# Valsartan/Indapamide Billev

> Walsartan + Indapamid · 80 mg + 1,5 mg · Tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Valsartan/Indapamide Billev
- **Nazwa powszechna:** Valsartanum + Indapamidum
- **Substancja czynna:** [Walsartan + Indapamid](https://apteka.online/odpowiedniki/valsartanum)
- **Moc:** 80 mg + 1,5 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** C09DA03
- **Liczba opakowań:** 2
- **Numer pozwolenia:** 29600
- **Podmiot odpowiedzialny:** Gedeon Richter Polska Sp. z o.o.
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-dzialajace-na-uklad-renina-angiotensyna/valsartan-indapamide-billev-tabl-zu-80-mg-1-5-mg-gedeon
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-dzialajace-na-uklad-renina-angiotensyna/valsartan-indapamide-billev-tabl-zu-80-mg-1-5-mg-gedeon.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/50612/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/50612/characteristic

## Dostępne opakowania (2)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 30 tabl. | 5907594033863 | Rp | — | Brak danych | — |
| 90 tabl. | 5907594033870 | Rp | — | Brak danych | — |

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Valsartan/Indapamide Billev i w jakim celu się go stosuje?
Lek Valsartan/Indapamide Billev zawiera dwie substancje czynne: walsartan i indapamid
w jednej tabletce.

Walsartan należy do grupy leków zwanych antagonistami receptora angiotensyny II, które
pomagają kontrolować wysokie ciśnienie krwi. Angiotensyna II jest substancją obecną w
organizmie, która powoduje zwężenie naczyń, a co za tym idzie, podwyższenie ciśnienia krwi.
Działanie walsartanu polega na blokowaniu działania angiotensyny II. To prowadzi do
rozkurczenia naczyń krwionośnych i obniżenia ciśnienia krwi.

Indapamid jest lekiem moczopędnym (tabletką odwadniającą). Większość leków
moczopędnych powoduje zwiększenie ilości moczu wytwarzanego przez nerki. Jednak,
indapamid różni się od innych leków moczopędnych, gdyż powoduje on tylko nieznaczne
zwiększenie ilości wytwarzanego moczu.

Lek ten jest przeznaczony do obniżania wysokiego ciśnienia tętniczego (nadciśnienia) u osób
dorosłych. Lekarz może przepisać lek Valsartan/Indapamide Billev, jeśli pacjent przyjmuje już
walsartan i indapamid w tej samej dawce, ale w postaci oddzielnych tabletek.

### 2. Informacje ważne przed przyjęciem leku Valsartan/Indapamide Billev

Kiedy nie przyjmować leku Valsartan/Indapamide Billev

− jeśli pacjent ma uczulenie na walsartan, indapamid, jakikolwiek inny sulfonamid lub
którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6),
− jeśli u pacjenta występuje choroba wątroby lub stan zwany encefalopatią wątrobową
(zaburzenia wątroby, które wpływają na mózg i ośrodkowy układ nerwowy),
− jeśli pacjentka jest w ciąży dłużej niż 3 miesiące (lepiej także unikać stosowania leku
Valsartan/Indapamide Billev we wczesnym okresie ciąży - patrz punkt „Ciąża i
karmienie piersią”),
− jeśli pacjent ma cukrzycę lub zaburzenia czynności nerek i jest leczony lekiem
obniżającym ciśnienie tętnicze zawierającym aliskiren,
− jeśli u pacjenta występuje ciężka choroba nerek,
− jeśli u pacjenta występuje małe stężenie potasu we krwi.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem stosowania leku Valsartan/Indapamide Billev należy omówić to z
lekarzem lub farmaceutą:
jeśli u pacjenta występuje choroba wątroby,
jeśli u pacjenta stwierdzono ciężką chorobę nerek lub pacjent poddawany jest dializom,
jeśli u pacjenta występuje zwężenie tętnicy nerkowej,
u pacjentów po niedawno przebytej transplantacji nerki (przeszczep nowej nerki),
u pacjentów z ciężką chorobą serca, inną niż niewydolność serca lub zawał serca,
jeśli u pacjenta przyjmującego inny lek (w tym inhibitory konwertazy angiotensyny,
(ACE ang. angiotensin converting enzyme)) kiedykolwiek wystąpił obrzęk języka i
twarzy spowodowany reakcją alergiczną zwaną obrzękiem naczynioruchowym, należy
powiadomić lekarza. Jeśli takie objawy wystąpią, gdy pacjent przyjmuje
Valsartan/Indapamide Billev, należy natychmiast przerwać stosowanie leku
Valsartan/Indapamide Billev i nie stosować go ponownie. Patrz również punkt 4
,,Możliwe działania niepożądane”.
u pacjentów stosujących leki zwiększające stężenie potasu we krwi, takie jak:
suplementy potasu lub zamienniki soli kuchennej zawierające potas, leki oszczędzające
potas i heparyna. Może być konieczne regularne oznaczanie stężenia potasu we krwi.
u pacjentów z aldosteronizmem. Jest to choroba, w której nadnercza produkują zbyt
duże ilości hormonu zwanego aldosteronem. Nie zaleca się stosowania leku
Valsartan/Indapamide Billev u pacjentów z aldosteronizmem.
u pacjentów, u których doszło do utraty dużej ilości płynów (odwodnienia) z powodu
biegunki, wymiotów lub przyjmowania dużych dawek tabletek odwadniających (leków
moczopędnych),
jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z poniższych leków stosowanych w leczeniu
wysokiego ciśnienia tętniczego:
inhibitor ACE (na przykład enalapryl, lizynopryl, ramipryl), zwłaszcza jeśli
pacjent ma zaburzenia czynności nerek związane z cukrzycą,
aliskiren.
jeśli pacjent ma cukrzycę,
jeśli pacjent ma dnę moczanową,
jeśli u pacjenta występują jakiekolwiek zaburzenia rytmu serca,
jeśli u pacjenta ma zostać przeprowadzone badanie oceniające czynność przytarczyc.

W trakcie leczenia należy niezwłocznie powiadomić lekarza:
jeśli po przyjęciu leku Valsartan/Indapamide Billev u pacjenta wystąpi ból brzucha, nudności,
wymioty lub biegunka, należy omówić to z lekarzem. Lekarz podejmie decyzję o dalszym

leczeniu. Nie należy samodzielnie podejmować decyzji o przerwaniu przyjmowania leku
Valsartan/Indapamide Billev.
jeśli u pacjenta występuje osłabienie wzroku lub ból oka. Mogą być to objawy gromadzenia się
płynu w warstwie naczyniowej oka (nadmiernego nagromadzenia płynu między naczyniówką a
twardówką) lub zwiększenia ciśnienia we wnętrzu oka - mogą one wystąpić w przedziale od
kilku godzin do tygodni od przyjęcia leku Valsartan/Indapamide Billev. Nieleczone, mogą
prowadzić do trwałej utraty widzenia. Jeśli wcześniej wystąpiło uczulenie na penicylinę lub
sulfonamidy, pacjent może być bardziej narażony na rozwój tej choroby.
jeśli u pacjenta występują zaburzenia mięśniowe, w tym bóle mięśni, tkliwość, osłabienie lub
skurcze.

Należy poinformować lekarza, jeśli u pacjenta występuje reakcja uczuleniowa na światło.

Lekarz może zalecić regularną kontrolę czynności nerek, ciśnienia tętniczego oraz zlecić
badania krwi w celu sprawdzenia, czy stężenie sodu, potasu lub magnezu jest małe, a stężenie
wapnia duże.

Należy koniecznie powiadomić lekarza o ciąży, podejrzeniu lub planowaniu ciąży. Nie zaleca
się stosowania leku Valsartan/Indapamide Billev we wczesnym okresie ciąży i nie wolno go
zażywać po 3 miesiącu ciąży, ponieważ stosowany w tym okresie może spowodować
poważne uszkodzenia u dziecka (patrz punkt „Ciąża i karmienie piersią”).

Informacja ważna dla sportowców
Sportowcy powinni wziąć pod uwagę, że ten lek zawiera substancję czynną, która może
dawać wynik dodatni w testach antydopingowych.

Dzieci i młodzież
Nie zaleca się stosowania leku Valsartan/Indapamide Billev u dzieci i młodzieży w wieku
poniżej 18 lat.

Lek Valsartan/Indapamide Billev a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach stosowanych przez
pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować.

Działanie leku może ulec zmianie, jeśli lek Valsartan/Indapamide Billev jest stosowany
równocześnie z niektórymi innymi lekami. Może wtedy zaistnieć konieczność zmiany dawki,
stosowania innych środków ostrożności lub, w niektórych przypadkach, zaprzestania
przyjmowania jednego z leków. Dotyczy to zarówno leków przepisywanych na receptę, jak
i wydawanych bez recepty.

Należy poinformować lekarza o przyjmowaniu któregokolwiek z poniższych leków,
ponieważ może być wymagana szczególna ostrożność:
leki stosowane w zaburzeniach rytmu serca (np. chinidyna, hydrochinidyna,
dyzopiramid, amiodaron, sotalol, ibutylid, bretylium, dofetylid, glikozydy naparstnicy),
leki stosowane w leczeniu zaburzeń psychicznych, takich jak depresja, niepokój,
schizofrenia (np. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki przeciwpsychotyczne,
neuroleptyki (takie jak amisulpryd, sulpiryd, sultopryd, tiapryd, haloperydol,
droperydol, pimozyd)),
beprydyl (stosowany w leczeniu dławicy piersiowej, choroby powodującej ból w klatce
piersiowej wywołany chorobą wieńcową),

cyzapryd, difemanil (stosowane w leczeniu niestrawności),
sparfloksacyna, moksyfloksacyna, erytromycyna podawana we wstrzyknięciu
(antybiotyki stosowane w leczeniu zakażeń bakteryjnych),
winkamina podawana we wstrzyknięciu (stosowana w leczeniu objawowym zaburzeń
procesów poznawczych u pacjentów w podeszłym wieku, w tym utraty pamięci),
halofantryna (lek przeciwpasożytniczy stosowany w leczeniu pewnych rodzajów
malarii),
pentamidyna (stosowana w leczeniu pewnych rodzajów zapalenia płuc),
leki przeciwhistaminowe stosowane w leczeniu reakcji alergicznych, takich jak katar
sienny (np. mizolastyna, astemizol, terfenadyna),
niesteroidowe leki przeciwzapalne stosowane w leczeniu bólu (np. ibuprofen) lub duże
dawki kwasu acetylosalicylowego,
inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE) (stosowane w leczeniu nadciśnienia
i niewydolności serca, takie jak enalapril, lizynopryl itp.),
amfoterycyna B podawana we wstrzyknięciu (lek stosowany w zakażeniach
grzybiczych),
doustne kortykosteroidy stosowane w leczeniu różnych chorób (łącznie z ciężką astmą
i reumatoidalnym zapaleniem stawów),
środki przeczyszczające pobudzające perystaltykę (np. bisakodyl, fenoloftaleina,
alkaloidy senesu),
baklofen (w leczeniu zaburzeń, takich jak sztywność mięśni występująca w chorobach
takich jak stwardnienie rozsiane),
leki moczopędne oszczędzające potas (np. amiloryd, spironolakton, triamteren),
metformina (stosowana w leczeniu cukrzycy),
jodowe środki kontrastowe (stosowane w badaniach z wykorzystaniem promieni
rentgenowskich),
wapń w tabletkach lub inne suplementy wapnia,
cyklosporyna, takrolimus lub inne leki obniżające odporność organizmu po
przeszczepie narządu lub stosowane w leczeniu chorób autoimmunologicznych lub
ciężkich chorób reumatycznych lub dermatologicznych,
tetrakozaktyd (w leczeniu choroby Leśniowskiego-Crohna),
allopurynol (stosowany w leczeniu dny moczanowej),
lek stosowany w leczeniu uzależnień (metadon),
lit (lek stosowany w leczeniu niektórych chorób psychicznych),
leki zwiększające stężenie potasu we krwi. Należą do nich suplementy potasu lub
substytuty soli kuchennej zawierające potas, leki oszczędzające potas oraz heparyna.
niektóre antybiotyki (z grupy ryfamycyny),
lek przeciwwirusowy stosowany w leczeniu zakażenia HIV/AIDS (np. rytonawir).

Valsartan/Indapamide Billev z jedzeniem, piciem i alkoholem
Należy unikać regularnego spożywania nadmiernych ilości alkoholu podczas przyjmowania
leku Valsartan/Indapamide Billev.
Lek Valsartan/Indapamide Billev może być stosowany w czasie posiłku lub niezależnie od
posiłków.

Ciąża i karmienie piersią

Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy
planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego
leku.

Ciąża
Należy koniecznie powiadomić lekarza o ciąży, podejrzeniu lub planowaniu ciąży. Lekarz
zazwyczaj zaleci przerwanie stosowania leku Valsartan/Indapamide Billev przed zajściem
w ciążę lub zaraz po stwierdzeniu ciąży oraz doradzi stosowanie leku innego niż
Valsartan/Indapamide Billev. Nie zaleca się stosowania leku Valsartan/Indapamide Billev we
wczesnym okresie ciąży i nie wolno go stosować u pacjentek, które są w ciąży dłużej niż 3
miesiące, ponieważ może on poważnie zaszkodzić dziecku, jeśli zostanie zastosowany
później niż w trzecim miesiącu ciąży.

Karmienie piersią
Leku Valsartan/Indapamide Billev nie wolno stosować w okresie karmienia piersią, ponieważ
nie wiadomo, czy lek przenika do mleka matki.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Przed rozpoczęciem prowadzenia pojazdów, używania narzędzi lub obsługiwania urządzeń
mechanicznych, lub wykonywania innych czynności wymagających koncentracji, pacjent
powinien upewnić się, jaki wpływ ma na niego lek Valsartan/Indapamide Billev. Podobnie
jak wiele innych leków stosowanych w leczeniu wysokiego ciśnienia krwi, lek
Valsartan/Indapamide Billev może powodować zawroty głowy i wpływać na zdolność
koncentracji. W takiej sytuacji należy zrezygnować z prowadzenia pojazdu lub wykonywania
innych czynności wymagających koncentracji.

Lek Valsartan/Indapamide Billev zawiera laktozę
Jeśli stwierdzono u pacjenta nietolerancję niektórych cukrów, pacjent powinien skontaktować
się z lekarzem przed przyjęciem tego leku.
Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny
od sodu”.

### 3. Jak przyjmować lek Valsartan/Indapamide Billev?
Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty. W razie
wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Zalecana dawka dla dorosłych to jedna tabletka o określonej mocy na dobę, najlepiej rano.
Lek Valsartan/Indapamide Billev należy przyjmować o tej samej porze każdego dnia.

Tabletki można przyjmować niezależnie od posiłków. Należy połykać je w całości, popijając
wodą. Nie należy ich kruszyć ani żuć.

Przyjęcie większej niż zalecana dawki leku Valsartan/Indapamide Billev
Jeśli zostanie przyjęta zbyt duża liczba tabletek, należy niezwłocznie skontaktować się z
lekarzem lub farmaceutą.
Bardzo duże dawki leku Valsartan/Indapamide Billev mogą powodować nudności, wymioty,
niskie ciśnienie tętnicze, skurcze mięśni, zawroty głowy, senność, dezorientację oraz zmiany
w ilości moczu.

Pominięcie przyjęcia leku Valsartan/Indapamide Billev
W przypadku pominięcia dawki leku Valsartan/Indapamide Billev, następną dawkę należy
przyjąć jak zazwyczaj.
Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Przerwanie stosowania leku Valsartan/Indapamide Billev
Przerwanie leczenia lekiem Valsartan/Indapamide Billev może spowodować nasilenie
choroby. Ponieważ leczenie nadciśnienia trwa zwykle przez całe życie, należy skonsultować
się z lekarzem przed odstawieniem leku.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku, należy
zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one
wystąpią.

Jeśli u pacjenta wystąpi którekolwiek z następujących działań niepożądanych, które
mogą być ciężkie, należy przerwać zażywanie tego leku i niezwłocznie skontaktować się
z lekarzem:
obrzęk naczynioruchowy i (lub) pokrzywka. Obrzęk naczynioruchowy charakteryzuje
się obrzękiem skóry kończyn lub twarzy, obrzękiem warg lub języka, błon śluzowych
gardła lub dróg oddechowych, co powoduje duszność lub trudności w przełykaniu. Jeśli
wystąpią takie objawy, należy natychmiast zgłosić się do lekarza. (Bardzo rzadko -
mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 000 pacjentów),
ciężkie reakcje skórne, w tym nasilona wysypka, zaczerwienienie skóry całego ciała,
nasilony świąd, powstawanie pęcherzy, łuszczenie i obrzęk skóry, zapalenie błon
śluzowych (zespół Stevensa-Johnsona) lub inne reakcje alergiczne. (Bardzo rzadko -
mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 000 pacjentów)
nieregularny, szybki rytm serca zagrażający życiu. (Częstość nieznana - nie może być
określona na podstawie do
stępnych danych),
zapalenie trzustki, które może powodować silny ból brzucha i pleców, któremu
towarzyszy bardzo złe samopoczucie. (Bardzo rzadko - może wystąpić u nie więcej niż
1 na 10 000 pacjentów)
choroba mózgu spowodowana przez schorzenie wątroby (encefalopatia wątrobowa).
(Częstość nieznana - nie może być określona na podstawie dostępnych danych),
zapalenie wątroby (Częstość nieznana - nie może być określona na podstawie
dostępnych danych).

W przypadku wystąpienia któregokolwiek z tych objawów należy przerwać
przyjmowanie leku Valsartan/Indapamide Billev i natychmiast skontaktować się
z lekarzem (patrz także punkt 2 „Ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Inne działania niepożądane to:

Często (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 pacjentów):

małe stężenie potasu we krwi,
reakcje alergiczne, głównie dermatologiczne, u osób ze skłonnością do reakcji alergicznych
i astmatycznych
czerwona, uwypuklająca się wysypka

Niezbyt często (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 100 pacjentów):
małe stężenie sodu we krwi, co może powodować odwodnienie i obniżenie ciśnienia tętniczego
uczucie wirowania (zawroty głowy pochodzenia błędnikowego)
kaszel
wymioty
ból brzucha
czerwone punkciki na skórze (plamica)
niezdolność osiągnięcia lub utrzymania erekcji (zaburzenia erekcji)
zmęczenie

Rzadko (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 1000 pacjentów):
małe stężenie chlorków we krwi
małe stężenie magnezu we krwi
wyczerpanie
ból głowy
uczucie mrowienia i drętwienia (parestezje)
nudności
zaparcia
suchość w jamie ustnej

Bardzo rzadko (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 000 pacjentów):
zmiany w liczbie komórek krwi, takie jak trombocytopenia (zmniejszenie liczby płytek
krwi powodujące łatwiejsze powstawanie siniaków i krwawienie z nosa), leukopenia
(zmniejszenie liczby krwinek białych, co może powodować występowanie
niewyjaśnionej gorączki, ból gardła lub inne objawy grypopodobne w przypadku ich
pojawienia należy skontaktować się z lekarzem) i niedokrwistość (zmniejszenie liczby
krwinek czerwonych)
duże stężenie wapnia we krwi
nieregularne bicie serca
niskie ciśnienie tętnicze
obrzęk naczynioruchowy jelit: obrzęk w jelicie z takimi objawami, jak ból brzucha,
nudności, wymioty i biegunka
nieprawidłowa czynność wątroby
choroby nerek (wywołujące uczcie zmęczenia, zwiększoną częstość oddawania moczu,
świąd, nudności, obrzęk kończyn)

Częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych):
zmniejszenie stężenia hemoglobiny oraz zmniejszenie liczby krwinek czerwonych we
krwi (co w ciężkich przypadkach może prowadzić do niedokrwistości)
nieprawdłowe zmniejszenie liczby neutrofili (rodzaju białych krwinek) we krwi
zwiększenie stężenia potasu we krwi (w ciężkich przypadkach może wywoływać
skurcze mięśni i zaburzenia rytmu serca)
nagła utrata przytomności (omdlenia)
krótkowzroczność (miopia)

niewyraźne widzenie
zaburzenia widzenia
osłabienie wzroku lub ból oczu na skutek podwyższonego ciśnienia (możliwe objawy
gromadzenia się płynu w warstwie naczyniowej oka (wysięk naczyniówkowy) lub
ostrej jaskry zamkniętego kąta)
zaburzenia rytmu serca widoczne w EKG
fioletowo-czerwone plamy, gorączka, świąd (objawy zapalenia naczyń krwionośnych)
zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (może wskazywać na uszkodzenie
wątroby), włączając zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi (w ciężkich przypadkach
może powodować żółty kolor skóry i oczu)
w przypadku występowania tocznia rumieniowatego układowego (choroba układu
immunologicznego prowadząca do zapalenia i zniszczenia stawów, ścięgien i narządów,
wraz z następującymi objawami: wysypki skórne, zmęczenie, utrata apetytu,
zwiększenie masy ciała i ból stawów) może nastąpić nasilenie się objawów
zgłaszano również przypadki reakcji nadwrażliwości na światło (zmiany w wyglądzie
skóry) po narażeniu na słońce lub sztuczne światło UVA
pęcherze na skórze (objaw pęcherzowego zapalenia skóry)
wysypka
świąd skóry
skurcze, osłabienie, tkliwość lub ból mięśni, szczególnie, gdy w tym samym czasie
pacjent źle się czuje lub ma wysoką temperaturę, co może być spowodowane przez
nieprawidłowy rozpad mięśni
zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy (może wskazywać na nieprawidłową pracę
nerek)
zwiększenie stężenia glukozy we krwi u pacjentów chorych na cukrzycę
zwiększenie stężenia kwasu moczowego, substancji, która może powodować
wystąpienie lub nasilenie dny moczanowej (bolesność stawu lub stawów, szczególnie
stóp)
zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych.

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane
niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania
niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych
Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów
Medycznych i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Valsartan/Indapamide Billev?
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania leku.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku i blistrze
po: „EXP”. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy
zapytać farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże
chronić środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Valsartan/Indapamide Billev

Substancjami czynnymi leku są walsartan i indapamid.
Valsartan/Indapamide Billev, 80 mg + 1,5 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu:
każda tabletka zawiera 80 mg walsartanu i 1,5 mg indapamidu.
- Pozostałe składniki:
- Rdzeń tabletki: celuloza mikrokrystaliczna (102), laktoza jednowodna (100 i
200), kroskarmeloza sodowa, powidon K30, hypromeloza typ 4000 cP,
magnezu stearynian, krzemionka koloidalna bezwodna, talk.
- Otoczka: hypromeloza typ 2910, tytanu dwutlenek (E 171), makrogol PEG 400,
żelaza tlenek, żółty (E 172), żelaza tlenek, czerwony (E 172), talk.

Valsartan/Indapamide Billev, 160 mg + 1,5 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu:
każda tabletka zawiera 160 mg walsartanu i 1,5 mg indapamidu.
- Pozostałe składniki:
- Rdzeń tabletki: celuloza mikrokrystaliczna (102), laktoza jednowodna (100 i
200), kroskarmeloza sodowa, powidon K30, hypromeloza typ 4000 cP,
magnezu stearynian, krzemionka koloidalna bezwodna, talk.
- Otoczka: hypromeloza typ 2910, tytanu dwutlenek (E 171), makrogol PEG 400,
żelaza tlenek, żółty (E 172), żelaza tlenek, czerwony (E 172), talk.

Jak wygląda lek Valsartan/Indapamide Billev i co zawiera opakowanie
Valsartan/Indapamide Billev, 80 mg + 1,5 mg, tabletki o zmodyfikowanym
uwalnianiu są powlekane, okrągłe, obustronnie wypukłe, w kolorze różowym. Średnica
tabletki to około 9 mm.
Na jednej stronie tabletek znajduje się wytłoczony napis CL3. Tabletka jest widocznie
wypukła.

Valsartan/Indapamide Billev, 160 mg + 1,5 mg, tabletki o zmodyfikowanym
uwalnianiu są powlekane, okrągłe, obustronnie wypukłe, w kolorze różowym. Średnica
tabletki to około 11 mm.
Na jednej stronie tabletek znajduje się wytłoczony napis CL4. Tabletka jest widocznie
wypukła.

30 lub 90 tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu zapakowanych w blistry z folii
Aluminium/OPA/PVC/Aluminium, w tekturowym pudełku.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca
Gedeon Richter Polska Sp. z o.o.
ul. Ks. J. Poniatowskiego 5
05-825 Grodzisk Mazowiecki
Polska

Ten lek jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego Obszaru
Gospodarczego pod następującymi nazwami:
Bułgaria: Валсартан/Индапамид Билев 80 mg/1,5 mg, 160 mg/1,5 mg таблетки с изменено
освобождаване
Estonia: Valsartan/Indapamide Billev
Latvia: Valsartan/Indapamide Billev 80 mg/1,5 mg, 160 mg/1.5 mg modificētās darbības
tabletes
Polska: Valsartan/Indapamide Billev
Rumunia: Valsartan/Indapamidă Billev 80 mg/1,5 mg, 160 mg/1.5 mg comprimate cu eliberare
modificată
Słowacja: Valsartan/Indapamide Billev 80 mg/1,5 mg, 160 mg/1.5 mg tablety s riadeným
uvoľňovaním

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji na temat tego leku należy zwrócić się
do:

Gedeon Richter Polska Sp. z o.o.
Dział Medyczny
ul. Ks. J. Poniatowskiego 5
05-825 Grodzisk Mazowiecki
tel.: +48 (22) 755 96 48
lekalert@grodzisk.rgnet.org

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Valsartan/Indapamide Billev, 80 mg + 1,5 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu
Valsartan/Indapamide Billev, 160 mg + 1,5 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Valsartan/Indapamide Billev, 80 mg + 1,5 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu:
Każda tabletka zawiera 80 mg walsartanu i 1,5 mg indapamidu.

Valsartan/Indapamide Billev, 160 mg + 1,5 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu:
Każda tabletka zawiera 160 mg walsartanu i 1,5 mg indapamidu.

Substancje pomocnicze o znanym działaniu:

Valsartan/Indapamide Billev, 80 mg + 1,5 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu:
Każda tabletka zawiera 73.96 mg laktozy (w postaci laktozy jednowodnej)

Valsartan/Indapamide Billev, 160 mg + 1,5 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu:
Każda tabletka zawiera 105.31 mg laktozy (w postaci laktozy jednowodnej)

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu

Valsartan/Indapamide Billev, 80 mg + 1,5 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu są
powlekane, okrągłe, obustronnie wypukłe, w kolorze różowym. Średnica tabletki to około 9 mm.
Na jednej stronie tabletek znajduje się wytłoczony napis CL3. Tabletka jest widocznie wypukła.

Valsartan/Indapamide Billev, 160 mg + 1,5 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu są
powlekane, okrągłe, obustronnie wypukłe, w kolorze różowym. Średnica tabletki to około 11
mm. Na jednej stronie tabletek znajduje się wytłoczony napis CL4. Tabletka jest widocznie
wypukła.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Produkt leczniczy Valsartan/Indapamide Billev jest wskazany w leczeniu nadciśnienia tętniczego
samoistnego, jako leczenie substytucyjne u dorosłych pacjentów odpowiednio kontrolowanych za
pomocą walsartanu i indapamidu podawanych jednocześnie w takiej samej dawce jak w skojarzeniu,
ale w postaci oddzielnych tabletek.

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Produkt leczniczy Valsartan/Indapamide Billev nie jest przeznaczony do rozpoczynania leczenia.

Rozpoczęcie leczenia lub ewentualna modyfikacja dawkowania powinny być przeprowadzane
wyłącznie przy użyciu pojedynczych składników. Zmiana na produkt zawierajacy skojarzenie
substancji o odpowiedniej mocy jest możliwa po ustaleniu odpowiednich dawek poszczególnych
składników.

Zalecana dawka to jedna tabletka na dobę.

Przed zmianą na produkt leczniczy Valsartan/Indapamide Billev pacjenci powinni być kontrolowani
za pomocą stabilnych dawek poszczególnych składników przyjmowanych jednocześnie. Dawka
Valsartan/Indapamide Billev powinna być określona na podstawie dawek poszczególnych składników
przyjmowanych w momencie zmiany.
Jeśli z jakiegokolwiek powodu (np. nowo zdiagnozowana choroba współistniejąca, zmiana stanu
pacjenta lub interakcja lekowa) konieczna jest zmiana dawkowania którejkolwiek z substancji
czynnych produktu złożonego, należy ponownie zastosować poszczególne składniki w celu ustalenia
dawkowania.

Szczególne grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku
U osób w podeszłym wieku, stężenie kreatyniny w osoczu należy skorygować uwzględniając wiek,
masę ciała i płeć. U pacjentów w podeszłym wieku można stosować produkt leczniczy
Valsartan/Indapamide Billev, gdy czynność nerek jest prawidłowa lub zaburzona jedynie w
niewielkim stopniu.

Zaburzenia czynności nerek
W przypadku ciężkich zaburzeń czynności nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min) leczenie jest
przeciwwskazane.
Tiazydy i tiazydopodobne leki moczopędne są w pełni skuteczne, gdy czynność nerek jest prawidłowa
lub zaburzona w niewielkim stopniu.

Zaburzenia czynności wątroby
Produkt leczniczy Valsartan/Indapamide Billev jest przeciwwskazany u pacjentów z encefalopatią
wątrobową lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, z żółciową marskością wątroby oraz u
pacjentów z cholestazą (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.2).
U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby bez cholestazy dawka
walsartanu nie powinna być większa niż 80 mg (jedna tabletka produktu leczniczego
Valsartan/Indapamide Billev 80+1,5 mg tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu).

Dzieci i młodzież
Produkt leczniczy Valsartan/Indapamide Billev nie jest zalecany do stosowania u dzieci i młodzieży w
wieku poniżej 18 lat. Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego
Valsartan/Indapamide Billev u dzieci i młodzieży.

Sposób podawania

Podanie doustne.
Produkt leczniczy Valsartan/Indapamide Billev tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu należy
połykać w całości, popijając szklanką wody, najlepiej rano. Produkt leczniczy Valsartan/Indapamide
Billev należy przyjmować codziennie o tej samej porze.

#### 4.3 Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancje czynne, inne sulfonamidy lub na którąkolwiek substancję
pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.
Encefalopatia wątrobowa lub ciężkie zaburzenia czynności wątroby, marskość żółciowa
i cholestaza.
Ciężka niewydolność nerek.
Drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6).
Hipokaliemia.
Jednoczesne stosowanie produktu leczniczego Valsartan/Indapamide Billev z produktami
zawierającymi aliskiren jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami
czynności nerek (współczynnik filtracji kłębuszkowej, GFR <60 ml/min/1,73 m2) (patrz punkty
#### 4.5 i 5.1).

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Zwiazane z walsartanem

Hiperkaliemia
Nie zaleca się jednoczesego stosowania walsartanu z suplementami potasu, diuretykami
oszczędzającymi potas, zamiennikami soli kuchennej zawierającymi potas lub innych leków, które
mogą powodować zwiększenie stężenia potasu (np. heparyny). W razie konieczności należy
kontrolować stężenie potasu.

Zaburzenia czynności nerek
Obecnie brak jest doświadczeń dotyczących bezpieczeństwa stosowania walsartanu u pacjentów z
klirensem kreatyniny <10 ml/min oraz pacjentów dializowanych, dlatego należy zachować ostrożność
podczas stosowania walsartanu u tych pacjentów. Nie jest wymagana modyfikacja dawkowania u
dorosłych pacjentów z klirensem kreatyniny >10 ml/min (patrz punkty 4.2 i 5.2).

Zaburzenia czynności wątroby
U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby bez cholestazy,
walsartan należy stosować z zachowaniem ostrożności (patrz punkty 4.2 i 5.2).

Pacjenci z niedoborem sodu i (lub) ze zmniejszoną objętością wewnątrznaczyniową
U pacjentów z ciężkim niedoborem sodu i (lub) zmniejszoną objętością wewnątrznaczyniową, takich
jak pacjenci przyjmujący duże dawki leków moczopędnych, w rzadkich przypadkach po rozpoczęciu
leczenia walsartanem może wystąpić objawowe niedociśnienie tętnicze. Niedobór sodu i (lub)
zmniejszoną objętość wewnątrznaczyniową należy skorygować przed rozpoczęciem leczenia
walsartanem, na przykład poprzez zmniejszenie dawki leku moczopędnego.

Zwężenie tętnicy nerkowej
U pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnicy nerkowej lub zwężeniem tętnicy zaopatrującej jedyną
nerkę, bezpieczeństwo stosowania walsartanu nie zostało ustalone.
Krótkotrwałe podawanie walsartanu dwunastu pacjentom z nadciśnieniem nerkowo-naczyniowym
wtórnym w stosunku do jednostronnego zwężenia tętnicy nerkowej nie wywołało żadnych znaczących
zmian dotyczących hemodynamiki nerek, stężenia kreatyniny czy azotu mocznikowego we krwi (ang.
blood urea nitrogen, BUN). Jednak w związku z tym, że inne leki działające na układ reninaangiotensyna mogą powodować zwiększenie stężenia mocznika we krwi i kreatyniny w surowicy,
u pacjentów z jednostronnym zwężeniem tętnicy nerkowej leczonych walsartanem zaleca się
kontrolowanie czynności nerek.

Przeszczep nerki
Dotychczas brak jest doświadczeń dotyczących bezpieczeństwa stosowania walsartanu u pacjentów,
którym niedawno przeszczepiono nerkę.

Hiperaldosteronizm pierwotny

Walsartanu nie należy stosować u pacjentów z pierwotnym hiperaldosteronizmem, z powodu
zahamowania aktywności układu renina-angiotensyna u tych osób.

Zwężenie zastawki aorty i zastawki mitralnej, kardiomiopatia przerostowa ze zwężeniem drogi
odpływu z lewej komory
Podobnie jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia krwionośne, należy zachować
szczególną ostrożność u pacjentów, u których występuje zwężenie zastawki aorty lub zastawki
mitralnej albo kardiomiopatię przerostową ze zwężeniem drogi odpływu z lewej komory (ang.
hypertrophic obstructive cardiomyopathy, HOCM).

Ciąża
Nie należy rozpoczynać leczenia antagonistami receptora angiotensyny II (AIIRAs, ang. Angiotensin
II Receptor Antagonists) w okresie ciąży. Jeżeli dalsze leczenie AIIRA nie jest uznawane za koniecze,
u pacjentek planujących ciążę należy zastosować inne leczenie przeciwnadciśnieniowe, o ustalonym
profilu bezpieczeństwa stosowania w trakcie ciąży. W przypadku stwierdzenia ciąży leczenie AIIRA
należy natychmiast przerwać i, jeśli to właściwe, rozpocząć inne leczenie (patrz punkty 4.3 i 4.6).

Stan po świeżo przebytym zawale mięśnia sercowego
Jednoczesne stosowanie kaptoprylu z walsartanem nie wykazało żadnej dodatkowej korzyści
klinicznej, natomiast zwiększyło ryzyko wystąpienia działań niepożądanych w porównaniu z jednym
lub drugim lekiem stosowanym w monoterapii (patrz punkty 4.2 i 5.1). Z tego względu jednoczesne
stosowanie walsartanu i inhibitora ACE nie jest zalecane.

Należy zachować ostrożność na początku leczenia u pacjentów po zawale mięśnia sercowego. Ocena
stanu pacjenta po przebytym zawale mięśnia sercowego powinna zawsze obejmować ocenę czynności
nerek (patrz punkt 4.2).

Stosowanie walsartanu u pacjentów po zawale mięśnia sercowego zwykle powoduje pewne obniżenie
ciśnienia tętniczego, ale przerwanie leczenia ze względu na utrzymujące się objawowe niedociśnienie
tętnicze nie jest zwykle konieczne, pod warunkiem, że pacjent przestrzega zaleceń dawkowania (patrz
punkt 4.2).

Niewydolność serca
Ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza niedociśnienia, hiperkaliemii oraz pogorszenia czynności
nerek (w tym ostrej niewydolności nerek) może się zwiększyć, gdy walsartan jest stosowany
jednocześnie z inhibitorem ACE. U pacjentów z niewydolnością serca, zastosowanie
trójskładnikowego skojarzenia inhibitora ACE, leku beta-adrenolitycznego oraz walsartanu nie
wykazało żadnych korzyści klinicznych (patrz punkt 5.1). Takie leczenie skojarzone znacznie
zwiększa ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, dlatego nie jest zalecane. Trójskładnikowe
skojarzenie inhibitora ACE, antagonisty receptora mineralokortykoidowego i walsartanu także nie jest
zalecane. Stosowanie tych skojarzeń powinno odbywać się pod nadzorem specjalisty, a czynność
nerek, stężenie elektrolitów oraz ciśnienie tętnicze pacjenta należy ściśle monitorowć.

Należy zachować ostrożność podczas rozpoczynania leczenia u pacjentów z niewydolnością serca.
Ocena pacjenta z niewydolnością serca powinna zawsze uwzględniać ocenę czynności nerek (patrz
punkt 4.2).

Stosowanie walsartanu u pacjentów z niewydolnością serca zwykle skutkuje obniżeniem ciśnienia
tętniczego krwi, a przerwanie leczenia z powodu utrzymującego się objawowego niedociśnienia
zwykle nie jest konieczne, jeśli przestrzegane są instrukcje odnośnie dawkowania (patrz punkt 4.2).

U pacjentów, u których czynność nerek może zależeć od aktywności układu renina-angiotensyna (np.
pacjenci z ciężką zastoinową niewydolnością serca), leczenie inhibitorami ACE wiązało się z oligurią
i (lub) postępującą azotemią oraz w rzadkich przypadkach z ostrą niewydolnością nerek i (lub)
zgonem. Nie można wykluczyć, że zastosowanie walsartanu może być związane z zaburzeniami
czynności nerek, ponieważ walsartan jest antagonistą receptora angiotensyny II (ARB, ang.
angiotensin II receptor blocker).

Inhibitorów ACE oraz antagonistów receptora angiotensyny II nie należy stosować jednocześnie
u pacjentów z nefropatią cukrzycową.

Obrzęk naczynioruchowy w wywiadzie
U pacjentów leczonych walsartanem zaobserwowano obrzęk naczynioruchowy, w tym obrzęk krtani i
głośni, powodujący zwężenie dróg oddechowych i (lub) obrzęk twarzy, warg, gardła i (lub) języka;
u niektórych z tych pacjentów już wcześniej występował obrzęk naczynioruchowy po zastosowaniu
innych leków, w tym inhibitorów ACE. Należy natychmiast przerwać leczenie walsartanem
u pacjentów, u których wystąpił obrzęk naczynioruchowy oraz nie należy ponownie podawać
walsartanu tym pacjentom (patrz punkt 4.8).

Obrzęk naczynioruchowy jelit
U pacjentów leczonych antagonistami receptora angiotensyny II (w tym walsartanem), notowano
występowanie obrzęku naczynioruchowego jelit (patrz punkt 4.8). U tych pacjentów występowały ból
brzucha, nudności, wymioty i biegunka. Objawy ustąpiły po przerwaniu leczenia antagonistami
receptora angiotensyny II. Jeśli u pacjenta zostanie rozpoznany obrzęk naczynioruchowy jelit, należy
przerwać stosowanie produktu leczniczego Valsartan/Indapamide Billev i rozpocząć odpowiednią
obserwację do czasu całkowitego ustąpienia objawów.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) (ang. Renin-AngiotensinAldosterone-system, RAAS)
Istnieją dowody, iż jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, ARB lub aliskirenu zwiększa ryzyko
niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek).
W związku z tym nie zaleca się podwójnego blokowania układu RAA poprzez jednoczesne
zastosowanie inhibitorów ACE, ARB lub aliskirenu (patrz punkty 4.5 i 5.1).
Jeśli zastosowanie podwójnej blokady układu RAA jest absolutnie konieczne, powinno być
prowadzone wyłącznie pod nadzorem specjalisty, a parametry życiowe pacjenta, takie jak: czynność
nerek, stężenie elektrolitów oraz ciśnienie tętnicze należy ściśle monitorować.
U pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE oraz ARB.

Zwiazane z indapamidem

Specjalne ostrzeżenia
W przypadku zaburzeń czynności wątroby, diuretyki tiazydowe mogą powodować, szczególnie w
przypadku zaburzeń elektrolitowych, encefalopatię wątrobową, która może prowadzić do śpiączki
wątrobowej. Podawanie diuretyku należy natychmiast przerwać w przypadku wystąpienia objawów
encefalopatii wątrobowej.

Nadwrażliwość na światło
Odnotowano przypadki reakcji nadwrażliwości na światło podczas stosowania tiazydów i
tiazydopodobnych leków moczopędnych (patrz punkt 4.8). Jeśli reakcje te pojawią się w trakcie
leczenia, zaleca się jego przerwanie. W przypadku konieczności ponownego zastosowania leku
moczopędnego, zaleca się ochronę powierzchni skóry narażonej na działanie słońca lub sztucznego
promieniowania UVA.

Specjalne środki ostrożności dotyczące stosowania
Stężenie sodu w osoczu
Przed rozpoczęciem leczenia należy oznaczyć stężenie sodu, a następnie regularnie je kontrolować.
Każde leczenie moczopędne może powodować hiponatremię, niekiedy z bardzo poważnymi
następstwami. Zmniejszenie stężenia sodu w osoczu może początkowo przebiegać bezobjawowo,
dlatego niezbędna jest regularne kontrola, która powinna być jeszcze częstsza u pacjentów
w podeszłym wieku i z marskością wątroby (patrz punkty 4.8 i 4.9).

Stężenie potasu w osoczu
Głównym ryzykiem związanym ze stosowaniem tiazydów i tiazydopodobnych leków moczopędnych
jest utrata potasu i hipokaliemia. Hipokaliemia może powodować zaburzenia mięśniowe. Zgłaszano

przypadki rabdomiolizy, głównie w przypadku ciężkiej hipokaliemii. Należy zapobiegać wystąpieniu
hipokaliemii (<3,4 mmol/l) szczególnie u pacjentów, u których ryzyko jej wystąpienia jest większe,
np.: u osób w podeszłym wieku, niedożywionych i (lub) leczonych wieloma lekami, u pacjentów z
marskością wątroby z obrzękami i wodobrzuszem, z chorobą naczyń wieńcowych i niewydolnością
serca. W takiej sytuacji hipokaliemia zwiększa kardiotoksyczność glikozydów naparstnicy oraz
ryzyko zaburzeń rytmu serca.

Do grupy ryzyka należą także osoby z wydłużonym odstępem QT, bez względu na to, czy jest to
zaburzenie wrodzone czy jatrogenne. Hipokaliemia, jak również bradykardia jest czynnikiem
predysponującym do wystąpienia ciężkich zaburzeń rytmu serca, w szczególności potencjalnie
śmiertelnego częstoskurczu typu torsades de pointes.

Częstsze oznaczanie stężenia potasu w osoczu jest konieczne we wszystkich opisanych powyżej
sytuacjach. Pierwsze oznaczenie stężenia potasu w osoczu należy wykonać w pierwszym tygodniu
leczenia. W przypadku stwierdzenia hipokaliemii należy wyrównać niedobór potasu. Hipokaliemia
występująca w powiązaniu z małym stężeniem magnezu w surowicy może powodować oporność na
leczenie, chyba że stężenie magnezu w surowicy zostanie skorygowane.

Stężenie magnezu w osoczu
Wykazano, że tiazydy i tiazydopodobne leki moczopędne, w tym indapamid, zwiększają wydalanie
magnezu z moczem, co może powodować hipomagnezemię (patrz punkty 4.5 i 4.8).

Stężenie wapnia w osoczu
Tiazydy i tiazydopodobne leki moczopędne mogą zmniejszać wydalanie wapnia i powodować
niewielkie i przemijające zwiększenie stężenia wapnia w osoczu. Znaczna hiperkalcemia może być
skutkiem nierozpoznanej nadczynności przytarczyc.
Stosowanie leku należy przerwać przed badaniami oceniającymi czynność przytarczyc.

Stężenie glukozy we krwi
Należy kontrolować stężenie glukozy we krwi u pacjentów chorych na cukrzycę szczególnie, gdy
występuje u nich hipokaliemia.

Kwas moczowy
U pacjentów z hiperurykemią leczonych indapamidem może być zwiększona skłonność do napadów
dny moczanowej.

Czynność nerek i leki moczopędne
Tiazydy i tiazydopodobne leki moczopędne są w pełni skuteczne tylko wtedy, gdy czynność nerek jest
prawidłowa lub tylko w niewielkim stopniu zaburzona (stężenie kreatyniny w osoczu poniżej 2,5
mg/dl, tj. 220 mikromol/l u osoby dorosłej). U osób w podeszłym wieku stężenie kreatyniny w osoczu
należy skorygować w zależności od wieku, płci i masy ciała.

Hipowolemia, wtórna do utraty wody i sodu spowodowana lekiem moczopędnym, na początku
leczenia powoduje zmniejszenie przesączania kłębuszkowego. Może to prowadzić do zwiększenia
stężenia mocznika we krwi oraz kreatyniny w osoczu. Ta przemijająca czynnościowa niewydolność
nerek nie powoduje żadnych następstw u osób z prawidłową czynnością nerek, natomiast może nasilić
już istniejącą niewydolność nerek.

Sportowcy
W przypadku sportowców należy wziąć pod uwagę fakt, że ten produkt leczniczy zawiera substancję
czynną, która może powodować dodatni wynik testu antydopingowego.

Wysięk naczyniówkowy, ostra krótkowzroczność i jaskra wtórna zamkniętego kąta
Sulfonamidy i leki będące pochodnymi sulfonamidów mogą powodować reakcję idiosynkratyczną
wywołującą wysięk naczyniówkowy z ograniczeniem pola widzenia, przejściową krótkowzroczność i
ostrą jaskrę zamkniętego kąta. Objawy obejmują nagłe zmniejszenie ostrości widzenia lub ból oka,
które zwykle występują w ciągu kilku godzin lub tygodni od rozpoczęcia stosowania leku. Nieleczona

ostra jaskra zamkniętego kąta może prowadzić do trwałej utraty widzenia. Leczenie w pierwszej
kolejności polega na przerwaniu stosowania leku, tak szybko, jak to możliwe. Jeśli ciśnienie
wewnątrzgałkowe pozostaje niekontrolowane, należy rozważyć niezwłoczne podjęcie leczenia
zachowawczego lub chirurgicznego. Do czynników ryzyka rozwoju ostrej jaskry zamkniętego kąta
może należeć uczulenie na sulfonamidy lub penicylinę w wywiadzie.

Substancje pomocnicze
Ten produkt leczniczy zawiera laktozę. Pacjenci z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami związanymi
z nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie
powinni przyjmować tego leku.
Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę 97 mg + 103 mg, to znaczy
produkt uznaje się za „wolny od sodu”.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Nie przeprowadzono badań interakcji produktu leczniczego Valsartan/Indapamide Billev z innymi
lekami. Ponieważ produkt leczniczy Valsartan/Indapamide Billev zawiera walsartan i indapamid,
wszelkie interakcje zidentyfikowane dla tych substancji indywidualnie mogą wystąpić w przypadku
produktu leczniczego Valsartan/Indapamide Billev.

Związane z walsartanem

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) z ARB, ACEI lub aliskirenem
Dane z badania klinicznego wykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron
(RAA) w wyniku jednoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, ARB lub aliskirenu jest związana z
większą częstością występowania zdarzeń niepożądanych, takich jak: niedociśnienie, hiperkaliemia
oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek) w porównaniu z zastosowaniem
leku z grupy antagonistów układu RAA w monoterapii (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.1).

Niezalecane skojarzenia

Lit
Zgłaszano przypadki odwracalnego zwiększenia stężenia litu w surowicy i nasilenia jego toksyczności
podczas jednoczesnego podawania litu z inhibitorami ACE lub antagonistami receptora angiotensyny
II, w tym walsartanem. Jeśli takie leczenie skojarzone okaże się konieczne, zaleca się staranne
kontrolowanie stężenia litu we krwi. W przypadku przyjmowania także leków moczopędnych, ryzyko
wystąpienia działania toksycznego litu może się prawdopodobnie zwiększyć.

Leki moczopędne oszczędzające potas, suplementy potasu, zamienniki soli kuchennej zawierające
potas lub inne substancje mogące zwiększyć stężenie potasu we krwi
Jeśli konieczne jest równoczesne stosowanie walsartanu i leku wpływającego na stężenie potasu,
zaleca się kontrolę stężenia potasu w osoczu.

Wymagana ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), włącznie z selektywnymi inhibitorami COX-2, kwasem
acetylosalicylowym (>3 g/dobę) oraz nieselektywne NLPZ
W przypadku podawania antagonistów receptora angiotensyny II jednocześnie z niesteroidowymi
lekami przeciwzapalnymi (NLPZ), może wystąpić osłabienie działania przeciwnadciśnieniowego.
Ponadto, jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II i NLPZ może zwiększać
ryzyko pogorszenia czynności nerek oraz zwiększenia stężenia potasu w surowicy. Dlatego też na
początku leczenia zaleca się kontrolę czynności nerek oraz odpowiednie nawodnienie pacjenta.

Białka transportujące
Wyniki badań in vitro wskazują, że walsartan jest substratem wątrobowego transportera wychwytu
OATP1B1/OATP1B3 i wątrobowego transportera wypływu MRP2. Kliniczne znaczenie tego badania
jest nieznane. Jednoczesne stosowanie inhibitorów nośnika wychwytu (np. ryfampicyny,

cyklosporyny) lub transportera wypływu (np. rytonawir) może zwiększać wpływ walsartanu na
organizm. Należy zastosować właściwą opiekę podczas rozpoczynania i kończenia jednoczesnego
leczenia takimi lekami.

Inne
Nie stwierdzono istotnych klinicznie interakcji walsartanu z następującymi lekami: cymetydyna,
warfaryna, furosemid, digoksyna, atenolol, indometacyna, hydrochlorotiazyd, amlodypina,
glibenklamid.

Związane z indapamidem

Skojarzenia leków, które nie są zalecane

Lit
Następuje zwiększenie stężenia litu w osoczu z objawami przedawkowania, tak jak w przypadku diety
ubogosodowej (zmniejszone wydalanie litu z moczem). Jednak jeśli konieczne jest zastosowanie

leków moczopędnych, należy uważnie kontrolować stężenie litu w osoczu i jeśli jest to konieczne,
odpowiednio dostosować dawkę.

Skojarzenia leków, wymagające ostrożnego stosowania

Leki wywołujące torsades de pointes (ale nie tylko):
klasa Ia leków przeciwarytmicznych (np. chinidyna, hydrochinidyna, dyzopiramid),
klasa III leków przeciwarytmicznych (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid, bretylium),
niektóre leki przeciwpsychotyczne:
fenotiazyny (np. chlorpromazyna, cyjamemazyna, lewomepromazyna, tiorydazyna,
trifluperazyna),
benzamidy (np. amisulpryd, sulpiryd, sultopryd, tiapryd),
butyrofenony (np. droperydol, haloperydol),
inne leki przeciwpsychotyczne (np. pimozyd);
inne: beprydyl, cyzapryd, difemanil, erytromycyna podawana dożylnie, halofantryna,
mizolastyna, pentamidyna, sparfloksacyna, moksyfloksacyna, winkamina podawana dożylnie,
metadon, astemizol, terfenadyna.
Hipokaliemia jest czynnikiem ryzyka zwiększającym ryzyko wystąpienia arytmii komorowych,
zwłaszcza torsade de pointes.
Jeśli jednoczesne stosowanie tych leków jest konieczne, należy monitorować pacjenta pod kątem
wystąpienia hipokaliemii i w razie konieczności skorygować steżenie potasu. Należy kontrolować
stężenie elektrolitów w osoczu i wykonać badanie EKG.
W przypadku hipokaliemii należy stosować leki, które nie powodują wystąpienia torsades de pointes.

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (podawane ogólnoustrojowo), w tym selektywne inhibitory COX-2,
duże dawki kwasu salicylowego (≥3 g na dobę)
Istnieje możliwość zmniejszenia działania przeciwnadciśnieniowego indapamidu.
Istnieje też ryzyko wystąpienia ostrej niewydolności nerek u pacjentów odwodnionych (zmniejszone
przesączanie kłębuszkowe). Od początku leczenia należy kontrolować czynność nerek oraz dbać o
nawodnienie pacjenta.

Inhibitory konwertazy angiotensyny (inhibitory ACE)
Ryzyko nagłego niedociśnienia tętniczego i (lub) ostrej niewydolności nerek, kiedy leczenie
inhibitorami konwertazy angiotensyny rozpoczynane jest w sytuacji utrzymującego się niedoboru sodu
(szczególnie u pacjentów ze zwężeniem tętnicy nerkowej).

W przypadku nadciśnienia tętniczego, gdy wcześniejsze stosowanie leków moczopędnych mogło
spowodować niedobór sodu, należy:
odstawić lek moczopędny na 3 dni przed rozpoczęciem stosowania inhibitora ACE, a następnie,
jeżeli to konieczne, powrócić do leczenia lekiem moczopędnym nieoszczędzającym potasu;
lub stosować małe początkowe dawki inhibitora ACE i stopniowo zwiększać dawkę.

U pacjentów z zastoinową niewydolnością serca leczenie należy rozpocząć bardzo małą dawką
inhibitora ACE, jeżeli to możliwe po zmniejszeniu dawki leku moczopędnego nieoszczędzającego
potasu.

We wszystkich przypadkach należy kontrolować czynność nerek (stężenie kreatyniny w osoczu) przez
pierwsze tygodnie leczenia inhibitorem ACE.

Inne leki powodujące hipokaliemię: amfoterycyna B (iv.), gliko- i mineralokortykosteroidy (podawane
ogólnoustrojowo), tetrakozaktyd, środki przeczyszczające o działaniu pobudzającym perystaltykę
Ryzyko hipokaliemii jest zwiększone (działanie addycyjne).
Należy kontrolować stężenie potasu w osoczu i korygować je, szczególnie u pacjentów leczonych
jednocześnie glikozydami naparstnicy.
Należy stosować środki przeczyszczające niepobudzające perystaltyki.

Baklofen
Zwiększone działanie przeciwnadciśnieniowe.
Pacjent powinien pić odpowiednią ilość płynów; należy kontrolować czynność nerek na początku
leczenia.

Glikozydy naparstnicy
Hipokaliemia i (lub) hipomagnezemia nasila toksyczne działanie glikozydów naparstnicy.
Należy kontrolować stężenie potasu i magnezu w osoczu oraz zapis EKG, a w razie konieczności
zmodyfikować sposób leczenia.

Combinations requiring special care

Allopurynol
Jednoczesne leczenie indapamidem może zwiększyć częstość reakcji nadwrażliwości na allopurynol.

Skojarzenia leków wymagające rozważenia

Leki moczopędne oszczędzające potas (amiloryd, spironolakton, triamteren)
Uzasadnione kojarzenie tych leków, korzystne u niektórych pacjentów, nie eliminuje ryzyka
hipokaliemii lub hiperkaliemii. Należy kontrolować stężenie potasu w osoczu i EKG oraz jeśli
konieczne, należy ponownie rozważyć sposób leczenia.

Metformina
Metformina zwiększa ryzyko kwasicy mleczanowej w wyniku czynnościowej niewydolności nerek
związanej ze stosowaniem leków moczopędnych, a zwłaszcza diuretyków pętlowych. Nie należy
stosować metforminy u mężczyzn ze stężeniem kreatyniny większym niż 1,5 mg/l (135 μmol/l)
i u kobiet ze stężeniem kreatyniny większym niż 1,2 mg/l (110 μmol/l).

Środki kontrastujące zawierające jod
U pacjentów odwodnionych w wyniku przyjmowania leków moczopędnych, ryzyko ciężkiej
niewydolności nerek jest zwiększone, szczególnie, kiedy stosowane są duże dawki środków
kontrastujących zawierających jod. Przed podaniem środka zawierającego jod, pacjenta należy
nawodnić.

Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, neuroleptyki
Zwiększone działanie przeciwnadciśnieniowe i ryzyko niedociśnienia ortostatycznego (działanie
addycyjne).

Wapń (sole wapnia)
Ryzyko hiperkalcemii spowodowane zmniejszonym wydalaniem wapnia z moczem.

Cyklosporyna, takrolimus
Ryzyko zwiększonego stężenia kreatyniny w osoczu bez zmian stężenia cyklosporyny we krwi nawet,
jeśli nie występuje niedobór wody i (lub) sodu.

Kortykosteroidy, tetrakozaktyd (podawane ogólnoustrojowo)
Zmniejszone działanie przeciwnadciśnieniowe (zatrzymanie wody i sodu w związku ze stosowaniem
kortykosteroidów).

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża

Nie zaleca się stosowania antagonistów receptora angiotensyny II (AIIRAs) podczas pierwszego
trymestru ciąży (patrz punkt 4.4). Stosowanie AIIRAs jest przeciwwskazane w drugim i trzecim
trymestrze ciąży (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Dane epidemiologiczne dotyczące działania teratogennego po ekspozycji na inhibitory ACE podczas
pierwszego trymestru ciąży nie były rozstrzygające; jednakże nie można wykluczyć niewielkiego
wzrostu ryzyka. Chociaż brak jest danych z kontrolowanych badań epidemiologicznych dla ryzyka
związanego z zastosowaniem AIIRAs, podobne ryzyko może występować dla tej klasy leków. O ile
kontynuacja leczenia antagonistami receptora angiotensyny nie jest niezbędna, u pacjentek
planujących ciążę należy zastosować leczenie innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi o ustalonym
profilu bezpieczeństwa stosowania w okresie ciąży.
W przypadku stwierdzenia ciąży, AIIRAs należy natychmiast odstawić, i, jeśli to właściwe,
zastosować alternatywne leczenie.
Wiadomo, że stosowanie AIIRAs podczas drugiego i trzeciego trymestru ciąży ma toksyczny wpływ
na rozwój płodu (pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki) oraz
noworodka (niewydolność nerek, niedociśnienie, hiperkaliemia); patrz także punkt 5.3
„Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie”.
W przypadku, gdy ekspozycja na AIIRAs miała miejsce od drugiego trymestru ciąży, zaleca się
kontrolne badania ultrasonograficzne czynności nerek i rozwoju czaszki płodu.
Dzieci, których matki przyjmowały ARB podczas ciąży, należy dokładnie obserwować pod względem
wystąpienia niedociśnienia (patrz także punkty 4.3 i 4.4).

Brak danych lub istnieją ograniczone dane (dotyczące mniej niż 300 ciąż) odnośnie stosowania
indapamidu u kobiet w ciąży. Przedłużone narażenie na lek tiazydowy podczas trzeciego trymestru
ciąży może zmniejszyć objętość osocza u matki, jak również przepływ maciczno-łożyskowy krwi, co
może powodować niedokrwienie łożyska i płodu oraz opóźnienie wzrostu.
Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ w odniesieniu do
toksycznego wpływu na rozród (patrz punkt 5.3).

Karmienie piersią
Nie należy stosować produktu leczniczego Valsartan/Indapamide Billev podczas karmienia piersią.

Ze względu na brak danych dotyczących stosowania walsartanu podczas karmienia piersią, nie zaleca
się jego stosowania w tym okresie. Zaleca się zastosowanie leków o lepiej ustalonym profilu
bezpieczeństwa w okresie karmienia piersią, szczególnie podczas karmienia noworodków lub
wcześniaków.

Brak wystarczających danych dotyczących przenikania indapamidu/metabolitów do mleka kobiecego.
Może wystąpić nadwrażliwość na pochodne sulfonamidów i hipokaliemia. Nie można wykluczyć
ryzyka dla noworodków lub niemowląt. Indapamid jest podobny do tiazydowych leków
moczopędnych, których stosowanie podczas karmienia piersią było związane ze zmniejszeniem,
a nawet zahamowaniem wydzielania mleka.

Płodność
Walsartan nie wpływał niekorzystnie na sprawność reprodukcyjną samców i samic szczura po podaniu
doustnym dawek do 200 mg/kg/dobę. Dawka ta stanowi 6-krotność maksymalnej dawki zalecanej do
stosowania u ludzi, podanej w mg/m2 (obliczenia zakładają podanie doustne dawki 320 mg/dobę
pacjentowi o masie ciała 60 kg).

Badania toksycznego działania na rozrodczość nie wykazały wpływu na płodność samic i samców
szczurów (patrz punkt 5.3). Nie należy spodziewać się wpływu na płodność u ludzi.

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Walsartan + indapamid może powodować różne reakcje związane z obniżeniem ciśnienia krwi
w indywidualnych przypadkach, zwłaszcza na początku leczenia. Podczas prowadzenia pojazdów lub
obsługiwania maszyn należy wziąć pod uwagę, że mogą wystąpić zawroty głowy i uczucie zmęczenia.

#### 4.8 Działania niepożądane

Działania niepożądane zostały uszeregowane według częstości występowania, zaczynając od
najczęstszych, zgodnie z następującą konwencją:
bardzo często (≥1/10)
często (≥1/100 do <1/10),
niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100);
rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000);
bardzo rzadko (<1/10 000);
nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

W kontrolowanych badaniach klinicznych z walsartanem u dorosłych pacjentów z nadciśnieniem
tętniczym, ogólna częstość występowania działań niepożądanych była porównywalna do grupy
przyjmującej placebo oraz zgodna z farmakologią walsartanu. Częstość występowania działań
niepożądanych nie wydawała się być związana z dawką, czasem trwania terapii, płcią, wiekiem czy
rasą. Działania niepożądane obserwowane w badaniach klinicznych z walsartanem, doświadczeniach
po wprowadzeniu leku do obrotu oraz w badaniach diagnostycznych przedstawiono poniżej zgodnie z
klasyfikacją układów i narządów.

Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi podczas leczenia indapamidem są hipokaliemia,
reakcje nadwrażliwości, głównie dotyczące skóry, u osób skłonnych do alergii i reakcji astmatycznych
oraz wysypki grudkowo-plamkowe. W badaniach klinicznych hipokaliemię (stężenie potasu w osoczu
<3,4 mmol/l) obserwowano u 10% pacjentów, przy czym u 4% pacjentów stężenie potasu wynosiło
<3,2 mmol/l po 4 do 6 tygodniach leczenia. Po 12 tygodniach leczenia średni spadek stężenia potasu
w osoczu wyniósł 0,23 mmol/l.
Większość działań niepożądanych dotyczących parametrów klinicznych i wyników laboratoryjnych
zależy od dawki.

Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych
W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania działania niepożądane są wymienione
zgodnie ze zmniejszającą się ciężkością.

Klasyfikacja układów i narządów
MedDRA
Działanie niepożądane Częstość występowania
Walsartan Indapamid
Zaburzenia krwi i układu chłonnego Agranulocytoza - Bardzo rzadko
Niedokrwistość aplastyczna - Bardzo rzadko
Niedokrwistość hemolityczna - Bardzo rzadko
Leukopenia - Bardzo rzadko
Małopłytkowość Nieznana Bardzo rzadko
Zmniejszenie stężenia
hemoglobiny, zmniejszenie
wartości hematokrytu,
neutropenia

Nieznana -

Zaburzenia układu
immunologicznego
Nadwrażliwość, w tym choroba
posurowicza
Nieznana -

Zaburzenia metabolizmu i
odżywiania
Hiperkalcemia - Bardzo rzadko
Hipokaliemia (patrz punkt 4.4) - Często
Hiponatremia (patrz punkt 4.4) Nieznana Niezbyt często
Hipochloremia - Rzadko
Hipomagnezemia - Rzadko
Zwiększenie stężenia potasu w
surowicy
Nieznana -

Zaburzenia układu nerwowego Zawroty głowy Niezbyt często Rzadko
Wyczerpanie - Rzadko

Ból głowy - Rzadko
Parestezje - Rzadko
Omdlenie - Nieznana
Zaburzenia oka Krótkowzroczność - Nieznana
Niewyraźne widzenie - Nieznana
Zaburzenia widzenia - Nieznana
Ostra jaskra zamkniętego kąta - Nieznana
Wysięk naczyniówkowy - Nieznana
Zaburzenia serca Arytmia - Bardzo rzadko
Zaburzenia torsades de pointes
(potencjalnie śmiertelne) (patrz
punkty 4.4 i 4.5)

- Nieznana

Zaburzenia naczyniowe Niedociśnienie tętnicze - Bardzo rzadko
Zapalenie naczyń Nieznana -
Zaburzenia układu oddechowego,
klatki piersiowej i śródpiersia
Kaszel Niezbyt często -

Zaburzenia żołądka i jelit Wymioty - Niezbyt często
Nudności - Rzadko
Zaparcia - Rzadko
Suchość błony śluzowej jamy
ustnej
- Rzadko

Zapalenie trzustki - Bardzo rzadko
Ból brzucha Niezbyt często -
Obrzęk naczynioruchowy jelit Bardzo rzadko -
Zaburzenia wątroby i dróg
żółciowych
Zwiększenie aktywności
enzymów wątrobowych,
zwiększenie stężenia bilirubiny
w surowicy

Nieznana -

Zaburzenia czynności wątroby - Bardzo rzadko
Możliwość rozwoju
encefalopatii wątrobowej w
przebiegu niewydolności
wątroby (patrz punkty 4.3 i
4.4)

- Nieznana

Zapalenie wątroby - Nieznana
Zaburzenia skóry i tkanki
podskórnej
Reakcje nadwrażliwości - Często
Wysypka plamisto-grudkowa - Często
Plamica - Niezbyt często
Obrzęk naczynioruchowy Nieznana Bardzo rzadko
Pokrzywka - Bardzo rzadko
Toksyczne martwicze
oddzielanie się naskórka
- Bardzo rzadko

Zespół Stevensa-Johnsona - Bardzo rzadko
Możliwość zaostrzenia
przebiegu wcześniej
występującego tocznia
rumieniowatego układowego o
ostrym przebiegu

- Nieznana

Reakcje nadwrażliwości na
światło (patrz punkt 4.4)
- Nieznana

Pęcherzowe zapalenie skóry,
wysypka, świąd
Nieznana -

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe
i tkanki łącznej
Skurcze mięśni - Nieznana
Osłabienie mięśni - Nieznana
Ból mięśni Nieznana Nieznana
Rabdomioliza - Nieznana
Zaburzenia nerek i układu
moczowego
Niewydolność nerek Nieznana Bardzo rzadko
Zwiększone stężenie
kreatyniny w surowicy
Nieznana -

Zaburzenia układu rozrodczego i
piersi
Zaburzenie erekcji - Niezbyt często

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu
podania
Wyczerpanie Niezbyt często -

Badania diagnostyczne Wydłużenie odstępu QT w
elektrokardiogramie (patrz
punkty 4.4 i 4.5)

- Nieznana

Zwiększenie stężenia glukozy
we krwi (patrz punkt 4.4)
- Nieznana

Zwiększenie stężenia kwasu
moczowego we krwi (patrz
punkt 4.4)

- Nieznana

Zwiększenie aktywności
enzymów wątrobowych.
- Nieznana

Opis wybranych działań niepożądanych

Podczas II i III fazy badań porównujących stosowanie indapamidu w dawce 1,5 mg i 2,5 mg, analiza
stężenia potasu w osoczu wykazała wpływ indapamidu zależny od dawki:
indapamid w dawce 1,5 mg: stężenie potasu w osoczu <3,4 mmol/l obserwowano u 10%
pacjentów i <3,2 mmol/l u 4% pacjentów po 4 do 6 tygodniach leczenia. Po 12 tygodniach
leczenia średnie zmniejszenie stężenia potasu w osoczu wynosiło 0,23 mmol/l.
indapamid w dawce 2,5 mg: stężenie potasu w osoczu <3,4 mmol/l) obserwowano u 25%
pacjentów i <3,2 mmol/l u 10% pacjentów po 4 do 6 tygodniach leczenia. Po 12 tygodniach
leczenia średnie zmniejszenie stężenia potasu w osoczu wynosiło 0,41 mmol/l.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

Związane z walsartanem

Objawy
Przedawkowanie walsartanu może powodować znaczne niedociśnienie tętnicze, które może prowadzić
do obniżonego poziomu świadomości, zapaści krążeniowej i (lub) wstrząsu.

Leczenie
Działania terapeutyczne zależą od czasu przyjęcia leku oraz typu i stopnia ciężkości objawów;
stabilizacja układu krążenia jest tu sprawą zasadniczą.
Jeśli wystąpi niedociśnienie tętnicze, pacjenta należy ułożyć w pozycji leżącej na plecach i podawać
mu środki zwiększające objętość krwi.
Walsartan nie może być usunięty z krążenia za pomocą hemodializy.

Związane z indapamidem

Objawy
Indapamid nie wykazuje działania toksycznego w dawkach do 40 mg, tj. około 27-krotnie większych
niż dawki terapeutyczne.
Objawy ostrego zatrucia to najczęściej zaburzenie równowagi wodno-elektrolitowej (hiponatremia,
hipokaliemia). Mogą wystąpić nudności, wymioty, niedociśnienie tętnicze, kurcze mięśni, zawroty
głowy, senność, dezorientacja, wielomocz lub skąpomocz mogący przechodzić w bezmocz (z powodu
hipowolemii).

Leczenie
Postępowanie początkowe obejmuje szybkie usunięcie przyjętej substancji poprzez płukanie żołądka i
(lub) podanie węgla aktywnego, a następnie przywrócenie równowagi wodno-elektrolitowej pod
opieką lekarską.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Leki działające na układ renina-angiotensyna; antagoniści receptora
angiotensyny II (ARB) i leki moczopędne, kod ATC: C09DA03.

Walsartan

Mechanizm działania
Walsartan jest aktywnym po podaniu doustnym, silnym i specyficznym antagonistą receptora
angiotensyny II (Ang II). Działa wybiórczo na podtyp receptora AT1, który jest odpowiedzialny za
znane działania angiotensyny II. Zwiększone stężenie angiotensyny II w osoczu po zablokowaniu
receptora AT1 przez walsartan może stymulować odblokowany receptor AT2, który wydaje się działać
antagonistycznie w stosunku do działania receptora AT1. Walsartan nie wykazuje żadnej częściowej
aktywności agonistycznej wobec receptora AT1 i ma dużo większe (około 20 000 razy) powinowactwo
do receptora AT1 niż do receptora AT2. Nie stwierdzono, aby walsartan wiązał się lub blokował inne
receptory hormonów lub kanały jonowe, o których wiadomo, że są istotne w regulacji sercowonaczyniowej.
Walsartan nie hamuje aktywności konwertazy angiotensyny (ACE, zwanej również kinazą II), która
przekształca Ang I w Ang II i rozkłada bradykininę. Ponieważ nie ma wpływu na ACE oraz nie
występuje nasilenie działania bradykininy czy substancji P, jest mało prawdopodobne, aby stosowanie
antagonistów receptora angiotensyny II było związane z występowaniem kaszlu. W badaniach
klinicznych porównujących walsartan z inhibitorem ACE, częstość wystąpienia suchego kaszlu była
znacząco (p<0,05) mniejsza u pacjentów leczonych walsartanem niż u osób przyjmujących inhibitor
ACE (odpowiednio 2,6% i 7,9%). W badaniu klinicznym pacjentów z suchym kaszlem w wywiadzie,
występującym podczas terapii inhibitorem ACE, 19,5% badanych otrzymujących walsartan i 19,0%
otrzymujących diuretyk tiazydowy miało kaszel w porównaniu do 68,5% pacjentów leczonych
inhibitorem ACE p<0,05).

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania
Podanie walsartanu pacjentom z nadciśnieniem tętniczym powoduje zmniejszenie ciśnienia tętniczego
krwi bez wpływu na częstość akcji serca.

U większości pacjentów po podaniu pojedynczej dawki doustnej, początek działania
przeciwnadciśnieniowego występuje w ciągu 2 godzin, a maksymalne obniżenie ciśnienia tętniczego
krwi jest osiągane w ciągu 4-6 godzin. Działanie przeciwnadciśnieniowe utrzymuje się przez 24
godziny od przyjęcia dawki. Podczas wielokrotnego podawania dawek, działanie
przeciwnadciśnieniowe jest widoczne w ciągu 2 tygodni, a maksymalny efekt jest zazwyczaj osiągany
w ciągu 4 tygodni i utrzymuje się w czasie długotrwałego leczenia. Leczenie skojarzone z
hydrochlorotiazydem znacząco zwiększa działanie przeciwnadciśnieniowe walsartanu.
Nagłe odstawienie walsartanu nie było związane z występowaniem tzw. „nadciśnienia z odbicia” lub
innymi klinicznymi zdarzeniami niepożądanymi.
U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, cukrzycą typu 2 i mikroalbuminurią, wykazano, że walsartan
zmniejszał wydalanie albumin z moczem. W badaniu MARVAL (ang. Micro Albuminuria Reduction
with Valsartan) oceniano zmniejszenie wydalania albumin z moczem (UAE, ang. urinary albumin
excretion) podczas stosowania walsartanu (80–160 mg/dobę) w porównaniu z amlodypiną (5–10
mg/dobę) u 332 pacjentów z cukrzycą typu 2 (średni wiek: 58 lat; 265 mężczyzn) z mikroalbuminurią
(walsartan: 58 mikrogramów/min; amlodypina: 55,4 mikrograma/min), prawidłowym lub wysokim
ciśnieniem krwi i zachowaną czynnością nerek (stężenie kreatyniny we krwi <120 mikromoli/l).
Po 24 tygodniach UAE zmniejszyło się (p<0,001) o 42% (–24,2 mikrogramów/min; 95% CI: –40,4 do
–19,1) w przypadku walsartanu i o około 3% (–1,7 mikrogramów/min; 95% CI: –5,6 do 14,9) w
przypadku amlodypiny, pomimo podobnego tempa obniżania ciśnienia krwi w obu grupach.
W badaniu DROP (ang. Diovan Reduction of Proteinuria) dodatkowo zbadano skuteczność
walsartanu w redukcji UAE u 391 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym (ciśnienie tętnicze = 150/88
mmHg) z cukrzycą typu 2, albuminurią (średnio = 102 mikrogramy/min; 20 700 mikrogramów/min) i
zachowaną czynnością nerek (średnie stężenie kreatyniny w surowicy = 80 mikromoli/l). Pacjentom
przydzielono losowo jedną z 3 dawek walsartanu (160, 320 i 640 mg/dobę) i leczono przez 30 tygodni.
Celem badania było określenie optymalnej dawki walsartanu w celu zmniejszenia UAE u pacjentów z
nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2. Po 30 tygodniach znamienne zmniejszenie procentowe
UAE, o 36% w porównaniu z wartością wyjściową przy dawce walsartanu 160 mg (95%CI: 22–47%)
i o 44% w przypadku dawki walsartanu 320 mg (95%CI: 31–54%). Stwierdzono, że dawka 160–320
mg walsartanu powodowała klinicznie istotne zmniejszenie UAE u pacjentów z nadciśnieniem
tętniczym i cukrzycą typu 2.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA)
Dwa duże randomizowane, kontrolowane badania kliniczne ONTARGET (ang. ONgoing Telmisartan
Alone and in combination with Ramipril Global Endpoint Trial) i VA NEPHRON-D (ang. The
Veterans Affairs Nefropathy in Diabetes) badały jednoczesne zastosowanie inhibitora ACE z
antagonistami receptora angiotensyny II.

Badanie ONTARGET przeprowadzono z udziałem pacjentów z chorobami układu sercowonaczyniowego, chorobami naczyń mózgowych w wywiadzie lub cukrzycą typu 2 z towarzyszącymi,
udowodnionymi uszkodzeniami narządów docelowych. Badanie VA NEPHRON-D było
przeprowadzone z udziałem pacjentów z cukrzycą typu 2 oraz z nefropatią cukrzycową.
Badania te wykazały brak istotnego korzystnego wpływu na parametry nerkowe i (lub) wyniki w
zakresie chorobowości oraz śmiertelności sercowo-naczyniowej, podczas gdy zaobserwowano
zwiększone ryzyko hiperkaliemii, ostrego uszkodzenia nerek i (lub) niedociśnienia, w porównaniu z
monoterapią. Ze względu na podobieństwa w zakresie właściwości farmakodynamicznych tych leków,
przytoczone wyniki również mają znaczenie w przypadku innych inhibitorów ACE oraz antagonistów
receptora angiotensyny II.
Dlatego też u pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy jednocześnie stosować inhibitorów ACE
oraz antagonistów receptora angiotensyny II.

Badanie ALTITUDE (ang. Aliskiren Trial in Type 2 Diabetes Using Cardiovascular and Renal
Disease Endpoints) było zaprojektowane w celu zbadania korzyści z dodania aliskirenu do
standardowego leczenia inhibitorem ACE lub antagonistą receptora angiotensyny II u pacjentów
z cukrzycą typu 2 i przewlekłą chorobą nerek (PChN) oraz (lub) z chorobą układu sercowonaczyniowego. Badanie zostało przedwcześnie przerwane z powodu zwiększonego ryzyka działań
niepożądanych. Zgony sercowo-naczyniowe i udary mózgu występowały częściej w grupie
otrzymującej aliskiren w odniesieniu do grupy placebo. W grupie otrzymującej aliskiren odnotowano

również częstsze występowanie zdarzeń niepożądanych, w tym ciężkich zdarzeń niepożądanych
(hiperkaliemia, niedociśnienie i niewydolność nerek) względem grupy placebo.

Dzieci i młodzież

Nadciśnienie
Działanie przeciwnadciśnieniowe walsartanu oceniano w czterech randomizowanych, podwójnie
zaślepionych badaniach klinicznych z udziałem 561 pacjentów pediatrycznych w wieku od 6 do
poniżej 18 lat oraz 165 pacjentów z grupy dzieci i młodzieży w wieku od 1 do 6 lat. Zaburzenia
czynności nerek i dróg moczowych oraz otyłość były najczęstszymi schorzeniami potencjalnie
przyczyniającymi się do nadciśnienia tętniczego u dzieci biorących udział w tych badaniach.

Doświadczenie kliniczne u dzieci w wieku 6 lat i starszych
W badaniu klinicznym z udziałem 261 pacjentów z grupy dzieci i młodzieży z nadciśnieniem
tętniczym w wieku od 6 do 16 lat, pacjenci o masie ciała <35 kg otrzymywali walsartan w postaci
tabletki w dawce 10, 40 lub 80 mg na dobę (dawki małe, średnie i duże), a pacjenci o masie ciała
≥35 kg otrzymywali walsartan w postaci tabletki w dawce 20, 80 i 160 mg na dobę (dawki małe,
średnie i duże). Po 2 tygodniach walsartan obniżał zarówno skurczowe, jak i rozkurczowe ciśnienie
krwi w sposób zależny od dawki. Ogólnie rzecz biorąc, trzy poziomy dawek walsartanu (niska, średnia
i wysoka) istotnie obniżały skurczowe ciśnienie krwi odpowiednio o 8, 10 i 12 mmHg w stosunku do
wartości wyjściowych. Pacjentów ponownie przydzielono losowo do grupy, która kontynuowała
leczenie tą samą dawką walsartanu lub do grupy placebo. U pacjentów, którzy kontynuowali
otrzymywanie średnich i dużych dawek walsartanu, skurczowe ciśnienie krwi w momencie
minimalnego ciśnienia było o -4 i -7 mmHg niższe niż u pacjentów otrzymujących placebo.
U pacjentów otrzymujących małą dawkę walsartanu skurczowe ciśnienie krwi w momencie
minimalnego ciśnienia było podobne do ciśnienia u pacjentów otrzymujących placebo. Ogółem,
zależne od dawki działanie przeciwnadciśnieniowe walsartanu było spójne we wszystkich podgrupach
demograficznych.
W drugim badaniu klinicznym z udziałem 300 pacjentów z grupy dzieci i młodzieży z nadciśnieniem
tętniczym w wieku od 6 do poniżej 18 lat, kwalifikujących się pacjentów przydzielono losowo do
grupy otrzymującej tabletki walsartanu lub enalaprylu przez 12 tygodni. Dzieci o masie ciała od
≥18 kg do <35 kg otrzymywały walsartan w dawce 80 mg lub enalapryl w dawce 10 mg; dzieci
o masie ciała od ≥35 kg do <80 kg otrzymywały walsartan w dawce 160 mg lub enalapryl w dawce
20 mg; osoby o masie ciała ≥80 kg otrzymywały walsartan w dawce 320 mg lub enalapryl w dawce
40 mg. Obniżenie skurczowego ciśnienia krwi było porównywalne u pacjentów otrzymujących
walsartan (15 mmHg) i enalapryl (14 mmHg) (wartość p dla testu równoważności <0,0001). Spójne
wyniki uzyskano dla rozkurczowego ciśnienia krwi, z obniżeniem odpowiednio o 9,1 mmHg i 8,5
mmHg w przypadku walsartanu i enalaprylu.
W trzecim, otwartym badaniu klinicznym z udziałem 150 pacjentów z grupy dzieci i młodzieży
w wieku od 6 do 17 lat z nadciśnieniem tętniczym, kwalifikujący się pacjenci (ciśnienie skurczowe
≥95. percentyla dla wieku, płci i wzrostu) otrzymywali walsartan przez 18 miesięcy w celu oceny
bezpieczeństwa i tolerancji. Spośród 150 pacjentów uczestniczących w badaniu, 41 otrzymywało
również jednocześnie leki przeciwnadciśnieniowe. Dawkowanie początkowe i podtrzymujące u
pacjentów ustalano na podstawie ich kategorii wagowych. Pacjenci o masie ciała ≥18 do <35 kg,
≥35 do <80 kg i ≥80 do <160 kg otrzymywali 40 mg, 80 mg i 160 mg, a dawki zwiększano
odpowiednio do 80 mg, 160 mg i 320 mg po tygodniu. Połowa włączonych pacjentów (50,0%, n=75)
miała PChN, przy czym 29,3% (44) pacjentów miało PChN w stadium 2 (GFR 60–89 ml/min/1,73 m2)
lub stadium 3 (GFR 30–59 ml/min/1,73 m2). Średnie obniżenie ciśnienia skurczowego wyniosło
14,9 mmHg u wszystkich pacjentów (wartość wyjściowa 133,5 mmHg), 18,4 mmHg u pacjentów
z PChN (wartość wyjściowa 131,9 mmHg) i 11,5 mmHg u pacjentów bez PChN (wartość wyjściowa
135,1 mmHg). Odsetek pacjentów, u których uzyskano ogólną kontrolę ciśnienia tętniczego (zarówno
skurczowe, jak i rozkurczowe ciśnienie tętnicze <95. percentyla), był nieznacznie wyższy w grupie
z PChN (79,5%) w porównaniu z grupą bez PChN (72,2%).

Doświadczenie kliniczne u dzieci poniżej 6 lat
Przeprowadzono trzy badania kliniczne z udziałem 291 pacjentów w wieku od 1 do 5 lat. Do badań
tych nie włączono dzieci poniżej 1. roku życia.

W pierwszym badaniu z udziałem 90 pacjentów nie udało się wykazać zależności dawka-odpowiedź,
ale w drugim badaniu z udziałem 75 pacjentów wyższe dawki walsartanu wiązały się z większym
obniżeniem ciśnienia krwi.
Trzecie badanie było 6-tygodniowym, randomizowanym, podwójnie zaślepionym badaniem mającym
na celu ocenę zależności dawka-odpowiedź walsartanu u 126 dzieci w wieku od 1 do 5 lat z
nadciśnieniem tętniczym, z przewlekłą chorobą nerek lub bez, przydzielonych losowo do grupy
otrzymującej dawkę 0,25 mg/kg lub 4 mg/kg masy ciała. W punkcie końcowym, obniżenie średniego
skurczowego ciśnienia krwi (ang. MSBP, Mean systolic blood pressure)/średniego rozkurczowego
ciśnienia krwi (ang. MDBP, Mean diastolic blood pressure) przy walsartanie w dawce 4,0 mg/kg mc.
w porównaniu z walsartanem w dawce 0,25 mg/kg mc.wyniosło odpowiednio 8,5/6,8 mmHg i 4,1/0,3
mmHg; (p = 0,0157/p < 0,0001). Podobnie, w podgrupie pacjentów z PChN również zaobserwowano
obniżenie MSBP/MDBP przy walsartanie w dawce 4,0 mg/kg w porównaniu z 0,25 mg/kg (9,2/6,5
mmHg vs. 1,2/+1,3 mmHg).
Europejska Agencja Leków uchyliła obowiązek przedkładania wyników badań produktu leczniczego
Diovan we wszystkich podgrupach dzieci i młodzieży w niewydolności serca i niewydolności serca po
niedawno przebytym zawale mięśnia sercowego. Informacje dotyczące stosowania u dzieci i
młodzieży znajdują się w punkcie 4.2.

Indapamid

Mechanizm działania
Indapamid jest pochodną sulfonamidową, zawiera pierścień indolowy; farmakologicznie, podobny jest
do grupy tiazydowych leków moczopędnych, które hamują reabsorpcję sodu w cewkach nerkowych
warstwy korowej. Indapamid zwiększa wydalanie jonów sodowych i chlorkowych z moczem i w
mniejszym stopniu zwiększa wydalanie jonów potasu i magnezu, zwiększając w ten sposób ilość
wydalanego moczu i działając przeciwnadciśnieniowo.

Działanie farmakodynamiczne
Badania II i III fazy z wykorzystaniem indapamidu w monoterapii wykazały działanie
przeciwnadciśnieniowe utrzymujące się przez 24 godziny. Działanie to występowało po podaniu
dawek, których działanie moczopędne było łagodnie nasilone.
Działanie przeciwnadciśnieniowe indapamidu związane jest z poprawą podatności tętnic i
zmniejszeniem tętniczkowego i całkowitego obwodowego oporu naczyniowego.
Indapamid zmniejsza przerost lewej komory serca.
Leki moczopędne tiazydowe i o podobnym działaniu wykazują terapeutyczne plateau i powyżej
określonej dawki zwiększa się jedynie częstość występowania działań niepożądanych. Nie należy
zwiększać dawki, jeżeli leczenie jest nieskuteczne.

Podczas krótko-, średnio- i długoterminowego leczenia pacjentów z nadciśnieniem tętniczym
wykazano również, że indapamid:
nie wpływa na metabolizm lipidów: triglicerydów, cholesterolu LDL i cholesterolu HDL;
nie wpływa na metabolizm węglowodanów, nawet u pacjentów z cukrzycą i nadciśnieniem
tętniczym.

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Walsartan

Wchłanianie
Po podaniu doustnym samego walsartanu maksymalne stężenie w osoczu występuje po 2-4 godzinach
w przypadku tabletek oraz po 1-2 godzinach w przypadku roztworu. Średnia całkowita biodostępność
wynosi 23% i 39%, odpowiednio po podaniu tabletek i roztworu. Ekspozycja ustrojowa i maksymalne
stężenie walsartanu w osoczu są około 1,7- i 2,2-krotnie wyższe w przypadku roztworu w porównaniu
do tabletek.
Posiłek obniża ekspozycję (mierzoną jako AUC) na walsartan o około 40%, a maksymalne stężenie
w osoczu (Cmax) o około 50%, chociaż po upływie 8 godzin od podania dawki, stężenie walsartanu

w osoczu jest podobne w obu przypadkach: po posiłku i na czczo. Zmniejszeniu wartości AUC nie
towarzyszy jednak znacząca klinicznie redukcja działania terapeutycznego, toteż walsartan może być
podawany z posiłkiem lub niezależnie od niego.

Dystrybucja
Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi około 17 l po podaniu dożylnym, co wskazuje, że
walsartan nie ulega rozległej dystrybucji w tkankach. Walsartan w dużym stopniu wiąże się z białkami
osocza (94-97%), głównie z albuminami.

Metabolizm
Walsartan nie ulega znaczącej biotransformacji, jedynie około 20% dawki jest wykrywane w postaci
metabolitów. Hydroksymetabolit został wykryty w osoczu w małych stężeniach (poniżej 10% AUC
dla walsartanu). Metabolit ten jest farmakologicznie nieaktywny.

Eliminacja
Walsartan wykazuje wielowykładniczą kinetykę rozpadu (t1/2α <1 godz. i t1/2β około 9 godz.). Walsartan
jest przede wszystkim wydalany z żółcią w kale (około 83% dawki) oraz w moczu (około 13% dawki),
głównie w postaci niezmienionej. Po podaniu dożylnym klirens osoczowy walsartanu wynosi około
2 l/godz., a klirens nerkowy 0,62 l/godz. (około 30% całkowitego klirensu). Okres półtrwania
walsartanu wynosi 6 godzin.

Szczególne grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku
U niektórych pacjentów w wieku podeszłym obserwowano nieco zwiększoną ekspozycję
ogólnoustrojową na walsartan w porównaniu z osobami młodymi, jednakże nie wykazano, że ma to
jakiegokolwiek znaczenie kliniczne.

Zaburzenia czynności nerek
Zgodnie z oczekiwaniami, substancja, której klirens nerkowy wynosi tylko 30% całkowitego klirensu
osoczowego, nie zaobserwowano korelacji między czynnością nerek i ogólnoustrojową ekspozycją na
walsartan. Nie ma zatem konieczności modyfikacji dawkowania walsartanu u pacjentów z
zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny >10 ml/min). Obecnie nie ma doświadczeń
odnośnie bezpieczeństwa stosowania walsartanu u pacjentów z klirensem kreatyniny <10 ml/min oraz
u pacjentów poddawanych dializie, dlatego walsartan należy stosować z zachowaniem ostrożności u
tych pacjentów (patrz punkt 4.2 i 4.4). Walsartan w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza, nie
można go usunąć za pomocą dializy.

Zaburzenia czynności wątroby
Około 70% wchłoniętej dawki wydalane jest z żółcią, głównie w niezmienionej postaci. Walsartan nie
ulega znaczącej biotransformacji. U pacjentów z niewydolnością wątroby w stopniu łagodnym lub
umiarkowanym zaobserwowano podwojenie ekspozycji (AUC) w porównaniu ze zdrowymi osobami.
Nie obserwowano korelacji pomiędzy stężeniem walsartanu w osoczu a stopniem zaburzenia
czynności wątroby. Nie prowadzono badań z walsartanem u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami
czynności wątroby (patrz punkt 4.2, 4.3 i 4.4).

Dzieci i młodzież
W badaniu z udziałem 26 pacjentów z grupy dzieci i młodzieży z nadciśnieniem tętniczym (w wieku
od 1 do 16 lat), którym podano pojedynczą dawkę zawiesiny walsartanu (średnia dawka: od 0,9 do
2 mg/kg, z maksymalną dawką 80 mg), klirens walsartanu (l/h/kg) był porównywalny w grupie
wiekowej od 1 do 16 lat i podobny do klirensu u dorosłych otrzymujących ten sam produkt.

Zaburzenia czynności nerek
Nie badano stosowania leku u pacjentów z grupy dzieci i młodzieży z klirensem kreatyniny
<30 ml/min ani u dzieci dializowanych, dlatego nie zaleca się stosowania walsartanu u tych
pacjentów. Nie ma konieczności dostosowania dawki u dzieci z klirensem kreatyniny >30 ml/min.
Należy ściśle monitorować czynność nerek i stężenie potasu w surowicy (patrz punkty 4.2 i 4.4).

Indapamid

Wchłanianie
Część indapamidu uwalnia się szybko i jest całkowicie wchłaniana w przewodzie pokarmowym.
Pokarm nieznacznie przyspiesza wchłanianie, ale nie wpływa na ilość wchłoniętego leku. Maksymalne
stężenie w surowicy po podaniu pojedynczej dawki występuje po ok. 12 godzinach. Wielokrotne
podawanie dawek zmniejsza różnice w stężeniach występujących w surowicy pomiędzy dwiema
dawkami. Występuje zmienność międzyosobnicza.

Dystrybucja
Wiązanie indapamidu z białkami osocza wynosi 79%. Okres półtrwania w fazie eliminacji w osoczu
wynosi od 14 do 24 godzin (średnio 18 godzin). Stan stacjonarny jest osiągany po 7 dniach.
Dawkowanie wielokrotne nie powoduje jego kumulacji.

Eliminacja
Wydalanie odbywa się głównie z moczem (70% dawki) i kałem (22%) w postaci nieaktywnych
metabolitów.

Szczególne grupy pacjentów

Zaburzenia czynności nerek
Parametry farmakokinetyczne pozostają niezmienione u pacjentów z niewydolnością nerek.

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Walsartan
Dane niekliniczne wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących
bezpieczeństwa, badań toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności, potencjalnego
działania rakotwórczego nie ujawniają żadnego szczególnego zagrożenia dla człowieka.
U szczurów podawanie dawek toksycznych dla matki (600 mg/kg/dobę) podczas ostatnich dni ciąży
i laktacji prowadziły do zmniejszenia przeżycia potomstwa, zmniejszenia przyrostu masy ciała oraz
opóźnienia rozwoju (oddzielenie się małżowiny usznej i otwarcie przewodu słuchowego) (patrz punkt
4.6) u potomstwa. Takie dawki u szczurów (600 mg/kg/dobę) są około 18 razy większe od
maksymalnej dawki zalecanej u ludzi w przeliczeniu na mg/m2 (w obliczeniach przyjmuje się dawkę
doustną 320 mg/dobę oraz pacjenta o masie ciała 60 kg).
W nieklinicznych badaniach bezpieczeństwa duże dawki walsartanu (od 200 do 600 mg/kg masy
ciała) powodowały u szczurów zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych (erytrocyty,
hemoglobina, hematokryt) i zmiany w hemodynamice nerek (nieznacznie zwiększone stężenie
mocznika w osoczu, rozrost kanalików nerkowych i bazofilię u samców). Takie dawki u szczurów
(200 i 600 mg/kg/dobę) są około 6 i 18 razy większe od maksymalnej dawki zalecanej u ludzi w
przeliczeniu na mg/m2. (w obliczeniach przyjmuje się dawkę doustną 320 mg/dobę oraz pacjenta o
masie ciała 60 kg).
U małp szerokonosych po zbliżonych dawkach zmiany były podobne, choć cięższe, szczególnie ze
strony nerek. Powodowały one nefropatię, która obejmowała zwiększone stężenie mocznika i
kreatyniny.
Przerost komórek aparatu przykłębuszkowego również zaobserwowano u obu gatunków. Stwierdzono,
że wszystkie zmiany zostały spowodowane farmakologicznym działaniem walsartanu, który powoduje
długo utrzymujące się niedociśnienie tętnicze, szczególnie u małp szerokonosych. W przypadku
stosowania walsartanu u ludzi w dawkach terapeutycznych przerost komórek aparatu
przykłębuszkowego wydaje się nie mieć znaczenia.

Dzieci i młodzież
Codzienne doustne podawanie walsartanu noworodkom/młodym szczurom (od 7. do 70. dnia po
urodzeniu) w tak małych dawkach, jak 1 mg/kg/dobę (około 10–35% maksymalnej zalecanej dawki
pediatrycznej wynoszącej 4 mg/kg/dobę w przeliczeniu na ekspozycję ogólnoustrojową) powodowało
trwałe, nieodwracalne uszkodzenie nerek. Powyższe działania stanowią spodziewany, nadmierne

działania farmakologiczne inhibitorów konwertazy angiotensyny i antagonistów receptora
angiotensyny II typu 1; takie działania obserwuje się u szczurów leczonych w ciągu pierwszych 13 dni
życia. Okres ten pokrywa się z 36. tygodniem ciąży u ludzi, który może czasami wydłużyć się do 44.
tygodnia po zapłodnieniu. Szczury biorące udział w badaniu z młodymi szczurami otrzymywały
walsartan do 70. dnia po urodzeniu, i nie można wykluczyć jego wpływu na dojrzewanie nerek
(od 4. do 6. tygodnia po urodzeniu). Czynnościowe dojrzewanie nerek to proces ciągły, który trwa
u ludzi w ciągu pierwszego roku życia. W związku z tym nie można wykluczyć znaczenia klinicznego
u dzieci poniżej 1. roku życia, natomiast dane przedkliniczne nie wskazują na zagrożenie
bezpieczeństwa u dzieci powyżej 1. roku życia.

Indapamid
Indapamid nie wykazuje działania mutagennego ani rakotwórczego.
Zastosowanie doustne dużych dawek (od 40 do 8 000 razy większych od dawki terapeutycznej) u
różnych gatunków zwierząt wykazało nasilenie działania moczopędnego indapamidu. Główne objawy
zatrucia indapamidem podczas badań ostrej toksyczności po podaniu dożylnym lub dootrzewnowym,
np. spowolnienie oddechu i obwodowy rozkurcz naczyń, były związane z właściwościami
farmakologicznymi indapamidu.
Badania toksycznego wpływu na rozród nie wykazały toksycznego wpływu na zarodki ani działania
teratogennego.
Płodność nie była zaburzona ani u samców ani u samic szczurów.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki
Celuloza mikrokrystaliczna (102)
Laktoza jednowodna (100 i 200)
Kroskarmeloza sodowa
Powidon K30
Hypromeloza typ 4000 cP
Magnezu stearynian
Krzemionka koloidalna bezwodna
Talk

Otoczka
Opadry Pink 03B34654:
Hypromeloza typ 2910
Tytanu dwutlenek (E 171)
Makrogol PEG 400
Żelaza tlenek, żółty (E 172)
Żelaza tlenek, czerwony (E 172)
Talk

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

2 lata

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

30 lub 90 tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu, zapakowanych w blistry z folii
Aluminium/OPA/PVC/Aluminium, w tekturowym pudełku.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie
z lokalnymi przepisami.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Gedeon Richter Polska Sp. z o.o.
ul. Ks. Józefa Poniatowskiego 5
05-825 Grodzisk Mazowiecki
Polska

### 8. NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Valsartan/Indapamide Billev, 80 mg + 1,5 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu:
Pozwolenie nr 29600

Valsartan/Indapamide Billev, 160 mg + 1,5 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu:
Pozwolenie nr 29601

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 20.03.2026 r.

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.