczem, co może spowodować przejściowe i
niewielkie zwiększenie stężenia wapnia w surowicy, przy braku innych, znanych zaburzeń
metabolizmu wapnia. Znaczna hiperkalcemia może być objawem utajonej nadczynności przytarczyc.
Tiazydy powinny zostać odstawione przed przeprowadzeniem badań czynnościowych przytarczyc.

- Hipomagnezemia
Wykazano, że tiazydy zwiększają wydalanie magnezu z moczem, co może doprowadzić do
hipomagnezemii (patrz punkt 4.5).

Sód
Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, to znaczy produkt
leczniczy uznaje się za „wolny od sodu”.

Różnice etniczne
Podobnie jak w przypadku innych blokerów receptora angiotensyny II, telmisartan jest wyraźnie mniej
skuteczny w leczeniu nadciśnienia u osób rasy czarnej, prawdopodobnie z powodu częstszego
występowania zmniejszonego stężenia reniny w populacji pacjentów rasy czarnej z nadciśnieniem.

Choroba niedokrwienna serca
Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwnadciśnieniowych, nadmierne obniżenie ciśnienia
krwi u pacjentów z kardiopatią niedokrwienną lub z chorobą niedokrwienną serca może spowodować
zawał serca lub udar mózgu.

Informacje ogólne
Reakcje nadwrażliwości na hydrochlorotiazyd mogą wystąpić u pacjentów z alergią lub bez alergii czy
astmy oskrzelowej w wywiadzie, jednakże takie epizody są bardziej prawdopodobne u pacjentów z
obciążonym wywiadem. Istnieją doniesienia o zaostrzeniu lub aktywacji tocznia rumieniowatego
układowego po przyjęciu diuretyków tiazydowych, w tym hydrochlorotiazydu.
W związku ze stosowaniem tiazydowych leków moczopędnych opisywano przypadki reakcji
nadwrażliwości na światło (patrz punkt 4.8). W przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości
podczas leczenia, zaleca się przerwanie podawania leku. Jeśli ponowne rozpoczęcie podawania leku
wydaje się być konieczne, zaleca się osłanianie ciała przed światłem słonecznym lub sztucznym
promieniowaniem UVA.

Nadmierne nagromadzenie płynu między naczyniówką a twardówką, ostra krótkowzroczność i jaskra
z zamkniętym kątem przesączania
Hydrochlorotiazyd, będący sulfonamidem, może powodować reakcję idiosynkratyczną wywołującą
nadmierne nagromadzenie płynu między naczyniówką a twardówką z ograniczeniem pola widzenia,
ostrą przejściową krótkowzroczność i ostrą jaskrę zamkniętego kąta. Objawy obejmują nagłe
zmniejszenie ostrości widzenia lub ból oczu, które zwykle występują w ciągu kilku godzin lub tygodni
od rozpoczęcia terapii lekiem. Nieleczona ostra jaskra z zamkniętym kątem przesączania może
prowadzić do trwałej utraty wzroku. Leczenie w pierwszej kolejności polega na jak najszybszym
przerwaniu stosowania hydrochlorotiazydu. W przypadku, gdy nie udaje się opanować ciśnienia
wewnątrzgałkowego, należy rozważyć niezwłoczne podjęcie leczenia chirurgicznego lub
zachowawczego. Do czynników ryzyka rozwoju ostrej jaskry z zamkniętym kątem przesączania może
należeć uczulenie na sulfonamidy lub penicylinę w wywiadzie.

Nieczerniakowe nowotwory złośliwe skóry
W dwóch badaniach epidemiologicznych z wykorzystaniem danych z duńskiego krajowego rejestru
nowotworów złośliwych stwierdzono zwiększenie ryzyka nieczerniakowych nowotworów złośliwych
skóry (NMSC, ang. non-melanoma skin cancer) [raka podstawnokomórkowego (BCC, ang. basal cell
carcinoma) i raka kolczystokomórkowego (SCC, ang. squamous cell carcinoma)] w warunkach
zwiększającego się łącznego narażenia organizmu na hydrochlorotiazyd (HCTZ) (patrz punkt 4.8). W
mechanizmie rozwoju NMCS mogą odgrywać rolę właściwości fotouczulające hydrochlorotiazydu.

Pacjentów przyjmujących hydrochlorotiazyd należy poinformować o ryzyku NMSC i zalecić
regularne sprawdzanie, czy na skórze nie pojawiły się nowe zmiany, i szybki kontakt z lekarzem w

przypadku stwierdzenia jakichkolwiek podejrzanych zmian skórnych. Pacjentom należy zalecić
podejmowanie możliwych działań zapobiegawczych w celu minimalizacji ryzyka rozwoju
nowotworów złośliwych skóry, jak ograniczanie narażania się na działanie światła słonecznego i
promieniowania UV, a jeśli to niemożliwe - odpowiednią ochronę. Niepokojące zmiany skórne należy
niezwłocznie badać z możliwością wykonania biopsji z oceną histologiczną. U osób, u których w
przeszłości występowały NMSC, może być konieczne ponowne rozważenie stosowania
hydrochlorotiazydu (patrz również punkt 4.8).

Ostra toksyczność na układ oddechowy
Po przyjęciu hydrochlorotiazydu notowano bardzo rzadko poważne przypadki ostrej toksyczności na
układ oddechowy, w tym zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS, ang. acute respiratory
distress syndrome). Obrzęk płuc zwykle rozwija się w ciągu kilku minut do kilku godzin po przyjęciu
hydrochlorotiazydu. Początkowo objawy obejmują duszność, gorączkę, osłabioną czynność płuc i
niedociśnienie tętnicze. Jeśli podejrzewa się rozpoznanie ARDS, należy odstawić
Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka i zastosować odpowiednie leczenie. Hydrochlorotiazydu nie
należy podawać pacjentom, u których wcześniej po przyjęciu hydrochlorotiazydu wystąpił ARDS.

Obrzęk naczynioruchowy jelit
U pacjentów leczonych antagonistami receptora angiotensyny II notowano występowanie obrzęku
naczynioruchowego jelit (patrz punkt 4.8). U tych pacjentów występowały ból brzucha, nudności,
wymioty i biegunka. Objawy ustąpiły po przerwaniu leczenia antagonistami receptora angiotensyny II.
Jeśli u pacjenta zostanie rozpoznany obrzęk naczynioruchowy jelit, należy przerwać stosowanie
telmisartanu i rozpocząć odpowiednią obserwację do czasu całkowitego ustąpienia objawów.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Lit
Obserwowano przemijające zwiększenie stężenia litu w surowicy i zwiększenie jego toksyczności w
przypadku jednoczesnego z inhibitorami konwertazy angiotensyny. Rzadko zanotowano takie
przypadki podczas stosowania litu z blokerami receptora angiotensyny II (w tym telmisartan z
hydrochlorotiazydem). Nie jest zalecane jednoczesne stosowanie litu i telmisartanu z
hydrochlorotiazydem (patrz punkt 4.4). Jeśli równoczesne stosowanie tych leków jest konieczne,
należy kontrolować stężenie litu w surowicy.

Produkty lecznicze, które mogą spowodować utratę potasu i hipokaliemię (np. inne diuretyki
kaliuretyczne, środki przeczyszczające, kortykosteroidy, ACTH, amfoterycyna, karbenoksolon, sól
sodowa penicyliny G, kwas salicylowy i jego pochodne)
Jeżeli istnieje konieczność stosowania tych substancji jednocześnie z produktem leczniczym
zawierającym hydrochlorotiazyd i telmisartan, zaleca się monitorowanie stężenia potasu w osoczu.
Mogą one nasilić działanie hydrochlorotiazydu na stężenie potasu w surowicy (patrz punkt 4.4).

Jodowe środki kontrastowe
W przypadku odwodnienia spowodowanego stosowaniem diuretyków istnieje zwiększone ryzyko
ostrej czynnościowej niewydolności nerek, zwłaszcza w trakcie stosowania dużych dawek jodowych
środków kontrastowych. Wymagane jest nawodnienie przed podaniem środka jodowego.

Produkty lecznicze, które mogą spowodować zwiększenie stężenia potasu lub wywołać hiperkaliemię
(np. inhibitory ACE, diuretyki oszczędzające potas, suplementy potasu, sole zawierające potas,
cyklosporyna lub inne produkty lecznicze takie jak sól sodowa heparyny): jeżeli istnieje konieczność
stosowania tych substancji jednocześnie z produktem zawierającym hydrochlorotiazyd i telmisartan,
zaleca się monitorowanie stężenia potasu w osoczu. Jak wynika z doświadczenia w stosowaniu innych
produktów leczniczych, które wpływają na układ renina-angiotensyna, jednoczesne stosowanie
powyższych produktów leczniczych może prowadzić do zwiększenia stężenia potasu w surowicy i w
związku z tym nie jest zalecane (patrz punkt 4.4).

Produkty lecznicze, na które wpływają zaburzenia stężenia potasu w surowicy

Należy okresowo monitorować stężenie potasu w surowicy oraz EKG w czasie stosowania
telmisartanu z hydrochlorotiazydem jednocześnie: z produktami leczniczymi, na których działanie
wpływają zmiany stężenia potasu (np. glikozydy naparstnicy, leki przeciwarytmiczne); z lekami
mogącymi wywołać „torsades de pointes” (w tym niektóre leki przeciwarytmiczne), dla których
hipokaliemia jest czynnikiem predysponującym, takimi jak:
- leki przeciwarytmiczne klasy Ia (np. chinidyna, hydrochinidyna, dyzopiramid);
- leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetilid, ibutilid);
- niektóre leki przeciwpsychotyczne: (np. tiorydazyna, chlorpromazyna, lewomepromazyna,
trifluperazyna, cyjamemazyna, sulpiryd, sultopryd, amisulpryd, tiapryd, pimozyd, haloperydol,
droperydol);
- inne leki: (np. beprydyl, cyzapryd, difemanil, erytromycyna iv., halofantryna, mizolastyna,
pentamidyna, sparfloksacyna, terfenadyna, winkamina iv.).

Glikozydy naparstnicy
Wywołana tiazydami hipokaliemia lub hipomagnezemia sprzyja powstawaniu arytmii wywołanej
glikozydami naparstnicy (patrz punkt 4.4).

Digoksyna
Obserwowano wzrost mediany maksymalnego stężenia digoksyny w osoczu (49%) i stężenia
minimalnego (20%), gdy telmisartan podawano jednocześnie z digoksyną. Podczas rozpoczynania,
dostosowywania dawki i kończenia leczenia telmisartanem należy monitorować stężenie digoksyny w
celu utrzymania w zakresie terapeutycznym.

Inne leki przeciwnadciśnieniowe
Telmisartan może nasilać działanie hipotensyjne innych leków przeciwnadciśnieniowych.

Dane badania klinicznego wykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron
(RAA) w wyniku jednoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, blokerów receptora angiotensyny II
lub aliskirenu jest związana z większą częstością występowania zdarzeń niepożądanych, takich jak:
niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek) w
porównaniu z zastosowaniem leku z grupy antagonistów układu RAA w monoterapii (patrz
punkty 4.3, 4.4 i 5.1).

Przeciwcukrzycowe produkty lecznicze (leki doustne i insulina)
Może być konieczne dostosowanie dawki przeciwcukrzycowych produktów leczniczych (patrz
punkt 4.4).

Metformina
Metformina powinna być ostrożnie stosowana: istnieje ryzyko kwasicy mleczanowej z powodu
potencjalnej niewydolności nerek wywołanej przez hydrochlorotiazyd.

Kolestyramina i kolestypol (żywice)
Wchłanianie hydrochlorotiazydu jest zaburzone w obecności żywic wymieniających aniony.

Niesteroidowe leki przeciwzapalne
NLPZ (tj. kwas acetylosalicylowy w dawkach o działaniu przeciwzapalnym, inhibitory COX-2 i
nieselektywne NLPZ) mogą zmniejszać działanie diuretyczne, natriuretyczne i przeciwnadciśnieniowe
diuretyków tiazydowych i blokerów receptora angiotensymy II. U niektórych pacjentów z zaburzoną
czynnością nerek (np. pacjenci odwodnieni lub pacjenci w podeszłym wieku z zaburzeniami
czynności nerek) jednoczesne podanie blokerów receptora angiotensyny II i środków hamujących
cyklooksygenazę może powodować dalsze zaburzenie czynności nerek, w tym ostrą niewydolność
nerek, która jest zwykle stanem odwracalnym. Dlatego takie skojarzenie leków powinno być
stosowane z dużą ostrożnością, szczególnie u osób w podeszłym wieku. Pacjenci powinni być
odpowiednio nawodnieni, należy również rozważyć konieczność monitorowania czynności nerek po
rozpoczęciu terapii towarzyszącej, a później okresowo.

W jednym badaniu jednoczesne podawanie telmisartanu i ramiprylu spowodowało 2,5-krotne
zwiększenie AUC0-24 i Cmax ramiprylu i ramiprylatu. Znaczenie kliniczne tej obserwacji jest nieznane.

Aminy presyjne (np. noradrenalina)
Ich działanie może być osłabione.

Niedepolaryzujące środki zwiotczające mięśnie szkieletowe (np. tubokuraryna)
Działanie niedepolaryzujących środków zwiotczających mięśnie szkieletowe może być nasilone przez
hydrochlorotiazyd.

Produkty lecznicze stosowane w dnie (np. probenecyd, sulfinpyrazon i allopurynol)
Może okazać się konieczna zmiana dawki produktów leczniczych zwiększających wydalanie kwasu
moczowego z moczem, ponieważ hydrochlorotiazyd może zwiększyć stężenie kwasu moczowego w
surowicy.
Może okazać się konieczne zwiększenie dawki probenecydu lub sulfinpyrazonu. Jednoczesne
podawanie tiazydu może zwiększyć częstość występowania reakcji nadwrażliwości na allopurynol.

Sole wapnia
Diuretyki tiazydowe mogą zwiększyć stężenie wapnia w surowicy w związku z jego zmniejszonym
wydalaniem. Jeśli zajdzie potrzeba stosowania suplementów wapnia, lub produktów leczniczych
oszczędzających wapń (np. leczenie witaminą D), należy monitorować stężenie wapnia w surowicy i
odpowiednio dostosować dawkę wapnia.

Beta-adrenolityki i diazoksyd
Tiazydy mogą zwiększyć działanie hiperglikemizujące beta-adrenolityków i diazoksydu.

Środki antycholinergiczne (np. atropina, biperyden) mogą zwiększyć biodostępność diuretyków
tiazydowych poprzez zmniejszenie perystaltyki jelit i zmniejszenie współczynnika opróżniania
żołądka.

Amantadyna
Tiazydy zwiększają ryzyko działań niepożądanych wywoływanych przez amantadynę.

Środki cytotoksyczne: (np. cyklofosfamid, metotreksat)
Tiazydy mogą zmniejszyć wydalanie nerkowe cytotoksycznych produktów leczniczych i nasilić ich
hamujące działanie na czynność szpiku.

Można oczekiwać, że ze względu na farmakologiczne właściwości, następujące produkty lecznicze
mogą nasilać hipotensyjne działanie wszystkich leków przeciwnadciśnieniowych, w tym telmisartanu:
baklofen, amifostyna.
Ponadto, niedociśnienie ortostatyczne może być spotęgowane przez alkohol, barbiturany, opioidowe
leki przeciwbólowe lub leki przeciwdepresyjne.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża

Nie zaleca się stosowania blokerów receptora angiotensyny II w pierwszym trymestrze ciąży (patrz
punkt 4.4). Stosowanie blokerów receptora angiotensyny II jest przeciwwskazane w drugim i trzecim
trymestrze ciąży (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Brak odpowiednich danych dotyczących stosowania telmisartanu z hydrochlorotiazydem u kobiet w
ciąży. Badania przeprowadzone na zwierzętach wykazały toksyczny wpływ na proces rozmnażania się
(patrz punkt 5.3).

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka działania teratogennego w przypadku narażenia na
inhibitory ACE w pierwszym trymestrze ciąży nie są ostateczne; nie można jednak wykluczyć

niewielkiego zwiększenia ryzyka. Mimo, że nie ma danych z kontrolowanych badań
epidemiologicznych dotyczących ryzyka związanego z blokerami receptora angiotensyny II, z tą grupą
leków mogą wiązać się podobne zagrożenia. O ile kontynuacja leczenia za pomocą blokera receptora
angiotensyny II nie jest niezbędna, u pacjentek planujących ciążę należy zastosować leki
przeciwnadciśnieniowe, które mają ustalony profil bezpieczeństwa stosowania w ciąży. Po
stwierdzeniu ciąży leczenie blokerami receptora angiotensyny II należy natychmiast przerwać i w
razie potrzeby rozpocząć inne leczenie.

Narażenie na działanie blokerów receptora angiotensyny II w drugim i trzecim trymestrze ciąży
powoduje działanie toksyczne dla płodu (pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie
kostnienia czaszki) i noworodka (niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze, hiperkaliemia) (patrz
punkt 5.3).
Jeżeli do narażenia na działanie blokerów receptora angiotensyny II doszło od drugiego trymestru
ciąży, zaleca się badanie ultrasonograficzne nerek i czaszki płodu.
Noworodki, których matki przyjmowały blokery receptora angiotensyny II, należy ściśle obserwować
za względu na możliwość wystąpienia niedociśnienia tętniczego (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Doświadczenia ze stosowaniem hydrochlorotiazydu podczas ciąży, a zwłaszcza w pierwszym
trymestrze, są ograniczone. Badania na zwierzętach są niewystarczające. Hydrochlorotiazyd przenika
przez łożysko. Ze względu na farmakologiczny mechanizm działania hydrochlorotiazydu stosowanie
tego leku w drugim i trzecim trymestrze może prowadzić do zmniejszenia perfuzji płodowołożyskowej oraz wywoływać zaburzenia u płodu i noworodka, takie jak żółtaczka, zaburzenia
równowagi elektrolitowej i trombocytopenia.
Hydrochlorotiazydu nie należy stosować w obrzękach ciążowych, nadciśnieniu ciążowym i stanie
przedrzucawkowym z powodu ryzyka zmniejszenia objętości osocza oraz niedokrwienia łożyska, bez
korzystnego wpływu na przebieg choroby.

Nie należy stosować hydrochlorotiazydu w samoistnym nadciśnieniu tętniczym u kobiet w ciąży z
wyjątkiem rzadkich sytuacji, kiedy niemożliwe jest zastosowanie alternatywnego leczenia.

Karmienie piersią
Z powodu braku informacji dotyczących stosowania telmisartanu z hydrochlorotiazydem w trakcie
karmienia piersią, nie zaleca się jego stosowania w tym okresie. W trakcie karmienia piersią, w
szczególności noworodków i dzieci urodzonych przedwcześnie, zaleca się stosowanie innych leków
posiadających lepszy profil bezpieczeństwa.
Małe ilości hydrochlorotiazydu przenikają do mleka kobiet karmiących piersią. Duże dawki tiazydów
wywołujące silną diurezę mogą hamować laktację. Nie zaleca się stosowania telmisartanu z
hydrochlorotiazydem podczas karmienia piersią. W przypadku stosowania telmisartanu z
hydrochlorotiazydem podczas karmienia piersią należy stosować możliwie najmniejsze dawki
produktu leczniczego.

Płodność
Nie przeprowadzono badań dotyczących płodności u ludzi przyjmujących złożony produkt leczniczy o
ustalonej dawce lub badań poszczególnych jego składników.
W badaniach przedklinicznych nie zaobserwowano wpływu telmisartanu i hydrochlorotiazydu na
płodność u kobiet i mężczyzn.

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka może mieć wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub
obsługiwania maszyn.
W przypadku stosowania leków przeciwnadciśnieniowych, takich jak telmisartanu z
hydrochlorotiazydem, mogą czasami wystąpić zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, omdlenie
lub zawroty głowy pochodzenia błędnikowego..

Jeśli u pacjenta wystąpią takie działania niepożądane, należy unikać wykonywania potencjalnie
niebezpiecznych czynności, takich jak prowadzenie pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

#### 4.8 Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa
Najczęściej zgłaszanym działaniem niepożądanym są zawroty głowy. W rzadkich przypadkach
(≥1/10 000 do <1/1000) może wystąpić ciężki obrzęk naczynioruchowy.

W kontrolowanym, randomizowanym badaniu klinicznym z udziałem 1 471 pacjentów, 835
pacjentów otrzymywało telmisartan i hydrochlorotiazyd, a 636 sam telmisartan, całkowita częstość
występowania działań niepożądanych w trakcie stosowania produktu leczniczego złożonego z
telmisartanu i hydrochlorotiazydu była porównywalna z częstością ich występowania w trakcie
stosowania samego telmisartanu. Zależna od dawki częstość występowania działań niepożądanych nie
została ustalona, nie zaobserwowano korelacji z płcią, wiekiem i rasą pacjentów.

Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych
Działania niepożądane odnotowane we wszystkich badaniach klinicznych, występujące częściej
(p ≤ 0,05) w przypadku połączenia telmisartanu i hydrochlorotiazydu niż w przypadku stosowania
placebo, zostały przedstawione poniżej, zgodnie z klasyfikacją układów narządowych. Podczas
stosowania telmisartanu z hydrochlorotiazydem mogą wystąpić działania niepożądane, które wiążą
się z każdym ze składników podanym jako lek pojedynczy, a które nie zostały zaobserwowane w
badaniach klinicznych.

Działania niepożądane zgłaszane wcześniej dla jednego ze składników mogą być potencjalnymi
działaniami niepożądanymi produktu leczniczego Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka, nawet jeśli
nie były obserwowane w badaniach klinicznych z zastosowaniem tego produktu.

Działania niepożądane zostały pogrupowane zgodnie z częstością ich występowania według
następujących definicji:
bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko
(≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000), częstość nieznana (nie można oszacować na
podstawie dostępnych danych).

W każdej grupie częstości działania niepożądane zostały przedstawione zgodnie z malejącym
nasileniem.

Tabela 1: Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych (MedDRA) zgłaszanych w badaniach
kontrolowanych placebo i z okresu po wprowadzeniu do obrotu

Klasyfikacja
układów
i narządów
MedDRA

Działania
niepożądane Częstość występowania
Telmisartan/
hydrochlorotiazyd Telmisartana Hydrochlorotiazyd
Zakażenia
i zakażenia
pasożytnicze

Posocznica, w tym
zakończona zgonem rzadko2
Zapalenie oskrzeli rzadko
Zapalenie gardła rzadko
Zapalenie zatok rzadko
Zakażenie górnych
dróg oddechowych niezbyt często
Zakażenie dróg
moczowych niezbyt często
Zapalenie pęcherza
moczowego niezbyt często
Nowotwory
łagodne, złośliwe
i nieokreślone

Nieczerniakowe
nowotwory złośliwe
skóry (rak częstość nieznana2

(w tym torbiele
i polipy)
podstawnokomórkowy i rak
kolczystokomórkowy)
Zaburzenia krwi
i układu
chłonnego

Niedokrwistość niezbyt często
Eozynofilia rzadko
Małopłytkowość rzadko rzadko
Skaza krwotoczna
małopłytkowa rzadko
Niedokrwistość
aplastyczna częstość nieznana
Niedokrwistość
hemolityczna bardzo rzadko
Niewydolność
szpiku kostnego bardzo rzadko
Leukopenia bardzo rzadko
Agranulocytoza bardzo rzadko
Zaburzenia
układu
immunologicznego

Reakcja
anafilaktyczna rzadko

Nadwrażliwość rzadko bardzo rzadko
Zaburzenia
metabolizmu
i odżywiania

Hipokaliemia niezbyt często bardzo często
Hiperurikemia rzadko często
Hiponatremia rzadko rzadko często
Hiperkaliemia niezbyt często
Hipoglikemia
(u pacjentów
z cukrzycą) rzadko
Hipomagnezemia często
Hiperkalcemia rzadko
Alkaloza
hipochloremiczna bardzo rzadko
Zmniejszony apetyt często
Hiperlipidemia bardzo często
Hiperglikemia rzadko
Niewłaściwa
kontrola cukrzycy rzadko
Zaburzenia
psychiczne Lęk niezbyt często rzadko
Depresja rzadko niezbyt często rzadko
Bezsenność rzadko niezbyt często
Zaburzenia snu rzadko rzadko
Zaburzenia
układu
nerwowego

Zawroty głowy często rzadko
Omdlenia niezbyt często niezbyt często
Parestezje niezbyt często rzadko
Bezsenność rzadko
Ból głowy rzadko
Zaburzenia oka Zaburzenia
widzenia rzadko rzadko rzadko
Niewyraźne
widzenie rzadko
Ostra jaskra
z zamkniętym kątem częstość nieznana

przesączania
Nadmierne
nagromadzenie
płynu między
naczyniówką
a twardówką częstość nieznana
Zaburzenia ucha
i błędnika
Zawroty głowy
pochodzenia
błędnikowego niezbyt często niezbyt często
Zaburzenia serca Częstoskurcz niezbyt często rzadko
Arytmie niezbyt często rzadko
Bradykardia niezbyt często
Zaburzenia
naczyniowe
Niedociśnienie
tętnicze niezbyt często niezbyt często
Niedociśnienie
ortostatyczne niezbyt często niezbyt często często
Martwicze zapalenie
naczyń bardzo rzadko
Zaburzenia
układu
oddechowego,
klatki piersiowej
i śródpiersia

Duszność niezbyt często niezbyt często
Zespół zaburzeń
oddechowych rzadko bardzo rzadko
Zapalenie płuc rzadko bardzo rzadko
Obrzęk płuc rzadko bardzo rzadko
Kaszel niezbyt często
Śródmiąższowa
choroba płuc
bardzo
rzadko1,2
Zespół ostrej
niewydolności
oddechowej
(ARDS)
(patrz punkt 4.4) bardzo rzadko
Zaburzenia
żołądka i jelit Biegunka niezbyt często niezbyt często często
Suchość błon
śluzowych w jamie
ustnej niezbyt często rzadko
Wzdęcia niezbyt często niezbyt często
Ból brzucha rzadko niezbyt często
Zaparcia rzadko rzadko
Dyspepsja rzadko niezbyt często
Wymioty rzadko niezbyt często często
Zapalenie żołądka rzadko
Dyskomfort w jamie
brzusznej rzadko rzadko
Nudności często
Zapalenie trzustki bardzo rzadko
Zaburzenia
wątroby i dróg
żółciowych

Nieprawidłowa
czynność
wątroby/zaburzenia
wątroby rzadko2 rzadko 2
Żółtaczka rzadko
Zastój żółci rzadko
Zaburzenia
skóry i tkanki
Obrzęk
naczynioruchowy rzadko rzadko

podskórnej (również
zakończony
zgonem)
Rumień rzadko rzadko
Świąd rzadko niezbyt często
Wysypka rzadko niezbyt często często
Nadmierne pocenie
się rzadko niezbyt często
Pokrzywka rzadko rzadko często
Wyprysk rzadko
Wysypka polekowa rzadko
Toksyczna wysypka
skórna rzadko
Zespół
toczniopodobny bardzo rzadko
Reakcje
nadwrażliwości
na światło rzadko
Toksyczne
martwicze
oddzielanie się
naskórka bardzo rzadko
Rumień
wielopostaciowy częstość nieznana
Zaburzenia
mięśniowoszkieletowe
i tkanki łącznej

Ból pleców niezbyt często niezbyt często
Skurcze mięśni
(skurcze kończyn
dolnych) niezbyt często niezbyt często częstość nieznana
Ból mięśni niezbyt często niezbyt często
Ból stawów rzadko rzadko
Ból w kończynach
(ból nóg) rzadko rzadko
Ból ścięgien
(objawy imitujące
zapalenie ścięgien) rzadko
Toczeń
rumieniowaty
układowy rzadko1 bardzo rzadko
Zaburzenia
nerek i dróg
moczowych

Zaburzenia
czynności nerek niezbyt często częstość nieznana
Ostra niewydolność
nerek niezbyt często niezbyt często
Cukromocz rzadko
Zaburzenia
układu
rozrodczego
i piersi Zaburzenia erekcji niezbyt często często
Zaburzenia
ogólne i stany
w miejscu
podania

Ból w klatce
piersiowej niezbyt często niezbyt często
Objawy
grypopodobne rzadko rzadko
Ból rzadko
Astenia (osłabienie) niezbyt często częstość nieznana
Gorączka częstość nieznana

Badania
diagnostyczne
Zwiększenie
stężenia kwasu
moczowego we krwi niezbyt często rzadko
Zwiększenie
stężenia kreatyniny
we krwi rzadko niezbyt często
Zwiększenie
aktywności
fosfokinazy
kreatynowej
we krwi rzadko rzadko
Zwiększona
aktywność
enzymów
wątrobowych rzadko rzadko
Zwiększenie
stężenia
hemoglobiny rzadko
1 Na podstawie doświadczenia po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu
2 Bardziej szczegółowe informacje znajdują się w podpunktach poniżej
a Działania niepożądane wystąpiły z podobną częstością u pacjentów leczonych telmisartanem i otrzymujących
placebo. Całkowita częstość występowania działań niepożądanych w przypadku stosowania telmisartanu
(41,4%) w badaniu kontrolowanym placebo była zazwyczaj porównywalna do częstości działań w przypadku
stosowania samego placebo (43,9%). W powyższym zestawieniu przedstawiono działania niepożądane, które
zanotowano we wszystkich badaniach klinicznych z udziałem pacjentów leczonych telmisartanem z powodu
nadciśnienia lub pacjentów w wieku 50 lat i starszych z grupy dużego ryzyka powikłań sercowonaczyniowych.

Opis wybranych działań niepożądanych

Nieprawidłowa czynność wątroby/zaburzenia czynności wątroby
Większość przypadków nieprawidłowej czynności wątroby/zaburzeń czynności wątroby zgłoszonych
w okresie po wprowadzeniu leku do obrotu wystąpiła u pacjentów z Japonii. U Japończyków istnieje
większe prawdopodobieństwo wystąpienia tych działań niepożądanych.

Posocznica
W badaniu PRoFESS u pacjentów przyjmujących telmisartan zaobserwowano większą częstość
występowania posocznicy w porównaniu do grupy placebo. Zjawisko to może być przypadkowe lub
związane z mechanizmem, który nie został jeszcze poznany (patrz punkt 5.1).

Śródmiąższowa choroba płuc
Po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano przypadki śródmiąższowej choroby płuc pozostające w
związku czasowym z przyjmowaniem telmisartanu. Nie ustalono jednak związku przyczynowego.

Nieczerniakowe nowotwory złośliwe skóry
Na podstawie danych dostępnych z badań epidemiologicznych stwierdzono związek między łączną
dawką hydrochlorotiazydu a występowaniem NMSC (patrz również punkty 4.4 i 5.1).

Obrzęk naczynioruchowy jelit
Po zastosowaniu antagonistów receptora angiotensyny II notowano przypadki wystąpienia obrzęku
naczynioruchowego jelit (patrz punkt 4.4).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania

Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych:
Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

Dane dotyczące przedawkowania telmisartanu u ludzi są ograniczone. Nie ustalono stopnia, w jakim
można usunąć hydrochlorotiazyd za pomocą hemodializy.

Objawy
Najbardziej znaczącymi objawami przedawkowania telmisartanu były niedociśnienie i tachykardia;
opisywano również bradykardię, zawroty głowy, wymioty, podwyższenie poziomu kreatyniny we
krwi oraz ostrą niewydolność nerek. Przedawkowanie hydrochlorotiazydu może wiązać się ze
zmniejszeniem stężenia elektrolitów (hipokaliemia, hipochloremia) oraz hipowolemią wynikającą z
nadmiernej diurezy. Najczęstszymi objawami przedmiotowymi i podmiotowymi przedawkowania są
nudności i senność. Hipokaliemia może powodować kurcze mięśni i (lub) z przyspieszeniem akcji
serca związaną z jednoczesnym podawaniem glikozydów naparstnicy lub pewnych leków
przeciwarytmicznych.

Leczenie
Telmisartan nie jest usuwany przez hemofiltrację i nie podlega dializie. Pacjent powinien być ściśle
obserwowany, należy zastosować leczenie objawowe i podtrzymujące. Postępowanie zależy od czasu,
jaki upłynął od przyjęcia leku i ciężkości objawów. Zaleca się sprowokowanie wymiotów i (lub)
płukanie żołądka. W leczeniu przedawkowania pomocny może się okazać węgiel aktywowany.
Należy często kontrolować stężenie elektrolitów i kreatyniny w surowicy. Jeśli wystąpi
niedociśnienie, pacjenta należy ułożyć w pozycji na plecach, szybko podać sole i płyny.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: blokery receptora angiotensyny II i diuretyki, kod ATC: C09DA07.

Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka jest produktem złożonym zawierającym bloker receptora
angiotensyny II, telmisartan i diuretyk tiazydowy, hydrochlorotiazyd. Połączenie takich składników
ma sumujące się działanie przeciwnadciśnieniowe, powodujące zmniejszenie ciśnienia krwi w
większym stopniu niż każdy składnik osobno. Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka stosowany raz
na dobę wywołuje efektywne i regularne zmniejszenie ciśnienia krwi we wszystkich dawkach
terapeutycznych.

Mechanizm działania
Telmisartan jest działającym po podaniu doustnym, wybiórczym blokerem receptora podtypu 1 dla
angiotensyny II (AT1). Dzięki bardzo dużemu powinowactwu telmisartan wypiera angiotensynę II z
miejsc wiązania z receptorem podtypu AT1, który jest odpowiedzialny za znane mechanizmy działania
angiotensyny II. Telmisartan nie wykazuje nawet częściowych działań agonistycznych w stosunku do
receptora AT1. Telmisartan selektywnie łączy się z receptorem AT1. Wiązanie jest długotrwałe.
Telmisartan nie wykazuje powinowactwa do innych receptorów, w tym do receptora AT2 oraz innych
słabiej poznanych receptorów AT. Funkcja tych receptorów nie jest poznana, tak samo jak nieznany
jest efekt ich nadmiernej stymulacji angiotensyną II, której stężenie zwiększa się pod wpływem
telmisartanu. Telmisartan zmniejsza stężenie aldosteronu w osoczu. Telmisartan nie hamuje
aktywności reninowej osocza oraz nie blokuje kanałów jonowych. Telmisartan nie hamuje enzymu
konwertującego angiotensynę (kininazy II), enzymu odpowiedzialnego także za rozkład bradykininy.

Tak więc nie należy się spodziewać nasilenia działań niepożądanych związanych z działaniem
bradykininy. U zdrowych ochotników dawka 80 mg prawie całkowicie hamuje wzrost ciśnienia
tętniczego wywołany angiotensyną II. To hamujące działanie utrzymuje się w ciągu 24 godz. i jest
wciąż mierzalne w okresie do 48 godzin.

Hydrochlorotiazyd jest tiazydowym lekiem moczopędnym. Mechanizm działania
przeciwnadciśnieniowego tiazydów nie został do końca poznany. Tiazydy wpływają na wchłanianie
zwrotne elektrolitów w kanalikach nerkowych, bezpośrednio zwiększając wydalanie sodu i chlorku
mniej więcej w podobnych ilościach. Działanie moczopędne hydrochlorotiazydu powoduje
zmniejszenie objętości osocza, zwiększenie aktywności reniny w osoczu, zwiększenie wydzielania
aldosteronu, co prowadzi do zwiększenia utraty potasu i wodorowęglanów z moczem oraz
zmniejszenia stężenia potasu w surowicy. Przyjmuje się, że jednoczesne podawanie telmisartanu
powoduje, poprzez blokadę układu renina-angiotensyna-aldosteron, zatrzymanie utraty potasu
związanej z działaniem środków moczopędnych. W przypadku hydrochlorotiazydu, diureza
rozpoczyna się po 2 godzinach a maksymalny efekt zostaje osiągnięty po około 4 godzinach, zaś
działanie utrzymuje się przez 6-12 godzin.

Działanie farmakodynamiczne
Leczenie samoistnego nadciśnienia tętniczego
Po podaniu pierwszej dawki telmisartanu działanie hipotensyjne ujawnia się stopniowo w ciągu 3
godz. Maksymalne obniżenie ciśnienia krwi jest osiągane zwykle po upływie 4 do 8 tygodni od
rozpoczęcia leczenia i utrzymuje się przez cały okres leczenia. Ambulatoryjne pomiary ciśnienia
dowiodły, że działanie hipotensyjne utrzymuje się na stałym poziomie w okresie 24 godzin od
przyjęcia leku, obejmując również okres ostatnich 4 godzin przed przyjęciem następnej dawki leku.
Potwierdzają to wyniki badań klinicznych kontrolowanych placebo, w których prowadzono pomiary
maksymalnego obniżenia ciśnienia tętniczego i obniżenia ciśnienia tętniczego bezpośrednio przed
przyjęciem kolejnej dawki leku (parametr określany jako „through to peak ratio” wynosił stale
powyżej 80%, zarówno po podaniu dawki 40 mg jak i 80 mg).

Telmisartan podany pacjentom z nadciśnieniem tętniczym obniża ciśnienie rozkurczowe i skurczowe,
nie wpływając na częstość akcji serca. Skuteczność działania hipotensyjnego telmisartanu jest
porównywalna do innych przeciwnadciśnieniowych produktów leczniczych (co wykazano w
klinicznych badaniach porównawczych telmisartanu z amlodypiną, atenololem, enalaprylem,
hydrochlorotiazydem i lizynoprylem).

W przypadku nagłego przerwania leczenia telmisartanem ciśnienie tętnicze powraca do wartości
sprzed rozpoczęcia leczenia stopniowo, w ciągu kilku dni, bez zjawiska odbicia (tzw. „rebound
hypertension”). W badaniach klinicznych bezpośrednio porównujących dwie metody leczenia
hipotensyjnego, częstość występowania suchego kaszlu po telmisartanie była mniejsza niż po
inhibitorach enzymu konwertującego angiotensynę.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania
Zapobieganie chorobom układu sercowo-naczyniowego
W badaniu klinicznym ONTARGET (ONgoing Telmisartan Alone and in Combination with Ramipril
Global Endpoint Trial) porównywano wpływ telmisartanu, ramiprylu oraz jednoczesnego podawania
telmisartanu i ramiprylu na wyniki leczenia w obrębie układu sercowo-naczyniowego u 25 620
pacjentów w wieku 55 lat lub starszych, u których w wywiadzie stwierdzono chorobę wieńcową, udar
mózgu, przemijający atak niedokrwienny (TIA), chorobę tętnic obwodowych lub cukrzycę typu 2 z
udokumentowanym uszkodzeniem narządowym (np. retinopatią, przerostem lewej komory serca,
makro- i mikroalbuminurią), co stanowi populację obarczoną ryzykiem wystąpienia zdarzeń sercowonaczyniowych.

Pacjentów losowo przydzielono do jednej z trzech następujących grup: grupy otrzymującej telmisartan
w dawce 80 mg (n=8 542), grupy otrzymującej ramipryl w dawce 10 mg (n=8 576) lub grupy
otrzymującej jednocześnie telmisartan w dawce 80 mg i ramipryl w dawce 10 mg (n=8502). Mediana
okresu obserwacji wyniosła 4,5 roku.

Wykazano podobne działanie telmisartanu i ramiprylu w zakresie zmniejszenia częstości
występowania pierwszorzędowego złożonego punktu końcowego (zgon z przyczyn sercowonaczyniowych, zawał mięśnia sercowego nie zakończony zgonem, udar mózgu nie zakończony
zgonem lub hospitalizacja z powodu zastoinowej niewydolności serca). Pierwszorzędowy punkt
końcowy występował z podobną częstością w grupach przyjmujących telmisartan (16,7%) i ramipryl
(16,5%). Współczynnik ryzyka dla telmisartanu wobec ramiprylu wynosił 1,01 (97,5% CI 0,93 - 1,10),
p (non-inferiority) = 0,0019 z marginesem wynoszącym 1,13). Odsetek zgonów z dowolnej przyczyny
u pacjentów przyjmujących telmisartan i ramipryl wynosił odpowiednio 11,6% i 11,8%.

Wykazano porównywalną skuteczność telmisartanu i ramiprylu w zakresie drugorzędowego punktu
końcowego (zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych, zawał mięśnia sercowego nie zokończony
zgonem i udar mózgu nie zakończony zgonem [0,99 (97,5% CI 0,90 - 1,08), p (non-inferiority) =
0,0004], stanowiącego pierwszorzędowy punkt końcowy w badaniu klinicznym HOPE (The Heart
Outcomes Prevention Evaluation Study), w którym porównywano działanie ramiprylu i placebo.

W badaniu klinicznym TRANSCEND, pacjentów z nietolerancją inhibitorów ACE-I, którzy spełniali
pozostałe kryteria włączenia do badania zastosowane także w badaniu ONTARGET, losowo
przydzielono do grupy przyjmującej telmisartan w dawce 80 mg (n=2954) lub placebo (n=2972),
podawane jako uzupełnienie dla standardowo przyjmowanego leczenia. Mediana okresu obserwacji
wyniosła 4 lata i 8 miesięcy. Nie stwierdzono statystycznie istotnej różnicy częstości występowania
pierwszorzędowego złożonego punktu końcowego (zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych, zawał
mięśnia sercowego nie zakończony zgonem, udar mózgu nie zakończony zgonem lub hospitalizacja z
powodu zastoinowej niewydolności serca) [15,7% w grupie przyjmującej telmisartan i 17,0% w grupie
otrzymującej placebo, przy współczynniku ryzyka wynoszącym 0,92 (95% CI; 0,81–1,05; p=0,22)].
W odniesieniu do drugorzędowego złożonego punktu końcowego (zgon z przyczyn sercowonaczyniowych, zawał serca nie zakończony zgonem oraz udar mózgu nie zakończony zgonem)
wykazano korzyści związane ze stosowaniem telmisartanu w porównaniu do placebo [0,87 (95% CI;
0,76-1,00, p=0,048)]. Nie wykazano różnic między badanymi grupami w zakresie śmiertelności z
przyczyn sercowo-naczyniowych (współczynnik ryzyka 1,03; 95% CI; 0,85-1,24).

U pacjentów przyjmujących telmisartan rzadziej zgłaszano występowanie kaszlu oraz obrzęku
naczynioruchowego niż u pacjentów otrzymujących ramipryl, natomiast częściej zgłaszano
występowanie niedociśnienia.

Jednoczesne podawanie telmisartanu i ramiprylu nie przyniosło dodatkowych korzyści w porównaniu
ze stosowaniem ramiprylu lub telmisartanu w monoterapii. W przypadku jednoczesnego stosowania
telmisartanu i ramiprylu odsetek zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych oraz zgonów z dowolnej
przyczyny był większy. Ponadto, w grupie jednocześnie stosującej telmisartan i ramipryl znacznie
częściej występowały hiperkaliemia, niewydolność nerek, niedociśnienie oraz omdlenia. Z tego
względu nie zaleca się jednoczesnego stosowania telmisartanu i ramiprylu w tej populacji pacjentów.

W badaniu PRoFESS (ang. Prevention Regimen For Effectively avoiding Second Strokes) z udziałem
pacjentów w wieku 50 lat i starszych, którzy ostatnio przebyli udar, odnotowano zwiększoną częstość
występowania posocznicy w grupie telmisartanu w porównaniu do placebo, 0,70 % vs. 0,49 %
[zwiększenie ryzyka 1,43 (95 % przedział ufności 1,00-2,06)]; częstość występowania posocznicy
zakończonej zgonem była zwiększona u pacjentów przyjmujących telmisartan (0,33 %) w porównaniu
do pacjentów przyjmujących placebo (0,16 %) [zwiększenie ryzyka 2,07 (95 % przedział ufności 1,14-
3,76)]. Zaobserwowane zwiększenie częstości występowania posocznicy związane ze stosowaniem
telmisartanu może być albo przypadkowe, albo spowodowane aktualnie nieznanym mechanizmem.

Dwa duże randomizowane, kontrolowane badania kliniczne ONTARGET (ang. ONgoing Telmisartan
Alone and in combination with Ramipril Global Endpoint Trial) i VA NEPHRON-D (ang. The
Veterans Affairs Nefropathy in Diabetes) badały jednoczesne zastosowanie inhibitora ACE z
blokerami receptora angiotensyny II.
Badanie ONTARGET było przeprowadzone z udziałem pacjentów z chorobami układu sercowonaczyniowego, chorobami naczyń mózgowych w wywiadzie lub cukrzycą typu 2 z towarzyszącymi,
udowodnionymi uszkodzeniami narządów docelowych. W celu uzyskania bardziej szczegółowych

informacji patrz pod nagłówkiem „Zapobieganie chorobom sercowo-naczyniowym”. Badanie VA
NEPHRON-D było przeprowadzone z udziałem pacjentów z cukrzycą typu 2 oraz z nefropatią
cukrzycową.
Badania te wykazały brak istotnego korzystnego wpływu na parametry nerkowe i (lub) wyniki w
zakresie chorobowości oraz śmiertelności sercowo-naczyniowej, podczas gdy zaobserwowano
zwiększone ryzyko hiperkaliemii, ostrego uszkodzenia nerek i (lub) niedociśnienia, w porównaniu z
monoterapią. Ze względu na podobieństwa w zakresie właściwości farmakodynamicznych tych leków,
przytoczone wyniki również mają znaczenie w przypadku innych inhibitorów ACE oraz blokerów
receptora angiotensyny II.
Dlatego też u pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy jednocześnie stosować inhibitorów ACE
oraz blokerów receptora angiotensyny II.

Badanie ALTITUDE (ang. Aliskiren Trial in Type 2 Diabetes Using Cardiovascular and Renal
Disease Endpoints) było zaprojektowane w celu zbadania korzyści z dodania aliskirenu do
standardowego leczenia inhibitorem ACE lub antagonistą receptora angiotensyny II u pacjentów z
cukrzycą typu 2 i przewlekłą chorobą nerek oraz/lub z chorobą układu sercowo-naczyniowego.
Badanie zostało przedwcześnie przerwane z powodu zwiększonego ryzyka działań niepożądanych.
Zgony sercowo-naczyniowe i udary mózgu występowały częściej w grupie otrzymującej aliskiren w
odniesieniu do grupy placebo. W grupie otrzymującej aliskiren odnotowano również częstsze
występowanie zdarzeń niepożądanych, w tym ciężkich zdarzeń niepożądanych (hiperkaliemia,
niedociśnienie i niewydolność nerek) względem grupy placebo.

Badania epidemiologiczne nad długotrwałym stosowaniem hydrochlorotiazydu wykazały, że
zmniejsza on śmiertelność i chorobowość u pacjentów z chorobami serca i naczyń.

Wpływ połączenia stałych dawek telmisartanu i hydrochlorotiazydu na śmiertelność i chorobowość
osób z chorobą sercowo-naczyniową jest dotychczas niepoznany.

Nieczerniakowe nowotwory złośliwe skóry
Na podstawie danych dostępnych z badań epidemiologicznych stwierdzono związek między łączną
dawką hydrochlorotiazydu a występowaniem NMSC. W jednym z badań uczestniczyło 71 533 osób z
BCC i 8 629 osób z SCC, które porównywano z grupami kontrolnymi z tej samej populacji
obejmującymi odpowiednio 1 430 833 i 172 462 osoby. Duży stopień narażenia na hydrochlorotiazyd
(łączna dawka ≥50 000 mg) wiązał się ze skorygowanym OR dla BCC rzędu 1,29 (95 % CI: 1,23-
1,35), a dla SCC rzędu 3,98 (95 % CI: 3,68-4,31). Stwierdzono wyraźną zależność między łączną
dawką a skutkiem zarówno w przypadku BCC, jak i SCC. W innym badaniu wykazano możliwy
związek stopnia narażenia na hydrochlorotiazyd z występowaniem nowotworów złośliwych warg
(SCC): w badaniu porównywano 633 przypadki nowotworów złośliwych warg i 63 067 osób z tej
samej populacji tworzących grupę kontrolną z zastosowaniem strategii jednoczesnego zbioru ryzyka.
Stwierdzono zależność między łączną dawką a odpowiedzią ze skorygowanym OR rzędu 2,1 (95 %
CI: 1,7-2,6), które wzrastało do OR 3,9 (3,0-4,9) w przypadku dużego stopnia narażenia (~25 000 mg)
i OR 7,7 (5,7-10,5) dla największych łącznych dawek (~100 000 mg) (patrz również punkt 4.4).

Dzieci i młodzież
Europejska Agencja Leków uchyliła obowiązek dołączania wyników badań referencyjnego produktu
leczniczego zawierającego telmisartan z hydrochlorotiazydem we wszystkich podgrupach populacji
dzieci i młodzieży w nadciśnieniu (stosowanie u dzieci i młodzieży, patrz punkt 4.2).

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Łączne podawanie hydrochlorotiazydu i telmisartanu zdaje się nie wpływać u zdrowych pacjentów na
farmakokinetykę żadnej z substancji.

Wchłanianie
Telmisartan: Po podaniu doustnym maksymalne stężenie jest osiągane po 0,5 do 1,5 godziny.
Całkowita biodostępność telmisartanu w dawkach 40 mg i 160 mg wynosiła odpowiednio 42 % i
58 %. Pokarm nieznacznie zmniejsza biodostępność telmisartanu, pole pod krzywą zależności stężenia

w osoczu od czasu (AUC) zmniejsza się o około 6 % po podaniu tabletki 40 mg i o około 19 % po
dawce 160 mg. Po trzech godzinach od podania, stężenie telmisartanu w osoczu osiąga podobny
poziom, niezależnie od tego czy telmisartan był przyjęty na czczo czy po posiłku. Niewielkie
zmniejszenie pola pod krzywą (AUC) nie powinno powodować zmniejszenia skuteczności
terapeutycznej. Podczas wielokrotnego podawania telmisartan nie kumuluje się znacząco w osoczu.
Hydrochlorotiazyd: Po doustnym podaniu złożonego produktu leczniczego, maksymalne stężenie
hydrochlorotiazydu zostaje osiągnięte po 1 do 3 godzinach. Na podstawie skumulowanego wydalania
nerkowego hydrochlorotiazydu, jego całkowita biodostępność wynosiła około 60 %.

Dystrybucja
Telmisartan silnie wiąże się z białkami osocza (> 99,5 %), głównie z albuminą i z kwaśną
glikoproteiną alfa-1. Pozorna objętość dystrybucji telmisartanu wynosi około 500 litrów, wskazuje na
dodatkowe łączenie się z tkankami.
Hydrochlorotiazyd wiąże się z białkami osocza w 64 %, a jego pozorna objętość dystrybucji wynosi
0,8 ±0,3 L/kg.

Biotransformacja
Telmisartan jest metabolizowany przez sprzęganie do farmakologicznie nieaktywnego
acyloglukuronidu. Glukuronid związku macierzystego jest jedynym metabolitem znalezionym u ludzi.
Po podaniu pojedynczej dawki znakowanego 14C telmisartanu glukuronid stanowił około 11 %
mierzonej radioaktywności w osoczu. W metabolizmie telmisartanu nie biorą udziału izoenzymy
cytochrom P450.Hydrochlorotiazyd nie jest metabolizowany w organizmie ludzkim.

Eliminacja
Telmisartan: Po podaniu dożylnym lub doustnym telmisartanu znakowanego węglem 14C większa
część podanej dawki (>97 %) została usunięta z kałem drogą wydalania żółciowego. Jedynie
niewielkie ilości zostały wykryte w moczu. Całkowity klirens osoczowy telmisartanu po podaniu
doustnym jest większy niż 1500 L/min. Końcowy okres półtrwania w fazie eliminacji wynosił >20
godzin.
Hydrochlorotiazyd jest prawie całkowicie wydalany w postaci niezmienionej w moczu. Około 60 %
dawki doustnej jest eliminowane w ciągu 48 godzin od przyjęcia. Klirens nerkowy wynosi około 250-
300 mL/min. Końcowy okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 10 do 15 godzin.

Liniowość lub nieliniowość
Telmisartan: farmakokinetyka doustnie podanego telmisartanu jest nieliniowa w zakresie dawek od
20 mg do 160 mg, ze wzrostem stężenia w osoczu (Cmax i AUC) większym niż proporcjonalny do
wzrostu dawki. Podczas powtarzanego podawania telmisartan nie kumuluje się znacząco w osoczu.
Hydrochlorotiazyd wykazuje farmakokinetykę liniową.

Farmakokinetyka w określonych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku
Farmakokinetyka telmisartanu nie różni się w populacji osób w podeszłym wieku i młodszych
pacjentów.

Płeć
Stężenia telmisartanu w osoczu są na ogół 2-3 razy większe u kobiet niż u mężczyzn. Jednakże w
badaniach klinicznych nie wykazano istotnie wzmożonej reakcji na lek lub zwiększonej częstości
występowania niedociśnienia ortostatycznego u kobiet. Nie ma więc potrzeby modyfikacji
dawkowania. Zanotowano tendencję do większego stężenia hydrochlorotiazydu w osoczu u kobiet niż
u mężczyzn. Nie uważa się jej za istotną klinicznie.

Zaburzenia czynności nerek
U pacjentów z niewydolnością nerek poddawanych dializie obserwowano mniejsze stężenia w osoczu.
Telmisartan silnie wiąże się z białkami osocza u osób z niewydolnością nerek i nie można go usunąć
za pomocą dializy. Okres półtrwania eliminacji pozostał niezmieniony u pacjentów z niewydolnością
nerek. U pacjentów z zaburzoną czynnością nerek, szybkość eliminacji hydrochlorotiazydu jest

zmniejszona. W typowym badaniu, u pacjentów ze średnim klirensem kreatyniny wynoszącym
90 mL/min, okres półtrwania eliminacji hydrochlorotiazydu był zwiększony. U pacjentów bez
czynności nerek, okres półtrwania eliminacji wynosi 34 godziny.

Zaburzenia czynności wątroby
Badania farmakokinetyczne u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby wykazały zwiększenie
całkowitej biodostępności do prawie 100 %. Okres półtrwania eliminacji pozostał nie zmieniony u
pacjentów z niewydolnością wątroby.

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

W badaniach przedklinicznych dotyczących łącznego podawania telmisartanu i hydrochlorotiazydu u
szczurów i psów z prawidłowym ciśnieniem, dawki powodujące ekspozycję, porównywalne z
klinicznymi dawkami terapeutycznymi, nie powodowały żadnych dodatkowych zmian, które nie
byłyby wcześniej odnotowane w przypadku każdej z substancji podawanej oddzielnie. Obserwacje
toksykologiczne poczynione w tych badaniach wydają się nie mieć znaczenia w przypadku
zastosowania terapeutycznego u ludzi.

Obserwacje toksykologiczne pochodzące z badań przedklinicznych inhibitorów enzymu
konwertującego angiotensynę oraz blokerów receptora angiotensyny II wskazują na: zmniejszenie
parametrów dotyczących czerwonych krwinek (erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu), zmiany
hemodynamiczne nerek (zwiększenie stężenia azotu mocznikowego we krwi i kreatyniny),
zwiększenie aktywności reniny w osoczu, hipertrofię lub hiperplazję komórek aparatu
przykłębuszkowego oraz uszkodzenia śluzówki żołądka. Uszkodzeniom przewodu pokarmowego
można było zapobiegać podając doustnie roztwory soli i poprzez izolowanie zwierząt w grupach. U
psów zaobserwowano rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych. Uważa się, że działanie to jest
związane z aktywnością farmakologiczną telmisartanu.
Nie zaobserwowano wpływu telmisartanu na płodność u kobiet lub mężczyzn.

Nie zaobserwowano jednoznacznych dowodów na teratogenne działanie produktu, jednak po
zastosowaniu toksycznych dawek telmisartanu obserwowano wpływ na rozwój noworodka, np.
mniejsza masa ciała lub opóźniony czas otwarcia oczu.
W badaniach in vitro nie wykazano działania mutagennego czy też klastogennego telmisartanu; nie ma
również dowodów na działanie rakotwórcze u szczurów i myszy. Badania z hydrochlorotiazydem w
niektórych modelach doświadczalnych wykazały niejednoznacznie działanie genotoksyczne lub
rakotwórcze.
W celu uzyskania informacji o fetotoksyczności produktu złożonego zawierającego telmisartan i
hydrochlotiazyd patrz punkt 4.6.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Powidon K30
Sodu wodorotlenek
Mannitol
Celuloza mikrokrystaliczna
Meglumina
Kroskarmeloza sodowa
Sodu stearylofumaran
Krzemionka koloidalna bezwodna
Żelaza tlenek czerwony (E 172)
Żelaza tlenek żółty (E 172)

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy

#### 6.3 Okres ważności

2 lata

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących temperatury przechowywania produktu leczniczego.
Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem i wilgocią.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Blistry OPA/Aluminium/PVC/Aluminium: 10, 14, 28, 30, 56, 60, 84, 90 i 98 tabletek, w pudełku
tekturowym

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do
stosowania

Produkt leczniczy Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka należy przechowywać w szczelnym blistrze
ze względu na higroskopijne właściwości tabletek. Tabletkę należy wyjąć z blistra tuż przed zażyciem
(patrz punkt 6.6).

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie
z lokalnymi przepisami.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

KRKA, d.d., Novo mesto, Šmarješka cesta 6, 8501 Novo mesto, Słowenia

### 8. NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Pozwolenie nr 21449

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU I
DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 13.09.2013 r.
Data ostatniego przedłużenia pozwolenia: 07.08.2018 r.

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

24.07.2025

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.