# Wamlox

> Amlodypina + Walsartan · 10 mg + 320 mg · Tabletki powlekane

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Wamlox
- **Nazwa powszechna:** Amlodipinum + Valsartanum
- **Substancja czynna:** [Amlodypina + Walsartan](https://apteka.online/odpowiedniki/amlodipinum)
- **Moc:** 10 mg + 320 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki powlekane
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** C09DB01
- **Liczba opakowań:** 1
- **Numer pozwolenia:** 25439
- **Podmiot odpowiedzialny:** Krka, d.d., Novo mesto
- **Producent:** Krka, d.d., Novo mesto
Krka-Farma d.o.o.
TAD Pharma GmbH, Słowenia
Chorwacja
Niemcy
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-dzialajace-na-uklad-renina-angiotensyna/wamlox-tabl-powl-10-mg-320-mg-krka
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-dzialajace-na-uklad-renina-angiotensyna/wamlox-tabl-powl-10-mg-320-mg-krka.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/39565/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/39565/characteristic

## Dostępne opakowania (1)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 28 tabl. | 3838989709150 | Rp | — | Brak danych | — |

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Wamlox, 5 mg + 320 mg, tabletki powlekane
Wamlox, 10 mg + 320 mg, tabletki powlekane

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Wamlox, 5 mg + 320 mg, tabletki powlekane
Każda tabletka powlekana zawiera 5 mg amlodypiny (w postaci amlodypiny bezylanu) oraz 320 mg
walsartanu.

Wamlox, 10 mg + 320 mg, tabletki powlekane
Każda tabletka powlekana zawiera 10 mg amlodypiny (w postaci amlodypiny bezylanu) oraz 320 mg
walsartanu.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana

Wamlox, 5 mg + 320 mg, tabletki powlekane
Brązowe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane w kształcie kapsułki (wymiary tabletki: 16 mm x
8,5 mm, grubość: 5,5 mm - 7,5 mm).

Wamlox, 10 mg + 320 mg, tabletki powlekane
Brązowożółte, obustronnie wypukłe tabletki powlekane w kształcie kapsułki, z możliwymi
ciemniejszymi plamkami (wymiary tabletki: 16 mm x 8,5 mm, grubość: 5,8 mm – 7,8 mm).

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Produkt leczniczy Wamlox jest wskazany jako leczenie substytucyjne u dorosłych pacjentów z
samoistnym nadciśnieniem tętniczym, u których ciśnienie tętnicze jest już odpowiednio kontrolowane
podczas jednoczesnego podawania amlodypiny i walsartanu, w takich samych dawkach jak w
produkcie złożonym, lecz w oddzielnych tabletkach.

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Zalecana dawka produktu Wamlox to 1 tabletka na dobę.

Produkt złożony nie jest odpowiedni do rozpoczynania leczenia.
Przed zastosowaniem produktu złożonego zaleca się oddzielne dostosowanie dawki poszczególnych
składników (tj. amlodypiny oraz walsartanu).

Dla wygody, pacjenci przyjmujący walsartan i amlodypinę w postaci oddzielnych tabletek/kapsułek
mogą otrzymywać produkt Wamlox zawierający te same dawki składników.

Zaburzenia czynności nerek
Nie ma konieczności zmiany dawki u dorosłych pacjentów z klirensem kreatyniny >10 ml/min.
Amlodypina nie podlega dializie (patrz punkty 4.4 i 5.2).

Zaburzenia czynności wątroby
Stosowanie produktu Wamlox jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności
wątroby (patrz punkt 4.3).

U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby bez cholestazy,
maksymalna zalecana dawka walsartanu wynosi 80 mg. Ponieważ produkt leczniczy Wamlox zawiera
większą dawkę walsartanu, nie jest zalecany do stosowania u pacjentów z łagodnymi do
umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby bez cholestazy. Nie ustalono zaleceń dotyczących
dawkowania amlodypiny u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności
wątroby (patrz punkty 4.4 i 5.2).

Pacjenci w podeszłym wieku (w wieku 65 lat i powyżej)
U pacjentów w podeszłym wieku zaleca się zwykły schemat dawkowania.

Dzieci i młodzież
Nie określono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności produktu leczniczego Wamlox u dzieci w
wieku poniżej 18 lat. Brak dostępnych danych.

Sposób podawania

Podanie doustne. Produkt leczniczy Wamlox można przyjmować podczas posiłku lub niezależnie od
posiłków.
Zaleca się, aby produkt Wamlox przyjmować popijając wodą.

#### 4.3 Przeciwwskazania

- Nadwrażliwość na substancje czynne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną
w punkcie 6.1.
- Ciężkie zaburzenia czynności wątroby, marskość żółciowa wątroby lub cholestaza.
- Jednoczesne stosowanie produktu leczniczego Wamlox z produktami zawierającymi aliskiren u
pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek (współczynnik przesączania
kłębuszkowego, GFR <60 ml/min/1,73m2) (patrz punkty 4.5 i 5.1).
- Drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6).
- Ciężkie niedociśnienie.
- Wstrząs (w tym wstrząs kardiogenny).
- Zwężenie drogi odpływu z lewej komory (np. kardiomiopatia przerostowa ze zwężeniem drogi
odpływu, zwężenie zastawki aorty dużego stopnia).
- Hemodynamicznie niestabilna niewydolność serca po przebyciu ostrej fazy zawału serca.

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Nie badano bezpieczeństwa i skuteczności stosowania amlodypiny w przełomie nadciśnieniowym.

Ciąża
Nie należy rozpoczynać leczenia antagonistami receptora angiotensyny II u pacjentek w ciąży. Jeśli
kontynuacja leczenia antagonistą receptora angiotensyny II nie jest konieczna, u pacjentek
planujących ciążę należy zastosować inne leki przeciwnadciśnieniowe, które mają ustalony profil
bezpieczeństwa stosowania w ciąży. Po stwierdzeniu ciąży leczenie antagonistami receptora
angiotensyny II należy natychmiast przerwać i w razie potrzeby rozpocząć inne leczenie (patrz punkty
#### 4.3 i 4.6).

Pacjenci z niedoborem sodu i (lub) odwodnieni

W rzadkich przypadkach u pacjentów z niedoborem sodu i (lub) odwodnionych, w tym pacjentów
otrzymujących leki moczopędne w dużych dawkach, może wystąpić objawowe niedociśnienie tętnicze
po rozpoczęciu leczenia walsartanem. Należy skorygować niedobór sodu i (lub) odwodnienie przed
rozpoczęciem leczenia walsartanem, np. poprzez zmniejszenie dawki leku moczopędnego.

Hiperkaliemia
Podczas jednoczesnego stosowania preparatów uzupełniających potas, leków moczopędnych
oszczędzających potas, substytutów soli kuchennej zawierających potas lub innych produktów
leczniczych, które mogą zwiększyć stężenie potasu (np. heparyny, itp.), należy zachować ostrożność i
często kontrolować stężenie potasu.

Zwężenie tętnicy nerkowej
Amlodypinę/walsartan należy stosować ostrożnie w leczeniu nadciśnienia u pacjentów z
jednostronnym lub obustronnym zwężeniem tętnicy nerkowej lub ze zwężeniem tętnicy jedynej
czynnej nerki, gdyż u takich pacjentów może się zwiększyć stężenie mocznika we krwi i kreatyniny w
surowicy. Z tego względu zaleca się monitorowanie czynności nerek u pacjentów leczonych
amlodypiną/walsartanem.

Stan po przeszczepieniu nerki
Do chwili obecnej brak doświadczenia odnośnie bezpieczeństwa stosowania amlodypiny/walsartanu u
pacjentów po niedawno przebytym przeszczepieniu nerki.

Zaburzenia czynności wątroby
Walsartan jest głównie wydalany w postaci niezmienionej z żółcią. U pacjentów z zaburzeniami
czynności wątroby okres półtrwania amlodypiny jest przedłużony, a wartości AUC są większe. Nie
ustalono dotychczas zaleceń dotyczących dawkowania amlodypiny.

U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby bez cholestazy,
maksymalna zalecana dawka wynosi 80 mg walsartanu. Ponieważ produkt leczniczy Wamlox zawiera
większą dawkę walsartanu, nie jest zalecany do stosowania u pacjentów z łagodnymi do
umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby bez cholestazy (patrz punkty 4.2 i 5.2). Produkt
leczniczy Wamlox jest przeciwskazany do stosowania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności
wątroby, marskością żółciową lub cholestazą (patrz punkt 4.3).

Zaburzenia czynności nerek
Dotychczas brak doświadczeń dotyczących bezpieczeństwa stosowania walsartanu u pacjentów z
klirensem kreatyniny <10 ml/min oraz poddawanych dializoterapii, dlatego należy zachować
ostrożność podczas stosowania walsartanu u tych pacjentów. Nie ma konieczności dostosowania
dawki u dorosłych pacjentów z klirensem kreatyniny > 10 ml/min (patrz punkty 4.2 i 5.2).

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek amlodypinę można stosować w zwykłych dawkach.
Zmiany stężenia amlodypiny w osoczu nie są związane ze stopniem zaburzenia czynności nerek.
Amlodypina nie podlega dializie (patrz punkty 4.2 i 5.2).

Hiperaldosteronizm pierwotny
Pacjenci z pierwotnym hiperaldosteronizmem nie powinni być leczeni antagonistą angiotensyny II,
walsartanem, ponieważ działanie ich układu renina-angiotensyna jest zaburzone przez chorobę
podstawową.

Obrzęk naczynioruchowy
U pacjentów, u których stosowano walsartan, zgłaszano obrzęk naczynioruchowy, w tym obrzęk
krtani i głośni powodujący niedrożność dróg oddechowych i (lub) obrzęk twarzy, warg, gardła i (lub)
języka. U niektórych spośród tych pacjentów obrzęk naczynioruchowy występował wcześniej po
zastosowaniu innych produktów leczniczych, w tym inhibitorów ACE. U pacjentów, u których
wystąpi obrzęk naczynioruchowy, należy natychmiast przerwać stosowanie produktu leczniczego
Wamlox i nie należy go podawać ponownie.

Obrzęk naczynioruchowy jelit
U pacjentów leczonych antagonistami receptora angiotensyny II, w tym walsartan, notowano
występowanie obrzęku naczynioruchowego jelit (patrz punkt 4.8). U tych pacjentów występowały ból
brzucha, nudności, wymioty i biegunka. Objawy ustąpiły po przerwaniu leczenia antagonistami
receptora angiotensyny II. Jeśli u pacjenta zostanie rozpoznany obrzęk naczynioruchowy jelit, należy
przerwać stosowanie amlodypiny i rozpocząć odpowiednią obserwację do czasu całkowitego
ustąpienia objawów.

Niewydolność serca/ stan po zawale mięśnia sercowego
W wyniku zahamowania układu renina-angiotensyna-aldosteron, u osób podatnych mogą wystąpić
zaburzenia czynności nerek. U pacjentów z ciężką niewydolnością serca, u których czynność nerek
może zależeć od aktywności układu renina-angiotensyna-aldosteron, leczenie inhibitorami ACE i
antagonistami receptorów angiotensyny II było związane z wystąpieniem skąpomoczu i (lub)
postępującej azotemii oraz (rzadko) ostrej niewydolności nerek i (lub) zgonu. Podobne skutki
zgłaszano odnośnie walsartanu. Ocena pacjentów z niewydolnością serca lub po przebytym zawale
mięśnia sercowego powinna zawsze uwzględniać ocenę czynności nerek.

W długoterminowym badaniu kontrolowanym placebo (PRAISE-2), w którym amlodypinę podawano
pacjentom z niewydolnością serca klasy III i IV według NYHA, o etiologii innej niż niedokrwienna,
stosowanie amlodypiny było związane z częstszym występowaniem obrzęku płuc, pomimo braku
istotnych różnic w częstości występowania pogorszenia niewydolności serca w porównaniu z grupą
placebo.

Antagonistów wapnia, w tym amlodypinę, należy stosować z zachowaniem ostrożności u pacjentów z
zastoinową niewydolnością serca, ponieważ mogą one zwiększać ryzyko występowania zdarzeń
sercowo-naczyniowych oraz zgonów.

Zwężenie zastawki aorty i zastawki dwudzielnej
Podobnie jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia krwionośne, wskazana jest
szczególna ostrożność u pacjentów ze zwężeniem zastawki dwudzielnej lub znaczącym zwężeniem
zastawki aorty (ale nie dużego stopnia).

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA)
Istnieją dowody, iż jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II
(AIIRA) lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzenia czynności
nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). W związku z tym nie zaleca się podwójnego blokowania
układu RAA poprzez jednoczesne zastosowanie inhibitorów ACE, AIIRA lub aliskirenu (patrz punkty
#### 4.5 i 5.1).

Jeśli zastosowanie podwójnej blokady układu RAA jest absolutnie konieczne, powinno być
prowadzone wyłącznie pod nadzorem specjalisty, a parametry życiowe pacjenta, takie jak: czynność
nerek, stężenie elektrolitów oraz ciśnienie krwi powinny być ściśle monitorowane. U pacjentów z
nefropatią cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE oraz AIIRA.

Wamlox nie był badany w żadnej innej populacji pacjentów poza pacjentami z nadciśnieniem
tętniczym.

Sód
Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, to znaczy, że produkt uznaje
się za „wolny od sodu”.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Interakcje dotyczące produktu złożonego

Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji amlodypiny/walsartanu i innych produktów
leczniczych.

Należy wziąć pod uwagę podczas jednoczesnego stosowania

Inne leki przeciwnadciśnieniowe
Powszechnie stosowane leki przeciwnadciśnieniowe (np. alfa-adrenolityki, leki moczopędne) i inne
produkty lecznicze, które mogą powodować działania niepożądane polegające na obniżeniu ciśnienia
krwi (np. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, alfa-adrenolityki stosowane w leczeniu łagodnego
rozrostu gruczołu krokowego) mogą nasilać przeciwnadciśnieniowe działanie produktu złożonego.

Interakcje związane z amlodypiną

Niezalecane jednoczesne stosowanie

Grejpfrut lub sok grejpfrutowy
Nie zaleca się przyjmowania amlodypiny z grejpfrutem lub sokiem grejpfrutowym, gdyż u niektórych
pacjentów może zwiększyć się jej biodostępność, czego skutkiem może być nasilone działanie
obniżające ciśnienie tętnicze.

Jednoczesne stosowanie wymagające zachowania ostrożności

Inhibitory CYP3A4
Jednoczesne stosowanie amlodypiny z silnymi lub umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4 (inhibitory
proteazy, azole przeciwgrzybicze, makrolidy, takie jak erytromycyna lub klarytromycyna; werapamil
lub diltiazem) może powodować zwiększenie, a nawet znaczne zwiększenie stężenia amlodypiny.
Znaczenie kliniczne tych zmian w farmakokinetyce może być większe u pacjentów w podeszłym
wieku. Konieczne może być monitorowanie stanu klinicznego oraz dostosowanie dawki.

Induktory CYP3A4
Stosowanie amlodypiny jednocześnie ze znanymi induktorami CYP3A4 może zmieniać jej stężenie w
osoczu. Dlatego też, zarówno podczas stosowania amlodypiny z induktorami CYP3A4, a szczególnie
z silnymi induktorami CYP3A4 (np. ryfampicyna, ziele dziurawca), jak i po jego zakończeniu, należy
kontrolować ciśnienie tętnicze i rozważyć konieczność modyfikacji dawki.

Symwastatyna
Jednoczesne wielokrotne stosowanie amlodypiny w dawce 10 mg z symwastatyną w dawce 80 mg
powodowało zwiększenie stężenia symwastatyny o 77%, w porównaniu z symwastatyną stosowaną w
monoterapii. U pacjentów przyjmujących amlodypinę zaleca się zmniejszenie dawki symwastatyny do
20 mg na dobę.

Dantrolen (w infuzji)
U zwierząt po podaniu werapamilu i dożylnym podaniu dantrolenu obserwowano prowadzące do
śmierci migotanie komór i zapaść krążeniową w powiązaniu z hiperkaliemią. Ze względu na ryzyko
hiperkaliemii zaleca się unikanie jednoczesnego podawania antagonistów wapnia, takich jak
amlodypina, u pacjentów podatnych na hipertermię złośliwą oraz podczas leczenia hipertermii
złośliwej.

Takrolimus
Istnieje ryzyko zwiększenia stężenia takrolimusu we krwi w przypadku jednoczesnego podawania z
amlodypiną, jednak farmakokinetyczny mechanizm tej interakcji nie jest w pełni poznany. Aby
uniknąć toksyczności takrolimusu, stosowanie amlodypiny u pacjenta leczonego takrolimusem
wymaga monitorowania stężenia takrolimusu we krwi i w razie potrzeby modyfikacji jego dawki.

Inhibitory (mTor) ssaczy cel rapamycyny
Inhibitory mTOR, takie jak syrolimus, temsyrolimus i ewerolimus są substratami CYP3A.
Amlodypina jest słabym inhibitorem CYP3A. W przypadku jednoczesnego stosowania inhibitorów
mTOR, amlodypina może zwiększać narażenie na te inhibitory.

Należy wziąć pod uwagę podczas jednoczesnego stosowania

Inne
W badaniach klinicznych dotyczących interakcji, amlodypina stosowana w monoterapii nie wpływała
na właściwości farmakokinetyczne atorwastatyny, digoksyny, warfaryny lub cyklosporyny.

Interakcje związane z walsartanem

Niezalecane jednoczesne stosowanie

Lit
Podczas jednoczesnego podawania litu z inhibitorami konwertazy angiotensyny lub antagonistami
receptora angiotensyny II, w tym walsartanem obserwowano odwracalne zwiększenie stężenia litu w
surowicy i nasilenie jego toksyczności. W związku z tym, podczas jednoczesnego stosowania zaleca
się staranne monitorowanie stężenia litu w surowicy. Jeśli przyjmowane są także leki moczopędne,
ryzyko toksycznego działania litu może być dodatkowo zwiększone podczas stosowania
amlodypiny/walsartanu.

Leki moczopędne oszczędzające potas, preparaty uzupełniające potas, substytuty soli kuchennej
zawierające potas i inne substancje, które mogą zwiększać stężenie potasu
Jeżeli produkt leczniczy wpływający na stężenie potasu jest stosowany w skojarzeniu z walsartanem,
zaleca się monitorowanie stężenia potasu w osoczu.

Jednoczesne stosowanie wymagające zachowania ostrożności

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym wybiórcze inhibitory COX-2, kwas
acetylosalicylowy (>3 g/ dobę) i niewybiórcze NLPZ
Podczas jednoczesnego stosowania antagonistów angiotensyny II i NLPZ może nastąpić osłabienie
działania przeciwnadciśnieniowego. Dodatkowo, jednoczesne stosowanie antagonistów angiotensyny
II i NLPZ może powodować zwiększone ryzyko pogorszenia czynności nerek i zwiększenia stężenia
potasu w surowicy. Dlatego zaleca się monitorowanie czynności nerek na początku leczenia, jak
również odpowiednie nawodnienie pacjenta.

Inhibitory transporterów wychwytu (ryfampicyna, cyklosporyna) lub transporterów wyrzutu
(rytonawir)
Wyniki badania metodą in vitro na komórkach wątroby ludzkiej wskazują, że walsartan jest
substratem wątrobowego transportera wychwytu OATP1B1/ OATP1B3 i wątrobowego transportera
wyrzutu MRP2. Jednoczesne stosowanie inhibitorów transportera wychwytu (ryfampicyny,
cyklosporyny) lub transportera wyrzutu (rytonawir) może zwiększać stężenie walsartanu w osoczu.
Należy zachować odpowiednią ostrożność podczas rozpoczynania lub kończenia jednoczesnego
stosowania takich leków.

Podwójna blokada układu RAA za pomocą AIIRA, inhibitorów ACE lub aliskirenu
Dane z badania klinicznego wykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron
(RAA) w wyniku jednoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, AIIRA lub aliskirenu jest związana z
większą częstością występowania zdarzeń niepożądanych, takich jak: niedociśnienie, hiperkaliemia
oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek) w porównaniu z zastosowaniem
leku z grupy antagonistów układu RAA w monoterapii (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.1).

Inne
Podczas monoterapii walsartanem nie stwierdzono istotnych klinicznie interakcji z następującymi
substancjami: cymetydyną, warfaryną, furosemidem, digoksyną, atenololem, indometacyną,
hydrochlorotiazydem, amlodypiną, glibenklamidem.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża

Amlodypina
Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania amlodypiny u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach
wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję po zastosowaniu dużych dawek (patrz punkt 5.3).
Stosowanie amlodypiny w ciąży zaleca się tylko w przypadkach, gdy nie ma bezpieczniejszego leku
oraz gdy choroba jest związana z większym ryzykiem dla matki i płodu.

Walsartan
Nie zaleca się stosowania antagonistów receptora angiotensyny II (AIIRAs) w pierwszym trymestrze
ciąży (patrz punkt 4.4). Stosowanie AIIRAs jest przeciwwskazane w drugim i trzecim trymestrze
ciąży (patrz punkty 4.3 i 4.4).
Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka działania teratogennego w przypadku narażenia na
inhibitory ACE w pierwszym trymestrze ciąży nie są ostateczne; nie można jednak wykluczyć
nieznacznego zwiększenia ryzyka. Mimo że brak danych z kontrolowanych badań
epidemiologicznych dotyczących ryzyka związanego z antagonistami receptora angiotensyny II,
podobne ryzyko może dotyczyć tej grupy leków. Jeśli kontynuacja leczenia antagonistą receptora
angiotensyny II nie jest konieczna, u pacjentek planujących ciążę należy zastosować inne leki
przeciwnadciśnieniowe, które mają ustalony profil bezpieczeństwa stosowania w ciąży. Po
stwierdzeniu ciąży leczenie antagonistami receptora angiotensyny II należy natychmiast przerwać i w
razie potrzeby rozpocząć inne leczenie.
Wiadomo, że narażenie na działanie antagonistów receptora angiotensyny II w drugim i trzecim
trymestrze ciąży powoduje działanie toksyczne dla płodu (pogorszenie czynności nerek, małowodzie,
opóźnienie kostnienia czaszki) i noworodka (niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze,
hiperkaliemia) (patrz punkt 5.3).

Jeżeli do narażenia na działanie antagonistów receptora angiotensyny II doszło od drugiego trymestru
ciąży, zaleca się badanie ultrasonograficzne nerek i czaszki.

Noworodki, których matki przyjmowały antagonistów receptora angiotensyny II, należy ściśle
obserwować za względu na możliwość wystąpienia niedociśnienia tętniczego (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Karmienie piersią

Amlodypina przenika do mleka ludzkiego. Oszacowano, że odsetek dawki, jaki przyjmuje niemowlę
od karmiącej go piersią matki, mieści się w przedziale międzykwartylowym od 3% do 7%, przy czym
wartość maksymalna wynosi 15%. Wpływ amlodypiny na organizm niemowląt jest nieznany.
Brak dostępnych informacji dotyczących stosowania walsartanu w okresie karmienia piersią, dlatego
nie zaleca się stosowania produktu leczniczego Wamlox w tym okresie. Zaleca się stosowanie innych
produktów leczniczych, o lepszym profilu bezpieczeństwa stosowania w okresie karmienia piersią,
zwłaszcza podczas karmienia noworodka lub wcześniaka.

Płodność
Brak badań klinicznych dotyczących płodności podczas stosowania produktu złożonego
zawierającego amlodypinę i walsartan.

Walsartan
Walsartan nie wpływał niekorzystnie na sprawność reprodukcyjną samców i samic szczura po podaniu
doustnym dawek do 200 mg/kg mc./dobę. Dawka ta stanowi 6-krotność maksymalnej dawki zalecanej
u ludzi, w przeliczeniu na mg/m2 pc. (obliczenia zakładają doustną dawkę 320 mg/dobę i pacjenta o
masie ciała 60 kg).

Amlodypina
U niektórych pacjentów leczonych antagonistami wapnia obserwowano odwracalne zmiany
biochemiczne w główkach plemników. Dane kliniczne dotyczące potencjalnego działania amlodypiny
na płodność są niewystarczające. W jednym badaniu na szczurach obserwowano wystąpienie działań
niepożądanych związanych z płodnością u samców (patrz punkt 5.3).

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Amlodypina wywiera niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
i obsługiwania maszyn. Pacjenci stosujący amlodypinę w skojarzeniu z walsartanem powinni wziąć
pod uwagę możliwość sporadycznego wystąpienia zawrotów głowy, bólu głowy, zmęczenia lub
nudności podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn. Zdolność reagowania może ulec
osłabieniu.

#### 4.8 Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa
Bezpieczeństwo stosowania produktu złożonego zawierającego amlodypinę i walsartan oceniano w
pięciu kontrolowanych badaniach klinicznych z udziałem 5 175 pacjentów, z których 2 613
otrzymywało walsartan w skojarzeniu z amlodypiną. Następujące działania niepożądane występowały
najczęściej, były najbardziej istotne lub najcięższe: zapalenie części nosowej gardła, objawy
grypopodobne, nadwrażliwość, ból głowy, omdlenie, niedociśnienie ortostatyczne, obrzęk, obrzęk z
tworzeniem dołka pod wpływem ucisku, obrzęk twarzy, obrzęk obwodowy, zmęczenie, nagłe
zaczerwienienie, zwłaszcza twarzy i szyi, osłabienie i uderzenia gorąca.

Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych

Działania niepożądane uporządkowano według częstości występowania, zgodnie z następującą
klasyfikacją: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100);
rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000); bardzo rzadko (<1/10 000); częstość nieznana (nie może być
określona na podstawie dostępnych danych).

Klasyfikacja
układów i
narządów
MedDRA

Działania niepożądane Częstość
Amlodypina/
walsartan
Amlodypina Walsartan

Zakażenia i
zarażenia
pasożytnicze

Zapalenie błony śluzowej
części nosowej gardła
Często - -

Objawy grypopodobne Często -
Zaburzenia krwi i
układu chłonnego
Zmniejszenie stężenia
hemoglobiny i wartości
hematokrytu

- - Nieznana

Leukopenia - Bardzo rzadko -
Neutropenia - - Nieznana
Małopłytkowość, niekiedy
z plamicą
- Bardzo rzadko Nieznana

Zaburzenia układu
immunologicznego
Nadwrażliwość Rzadko Bardzo rzadko Nieznana

Zaburzenia
metabolizmu i
odżywiania

Anoreksja Niezbyt często - -
Hiperkalcemia Niezbyt często - -
Hiperglikemia - Bardzo rzadko -
Hiperlipidemia Niezbyt często - -
Hiperurykemia Niezbyt często - -
Hipokaliemia Często - -
Hiponatremia Niezbyt często - -
Zaburzenia
psychiczne
Depresja - Niezbyt często -
Uczucie lęku Rzadko Niezbyt często -
Bezsenność/ zaburzenia
snu
- Niezbyt często -

Zmiany nastroju - Niezbyt często -
Dezorientacja - Rzadko -
Zaburzenia układu
nerwowego
Zaburzenia koordynacji
ruchów
Niezbyt często - -

Zawroty głowy
pochodzenia ośrodkowego
Niezbyt często Często -

Zawroty głowy związane
ze zmianą pozycji ciała
Niezbyt często - -

Zaburzenia smaku - Niezbyt często -
Zespół pozapiramidowy - Nieznana -
Ból głowy Często Często -
Wzmożone napięcie - Bardzo rzadko -
Parestezja Niezbyt często Niezbyt często -
Neuropatia obwodowa,
neuropatia
- Bardzo rzadko -

Senność Niezbyt często Często -
Drżenie - Niezbyt często -
Niedoczulica - Niezbyt często -
Zaburzenia oka Zaburzenia widzenia Rzadko Niezbyt często -
Pogorszenie widzenia Niezbyt często Niezbyt często -
Zaburzenia ucha i
błędnika
Szum uszny Rzadko Niezbyt często -
Zawroty głowy
pochodzenia
błędnikowego

Niezbyt często - Niezbyt często

Zaburzenia serca Kołatanie serca Niezbyt często Często -
Omdlenie Rzadko Niezbyt często -
Tachykardia Niezbyt często - -
Zaburzenia rytmu serca
(w tym bradykardia,
tachykardia komorowa i
migotanie przedsionków)

- Bardzo rzadko -

Zawał mięśnia sercowego - Bardzo rzadko -
Zaburzenia
naczyniowe
Nagłe zaczerwienienie,
zwłaszcza twarzy i szyi
- Często -

Niedociśnienie Rzadko Niezbyt często -
Niedociśnienie
ortostatyczne
Niezbyt często - -

Zapalenie naczyń
krwionośnych
- Bardzo rzadko Nieznana

Zaburzenia układu
oddechowego,
klatki piersiowej i
śródpiersia

Kaszel Niezbyt często Bardzo rzadko Niezbyt często
Duszność - Niezbyt często -
Ból gardła i krtani Niezbyt często - -
Zapalenie błony śluzowej
nosa
- Niezbyt często -

Zaburzenia
żołądka i jelit
Uczucie dyskomfortu w
jamie brzusznej, ból w
nadbrzuszu

Niezbyt często Często Niezbyt często

Zmiana rytmu wypróżnień - Niezbyt często -
Zaparcie Niezbyt często - -
Biegunka Niezbyt często Niezbyt często -
Suchość błony śluzowej
jamy ustnej
Niezbyt często Niezbyt często -

Niestrawność - Niezbyt często -
Nieżyt błony śluzowej
żołądka
- Bardzo rzadko -

Rozrost dziąseł - Bardzo rzadko -
Nudności Niezbyt często Często -
Zapalenie trzustki - Bardzo rzadko -
Wymioty - Niezbyt często -

Obrzęk naczynioruchowy
jelit
- - Bardzo rzadko

Zaburzenia
wątroby i dróg
żółciowych

Zwiększenie aktywności
enzymów wątrobowych,
zwiększenie stężenia
bilirubiny we krwi

- Bardzo
rzadko*
Nieznana

Zapalenie wątroby - Bardzo rzadko -
Cholestaza
wewnątrzwątrobowa,
żółtaczka

- Bardzo rzadko -

Zaburzenia skóry i
tkanki podskórnej
Łysienie - Niezbyt często -
Obrzęk naczynioruchowy - Bardzo rzadko Nieznana
Pęcherzowe zapalenie
skóry
- - Nieznana

Rumień Niezbyt często - -
Rumień wielopostaciowy - Bardzo rzadko -
Wykwit Rzadko Niezbyt często -
Nadmierne pocenie się Rzadko Niezbyt często -
Reakcje nadwrażliwości
na światło
- Niezbyt często -

Świąd Rzadko Niezbyt często Nieznana
Plamica - Niezbyt często -
Wysypka Niezbyt często Niezbyt często Nieznana
Odbarwienie skóry - Niezbyt często -
Toksyczne martwicze
oddzielanie się naskórka
- Nieznana -

Pokrzywka i inne postacie
wysypki
- Bardzo rzadko -

Złuszczające zapalenie
skóry
- Bardzo rzadko -

Zespół Stevensa-Johnsona - Bardzo rzadko -
Obrzęk Quinckego Bardzo rzadko
Zaburzenia
mięśniowoszkieletowe i kanki
łącznej

Ból stawów Niezbyt często Niezbyt często -
Ból pleców Niezbyt często Niezbyt często -
Obrzęk stawów Niezbyt często - -
Kurcze mięśni Rzadko Niezbyt często -
Ból mięśni - Niezbyt często Nieznana
Obrzęk okolicy kostek - Często -
Uczucie ciężkości Rzadko - -
Zaburzenia nerek i
dróg moczowych
Zwiększenie stężenia
kreatyniny we krwi
- - Nieznana

Zaburzenia mikcji - Niezbyt często -
Oddawanie moczu w nocy - Niezbyt często -
Częstomocz Rzadko Niezbyt często -
Wielomocz Rzadko - -
Niewydolność nerek i
zaburzenia czynności
nerek

- - Nieznana

Zaburzenia układu
rozrodczego i
piersi

Impotencja - Niezbyt często -
Zaburzenia erekcji Rzadko - -
Ginekomastia - Niezbyt często -
Zaburzenia ogólne
i stany w miejscu
podania

Osłabienie Często Niezbyt często -
Dyskomfort, złe
samopoczucie
- Niezbyt często -

Zmęczenie Często Często Niezbyt często

Obrzęk twarzy Często - -
Uderzenia gorąca Często - -
Ból w klatce piersiowej
niezwiązany z sercem
- Niezbyt często -

Obrzęk Często Często -
Obrzęk obwodowy Często - -
Ból - Niezbyt często -
Obrzęk tworzący dołek
pod wpływem ucisku
Często - -

Badania
diagnostyczne
Zwiększenie stężenia
potasu we krwi
- - Nieznana

Zwiększenie masy ciała - Niezbyt często -
Zmniejszenie masy ciała - Niezbyt często -

* W większości przypadków odpowiadające cholestazie

Dodatkowe informacje dotyczące produktu złożonego

Obrzęki obwodowe, znane działanie niepożądane amlodypiny, obserwowano na ogół rzadziej u
pacjentów otrzymujących lek złożony zawierający amlodypinę i walsartan niż u pacjentów
otrzymujących samą amlodypinę. W kontrolowanych badaniach klinicznych prowadzonych metodą
podwójnie ślepej próby, częstość występowania obrzęków obwodowych w zależności od dawki była
następująca:

% pacjentów, u których
wystąpiły obrzęki
obwodowe

Walsartan (mg)
0 40 80 160 320

Amlodypina
(mg)
0 3,0 5,5 2,4 1,6 0,90
2,5 8,0 2,3 5,4 2,4 3,9
5 3,1 4,8 2,3 2,1 2,4
10 10,3 NA NA 9,0 9,5
ang. skrót NA – nie dotyczy

Średnia częstość występowania obrzęków obwodowych wynosiła 5,1% dla leku złożonego
zawierającego amlodypinę i walsartan, po uśrednieniu dla wszystkich dawek.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem
Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych
Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C, 02 222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301,
Faks: + 48 22 49 21 309,
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

Objawy
Brak doświadczeń z przedawkowaniem amlodypiny/walsartanu. Głównym objawem przedawkowania
walsartanu jest prawdopodobnie znaczne niedociśnienie z zawrotami głowy, zaburzenia świadomości,
zapaś krążeniowa i (lub) wstrząs. Przedawkowanie amlodypiny może objawiać się nadmiernym
rozszerzeniem naczyń obwodowych i, ewentualnie, częstoskurczem odruchowym. Opisywano

znaczne i potencjalnie przedłużające się niedociśnienie układowe, mogące prowadzić do wstrząsu,
zakończonego zgonem.

Rzadko notowano niekardiogenny obrzęk płuc w następstwie przedawkowania amlodypiny, mogący
wystąpić z opóźnieniem (do 24-48 godzin po przyjęciu) i powodujący konieczność wspomagania
oddychania. Czynnikami predysponującymi mogą być wczesne działania resuscytacyjne (w tym
przeciążenie płynami) mające na celu utrzymanie perfuzji i pojemności minutowej serca.

Leczenie
Jeśli spożycie nastąpiło niedawno, można rozważyć wywołanie wymiotów lub wykonanie płukania
żołądka.
Podanie węgla aktywnego zdrowym ochotnikom bezpośrednio lub w ciągu 2 godzin po zażyciu
amlodypiny spowodowało znaczne zmniejszenie wchłaniania. Klinicznie istotne niedociśnienie
spowodowane przedawkowaniem amlodypiny/walsartanu wymaga aktywnego podtrzymywania
układu sercowo-naczyniowego, w tym monitorowania czynności serca i układu oddechowego,
uniesienia kończyn oraz kontrolowania objętości krwi krążącej i ilości wydalanego moczu. W celu
przywrócenia napięcia naczyń krwionośnych i ciśnienia krwi można zastosować lek zwężający
naczynia krwionośne, pod warunkiem, że nie ma przeciwwskazań do jego zastosowania. Dożylne
podanie glukonianu wapnia może być korzystne w celu odwrócenia blokady kanału wapniowego.
Zarówno walsartanu jak i amlodypiny nie można usunąć poprzez hemodializę.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Preparaty złożone zawierające antagonistów receptorów angiotensyny II
i antagonistów wapnia, kod ATC: C09DB01

Amlodypina

Mechanizm działania
Amlodypina, składnik produktu złożonego, hamuje przezbłonowy napływ jonów wapnia do komórek
mięśnia sercowego oraz mięśni gładkich naczyń krwionośnych. Mechanizm działania
przeciwnadciśnieniowego amlodypiny polega na bezpośrednim działaniu rozkurczającym mięśnie
gładkie naczyń krwionośnych, co skutkuje zmniejszeniem obwodowego oporu naczyniowego i
ciśnienia tętniczego.

Działanie farmakokinetyczne
U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, podawanie amlodypiny jeden raz na dobę zapewnia
klinicznie istotne obniżenie ciśnienia tętniczego, zarówno w pozycji leżącej, jak i stojącej,
utrzymujące się przez 24 godziny. Z uwagi na powolny początek działania, po podaniu amlodypiny
nie obserwuje się gwałtownego obniżenia ciśnienia tętniczego.

Po podaniu dawek terapeutycznych pacjentom z nadciśnieniem, amlodypina powoduje rozszerzenie
naczyń krwionośnych, skutkujące zmniejszeniem ciśnienia krwi w pozycji leżącej i stojącej.
Obniżeniu ciśnienia krwi podczas przedłużonego podawania nie towarzyszy istotna zmiana częstości
skurczów serca ani stężeń katecholamin w osoczu.

Stężenia w osoczu korelują z działaniem, zarówno u młodych pacjentów, jak i u pacjentów w
podeszłym wieku.

U pacjentów z nadciśnieniem i z prawidłową czynnością nerek, dawki terapeutyczne amlodypiny
skutkowały zmniejszeniem nerkowego oporu naczyniowego i zwiększeniem współczynnika
przesączania kłębuszkowego oraz efektywnego nerkowego przepływu osocza, bez zmiany frakcji
przesączania lub występowania białkomoczu.

Podobnie jak w przypadku innych antagonistów wapnia, pomiary hemodynamiczne czynności serca w
spoczynku i podczas ćwiczeń fizycznych (lub marszu) u pacjentów z prawidłową czynnością komór,
leczonych amlodypiną, na ogół wykazywały niewielkie zwiększenie wskaźnika sercowego bez
istotnego wpływu na dP/dt lub na ciśnienie końcoworozkurczowe, lub objętość wyrzutową lewej
komory. W badaniach hemodynamicznych, amlodypina podawana w zakresie dawek terapeutycznych
zdrowym zwierzętom i ludziom, nie wykazywała ujemnego działania inotropowego, u ludzi nawet po
podaniu w skojarzeniu z beta-adrenolitykami.

Amlodypina nie zmienia czynności węzła zatokowo-przedsionkowego ani nie wpływa na
przewodzenie przedsionkowo-komorowe u zdrowych zwierząt i ludzi. W badaniach klinicznych, w
których amlodypinę podawano w skojarzeniu z beta-adrenolitykami pacjentom z nadciśnieniem lub
dusznicą bolesną, nie obserwowano działań niepożądanych w badaniach elektrokardiograficznych.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania
Przeprowadzono randomizowane, podwójnie zaślepione badanie chorobowości i śmiertelności o
nazwie ALLHAT (Antihypertensive and Lipid-Lowering treatment to prevent Heart Attack Trial), aby
porównać nowsze metody leczenia: amlodypiną w dawce 2,5-10 mg/dobę (antagonista wapnia) lub
lizynoprylem w dawce 10-40 mg/dobę (inhibitor ACE), jako leczenia pierwszego rzutu z podawaniem
diuretyku tiazydowego, chlorotalidonu w dawce12,5-25 mg/dobę pacjentom z łagodnym do
umiarkowanego nadciśnieniem tętniczym.

33 357 pacjentów w wieku 55 lat i starszych, z nadciśnieniem tętniczym, przydzielono losowo do grup
i obserwowano przez średnio 4,9 roku. U pacjentów występował co najmniej jeden dodatkowy
czynnik ryzyka choroby wieńcowej serca, w tym: przebyty zawał mięśnia sercowego lub udar (>6
miesięcy przed włączeniem do badania) albo udokumentowana inna choroba sercowo-naczyniowa o
podłożu miażdżycowym (łącznie 51,5%), cukrzyca typu II (36,1%), stężenie cholesterolu HDL <35
mg/dl lub <0,906 mmol/l (11,6%), przerost lewej komory serca rozpoznany w badaniu EKG lub w
badaniu echokardiograficznym (20,9%), czynne palenie tytoniu (21,9%).

Na pierwszorzędowy, złożony punkt końcowy składała się choroba wieńcowa zakończona zgonem lub
zawał serca nie zakończony zgonem. Nie stwierdzono istotnej różnicy w odniesieniu do
pierwszorzędowego punktu końcowego pomiędzy leczeniem amlodypiną a leczeniem
chlorotalidonem: współczynnik ryzyka (RR) 0,98 95% CI (0,90-1,07) p=0,65. Wśród drugorzędowych
punktów końcowych częstość występowania niewydolności serca (element złożonego sercowonaczyniowego punktu końcowego) była istotnie większa w grupie amlodypiny w porównaniu z grupą
chlorotalidonu (10,2% w porównaniu z 7,7%, RR 1,38, 95% CI [1,25-1,52] p<0,001). Nie
obserwowano jednak istotnej różnicy w śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny pomiędzy leczeniem
amlodypiną a chlorotalidonem RR 0,96 95% CI [0,89-1,02] p=0,20.

Walsartan

Mechanizm działania
Walsartan jest czynnym po podaniu doustnym, silnym i swoistym antagonistą receptora angiotensyny
II. Działa wybiórczo na odpowiedzialny za znane działanie angiotensyny II podtyp receptora AT1.
Zwiększone stężenie angiotensyny II w osoczu wynikające z zablokowania receptora AT1 za pomocą
walsartanu, może stymulować niezablokowany receptor AT2, co, jak się wydaje, równoważy wpływ
na receptor AT1. Walsartan nie wykazuje żadnej cząstkowej aktywności jako agonista dla receptora
AT1 i ma znacznie (około 20 000-krotnie) większe powinowactwo do receptora AT1 niż do receptora
AT2.

Walsartan nie hamuje konwertazy angiotensyny (ACE), nazywanej również kininazą II, która
przekształca angiotensynę I w angiotensynę II i powoduje rozpad bradykininy. Z powodu braku
działania na ACE i wpływu na stężenie bradykininy i substancji P, istnieje małe prawdopodobieństwo,
aby leki z grupy antagonistów angiotensyny II były związane z występowaniem kaszlu. W badaniach
klinicznych, w których walsartan porównywano z inhibitorem ACE, występowanie suchego kaszlu
było istotnie (p <0,05) rzadsze u pacjentów leczonych walsartanem niż u osób leczonych inhibitorem
ACE (odpowiednio 2,6% do 7,9%). W badaniu klinicznym z udziałem pacjentów z suchym kaszlem

podczas leczenia inhibitorem ACE w wywiadzie, u 19,5% badanych otrzymujących walsartan i 19,0%
pacjentów otrzymujących tiazydowy lek moczopędny wystąpił kaszel, w porównaniu z 68,5%
pacjentów leczonych inhibitorem ACE (p <0,05). Walsartan nie łączy się z ani nie blokuje receptorów
innych hormonów ani kanałów jonowych, istotnych dla regulacji układu krążenia.

Działanie farmakodynamiczne
Podanie walsartanu pacjentom z nadciśnieniem prowadziło do obniżenia ciśnienia krwi bez wpływu
na częstość tętna.

U większości pacjentów po podaniu pojedynczej dawki doustnej, początek działania
przeciwnadciśnieniowego występuje w ciągu 2 godzin, a maksymalne obniżenie ciśnienia krwi jest
osiągane w ciągu 4-6 godzin. Działanie przeciwnadciśnieniowe utrzymuje się przez 24 godziny po
podaniu. Podczas wielokrotnego podawania, maksymalne obniżenie ciśnienia krwi dla jakiejkolwiek
dawki jest na ogół osiągane w ciągu 2-4 tygodni i utrzymuje się podczas długotrwałego leczenia.
Nagłe odstawienie walsartanu nie jest związane z wystąpieniem nadciśnienia z „odbicia” lub innymi
niepożądanymi skutkami klinicznymi.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania
W dwóch dużych, randomizowanych, kontrolowanych badaniach klinicznych ONTARGET (ang.
ONgoing Telmistartan Alone and in combination with Ramipril Global Endpoint Trial) i VA
NEPHRON-D (ang. The Veterans Affairs Nefropathy in Diabetes) oceniano jednoczesne zastosowanie
inhibitora ACE z AIIRA.

Badanie ONTARGET było przeprowadzone z udziałem pacjentów z chorobami układu sercowonaczyniowego lub chorobami naczyń mózgowych w wywiadzie, lub cukrzycą typu 2 z
towarzyszącymi, udowodnionymi uszkodzeniami narządów docelowych. Badanie VA NEPHRON-D
było przeprowadzone z udziałem pacjentów z cukrzycą typu 2 oraz z nefropatią cukrzycową.

Badania te wykazały brak istotnego korzystnego wpływu na parametry nerkowe i (lub) wyniki w
zakresie chorobowości oraz śmiertelności sercowo-naczyniowej, podczas gdy zaobserwowano
zwiększone ryzyko hiperkaliemii, ostrego uszkodzenia nerek i (lub) niedociśnienia, w porównaniu z
monoterapią. Ze względu na podobieństwa w zakresie właściwości farmakodynamicznych tych leków,
przytoczone wyniki również mają znaczenie w przypadku innych inhibitorów ACE oraz AIIRA.
Dlatego też u pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy jednocześnie stosować inhibitorów ACE
oraz AIIRA (patrz punkt 4.4).

Badanie ALTITUDE (ang. Aliskiren Trial in Type 2 Diabetes Using Cardiovascular and Renal
Disease Endpoints) było zaprojektowane w celu zbadania korzyści z dodania aliskirenu do
standardowego leczenia inhibitorem ACE lub AIIRA u pacjentów z cukrzycą typu 2 i przewlekłą
chorobą nerek oraz (lub) z chorobą układu sercowo-naczyniowego. Badanie zostało przedwcześnie
przerwane z powodu zwiększonego ryzyka działań niepożądanych. Zgony sercowo- naczyniowe i
udary mózgu występowały częściej w grupie otrzymującej aliskiren w odniesieniu do grupy placebo.
W grupie otrzymującej aliskiren odnotowano również częstsze występowanie zdarzeń niepożądanych,
w tym ciężkich zdarzeń niepożądanych (hiperkaliemia, niedociśnienie i niewydolność nerek)
względem grupy placebo.

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Liniowość
Amlodypina i walsartan charakteryzują się farmakokinetyką liniową.

Produkt złożony zawierający amlodypinę i walsartan
Po doustnym podaniu produktu złożonego zawierającego amlodypinę i walsartan, maksymalne
stężenie walsartanu i amlodypiny w osoczu osiągane jest odpowiednio po 3 i 6-8 godzinach. Szybkość
i zakres wchłaniania produktu złożonego zawierającego amlodypinę i walsartan odpowiadają
biodostępności walsartanu i amlodypiny, podanym w oddzielnych tabletkach.

Amlodypina
Wchłanianie: Po podaniu doustnym dawek terapeutycznych samej amlodypiny, maksymalne stężenie
w osoczu osiągane jest po 6-12 godzinach. Całkowita biodostępność wynosi od 64% do 80%.
Przyjmowanie pokarmu nie ma wpływu na biodostępność amlodypiny.

Dystrybucja: Objętość dystrybucji wynosi około 21 l/kg. Badania in vitro z amlodypiną wykazały, że
około 97,5% leku znajdującego się w krwiobiegu wiąże się z białkami osocza.

Metabolizm: Amlodypina jest w znacznym stopniu (około 90%) metabolizowana w wątrobie do
nieczynnych metabolitów.

Eliminacja: Eliminacja amlodypiny z osocza przebiega dwufazowo, z końcowym okresem półtrwania
w fazie eliminacji wynoszącym około 30 do 50 godzin. Stężenia w osoczu w stanie stacjonarnym
osiągane są po stałym podawaniu przez 7-8 dni. 10% macierzystej amlodypiny i 60% jej metabolitów
zostaje wydalone z moczem.

Walsartan
Wchłanianie: Po podaniu doustnym samego walsartanu, maksymalne stężenia w osoczu osiągane są
po 2-4 godzinach. Średnia bezwzględna biodostępność wynosi 23%. Pokarm zmniejsza stężenie
walsartanu (mierzone jako pole powierzchni pod krzywą, AUC) o około 40%, oraz maksymalne
stężenie w osoczu (Cmax) o około 50%, chociaż po około 8 godzinach od podania, stężenie walsartanu
w osoczu jest podobne w grupie pacjentów po posiłku i w grupie pacjentów na czczo. Zmniejszeniu
AUC nie towarzyszy jednak klinicznie istotne osłabienie działania terapeutycznego i dlatego walsartan
może być podawany zarówno z pokarmem, jak i bez.

Dystrybucja: Objętość dystrybucji walsartanu w stanie stacjonarnym po podaniu dożylnym wynosi
około 17 litrów, co wskazuje, że walsartan nie przedostaje się w dużym stopniu do tkanek. Walsartan
w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza (94-97%), głównie z albuminami surowicy.

Metabolizm: Walsartan nie ulega znacznym przekształceniom, tylko około 20% dawki jest wydalane
w postaci metabolitów. W osoczu zidentyfikowano hydroksymetabolit w małych stężeniach (mniej niż
10% AUC walsartanu). Metabolit ten jest nieczynny farmakologicznie.

Eliminacja: Walsartan charakteryzuje się wielowykładniczą kinetyką rozpadu (t1/2α <1 h i t1/2ß około 9
h). Walsartan jest wydalany głównie z kałem (około 83% dawki) i z moczem (około 13% dawki),
przeważnie w postaci niezmienionej. Po podaniu dożylnym, klirens osoczowy walsartanu wynosi
około 2 l/h, a klirens nerkowy - 0,62 l/h (około 30% klirensu całkowitego). Okres półtrwania
walsartanu wynosi 6 godzin.

Szczególne grupy pacjentów

Dzieci i młodzież (w wieku poniżej 18 lat)
Brak danych farmakokinetycznych w populacji pediatrycznej.

Pacjenci w podeszłym wieku (w wieku 65 lat i powyżej)
Czas do uzyskania maksymalnego stężenia amlodypiny w osoczu jest podobny u młodych pacjentów i
u pacjentów w podeszłym wieku. U pacjentów w podeszłym wieku, klirens amlodypiny ma tendencję
do zmniejszania się, powodując zwiększenie pola pod krzywą (AUC) i wydłużenie okresu półtrwania
w fazie eliminacji. Średnie ogólnoustrojowe AUC dla walsartanu jest większe o 70% u pacjentów w
podeszłym wieku niż u młodych pacjentów, dlatego też w przypadku zwiększania dawki zaleca się
zachowanie ostrożności.

Zaburzenia czynności nerek
Zaburzenia czynności nerek nie wpływają w sposób istotny na farmakokinetykę amlodypiny. Zgodnie
z oczekiwaniami w przypadku produktu, którego klirens nerkowy wynosi tylko 30% całkowitego
klirensu osoczowego, nie zauważono korelacji pomiędzy czynnością nerek a całkowitym wpływem
walsartanu na organizm.

Zaburzenia czynności wątroby
Dostępne są tylko ograniczone dane kliniczne dotyczące stosowania amlodypiny u pacjentów z
zaburzeniami czynności wątroby. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby klirens amlodypiny
jest zmniejszony, co powoduje zwiększenie AUC o około 40-60%. U pacjentów z łagodną do
umiarkowanej przewlekłą chorobą wątroby, całkowity wpływ walsartanu na organizm (mierzony
wartością AUC) jest przeciętnie dwukrotnie większy niż u zdrowych ochotników (dobranych według
wieku, płci i masy ciała). Produkt leczniczy Wamlox jest przeciwskazany u pacjentów z ciężkimi
zaburzeniami czynności wątroby, marskością żółciową lub cholestazą, a także nie zaleca się jego
stosowania u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby bez
cholestazy (patrz punkty 4.2, 4.3 i 4.4).

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Amlodypina
Toksyczny wpływ na rozmnażanie
Badania wpływu na rozród przeprowadzone na szczurach i myszach wykazały opóźnienie daty
porodu, wydłużenie czasu trwania porodu i zmniejszoną przeżywalność potomstwa po zastosowaniu
amlodypiny w dawkach mniej więcej 50-kronie większych od maksymalnej zalecanej dawki dla ludzi,
w przeliczeniu na mg/kg masy ciała.

Zaburzenia płodności
Nie stwierdzono wpływu amlodypiny podawanej w dawkach do 10 mg/kg/dobę (w przeliczeniu na
mg/m2 powierzchni ciała, ośmiokrotnie* większej od maksymalnej zalecanej dawki dla ludzi
wynoszącej 10 mg) na płodność u szczurów (u samców przez 64 dni i samic przez 14 dni przed
parowaniem). W innym badaniu na szczurach, w którym samcom podawano amlodypiny bezylan w
dawce porównywalnej do stosowanej u ludzi, w przeliczeniu na mg/kg, przez 30 dni, stwierdzono
zarówno zmniejszenie stężenia hormonu folikulotropowego i testosteronu w osoczu, jak i
zmniejszenie gęstości nasienia, liczby dojrzałych spermatyd i komórek Sertoliego.

Rakotwórczość, mutageneza
U szczurów i myszy otrzymujących amlodypinę w karmie przez dwa lata, w ilości tak dobranej, aby
zapewnić dawkę dobową 0,5, 1,25 i 2,5 mg/kg/dobę, nie stwierdzono oznak działania rakotwórczego.
Największa dawka (u myszy zbliżona, a u szczurów dwukrotnie większa od maksymalnej zalecanej
dawki dla ludzi, wynoszącej 10 mg, w przeliczeniu na mg/m2 powierzchni ciała*) była zbliżona do
maksymalnej tolerowanej dawki dla myszy, ale nie dla szczurów.

W badaniach mutagenności nie stwierdzono działań związanych z podawanym lekiem na poziomie
genów ani chromosomów.

* na podstawie masy ciała pacjenta wynoszącej 50 kg

Walsartan
Dane niekliniczne, uzyskane na podstawie konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących
bezpieczeństwa stosowania, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności i potencjalnego
działania rakotwórczego nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla ludzi.

U szczurów dawki toksyczne dla matki (600 mg/kg mc./dobę) w trakcie ostatnich dni ciąży i laktacji
prowadziły do mniejszego wskaźnika przeżywalności, mniejszego przyrostu masy ciała i opóźnienia
rozwoju (oddzielnie małżowiny usznej i otwór w kanale słuchowym) u potomstwa (patrz punkt 4.6).
Takie dawki u szczurów (600 mg/kg mc./dobę) są około 18-krotnie większe od maksymalnej zalecanej
dawki u ludzi, w przeliczeniu na mg/m2 pc. (w obliczeniach przyjęto doustną dawkę 320 mg/dobę i
pacjenta o masie ciała 60 kg).

W przedklinicznych badaniach bezpieczeństwa duże dawki walsartanu (od 200 do 600 mg/kg mc.)
powodowały u szczurów zmniejszenie parametrów czerwonych krwinek (erytrocyty, hemoglobina,

hematokryt) i zmiany w hemodynamice nerek (nieznaczne zwiększenie stężenia mocznika we krwi,
rozrost kanalików nerkowych i bazofilię u samców). Takie dawki u szczurów (200 do 600 mg/kg
mc./dobę) są około 6-krotnie i 18-krotnie większe od maksymalnej zalecanej dawki u ludzi wyrażonej
w mg/m2 pc. (w obliczeniach przyjęto doustną dawkę 320 mg/dobę i pacjenta o masie ciała 60 kg).

U małp szerokonosych stosowanie porównywalnych dawek powodowało zbliżone zmiany, choć
cięższe, szczególnie w nerkach, gdzie rozwinęła się w nefropatia, obejmująca również zwiększone
stężenie mocznika i kreatyniny we krwi.

U obu gatunków zaobserwowano również przerost komórek aparatu przykłębuszkowego. Uznano, że
wszystkie zmiany zostały spowodowane farmakologicznym działaniem walsartanu, który wywołuje
długo utrzymujące się niedociśnienie tętnicze, szczególnie u małp szerokonosych. W przypadku
stosowania walsartanu u ludzi w dawkach terapeutycznych wydaje się, że przerost komórek aparatu
przykłębuszkowego nie ma odniesienia.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń:
Celuloza mikrokrystaliczna (typ 200)
Mannitol
Magnezu stearynian
Kroskarmeloza sodowa
Powidon K25
Krzemionka koloidalna bezwodna
Sodu laurylosiarczan

Otoczka:
Opadry White II:
Alkohol poliwinylowy
Tytanu dwutlenek (E 171)
Makrogol 3000
Talk
Żelaza tlenek żółty (E 172)
Żelaza tlenek czerwony (E 172) – tylko w tabletkach 5 mg + 320 mg

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

3 lata

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30°C.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Blister OPA/Aluminium/PVC/Aluminium w pudełku tekturowym.
Opakowania: 10, 14, 28, 30, 56, 60, 84, 90 i 100 tabletek powlekanych.

Blister jednodawkowy OPA/Aluminium/PVC/Aluminium w pudełku tekturowym.
Opakowania: 10 x 1, 14 x 1, 28 x 1, 30 x 1, 56 x 1, 60 x 1, 84 x 1, 90 x 1 i 100 x 1 tabletka powlekana.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowywania produktu leczniczego
do stosowania

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z
lokalnymi przepisami.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

KRKA, d.d., Novo mesto, Šmarješka cesta 6, 8501 Novo mesto, Słowenia

### 8. NUMER(-Y) POZWOLENIA(Ń) NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Wamlox, 5 mg + 320 mg, tabletki powlekane
Pozwolenie nr: 25438
Wamlox, 10 mg + 320 mg, tabletki powlekane
Pozwolenie nr: 25439

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO
OBROTU/ DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 04.07.2019
Data ostatniego przedłużenia pozwolenia: 07.11.2023

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

19.03.2025

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.