# Tolurindo

> Telmisartan + Indapamid · 80 mg + 1,5 mg · Tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Tolurindo
- **Nazwa powszechna:** Telmisartanum + Indapamidum
- **Substancja czynna:** [Telmisartan + Indapamid](https://apteka.online/odpowiedniki/telmisartanum)
- **Moc:** 80 mg + 1,5 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** C09DA07
- **Liczba opakowań:** 3
- **Numer pozwolenia:** 28707
- **Podmiot odpowiedzialny:** Krka, d.d., Novo mesto
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-dzialajace-na-uklad-renina-angiotensyna/tolurindo-tabl-zu-80-mg-1-5-mg-krka
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-dzialajace-na-uklad-renina-angiotensyna/tolurindo-tabl-zu-80-mg-1-5-mg-krka.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/48754/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/48754/characteristic

## Dostępne opakowania (3)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 30 tabl. | 3838989772703 | Rp | — | Bardzo dobrze dostępny (5/5) | — |
| 60 tabl. | 3838989772710 | Rp | — | Brak danych | — |
| 90 tabl. | 3838989772734 | Rp | — | Brak danych | — |

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Tolurindo i w jakim celu się go stosuje?
Lek Tolurindo zawiera dwie substancje czynne telmisartan i indapamid.

Telmisartan należy do grupy leków, określanych jako antagoniści receptora angiotensyny II.
Angiotensyna II jest substancją wytwarzaną przez organizm, która powoduje zwężenie naczyń
krwionośnych, co prowadzi do zwiększenia ciśnienia tętniczego krwi. Telmisartan hamuje działanie
angiotensyny II, dzięki czemu naczynia krwionośne się rozkurczają, a ciśnienie tętnicze krwi ulega
obniżeniu.

Indapamid należy do leków moczopędnych, które są stosowane w celu usuwania wody z organizmu.
Jednakże indapamid różni się od innych leków moczopędnych, gdyż powoduje on tylko nieznaczne
zwiększenie ilości wytwarzanego moczu. Ponadto indapamid rozszerza naczynia krwionośne, dzięki
czemu krew łatwiej przez nie przepływa. Pomaga to obniżyć ciśnienie krwi.

Ten lek jest stosowany w leczeniu wysokiego ciśnienia tętniczego krwi (nadciśnienia tętniczego)
u osób dorosłych.

Nieleczone wysokie ciśnienie tętnicze krwi może powodować uszkodzenie naczyń krwionośnych w
różnych narządach, co niekiedy może prowadzić do zawału serca, niewydolności serca lub nerek,
udaru lub utraty wzroku. Zwykle przed pojawieniem się powyższych powikłań nie obserwuje się
żadnych objawów wysokiego ciśnienia tętniczego krwi. Z tego względu ważne jest, aby regularnie
mierzyć ciśnienie tętnicze krwi, żeby sprawdzić, czy mieści się ono w zakresie wartości
prawidłowych.

### 2. Informacje ważne przed przyjęciem leku Tolurindo

Kiedy nie przyjmować leku Tolurindo

- jeśli pacjent ma uczulenie na telmisartan, indapamid, inne sulfonamidy lub którykolwiek z
pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6);
- jeśli pacjentka jest w ciąży dłużej niż 3 miesiące. (Również należy unikać stosowania leku
Tolurindo we wczesnym okresie ciąży – patrz punkt „Ciąża”);
- jeśli u pacjenta występują ciężkie zaburzenia czynności wątroby, takie jak zastój żółci lub
zwężenie drogi jej odpływu (problemy z odpływem żółci z wątroby i pęcherzyka żółciowego) lub
jakakolwiek inna ciężka choroba wątroby;
- jeśli u pacjenta występuje encefalopatia wątrobowa (zaburzenie czynności mózgu wywołane
chorobą wątroby);
- jeśli pacjent ma cukrzycę lub zaburzenia czynności nerek i jest leczony lekiem obniżającym
ciśnienie tętnicze krwi zawierającym aliskiren;
- jeśli u pacjenta występuje ciężka choroba nerek;
- jeśli u pacjenta występuje za małe stężenie potasu we krwi.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Tolurindo należy omówić to z lekarzem, jeśli u pacjenta
występują lub występowały którekolwiek z poniższych stanów lub chorób:
- choroba nerek lub stan po przeszczepieniu nerki;
- zwężenie tętnicy nerkowej (zwężenie naczyń krwionośnych zaopatrujących jedną lub obydwie
nerki);
- choroba wątroby;
- zaburzenia dotyczące serca;
- zwiększone stężenie aldosteronu (zatrzymanie wody i soli w organizmie, któremu towarzyszą
zaburzenia równowagi różnych składników mineralnych we krwi);
- niskie ciśnienie tętnicze krwi (niedociśnienie tętnicze), którego prawdopodobieństwo jest
większe, jeśli pacjent jest odwodniony (nadmierna utrata wody z organizmu) lub ma niedobór
soli z powodu stosowania leków moczopędnych (diuretyków), diety z ograniczeniem soli,
biegunki lub wymiotów;
- zwiększone stężenie potasu we krwi;
- cukrzyca;
- dna moczanowa.

Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Tolurindo należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą:
- jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z poniższych leków stosowanych w leczeniu wysokiego
ciśnienia tętniczego krwi:
- inhibitor konwertazy angiotensyny (ACE, ang. Angiotensin Converting Enzyme) (na
przykład enalapryl, lizynopryl, ramipryl), w szczególności jeśli pacjent ma zaburzenia
czynności nerek związane z cukrzycą.
- aliskiren.
Lekarz prowadzący może monitorować czynność nerek, ciśnienie tętnicze krwi oraz stężenie
elektrolitów (np. potasu) we krwi w regularnych odstępach czasu. Patrz także podpunkt „Kiedy
nie przyjmować leku Tolurindo”.
- jeśli pacjent przyjmuje digoksynę;
- jeśli u pacjenta wystąpi pogorszenie widzenia lub ból oka. Mogą to być objawy gromadzenia się
płynu w warstwie naczyniowej oka (wysięk naczyniówkowy) lub zwiększonego ciśnienia w
oku, mogą wystąpić w ciągu kilku godzin lub tygodni od przyjęcia leku Tolurindo. Nieleczone
objawy mogą prowadzić do trwałej utraty wzroku. Jeśli pacjent miał wcześniej uczulenie na
penicylinę lub sulfonamidy, istnieje większe ryzyko wystąpienia tych zaburzeń.
- jeśli pacjent ma zaburzenia dotyczące mięśni, w tym ból, tkliwość, osłabienie lub kurcze mięśni
- jeśli u pacjenta ma zostać przeprowadzone badanie oceniające czynność przytarczyc.

Jeśli po przyjęciu leku Tolurindo u pacjenta wystąpi ból brzucha, nudności, wymioty lub biegunka,
należy omówić to z lekarzem. Lekarz podejmie decyzję o dalszym leczeniu. Nie należy samodzielnie
podejmować decyzji o przerwaniu przyjmowania leku Tolurindo.

Należy powiedzieć lekarzowi o podejrzeniu (lub planowaniu) ciąży. Nie zaleca się stosowania leku
Tolurindo we wczesnym okresie ciąży oraz nie wolno go przyjmować, jeśli pacjentka jest w ciąży
dłużej niż 3 miesiące, ponieważ stosowany w tym okresie może poważnie zaszkodzić dziecku (patrz
punkt „Ciąża”).

W przypadku planowanego zabiegu chirurgicznego lub znieczulenia należy powiedzieć lekarzowi o
przyjmowaniu leku Tolurindo.

Należy poinformować lekarza, jeśli u pacjenta występuje reakcja uczuleniowa na światło.
Lekarz może zalecić przeprowadzenie badań krwi oceniających stężenie elektrolitów.

Lek Tolurindo może mniej skutecznie obniżać ciśnienie tętnicze krwi u osób rasy czarnej.

Jeśli pacjent uważa, że dotyczy go którakolwiek z sytuacji wymienionych powyżej, lub ma pytania
albo wątpliwości dotyczące stosowania leku, powinien skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą.

Dzieci i młodzież
Nie zaleca się stosowania leku Tolurindo u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat.

Lek Tolurindo a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować. Lekarz może zdecydować o
zmianie dawki tych leków lub o podjęciu innych środków ostrożności. W niektórych przypadkach
konieczne może być przerwanie przyjmowania któregoś z leków. Dotyczy to zwłaszcza
jednoczesnego przyjmowania z lekiem Tolurindo niżej wymienionych leków:

- leki zawierające lit, stosowane w leczeniu niektórych rodzajów depresji; ze względu na ryzyko
zwiększonego stężenia litu we krwi;
- leki, które mogą zwiększać stężenie potasu we krwi, takie jak substytuty soli zawierające potas,
leki moczopędne oszczędzające potas (niektóre diuretyki np.: amiloryd, spironolakton,
triamteren), inhibitory ACE (stosowane w leczeniu nadciśnienia i niewydolności serca),
antagoniści receptora angiotensyny II, NLPZ (niesteroidowe leki przeciwzapalne, np. kwas
acetylosalicylowy lub ibuprofen), heparyna, leki immunosupresyjne (np. cyklosporyna lub
takrolimus) oraz antybiotyk o nazwie trimetoprym;
- diuretyki (leki moczopędnych), zwłaszcza przyjmowane w dużych dawkach razem z lekiem
Tolurindo, ponieważ mogą prowadzić do nadmiernej utraty wody z organizmu i obniżenia
ciśnienia tętniczego krwi (niedociśnienia tętniczego);.
- jeśli pacjent przyjmuje inhibitor ACE lub aliskiren (patrz także podpunkty „Kiedy nie
przyjmować leku Tolurindo” oraz „Ostrzeżenia i środki ostrożności”);
- inne leki przeciwnadciśnieniowe;
- digoksyna;
- leki stosowane w leczeniu zaburzeń rytmu serca (np. chinidyna, hydrochinidyna, dyzopiramid,
amiodaron, sotalol, ibutylid, dofetylid, preparaty naparstnicy, bretylium);
- leki stosowane w leczeniu zaburzeń psychicznych, takich jak depresja, niepokój, schizofrenia
(np. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki przeciwpsychotyczne, neuroleptyki (takie
jak amisulpryd, sulpiryd, sultopryd, tiapryd, haloperydol, droperydol));
- beprydyl (stosowany w leczeniu choroby niedokrwiennej serca, powodującej ból w klatce
piersiowej);
- cyzapryd (stosowany w leczeniu zmniejszonych ruchów przełyku i żołądka);
- difemanil (stosowane w leczeniu zaburzeń żołądkowo-jelitowych);
- antybiotyki stosowane w leczeniu zakażeń bakteryjnych (np. sparfloksacyna, moksyfloksacyna,
erytromycyna podawana we wstrzyknięciu);
- winkamina podawana we wstrzyknięciu (stosowana w leczeniu objawowych zaburzeń
poznawczych u pacjentów w podeszłym wieku, w tym utraty pamięci);
- halofantryna (lek przeciwpasożytniczy stosowany w leczeniu niektórych rodzajów malarii);
- pentamidyna (stosowana w leczeniu niektórych rodzajów zapalenia płuc);

- leki przeciwhistaminowe stosowane w leczeniu reakcji alergicznych, takich jak katar sienny
(np. mizolastyna, astemizol, terfenadyna);
- amfoterycyna B podawana we wstrzyknięciu (lek stosowany w zakażeniach grzybiczych);
- kortykosteroidy, stosowane w leczeniu różnych chorób, w tym ciężkiej astmy i reumatoidalnego
zapalenia stawów (podawane ogólnoustrojowo);
- leki przeczyszczające pobudzające perystaltykę;
- baklofen (stosowany w leczeniu sztywności mięśni, występującej w takich chorobach, jak
stwardnienie rozsiane);
- allopurynol (stosowany w leczeniu dny moczanowej);
- metformina (stosowana w leczeniu cukrzycy);
- środki kontrastujące zawierające jod (stosowane podczas badań diagnostycznych z
zastosowaniem promieni Roentgena);
- tabletki zawierające wapń lub inne środki uzupełniające niedobór wapnia;
- cyklosporyna, takrolimus lub inne leki hamujące czynność układu odpornościowego po
przeszczepieniu narządów lub stosowane w leczeniu chorób z autoagresji lub ciężkich chorób
reumatycznych lub dermatologicznych;
- tetrakozaktyd (stosowany w leczeniu choroby Crohna);
- metadon (stosowany w leczeniu uzależnienia).

Działanie leku Tolurindo może być zmniejszone, gdy pacjent przyjmuje leki z grupy NLPZ
(niesteroidowe leki przeciwzapalne, np. kwas acetylosalicylowy lub ibuprofen) lub kortykosteroidy.

Lek Tolurindo może nasilać działanie obniżające ciśnienie tętnicze krwi innych leków stosowanych w
leczeniu nadciśnienia tętniczego lub leków, które mogą wywołać zmniejszenie ciśnienia tętniczego
krwi (np. baklofen, amifostyna). Ponadto niskie ciśnienie tętnicze mogą dodatkowo zmniejszyć:
alkohol, barbiturany, narkotyki lub leki przeciwdepresyjne. Objawem są zawroty głowy przy
wstawaniu. W razie konieczności dostosowania dawki innego leku przyjmowanego przez pacjenta
podczas przyjmowania leku Tolurindo należy poradzić się lekarza.

Lek Tolurindo z jedzeniem i piciem i alkoholem
Lek Tolurindo można przyjmować z posiłkiem lub niezależnie od posiłku.
Alkohol może spowodować większe obniżenie ciśnienia tętniczego krwi i (lub) zwiększyć ryzyko
zawrotów głowy lub omdlenia.

Ciąża i karmienie piersią
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.

Ciąża
Należy powiedzieć lekarzowi o podejrzeniu (lub planowaniu) ciąży. Zazwyczaj lekarz zaleci
zaprzestanie przyjmowania leku Tolurindo przed planowaną ciążą lub natychmiast po stwierdzeniu
ciąży i zaleci przyjmowanie innego leku zamiast leku Tolurindo. Przed planowaną ciążą lub po
stwierdzeniu ciąży należy jak najszybciej zamienić lek na inne leczenie. Nie zaleca się stosowania
leku Tolurindo we wczesnym okresie ciąży i nie wolno go przyjmować po trzecim miesiącu ciąży,
ponieważ może poważnie zaszkodzić dziecku, jeśli jest stosowany po trzecim miesiącu ciąży.

Karmienie piersią
Należy powiedzieć lekarzowi o karmieniu piersią lub zamiarze karmienia piersią. Substancja czynna
przenika do mleka. Nie zaleca się stosowania leku Tolurindo podczas karmienia piersią. Lekarz może
wybrać inne leczenie podczas karmienia piersią, zwłaszcza w przypadku karmienia noworodków
i wcześniaków.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Ten lek może powodować działania niepożądane, związane z obniżaniem się ciśnienia krwi, takie jak
zawroty głowy lub uczucie zmęczenia (patrz punkt 4). Nie należy prowadzić pojazdów lub obsługiwać
maszyn, jeśli pacjent ma zawroty głowy lub odczuwa zmęczenie.

Lek Tolurindo zawiera laktozę i sód
Jeżeli stwierdzono wcześniej u pacjenta nietolerancję niektórych cukrów, pacjent powinien
skontaktować się z lekarzem przed przyjęciem leku.
Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.

### 3. Jak przyjmować lek Tolurindo?
Ten lek należy zawsze przyjmować zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty. W razie
wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Zalecana dawka leku Tolurindo to jedna tabletka na dobę, najlepiej rano. Należy starać się
przyjmować lek Tolurindo codziennie o tej samej porze.

Lek Tolurindo można przyjmować podczas posiłku lub pomiędzy posiłkami. Tabletki należy połknąć
w całości, popijając wodą lub innym płynem, niezawierającym alkoholu. Tabletek nie należy
rozgniatać lub żuć.

Ważne jest, aby lek Tolurindo przyjmować codziennie, dopóki lekarz nie zaleci inaczej. W przypadku
wrażenia, że działanie leku Tolurindo jest zbyt mocne lub za słabe, należy zwrócić się do lekarza lub
farmaceuty. Leczenie nadciśnienia tętniczego zazwyczaj jest długotrwałe.

W przypadku zaburzeń czynności wątroby, lekarz dostosuje odpowiednio dawkę.

Przyjęcie większej niż zalecana dawki leku Tolurindo
Jeśli przez pomyłkę zostanie przyjęta zbyt duża liczba tabletek, należy niezwłocznie skontaktować się
z lekarzem lub farmaceutą albo z najbliższym szpitalnym oddziałem doraźnej pomocy medycznej.
Bardzo duże dawki leku Tolurindo mogą powodować nudności, wymioty, małe ciśnienie tętnicze,
kurcze mięśni, zawroty głowy, senność, dezorientację oraz zmiany ilości moczu wytwarzanego w
nerkach.

Pominięcie przyjęcia leku Tolurindo
W przypadku pominięcia dawki leku należy ją przyjąć zaraz po przypomnieniu sobie, a następnie
kontynuować przyjmowanie leku jak do tej pory. Jeżeli tabletka nie zostanie przyjęta w ciągu całego
dnia, należy przyjąć zwykle stosowaną dawkę następnego dnia. Nie należy stosować dawki podwójnej
w celu uzupełnienia pominiętej tabletki.

Przerwanie przyjmowania leku Tolurindo
Ponieważ leczenie podwyższonego ciśnienia tętniczego krwi trwa zazwyczaj do końca życia, należy
skontaktować się z lekarzem przed przerwaniem stosowania tego leku.
W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się
do lekarza lub farmaceuty.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Jeśli u pacjenta wystąpi którykolwiek z następujących objawów niepożądanych, które mogą być
ciężkie, należy przerwać stosowanie leku i natychmiast skontaktować się z lekarzem:
− posocznica (często nazywana „zatruciem krwi”, będąca ciężkim zakażeniem z reakcją zapalną
całego organizmu), która mogła wystąpić przypadkowo lub może być związana z nieznanym
obecnie mechanizmem (rzadko - może wystąpić nie częściej niż1 na 1000 osób);
− nagły obrzęk skóry kończyn lub twarzy, obrzęk warg lub języka, błon śluzowych gardła lub
dróg oddechowych, co powoduje duszność lub trudności w przełykaniu (obrzęk
naczynioruchowy). (rzadko - może wystąpić nie częściej niż 1 na 1000 pacjentów). Jeśli

objawy te nie będą leczone, mogą spowodować zgon.
− ciężkie reakcje skórne, w tym nasilona wysypka, zaczerwienienie skóry całego ciała, nasilone
swędzenie, powstawanie pęcherzy, łuszczenie i obrzęk skóry, zapalenie błon śluzowych
(zespół Stevensa-Johnsona) lub inne reakcje alergiczne (bardzo rzadko - mogą wystąpić
rzadziej niż u 1 na 10 000 pacjentów);
− zagrażające życiu zaburzenia rytmu serca (częstość nieznana);
− zapalenie trzustki, które może powodować silny ból w nadbrzuszu, promieniujący do pleców
oraz bardzo złe samopoczucie (bardzo rzadko - może wystąpić rzadziej niż u 1 na 10 000
pacjentów);
− choroba mózgu spowodowana przez chorobę wątroby (encefalopatia wątrobowa) (częstość
nieznana);
− zapalenie wątroby (częstość nieznana);
− osłabienie mięśni, kurcze, tkliwość lub ból mięśni, szczególnie, gdy w tym samym czasie
pacjent źle się czuje lub ma wysoką temperaturę, co może być spowodowane przez
nieprawidłowy rozpad mięśni (częstość nieznana).

Możliwe działania niepożądane leku Tolurindo:

Częste (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 10 osób):
− reakcje alergiczne, głównie dotyczące skóry, takie jak wysypka, u osób skłonnych do
alergii i reakcji astmatycznych
− czerwona, uwypuklająca się wysypka
− małe stężenie potasu we krwi

Niezbyt częste (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 100 osób):
− zakażenia układu moczowego, zakażenia górnych dróg oddechowych
− zmniejszenie liczby krwinek czerwonych (niedokrwistość)
− trudności z zasypianiem
− obniżenie nastroju (depresja)
− omdlenie
− uczucie wirowania (zawroty głowy pochodzenia obwodowego)
− wolna czynność serca (bradykardia)
− niskie ciśnienie tętnicze krwi (niedociśnienie tętnicze), zawroty głowy podczas
wstawania (niedociśnienie ortostatyczne)
− duszność, kaszel
− ból brzucha, biegunka, dyskomfort w jamie brzusznej, wzdęcia, wymioty
− czerwone punkciki na skórze (plamica), świąd, nadmierne pocenie się, wysypka
polekowa
− ból pleców, kurcze mięśni, ból mięśni
− zaburzenia czynności nerek, w tym ostra niewydolność nerek
− ból w klatce piersiowej, uczucie osłabienia
− zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi
− duże stężenie potasu w osoczu
− małe stężenie sodu we krwi, które może prowadzić do odwodnienia i niskiego ciśnienia
krwi
− impotencja (niezdolność osiągnięcia lub utrzymania erekcji)

Rzadkie (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 1 000 osób):
− zwiększenie liczby niektórych krwinek białych (eozynofilia)
− mała liczba płytek krwi (małopłytkowość)
− ciężka reakcja alergiczna (reakcja anafilaktyczna)
− reakcja alergiczna (np. wysypka, świąd, trudności w oddychaniu, świszczący oddech,
obrzęk twarzy)
− uczucie niepokoju
− uczucie zmęczenia, ból głowy, mrowienie (parestezje)

− senność
− zaburzenia widzenia
− szybka czynność serca (tachykardia)
− nudności, zaparcie, suchość błony śluzowej jamy ustnej, nieżyt żołądka, zaburzenia
smaku
− zaburzenia czynności wątroby (występują częściej u pacjentów pochodzenia
japońskiego)
− wypryski (choroba skóry), zaczerwienienie skóry, pokrzywka, ciężka wysypka
polekowa
− ból stawów, ból kończyn, ból ścięgien
− objawy grypopodobne
− zmniejszenie stężenia hemoglobiny (białka we krwi)
− zwiększenie stężenia kwasu moczowego, substancji, która może wywołać dnę
moczanowa lub spowodować jej nasilenie (bolesność stawów)
− zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych lub fosfokinazy kreatynowej we krwi
− małe stężenie cukru we krwi (u pacjentów z cukrzycą)
− małe stężenie chlorków we krwi
− małe stężenie magnezu we krwi

Bardzo rzadkie (mogą wystąpić rzadziej niż u 1 na 10 000 osób):
− agranulocytoza, aneamia aplastyczna, aneamia hemolityczna
− zmniejszenie liczby białych krwinek, które może powodować gorączkę, zaczerwienienie
gardła lub inne objawy grypopodobne (leukopenia)
− zaburzenia rytmu serca (powodujące kołatanie serca i uczucie bicia serca)
− przypadki postępującego bliznowacenia tkanki płucnej (śródmiąższowa choroba płuc)
zgłaszano podczas przyjmowania telmisartanu, jednak nie wiadomo, czy przyczyną było
przyjmowanie telmisartanu
− duże stężenie wapnia we krwi

Częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych):
− krótkowzroczność
− zamazane widzenie, zaburzenie widzenia
− pogorszenie widzenia lub ból oczu z powodu wysokiego ciśnienia (możliwe objawy
gromadzenia się płynu w warstwie naczyniowej oka (wysięk naczyniówkowy) lub ostrej
jaskry zamkniętego kąta)
− nieprawidłowy zapis czynności serca w badaniu EKG
− możliwość nasilenia objawów tocznia rumieniowatego układowego (rodzaj kolagenozy)
− reakcja uczuleniowa na światło (zmiana wyglądu skóry) po ekspozycji na
promieniowanie słoneczne lub sztuczne promieniowanie UVA
− zwiększenie stężenia glukozy we krwi u pacjentów z cukrzycą
− obrzęk naczynioruchowy jelit - po zastosowaniu podobnych produktów występował
obrzęk w jelicie z takimi objawami jak ból brzucha, nudności, wymioty i biegunka

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można
zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów
Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów
Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Tolurindo?
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na blistrze i pudełku po skrócie
EXP. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią i światłem.
Brak specjalnych zaleceń dotyczących temperatury przechowywania leku.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Tolurindo
- Substancjami czynnymi leku są telmisartan i indapamid.
Tolurindo, 40 mg + 1,5 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu
Każda tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu zawiera 40 mg telmisartanu i 1,5 mg indapamidu.
Tolurindo, 80 mg + 1,5 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu
Każda tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu zawiera 80 mg telmisartanu i 1,5 mg indapamidu.
- Pozostałe składniki (substancje pomocnicze) to: laktoza jednowodna, meglumina, sodu
wodorotlenek, powidon K30, celuloza mikrokrystaliczna, kroskarmeloza sodowa, tlenek żelaza,
żółty (E 172), tlenek żelaza, czerwony (E 172), sodu stearylofumaran, magnezu stearynian,
hypromeloza, krzemionka koloidalna bezwodna oraz karbomery. Patrz punkt 2 „ Lek Tolurindo
zawiera laktozę i sód".

Jak wygląda lek Tolurindo i co zawiera opakowanie

Tolurindo, 40 mg + 1,5 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu
Tabletki w kształcie kapsułki, dwuwarstwowe, obustronnie wypukłe. Jedna warstwa tabletki jest
pomarańczowa, nakrapiana. Druga warstwa tabletki jest biała do brązowawożółtawobiałej,
nakrapiana, z oznaczeniem TI1.
Wymiary tabletki: około 18 mm x 8 mm.

Tolurindo, 80 mg + 1,5 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu
Tabletki w kształcie kapsułki, dwuwarstwowe, obustronnie wypukłe. Jedna warstwa tabletki jest
brązowawożółta, nakrapiana. Druga warstwa tabletki jest biała do brązowawożółtawobiałej,
nakrapiana, z oznaczeniem TI2.
Wymiary tabletki: około 18 mm x 8 mm.

Lek Tolurindo dostępny jest w pudełku tekturowym zawierającym:
- 10, 30, 60, 90 lub 100 tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu, w blistrach.
- 14, 28, 56, 84 lub 98 tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu, w blistrach, opakowanie
kalendarzowe.
Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny
KRKA, d.d., Novo mesto, Šmarješka cesta 6, 8501 Novo mesto, Słowenia

Wytwórca
KRKA, d.d., Novo mesto, Šmarješka cesta 6, 8501 Novo mesto, Słowenia
TAD Pharma GmbH, Heinz-Lohmann-Straße 5, 27472 Cuxhaven, Niemcy

Ten lek jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego Obszaru
Gospodarczego pod następującymi nazwami:
Węgry Texolmid
Bułgaria Толмидуо/Tolmiduo
Cypr, Litwa, Rumunia Tolmiduo
Niemcy Telmicor-Inda
Estonia, Chorwacja, Łotwa, Polska, Portugalia Tolurindo
Słowacja, Słowenia Tolupind

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji dotyczących tego leku należy zwrócić się do
miejscowego przedstawiciela podmiotu odpowiedzialnego:
KRKA-POLSKA Sp. z o.o.
ul. Równoległa 5
02-235 Warszawa
tel. + 48 22 57 37 500

Data ostatniej aktualizacji ulotki: 24.01.2025

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Tolurindo, 40 mg + 1,5 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu
Tolurindo, 80 mg + 1,5 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Tolurindo, 40 mg + 1,5 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu
Każda tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu zawiera 40 mg telmisartanu i 1,5 mg indapamidu.

Tolurindo, 80 mg + 1,5 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu
Każda tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu zawiera 80 mg telmisartanu i 1,5 mg indapamidu.

Substancja pomocnicza o znanym działaniu

Tolurindo, 40 mg + 1,5 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu
Każda tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu zawiera 89,02 mg laktozy (w postaci laktozy
jednowodnej).

Tolurindo, 80 mg + 1,5 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu
Każda tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu zawiera 146,02 mg laktozy (w postaci laktozy
jednowodnej).

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu

Tolurindo, 40 mg + 1,5 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu
Tabletki w kształcie kapsułki, dwuwarstwowe, obustronnie wypukłe. Jedna warstwa tabletki jest
pomarańczowa, nakrapiana. Druga warstwa tabletki jest biała do brązowawożółtawobiałej,
nakrapiana, z oznaczeniem TI1.
Wymiary tabletki: około 18 mm x 8 mm.

Tolurindo, 80 mg + 1,5 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu
Tabletki w kształcie kapsułki, dwuwarstwowe, obustronnie wypukłe. Jedna warstwa tabletki jest
brązowawożółta, nakrapiana. Druga warstwa tabletki jest biała do brązowawożółtawobiałej,
nakrapiana, z oznaczeniem TI2.
Wymiary tabletki: około 18 mm x 8 mm.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Produkt leczniczy Tolurindo jest wskazany w leczeniu samoistnego nadciśnienia tętniczego jako
leczenie substytucyjne u dorosłych pacjentów, u których ciśnienie tętnicze jest odpowiednio
kontrolowane za pomocą telmisartanu i indapamidu podawanych jednocześnie w takiej samej dawce
jak w produkcie złożonym, ale w postaci oddzielnych tabletek.

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Zalecana dawka produktu leczniczego Tolurindo to jedna tabletka raz na dobę.
Produktu leczniczego złożonego nie należy stosować w leczeniu początkowym.

Produkt leczniczy Tolurindo może być podawany u pacjentów, których ciśnienie tętnicze jest
odpowiednio kontrolowane podczas jednoczesnego podawania jednoskładnikowych produktów
leczniczych. Dawkę produktu Tolurindo należy ustalić na podstawie dawek poszczególnych
składników produktu złożonego w momencie zmiany leczenia.

Jeżeli konieczna jest zmiana dawkowania, należy oddzielnie dostosować dawki poszczególnych
substancji czynnych.

Szczególne grupy pacjentów

Zaburzenia czynności nerek
W ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min) stosowanie produktu
leczniczego Tolurindo jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3). Nie ma konieczności dostosowania
dawkowania u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek. Leki
moczopędne z grupy tiazydów i leki o podobnym działaniu są w pełni skuteczne, kiedy czynność
nerek jest prawidłowa lub zaburzona jedynie w niewielkim stopniu.

Zaburzenia czynności wątroby
Produkt leczniczy Tolurindo jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności
wątroby (patrz punkt 4.3).
U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby, dawka nie powinna
być większa niż 40 mg + 1,5 mg jeden raz na dobę (patrz punkt 4.4).

Osoby w podeszłym wieku
Nie ma konieczności dostosowania dawkowania u osób w podeszłym wieku, ale stężenie kreatyniny w
osoczu należy dostosować do wieku, masy ciała i płci. Pacjenci w podeszłym wieku mogą być leczeni
Tolurindo, gdy czynność nerek jest prawidłowa lub zaburzona jedynie w niewielkim stopniu.

Dzieci i młodzież
Nie zaleca się stosowania leku Tolurindo u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat. Nie określono
bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego Tolurindo w tej grupie wiekowej.

Sposób podawania
Produkt leczniczy Tolurindo, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu należy podawać doustnie raz na
dobę, najlepiej rano, w całości, popijając płynem. Produkt leczniczy można przyjmować niezależnie
od posiłków.

#### 4.3 Przeciwwskazania

- Nadwrażliwość na substancje czynne, inne sulfonamidy lub na którąkolwiek substancję
pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.
- Drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6).
- Ciężkie zaburzenia czynności wątroby lub encefalopatia wątrobowa.
- Ciężkie zaburzenia czynności nerek.
- Hipokaliemia.
- Niedrożność przewodów żółciowych.
- Jednoczesne stosowanie telmisartanu z produktami zawierającymi aliskiren jest przeciwwskazane
u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek (współczynnik filtracji kłębuszkowej,
GFR <60 ml/min/1,73 m2) (patrz punkty 4.5 i 5.1).

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Ciąża
Nie należy rozpoczynać leczenia antagonistami receptora angiotensyny II w okresie ciąży. O ile
kontynuacja leczenia za pomocą antagonisty receptora angiotensyny II nie jest niezbędna, u pacjentek
planujących ciążę należy zastosować alternatywne metody leczenia nadciśnienia tętniczego, które
mają ustalony profil bezpieczeństwa stosowania w ciąży. Po stwierdzeniu ciąży leczenie
antagonistami receptora angiotensyny II należy natychmiast przerwać i w razie konieczności
rozpocząć alternatywne leczenie (patrz punkty 4.3 i 4.6).

Zaburzenia czynności wątroby
Nie wolno podawać produktu leczniczego złożonego zawierającego telmisartan oraz indapamid
pacjentom z zastojem żółci, zaburzeniami odpływu żółci lub z ciężkimi zaburzeniami czynności
wątroby (patrz punkt 4.3), ponieważ telmisartan jest wydalany głównie z żółcią. U tych pacjentów
można spodziewać się zmniejszenia klirensu wątrobowego telmisartanu. Produkt leczniczy złożony
zawierający telmisartan oraz indapamid może być stosowany u pacjentów z łagodnymi do
umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby jedynie z zachowaniem ostrożności.

Encefalopatia wątrobowa
W przypadku zaburzeń czynności wątroby, leki moczopędne z grupy tiazydów i leki o podobnym
działaniu mogą powodować, szczególnie w przypadku zaburzeń gospodarki wodnoelektrolitowej,
wystąpienie encefalopatii wątrobowej, która może prowadzić do śpiączki wątrobowej. Stosowanie
produktu leczniczego złożonego zawierającego telmisartan oraz indapamid należy natychmiast
przerwać w przypadku wystąpienia objawów encefalopatii wątrobowej.

Nadciśnienie naczyniowo-nerkowe
Stwierdzono zwiększone ryzyko wystąpienia ciężkiego niedociśnienia tętniczego i niewydolności
nerek podczas leczenia produktami leczniczymi wpływającymi na układ renina-angiotensynaaldosteron pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub ze zwężeniem tętnicy nerkowej
w przypadku jednej czynnej nerki.

Zmniejszenie objętości krwi krążącej
Objawowe niedociśnienie tętnicze, szczególnie po pierwszej dawce telmisartanu może wystąpić u
pacjentów ze zmniejszoną objętością wewnątrznaczyniową i (lub) zmniejszonym stężeniem sodu w
wyniku intensywnego leczenia moczopędnego, ograniczenia spożycia soli, biegunki lub wymiotów.
Zaburzenia te powinny zostać wyrównane przed podaniem produktu leczniczego złożonego
zawierającego telmisartan i indapamid. Niedobory płynów i (lub) sodu powinny zostać wyrównane
przed podaniem produktu leczniczego złożonego zawierającego telmisartan i indapamid.

Zaburzenia czynności nerek i przeszczep nerki
W przypadku stosowania telmisartanu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek zaleca się
okresowe kontrolowanie stężenia potasu i kreatyniny w surowicy. Brak jest doświadczenia
dotyczącego podawania produktu leczniczego złożonego zawierającego telmisartan i indapamid
pacjentom po niedawno przeprowadzonym przeszczepie nerki.

Czynność nerek a leki moczopędne
Leki moczopędne z grupy tiazydów i leki o podobnym działaniu są w pełni skuteczne u pacjentów z
prawidłową lub tylko w niewielkim stopniu zaburzoną czynnością nerek (stężenie kreatyniny w
osoczu poniżej 25 mg/l, tj. 220 μmol/l u osób dorosłych). U osób w podeszłym wieku podczas oceny
czynności nerek na podstawie stężenia kreatyniny, należy wziąć pod uwagę wiek, płeć oraz masę
ciała.
Hipowolemia, wtórna do utraty wody i sodu, indukowana przez leki moczopędne, na początku
leczenia powoduje zmniejszenie przesączania kłębuszkowego. Może to powodować zwiększenie
stężenia mocznika we krwi i kreatyniny w osoczu. Ta przemijająca czynnościowa niewydolność nerek
nie powoduje żadnych następstw u osób z prawidłową czynnością nerek, natomiast może nasilić już
istniejącą niewydolność nerek.

Obrzęk naczynioruchowy jelit
U pacjentów leczonych antagonistami receptora angiotensyny II notowano występowanie obrzęku
naczynioruchowego jelit (patrz punkt 4.8). U tych pacjentów występowały ból brzucha, nudności,
wymioty i biegunka. Objawy ustąpiły po przerwaniu leczenia antagonistami receptora angiotensyny II.
Jeśli u pacjenta zostanie rozpoznany obrzęk naczynioruchowy jelit, należy przerwać stosowanie
telmisartanu i rozpocząć odpowiednią obserwację do czasu całkowitego ustąpienia objawów.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) (RAAS, ang. Renin-AngiotensinAldosterone system)
Istnieją dowody, iż jednoczesne stosowanie inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE, ang.
Angiotensin Converting Enzyme), antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu zwiększa
ryzyko niedociśnienia tętniczego, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek (w tym ostrej
niewydolności nerek). W związku z tym nie zaleca się podwójnego blokowania układu RAA poprzez
jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu
(patrz punkty 4.5 i 5.1).
Jeśli zastosowanie podwójnej blokady układu RAA uważa się za absolutnie konieczne, powinno być
prowadzone wyłącznie pod nadzorem specjalisty, a czynność nerek, stężenie elektrolitów oraz
ciśnienie tętnicze krwi należy często i bardzo dokładnie monitorować. U pacjentów z nefropatią
cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE oraz antagonistów receptora
angiotensyny II.

Inne stany związane z pobudzeniem układu renina-angiotensyna-aldosteron
U pacjentów, u których napięcie naczyniowe i czynność nerek zależą głównie od aktywności układu
renina-angiotensyna-aldosteron (np. pacjenci z ciężką zastoinową niewydolnością serca lub z
chorobami nerek, w tym ze zwężeniem tętnicy nerkowej), leczenie produktami leczniczymi, takimi jak
telmisartan, wpływającymi na ten układ było związane z gwałtownym obniżeniem ciśnienia tętniczego
krwi, hiperazotemią, oligurią oraz rzadko z ostrą niewydolnością nerek (patrz punkt 4.8).

Pierwotny aldosteronizm
Pacjenci z pierwotnym aldosteronizmem przeważnie nie odpowiadają na leczenie
przeciwnadciśnieniowymi produktami leczniczymi działającymi poprzez hamowanie układu reninaangiotensyna. Dlatego nie zaleca się stosowania telmisartanu +indapamidu u tych pacjentów.

Zwężenie zastawki aortalnej i dwudzielnej, przerostowa kardiomiopatia zawężająca
Podobnie jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia krwionośne, wskazane jest
zachowanie szczególnej ostrożności u pacjentów ze zwężeniem zastawki aortalnej lub dwudzielnej,
lub przerostową kardiomiopatią zawężającą.

Pacjenci z cukrzycą leczeni insuliną lub doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi
U tych pacjentów podczas leczenia telmisartanem może wystąpić hipoglikemia. Dlatego u tych
pacjentów należy rozważyć odpowiednie monitorowanie stężenia glukozy we krwi; jeśli jest to
wskazane, konieczne może być również dostosowanie dawki insuliny lub leków
przeciwcukrzycowych.

Nadwrażliwość na światło
Opisywano przypadki reakcji uczuleniowych na światło, związanych ze stosowaniem leków
moczopędnych z grupy tiazydów oraz leków o podobnym działaniu (patrz punkt 4.8). Jeśli reakcja
nadwrażliwości na światło wystąpi podczas leczenia, zaleca się odstawienie leku. Jeśli ponowne
zastosowanie leku moczopędnego okaże się konieczne, zaleca się ochronę powierzchni skóry
narażonej na działanie promieni słonecznych lub sztucznego promieniowania UVA.

Równowaga wodno-elektrolitowa
Stężenie sodu w osoczu
Przed rozpoczęciem leczenia należy ocenić stężenie sodu, a następnie regularnie je kontrolować.
Zmniejszenie stężenia sodu może być w początkowym okresie bezobjawowe, dlatego też konieczna
jest jego regularna kontrola, częstsza u osób w podeszłym wieku lub pacjentów z marskością wątroby
(patrz punkty 4.8 i 4.9). Każde leczenie moczopędne może powodować hiponatremię, czasem z

poważnymi jej konsekwencjami. Hiponatremia z hipowolemią może być przyczyną odwodnienia i
niedociśnienia ortostatycznego. Jednoczesna utrata jonów chlorkowych może prowadzić do wtórnej
wyrównawczej zasadowicy metabolicznej: częstość występowania i stopień tego działania są
niewielkie.

Stężenie potasu w osoczu
Hiperkaliemia
Stosowanie produktów leczniczych oddziaływujących na układ renina-angiotensyna-aldosteron może
powodować hiperkaliemię.
U osób w podeszłym wieku, u pacjentów z niewydolnością nerek, u pacjentów z cukrzycą, u
pacjentów leczonych równocześnie innymi produktami leczniczymi, które mogą zwiększać stężenie
potasu, i (lub) u pacjentów ze współistniejącymi chorobami, hiperkaliemia może prowadzić do zgonu.

Przed rozważeniem jednoczesnego stosowania produktów leczniczych działających na układ reninaangiotensyna- aldosteron należy ocenić stosunek korzyści do ryzyka.
Do głównych czynników ryzyka wystąpienia hiperkaliemii, które należy uwzględnić, należą:
- Cukrzyca, zaburzenia czynności nerek, wiek (>70 lat)
- Jednoczesne stosowanie jednego lub więcej produktów leczniczych oddziaływujących na układ
renina-angiotensyna-aldosteron, i (lub) suplementów potasu. Produkty lecznicze lub grupy
terapeutyczne produktów leczniczych, które mogą wywołać hiperkaliemię, to substytuty soli
zawierające potas, leki moczopędne oszczędzające potas, inhibitory ACE, antagoniści receptora
angiotensyny II, niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ, w tym selektywne inhibitory COX-
2), heparyna, leki immunosupresyjne (cyklosporyna lub takrolimus) i trimetoprym.
- Stany współistniejące, w szczególności odwodnienie, ostra niewyrównana niewydolność serca,
kwasica metaboliczna, pogorszenie czynności nerek, nagłe pogorszenie czynności nerek (np. w
przebiegu chorób zakaźnych), rozpad komórek (np. w ostrym niedokrwieniu kończyn,
rozpadzie mięśni poprzecznie prążkowanych, rozległym urazie).

Zaleca się bardzo dokładne kontrolowanie stężenia potasu w surowicy u pacjentów z grupy ryzyka
(patrz punkt 4.5).

Hipokaliemia
Głównym ryzykiem związanym ze stosowaniem leków moczopędnych z grupy tiazydów i leków o
podobnym działaniu jest niedobór potasu z hipokaliemią. Hipokaliemia może powodować zaburzenia
dotyczące mięśni. Zgłaszano przypadki rabdomiolizy, głównie w związku z ciężką hipokaliemią.
Należy zapobiegać rozwojowi hipokaliemii (<3,4 mmol/l), szczególnie u pacjentów, u których ryzyko
jej wystąpienia jest największe, np. u osób w podeszłym wieku, niedożywionych, leczonych wieloma
lekami, u pacjentów z marskością wątroby z obrzękami i wodobrzuszem, z chorobą naczyń
wieńcowych i niewydolnością serca. W takiej sytuacji hipokaliemia zwiększa kardiotoksyczność
produktów zawierających glikozydy naparstnicy oraz ryzyko zaburzeń rytmu serca.
W grupie ryzyka znajdują się także pacjenci z wydłużonym odstępem QT, bez względu na to, czy jest
to zaburzenie wrodzone, czy jatrogenne. Hipokaliemia, podobnie jak i bradykardia, usposabia do
rozwoju ciężkich zaburzeń rytmu serca, szczególnie do częstoskurczu typu torsade de pointes, który
może prowadzić do zgonu.
Częstsze oznaczanie stężenia potasu w osoczu jest konieczne we wszystkich przedstawionych wyżej
sytuacjach. Pierwsze oznaczenie stężenia potasu w osoczu należy wykonać w pierwszym tygodniu
leczenia.
W przypadku stwierdzenia hipokaliemii należy wyrównać niedobór potasu. Hipokaliemia występująca
w powiązaniu z małym stężeniem magnezu w surowicy może powodować oporność na leczenie,
chyba że stężenie magnezu w surowicy zostanie skorygowane.

Stężenie magnezu
Wykazano, że leki moczopędne z grupy tiazydów i leki o podobnym działaniu, w tym indapamid,
zwiększają wydalanie magnezu z moczem, co może powodować hipomagnezemię (patrz punkty 4.5 i
4.8).

Stężenie wapnia w osoczu

Leki moczopędne z grupy tiazydów i leki o podobnym działaniu mogą zmniejszać wydalanie wapnia
i powodować niewielkie i przemijające zwiększenie stężenia wapnia w osoczu. Znaczna hiperkalcemia
może być skutkiem nierozpoznanej nadczynności przytarczyc.
Leczenie powyższymi lekami należy przerwać przed badaniami oceniającymi czynność przytarczyc.

Stężenie glukozy we krwi
Należy kontrolować stężenie glukozy we krwi u pacjentów chorych na cukrzycę szczególnie, gdy
występuje u nich hipokaliemia.

Kwas moczowy
U pacjentów z hiperurykemią może być zwiększona skłonność do napadów dny moczanowej.

Różnice etniczne
Z obserwacji wynika, że inhibitory konwertazy angiotensyny, telmisartan oraz inne leki z grupy
antagonistów receptora angiotensyny II wykazują mniejszą skuteczność w obniżaniu nadciśnienia
tętniczego u osób rasy czarnej w porównaniu do osób rasy innej niż czarna. Jest to prawdopodobnie
związane z większą częstością występowania zmniejszonego stężenia reniny w populacji pacjentów
rasy czarnej z nadciśnieniem tętniczym.

Nadmierne nagromadzenie płynu między naczyniówką a twardówką, ostra krótkowzroczność i wtórna
jaskra zamkniętego kąta
Sulfonamid lub pochodne sulfonamidu mogą powodować reakcję idiosynkrazji powodującą
nadmierne nagromadzenie płynu między naczyniówką a twardówką, z ograniczeniem pola widzenia,
przemijającą krótkowzroczność i ostrą jaskrę zamkniętego kąta. Objawy obejmują nagłe pogorszenie
ostrości wzroku lub ból oka, zwykle występują w ciągu kilku godzin lub tygodni od rozpoczęcia
stosowania leku. Nieleczona ostra jaskra zamkniętego kąta może prowadzić do trwałej utraty wzroku.
Podstawowym sposobem leczenia jest jak najszybsze zaprzestanie podawania leku. Jeśli ciśnienie
wewnątrzgałkowe pozostaje niekontrolowane, konieczne może być rozważenie natychmiastowego
leczenia farmakologicznego lub chirurgicznego. Czynniki ryzyka rozwoju ostrej jaskry zamkniętego
kąta mogą obejmować alergię na sulfonamidy lub penicylinę w wywiadzie.

Inne
Tak jak w przypadku pozostałych leków przeciwnadciśnieniowych, nadmierne obniżenie ciśnienia
tętniczego krwi u pacjentów z kardiomiopatią niedokrwienną lub chorobą niedokrwienną układu
sercowo-naczyniowego może powodować wystąpienie zawału mięśnia sercowego lub udaru.

Laktoza
Produkt leczniczy zawiera laktozę. Lek nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko
występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania
glukozy-galaktozy.

Sód
Produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy lek uznaje się za
„wolny od sodu”.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Dotyczy telmisartanu

Digoksyna
Zaobserwowano wzrost mediany maksymalnego stężenia digoksyny w osoczu (49%) i stężenia
minimalnego (20%), gdy podawano telmisartan jednocześnie z digoksyną. Podczas rozpoczynania,
dostosowywania dawki i kończenia leczenia telmisartanem należy kontrolować stężenie digoksyny w
celu utrzymania stężenia w zakresie terapeutycznym.

Tak jak w przypadku innych produktów leczniczych działających na układ renina-angiotensynaaldosteron, telmisartan może wywoływać hiperkaliemię (patrz punkt 4.4). Ryzyko to może się

zwiększać w przypadku leczenia skojarzonego z innymi produktami leczniczymi, które również mogą
wywoływać hiperkaliemię (substytuty soli zawierające potas, leki moczopędne oszczędzające potas,
inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ, w
tym selektywne inhibitory COX-2), heparyna, leki immunosupresyjne (cyklosporyna lub takrolimus)
oraz trimetoprym).

Wystąpienie hiperkaliemii jest uzależnione od obecności czynników ryzyka. Zagrożenie zwiększa się
w przypadku skojarzonego leczenia wyżej wymienionymi produktami leczniczymi. Ryzyko jest
szczególnie duże w przypadku skojarzonego leczenia z diuretykami oszczędzającymi potas i
substytutami soli zawierającymi potas. Przykładowo, jednoczesne stosowanie z inhibitorami ACE lub
produktami leczniczymi z grupy NLPZ jest mniej ryzykowne, jeśli zachowane są ściśle środki
ostrożności.

Jednoczesne stosowanie nie jest zalecane.

Leki moczopędne oszczędzające potas lub suplementy potasu
Antagoniści receptora angiotensyny II, tacy jak telmisartan, łagodzą utratę potasu wywołaną przez leki
moczopędne. Diuretyki oszczędzające potas, np. spironolakton, eplerenon, triamteren lub amiloryd,
suplementy potasu lub substytuty soli zawierające potas, mogą powodować znaczące zwiększenie
stężenia potasu w surowicy. Jeżeli ich równoczesne stosowanie jest wskazane ze względu na
stwierdzoną hipokaliemię, należy je stosować ostrożnie i często kontrolować stężenie potasu w
surowicy.

Lit
Przemijające zwiększenie stężenia litu w surowicy i jego toksyczności było obserwowane w
przypadku jednoczesnego podawania litu z inhibitorami enzymu konwertującego angiotensynę oraz z
antagonistami receptora angiotensyny II, w tym telmisartanem. Jeżeli jednoczesne zastosowanie okaże
się konieczne, należy uważnie kontrolować stężenie litu w surowicy.

Jednoczesne stosowanie wymaga zachowania ostrożności.

Niesteroidowe leki przeciwzapalne
Produkty lecznicze z grupy NLPZ (tj. kwas acetylosalicylowy w dawkach o działaniu
przeciwzapalnym, inhibitory COX-2 i nieselektywne NLPZ) mogą zmniejszać przeciwnadciśnieniowe
działanie antagonistów receptora angiotensyny II. U niektórych pacjentów z zaburzoną czynnością
nerek (np. pacjenci odwodnieni lub pacjenci w podeszłym wieku z zaburzoną czynnością nerek)
jednoczesne podanie antagonistów receptora angiotensyny II i środków hamujących cyklooksygenazę
może powodować dalsze zaburzenia czynności nerek, w tym możliwą ostrą niewydolność nerek, która
jest zwykle stanem odwracalnym. Dlatego takie skojarzenie leków powinno być podawane z
zachowaniem ostrożności, szczególnie u osób w podeszłym wieku. Pacjenci powinni być odpowiednio
nawodnieni, należy również rozważyć konieczność monitorowania czynności nerek po rozpoczęciu
terapii towarzyszącej, a później okresowo.

W jednym badaniu skojarzone podawanie telmisartanu i ramiprylu prowadziło do 2,5–krotnego
zwiększenia wartości AUC0-24 i Cmax ramiprylu i ramirylatu. Znaczenie kliniczne tych zmian nie jest
znane.

Leki moczopędne (diuretyki tiazydowe lub diuretyki pętlowe)
Wcześniejsze leczenie dużymi dawkami leków moczopędnych, takich jak furosemid (diuretyk
pętlowy) i hydrochlorotiazyd (diuretyk tiazydowy) może wywołać zmniejszenie objętości krwi i
powodować ryzyko wystąpienia niedociśnienia tętniczego w momencie rozpoczęcia terapii
telmisartanem.

Jednoczesne stosowanie, powinno być rozważone.

Inne leki przeciwnadciśnieniowe

Efekt obniżania ciśnienia tętniczego krwi przez telmisartan może zostać nasilony przez jednoczesne
stosowanie innych przeciwnadciśnieniowych produktów leczniczych.
Dane badania klinicznego wykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron
(RAA) w wyniku jednoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, antagonistów receptora
angiotensyny II lub aliskirenu jest związana z większą częstością występowania zdarzeń
niepożądanych, takich jak niedociśnienie tętnicze, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w
tym ostra niewydolność nerek) w porównaniu z zastosowaniem leku z grupy antagonistów układu
RAA w monoterapii (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.1).
Można oczekiwać, że ze względu na farmakologiczne właściwości następujące produkty lecznicze
mogą nasilać działanie hipotensyjne wszystkich leków przeciwnadciśnieniowych, w tym telmisartanu:
baklofen, amifostyna. Ponadto niedociśnienie ortostatyczne może być spotęgowane przez alkohol,
barbiturany, opioidowe leki przeciwbólowe bądź leki przeciwdepresyjne.

Kortykosteroidy (podawane ogólnoustrojowo)
Zmniejszenie działania przeciwnadciśnieniowego.

Dotyczy indapamidu

Jednoczesne stosowanie nie jest zalecane.

Lit
Następuje zwiększenie stężenia litu w osoczu z objawami przedawkowania, tak jak w przypadku diety
ubogosodowej (zmniejszone wydalanie litu z moczem). Jeśli konieczne jest zastosowanie leków
moczopędnych, należy uważnie kontrolować stężenie litu w osoczu i jeśli jest to konieczne,
odpowiednio dostosować dawkę.

Jednoczesne stosowanie wymaga zachowania ostrożności.

Leki indukujące torsade de pointes, takie jak (ale nie ograniczają się do nich):
- leki przeciwarytmiczne klasy Ia (np. chinidyna, hydrochinidyna, dyzopiramid);
- leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid, bretylium);
- niektóre leki przeciwpsychotyczne:
- pochodne fenotiazyny (np. chloropromazyna, cyjamemazyna, lewomepromazyna,
tiorydazyna, trifluoperazyna); pochodne benzamidu (np. amisulpryd, sulpiryd, sultopryd,
tiapryd);
- pochodne butyrofenonu (np. droperydol, haloperydol);
- inne leki przeciwpsychotyczne (np. pimozyd);
- inne substancje (np. beprydyl, cyzapryd, difemanil, erytromycyna podawana dożylnie,
halofantryna, mizolastyna, pentamidyna, sparfloksacyna, moksyfloksacyna, winkamina
podawana dożylnie, metadon, astemizol, terfenadyna).

Hipokaliemia jest czynnikiem predysponującym do zwiększenia ryzyka arytmii komorowych,
szczególnie torsade de pointes.
Przed rozpoczęciem leczenia skojarzeniem telmisartanu z indapamidem należy obserwować czy u
pacjenta nie rozwija się hipokaliemia i w razie konieczności korygować stężenie potasu. Należy
kontrolować stężenie elektrolitów w osoczu oraz wykonywać badanie EKG.
Jeśli występuje hipokaliemia, należy stosować leki nie powodujące ryzyka torsades de pointes.

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (stosowane ogólnoustrojowo), w tym selektywne inhibitory
COX-2,duże dawki kwasu acetylosalicylowego (≥3 g/dobę)
Możliwość zmniejszenia przeciwnadciśnieniowego działania indapamidu. Zwiększa się ryzyko ostrej
niewydolności nerek u pacjentów odwodnionych (zmniejszone przesączanie kłębuszkowe). Od
początku leczenia należy kontrolować czynność nerek oraz dbać o nawodnienie pacjenta.

Inhibitory konwertazy angiotensyny (inhibitory ACE)

Ryzyko nagłego niedociśnienia tętniczego i (lub) ostrej niewydolności nerek, kiedy leczenie
inhibitorem konwertazy angiotensyny rozpoczynane jest w sytuacji utrzymującego się niedoboru sodu
(szczególnie u pacjentów ze zwężeniem tętnicy nerkowej).
U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym ze względu na fakt, że uprzednie leczenie moczopędne może
spowodować niedobór sodu, należy:
- odstawić lek moczopędny na 3 dni przed rozpoczęciem stosowania inhibitorów ACE, a następnie,
jeżeli to konieczne, powrócić do leczenia lekiem moczopędnym nieoszczędzającym potasu
- lub rozpocząć leczenie inhibitorem ACE w małych dawkach i stopniowo je zwiększać.

U pacjentów z zastoinową niewydolnością serca należy rozpocząć leczenie od bardzo małych dawek
inhibitora ACE, jeżeli to możliwe po zmniejszeniu dawki leku moczopędnego nieoszczędzającego
potasu.
We wszystkich przypadkach należy monitorować czynność nerek (stężenie kreatyniny) przez pierwsze
tygodnie leczenia inhibitorem ACE.

Inne leki powodujące hipokaliemię: amfoterycyna B (podawana dożylnie), gliko- i
mineralokortykosteroidy (stosowane ogólnoustrojowo), tetrakozaktyd, leki przeczyszczające o
działaniu pobudzającym perystaltykę
Zwiększenie ryzyka hipokaliemii (działanie addycyjne).
Należy kontrolować oraz korygować stężenie potasu w osoczu, zwłaszcza podczas równoczesnego
leczenia glikozydami naparstnicy. Należy stosować leki przeczyszczające nie pobudzające
perystaltyki.

Baklofen
Nasila przeciwnadciśnieniowe działanie indapamidu.
Należy nawodnić pacjenta oraz na początku leczenia kontrolować czynność nerek.

Glikozydy naparstnicy
Hipokaliemia i (lub) hipomagnezemia nasila toksyczne działanie glikozydów naparstnicy. Należy
kontrolować stężenie potasu i magnezu w osoczu oraz zapis EKG, a w razie konieczności ponownie
rozważyć sposób leczenia.

Jednoczesne stosowanie wymaga zachowania ostrożności.

Allopurynol
Jednoczesne leczenie indapamidem może zwiększyć częstość reakcji nadwrażliwości na allopurynol.

Jednoczesne stosowanie, powinno być rozważone.

Leki moczopędne oszczędzające potas (amiloryd, spironolakton, triamteren)
Racjonalne kojarzenie tych leków, korzystne dla niektórych pacjentów, nie eliminuje ryzyka
hipokaliemii lub hiperkaliemii (zwłaszcza w przypadku osób z niewydolnością nerek lub chorych na
cukrzycę). Należy kontrolować stężenie potasu w osoczu i EKG, a jeśli jest to konieczne, należy
ponownie rozważyć sposób leczenia.

Metformina
Zwiększenie ryzyka wystąpienia indukowanej przez metforminę kwasicy mleczanowej, z powodu
możliwości rozwoju czynnościowej niewydolności nerek związanej ze stosowaniem leków
moczopędnych, zwłaszcza diuretyków pętlowych. Nie należy stosować metforminy, jeśli stężenie
kreatyniny w surowicy jest większe niż 15 mg/l (135 μmol/l) u mężczyzn oraz 12 mg/l (110 μmol/l) u
kobiet.

Środki kontrastujące zawierające jod
W przypadku odwodnienia spowodowanego lekami moczopędnymi istnieje zwiększone ryzyko
rozwoju ostrej niewydolności nerek, zwłaszcza, jeśli zastosowano duże dawki środka kontrastowego
zawierającego jod.
Przed zastosowaniem takiego środka należy odpowiednio nawodnić pacjenta.

Leki przeciwdepresyjne podobne do imipraminy, neuroleptyki
Może być indukowane nasilone działanie przeciwnadciśnieniowe oraz ryzyko wystąpienia
niedociśnienia ortostatycznego (działanie addycyjne).

Wapń (sole wapnia)
Ryzyko hiperkalcemii w wyniku zmniejszonego wydalania wapnia przez nerki.

Cyklosporyna, takrolimus
Ryzyko zwiększenia stężenia kreatyniny w osoczu, bez zmiany stężenia cyklosporyny, nawet jeśli nie
występuje utrata wody i (lub) sodu.

Kortykosteroidy, tetrakozaktyd (podawane ogólnie)
Zmniejszone działanie przeciwnadciśnieniowe (zatrzymanie wody i (lub) sodu w wyniku działania
kortykosteroidów).

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża

Nie zaleca się stosowania antagonistów receptora angiotensyny II podczas pierwszego trymestru ciąży
(patrz punkt 4.4). Stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II jest przeciwwskazane podczas
drugiego i trzeciego trymestru ciąży (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Brak odpowiednich danych dotyczących stosowania telmisartanu u kobiet w okresie ciąży. Badania na
zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję (patrz punkt 5.3).

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka działania teratogennego w przypadku narażenia na
inhibitory ACE podczas pierwszego trymestru ciąży nie są jednoznaczne; nie można jednak
wykluczyć niewielkiego zwiększenia ryzyka. Pomimo braku danych z kontrolowanych badań
epidemiologicznych dotyczących ryzyka związanego z antagonistami receptora angiotensyny II, z tą
grupą leków mogą wiązać się podobne zagrożenia. O ile kontynuację leczenia za pomocą antagonisty
receptora angiotensyny II nie uważa się za niezbędną, u pacjentek planujących ciążę należy
zastosować inne leki przeciwnadciśnieniowe, o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania w
okresie ciąży. Po stwierdzeniu ciąży leczenie antagonistami receptora angiotensyny II należy
natychmiast przerwać i w razie konieczności rozpocząć alternatywne leczenie.

Narażenie na działanie antagonistów receptora angiotensyny II podczas drugiego i trzeciego trymestru
ciąży powoduje działanie toksyczne dla płodu (pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie
kostnienia czaszki) i noworodka (niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze, hiperkaliemia) (patrz
punkt 5.3). Jeżeli do narażenia na działanie antagonistów receptora angiotensyny II doszło od
drugiego trymestru ciąży, zaleca się badanie ultrasonograficzne czynności nerek i czaszki.

Noworodki, których matki przyjmowały antagonistów receptora angiotensyny II, należy dokładnie
obserwować za względu na możliwość wystąpienia niedociśnienia tętniczego (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Nie ma danych lub istnieją ograniczone dane (dotyczące mniej niż 300 ciąż) odnośnie stosowania
indapamidu u kobiet w ciąży. Przedłużone narażenie na lek tiazydowy podczas trzeciego trymestru
ciąży może zmniejszyć objętość osocza u matki, jak również przepływ maciczno-łożyskowy krwi, co
może powodować niedokrwienie łożyska i płodu oraz opóźnienie wzrostu.
Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ w odniesieniu do
toksycznego wpływu na rozród (patrz punkt 5.3).
W celu zachowania ostrożności zaleca się unikanie stosowania indapamidu podczas ciąży.

Karmienie piersią
Nie zaleca się stosowania Tolurindo podczas karmienia piersią.

Z powodu braku informacji dotyczących stosowania telmisartanu podczas karmienia piersią, nie jest
on zalecany do stosowania w tym okresie. Podczas karmienia piersią, w szczególności noworodków i
dzieci urodzonych przedwcześnie, zaleca się stosowanie innych produktów leczniczych posiadających
lepiej ustalony profil bezpieczeństwa stosowania.

Istnieją niewystarczające informacje dotyczące przenikania indapamidu lub metabolitów do mleka
kobiecego. Może wystąpić nadwrażliwość na pochodne sulfonamidów i hipokaliemia. Nie można
wykluczyć ryzyka dla noworodków lub niemowląt.
Indapamid jest podobny do tiazydowych leków moczopędnych, których stosowanie podczas
karmienia piersią było powiązane ze zmniejszeniem, a nawet zahamowaniem wydzielania mleka.

Płodność
W badaniach przedklinicznych nie obserwowano wpływu telmisartanu na płodność u mężczyzn i
kobiet.

Badania toksycznego działania na rozrodczość nie wykazały wpływu indapamidu na płodność samic i
samców szczurów (patrz punkt 5.3). Nie należy spodziewać się wpływu na płodność u ludzi.

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Produkt leczniczy złożony zawierający telmisartan i indapamid może wywołać różne objawy
związane ze zmniejszeniem ciśnienia krwi, zwłaszcza na początku leczenia.
Podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn należy wziąć pod uwagę, że mogą czasami
wystąpić zawroty głowy i senność.

#### 4.8 Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa stosowania

Dotyczy telmisartanu:
Do ciężkich działań niepożądanych należą reakcje anafilaktyczne i obrzęk naczynioruchowy, które
mogą występować rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000), oraz ostra niewydolność nerek.

W badaniach kontrolowanych placebo ogólna częstość występowania działań niepożądanych po
telmisartanie była zazwyczaj podobna jak po placebo (41,4% vs. 43,9%) u pacjentów leczonych z
powodu nadciśnienia tętniczego. Częstość występowania działań niepożądanych nie miała związku z
dawką, nie wykazała korelacji z płcią, wiekiem czy rasą pacjentów. Profil bezpieczeństwa stosowania
telmisartanu u pacjentów leczonych w celu zmniejszenia częstości zachorowań z przyczyn
sercowonaczyniowych był zgodny z profilem bezpieczeństwa stosowania obserwowanym u pacjentów
z nadciśnieniem tętniczym.

Wymienione poniżej działania niepożądane opisywano w kontrolowanych badaniach klinicznych
przeprowadzonych z udziałem pacjentów leczonych z powodu nadciśnienia tętniczego oraz zgłaszano
w raportach po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu. Lista obejmuje również poważne
działania niepożądane i działania niepożądane prowadzące do zaprzestania stosowania leku zgłoszone
w trzech długoterminowych badaniach klinicznych z udziałem 21 642 pacjentów leczonych
telmisartanem w celu zmniejszenia częstości zachorowań z przyczyn sercowo-naczyniowych w ciągu
sześciu lat.

Dotyczy indapamidu:
Najczęściej zgłaszane działania niepożądane to hipokaliemia, reakcje nadwrażliwości, głównie
dotyczące skóry, u pacjentów predysponowanych do alergii i reakcji astmatycznych, oraz wysypki
grudkowo-plamkowe.

Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych

Działania niepożądane zostały przedstawione zgodnie z częstością występowania, z zastosowaniem
następującej klasyfikacji:
- bardzo często (≥1/10)
- często (≥1/100 do <1/10)
- niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100)
- rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000)
- bardzo rzadko (<1/10 000)
- nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)

Klasyfikacja
układów i
narządów
MedDRA
Działanie niepożądane
Częstość występowania
Telmisartan
Indapamid

Zakażenia i
zarażenia
pasożytnicze

Zakażenie dróg moczowych, w tym
zapalenie pęcherza moczowego
Niezbyt często –

zakażenie górnych dróg
oddechowych, w tym zapalenie
gardła i zapalenie zatok

Niezbyt często –

Posocznica, w tym zakończona
zgonem1
Rzadko –

Zaburzenia krwi i
układu chłonnego

Niedokrwistość Niezbyt często –
Eozynofilia, Rzadko –
Małopłytkowość Rzadko Bardzo rzadko
Agranulocytoza – Bardzo rzadko
Niedokrwistość aplastyczna – Bardzo rzadko
Niedokrwistość hemolityczna – Bardzo rzadko
Leukopenia – Bardzo rzadko
Zaburzenia układu
immunologicznego
Reakcja anafilaktyczna Rzadko –
Nadwrażliwość Rzadko –

Zaburzenia
metabolizmu i
odżywiania

Hiperkaliemia Niezbyt często –
Hipoglikemia (u pacjentów z
cukrzycą)
Rzadko –

Hiperkalcemia – Bardzo rzadko
Hipokaliemia – Często

Hiponatremia (patrz punkt 4.4) – Niezbyt często
Hipochloremia – Rzadko
Hipomagnezemia – Rzadko

Zaburzenia
psychiczne

Bezsenność Niezbyt często –
Depresja Niezbyt często –
Niepokój Rzadko –

Zaburzenia układu
nerwowego

Senność Rzadko –
Zmęczenie – Rzadko
Ból głowy – Rzadko
Parestezje – Rzadko
Omdlenie Niezbyt często Nieznana

Zaburzenia oka

Zaburzenia widzenia Rzadko –
Krótkowzroczność – Nieznana
Niewyraźne widzenie – Nieznana
Nadmierne nagromadzenie płynu
między naczyniówką a twardówką
– Nieznana

Ostra jaskra z zamkniętym kątem
przesączania
– Nieznana

Zaburzenia widzenia – Nieznana
Zaburzenia ucha i
błędnika
Zawroty głowy Niezbyt często Rzadko

Zaburzenia serca

Bradykardia Niezbyt często –
Tachykardia Rzadko –
Arytmia – Bardzo rzadko
Zaburzenia torsades de pointes
(potencjalnie śmiertelne) (patrz
punkty 4.4 i 4.5)

– Nieznana

Zaburzenia
naczyniowe
Niedociśnienie tętnicze2 Niezbyt często Bardzo rzadko
Niedociśnienie ortostatyczne Niezbyt często –
Zaburzenia układu
oddechowego,
klatki piersiowej i
śródpiersia

Duszność Niezbyt często –
Kaszel Niezbyt często –
Śródmiąższowa choroba płuc4 Bardzo rzadko –

Zaburzenia
żołądka i jelit

Ból brzucha Niezbyt często –
Biegunka Niezbyt często –
Niestrawność Niezbyt często –
Wzdęcia Niezbyt często –
Wymioty Niezbyt często Niezbyt często
Nieżyt żołądka Rzadko –
Zaburzenia smaku Rzadko –
Suchość błony śluzowej jamy
ustnej
Rzadko Rzadko

Nudności – Rzadko
Zaparcia – Rzadko
Zapalenie trzustki – Bardzo rzadko

Zaburzenia
wątroby i dróg
żółciowych

Nieprawidłowa czynność
wątroby/zaburzenia wątroby3
Rzadko Bardzo rzadko

Możliwość rozwoju encefalopatii
wątrobowej w przebiegu
niewydolności wątroby (patrz
punkty 4.3 i 4.4)

– Nieznana

Zapalenie wątroby – Nieznana

Zaburzenia skóry i
tkanki podskórnej

Wysypka plamisto-grudkowa – Często
Reakcje nadwrażliwości – Często
Świąd Niezbyt często –
Nadmierne pocenie się Niezbyt często –
Wysypka Niezbyt często –
Plamica – Niezbyt często
Wyprysk Rzadko –
Rumień Rzadko –
Wysypka polekowa Rzadko –
Toksyczne uszkodzenie skóry Rzadko –
Obrzęk naczynioruchowy (również
zakończony zgonem)
Rzadko Bardzo rzadko

Pokrzywka Rzadko Bardzo rzadko
Martwica toksyczna-rozpływna
naskórka
– Bardzo rzadko

Zespół Stevensa-Johnsona – Bardzo rzadko
Reakcje nadwrażliwości na światło
(patrz punkt 4.4)
– Nieznana

Zaburzenia Ból pleców (np. rwa kulszowa) Niezbyt często –

mięśniowoszkieletowe i
tkanki łącznej

Kurcz mięśni Niezbyt często Nieznana
Ból mięśni Niezbyt często Nieznana
Ból stawów Rzadko –
Ból kończyn Rzadko –
Ból ścięgien (objawy imitujące
zapalenie ścięgien)
Rzadko –

Osłabienie mięśni – Nieznana
Rabdomioliza – Nieznana
Możliwe pogorszenie istniejącego
wcześniej ostrego tocznia
rumieniowatego rozsianego

– Nieznana

Zaburzenia nerek i
dróg moczowych
Zaburzenia czynności nerek, w tym
ostra niewydolność nerek
Niezbyt często –

Niewydolność nerek – Bardzo rzadko
Zaburzenia układu
rozrodczego i
piersi

Zaburzenia erekcji – Niezbyt często

Zaburzenia ogólne
i stany w miejscu
podania

Ból w klatce piersiowej Niezbyt często –
Osłabienie Niezbyt często –
Objawy grypopodobne Rzadko –

Badania
diagnostyczne

Zwiększone stężenie kreatyniny w
osoczu
Niezbyt często –

Zmniejszone stężenie hemoglobiny Rzadko –
Zwiększone stężenie kwasu
moczowego we krwi
Rzadko Nieznana

Zwiększona aktywność enzymów
wątrobowych
Rzadko Nieznana

Zwiększona aktywność fosfokinazy
kreatynowej we krwi
Rzadko –

Wydłużony odstęp QT w
elektrokardiogramie (patrz punkty
#### 4.4 i 4.5)

– Nieznana

Zwiększenie stężenia glukozy we
krwi (patrz punkt 4.4)
– Nieznana

1,2,3,4: szczegółowy opis, patrz podpunkt „Opis wybranych działań niepożądanych”

Opis wybranych działań niepożądanych

Podczas II i III fazy badań porównujących stosowanie indapamidu w dawce 1,5 mg i 2,5 mg,
analiza stężenia potasu w osoczu wykazała wpływ indapamidu zależny od dawki:
- indapamid w dawce 1,5 mg: stężenie potasu w osoczu < 3,4 mm/l obserwowano u 10% pacjentów
i < 3,2 mmol/l u 4% pacjentów po 4 do 6 tygodniach leczenia. Po 12 tygodniach leczenia średnie
zmniejszenie stężenia potasu w osoczu wynosiło 0,23 mmol/l.
- indapamid w dawce 2,5 mg: stężenie potasu w osoczu < 3,4 mmol/l obserwowano u 25%
pacjentów i < 3,2 mmol/l u 10% pacjentów po 4 do 6 tygodniach leczenia. Po 12 tygodniach
leczenia średnie zmniejszenie stężenia potasu w osoczu wynosiło 0,41 mmol/l.

Posocznica
W badaniu PRoFESS u pacjentów przyjmujących telmisartan zaobserwowano zwiększoną częstość
występowania posocznicy w porównaniu do placebo. Zjawisko to może być przypadkowe lub
związane z aktualnie nieznanym mechanizmem (patrz również punkt 5.1).

Niedociśnienie tętnicze

To działanie niepożądane było zgłaszane jako częste u pacjentów z kontrolowanym ciśnieniem
tętniczym, którym poza standardowymi lekami podawano telmisartan w celu zmniejszenia ryzyka
wystąpienia chorób sercowo-naczyniowych.

Nieprawidłowa czynność wątroby / zaburzenia czynności wątroby
Większość przypadków nieprawidłowej czynności wątroby / zaburzeń czynności wątroby zgłoszonych
w okresie po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu wystąpiła u pacjentów z Japonii.
U Japończyków istnieje większe prawdopodobieństwo wystąpienia tych działań niepożądanych.

Śródmiąższowa choroba płuc
Po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu zgłaszano przypadki śródmiąższowej choroby płuc
pozostające w związku czasowym z przyjmowaniem telmisartanu. Nie ustalono jednak związku
przyczynowego.

Obrzęk naczynioruchowy jelit
Po zastosowaniu antagonistów receptora angiotensyny II notowano przypadki wystąpienia obrzęku
naczynioruchowego jelit (patrz punkt 4.4).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych:
Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa
tel.: + 48 22 49-21-301
fax: + 48 22 49-21-309
strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

Dane dotyczące przedawkowania u ludzi są ograniczone.

Objawy
Dotyczy telmisartanu
Najważniejsze objawy przedawkowania telmisartanu to niedociśnienie tętnicze i tachykardia;
opisywano również bradykardię, zawroty głowy, zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy oraz
ostrą niewydolność nerek.

Dotyczy indapamidu
Nie stwierdzono toksyczności indapamidu w dawkach do 40 mg, czyli ok. 27-krotnie większych niż
dawka terapeutyczna. Objawy ostrego zatrucia indapamidem mają postać przede wszystkim zaburzeń
wodno-elektrolitowych (hiponatremia, hipokaliemia). Mogą wystąpić nudności, wymioty,
niedociśnienie tętnicze, kurcze mięśni, zawroty głowy, senność, dezorientacja, poliuria lub oliguria z
możliwością zaostrzenia do anurii (w wyniku hipowolemii).

Postępowanie
Dotyczy telmisartanu
Telmisartan nie jest usuwany przez hemodializę. Pacjenta należy dokładnie obserwować i zastosować
leczenie objawowe i podtrzymujące. Postępowanie zależy od czasu, jaki upłynął od przyjęcia
preparatu, i nasilenia objawów. Zaleca się sprowokowanie wymiotów i (lub) płukanie żołądka. W
leczeniu przedawkowania pomocne może być zastosowanie węgla aktywnego. Należy często
kontrolować stężenie elektrolitów i kreatyniny w surowicy. W przypadku wystąpienia niedociśnienia
tętniczego pacjenta należy ułożyć w pozycji na plecach, szybko uzupełniając sole oraz objętość
wewnątrznaczyniową.

Dotyczy indapamidu
Na początku konieczna jest szybka eliminacja połkniętej substancji poprzez płukanie żołądka i (lub)
podanie węgla aktywnego, następnie zapewnienie prawidłowej równowagi wodno-elektrolitowej w
specjalistycznym ośrodku.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Leki działające na układ renina-angiotensyna, antagoniści angiotensyny
II i leki moczopędne, kod ATC: C09DA07

Mechanizm działania
Telmisartan jest czynnym po podaniu doustnym, swoistym antagonistą receptora angiotensyny II (typu
AT1). Dzięki wysokiemu powinowactwu, telmisartan wypiera angiotensynę II z miejsc wiązania z
podtypem AT1 receptora, który jest odpowiedzialny za poznany mechanizm działania angiotensyny II.
Telmisartan nie wykazuje nawet częściowego działania agonistycznego w stosunku do receptora AT1.
Telmisartan wybiórczo wiąże się z receptorem AT1. To wiązanie jest długotrwałe. Telmisartan nie
wykazuje powinowactwa do innych receptorów, w tym do receptora AT2 oraz innych, mniej
poznanych podtypów receptora AT. Funkcja tych receptorów nie jest znana; nie znane są też skutki
ich nadmiernego pobudzenia przez angiotensynę II, której stężenie zwiększa się pod wpływem
telmisartanu. Telmisartan zmniejsza stężenie aldosteronu w osoczu. Telmisartan nie hamuje
aktywności reninowej osocza oraz nie blokuje kanałów jonowych. Telmisartan nie hamuje aktywności
konwertazy angiotensyny (kininazy II), enzymu odpowiedzialnego także za rozkład bradykininy. Tak
więc nie należy się spodziewać nasilenia działań niepożądanych związanych z działaniem
bradykininy.

U ludzi, dawka 80 mg telmisartanu prawie całkowicie hamuje zwiększenie ciśnienia tętniczego
wywołane przez angiotensynę II. To hamujące działanie utrzymuje się przez 24 godziny i można je
stwierdzić w dalszym ciągu po 48 godzinach.

Indapamid jest pochodną sulfonamidową zawierającą pierścień indolowy, o właściwościach
farmakologicznych podobnych do tiazydowych leków moczopędnych, działających poprzez
hamowanie wchłaniania zwrotnego sodu w części korowej nerki. Powoduje to zwiększenie wydalania
sodu i chlorków i w mniejszym stopniu potasu i magnezu, zwiększając w ten sposób objętość
wydalanego moczu i wywołując działanie przeciwnadciśnieniowe.

Dotyczy skojarzenia telmisartanu i indapamidu

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

Skuteczność i bezpieczeństwo telmisartanu i indapamidu stosowanych w skojarzeniu oceniano u
pacjentów z nadciśnieniem tętniczym pierwotnym. Wyniki wykazały, że jednoczesne stosowanie
telmisartanu i indapamidu jest znacznie skuteczniejsze pod względem obniżania ciśnienia krwi niż
monoterapia telmisartanem lub indapamidem. Ogólnie rzecz biorąc, wyniki badań klinicznych
wykazały, że skojarzone leczenie telmisartanem i indapamidem nie zwiększa ryzyka zdarzeń
niepożądanych w porównaniu z monoterapią lub innymi klasami leków przeciwnadciśnieniowych.

Dotyczy telmisartanu

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

Po podaniu pierwszej dawki telmisartanu działanie przeciwnadciśnieniowe występuje stopniowo w
ciągu 3 godzin. Maksymalne obniżenie ciśnienia tętniczego krwi jest osiągane zwykle po upływie 4 do
8 tygodni od rozpoczęcia leczenia i utrzymuje się podczas długotrwałego leczenia.

Ambulatoryjne pomiary ciśnienia tętniczego krwi wykazały, że działanie przeciwnadciśnieniowe
utrzymuje się na stałym poziomie w okresie 24 godzin od przyjęcia leku, obejmując również okres
ostatnich 4 godzin przed przyjęciem następnej dawki leku. Potwierdzają to wyniki badań
kontrolowanych placebo, w których stosunek wartości minimalnego do maksymalnego obniżenia
ciśnienia tętniczego krwi (trough to peak ratio) stale wynosił powyżej 80%, zarówno po podaniu
dawki 40 mg, jak i 80 mg telmisartanu. W przypadku ciśnienia skurczowego istnieje wyraźna
zależność czasu powrotu do wartości wyjściowych od dawki leku. W przypadku ciśnienia
rozkurczowego dane są niespójne.

Telmisartan podany pacjentom z nadciśnieniem tętniczym obniża zarówno ciśnienie skurczowe, jak i
rozkurczowe krwi, nie wpływając na częstość akcji serca. Udział działania moczopędnego i
zwiększającego wydalanie sodu z moczem w działaniu hipotensyjnym produktu leczniczego nie został
dotychczas określony. Skuteczność przeciwnadciśnieniowa telmisartanu jest porównywalna z innymi
produktami leczniczymi przeciwnadciśnieniowymi (co wykazano w badaniach klinicznych, w których
porównywano telmisartan z amlodypiną, atenololem, enalaprylem, hydrochlorotiazydem i
lizynoprylem).

W przypadku nagłego przerwania leczenia telmisartanem ciśnienie tętnicze krwi powraca stopniowo,
w ciągu kilku dni, do wartości sprzed rozpoczęcia leczenia, bez zjawiska odbicia.

W badaniach klinicznych bezpośrednio porównujących dwie metody leczenia
przeciwnadciśnieniowego częstość występowania suchego kaszlu u pacjentów leczonych
telmisartanem była znacząco mniejsza niż u pacjentów leczonych inhibitorami konwertazy
angiotensyny.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) (RAAS, ang. Renin-AngiotensinAldosterone system)
W dwóch dużych randomizowanych, kontrolowanych badaniach klinicznych ONTARGET (ang.
ONgoing Telmisartan Alone and in combination with Ramipril Global Endpoint Trial) i VA
NEPHRON-D (ang. The Veterans Affairs Nefropathy in Diabetes) oceniono jednoczesne zastosowanie
inhibitora ACE z antagonistą receptora angiotensyny II.
Badanie ONTARGET było przeprowadzone z udziałem pacjentów z chorobami układu sercowonaczyniowego, chorobami naczyń mózgowych w wywiadzie lub cukrzycą typu 2 z towarzyszącymi,
udowodnionymi uszkodzeniami narządów docelowych. Badanie VA NEPHRON-D było
przeprowadzone z udziałem pacjentów z cukrzycą typu 2 oraz z nefropatią cukrzycową.
Badania te wykazały brak istotnego korzystnego wpływu na parametry nerkowe i (lub) wyniki w
zakresie chorobowości oraz śmiertelności sercowo-naczyniowej, podczas gdy zaobserwowano
zwiększone ryzyko hiperkaliemii, ostrego uszkodzenia nerek i (lub) niedociśnienia tętniczego, w
porównaniu z monoterapią. Ze względu na podobieństwa w zakresie właściwości
farmakodynamicznych tych leków, przytoczone wyniki również mają znaczenie w przypadku innych
inhibitorów ACE oraz antagonistów receptora angiotensyny II. Dlatego też u pacjentów z nefropatią
cukrzycową nie należy jednocześnie stosować inhibitorów ACE oraz antagonistów receptora
angiotensyny II.
Badanie ALTITUDE (ang. Aliskiren Trial in Type 2 Diabetes Using Cardiovascular and Renal
Disease Endpoints) było zaprojektowane w celu zbadania korzyści z dodania aliskirenu do
standardowego leczenia inhibitorem ACE lub antagonistą receptora angiotensyny II u pacjentów z
cukrzycą typu 2 i przewlekłą chorobą nerek i (lub) z chorobą układu sercowo-naczyniowego. Badanie
zostało przedwcześnie przerwane z powodu zwiększonego ryzyka działań niepożądanych. Zgony
sercowo-naczyniowe i udary mózgu występowały częściej w grupie otrzymującej aliskiren w
odniesieniu do grupy placebo. W grupie otrzymującej aliskiren odnotowano również częstsze
występowanie zdarzeń niepożądanych, w tym ciężkich zdarzeń niepożądanych (hiperkaliemia,
niedociśnienie tętnicze i niewydolność nerek) względem grupy placebo.

Dotyczy indapamidu

Badania II i III fazy z wykorzystaniem indapamidu w monoterapii wykazały działanie
przeciwnadciśnieniowe utrzymujące się przez 24 godziny. Działanie to występowało po podaniu
dawek, których działanie moczopędne było łagodnie nasilone.
Działanie przeciwnadciśnieniowe indapamidu związane jest ze zwiększeniem podatności tętnic i
zmniejszeniu tętniczkowego i całkowitego obwodowego oporu naczyniowego.
Indapamid zmniejsza przerost lewej komory serca.
Leki moczopędne z grupy tiazydów i leki o podobnym działaniu wykazują terapeutyczne plateau i
powyżej określonej dawki zwiększa się jedynie częstość występowania działań niepożądanych. Nie
należy zwiększać dawki, jeżeli leczenie jest nieskuteczne.

Podczas krótko-, średnio- i długoterminowego leczenia pacjentów z nadciśnieniem tętniczym
wykazano, że indapamid:
- nie wpływa na metabolizm lipidów: triglicerydów, cholesterolu LDL i cholesterolu HDL;
- nie wpływa na metabolizm węglowodanów, nawet u pacjentów z cukrzycą i nadciśnieniem
tętniczym.

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie
Telmisartan jest wchłaniany szybko, lecz w różnym stopniu. Średnia wartość biodostępności
bezwzględnej telmisartanu wynosi około 50%. Jeżeli telmisartan jest przyjmowany z pokarmem, to
zmniejszenie pola powierzchni pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu (AUC0-∞) wynosi
w przybliżeniu od 6% (dla dawki 40 mg) do 19% (dla dawki 160 mg). Przez 3 godziny od podania
stężenie w osoczu jest podobne, niezależnie od tego, czy telmisartan był przyjęty na czczo czy z
pokarmem.

Część indapamidu uwalnia się szybko i jest całkowicie wchłaniana w przewodzie pokarmowym.
Pokarm nieznacznie przyspiesza wchłanianie, ale nie wpływa na ilość wchłoniętego leku.
Maksymalne stężenie w surowicy po podaniu pojedynczej dawki występuje po ok. 12 godzinach.
Wielokrotne podawanie dawek zmniejsza różnice w stężeniach występujących w surowicy pomiędzy
dwiema dawkami. Istnieją różnice indywidualne.

Liniowość lub nieliniowość
Nie oczekuje się, by niewielkie zmniejszenie wartości AUC powodowało zmniejszenie skuteczności
terapeutycznej. Brak liniowej zależności między dawkami a stężeniem w osoczu krwi. Cmax i w
mniejszym stopniu AUC zwiększają się nieproporcjonalnie po dawkach większych niż 40 mg.

Dystrybucja
Telmisartan w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza (>99,5%), szczególnie z albuminami i
kwaśną alfa-1-glikoproteiną. Średnia pozorna objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym (Vdss)
wynosi około 500 l.

Indapamid wiąże się z białkami osocza w 79%. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi od 14 do
24 godzin (średnio 18 godzin). Stan stacjonarny jest osiągany po 7 dniach. Wielokrotne podawanie
dawek nie prowadzi do kumulacji.

Metabolizm
Telmisartan jest metabolizowany w procesie sprzęgania do pochodnych glukuronidowych związków
macierzystych, nieposiadających aktywności farmakologicznej.

Indapamid jest wydalany głównie z moczem (70% dawki) oraz z kałem (22%) w postaci nieczynnych
metabolitów.

Eliminacja
Telmisartan charakteryzuje się dwuwykładniczą farmakokinetyką rozkładu, z okresem półtrwania w
fazie końcowej eliminacji >20 godz. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) oraz w mniejszym stopniu
pole powierzchni pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu (AUC) zwiększa się

nieproporcjonalnie do dawki. Nie wykazano, by telmisartan przyjmowany w zalecanej dawce ulegał
kumulacji mającej znaczenie kliniczne. Stężenia w osoczu były większe u kobiet niż u mężczyzn,
zjawisko to nie miało istotnego wpływu na skuteczność.

Po podaniu doustnym (i dożylnym) telmisartan jest prawie całkowicie wydalany w postaci
niezmienionej z kałem. Całkowite wydalanie z moczem wynosi <1% podanej dawki. Całkowity
klirens osoczowy (Cltot) jest duży (około 1 00 ml/min) w porównaniu z przepływem wątrobowym krwi
(około 1500 ml/min).

Szczególne grupy pacjentów

Dzieci i młodzież
Farmakokinetykę dwóch dawek telmisartanu, która stanowiła drugi cel badania, oceniono u pacjentów
z nadciśnieniem tętniczym (n=57) w wieku od 6 do <18 lat po przyjmowaniu telmisartanu 1 mg/kg lub
2 mg/kg przez trwający cztery tygodnie okres leczenia. Ocena farmakokinetyki obejmowała ustalenie
stanu stacjonarnego telmisartanu u dzieci i młodzieży oraz zbadanie różnic związanych z wiekiem.
Chociaż badanie było zbyt małe, by umożliwić pełną ocenę farmakokinetyki u dzieci w wieku poniżej
12 lat, wyniki są zasadniczo zgodne z wynikami dotyczącymi dorosłych i potwierdzają nieliniowość
telmisartanu, zwłaszcza w przypadku wartości Cmax.

Płeć
Obserwowano różnice w stężeniu leku w osoczu, przy czym u kobiet stężenie maksymalne (Cmax) oraz
pole powierzchni pod krzywą zależności stężenia od czasu (AUC) były odpowiednio około
3- i 2-krotnie większe niż u mężczyzn.

Osoby w podeszłym wieku
Farmakokinetyka telmisartanu nie różni się u osób w podeszłym wieku i u osób w wieku poniżej
65 lat.

Zaburzenia czynności nerek
U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych oraz z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek
obserwowano dwukrotne zwiększenie stężenia w osoczu. Natomiast u pacjentów z niewydolnością
nerek poddawanych hemodializie obserwowano zmniejszone stężenia w osoczu. U pacjentów z
niewydolnością nerek telmisartan w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza i nie może być
usunięty poprzez hemodializę. Okres półtrwania w fazie eliminacji nie zmienia się u pacjentów z
zaburzeniami czynności nerek.

Parametry farmakokinetyczne indapamidu pozostają niezmienione u pacjentów z niewydolnością
nerek.

Zaburzenia czynności wątroby
Badania farmakokinetyczne u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby wykazały zwiększenie
biodostępności bezwzględnej do prawie 100%. Okres półtrwania w fazie eliminacji nie ulega zmianie
u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby.

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

W badaniach przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania ekspozycja po podaniu dawek
telmisartanu porównywalnych z dawkami z zakresu terapeutycznego powodowała zmniejszenie
parametrów czerwonokrwinkowych (erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu), zmiany w
hemodynamicznej czynności nerek (zwiększenie stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny we krwi),
jak również zwiększenie stężenia potasu w surowicy u zwierząt z prawidłowym ciśnieniem tętniczym.
U psów stwierdzono poszerzenie z zanikiem kanalików nerkowych. U szczurów i psów stwierdzono
również uszkodzenie błony śluzowej żołądka (nadżerki, owrzodzenia, zmiany zapalne). Tym,
wynikającym z działania farmakologicznego działaniom niepożądanym, znanym z przedklinicznych
badań zarówno inhibitorów konwertazy angiotensyny, jak i antagonistów receptora angiotensyny II
zapobiegano przez doustne uzupełnienie soli.

U obu gatunków zwierząt obserwowano zwiększenie aktywności reninowej osocza i przerost/rozrost
komórek przykłębuszkowych nerek. Nie wydaje się, aby powyższe zmiany, typowe dla inhibitorów
konwertazy angiotensyny i innych antagonistów receptora angiotensyny II, miały znaczenie kliniczne.
Nie zaobserwowano jednoznacznych dowodów na działanie teratogenne, jednak po zastosowaniu
toksycznych dawek telmisartanu obserwowano wpływ na rozwój noworodka, np. mniejsza masa ciała
lub opóźniony czas otwarcia oczu.
W badaniach in vitro nie stwierdzono działania mutagennego oraz znaczącego efektu klastogennego.
W badaniach na myszach i szczurach nie stwierdzono działania rakotwórczego.

Indapamid nie wykazuje działania mutagennego ani rakotwórczego.
Zastosowanie doustne dużych dawek (od 40 do 8000 razy większych od dawki terapeutycznej) u
różnych gatunków zwierząt wykazało nasilenie działania moczopędnego indapamidu. Główne objawy
zatrucia indapamidem podczas badań ostrej toksyczności po podaniu dożylnym lub dootrzewnowym,
np. spowolnienie oddechu i obwodowy rozkurcz naczyń, były związane z właściwościami
farmakologicznymi indapamidu.
Badania toksycznego wpływu na rozród nie wykazały toksycznego wpływu na zarodki ani działania
teratogennego.
Płodność nie była zaburzona ani u samców ani u samic szczurów.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Laktoza jednowodna
Meglumina
Sodu wodorotlenek
Powidon K30
Celuloza mikrokrystaliczna
Kroskarmeloza sodowa
Tlenek żelaza, żółty (E 172)
Tlenek żelaza, czerwony (E 172)
Sodu stearylofumaran
Magnezu stearynian
Hypromeloza
Krzemionka koloidalna bezwodna
Karbomery

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

3 lata

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią i światłem
Brak specjalnych zaleceń dotyczących temperatury przechowywania produktu leczniczego.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Blister z folii (OPA/Aluminum/PVC/Aluminium): 10, 30, 60, 90 lub 100 tabletek o zmodyfikowanym
uwalnianiu, w pudełku tekturowym.
Blister z folii (OPA/Aluminium/PVC/Aluminium), opakowanie kalendarzowe: 14, 28, 56, 84 lub 98
tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu, w pudełku tekturowym.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do
stosowania

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z
lokalnymi przepisami.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

KRKA, d.d., Novo mesto, Šmarješka cesta 6, 8501 Novo mesto, Słowenia

### 8. NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Tolurindo, 40 mg + 1,5 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu
Pozwolenie nr 28706

Tolurindo, 80 mg + 1,5 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu
Pozwolenie nr 28707

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 18.11.2024 r.

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

24.01.2025

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.