# Valtap HCT

> Walsartan + Hydrochlorotiazyd · 160 mg + 25 mg · Tabletki powlekane

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Valtap HCT
- **Nazwa powszechna:** Valsartanum + Hydrochlorothiazidum
- **Substancja czynna:** [Walsartan + Hydrochlorotiazyd](https://apteka.online/odpowiedniki/valsartanum)
- **Moc:** 160 mg + 25 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki powlekane
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** C09DA03
- **Liczba opakowań:** 6
- **Numer pozwolenia:** 17185
- **Podmiot odpowiedzialny:** Zentiva, k.s.
- **Producent:** Zentiva, k.s., Czechy
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-dzialajace-na-uklad-renina-angiotensyna/valtap-hct-tabl-powl-160-mg-25-mg-zentiva
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-dzialajace-na-uklad-renina-angiotensyna/valtap-hct-tabl-powl-160-mg-25-mg-zentiva.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/23227/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/23227/characteristic

## Dostępne opakowania (6)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 14 tabl. | 5909990813995 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 28 tabl. | 5909990802005 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 30 tabl. | 5909990802029 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 56 tabl. | 5909991067564 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 84 tabl. | 5909990802036 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 90 tabl. | 5909990802043 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Valtap HCT i w jakim celu się go stosuje?
Lek Valtap HCT zawiera dwie substancje czynne, nazywane walsartanem i hydrochlorotiazydem.
Obie substancje pomagają kontrolować wysokie ciśnienie tętnicze (nadciśnienie).
◦ Walsartan należy do grupy leków, tzw. antagonistów receptora angiotensyny II, które
pomagają kontrolować wysokie ciśnienie tętnicze. Angiotensyna II jest substancją powstającą
w organizmie człowieka, która powoduje skurcz naczyń krwionośnych, tym samym
podwyższając ciśnienie krwi. Walsartan działa poprzez blokowanie aktywności angiotensyny II.
W efekcie naczynia krwionośne rozszerzają się, a ciśnienie krwi obniża.

◦ Hydrochlorotiazyd należy do grupy leków nazywanych tiazydowymi lekami moczopędnymi
(diuretykami). Hydrochlorotiazyd zwiększa ilość wydalanego moczu, co również obniża
ciśnienie krwi.

Valtap HCT jest stosowany w leczeniu wysokiego ciśnienia tętniczego, które nie jest wystarczająco
kontrolowane podczas stosowania tylko jednej substancji (walsartanu lub hydrochlorotiazydu).

Wysokie ciśnienie krwi zwiększa obciążenie serca i tętnic. Nieleczone może prowadzić
do uszkodzenia naczyń krwionośnych w mózgu, sercu i nerkach, co może skutkować udarem,
niewydolnością serca lub niewydolnością nerek. Wysokie ciśnienie tętnicze powoduje zwiększenie
ryzyka zawału serca. Obniżenie ciśnienia krwi do wartości prawidłowych zmniejsza ryzyko
wystąpienia tych zaburzeń.

### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Valtap HCT

Kiedy nie stosować leku Valtap HCT
◦ Jeśli pacjent ma uczulenie (nadwrażliwość) na walsartan, hydrochlorotiazyd, pochodne
sulfonamidu (substancje chemicznie zbliżone do hydrochlorotiazydu) lub którykolwiek
z pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6).
◦ Jeśli pacjentka jest w ciąży powyżej 3. miesiąca (lepiej jest również unikać stosowania leku
Valtap HCT we wczesnym okresie ciąży – patrz punkt Ciąża).

◦ Jeśli u pacjenta występuje ciężka choroba wątroby, uszkodzenie małych przewodów
żółciowych w wątrobie (marskość żółciowa wątroby), skutkujące zastojem żółci w wątrobie
(cholestaza).
◦ Jeśli u pacjenta występuje ciężka choroba nerek.
◦ Jeśli pacjent nie może wydalać moczu (bezmocz).
◦ Jeśli pacjent jest dializowany za pomocą sztucznej nerki.
◦ Jeśli u pacjenta występuje zmniejszone stężenie potasu lub sodu we krwi albo zwiększone
stężenie wapnia we krwi, pomimo leczenia.
◦ U pacjentów z dną moczanową.
◦ Jeśli pacjent ma cukrzycę lub zaburzenia czynności nerek i jest leczony lekiem obniżającym
ciśnienie tętnicze, zawierającym aliskiren.

Jeśli którykolwiek z powyższych punktów dotyczy pacjenta, należy skonsultować się z lekarzem
i nie wolno przyjmować leku Valtap HCT.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem stosowania Valtap HCT należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą:
◦ Jeśli pacjent stosuje leki oszczędzające potas, suplementy potasu lub substytuty soli kuchennej
zawierające potas lub inne leki zwiększające stężenie potasu we krwi, np. heparynę. Konieczne
może być regularne oznaczanie stężenia potasu we krwi.
◦ Jeśli u pacjenta występuje małe stężenie potasu we krwi.
◦ Jeśli u pacjenta występuje biegunka lub nasilone wymioty.
◦ Jeśli pacjent zażywa duże dawki leków moczopędnych.
◦ Jeśli u pacjenta występuje ciężka choroba serca.
◦ Jeśli u pacjenta występuje niewydolność serca lub jeśli pacjent przebył zawał serca. Należy
uważnie stosować się do zaleceń lekarza dotyczących początkowej dawki leku. Lekarz może
również sprawdzić czynność nerek pacjenta.
◦ Jeśli u pacjenta występuje zwężenie tętnicy nerkowej.
◦ Jeśli pacjentowi w ostatnim czasie przeszczepiono nerkę.
◦ Jeśli u pacjenta występuje hiperaldosteronizm; jest to choroba, w której nadnercza wydzielają
zbyt duże ilości hormonu o nazwie aldosteron. Jeśli ta choroba występuje u pacjenta,
stosowanie leku Valtap HCT nie jest zalecane.
◦ Jeśli u pacjenta występuje choroba nerek lub wątroby.
◦ Jeśli u pacjenta kiedykolwiek wystąpił obrzęk języka i twarzy, spowodowany reakcją
alergiczną, nazywaną obrzękiem naczynioruchowym, po przyjęciu innego leku (w tym
inhibitorów ACE), należy powiedzieć o tym lekarzowi. Jeśli takie objawy wystąpią podczas
stosowania leku Valtap HCT, należy natychmiast przerwać przyjmowanie leku Valtap HCT
i nigdy więcej go nie stosować. Patrz także punkt 4, “Możliwe działania niepożądane”.
◦ Jeśli u pacjenta występuje gorączka, wysypka i ból stawów, które mogą być objawami tocznia
rumieniowatego układowego (SLE, tak zwanej choroby autoimmunologicznej).
◦ Jeśli u pacjenta występuje cukrzyca, dna moczanowa, duże stężenie cholesterolu lub
triglicerydów we krwi.
◦ Jeśli w przeszłości u pacjenta wystąpił nowotwór złośliwy skóry lub jeśli w trakcie leczenia
pojawi się nieoczekiwana zmiana skórna. Leczenie hydrochlorotiazydem, zwłaszcza dużymi
dawkami przez dłuższy czas, może zwiększyć ryzyko niektórych rodzajów nowotworów
złośliwych skóry i warg (nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry). Podczas przyjmowania
leku Valtap HCT należy chronić skórę przed działaniem światła słonecznego
i promieniowaniem UV.
◦ Jeśli u pacjenta w przeszłości występowały reakcje alergiczne po zastosowaniu innych leków
obniżających ciśnienie krwi z tej grupy leków (antagonistów receptora angiotensyny II) lub jeśli
u pacjenta występuje uczulenie lub astma.
◦ Jeśli u pacjenta występuje osłabienie wzroku lub ból oka. Mogą to być objawy gromadzenia się
płynu w unaczynionej błonie otaczającej oko (nadmiernego nagromadzenia płynu między
naczyniówką a twardówką) lub zwiększonego ciśnienia w oku i mogą wystąpić w ciągu kilku
godzin do kilku tygodni od rozpoczęcia leczenia lekiem Valtap HCT. Bez rozpoczęcia leczenia
objawy mogą prowadzić do całkowitej utraty wzroku. Jeśli u pacjenta wcześniej wystąpiło

uczulenie na penicylinę lub sulfonamidy, może być w grupie zwiększonego ryzyka wystąpienia
takich objawów.
◦ Jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z poniższych leków, stosowanych w leczeniu wysokiego
ciśnienia tętniczego:
- inhibitor ACE (na przykład enalapryl, lizynopryl, ramipryl), zwłaszcza jeśli pacjent ma
zaburzenia czynności nerek związane z cukrzycą,
- aliskiren.
◦ Jeśli w przeszłości po przyjęciu hydrochlorotiazydu u pacjenta występowały problemy z
oddychaniem lub płucami (w tym zapalenie płuc lub gromadzenie się płynu w płucach). Jeśli po
przyjęciu leku Valtap HCT u pacjenta wystąpi ciężka duszność lub trudności z oddychaniem,
należy niezwłocznie zwrócić się o pomoc medyczną.

Lekarz może zalecić regularną kontrolę czynności nerek, ciśnienia tętniczego oraz stężenia
elektrolitów (np. potasu) we krwi.
Patrz także podpunkt „Kiedy nie stosować leku Valtap HCT”.

Jeśli po przyjęciu leku Valtap HCT u pacjenta wystąpi ból brzucha, nudności, wymioty lub biegunka,
należy omówić to z lekarzem.
Lekarz podejmie decyzję o dalszym leczeniu. Nie należy samodzielnie podejmować decyzji o
przerwaniu przyjmowania leku Valtap HCT.

Lek Valtap HCT może powodować zwiększoną wrażliwość skóry na światło słoneczne.

Należy powiedzieć lekarzowi o ciąży, podejrzeniu lub planowaniu ciąży. Nie zaleca się stosowania
leku Valtap HCT we wczesnym okresie ciąży i nie wolno go stosować u pacjentek po 3. miesiącu
ciąży, ponieważ może on poważnie zaszkodzić dziecku, jeśli zostanie zastosowany w tym okresie
(patrz punkt Ciąża).

Dzieci i młodzież
Nie zaleca się stosowania leku Valtap HCT u dzieci i młodzieży (w wieku poniżej 18 lat).

Valtap HCT a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub
ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować.

Jednoczesne stosowanie leku Valtap HCT z niektórymi lekami może mieć wpływ na leczenie.
Lekarz może zalecić zmianę dawki i (lub) zastosować inne środki ostrożności, a w niektórych
przypadkach zalecić odstawienie jednego z leków. Odnosi się to szczególnie do następujących leków:
− litu, leku stosowanego w leczeniu niektórych chorób psychicznych,
− leków lub substancji, które mogą zwiększać stężenie potasu we krwi. Należą do nich
suplementy potasu lub substytuty soli kuchennej zawierające potas, leki oszczędzające potas i
heparyna,
− leków, które mogą zmniejszać stężenie potasu we krwi, takich jak leki moczopędne (diuretyki),
kortykosteroidy, leki przeczyszczające, karbenoksolon, amfoterycyna lub penicylina G,
− niektórych antybiotyków (z grupy ryfamycyny), leków stosowanych, aby zapobiec odrzuceniu
przeszczepionego narządu (cyklosporyna) lub leku przeciwretrowirusowego, stosowanego w
leczeniu zakażeń HIV/AIDS (rytonawir). Leki te mogą nasilać działanie leku Valtap HCT,
− leków, które mogą wywoływać „torsade de pointes” (nieregularna czynność serca), takich jak
leki przeciwarytmiczne (stosowane w leczeniu chorób serca) oraz niektóre leki
przeciwpsychotyczne,
− leków, które mogą zmniejszać stężenie sodu we krwi, takich jak leki przeciwdepresyjne, leki
przeciwpsychotyczne, leki przeciwdrgawkowe,
− leków stosowanych w leczeniu dny moczanowej, takich jak allopurynol, probenecyd,
sulfinpirazon.,
− witaminy D w dawkach leczniczych i suplementów wapnia,
− leków stosowanych w leczeniu cukrzycy (leków doustnych, takich jak metformina lub insuliny),

− innych leków obniżających ciśnienie tętnicze, w tym metylodopy,
− leków, które zwiększają ciśnienie tętnicze, takich jak noradrenalina lub adrenalina,
− digoksyny lub innych glikozydów naparstnicy (leków stosowanych w leczeniu chorób serca).
− leków, które mogą zwiększać stężenie cukru we krwi, takich jak diazoksyd oraz leki betaadrenolityczne,
− leków cytotoksycznych (stosowanych w leczeniu raka), takich jak metotreksat lub
cyklofosfamid,
− leków przeciwbólowych, takich jak niesteroidowe leki przeciwzpalne (NLPZ), w tym
wybiórcze inhibitory cyklooksygenazy-2 (inhibitory COX-2) i kwas acetylosalicylowy w dawce
> 3 g na dobę,
− leków zwiotczających mięśnie, takich ja tubokuraryna,
− leków przeciwcholinergicznych (leków stosowanych w leczeniu różnych zaburzeń, takich jak
skurcze przewodu pokarmowego, skurcze pęcherza moczowego, astma, choroba lokomocyjna,
kurcze mięśni, choroba Parkinsona oraz pomocniczo podczas znieczulenia),
− amantadyny (leku stosowanego w leczeniu choroby Parkinsona oraz w leczeniu i zapobieganiu
niektórym chorobom wywołanym przez wirusy),
− kolestyraminy i kolestypolu (leków stosowanych głównie w leczeniu dużego stężenia lipidów
we krwi),
− cyklosporyny, leku stosowanego u pacjentów z przeszczepionym narządem, w celu uniknięcia
odrzucenia przeszczepu,
− alkoholu, środków nasennych i znieczulających (leków działających usypiająco lub
przeciwbólowo, stosowanych np. podczas zabiegów chirurgicznych),
− środków kontrastujących zawierających jod (stosowanych w badaniach obrazowych),
− inhibitorów ACE lub aliskirenu (patrz także podpunkty „Kiedy nie stosować leku Valtap HCT”
oraz „Ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Valtap HCT z jedzeniem, piciem i alkoholem
Należy unikać spożywania alkoholu do czasu skonsultowania się z lekarzem. Alkohol może
spowodować dodatkowe obniżenie ciśnienia krwi i (lub) zwiększać ryzyko wystąpienia zawrotów
głowy lub omdlenia.

Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza się, że może być w ciąży lub gdy planuje
mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.

Ciąża
Należy powiedzieć lekarzowi o ciąży, podejrzeniu lub planowaniu ciąży.
Lekarz zwykle poradzi, aby przerwać stosowanie leku Valtap HCT przed zajściem w ciążę lub gdy
tylko zostanie stwierdzone, że pacjentka jest w ciąży i doradzi stosowanie innego leku zamiast leku
Valtap HCT. Nie zaleca się stosowania leku Valtap HCT we wczesnym okresie ciąży i nie wolno go
stosować u pacjentek po 3. miesiącu ciąży, ponieważ może on poważnie zaszkodzić dziecku, jeśli
zostanie zastosowany w tym okresie.

Karmienie piersią
Należy poinformować lekarza, jeśli pacjentka karmi piersią lub zamierza rozpocząć karmienie piersią.
Nie zaleca się stosowania leku Valtap HCT u matek karmiących piersią; lekarz może w takim
przypadku wybrać inną metodę leczenia dla pacjentki, która zamierza karmić piersią, szczególnie
noworodka lub wcześniaka.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Przed przystąpieniem do prowadzenia pojazdu, używania narzędzi lub obsługi maszyn bądź
wykonywania innych czynności wymagających koncentracji każdy pacjent powinien ustalić, jak lek
Valtap HCT na niego wpływa. Podobnie jak wiele innych leków stosowanych w leczeniu wysokiego
ciśnienia krwi, Valtap HCT może w rzadkich przypadkach powodować zawroty głowy i wpływać
na zdolność koncentracji.

Valtap HCT zawiera laktozę jednowodną, sorbitol i sód
Valtap HCT zawiera laktozę i sorbitol, które są cukrami. Jeśli lekarz stwierdził u pacjenta
nietolerancję niektórych cukrów, należy skonsultować się z lekarzem przed rozpoczęciem stosowania
tego leku.
Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.

### 3. Jak stosować lek Valtap HCT?
Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty. Takie postępowanie
pomoże uzyskać najlepsze rezultaty i ograniczyć ryzyko działań niepożądanych. W razie wątpliwości
należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Osoby z wysokim ciśnieniem tętniczym często nie dostrzegają żadnych objawów z nim związanych.
Wiele osób czuje się dość dobrze. Z tego względu tym ważniejsze jest zgłaszanie się na wizyty u
lekarza prowadzącego, nawet w przypadku dobrego samopoczucia.

Lekarz poinformuje pacjenta, ile tabletek leku Valtap HCT należy zażywać. W zależności od reakcji
pacjenta na leczenie, lekarz może zalecić zwiększenie lub zmniejszenie dawki leku.
◦ Zalecana dawka leku Valtap HCT to jedna tabletka na dobę.
◦ Nie należy zmieniać dawki ani przerywać leczenia bez konsultacji z lekarzem.
◦ Lek należy przyjmować codziennie o tej samej porze, zwykle w godzinach porannych.
◦ Lek Valtap HCT można przyjmować z posiłkiem lub bez posiłku.
◦ Tabletkę należy połknąć popijając szklanką wody.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Valtap HCT
W przypadku wystąpienia silnych zawrotów głowy i (lub) omdlenia, należy się położyć i
bezzwłocznie skontaktować z lekarzem.
W razie przypadkowego zażycia zbyt dużej liczby tabletek należy skontaktować się z lekarzem,
farmaceutą lub zgłosić się do najbliższego szpitala.

Pominięcie zastosowania dawki leku Valtap HCT
W przypadku pominięcia dawki, należy ją przyjąć, gdy tylko pacjent sobie o tym przypomni. Jednak
jeśli zbliża się pora zażycia kolejnej dawki, należy pominąć zapomnianą dawkę.
Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Przerwanie stosowania leku Valtap HCT
Zaprzestanie leczenia lekiem Valtap HCT może spowodować ponowne wystąpienie nadciśnienia. Nie
należy przerywać stosowania leku, chyba że tak zaleci lekarz.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się
do lekarza lub farmaceuty.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Niektóre działania niepożądane mogą być ciężkie i mogą wymagać natychmiastowej pomocy
medycznej:
• Należy natychmiast zgłosić się do lekarza, jeśli wystąpią objawy obrzęku naczynioruchowego
(reakcji alergicznej), takie jak:
◦ obrzęk twarzy, języka lub gardła,
◦ trudności w połykaniu,
◦ pokrzywka i trudności w oddychaniu.
• Ciężka choroba skóry, która powoduje wysypkę, zaczerwienienie skóry, powstawanie pęcherzy na
wargach, spojówkach lub błonie śluzowej jamy ustnej, łuszczenie się skóry i gorączkę (toksyczne
martwicze oddzielanie się naskórka).
• Osłabienie wzroku lub ból oczu z powodu podwyższonego ciśnienia w gałce ocznej (możliwe
objawy gromadzenia się płynu w unaczynionej błonie otaczającej oko (nadmierne nagromadzenie
płynu między naczyniówką a twardówką), ostrej krótkowzroczności lub ostrej jaskry zamkniętego
kąta).
• Gorączka, ból gardła, częstsze zakażenia (agranulocytoza).

Te działania niepożądane występują bardzo rzadko lub z nieznaną częstością.

Jeśli wystąpi którykolwiek z tych objawów, należy natychmiast przerwać stosowanie leku Valtap
HCT i skontaktować się z lekarzem (patrz także punkt 2 „Ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Pozostałe działania niepożądane obejmują:

Niezbyt często (mogą wystąpić rzadziej niż u 1 osoby na 100):
− kaszel,
− niskie ciśnienie tętnicze,
− uczucie „pustki” w głowie,
− odwodnienie (z uczuciem pragnienia, suchością błony śluzowej jamy ustnej i języka, rzadkim
oddawaniem moczu, ciemnym zabarwieniem moczu, suchą skórą),
− ból mięśni,
− uczucie zmęczenia,
− mrowienie lub drętwienie,
− nieostre widzenie,
− szum uszny (np. syczenie, brzęczenie).

Bardzo rzadko (mogą wystąpić rzadziej niż u 1 osoby na 10 000):
− zawroty głowy,
− biegunka,
− ból stawów.

Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):
− trudności w oddychaniu,
− znaczne zmniejszenie ilości oddawanego moczu,
− małe stężenie sodu we krwi (które może wywołać uczucie zmęczenia, dezorientację, drżenie
mięśni i (lub) drgawki w ciężkich przypadkach),
− małe stężenie potasu we krwi (któremu niekiedy towarzyszy osłabienie mięśni, kurcze mięśni,
zaburzenia rytmu serca),
− mała liczba krwinek białych (z takimi objawami jak gorączka, zakażenia skóry, ból gardła lub
owrzodzenia jamy ustnej spowodowane zakażeniami, osłabienie),
− zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi (które może, w rzadkich przypadkach, wywoływać
zażółcenie skóry i oczu),
− zwiększenie stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny we krwi (co może wskazywać na
nieprawidłową czynność nerek),
− zwiększenie stężenia kwasu moczowego we krwi (co może, w rzadkich przypadkach, wywołać
dnę),
− omdlenie.

Poniższe działania niepożądane zostały zgłoszone po zastosowaniu leków zawierających sam
walsartan lub hydrochlorotiazyd.

Walsartan

Niezbyt często (mogą wystąpić rzadziej niż u 1 osoby na 100):
− uczucie wirowania,
− ból brzucha.

Niezbyt często (mogą wystąpić rzadziej niż u 1 osoby na 100):
− obrzęk naczynioruchowy jelit: obrzęk w jelicie z takimi objawami, jak ból brzucha, nudności,
wymioty i biegunka.

Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):
− pęcherze na skórze (objaw pęcherzowego zapalenia skóry),
− wysypka skórna ze swędzeniem lub bez, przebiegająca z niektórymi z następujących objawów
przedmiotowych i podmiotowych: gorączką, bólem stawów, bólem mięśni, obrzękiem węzłów
chłonnych i (lub) objawami grypopodobnymi,
− wysypka, fioletowo-czerwone plamy, gorączka, swędzenie (objawy zapalenia naczyń
krwionośnych),
− mała liczba płytek krwi (czasami z niewyjaśnionym krwawieniem lub powstawaniem sińców),
− duże stężenie potasu we krwi (czasami z kurczami mięśni, zaburzeniami rytmu serca),
− reakcje alergiczne (z takimi objawami jak wysypka, swędzenie, pokrzywka, trudności w
oddychaniu lub połykaniu, zawroty głowy),
− obrzęk, głównie twarzy i gardła; wysypka; swędzenie,
− zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych,
− zmniejszenie stężenia hemoglobiny i odsetka krwinek czerwonych we krwi (oba te czynniki w
ciężkich przypadkach mogą wywołać niedokrwistość),
− niewydolność nerek,
− małe stężenie sodu we krwi (które może wywołać uczucie zmęczenia, dezorientację, drżenie
mięśni i (lub) drgawki w ciężkich przypadkach).

Hydrochlorotiazyd

Bardzo często (mogą wystąpić u co najmniej 1 osoby na 10):
− małe stężenie potasu we krwi,
− zwiększone stężenie lipidów we krwi.

Często (mogą wystąpić rzadziej niż u 1 osoby na 10):
− małe stężenie sodu we krwi,
− małe stężenie magnezu we krwi,
− duże stężenie kwasu moczowego we krwi,
− swędząca wysypka i inne rodzaje wysypki,
− zmniejszony apetyt,
− łagodne nudności i wymioty,
− zawroty głowy, omdlenie podczas wstawania,
− niezdolność do osiągnięcia lub utrzymania erekcji.

Rzadko (mogą wystąpić rzadziej niż u 1 osoby na 1000):
− obrzęk i powstawanie pęcherzy na skórze (wynikające z nadwrażliwości na słońce),
− duże stężenie wapnia we krwi,
− duże stężenie cukru we krwi,
− obecność cukru w moczu,
− nasilenie zaburzeń metabolicznych w przebiegu cukrzycy,

− zaparcie, biegunka, uczucie dyskomfortu w żołądku lub jelitach, zaburzenia wątroby, które
mogą wystąpić razem z zażółceniem skóry i oczu,
− nieregularna czynność serca,
− ból głowy,
− zaburzenia snu,
− smutny nastrój (depresja),
− mała liczba płytek krwi (czasami występuje krwawienie lub zasinienie podskórne),
− zawroty głowy,
− mrowienie lub drętwienie,
− zaburzenie widzenia.

Bardzo rzadko (mogą wystąpić rzadziej niż u 1 osoby na 10 000):
− zapalenie naczyń krwionośnych z objawami takimi jak wysypka, fioletowo-czerwone plamy,
gorączka,
− wysypka, swędzenie, pokrzywka, trudności w oddychaniu lub połykaniu, zawroty głowy
(reakcje nadwrażliwości),
− wysypka na twarzy, ból stawów, zaburzenia mięśni, gorączka (toczeń rumieniowaty)
− silny ból w nadbrzuszu (zapalenie trzustki),
− trudności w oddychaniu z gorączką, kaszlem, świszczącym oddechem, dusznością
(niewydolność oddechowa, w tym zapalenie płuc oraz obrzęk płuc); ostra niewydolność
oddechowa (objawy obejmują ciężką duszność, gorączkę, osłabienie i splątanie),
− bladość skóry, zmęczenie, duszność, ciemne zabarwienie moczu (niedokrwistość
hemolityczna),
− gorączka, ból gardła lub owrzodzenie jamy ustnej na skutek zakażenia (leukopenia),
− stan splątania, zmęczenie, drżenie i kurcze mięśni, przyspieszony oddech (zasadowica
hipochloremiczna).

Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):
− nowotwory złośliwe skóry i warg (nieczerniakowe nowotwory złośliwe skóry),
− osłabienie, powstawanie siniaków i częste zakażenia (niedokrwistość aplastyczna),
− znaczne zmniejszenie ilości oddawanego moczu (możliwe objawy zaburzenia czynności nerek
lub niewydolności nerek),
− wysypka, zaczerwienienie skóry, powstawanie pęcherzy na wargach, oczach lub błonie
śluzowej jamy ustnej, złuszczanie się skóry, gorączka (możliwe objawy rumienia
wielopostaciowego),
− kurcze mięśni,
− gorączka,
− osłabienie (astenia).

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać
bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych
Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych,
Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa
Tel.: 22 49 21 301, faks: 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu lub przedstawicielowi
podmiotu odpowiedzialnego w Polsce.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Valtap HCT?
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku i blistrze
po: Termin ważności. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Przechowywać w temperaturze poniżej 25°C. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu, w celu
ochrony przed wilgocią.

Nie stosować tego leku w przypadku stwierdzenia uszkodzenia opakowania lub śladów próby jego
otwarcia.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Valtap HCT
- Substancjami czynnymi leku są walsartan i hydrochlorotiazyd.
Valtap HCT, 160 mg + 12,5 mg: każda tabletka powlekana zawiera 160 mg walsartanu i
12,5 mg hydrochlorotiazydu.
Valtap HCT, 160 mg + 25 mg: każda tabletka powlekana zawiera 160 mg walsartanu i 25 mg
hydrochlorotiazydu.
- Pozostałe składniki to:
rdzeń tabletki: celuloza mikrokrystaliczna krzemowana, sorbitol (E 420), magnezu węglan
ciężki 90, powidon K-25, skrobia żelowana kukurydziana, sodu stearylofumaran, sodu
laurylosiarczan, krospowidon (typ A), krzemionka koloidalna bezwodna;
otoczka tabletki: laktoza jednowodna, hypromeloza, talk, makrogol 6000, indygotyna (E 132)
Valtap HCT, 160 mg + 12,5 mg: żelaza tlenek czerwony (E 172)
Valtap HCT, 160 mg + 25 mg: żelaza tlenek żółty i brązowy (E 172).

Jak wygląda lek Valtap HCT i co zawiera opakowanie

Valtap HCT, 160 mg + 12,5 mg: czerwone, okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlekane.
Valtap HCT, 160 mg + 25 mg: brązowe, okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlekane.

Lek dostępny jest w opakowaniach po 14 (tylko Valtap HCT, 160 mg + 25 mg), 28, 30, 56, 84,
90 tabletek powlekanych.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca:
Zentiva k.s., U kabelovny 130, Dolní Měcholupy, 102 37 Praga 10, Republika Czeska.

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji na temat leku oraz jego nazw w krajach
członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego należy zwrócić się do przedstawiciela
podmiotu odpowiedzialnego w Polsce:

Zentiva Polska Sp. z o.o.
ul. Bonifraterska 17
00-203 Warszawa
tel.: +48 22 375 92 00

Data ostatniej aktualizacji ulotki: styczeń 2025

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

VALTAP HCT, 160 mg + 12,5 mg, tabletki powlekane
VALTAP HCT, 160 mg + 25 mg, tabletki powlekane

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Valtap HCT, 160 mg + 12,5 mg: Każda tabletka powlekana zawiera 160 mg walsartanu i 12,5 mg
hydrochlorotiazydu.
Valtap HCT, 160 mg + 25 mg: Każda tabletka powlekana zawiera 160 mg walsartanu i 25 mg
hydrochlorotiazydu.

Substancje pomocnicze o znanym działaniu:
Valtap HCT, 160 mg + 12,5 mg:
sorbitol..........................18,50 mg
laktoza jednowodna.......0,89 mg

Valtap HCT, 160 mg + 25 mg:
sorbitol..........................18,50 mg
laktoza jednowodna.......0,94 mg

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletki powlekane.
Valtap HCT, 160 mg + 12,5 mg: Czerwone, okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlekane.
Valtap HCT, 160 mg + 25 mg: Brązowe, okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlekane.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Leczenie samoistnego nadciśnienia tętniczego u osób dorosłych.

Produkt złożony Valtap HCT jest wskazany do stosowania u pacjentów, u których ciśnienie tętnicze
nie jest wystarczająco kontrolowane podczas monoterapii walsartanem lub hydrochlorotiazydem.

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie
Zalecana dawka produktu Valtap HCT to jedna tabletka powlekana raz na dobę. Zaleca się
indywidualne dostosowanie dawki poszczególnych składników produktu. W każdym przypadku
należy stopniowo zwiększać dawkę poszczególnych substancji, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia
niedociśnienia i innych działań niepożądanych.
Jeśli istnieje kliniczne uzasadnienie, można rozważyć bezpośrednią zmianę monoterapii na leczenie
produktem złożonym u pacjentów, których ciśnienie krwi nie jest wystarczająco kontrolowane za
pomocą monoterapii walsartanem lub hydrochlorotiazydem, pod warunkiem, że produkt ten podaje się
w dawce, która została wcześniej określona dla każdego składnika indywidualnie.
Po rozpoczęciu leczenia należy ocenić reakcję kliniczną na podawanie produktu Valtap HCT, a jeśli
ciśnienie tętnicze pozostaje niekontrolowane, dawkę leku można zwiększyć poprzez zwiększenie

dawki każdego ze składników do uzyskania dawki maksymalnej 320 mg walsartanu i 25 mg
hydrochlorotiazydu.

Działanie przeciwnadciśnieniowe jest wyraźnie zauważalne w ciągu 2 tygodni. U większości
pacjentów maksymalne staje się w ciągu 4 tygodni. Jednak, u niektórych pacjentów wymagane jest od
4 do 8 tygodni leczenia. Należy wziąć to pod uwagę podczas dostosowywania dawki.

Szczególne grupy pacjentów

Zaburzenia czynności nerek
Nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami
czynności nerek (współczynnik przesączania kłębuszkowego – GFR ≥30 ml/min). Ze względu na
zawartość w produkcie hydrochlorotiazydu, Valtap HCT jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi
zaburzeniami czynności nerek (GFR <30 ml/min) i bezmoczem. (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.2).

Zaburzenia czynności wątroby
U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby, przebiegającymi bez
cholestazy, dawka walsartanu nie może być większa niż 80 mg (patrz punkt 4.4). Nie ma konieczności
dostosowywania dawki hydrochlorotiazydu u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych
zaburzeniami czynności wątroby. Ze względu na zawartość w produkcie walsartanu, Valtap HCT jest
przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby lub marskością żółciową
wątroby i cholestazą (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.2).

Pacjenci w podeszłym wieku
Nie ma konieczności dostosowywania dawki u pacjentów w podeszłym wieku.

Dzieci i młodzież
Nie zaleca się stosowania produktu Valtap HCT u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat,
ponieważ brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania i skuteczności.

Sposób podawania
Valtap HCT może być stosowany z posiłkiem lub niezależnie od posiłku; produkt należy popić wodą.

#### 4.3 Przeciwwskazania

− Nadwrażliwość na substancje czynne lub inne leki będące pochodnymi sulfonamidów lub na
którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.
− Drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6).
− Ciężkie zaburzenia czynności wątroby, marskość żółciowa wątroby i cholestaza.
− Ciężkie zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min), bezmocz.
− Oporna na leczenie hipokaliemia, hiponatremia, hiperkalcemia i objawowa hiperurykemia.
− Jednoczesne stosowanie produktu leczniczego Valtap HCT z produktami zawierającymi
aliskiren jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek
(współczynnik przesączania kłębuszkowego, GFR< 60 ml/min/1,73 m2) (patrz punkt 4.5 i 5.1).

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Zmiany stężenia elektrolitów w surowicy

Walsartan
Nie zaleca się jednoczesnego stosowania z suplementami potasu, lekami moczopędnymi
oszczędzającymi potas, substytutami soli kuchennej zawierającymi potas lub innymi lekami, które
mogą powodować zwiększenie stężenia potasu (heparyna, itp.). Należy zapewnić odpowiednie
kontrolowanie stężenia potasu.

Hydrochlorotiazyd
Opisywano przypadki hipokaliemii podczas stosowania tiazydowych leków moczopędnych, w tym
hydrochlorotiazydu. Zaleca się częste monitorowanie stężenia potasu w surowicy.
Leczenie tiazydowymi lekami moczopędnymi, w tym hydrochlorotiazydem, było związane
z występowaniem hiponatremii i zasadowicy hipochloremicznej. Tiazydy, w tym hydrochlorotiazyd
zwiększają wydalanie magnezu z moczem, co może prowadzić do hipomagnezemii. Tiazydowe leki
moczopędne zmniejszają wydalanie wapnia. Może to być przyczyną hiperkalcemii.
U wszystkich pacjentów przyjmujących leki moczopędne należy okresowo oznaczać stężenie
elektrolitów w surowicy.

Pacjenci z niedoborem sodu i (lub) pacjenci odwodnieni
Należy obserwować pacjentów przyjmujących tiazydowe leki moczopędne, w tym hydrochlorotiazyd,
aby nie przeoczyć objawów klinicznych wskazujących na zaburzenia równowagi wodno -
elektrolitowej.
W rzadkich przypadkach, na początku leczenia walsartanem z hydrochlorotiazydem u pacjentów ze
znacznym niedoborem sodu i (lub) odwodnionych, np. z powodu przyjmowania dużych dawek leków
moczopędnych, może wystąpić objawowe niedociśnienie tętnicze. Przed rozpoczęciem leczenia
produktem Valtap HCT należy wyrównać niedobór sodu i (lub) objętość krwi krążącej.

Pacjenci z ciężką przewlekłą niewydolnością serca lub innymi stanami z pobudzeniem układu reninaangiotensyna-aldosteron
U pacjentów, u których czynność nerek może zależeć od aktywności układu renina-angiotensynaaldosteron (np. pacjenci z ciężką zastoinową niewydolnością serca), leczenie inhibitorami konwertazy
angiotensyny związane było z oligurią i (lub) postępującą azotemią oraz, w rzadkich przypadkach,
z ostrą niewydolnością nerek i (lub) zgonem. Ocena stanu pacjentów z niewydolnością serca lub po
zawale mięśnia sercowego powinna zawsze obejmować ocenę czynności nerek. Stosowanie
skojarzenia walsartanu z hydrochlorotiazydem u pacjentów z ciężką, przewlekłą niewydolnością serca
nie zostało ustalone.
Dlatego nie można wykluczyć, że również stosowanie walsartanu z hydrochlorotiazydem może być
związane z zaburzeniami czynności nerek z powodu hamowania układu renina-angiotensynaaldosteron. Nie należy stosować produktu Valtap HCT u tych pacjentów.

Zwężenie tętnicy nerkowej
Produktu Valtap HCT nie należy stosować w leczeniu nadciśnienia u pacjentów z jednostronnym lub
obustronnym zwężeniem tętnicy nerkowej, bądź zwężeniem tętnicy zaopatrującej jedyną czynną
nerkę, ponieważ stężenie mocznika we krwi i stężenie kreatyniny w surowicy może być zwiększone
u tych pacjentów.

Hiperaldosteronizm pierwotny
Produktu Valtap HCT nie należy stosować u pacjentów z pierwotnym hiperaldosteronizmem z uwagi
na zahamowanie aktywności układu renina-angiotensyna u tych osób.

Zwężenie zastawki aorty i zastawki dwudzielnej, kardiomiopatia przerostowa ze zwężeniem drogi
odpływu z lewej komory
Podobnie jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia krwionośne, wskazana jest
szczególna ostrożność u pacjentów, u których występuje zwężenie zastawki aorty lub zastawki
dwudzielnej lub kardiomiopatia przerostowa ze zwężeniem drogi odpływu z lewej komory.

Zaburzenia czynności nerek
Nie ma konieczności dostosowywania dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek z klirensem
kreatyniny ≥ 30 ml/min (patrz punkt 4.2). U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek przyjmujących
Valtap HCT zaleca się okresowe kontrolowanie stężenia potasu, kreatyniny i kwasu moczowego
w surowicy.

Stan po przeszczepieniu nerki
Dotychczas nie zbadano bezpieczeństwa stosowania walsartanu z hydrochlorotiazydem u pacjentów,
którym niedawno przeszczepiono nerkę.

Zaburzenia czynności wątroby
Produkt Valtap HCT należy stosować ostrożnie u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych
zaburzeniami czynności wątroby przebiegającymi bez cholestazy (patrz punkty 4.2 i 5.2). Tiazydy
powinny być stosowane z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub
postępującą chorobą wątroby, gdyż niewielkie zmiany równowagi wodno - elektrolitowej mogą
wywołać śpiączkę wątrobową.

Obrzęk naczynioruchowy w wywiadzie
Obrzęk naczynioruchowy, w tym obrzęk krtani i głośni, powodujący zwężenie dróg oddechowych
i (lub) obrzęk twarzy, warg, gardła i (lub) języka zaobserwowano u pacjentów leczonych walsartanem;
u niektórych z tych pacjentów już wcześniej występował obrzęk naczynioruchowy po zastosowaniu
innych leków, w tym inhibitorów ACE. Należy natychmiast przerwać leczenie produktem leczniczym
Valtap HCT u pacjentów, u których wystąpił obrzęk naczynioruchowy i nie należy ponownie podawać
produktu leczniczego Valtap HCT u tych pacjentów (patrz punkt 4.8).

Obrzęk naczynioruchowy jelit
U pacjentów leczonych antagonistami receptora angiotensyny II, w tym walsartanem, notowano
występowanie obrzęku naczynioruchowego jelit (patrz punkt 4.8). U tych pacjentów występowały ból
brzucha, nudności, wymioty i biegunka. Objawy ustąpiły po przerwaniu leczenia antagonistami
receptora angiotensyny II. Jeśli u pacjenta zostanie rozpoznany obrzęk naczynioruchowy jelit, należy
przerwać stosowanie walsartanu i rozpocząć odpowiednią obserwację do czasu całkowitego ustąpienia
objawów.

Toczeń rumieniowaty układowy
Zgłaszano przypadki nasilenia lub uaktywnienia układowego tocznia rumieniowatego pod wpływem
tiazydowych leków moczopędnych, w tym hydrochlorotiazydu.

Inne zaburzenia metaboliczne
Tiazydowe leki moczopędne, w tym hydrochlorotiazyd, mogą zmieniać tolerancję glukozy oraz
zwiększać stężenie cholesterolu, triglicerydów i kwasu moczowego w surowicy. Pacjenci z cukrzycą
mogą wymagać dostosowania dawki insuliny lub doustnych leków przeciwcukrzycowych.
Tiazydy mogą zmniejszać wydalanie wapnia z moczem oraz powodować nieznaczne, przemijające
zwiększenie stężenia wapnia w surowicy przy braku znanych zaburzeń metabolizmu wapnia. Znaczna
hiperkalcemia może świadczyć o współistniejącej nadczynności przytarczyc. Przed wykonaniem
badań oceniających czynność przytarczyc należy przerwać stosowanie tiazydowych leków
moczopędnych.

Nadwrażliwość na światło
Po zastosowaniu tiazydowych leków moczopędnych zgłaszano przypadki nadwrażliwości na światło
(patrz punkt 4.8). Jeśli podczas leczenia wystąpi reakcja nadwrażliwości na światło, zaleca się
przerwanie leczenia. Jeśli konieczne jest wznowienie terapii lekiem moczopędnym, zaleca się ochronę
narażonej powierzchni ciała przed działaniem promieni słonecznych lub przed sztucznym
promieniowaniem UVA.

Nieczerniakowe nowotwory złośliwe skóry
W dwóch badaniach epidemiologicznych z wykorzystaniem danych z duńskiego krajowego rejestru
nowotworów złośliwych stwierdzono zwiększenie ryzyka nieczerniakowych nowotworów złośliwych
skóry (NMSC, ang. non-melanoma skin cancer) [raka podstawnokomórkowego (BCC, ang. basal cell
carcinoma) i raka kolczystokomórkowego (SCC, ang. squamous cell carcinoma)] w warunkach
zwiększającego się łącznego narażenia organizmu na hydrochlorotiazyd (HCTZ). W mechanizmie
rozwoju NMCS mogą odgrywać rolę właściwości fotouczulające HCTZ.
Pacjentów przyjmujących HCTZ należy poinformować o ryzyku NMSC i zalecić regularne
sprawdzanie, czy na skórze nie pojawiły się nowe zmiany, i szybki kontakt z lekarzem w przypadku
stwierdzenia jakichkolwiek podejrzanych zmian skórnych. Pacjentom należy zalecić podejmowanie
możliwych działań zapobiegawczych w celu minimalizacji ryzyka rozwoju nowotworów złośliwych
skóry, jak ograniczanie narażania się na działanie światła słonecznego i promieniowania UV, a jeśli to

niemożliwe - odpowiednią ochronę. Niepokojące zmiany skórne należy niezwłocznie badać
z możliwością wykonania biopsji z oceną histologiczną. U osób, u których w przeszłości występowały
NMSC, może być konieczne ponowne rozważenie stosowania HCTZ (patrz również punkt 4.8).

Ciąża
W okresie ciąży nie należy rozpoczynać leczenia antagonistami receptora angiotensyny II (AIIRA).
Jeśli dalsze leczenie AIIRA nie jest konieczne, u pacjentek planujących ciążę należy zastosować
alternatywne leczenie przeciwnadciśnieniowe o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania
w okresie ciąży. W przypadku stwierdzenia ciąży leczenie AIIRA należy natychmiast przerwać i, jeśli
to właściwe, rozpocząć alternatywne leczenie (patrz punkty 4.3 i 4.6).

Ogólne
Należy zachować ostrożność podczas stosowania leku u pacjentów, u których obserwowano wcześniej
objawy nadwrażliwości na inne leki z grupy antagonistów receptora angiotensyny II.
Wystąpienie reakcji nadwrażliwości na hydrochlorotiazyd jest bardziej prawdopodobne u pacjentów
z alergią i astmą.

Nadmierne nagromadzenie płynu między naczyniówką a twardówką, ostra krótkowzroczność i jaskra
wtórna zamkniętego kąta
Sulfonamidy i leki będące pochodnymi sulfonamidów mogą powodować reakcję idiosynkratyczną
wywołującą nadmierne nagromadzenie płynu między naczyniówką a twardówką z ograniczeniem pola
widzenia, przejściową krótkowzrocznością i wtórną ostrą jaskrę zamkniętego kąta. Objawy obejmują
nagłe zmniejszenie ostrości widzenia lub ból oka i zazwyczaj występują w ciągu kilku godzin lub
tygodni po rozpoczęciu leczenia. Nieleczona ostra jaskra z zamkniętym kątem przesączania może
prowadzić do trwałej utraty wzroku.
Leczenie w pierwszej kolejności polega na jak najszybszym przerwaniu stosowania leku. Jeśli
ciśnienie wewnątrzgałkowe pozostaje niekontrolowane należy rozważyć pilne leczenie zachowawcze
lub chirurgiczne.
Do czynników ryzyka wystąpienia ostrej jaskry z zamkniętym kątem przesączania może należeć
alergia na sulfonamidy lub penicylinę w wywiadzie (patrz punkt 4.8).

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA)
Istnieją dowody, iż jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II
(AIIRA) lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzenia czynności
nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). W związku z tym nie zaleca się podwójnego blokowania
układu RAA poprzez jednoczesne zastosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora
angiotensyny II lub aliskirenu (patrz punkty 4.5 i 5.1).
Jeśli zastosowanie podwójnej blokady układu RAA jest absolutnie konieczne, powinno być
prowadzone wyłącznie pod nadzorem specjalisty, a parametry życiowe pacjenta, takie jak: czynność
nerek, stężenie elektrolitów oraz ciśnienie krwi powinny być ściśle monitorowane.
U pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE oraz
antagonistów receptora angiotensyny II.

Ostra toksyczność na układ oddechowy
Po przyjęciu hydrochlorotiazydu notowano bardzo rzadko poważne przypadki ostrej toksyczności na
układ oddechowy, w tym zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS, ang. acute respiratory
distress syndrome). Obrzęk płuc zwykle rozwija się w ciągu kilku minut do kilku godzin po przyjęciu
hydrochlorotiazydu. Początkowo objawy obejmują duszność, gorączkę, osłabioną czynność płuc i
niedociśnienie tętnicze. Jeśli podejrzewa się rozpoznanie ARDS, należy odstawić produkt leczniczy
Valtap HCT i zastosować odpowiednie leczenie. Hydrochlorotiazydu nie należy podawać pacjentom,
u których wcześniej po przyjęciu hydrochlorotiazydu wystąpił ARDS.

Substancje pomocnicze
Produkt zawiera sorbitol. Pacjenci z wrodzoną nietolerancją fruktozy nie powinni stosować tego
produktu.
Produkt zawiera laktozę jednowodną. Pacjenci z wrodzoną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy
lub zaburzonym wchłanianiem glukozy-galaktozy nie powinni stosować tego produktu.

Produkt zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na jedną dawkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny
od sodu”.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Interakcje związane ze stosowaniem walsartanu i hydrochlorotiazydu

Jednoczesne stosowanie, które nie jest zalecane
Lit
Zgłaszano przypadki odwracalnego zwiększenia stężenia litu w surowicy i nasilenia jego toksyczności
podczas jednoczesnego podawania litu z inhibitorami ACE, antagonistami receptora angiotensyny II
oraz tiazydami, w tym hydrochlorotiazydem. Ponieważ tiazydowe leki moczopędne zmniejszają
klirens nerkowy litu, stosowanie skojarzenia walsartanu z hydrochlorotiazydem prawdopodobnie
dodatkowo zwiększa ryzyko wystąpienia działania toksycznego litu. Jeśli takie leczenie skojarzone
okaże się konieczne, zaleca się ścisłe kontrolowanie stężenia litu w surowicy.

Jednoczesne stosowanie wymagające zachowania ostrożności
Inne leki przeciwnadciśnieniowe
Valtap HCT może nasilać działanie innych leków o właściwościach przeciwnadciśnieniowych,
np. guanetydyny, metylodopy, leków rozszerzających naczynia krwionośne, inhibitorów ACE,
antagonistów receptora angiotensyny II (AIIRA), leków beta-adrenolitycznych, antagonistów wapnia
i bezpośrednich inhibitorów reniny (DRI).

Aminy presyjne (np. noradrenalina, adrenalina)
Możliwe jest osłabienie reakcji na aminy presyjne. Znaczenie kliniczne tego działania nie jest pewne
i wystarczające do wykluczenia ich stosowania.

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym wybiórcze inhibitory COX-2, kwas
acetylosalicylowy w dawce >3 g na dobę i niewybiórcze NLPZ
NLPZ mogą osłabiać hipotensyjne działanie zarówno antagonistów receptora angiotensyny II, jak
i hydrochlorotiazydu, gdy leki te podawane są jednocześnie. Ponadto, jednoczesne stosowanie
produktu Valtap HCT i NLPZ może prowadzić do pogorszenia czynności nerek i zwiększenia stężenia
potasu w surowicy. Z tego względu zaleca się kontrolę czynności nerek na początku leczenia, jak
również zapewnienie odpowiedniego nawodnienia pacjenta.

Interakcje związane ze stosowaniem walsartanu

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) za pomocą antagonistów receptora
angiotensyny II (AIIRA), inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE), lub aliskirenu.
Dane z badania klinicznego wykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron
(RAA) w wyniku jednoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, antagonistów receptora
angiotensyny II lub aliskirenu jest związana z większą częstością występowania zdarzeń
niepożądanych, takich jak: niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym
ostra niewydolność nerek) w porównaniu z zastosowaniem pojedynczego leku działającego na układ
RAA (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.1).

Jednoczesne stosowanie, które nie jest zalecane
Leki moczopędne oszczędzające potas, suplementy potasu, substytuty soli kuchennej zawierające potas
i inne substancje, które mogą zwiększać stężenie potasu
Jeśli zostanie stwierdzona konieczność zastosowania produktu leczniczego wpływającego na stężenie
potasu w skojarzeniu z walsartanem, zaleca się kontrolowanie stężenia potasu w osoczu.

Białka transportujące
Wyniki badania metodą in vitro wskazują, że walsartan jest substratem transportera wychwytu
wątrobowego OATP1B1/ OATP1B 3 i transportera wyrzutu wątrobowego MRP2. Znaczenie kliniczne
tych danych jest nieznane. Jednoczesne stosowanie inhibitorów transportera wychwytu (np.
ryfampicyny, cyklosporyny) lub inhibitorów transportera wyrzutu (np. rytonawiru) może zwiększać

narażenie ogólnoustrojowe na walsartan. Należy zachować odpowiednią ostrożność podczas
rozpoczynania lub kończenia jednoczesnego leczenia tymi lekami.

Brak interakcji
W badaniach interakcji lekowych walsartanu nie stwierdzono istotnych klinicznie interakcji
walsartanu z żadną z następujących substancji: cymetydyna, warfaryna, furosemid, digoksyna,
atenolol, indometacyna, hydrochlorotiazyd, amlodypina i glibenklamid. Digoksyna i indometacyna
mogą wchodzić w interakcje z hydrochlorotiazydem, będącym składnikiem produktu Valtap HCT
(patrz interakcje związane ze stosowaniem hydrochlorotiazydu).

Interakcje związane ze stosowaniem hydrochlorotiazydu

Jednoczesne stosowanie wymagające zachowania ostrożności
Produkty lecznicze wpływające na stężenie potasu w surowicy krwi
Działanie hipokaliemiczne hydrochlorotiazydu mogą nasilać jednocześnie podawane leki moczopędne
zwiększające wydalanie potasu z moczem, kortykosteroidy, leki przeczyszczające, ACTH,
amfoterycyna, karbenoksolon, penicylina G, kwas salicylowy i jego pochodne.
W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków ze skojarzeniem walsartanu i hydrochlorotiazydu
zaleca się monitorowanie stężenia potasu w osoczu (patrz punkt 4.4).

Produkty lecznicze, które mogą wywołać częstoskurcz komorowy typu torsade de pointes
Ze względu na większe ryzyko wystąpienia hipokaliemii, hydrochlorotiazyd należy stosować
ostrożnie z lekami, które mogą wywołać częstoskurcz komorowy typu torsade de pointes,
w szczególności z lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia i klasy III oraz niektórymi lekami
przeciwpsychotycznymi.

Produkty lecznicze wpływające na stężenie sodu w surowicy krwi
Działanie hiponatremiczne leków moczopędnych mogą nasilać jednocześnie podawane inne leki, takie
jak leki przeciwdepresyjne, leki przeciwpsychotyczne, leki przeciwpadaczkowe itp. W razie
długotrwałego podawania tych leków należy zachować ostrożność.

Glikozydy naparstnicy
Może wystąpić hipokaliemia lub hipomagnezemia wywołana przez tiazydowe leki moczopędne jako
działanie niepożądane sprzyjające zaburzeniom rytmu serca spowodowanym stosowaniem glikozydów
naparstnicy (patrz punkt 4.4).

Sole wapnia i witamina D
Jednoczesne stosowanie tiazydowych leków moczopędnych, w tym hydrochlorotiazydu, z witaminą D
lub solami wapnia może nasilać zwiększenie stężenia wapnia w surowicy. Jednoczesne stosowanie
tiazydowych leków moczopędnych z solami wapnia może prowadzić do wystąpienia hiperkalcemii
u pacjentów z czynnikami predysponującymi do jej wystąpienia (np. w przypadku nadczynności
przytarczyc, nowotworu złośliwego lub stanów zależnych od witaminy D) poprzez zwiększenie
zwrotnego wchłaniania wapnia w kanalikach nerkowych.

Leki przeciwcukrzycowe (leki doustne i insulina)
Tiazydy mogą zmieniać tolerancję glukozy. Może być konieczne dostosowanie dawki leków
przeciwcukrzycowych.
Należy zachować ostrożność podając metforminę z powodu ryzyka kwasicy mleczanowej wywołanej
przez ewentualną czynnościową niewydolność nerek, związaną ze stosowaniem hydrochlorotiazydu.

Leki beta-adrenolityczne i diazoksyd
Jednoczesne stosowanie tiazydowych leków moczopędnych, w tym hydrochlorotiazydu, z lekami
beta-adrenolitycznymi może zwiększać ryzyko hiperglikemii. Tiazydowe leki moczopędne, w tym
hydrochlorotiazyd, mogą nasilać działanie zwiększające stężenie glukozy diazoksydu.

Produkty lecznicze stosowane w leczeniu dny moczanowej (probenecyd, sulfinpirazon i allopurynol)

Hydrochlorotiazyd może zwiększać stężenie kwasu moczowego w surowicy i z tego względu może
zajść konieczność dostosowania dawki leków nasilających wydalanie kwasu moczowego z moczem.
Konieczne może okazać się zwiększenie dawki probenecydu lub sulfinpirazonu. Jednoczesne
stosowanie tiazydowych leków moczopędnych, w tym hydrochlorotiazydu, może zwiększać częstość
występowania reakcji nadwrażliwości na allopurynol.

Leki przeciwcholinergiczne i inne produkty lecznicze wpływające na motorykę żołądka
Dostępność biologiczna tiazydowych leków moczopędnych może zostać zwiększona pod wpływem
leków przeciwcholinergicznych (np. atropina, biperyden), najprawdopodobniej w wyniku
spowolnienia perystaltyki przewodu pokarmowego i opóźnienia opróżniania żołądka z treści
pokarmowej. Natomiast w przypadku leków prokinetycznych, takich jak, np. cyzapryd można
oczekiwać zmniejszenia dostępności biologicznej leków moczopędnych z grupy tiazydów.

Amantadyna
Tiazydy, w tym hydrochlorotiazyd, mogą zwiększać ryzyko wystąpienia działań niepożądanych
amantadyny.

Żywice jonowymienne
Kolestyramina lub kolestypol zmniejszają wchłanianie tiazydowych leków moczopędnych, w tym
hydrochlorotiazydu, czego skutkiem może być niepełne działanie terapeutyczne tiazydowych leków
moczopędnych. Jednak odpowiednie dawkowanie w czasie hydrochlorotiazydu i żywicy, np. poprzez
podanie hydrochlorotiazydu przynajmniej 4 godziny przed lub 4-6 godzin po podaniu żywicy,
potencjalnie może zminimalizować interakcję.

Leki cytotoksyczne
Tiazydy, w tym hydrochlorotiazyd, mogą zmniejszać wydalanie leków cytotoksycznych
(np. cyklofosfamidu, metotreksatu) przez nerki i nasilać ich działanie supresyjne na szpik kostny.

Niedepolaryzujące leki zwiotczające mięśnie szkieletowe (np. tubokuraryna)
Tiazydowe leki moczopędne, w tym hydrochlorotiazyd, nasilają działanie leków zwiotczających
mięśnie szkieletowe z grupy pochodnych kurary.

Cyklosporyna
Jednoczesne leczenie cyklosporyną może zwiększyć ryzyko hiperurykemii i powikłań typu dny.

Alkohol, barbiturany lub opioidy
Stosowanie tiazydowych leków moczopędnych jednocześnie z substancjami, które również wywierają
działanie obniżające ciśnienie tętnicze (np. poprzez zmniejszenie aktywności sympatykomimetycznej
ośrodkowego układu nerwowego lub poprzez bezpośrednie rozszerzenie naczyń krwionośnych) może
nasilać niedociśnienie ortostatyczne.

Metylodopa
Zgłaszano pojedyncze przypadki niedokrwistości hemolitycznej u pacjentów otrzymujących leczenie
skojarzone metylodopą i hydrochlorotiazydem.

Środki kontrastujące z zawartością jodu
U pacjentów z odwodnieniem wywołanym lekami moczopędnymi istnieje zwiększone ryzyko
wystąpienia ostrej niewydolności nerek, zwłaszcza po podaniu dużych dawek produktów
zawierających jod. Przed podaniem tych leków pacjenta należy ponownie nawodnić.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża
Walsartan
Nie zaleca się stosowania antagonistów receptora angiotensyny II (AIIRA) w pierwszym trymestrze
ciąży (patrz punkt 4.4). Stosowanie AIIRA jest przeciwwskazane w drugim i trzecim trymestrze ciąży
(patrz punkty 4.3 i 4.4).

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka teratogenności po podaniu inhibitorów ACE w trakcie
pierwszego trymestru ciąży nie są rozstrzygające, niemniej nie można wykluczyć niewielkiego
zwiększenia ryzyka. Brak danych z kontrolowanych badań epidemiologicznych dotyczących ryzyka
stosowania AIIRA, niemniej podobne ryzyko może istnieć dla tej grupy leków. Jeśli dalsze leczenie
AIIRA nie jest uważane za konieczne, u pacjentek planujących ciążę należy zastosować alternatywne
leczenie przeciwnadciśnieniowe o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania w trakcie ciąży.
W przypadku stwierdzenia ciąży leczenie AIIRA należy natychmiast przerwać i, jeśli to właściwe,
rozpocząć alternatywne leczenie.
Stwierdzono, że narażenie na AIIRA w drugim i trzecim trymestrze wywiera toksyczny wpływ
na ludzki płód (pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki)
i noworodka (niewydolność nerek, niedociśnienie, hiperkaliemia) (patrz punkt 5.3). W przypadku
narażenia na AIIRA począwszy od drugiego trymestru ciąży zaleca się kontrolne badania
ultrasonograficzne czynności nerek i rozwoju czaszki.
Noworodki, których matki stosowały AIIRA, należy ściśle obserwować z powodu ryzyka wystąpienia
niedociśnienia (patrz również punkty 4.3 i 4.4).

Hydrochlorotiazyd
Doświadczenie ze stosowaniem hydrochlorotiazydu w okresie ciąży, a zwłaszcza w pierwszym
trymestrze, jest ograniczone. Brak wystarczających badań na zwierzętach.
Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko. Na podstawie farmakologicznego mechanizmu działania
hydrochlorotiazydu można stwierdzić, że jego stosowanie w drugim i trzecim trymestrze ciąży może
niekorzystnie wpływać na perfuzję płodowo-łożyskową oraz może powodować takie działania u płodu
i noworodka, jak żółtaczka, zaburzenia równowagi elektrolitowej i małopłytkowość.

Karmienie piersią
Walsartan
Brak informacji dotyczących stosowania walsartanu w okresie karmienia piersią.

Hydrochlorotiazyd
Hydrochlorotiazyd przenika do mleka kobiet karmiących. Dlatego nie zaleca się stosowania produktu
Valtap HCT podczas karmienia piersią. Preferuje się alternatywne leczenie z lepiej ustalonym
profilem bezpieczeństwa stosowania podczas karmienia piersią, szczególnie w przypadku karmienia
noworodka lub wcześniaka.

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Nie przeprowadzono badań nad wpływem walsartanu/hydrochlorotiazydu na zdolność prowadzenia
pojazdów i obsługiwania maszyn. W trakcie prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn należy
wziąć pod uwagę możliwość sporadycznego występowania zawrotów głowy lub uczucia zmęczenia.

#### 4.8 Działania niepożądane

Działania niepożądane zgłaszane w badaniach klinicznych i laboratoryjnych występujące częściej
podczas stosowania walsartanu z hydrochlorotiazydem niż po podaniu placebo oraz pojedyncze
zgłoszenia po wprowadzeniu produktu do obrotu zostały przedstawione niżej z uwzględnieniem
klasyfikacji układów i narządów. Podczas leczenia skojarzonego walsartanem i hydrochlorotiazydem
mogą wystąpić działania niepożądane związane z każdym ze składników podanych w monoterapii,
których nie obserwowano w badaniach klinicznych.

Działania niepożądane zostały pogrupowane według częstości występowania, rozpoczynając od
najczęstszych, zgodnie z następującą konwencją: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do < 1/10);
niezbyt często (≥ 1/1 000 do < 1/100); rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1 000); bardzo rzadko (< 1/10 000),
nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych). W obrębie każdej grupy
o określonej częstości występowania objawy niepożądane są wymienione zgodnie ze zmniejszającym
się nasileniem.

Tabela 1. Częstość występowania działań niepożądanych związanych z walsartanem/
hydrochlorotiazydem

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Niezbyt często Odwodnienie
Zaburzenia układu nerwowego
Bardzo rzadko Zawroty głowy
Niezbyt często Parestezja
Nieznana Omdlenie
Zaburzenia oka
Niezbyt często Nieostre widzenie
Zaburzenia ucha i błędnika
Niezbyt często Szum uszny
Zaburzenia naczyniowe
Niezbyt często Niedociśnienie
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
Niezbyt często Kaszel
Nieznana Niekardiogenny obrzęk płuc
Zaburzenia żołądka i jelit
Bardzo rzadko Biegunka
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej
Niezbyt często Ból mięśni
Bardzo rzadko Ból stawów
Zaburzenia nerek i dróg moczowych
Nieznana Zaburzenia czynności nerek
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Niezbyt często Uczucie zmęczenia
Badania diagnostyczne
Nieznana Zwiększenie stężenia kwasu moczowego w surowicy, zwiększenie stężenia
bilirubiny i kreatyniny w surowicy, hipokaliemia, hiponatremia, zwiększenie
stężenia azotu mocznikowego we krwi, neutropenia

Informacje dodatkowe o poszczególnych składnikach
Działania niepożądane zgłaszane wcześniej po zastosowaniu każdego ze składników leku mogą być
potencjalnymi działaniami niepożądanymi produktu złożonego zawierającego walsartan i
hydrochlorotiazyd, nawet jeśli nie były obserwowane w badaniach klinicznych ani po wprowadzeniu
leku do obrotu.

Tabela 2. Częstość występowania działań niepożądanych związanych z walsartanem

Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Nieznana Zmniejszenie stężenia hemoglobiny, zmniejszenie wartości
hematokrytu, małopłytkowość
Zaburzenia układu immunologicznego
Nieznana Inne reakcje nadwrażliwości/reakcje alergiczne, w tym choroba
posurowicza
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Nieznana Zwiększenie stężenia potasu w surowicy, hiponatremia
Zaburzenia ucha i błędnika

Niezbyt często Zawroty głowy pochodzenia błędnikowego
Zaburzenia naczyniowe
Nieznana Zapalenie naczyń krwionośnych
Zaburzenia żołądka i jelit
Niezbyt często Ból brzucha
Bardzo rzadko Obrzęk naczynioruchowy jelit
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Nieznana Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Nieznana Obrzęk naczynioruchowy, pęcherzowe zapalenie skóry, wysypka,
świąd
Zaburzenia nerek i dróg moczowych
Nieznana Niewydolność nerek

Tabela 3. Częstość występowania działań niepożądanych związanych z hydrochlorotiazydem
Hydrochlorotiazyd jest lekiem często przepisywanym od wielu lat, nierzadko w dawkach większych
niż podawane w produkcie Valtap HCT. U pacjentów leczonych tiazydowymi lekami moczopędnymi,
w tym hydrochlorotiazydem, w monoterapii, zgłaszano następujące działania niepożądane:

Nowotwory łagodne, złośliwe i nieokreślone (w tym torbiele i polipy)
Nieznana Nieczerniakowe nowotwory złośliwe skóry (rak podstawnokomórkowy i rak
kolczystokomórkowy skóry)
Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Rzadko Małopłytkowość, niekiedy z plamicą
Bardzo rzadko Agranulocytoza, leukopenia, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność szpiku
kostnego
Nieznana Niedokrwistość aplastyczna

Zaburzenia układu immunologicznego
Bardzo rzadko Reakcje nadwrażliwości
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Bardzo często Hipokaliemia, zwiększenie stężenia lipidów we krwi (zwłaszcza podczas
stosowania większych dawek)
Często Hiponatremia, hipomagnezemia, hiperurykemia
Rzadko Hiperkalcemia, hiperglikemia, cukromocz i nasilenie zaburzeń metabolicznych w
przebiegu cukrzycy
Bardzo rzadko Zasadowica hipochloremiczna
Zaburzenia psychiczne
Rzadko Depresja, zaburzenia snu
Zaburzenia układu nerwowego
Rzadko Ból głowy, zawroty głowy, parestezja
Zaburzenia oka
Rzadko Zaburzenia widzenia
Nieznana Wtórna ostra jaskra z zamkniętym kątem przesączania, ostra krótkowzroczność,
nadmierne nagromadzenie płynu między naczyniówką a twardówką
Zaburzenia serca
Rzadko Zaburzenia rytmu serca
Zaburzenia naczyniowe
Często Niedociśnienie ortostatyczne
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia

Bardzo rzadko Niewydolność oddechowa, w tym zapalenie i obrzęk płuc, zespół ostrej
niewydolności oddechowej (ARDS) (patrz punkt 4.4)
Zaburzenia żołądka i jelit
Często Utrata apetytu, łagodne nudności i wymioty
Rzadko Zaparcie, uczucie dyskomfortu w przewodzie pokarmowym, biegunka
Bardzo rzadko Zapalenie trzustki
Zaburzenia nerek i dróg moczowych
Nieznana Zaburzenia czynności nerek, ostra niewydolność nerek
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Rzadko Cholestaza wewnątrzwątrobowa lub żółtaczka
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Często Pokrzywka i inne postacie wysypki
Rzadko Uczulenie na światło
Bardzo rzadko Martwicze zapalenie naczyń krwionośnych i toksyczne martwicze oddzielanie się
naskórka, skórne reakcje o typie tocznia rumieniowatego, uaktywnienie skórnej
postaci tocznia rumieniowatego
Nieznana Rumień wielopostaciowy
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej
Nieznana Kurcze mięśni
Zaburzenia układu rozrodczego i piersi
Często Impotencja
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Nieznana Gorączka, osłabienie

Opis wybranych działań niepożądanych
Nieczerniakowe nowotwory złośliwe skóry. Na podstawie danych dostępnych z badań
epidemiologicznych stwierdzono związek między łączną dawką HCTZ a występowaniem NMSC
(patrz również punkty 4.4 i 5.1).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa. Tel.:
+ 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu lub przedstawicielowi
podmiotu odpowiedzialnego w Polsce.

#### 4.9 Przedawkowanie

Objawy
Przedawkowanie walsartanu może spowodować znaczne niedociśnienie tętnicze, co może
doprowadzić do zaburzeń świadomości, zapaści krążeniowej i (lub) wstrząsu. Ponadto, na skutek
przedawkowania hydrochlorotiazydu mogą wystąpić takie objawy przedmiotowe i podmiotowe jak:
nudności, senność, hipowolemia i zaburzenia elektrolitowe związane z zaburzeniami rytmu serca
i kurczami mięśni.

Postępowanie
Sposób leczenia zależy od czasu jaki minął od przedawkowania oraz rodzaju i nasilenia objawów;
najistotniejsze jest ustabilizowanie krążenia.

W przypadku wystąpienia niedociśnienia, należy ułożyć pacjenta na plecach i szybko uzupełnić sole
i płyny.

Usunięcie walsartanu z krążenia za pomocą hemodializy nie jest możliwe z uwagi na silne wiązanie
z białkami osocza, natomiast hydrochlorotiazyd może być usuwany tą drogą.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne
Grupa farmakoterapeutyczna: Preparaty złożone zawierające antagonistów receptorów angiotensyny II
i diuretyki, kod ATC: C09D A03

Walsartan/hydrochlorotiazyd
W podwójnie zaślepionym, randomizowanym badaniu z aktywną grupą kontrolną z udziałem
pacjentów nie reagujących wystarczająco na leczenie hydrochlorotiazydem w dawce 12,5 mg,
znamiennie większe średnie obniżenie skurczowego/rozkurczowego ciśnienia krwi obserwowano po
podaniu leczenia skojarzonego walsartanem/hydrochlorotiazydem w dawce 160/12,5 mg
(12,4/7,5 mmHg) w porównaniu z leczeniem hydrochlorotiazydem w dawce 25 mg (5,6/2,1 mmHg).
Ponadto, u znamiennie większego odsetka pacjentów odnotowano reakcję na leczenie (ciśnienie
krwi <140/90 mmHg lub obniżenie ciśnienia skurczowego o ≥20 mmHg lub obniżenie ciśnienia
rozkurczowego o ≥10 mmHg) po zastosowaniu skojarzenia walsartanu z hydrochlorotiazydem
w dawce 160/12,5 mg (50%) w porównaniu z samym hydrochlorotiazydem w dawce 25 mg (25%).

W podwójnie zaślepionym, randomizowanym badaniu z aktywną grupą kontrolną z udziałem
pacjentów nie reagujących wystarczająco na leczenie walsartanem w dawce 160 mg, znamiennie
większe średnie obniżenie skurczowego/rozkurczowego ciśnienia krwi obserwowano po podaniu
zarówno leczenia skojarzonego walsartanem/hydrochlorotiazydem w dawce 160/25 mg
(14,6/11,9 mmHg), jak i leczenia skojarzonego walsartanem/hydrochlorotiazydem w dawce
160/12,5 mg (12,4/10,4 mmHg) w porównaniu z leczeniem walsartanem w dawce 160 mg
(8,7/8,8 mmHg). Różnica w obniżeniu ciśnienia krwi pomiędzy dawkami 160/25 mg a 160/12,5 mg
również osiągnęła znamienność statystyczną. Ponadto, u znamiennie większego odsetka pacjentów
odnotowano reakcję na leczenie (rozkurczowe ciśnienie krwi <90 mmHg lub obniżenie o ≥10 mmHg)
po zastosowaniu skojarzenia walsartanu z hydrochlorotiazydem w dawce 160/25 mg (68%) i
160/12,5 mg (62%) w porównaniu z walsartanem w dawce 160 mg (49%).

W podwójnie zaślepionym, randomizowanym badaniu kontrolowanym placebo, ze schematem oceny
czynnikowej, porównującym leczenie skojarzone różnymi dawkami walsartanu
z hydrochlorotiazydem z leczeniem poszczególnymi składnikami w monoterapii, znamiennie większe
średnie obniżenie skurczowego/rozkurczowego ciśnienia krwi obserwowano po podaniu leczenia
skojarzonego walsartanem/hydrochlorotiazydem w dawce 160/12,5 mg (17,8/13,5 mmHg)
i 160/25 mg (22,5/15,3 mmHg) w porównaniu z placebo (1,9/4,1 mmHg) i odpowiadającą im
monoterapią, tzn. hydrochlorotiazydem w dawce 12,5 mg (7,3/7,2 mmHg), hydrochlorotiazydem
w dawce 25 mg (12,7/9,3 mmHg) oraz walsartanem w dawce 160 mg (12,1/9,4 mmHg). Ponadto,
u znamiennie większego odsetka pacjentów odnotowano reakcję na leczenie (rozkurczowe ciśnienie
krwi <90 mmHg lub obniżenie o ≥10 mmHg) po zastosowaniu skojarzenia walsartanu
z hydrochlorotiazydem w dawce 160/25 mg (81%) i skojarzenia walsartanu z hydrochlorotiazydem
w dawce 160/12,5 mg (76%) w porównaniu z placebo (29%) i odpowiadającą im monoterapią,
tzn. hydrochlorotiazydem w dawce 12,5 mg (41%), hydrochlorotiazydem w dawce 25 mg (54%)
i walsartanem w dawce 160 mg (59%).

W badaniach klinicznych, w których podawano walsartan z hydrochlorotiazydem obserwowano,
zależne od dawki, zmniejszenie stężenia potasu w surowicy. Zmniejszenie stężenia potasu w surowicy
występowało częściej u pacjentów otrzymujących 25 mg hydrochlorotiazydu niż u pacjentów
leczonych 12,5 mg hydrochlorotiazydu. W kontrolowanych badaniach klinicznych z zastosowaniem
leczenia skojarzonego walsartanem z hydrochlorotiazydem, działanie hydrochlorotiazydu polegające

na zmniejszaniu stężenia potasu było osłabione pod wpływem oszczędzającego potas działania
walsartanu.

Korzystny wpływ walsartanu w skojarzeniu z hydrochlorotiazydem na zachorowalność lub
śmiertelność z powodu chorób układu sercowo-naczyniowego nie jest obecnie znany.
Badania epidemiologiczne wykazały, że długotrwałe leczenie hydrochlorotiazydem zmniejsza ryzyko
wystąpienia chorób i zgonu z powodu zaburzeń układu sercowo-naczyniowego.

Walsartan
Walsartan jest aktywnym po podaniu doustnym i specyficznym antagonistą receptora angiotensyny II
(Ang II). Działa wybiórczo na podtyp receptora AT1, który jest odpowiedzialny za znane działania
angiotensyny II. Zwiększone stężenie angiotensyny II w osoczu po zablokowaniu receptora AT1 przez
walsartan może stymulować odblokowany receptor AT2, który wydaje się działać antagonistycznie
w stosunku do działania receptora AT1. Walsartan nie wykazuje nawet częściowej aktywności
agonistycznej w stosunku do receptora AT1 i ma dużo większe (około 20 000 razy) powinowactwo
do receptora AT1 niż do receptora AT2. Nie stwierdzono, aby walsartan wiązał się lub blokował inne
receptory hormonów lub kanały jonowe, o których wiadomo, że są istotne w regulacji układu
krążenia.

Walsartan nie hamuje aktywności konwertazy angiotensyny (ACE, nazywanej również kininazą II),
która przekształca Ang I w Ang II i powoduje rozpad bradykininy. Z uwagi na brak wpływu na ACE
i brak nasilania działania bradykininy lub substancji P, prawdopodobieństwo wystąpienia kaszlu
podczas stosowania antagonistów receptora angiotensyny II jest niewielkie. W badaniach klinicznych,
w których walsartan był porównywany z inhibitorem ACE, częstość występowania suchego kaszlu
była znamiennie mniejsza (p <0,05) u pacjentów leczonych walsartanem niż u pacjentów, którzy
otrzymywali inhibitor ACE (odpowiednio 2,6% i 7,9%). W badaniu klinicznym pacjentów z suchym
kaszlem w trakcie leczenia inhibitorami ACE w wywiadzie, 19,5% osób otrzymujących walsartan
i 19,0% przyjmujących tiazydowe leki moczopędne skarżyło się na występowanie kaszlu
w porównaniu z 68,5% pacjentów leczonych inhibitorami ACE (p <0,05).

Podawanie walsartanu pacjentom z nadciśnieniem tętniczym powoduje zmniejszenie ciśnienia
tętniczego bez wpływu na częstość tętna. U większości pacjentów po podaniu pojedynczej dawki
doustnej początek działania przeciwnadciśnieniowego występuje w ciągu 2 godzin, a maksymalne
obniżenie ciśnienia tętniczego jest osiągane w ciągu 4-6 godzin. Działanie przeciwnadciśnieniowe
utrzymuje się przez 24 godziny od przyjęcia dawki. Podczas wielokrotnego podawania, maksymalne
obniżenie ciśnienia tętniczego po zastosowaniu którejkolwiek z dawek jest na ogół osiągane w ciągu
2-4 tygodni i utrzymuje się w czasie długotrwałego leczenia. Leczenie skojarzone z
hydrochlorotiazydem znacząco nasila działanie przeciwnadciśnieniowe produktu.

Nagłe odstawienie walsartanu nie było związane z występowaniem tzw. nadciśnienia z odbicia ani
innymi klinicznymi zdarzeniami niepożądanymi.
U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2 oraz mikroalbuminurią wykazano, że
walsartan zmniejsza wydalanie albumin w moczu. W badaniu MARVAL (ang. Micro Albuminuria
Reduction with Valsartan) oceniono zmniejszanie wydalania albumin w moczu (UAE) podczas
leczenia walsartanem (80-160 mg na dobę) w porównaniu z amlodypiną (5-10 mg na dobę)
u 332 pacjentów z cukrzycą typu 2 (średnia wieku: 58 lat; 265 mężczyzn) z mikroalbuminurią
(walsartan: 58 μg/min; amlodypina: 55,4 μg/min), prawidłowym lub wysokim ciśnieniem tętniczym
oraz z zachowaną czynnością nerek (stężenie kreatyniny we krwi <120 μmol/l). Po 24 tygodniach
UAE zmniejszyło się (p <0,001) o 42% (-24,2 μg/min; 95% przedział ufności: –40,4 do –19,1) u
pacjentów leczonych walsartanem i o około 3% (-1,7 μg/min; 95% przedział ufności: –5,6 do 14,9)
u pacjentów leczonych amlodypiną, pomimo podobnych wskaźników zmniejszenia ciśnienia krwi
w obu grupach. W badaniu DROP (ang. Diovan Reduction of Proteinuria) dokonano dalszej oceny
skuteczności walsartanu w zakresie zmniejszania UAE u 391 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym
(ciśnienie krwi =150/88 mmHg), z cukrzycą typu 2, albuminurią (średnia = 102 μg/min; 20-
700 μg/min) i zachowaną czynnością nerek (średnie stężenie kreatyniny w surowicy = 80 μmol/l).
Przeprowadzono randomizację pacjentów do jednej z 3 dawek walsartanu (160, 320 i 640 mg/dobę),
a następnie prowadzono leczenie przez 30 tygodni. Celem badania było ustalenie optymalnej dawki

walsartanu w zakresie zmniejszania UAE u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2.
Po 30 tygodniach nastąpiło znamienne zmniejszenie procentowe UAE o 36% w stosunku do wartości
wyjściowych w przypadku leczenia walsartanem w dawce 160 mg (95% przedział ufności: 22% do
47%) i o 44% w przypadku leczenia walsartanem w dawce 320 mg (95% przedział ufności: 31% do
54%). Stwierdzono, że dawka 160- 320 mg walsartanu powodowała klinicznie istotne zmniejszenie
UAE u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2.

W dwóch dużych, randomizowanych, kontrolowanych badaniach klinicznych ONTARGET (ang.
ONgoing Telmistartan Alone and in combination with Ramipril Global Endpoint Trial) i VA
NEPHRON-D (ang. The Veterans Affairs Nefropathy in Diabetes) oceniano jednoczesne zastosowanie
inhibitora ACE z antagonistami receptora angiotensyny II.
Badanie ONTARGET było przeprowadzone z udziałem pacjentów z chorobami układu sercowonaczyniowego, chorobami naczyń mózgowych w wywiadzie lub cukrzycą typu 2 z towarzyszącymi,
udowodnionymi uszkodzeniami narządów docelowych. Badanie VA NEPHRON-D było
przeprowadzone z udziałem pacjentów z cukrzycą typu 2 oraz z nefropatią cukrzycową.
Badania te wykazały brak istotnego korzystnego wpływu na parametry nerkowe i (lub) wyniki
w zakresie chorobowości oraz śmiertelności sercowo-naczyniowej, podczas gdy zaobserwowano
zwiększone ryzyko hiperkaliemii, ostrego uszkodzenia nerek i (lub) niedociśnienia, w porównaniu
z monoterapią. Ze względu na podobieństwa w zakresie właściwości farmakodynamicznych tych
leków, przytoczone wyniki również mają znaczenie w przypadku innych inhibitorów ACE oraz
antagonistów receptora angiotensyny II.
Dlatego też u pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy jednocześnie stosować inhibitorów ACE
oraz antagonistów receptora angiotensyny II.
Badanie ALTITUDE (ang. Aliskiren Trial in Type 2 Diabetes Using Cardiovascular and Renal
Disease Endpoints) było zaprojektowane w celu zbadania korzyści z dodania aliskirenu do
standardowego leczenia inhibitorem ACE lub antagonistą receptora angiotensyny II u pacjentów
z cukrzycą typu 2 i przewlekłą chorobą nerek oraz (lub) z chorobą układu sercowo-naczyniowego.
Badanie zostało przedwcześnie przerwane z powodu zwiększonego ryzyka działań niepożądanych.
Zgony sercowo-naczyniowe i udary mózgu występowały częściej w grupie otrzymującej aliskiren
w odniesieniu do grupy placebo. W grupie otrzymującej aliskiren odnotowano również częstsze
występowanie zdarzeń niepożądanych, w tym ciężkich zdarzeń niepożądanych (hiperkaliemia,
niedociśnienie i niewydolność nerek) względem grupy placebo.

Hydrochlorotiazyd
Tiazydowe leki moczopędne działają głównie w dystalnych nerkowych kanalikach krętych.
Wykazano, że w korze nerki znajduje się receptor o dużym powinowactwie będący głównym
miejscem wiązania dla moczopędnego działania tiazydów oraz hamowania transportu NaCl
w dystalnych nerkowych kanalikach krętych. Mechanizm działania tiazydowych leków
moczopędnych polega na hamowaniu transportu błonowego Na+Cl-, prawdopodobnie w drodze
konkurowania o miejsca Cl-, wpływając na proces wchłaniania zwrotnego elektrolitów; działanie
bezpośrednie polega na zwiększeniu wydalania sodu i chlorków w przybliżeniu w równym stopniu,
a działanie pośrednie to działanie moczopędne, zmniejszające objętość osocza, a w rezultacie
zwiększające aktywność reninową osocza, zwiększające wydzielanie aldosteronu, zwiększające
wydalanie potasu z moczem i zmniejszające stężenie potasu w surowicy. Mediatorem układu
renina-aldosteron jest angiotensyna II, a więc podczas jednoczesnego podawania walsartanu
zmniejszenie stężenia potasu w surowicy jest mniej wyraźne niż po zastosowaniu monoterapii
hydrochlorotiazydem.

Nieczerniakowe nowotwory złośliwe skóry. Na podstawie danych dostępnych z badań
epidemiologicznych stwierdzono związek między łączną dawką HCTZ a występowaniem NMSC.
W jednym z badań uczestniczyło 71 533 osób z BCC i 8 629 osób z SCC, które porównywano
z grupami kontrolnymi z tej samej populacji obejmującymi odpowiednio 1 430 833 i 172 462 osoby.
Duży stopień narażenia na HCTZ (łączna dawka ≥50 000 mg) wiązał się ze skorygowanym OR dla
BCC rzędu 1,29 (95 % CI: 1,23-1,35), a dla SCC rzędu 3,98 (95 % CI: 3,68-4,31). Stwierdzono
wyraźną zależność między łączną dawką a skutkiem zarówno w przypadku BCC, jak i SCC. W innym
badaniu wykazano możliwy związek stopnia narażenia na HCTZ z występowaniem nowotworów
złośliwych warg (SCC): w badaniu porównywano 633 przypadki nowotworów złośliwych warg i

63 067 osób z tej samej populacji tworzących grupę kontrolną z zastosowaniem strategii
jednoczesnego zbioru ryzyka. Stwierdzono zależność między łączną dawką a odpowiedzią ze
skorygowanym OR rzędu 2,1 (95 % CI: 1,7-2,6), które wzrastało do OR 3,9 (3,0-4,9) w przypadku
dużego stopnia narażenia (~25 000 mg) i OR 7,7 (5,7-10,5) dla największych łącznych dawek
(~100 000 mg) (patrz również punkt 4.4).

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Walsartan/hydrochlorotiazyd
Dostępność układowa hydrochlorotiazydu jest zmniejszona o około 30% podczas jednoczesnego
podawania walsartanu. Kinetyka walsartanu nie ulega znacznym zmianom pod wpływem
jednoczesnego podawania hydrochlorotiazydu. Wspomniana interakcja nie ma wpływu na stosowanie
walsartanu w skojarzeniu z hydrochlorotiazydem, ponieważ w kontrolowanych badaniach klinicznych
wykazano wyraźne działanie przeciwnadciśnieniowe leczenia skojarzonego, większe niż
po zastosowaniu każdego ze składników w monoterapii lub placebo.

Walsartan
Wchłanianie
Po podaniu doustnym samego walsartanu maksymalne stężenie walsartanu w osoczu występuje
po 2-4 godzinach. Średnia bezwzględna biodostępność leku wynosi 23%. W przypadku podania
walsartanu z pokarmem pole powierzchni pod krzywą (AUC) dla walsartanu jest zmniejszone o około
40%, a maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) o około 50%, chociaż od około 8. godziny po podaniu
dawki stężenia walsartanu w osoczu są podobne w grupie przyjmującej lek z posiłkiem i w grupie
przyjmującej lek na czczo. Wraz ze zmniejszeniem AUC nie następuje jednak klinicznie znamienne
osłabienie działania terapeutycznego, dlatego walsartan można podawać z posiłkiem lub bez posiłku.

Dystrybucja
Objętość dystrybucji walsartanu w stanie stacjonarnym po podaniu dożylnym wynosi około 17 litrów,
co wskazuje na brak rozległej dystrybucji walsartanu w tkankach. Walsartan w dużym stopniu wiąże
się z białkami osocza (94–97%), głównie z albuminami.

Metabolizm
Walsartan nie ulega biotransformacji w większym stopniu, ponieważ jedynie około 20% dawki jest
wykrywane w postaci metabolitów. Hydroksymetabolit został wykryty w osoczu w małych stężeniach
(poniżej 10% pola powierzchni pod krzywą (AUC) dla walsartanu). Metabolit ten jest
farmakologicznie nieczynny.

Eliminacja
Walsartan wykazuje wielowykładniczą kinetykę procesu eliminacji (t½α <1 h i t½ß około 9 h).
Walsartan jest wydalany przede wszystkim z kałem (około 83% dawki) i z moczem (około 13%
dawki), głównie w postaci niezmienionej. Po podaniu dożylnym klirens walsartanu z osocza wynosi
około 2 l/h, a klirens nerkowy około 0,62 l/h (około 30% całkowitego klirensu). Okres półtrwania
walsartanu wynosi 6 godzin.

Hydrochlorotiazyd
Wchłanianie
Wchłanianie hydrochlorotiazydu po podaniu doustnym przebiega szybko (tmax około 2 h). Zwiększenie
średniej powierzchni pola pod krzywą (AUC) przebiega liniowo i jest proporcjonalne do dawki
w zakresie dawek terapeutycznych. Wpływ pokarmu na wchłanianie hydrochlorotiazydu, o ile istnieje,
ma niewielkie znaczenie kliniczne. Bezwzględna dostępność biologiczna hydrochlorotiazydu wynosi
70% po podaniu doustnym.

Dystrybucja
Pozorna objętość dystrybucji wynosi 4–8 l/kg.
Hydrochlorotiazyd znajdujący się w układzie krążenia wiąże się z białkami osocza (40–70%), głównie
z albuminami. Hydrochlorotiazyd ulega również kumulacji w erytrocytach w ilości stanowiącej około
1,8-krotność kumulacji w osoczu.

Eliminacja
Hydrochlorotiazyd jest wydalany głównie w postaci niezmienionej. Hydrochlorotiazyd jest wydalany
z osocza z okresem półtrwania wynoszącym w końcowej fazie eliminacji 6-15 godzin. Wielokrotne
podawanie hydrochlorotiazydu nie powoduje zmian jego właściwości kinetycznych, a dawkowanie raz
na dobę skutkuje minimalną kumulacją leku. Ponad 95% wchłoniętej dawki jest wydalane w postaci
niezmienionej z moczem. Klirens nerkowy polega na biernej filtracji i czynnym wydalaniu
do kanalików nerkowych.

Specjalne grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku
U niektórych pacjentów w wieku podeszłym obserwowano nieco zwiększone narażenie
ogólnoustrojowe na walsartan w porównaniu z osobami młodymi, jednakże nie wykazano, aby miało
to jakiekolwiek znaczenie kliniczne. Ograniczone dane sugerują, że układowy klirens
hydrochlorotiazydu jest zmniejszony u pacjentów w podeszłym wieku, zarówno zdrowych jak
i z nadciśnieniem tętniczym, w porównaniu ze zdrowymi młodymi ochotnikami.

Zaburzenia czynności nerek
W przypadku stosowania zalecanych dawek walsartanu/hydrochlorotiazydu nie ma konieczności
dostosowywania dawki leku u pacjentów z współczynnikiem przesączania kłębuszkowego (GFR)
wynoszącym 30-70 ml/min.

Brak danych dotyczących stosowania walsartanu/hydrochlorotiazydu u pacjentów z ciężkimi
zaburzeniami czynności nerek (GFR <30 ml/min) oraz u pacjentów poddawanych dializoterapii.
Walsartan wiąże się w dużym stopniu z białkami osocza i nie można go usunąć za pomocą dializy,
natomiast hydrochlorotiazyd może być usunięty z ustroju podczas dializy.

W przypadku występowania zaburzeń czynności nerek zwiększa się średnie maksymalne stężenie
hydrochlorotiazydu w osoczu oraz pole powierzchni pod krzywą, natomiast zmniejsza się tempo
wydalania z moczem. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek,
obserwowano 3-krotne zwiększenie pola powierzchni pod krzywą (AUC), natomiast u pacjentów
z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, obserwowano 8-krotne zwiększenie pola powierzchni pod
krzywą (AUC). Stosowanie hydrochlorotiazydu jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkimi
zaburzeniami czynności nerek (patrz punkt 4.3).

Zaburzenia czynności wątroby
W badaniach farmakokinetyki u pacjentów z łagodnymi (n=6) i umiarkowanymi (n=5) zaburzeniami
czynności wątroby, narażenie na walsartan była około dwukrotnie większe w porównaniu
ze zdrowymi ochotnikami (patrz punkt 4.2 i 4.3).
Brak danych dotyczących stosowania walsartanu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności
wątroby (patrz punkt 4.3). Choroba wątroby nie ma znamiennego wpływu na farmakokinetykę
hydrochlorotiazydu.

#### 5.3 Przedkliniczne dane dotyczące bezpieczeństwa

Potencjalna toksyczność po doustnym podaniu walsartanu z hydrochlorotiazydem była oceniana
u szczurów i marmozet w badaniach trwających do 6 miesięcy. Nie odkryto żadnych danych
wykluczających stosowanie terapeutycznych dawek u ludzi.

Zmiany wywołane stosowaniem produktu złożonego w badaniach toksyczności przewlekłej są
najprawdopodobniej spowodowane przez walsartan wchodzący w skład produktu. Narządem
docelowym, w którym objawiała się toksyczność były nerki, a reakcja była bardziej wyraźna
u marmozet niż u szczurów. Stosowanie produktu złożonego było przyczyną uszkodzenia nerek
(nefropatii z naciekami bazofilowymi w kanalikach nerkowych, zwiększenia stężenia mocznika
i kreatyniny w osoczu, zwiększenia stężenia potasu w surowicy, zwiększenia objętości moczu
i stężenia elektrolitów w moczu od dawki 30 mg/kg mc./dobę walsartanu w skojarzeniu z 9 mg/kg

mc./dobę hydrochlorotiazydu u szczurów oraz 10 + 3 mg/kg mc. na dobę u marmozet),
prawdopodobnie w wyniku zmian hemodynamicznych w nerkach. Dawki te stosowane u szczurów
stanowią równoważnik odpowiednio 0,9 i 3,5-krotności maksymalnych dawek walsartanu
i hydrochlorotiazydu zalecanych u ludzi w przeliczeniu na mg/m2 pc. U marmozet dawki te
odpowiadają 0,3 i 1,2-krotności maksymalnych dawek walsartanu i hydrochlorotiazydu zalecanych
u ludzi w przeliczeniu na mg/m2 pc. (W obliczeniach przyjęto stosowanie doustnej dawki 320 mg
walsartanu na dobę w skojarzeniu z 25 mg hydrochlorotiazydu na dobę u pacjenta o masie ciała
60 kg).

Duże dawki skojarzone walsartanu z hydrochlorotiazydem zmniejszały parametry
czerwonokrwinkowe (liczbę erytrocytów, stężenie hemoglobiny, wartość hematokrytu, od dawki 100
+ 31 mg/kg mc. na dobę u szczurów oraz 30 + 9 mg/kg mc. na dobę u marmozet). Dawki te stosowane
u szczurów stanowią równoważnik odpowiednio 3,0 i 12-krotności maksymalnych dawek walsartanu
i hydrochlorotiazydu zalecanych u ludzi w przeliczeniu na mg/m2 pc. U marmozet dawki te
odpowiadają 0,9 i 3,5-krotności maksymalnych dawek walsartanu i hydrochlorotiazydu zalecanych
u ludzi w przeliczeniu na mg/m2 pc. (W obliczeniach przyjęto stosowanie doustnej dawki 320 mg
walsartanu na dobę w skojarzeniu z 25 mg hydrochlorotiazydu na dobę u pacjenta o masie ciała 60
kg).

U marmozet obserwowano również uszkodzenia błony śluzowej żołądka (od dawki 30 + 9 mg/kg mc.
na dobę).

Skojarzenie walsartanu z hydrochlorotiazydem prowadziło również do rozrostu tętniczek
doprowadzających w nerkach (dla dawki 600 + 188 mg/kg mc. na dobę u szczurów i od dawki
30 + 9 mg/kg mc. na dobę u marmozet). Dawki te stosowane u marmozet stanowią równoważnik
odpowiednio 0,9 i 3,5-krotności maksymalnych dawek walsartanu i hydrochlorotiazydu zalecanych
u ludzi w przeliczeniu na mg/m2 pc. U szczurów dawki te odpowiadają 18 i 73-krotności
maksymalnych dawek walsartanu i hydrochlorotiazydu zalecanych u ludzi w przeliczeniu na mg/m2
pc. (W obliczeniach przyjęto stosowanie doustnej dawki 320 mg walsartanu na dobę w skojarzeniu z
25 mg hydrochlorotiazydu na dobę u pacjenta o masie ciała 60 kg).

Wymienione wyżej działania wydają się wynikać z farmakologicznych działań dużych dawek
walsartanu (blokowanie wywoływanego przez angiotensynę II hamowania uwalniania reniny,
z pobudzaniem komórek wytwarzających reninę) i występują również po podaniu inhibitorów ACE.
Wydaje się, że dane te nie mają znaczenia dla zastosowania walsartanu w dawkach terapeutycznych
u ludzi.

Skojarzenie walsartanu z hydrochlorotiazydem nie było badane pod kątem ewentualnego działania
mutagennego, klastogennego lub rakotwórczego, ponieważ nie stwierdzono dowodów na
występowanie interakcji pomiędzy tymi dwiema substancjami. Jednak badania takie były prowadzone
oddzielnie dla walsartanu i hydrochlorotiazydu, nie wykazując dowodów na mutagenne, klastogenne
lub rakotwórcze działanie tych substancji.

U szczurów toksyczne dla matki dawki walsartanu(600 mg/kg mc. na dobę) podawane w trakcie
ostatnich dni ciąży i laktacji prowadziły do zmniejszenia wskaźnika przeżywalności, mniejszego
przyrostu masy ciała i opóźnienia rozwoju (oddzielnie małżowiny usznej i otwór w kanale
słuchowym) u potomstwa (patrz punkt 4.6). Takie dawki u szczurów (600 mg/kg mc. na dobę) są
około 18-krotnie większe od maksymalnej zalecanej dawki u ludzi wyrażonej w mg/m2 pc. (w
obliczeniach przyjęto doustną dawkę 320 mg na dobę i pacjenta o masie ciała 60 kg). Podobne wyniki
obserwowano po podaniu walsartanu w skojarzeniu z hydrochlorotiazydem szczurom i królikom. W
badaniach rozwoju zarodka i płodu (segment II) z zastosowaniem walsartanu z hydrochlorotiazydem u
szczurów i królików nie stwierdzono dowodów na teratogenne działanie leku, obserwowano jednak
działanie toksyczne na płód po podaniu dawek toksycznych dla matki.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki:
Celuloza mikrokrystaliczna krzemowana
Sorbitol (E 420)
Magnezu węglan ciężki 90
Skrobia żelowana, kukurydziana
Powidon K-25
Sodu stearylofumaran
Sodu laurylosiarczan
Krospowidon (typ A)
Krzemionka koloidalna bezwodna

Otoczka tabletki:
Laktoza jednowodna
Hypromeloza
Talk
Makrogol 6000
Indygotyna (E 132)
Valtap HCT, 160 mg + 12,5 mg: żelaza tlenek czerwony (E 172)
Valtap HCT, 160 mg + 25 mg: żelaza tlenek żółty i brązowy (E 172)

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

2 lata.

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Przechowywać w temperaturze poniżej 25ºC. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu
ochrony przed wilgocią.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Blister PVC-PE-PVDC/Aluminium lub blister PVC-PVDC/Aluminium.

Wielkość opakowania: 14, 28, 30, 56, 84, 90, 98 tabletek powlekanych.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowywania produktu leczniczego
do stosowania

Bez specjalnych wymagań.

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z
lokalnymi przepisami.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE
NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Zentiva k.s., U kabelovny 130, Dolni Měcholupy, 102 37 Praga 10, Republika Czeska.

### 8. NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Pozwolenie nr 17184
Pozwolenie nr 17185

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 10 sierpnia 2010 r.
Data przedłużenia pozwolenia: 9 września 2015 r.

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

01/2025

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.