# Eltrombopag Vipharm

> Eltrombopag · 25 mg · Tabletki powlekane

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Eltrombopag Vipharm
- **Nazwa powszechna:** Eltrombopagum
- **Substancja czynna:** [Eltrombopag](https://apteka.online/odpowiedniki/eltrombopagum)
- **Moc:** 25 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki powlekane
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rpz
- **Kod ATC:** B02BX05
- **Liczba opakowań:** 3
- **Numer pozwolenia:** 28938
- **Podmiot odpowiedzialny:** Vipharm S.A.
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-hemostatyczne/eltrombopag-vipharm-tabl-powl-25-mg-vipharm
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-hemostatyczne/eltrombopag-vipharm-tabl-powl-25-mg-vipharm.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/48282/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/48282/characteristic

## Dostępne opakowania (3)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 14 tabl. | 5901812163158 | Rpz | — | Brak danych | — |
| 28 tabl. | 5901812163196 | Rpz | — | Brak danych | — |
| 84 tabl. | 5901812163233 | Rpz | — | Brak danych | — |

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Eltrombopag Vipharm i w jakim celu się go stosuje?
Lek Eltrombopag Vipharm zawiera eltrombopag, który należy do grupy leków zwanych agonistami
receptora trombopoetyny. Lek stosowany jest w celu zwiększenia liczby płytek we krwi pacjenta.
Płytki krwi są to składniki krwi, które pozwalają zmniejszyć ryzyko krwawienia lub jemu zapobiec.

• Lek Eltrombopag Vipharm jest stosowany w leczeniu zaburzenia krzepliwości krwi zwanego
małopłytkowością immunologiczną (pierwotną) u pacjentów w wieku powyżej 1 roku, którzy
byli już leczeni innymi lekami (kortkosteroidami lub immunoglobulinami), i u których te leki
nie zadziałały.

Małopłytkowość immunologiczna jest spowodowana małą liczbą płytek krwi (małopłytkowością).
Osoby z małopłytkowością immunologiczną są bardziej narażone na krwawienia. Do objawów, jakie
pacjenci z małopłytkowością immunologiczną mogą u siebie zauważyć należą wybroczyny
(punkcikowate, płaskie, czerwone okrągłe plamki pod skórą), wylewy podskórne, krwawienie z nosa,
krwawienie z dziąseł i brak możliwości zatamowania krwawienia w razie skaleczenia lub urazu.

• Lek Eltrombopag Vipharm może być również stosowany w leczeniu małej liczby płytek krwi
(małopłytkowości) u dorosłych z zakażeniem wirusem zapalenia wątroby typu C (WZW C),
u których wystąpiły trudności z powodu działań niepożądanych podczas leczenia interferonem.
U wielu osób z zapaleniem wątroby typu C występuje mała liczba płytek krwi, nie tylko z powodu
choroby, ale również w wyniku działania niektórych leków przeciwwirusowych stosowanych w
leczeniu. Przyjmowanie leku Eltrombopag Vipharm może ułatwić pacjentom ukończenie pełnej
kuracji lekiem przeciwwirusowym (peginterferonem i rybawiryną).

### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Eltrombopag Vipharm

Kiedy nie stosować leku Eltrombopag Vipharm
• jeśli pacjent ma uczulenie na eltrombopag lub którykolwiek z pozostałych składników tego
leku (wymienionych w punkcie 6).
→ Należy skonsultować się z lekarzem, jeśli pacjent uważa, że występuje u niego opisany
powyżej stan.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem stosowania leku Eltrombopag Vipharm należy omówić to z lekarzem:
• jeśli pacjent ma chorą wątrobę. Osoby z małą liczbą płytek krwi, a także zaawansowaną
(długotrwałą) chorobą wątroby podlegają większemu ryzyku wystąpienia działań
niepożądanych, w tym zagrażającego życiu uszkodzenia wątroby i zakrzepów krwi. Jeśli lekarz
uzna, że korzyści z przyjmowania leku Eltrombopag Vipharm przewyższają ryzyko, pacjent
będzie dokładnie monitorowany podczas leczenia;
• jeśli u pacjenta istnieje ryzyko zakrzepów w żyłach lub tętnicach, lub jeśli w rodzinie
występowały przypadki zakrzepów.
Ryzyko zakrzepów może być zwiększone:
− jeśli pacjent jest w podeszłym wieku
− jeśli pacjent był unieruchomiony przez dłuższy czas
− jeśli pacjent ma nowotwór złośliwy
− jeśli pacjentka stosuje tabletki antykoncepcyjne lub hormonalną terapię zastępczą
− jeśli pacjent w ostatnim czasie był poddany zabiegowi chirurgicznemu lub przeszedł uraz
− jeśli pacjent ma nadwagę
− jeśli pacjent pali tytoń
− jeśli pacjent ma zaawansowaną przewlekłą chorobę wątroby
→ Należy poinformować lekarza przed rozpoczęciem leczenia, jeśli którykolwiek z
powyższych stanów występuje u pacjenta. Nie należy przyjmować leku Eltrombopag
Vipharm, chyba że lekarz uzna, że spodziewane korzyści przeważają nad ryzykiem
zakrzepów.
• jeśli pacjent ma zaćmę (zmętnienie soczewki oka)
• jeśli pacjent ma inne choroby krwi, takie jak zespół mielodysplastyczny (ang. Myelodysplastic
Syndrome, MDS). Przed rozpoczęciem stosowania leku Eltrombopag Vipharm, lekarz przeprowadzi
badania w celu wykluczenia tej choroby. Jeśli pacjent ma MDS i przyjmuje Eltrombopag Vipharm,
MDS może się nasilić.
→ Należy poinformować lekarza, jeśli którakolwiek z powyższych sytuacji odnosi się do
pacjenta.

Badanie okulistyczne
Lekarz prowadzący zaleci kontrolę w celu wykrycia zaćmy. Jeśli pacjent nie przechodzi rutynowych
badań okulistycznych, lekarz powinien zlecić regularne badania. Badane może być także wystąpienie
jakichkolwiek krwawień w siatkówce (warstwa komórek światłoczułych umiejscowiona z tyłu oka)
lub w jej pobliżu.

Konieczne będzie wykonywanie regularnych badań
Przed rozpoczęciem stosowania leku Eltrombopag Vipharm lekarz przeprowadzi badania krwi w celu
oceny komórek krwi, w tym płytek krwi. Podczas stosowania leku, badania te będą powtarzane co
pewien czas.

Badania krwi w celu oceny czynności wątroby
Lek Eltrombopag Vipharm może być przyczyną wyników badań krwi mogących świadczyć
o uszkodzeniu wątroby - zwiększenie aktywności niektórych enzymów wątrobowych, w szczególności
bilirubiny oraz transaminazy alaninowej i asparaginianowej. Jeśli pacjent stosuje leczenie oparte na
interferonie jednocześnie z lekiem Eltrombopag Vipharm w leczeniu małej ilości płytek krwi
związanej z zapaleniem wątroby typu C, niektóre choroby wątroby mogą ulec nasileniu.

Przed rozpoczęciem stosowania leku Eltrombopag Vipharm i co pewien czas w trakcie leczenia będą
przeprowadzane u pacjenta badania krwi oceniające czynność wątroby. Może być konieczne
przerwanie stosowania leku Eltrombopag Vipharm, jeśli ilość tych substancji zwiększy się do zbyt
dużych wartości lub jeśli wystąpią inne objawy uszkodzenia wątroby.
→ Należy zapoznać się z informacjami w punkcie 4 tej ulotki „Zaburzenia wątroby”.

Badanie krwi w celu oceny płytek krwi
Jeśli pacjent przerwie stosowanie leku Eltrombopag Vipharm, istnieje prawdopodobieństwo, że w
ciągu kilku dni liczba płytek krwi znowu się obniży. Liczba płytek krwi będzie kontrolowana, a lekarz
omówi z pacjentem odpowiednie środki ostrożności.

Bardzo duża liczba płytek krwi może zwiększyć ryzyko zakrzepów. Jednakże, zakrzepy mogą
wystąpić również wtedy, gdy liczba płytek krwi jest prawidłowa lub zbyt mała. Lekarz prowadzący
dostosuje dawkę leku Eltrombopag Vipharm dla pacjenta, aby nie dopuścić do zbytniego zwiększenia
liczby płytek krwi.

Należy uzyskać natychmiastową pomoc lekarską, jeśli u pacjenta wystąpią którekolwiek
z wymienionych objawów zakrzepu:
• obrzęk, ból lub bolesność uciskowa jednej nogi
• nagła duszność, szczególnie z ostrym bólem w klatce piersiowej lub przyspieszeniem oddechu
• ból brzucha (żołądka), powiększenie brzucha, krew w stolcu

Badania w celu oceny szpiku kostnego
U osób, które mają zaburzenia szpiku kostnego, leki takie jak Eltrombopag Vipharm mogą te
zaburzenia nasilić. Zmiany w szpiku kostnym mogą objawiać się nieprawidłowymi wynikami badań
krwi. Lekarz może zlecić bezpośrednie badania szpiku kostnego w trakcie stosowania leku
Eltrombopag Vipharm.

Badania wykrywające krwawienia z przewodu pokarmowego
Jeśli pacjent stosuje leczenie z zastosowaniem interferonu jednocześnie z lekiem Eltrombopag
Vipharm, będzie o monitorowany w celu wykrycia objawów krwawienia z żołądka lub jelit po
zakończeniu leczenia lekiem Eltrombopag Vipharm.

Badania serca
Lekarz prowadzący może rozważyć potrzebę badania serca pacjenta w trakcie leczenia lekiem
Eltrombopag Vipharm i przeprowadzić badanie elektrokardiograficzne (EKG).

Osoby w podeszłym wieku (65 lat i starsze)
Istnieją ograniczone dane dotyczące stosowania Eltrombopagu u pacjentów w wieku 65 lat i starszych.
Należy zachować ostrożność stosując lek Eltrombopag Vipharm u pacjentów w wieku 65 lat
i starszych.

Dzieci i młodzież
Lek Eltrombopag Vipharm nie jest zalecany u dzieci w wieku poniżej 1 roku z małopłytkowością
immunologiczną.
Nie jest również zalecany u osób w wieku poniżej 18 lat z małą liczbą płytek krwi spowodowaną
wirusowym zapaleniem wątroby typu Club ciężką postacią niedokrwistości aplastycznej.

Lek Eltrombopag Vipharm a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować. Dotyczy to także leków
otrzymywanych bez recepty i witamin.

Niektóre powszechnie stosowane leki oddziałują z lekiem Eltrombopag Vipharm – w tym
zarówno leki wydawane na receptę, jak i bez recepty oraz preparaty mineralne. Należą do nich:
• leki zobojętniające kwas żołądkowy stosowane w leczeniu niestrawności, zgagi, wrzodów

• żołądka (patrz także „Kiedy przyjmować lek” w punkcie 3)
• leki zwane statynami, zmniejszające stężenie cholesterolu
• niektóre leki stosowane w leczeniu zakażenia HIV takie jak lopinawir i (lub) rytonawir
• cyklosporyna stosowana w przypadku przeszczepów lub w chorobach immunologicznych
• produkty mineralne, takie jak żelazo, wapń, magnez, glin, selen i cynk, które mogą być
składnikami suplementów witaminowo-mineralnych (patrz także „Kiedy przyjmować lek”
w punkcie 3)
• leki takie jak metotreksat i topotekan, stosowane w leczeniu nowotworów
→ Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjent stosuje którykolwiek z wymienionych powyżej
leków. Niektórych z nich nie wolno stosować podczas przyjmowania leku Eltrombopag
Vipharm, w przypadku innych wymagane jest dostosowanie dawki albo odpowiednie
dostosowanie czasu przyjmowania poszczególnych leków. Lekarz prowadzący dokona
przeglądu przyjmowanych przez pacjenta leków i zaleci zmianę leczenia, jeśli będzie to
konieczne.

Jeśli pacjent stosuje jednocześnie leki zapobiegające powstawaniu zakrzepów, istnieje zwiększone
ryzyko krwawienia. Lekarz prowadzący omówi to z pacjentem.

Jeśli pacjent przyjmuje kortykosteroidy, danazol i (lub) azatioprynę, dawki tych leków mogą
zostać zmniejszone albo ich stosowanie może być przerwane podczas jednoczesnego stosowania leku
Eltrombopag Vipharm.

Stosowanie leku Eltrombopag Vipharm z jedzeniem i piciem
Leku Eltrombopag Vipharm nie wolno przyjmować z produktami i napojami mlecznymi, ponieważ
wapń obecny w produktach mlecznych wpływa na wchłanianie leku. Dalsze informacje, patrz „Kiedy
przyjmować lek” w punkcie 3.

Ciąża i karmienie piersią
Nie stosować leku Eltrombopag Vipharm podczas ciąży, chyba że lekarz zaleci takie stosowanie.
Wpływ eltrombopagu stosowanego podczas ciąży jest nieznany.
• Należy poinformować lekarza, jeśli pacjentka jest w ciąży, przypuszcza że może być
w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko.
• Podczas przyjmowania leku Eltrombopag Vipharm należy stosować odpowiednią metodę
antykoncepcji w celu zapobiegania ciąży.
• Należy poinformować lekarza, jeśli pacjentka zajdzie w ciążę podczas stosowania leku
Eltrombopag Vipharm.

Nie należy karmić piersią podczas stosowania leku Eltrombopag Vipharm. Nie wiadomo, czy
eltrombopag przenika do mleka.
→ Należy poinformować lekarza, jeśli pacjentka karmi piersią lub planuje karmienie piersią.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Eltrombopag Vipharm może powodować zawroty głowy oraz inne działania niepożądane
zmniejszające koncentrację uwagi.
→ Nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn, chyba że pacjent jest pewny, że te
objawy u niego nie występują.

Lek Eltrombopag Vipharm zawiera sód
Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę powlekaną, to znaczy lek uznaje się za
„wolny od sodu”.

### 3. Jak stosować lek Eltrombopag Vipharm?
Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości, należy zwrócić
się do lekarza lub farmaceuty. Nie wolno zmieniać dawki ani schematu dawkowania leku

Eltrombopag Vipharm, chyba że zaleci to lekarz lub farmaceuta. Podczas stosowania leku
Eltrombopag Vipharm pacjent będzie pozostawał pod opieką lekarza posiadającego doświadczenie
w leczeniu choroby występującej u pacjenta.

Ile leku należy przyjąć
Pierwotna małopłytkowość immunologiczna
Dorośli i dzieci (w wieku od 6 do 17 lat) - zazwyczaj stosowana dawka początkowa w pierwotnej
małopłytkowości immunologicznej to jedna tabletka 50 mg leku Eltrombopag Vipharm na dobę.
U pacjentów pochodzenia wschodnio-/południowo-wschodnioazjatyckiego może być konieczne
rozpoczęcia leczenia mniejszą dawką wynoszącą 25 mg.

Dzieci (w wieku od 1 do 5 lat) - zazwyczaj stosowana dawka początkowa w pierwotnej
małopłytkowości immunologicznej to jedna tabletka 25 mg leku Eltrombopag Vipharm na dobę.

Inne postacie farmaceutyczne mogą być bardziej odpowiednie do podawania tej grupie pacjentów.

Zapalenie wątroby typu C
Dorośli - zazwyczaj stosowana dawka początkowa w zapaleniu wątroby typu C to jedna tabletka
25 mg leku Eltrombopag Vipharm na dobę. U pacjentów pochodzenia wschodnio-/południowo
wschodnioazjatyckiego należy rozpocząć leczenie tą samą dawką wynoszącą 25 mg.
Początek działania leku Eltrombopag Vipharm może nastąpić po 1 do 2 tygodniach. W zależności od
odpowiedzi pacjenta na leczenie lekiem Eltrombopag Vipharm lekarz może zalecić zmianę dawki
dobowej.

Jak przyjmować tabletki
Tabletki należy połykać w całości, popijając wodą.

Kiedy przyjmować lek
Należy upewnić się, że:
→ w ciągu 4 godzin przed przyjęciem leku Eltrombopag Vipharm
→ i w ciągu 2 godzin po przyjęciu leku Eltrombopag Vipharm

pacjent nie będzie spożywał następujących pokarmów:
• produktów mlecznych, takich jak ser, masło, jogurt, lody
• mleka lub napojów zawierających mleko, jogurtów lub śmietanki
• leków zobojętniających kwas żołądkowy, stosowanych w leczeniu niestrawności i zgagi
• suplementów witaminowo-mineralnych zawierających żelazo, wapń, magnez, glin, selen,
cynk

W razie nieprzestrzegania powyższych zaleceń, lek Eltrombopag Vipharm nie zostanie właściwie
wchłonięty przez organizm.

Należy porozmawiać z lekarzem, aby uzyskać więcej porad dotyczących odpowiednich
pokarmów i napojów.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Eltrombopag Vipharm
W przypadku zastosowania większej niż zalecana dawki leku Eltrombopag Vipharm należy
natychmiast skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą. Jeśli to możliwe, należy pokazać
opakowanie leku lub ulotkę. Stan pacjenta będzie kontrolowany w celu wykrycia ewentualnych
działań niepożądanych
i niezwłocznego zastosowania odpowiedniego leczenia.

Pominięcie stosowania leku Eltrombopag Vipharm
Należy przyjąć kolejną dawkę o zwykłej porze. Nie wolno przyjmować więcej niż jedną dawkę leku
Eltrombopag Vipharm na dobę.

Przerwanie stosowania leku Eltrombopag Vipharm
Nie należy przerywać przyjmowania leku Eltrombopag Vipharm bez wczesniejszej konsultacji z
lekarzem. Jeśli lekarz zaleci przerwanie leczenia, liczba płytek krwi u pacjenta będzie kontrolowana
co tydzień przez cztery tygodnie. Patrz także „Krwawienie lub siniaczenie po przerwaniu leczenia” w
punkcie 4.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku, należy zwrócić
się do lekarza lub farmaceuty.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Objawy, na które trzeba zwrócić uwagę: należy udać się do lekarza
U pacjentów przyjmujących lek Eltrombopag Vipharm w leczeniu pierwotnej małopłytkowości
immunologicznej lub małej ilości płytek krwi związanej z zapaleniem wątroby typu C mogą wystąpić
objawy ciężkich działań niepożądanych. Ważne jest, aby poinformować lekarza o wystąpieniu tych
objawów.

Zwiększone ryzyko zakrzepów
U niektórych pacjentów może wystąpić zwiększone ryzyko zakrzepów, a leki takie jak Eltrombopag
Vipharm mogą to nasilić. Nagłe zablokowanie naczynia krwionośnego przez zakrzep jest niezbyt
częstym działaniem niepożądanym i może wystąpić u nie więcej niż 1 na 100 pacjentów.

Należy uzyskać natychmiastową pomoc lekarską, jeśli u pacjenta wystąpią objawy
zakrzepu takie jak:
• obrzęk, ból, uczucie gorąca, zaczerwienienie lub bolesność uciskowa jednej nogi
• nagła duszność, szczególnie z ostrym bólem w klatce piersiowej lub przyspieszeniem oddechu
• ból brzucha (żołądka), powiększenie brzucha, krew w stolcu.

Zaburzenia wątroby
Lek Eltrombopag Vipharm może wywołać zmiany, widoczne w wynikach badań krwi, które mogą
być objawami uszkodzenia wątroby. Zaburzenia wątroby (zwiększenie aktywności enzymów w
wynikach badań krwi) są częste i mogą dotyczyć nie więcej niż 1 na 10 pacjentów. Inne problemy z
wątrobą są niezbyt częste i mogą dotyczyć nie więcej niż 1 na 100 pacjentów.

Jeśli wystąpią którekolwiek z wymienionych objawów zaburzeń wątroby:
• zażółcenie skóry lub białkówek oczu (żółtaczka)
• nieprawidłowo ciemne zabarwienie moczu
→ należy natychmiast zgłosić to lekarzowi.

Krwawienie lub siniaczenie po przerwaniu leczenia
Zazwyczaj w ciągu dwóch tygodni od przerwania stosowania leku Eltrombopag Vipharm liczba
płytek krwi u pacjenta zmniejsza się do poziomu sprzed rozpoczęcia stosowania leku Eltrombopag
Vipharm. Mała liczba płytek krwi może zwiększyć ryzyko krwawienia lub siniaczenia. Lekarz będzie
kontrolował liczbę płytek krwi u pacjenta przez co najmniej 4 tygodnie po przerwaniu stosowania
leku Eltrombopag Vipharm.
→ Należy poinformować lekarza, jeśli po przerwaniu stosowania leku Eltrombopag Vipharm
wystąpią u pacjenta siniaki lub krwawienie.

U niektórych pacjentów występują krwawienia z przewodu pokarmowego po zaprzestaniu
stosowania peginterferonu, rybawiryny i eltrombopagu. Objawy to:
• czarne, smoliste stolce (zmiany zabarwienia stolca są niezbyt częstym działaniem
niepożądanym, który może dotyczyć nie więcej niż 1 na 100 pacjentów)
• krew w stolcu
• wymioty krwią lub treścią przypominającą fusy po kawie
→ Należy natychmiast powiedzieć lekarzowi, jeśli wystąpią jakiekolwiek z wymienionych
objawów.

Następujące działania niepożądane były zgłaszane jako związane z leczeniem eltrombopagiem
u dorosłych pacjentów z pierwotną małopłytkowością immunologiczną:

Bardzo częste działania niepożądane
Mogą wystąpić częściej niż u 1 na 10 pacjentów:
• przeziębienie
• nudności
• biegunka
• kaszel
• zakażenie nosa, zatok, gardła i górnych dróg oddechowych (zakażenie górnych dróg
oddechowych)
• ból pleców

Bardzo częste działania niepożądane, które mogą ujawnić się w badaniach krwi:
• zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (aminotransferazy alaninowej (AlAT))

Częste działania niepożądane
Mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 10 pacjentów:
• ból mięśni, skurcze mięśni, osłabienie mięśni
• ból kości
• obfite krwawienie miesiączkowe
• ból gardła i uczucie dyskomfortu przy przełykaniu
• zaburzenia oczu, w tym nieprawidłowe wyniki badań oczu, suchość oczu, ból oka i niewyraźne
widzenie
• wymioty
• grypa
• opryszczka wargowa
• zapalenie płuc
• podrażnienie i zapalenie (obrzęk) zatok
• zapalenie (obrzęk) i zakażenie migdałków,
• zakażenie płuc, zatok, nosa i gardła
• zapalenie tkanki dziąseł
• utrata apetytu
• uczucie mrowienia, kłucia lub drętwienia
• osłabione czucie skórne
• senność
• ból ucha

• ból, obrzęk i tkliwość jednej z nóg (zazwyczaj łydki z uciepleniem skóry w zmienionym
miejscu (objawy zakrzepu w żyle głębokiej)
• miejscowe obrzmienie wypełnione krwią z uszkodzonego naczynia krwionośnego (krwiak)
• uderzenia gorąca
• zaburzenia w obrębie jamy ustnej, w tym suchość w ustach, ból w ustach, nadwrażliwość
języka, krwawienie z dziąseł, wrzody w jamie ustnej
• wodnista wydzielina z nosa
• ból zęba
• ból brzucha
• nieprawidłowa czynność wątroby
• zmiany skórne obejmujące: nadmierne pocenie się, wypukłą swędzącą wysypkę, czerwone
plamki, zmiany wyglądu skóry
• nadmierne wypadanie włosów
• oddawanie spienionego moczu z obecnością pęcherzyków powietrza (objawy obecności białka
w moczu)
• wysoka temperatura ciała, uczucie gorąca
• ból w klatce piersiowej
• uczucie osłabienia
• trudności ze snem, depresja
• migrena
• osłabienie widzenia
• uczucie wirowania (zawroty głowy)
• wiatry

Częste działania niepożądane, które mogą ujawnić się w badaniach krwi:
• zmniejszenie liczby krwinek czerwonych (niedokrwistość)
• zmniejszenie liczby płytek krwi (małopłytkowość)
• zmniejszenie liczby krwinek białych
• zmniejszenie stężenia hemoglobiny
• zwiększenie liczby eozynofili
• zwiększenie liczby białych krwinek (leukocytoza)
• zwiększenie stężenia kwasu moczowego
• zmniejszenie stężenia potasu
• zwiększenie stężenia kreatyniny
• zwiększenie aktywności fosfatazy alkalicznej
• zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (aminotransferazy asparaginianowej (AspAT))
• zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi (substancji wytwarzanej przez wątrobę)
• zwiększenie stężenia pewnych białek

Niezbyt częste działania niepożądane
Mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 100 pacjentów:
• reakcja uczuleniowa
• przerwanie dopływu krwi do fragmentu serca
• nagła duszność, szczególnie w połączeniu z ostrym bólem w klatce piersiowej i (lub)
przyspieszeniem oddechu, które mogą być objawem zakrzepu w płucach (patrz „Zwiększone
ryzyko zakrzepów” wyżej w punkcie 4)
• utrata czynności fragmentu płuca spowodowana zablokowaniem tętnicy płucnej
• możliwy ból, obrzęk i (lub) zaczerwienienie wokół żyły, które mogą być objawami zakrzepu w
żyle
• zażółcenie skóry i (lub) ból brzucha, które mogą być objawami niedrożności przewodu
żółciowego, zmiany chorobowej dotyczącej wątroby, uszkodzenia wątroby spowodowane
zapaleniem (patrz „Zaburzenia wątroby” wyżej w punkcie 4)
• uszkodzenie wątroby spowodowane lekiem

• przyspieszone bicie serca, nieregularne bicie serca, sine zabarwienie skóry, zaburzenia rytmu
serca (wydłużenie odstępu QT), które mogą być objawami zaburzenia serca i naczyń
krwionośnych
• zakrzep krwi
• zaczerwienienie
• bolesne obrzęki stawów spowodowane przez kwas moczowy (dna moczanowa), brak
zainteresowania, zmiany nastroju, płacz, który jest trudny do opanowania lub występuje
niespodziewanie
• zaburzenia równowagi, mowy i czynności nerwów, drżenia
• bolesne lub nieprawidłowe odczucia skórne
• porażenie jednej strony ciała
• migrena z towarzyszącą jej aurą
• uszkodzenie nerwów
• rozszerzenie lub obrzęk naczyń krwionośnych powodujące ból głowy
• zaburzenia oczu, w tym nasilone łzawienie, zmętnienie soczewki oka (zaćma), krwawienie do
siatkówki, suchość oczu
• choroby nosa, gardła i zatok, zaburzenia oddychania w czasie snu
• pęcherze lub owrzodzenia jamy ustnej i gardła
• utrata apetytu
• zaburzenia układu trawiennego obejmujące częste oddawanie stolca, zatrucie pokarmowe,
obecność krwi w stolcu, krwawe wymioty
• krwawienie z odbytu, zmiana koloru stolca, wzdęcie brzucha, zaparcie
• zaburzenia w obrębie jamy ustnej, w tym suchość lub ból w ustach, ból języka, krwawienie z
dziąseł, dyskomfort w jamie ustnej
• oparzenie słoneczne
• uczucie gorąca, uczucie niepokoju
• zaczerwienienie lub obrzęk w okolicy rany
• krwawienie wokół cewnika (jeżeli obecny) do skóry
• uczucie obecności ciała obcego
• choroby nerek obejmujące: zapalenie nerek, nadmierne wydalanie moczu w nocy,
niewydolność nerek, obecność białych krwinek w moczu
• zimne poty
• ogólne złe samopoczucie
• zakażenie skóry
• zmiany skórne, w tym przebarwienia skóry, złuszczanie, zaczerwienienie, swędzenie i pocenie
• osłabienie mięśni
• rak odbytu i okrężnicy

Niezbyt częste działania niepożądane, które mogą ujawnić się w badaniach laboratoryjnych:
• zmiany w kształcie czerwonych krwinek
• obecność rozwijających się krwinek białych, która może wskazywać na występowanie pewnych
chorób
• zwiększenie liczby płytek krwi
• zmniejszenie stężenia wapnia
• zmniejszenie liczby czerwonych krwinek (niedokrwistość) spowodowane przez nadmierne
niszczenie czerwonych krwinek (niedokrwistość hemolityczna)
• zwiększenie liczby mielocytów
• zwiększenie liczby pałeczkowatych granulocytów obojętnochłonnych
• zwiększenie stężenia mocznika we krwi
• zwiększenie stężenia białka w moczu
• zwiększenie stężenia albumin we krwi
• zwiększenie stężenia białka całkowitego
• zmniejszenie stężenia albumin we krwi
• zwiększenie pH moczu

• zwiększenie stężenia hemoglobiny

Podane niżej dodatkowe działania niepożądane były zgłaszane jako związane z leczeniem
eltrombopagiem u dzieci (w wieku od 1 do 17 lat) z ITP:
Jeśli te działania niepożądane nasilą się, należy powiedzieć o tym lekarzowi prowadzącemu,
farmaceucie lub pielęgniarce.

Bardzo częste działania niepożądane
Mogą wystąpić u więcej niż 1 na 10 dzieci:
• zakażenie nosa, zatok, gardła i górnych dróg oddechowych, przeziębienie (zakażenie górnych
dróg oddechowych)
• biegunka
• ból brzucha
• kaszel
• wysoka temperatura ciała
• nudności

Częste działania niepożądane
Mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 dzieci:
• trudności z zasypianiem (bezsenność)
• ból zęba
• ból nosa i gardła
• swędzenie nosa, katar lub niedrożność nosa
• ból gardła, katar, przekrwienie błony śluzowej nosa i kichanie
• zaburzenia jamy ustnej, w tym suchość w jamie ustnej, bolesność w jamie ustnej, wrażliwość
języka, krwawienie z dziąseł, wrzody w jamie ustnej

Podane niżej działania niepożądane były zgłaszane jako związane z leczeniem eltrombopagiem
w skojarzeniu z peginterferonem i rybawiryną u pacjentów z WZW C:

Bardzo częste działania niepożądane
Mogą wystąpić u więcej niż 1 na 10 pacjentów:
• ból głowy
• utrata apetytu
• kaszel
• nudności, biegunka
• ból mięśni, osłabienie mięśni
• swędzenie
• uczucie zmęczenia
• gorączka
• nietypowe wypadanie włosów
• osłabienie
• choroba grypopodobna
• obrzęk dłoni lub stóp
• dreszcze

Bardzo częste działania niepożądane, które mogą ujawnić się w badaniach krwi:
• zmniejszenie liczby czerwonych krwinek (niedokrwistość)

Częste działania niepożądane
Mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 10 pacjentów:
• zakażenia układu moczowego
• zapalenie przewodów nosowych, gardła, jamy ustnej, objawy grypopodobne, suchość w jamie
ustnej, ból lub zapalenie jamy ustnej, ból zęba
• utrata masy ciała

• zaburzenia snu, nieprawidłowa senność, depresja, lęk
• zawroty głowy, zaburzenia koncentracji i pamięci, zmiany nastroju
• zaburzona czynność mózgu spowodowana uszkodzeniem wątroby
• mrowienia lub drętwienia rąk lub stóp
• gorączka, ból głowy
• zaburzenia wzroku, w tym: zmętnienie soczewki oka (zaćma), zespół suchego oka, niewielkie
żółte złogi na siatkówce oka, zażółcenie białkówek oczu
• krwawienie do siatkówki
• uczucie wirowania (zawroty głowy)
• przyspieszone lub nieregularne bicie serca (kołatanie), skrócenie oddechu
• kaszel z odkrztuszaniem, katar, grypa, opryszczka wargowa, ból gardła i uczucie dyskomfortu
przy przełykaniu
• zaburzenia układu trawiennego obejmujące: wymioty, ból brzucha, niestrawność, zaparcia,
wzdęcie brzucha, zaburzenia smaku, hemoroidy, ból lub dyskomfort żołądka, obrzęk naczyń
krwionośnych oraz krwawienie w przełyku
• ból zęba
• problemy z wątrobą w tym guz wątroby, zażółcenie białkówek oczu lub skóry (żółtaczka),
uszkodzenie wątroby spowodowane przyjmowaniem leku (patrz wyżej „Zaburzenia wątroby”
w punkcie 4)
• zmiany skórne, w tym: wysypka, suchość skóry, wyprysk, zaczerwienienie skóry, swędzenie,
nadmierna potliwość, narośla na skórze, wypadanie włosów
• ból stawów, ból pleców, ból kości, ból kończyn (nóg, ramion, rąk lub stóp), skurcze mięśni
• drażliwość, złe samopoczucie ogólne, reakcja skórna, taka jak zaczerwienienie lub obrzęk i ból
w miejscu wstrzyknięcia, ból w klatce piersiowej i uczucie dyskomfortu, nagromadzenie się
płynu w organizmie lub kończynach powodujące obrzęk
• zakażenie nosa, zatok, gardła i górnych dróg oddechowych, przeziębienie (zakażenie górnych
dróg oddechowych), zapalenie błony śluzowej wyściełającej oskrzela
• depresja, lęk, zaburzenia snu, nerwowość

Częste działania niepożądane, które mogą ujawnić się w badaniach krwi:
• zwiększenie stężenia cukru (glukozy) we krwi
• zmniejszenie liczby białych krwinek
• zmniejszenie liczby granulocytów obojętnochłonnych
• zmniejszenie stężenia albuminy we krwi
• zmniejszenie stężenia hemoglobiny
• zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi (substancji wytwarzanej w wątrobie)
• zmiany enzymów kontrolujących krzepnięcie krwi

Niezbyt częste działania niepożądane
Mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 100 pacjentów:
• ból w czasie oddawania moczu
• zaburzenia rytmu serca (wydłużenie odstępu QT)
• grypa żołądkowa (zapalenie żołądka i jelit), ból gardła
• pęcherze lub owrzodzenia jamy ustnej, zapalenie żołądka
• zmiany skórne, w tym zmiana zabarwienia, łuszczenie, zaczerwienienie, swędzenie, zmiana
chorobowa i nocne poty
• zakrzepy krwi w żyle doprowadzającej krew do wątroby (możliwe uszkodzenie wątroby i (lub)
układu trawiennego)
• nieprawidłowe krzepnięcie krwi w małych naczyniach krwionośnych z niewydolnością nerek
• wysypka, powstawanie siniaków w miejscu wstrzyknięcia, dyskomfort w klatce piersiowej
• zmniejszenie liczby czerwonych krwinek (niedokrwistość) spowodowana nadmiernym
niszczeniem czerwonych krwinek (niedokrwistość hemolityczna)
• dezorientacja, pobudzenie
• niewydolność wątroby
Podane niżej działania niepożądane były zgłaszane jako związane z leczeniem eltrombopagiem

u pacjentów z ciężką postacią niedokrwistości aplastycznej (SAA):
Jeśli te działania niepożądane nasilą się, należy powiedzieć o tym lekarzowi prowadzącemu,
farmaceucie lub pielęgniarce.

Bardzo częste działania niepożądane
Mogą wystąpić u więcej niż 1 na 10 pacjentów.
• kaszel
• ból głowy
• ból jamy ustnej i gardła
• biegunka
• nudności
• ból stawu
• bóle kończyn (ramion, nóg, dłoni i stóp)
• zawroty głowy
• uczucie dużego zmęczenia
• gorączka
• dreszcze
• swędzenie oczu
• pęcherze w jamie ustnej
• krwawienie z dziąseł
• ból brzucha
• skurcze mięśni

Bardzo częste działania niepożądane mogące objawiać się w wynikach badań krwi
• nieprawidłowe zmiany w komórkach szpiku kostnego
• zwiększona aktywność enzymów wątrobowych (aminotransferazy asparaginianowej
(AspAT))

Częste działania niepożądane
Mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 pacjentów.
• lęk
• depresja
• uczucie zimna
• złe samopoczucie ogólne
• zaburzenia oka, w tym zaburzenia widzenia, niewyraźne widzenie, zmętnienie soczewki oka
(zaćma), plamki lub złogi w oku (męty w ciele szklistym), suchość oka, swędzenie oka, zażółcenie
białkówek oczu lub skóry
• krwawienie z nosa
• zaburzenia przewodu pokarmowego, w tym: trudności z przełykaniem, ból jamy ustnej,
obrzęk języka, wymioty, utrata apetytu, ból lub dyskomfort w żołądku, wzdęcie brzucha, gazy w
układzie trawiennym, zaparcie, zaburzenia perystaltyki jelit, co może powodować zaparcie, wzdęcia,
biegunkę i (lub) wyżej wymienione objawy, zmiana koloru stolca
• omdlenie
• zaburzenia skórne, w tym: małe czerwone lub fioletowe plamki spowodowane krwawieniem
do skóry (wybroczyny), wysypka, swędzenie, pokrzywka, zmiany skórne
• ból pleców
• ból mięśni
• ból kości
• osłabienie
• obrzęk kończyn dolnych spowodowany gromadzeniem się płynów
• nieprawidłowe zabarwienie moczu
• przerwa w dopływie krwi do śledziony (zawał śledziony)
• katar

Częste działania niepożądane mogące objawiać się w wynikach badań krwi

• zwiększenie aktywności enzymów spowodowany rozpadem mięśni (fosfokinaza kreatynowa)
• gromadzenie żelaza w organizmie (nadmierne obciążenie żelazem)
• zmniejszenie stężenia cukru we krwi (hipoglikemia)
• zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi (substancji wytwarzanej przez wątrobę)
• zmniejszenie liczby krwinek białych

Działania niepożądane o częstości nieznanej
Częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych
• odbarwienie skóry
• ciemniejsze zabarwienie skóry
• uszkodzenie wątroby spowodowane przyjmowaniem leku

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Działania niepożądane
można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów
Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów
Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C
PL-02 222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Eltrombopag Vipharm?
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku tekturowym
i blistrze. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

Eltrombopag Vipharm 12,5 mg i 25 mg tabletki powlekane nie wymagają żadnych specjalnych
warunków przechowywania.

Eltrombopag Vipharm 50 mg i 75 mg tabletki powlekane nie wymagają żadnych specjalnych
warunków przechowywania, przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed
światłem.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Eltrombopag Vipharm

Substancją czynną leku Eltrombopag Vipharm jest eltrombopag.

#### 12.5 mg tabletki powlekane
Każda tabletka powlekana zawiera eltrombopag z olaminą w ilości odpowiadającej 12,5 mg
eltrombopagu.

25 mg tabletki powlekane
Każda tabletka powlekana zawiera eltrombopag z olaminą w ilości odpowiadającej 25 mg
eltrombopagu.

50 mg tabletki powlekane
Każda tabletka powlekana zawiera eltrombopag z olaminą w ilości odpowiadającej 50 mg
eltrombopagu.

75 mg tabletki powlekane
Każda tabletka powlekana zawiera eltrombopag z olaminą w ilości odpowiadającej 75 mg
eltrombopagu.

Pozostałe składniki to: mannitol (E421), celuloza mikrokrystaliczna, powidon, karboskymetyloskrobia
sodowa, magnezu stearynian, tytanu dwutlenek (E171) hypromeloza (E464), makrogol (E1521).

Eltrombopag Vipharm 12,5 mg i 25 mg tabletki powlekane zawiera także polisorbat 80 (E433).

Eltrombopag Vipharm 50 mg tabletki powlekane zawiera także żelaza tlenek czerwony (E 172) i
żelaza tlenek żółty (E 172).

Eltrombopag Vipharm 75 mg tabletki powlekane zawiera także żelaza tlenek czerwony (E 172) i
żelaza tlenek czarny (E 172).

Jak wygląda lek Eltrombopag Vipharm i co zawiera opakowanie
Eltrombopag Vipharm 12,5 mg tabletki powlekane, białe, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki
powlekane z wytłoczonym napisem „12,5” po jednej stronie i gładkie po drugiej stronie.

Eltrombopag Vipharm 25 mg tabletki powlekane, białe, okrągłe, obustronnie wypukłe z wytłoczonym
napisem „25” po jednej stronie i gładkie po drugiej stronie

Eltrombopag Vipharm 50 mg tabletki powlekane, brązowe, okrągłe, obustronnie wypukłe
z wytłoczonym napisem „50” po jednej stronie i gładkie po drugiej stronie.

Eltrombopag Vipharm 75 mg tabletki powlekane, różowe, okrągłe, obustronnie wypukłe
z wytłoczonym napisem „75” po jednej stronie i gładkie po drugiej stronie.

Tabletki dostarczane są w aluminiowych blistrach zapakowanych w tekturowe pudełko zawierające
14, 28 lub 48 tabletek powlekanych.

Nie wszystkie rodzaje opakowań muszą być dostępne w danym kraju.

Podmiot odpowiedzialny
Vipharm S.A.
ul. A. i F. Radziwiłłów 9
05-850 Ożarów Mazowiecki
Polska
e-mail: vipharm@vipharm.com.pl

Wytwórca
Genepharm S.A.
18th km Marathonos Avenue,
153 51 Pallini
Grecja

Lek ten jest dopuszczony do obrotu w państwach członkowskich Europejskiego Obszaru
Gospodarczego pod następującymi nazwami:

Dania: Eltrombopag Vipharm
Czechy: Eltrombopag Vipharm
Wegry: Eltrombopag Vipharm 12,5 mg, 25 mg, 50 mg, 75 mg filmtabletta
Polska: Eltrombopag Vipharm
Słowacja: Eltrombopag Vipharm 12,5 mg, 25 mg, 50 mg, 75 mg filmom obalené tablety

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Eltrombopag Vipharm, 12,5 mg, tabletki powlekane
Eltrombopag Vipharm, 25 mg, tabletki powlekane
Eltrombopag Vipharm, 50 mg, tabletki powlekane
Eltrombopag Vipharm, 75 mg, tabletki powlekane

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Eltrombopag Vipharm 12,5 mg tabletki powlekane
Każda tabletka powlekana zawiera eltrombopag z olaminą w ilości odpowiadającej 12,5 mg
eltrombopagu.

Eltrombopag Vipharm 25 mg tabletki powlekane
Każda tabletka powlekana zawiera eltrombopag z olaminą w ilości odpowiadającej 25 mg
eltrombopagu.

Eltrombopag Vipharm 50 mg tabletki powlekane
Każda tabletka powlekana zawiera eltrombopag z olaminą w ilości odpowiadającej 50 mg
eltrombopagu.

Eltrombopag Vipharm 75 mg tabletki powlekane
Każda tabletka powlekana zawiera eltrombopag z olaminą w ilości odpowiadającej 75 mg
eltrombopagu.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana

Eltrombopag Vipharm 12,5 mg tabletki powlekane
Białe, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane (o średnicy około 5,7 mm) z wytłoczonym
napisem „12,5” po jednej stronie i gładkie po drugiej stronie.

Eltrombopag Vipharm 25 mg tabletki powlekane
Białe, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane (o średnicy około 6,5 mm) z wytłoczonym
napisem „25” po jednej stronie i gładkie po drugiej stronie.

Eltrombopag Vipharm 50 mg tabletki powlekane
Brązowe, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane (o średnicy około 9,1 mm) z
wytłoczonym napisem „50” po jednej stronie i gładkie po drugiej stronie.

Eltrombopag Vipharm 75 mg tabletki powlekane
Różowe, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane (o średnicy około 10,4 mm) z
wytłoczonym napisem „75” po jednej stronie i gładkie po drugiej stronie.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Produkt leczniczy Eltrombopag Vipharm jest wskazany w leczeniu dorosłych pacjentów z pierwotną
małopłytkowością immunologiczną (ang. primary immune thrombocytopenia, ITP), którzy wykazują
niedostateczną odpowiedź na inne sposoby leczenia (np. terapia kortykosteroidami,
immunoglobulinami) (patrz punkty 4.2 i 5.1).

Produkt leczniczy Eltrombopag Vipharm jest wskazany w leczeniu dzieci i młodzieży w wieku
od 1 roku z pierwotną małopłytkowością immunologiczną (ang. primary immune thrombocytopenia,
ITP) trwającą przynajmniej 6 miesięcy od rozpoznania, którzy wykazują niedostateczną odpowiedź
na inne sposoby leczenia (np. terapia kortykosteroidami, immunoglobulinami) (patrz punkty 4.2
i 5.1).

Produkt leczniczy Eltrombopag Vipharm jest wskazany do stosowania u dorosłych pacjentów z
przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu C (WZW C) w celu leczenia małopłytkowości,
gdy stopień małopłytkowości jest głównym czynnikiem uniemożliwiającym rozpoczęcie lub
ograniczającym możliwości kontynuowania optymalnej terapii opartej na interferonie (patrz punkty
#### 4.4 i 5.1).

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Leczenie produktem leczniczym Eltrombopag Vipharm powinno być rozpoczynane przez
i prowadzone pod nadzorem lekarza z doświadczeniem w zakresie hematologii lub leczenia
przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu C oraz jego powikłań.

Dawkowanie

Dawkowanie produktu leczniczego Eltrombopag Vipharm musi być dostosowane indywidualnie, w
zależności od liczby płytek krwi u pacjenta. Celem leczenia eltrombopagiem nie powinna być
normalizacja liczby płytek krwi.

Eltrombopag jest dostępny w postaci proszku do sporządzania zawiesiny doustnej pod innymi
nazwami handlowymi. Proszek do sporządzania zawiesiny doustnej może powodować większą
ekspozycję na eltrombopag niż lek w postaci tabletek (patrz punkt 5.2). Zmieniając postać leku
z tabletek na proszek do sporządzania zawiesiny doustnej i odwrotnie należy przez 2 tygodnie
kontrolować co tydzień liczbę płytek krwi.

Małopłytkowość immunologiczna (pierwotna)
Należy stosować najmniejszą dawkę eltrombopagu pozwalającą osiągnąć i utrzymać liczbę płytek
krwi ≥50 000/μl. Dostosowanie dawki oparte jest na liczbie płytek krwi. Nie wolno stosować
eltrombopagu w celu normalizacji liczby płytek krwi. W badaniach klinicznych liczba płytek
zazwyczaj zwiększała się w ciągu 1 do 2 tygodni po rozpoczęciu leczenia eltrombopagiem
i zmniejszała się w ciągu 1 do 2 tygodni po zakończeniu jego stosowania.

Dorośli oraz dzieci i młodzież w wieku od 6 do 17 lat
Zalecana dawka początkowa eltrombopagu wynosi 50 mg raz na dobę. W przypadku pacjentów
pochodzenia wschodnio-/południowo-wschodnioazjatyckiego leczenie eltrombopagiem należy
rozpoczynać od zmniejszonej dawki 25 mg raz na dobę (patrz punkt 5.2).

Dzieci w wieku od 1 do 5 lat
Zalecana dawka początkowa eltrombopagu wynosi 25 mg raz na dobę.
Inne postacie farmaceutyczne mogą być bardziej odpowiednie do podawania tej grupie pacjentów.

Monitorowanie i dostosowanie dawki
Po rozpoczęciu leczenia eltrombopagiem dawkę trzeba dostosować tak, aby osiągnąć i utrzymać
liczbę płytek ≥50 000/μl, konieczną dla zmniejszenia ryzyka krwawienia. Nie wolno przekraczać
dawki 75 mg na dobę.

Podczas leczenia eltrombopagiem należy regularnie kontrolować kliniczne parametry
hematologiczne i parametry czynności wątroby oraz modyfikować dawkę eltrombopagu na
podstawie liczby płytek krwi, zgodnie z informacjami zawartymi w Tabeli 1. W czasie leczenia
eltrombopagiem należy co tydzień oznaczać pełną morfologię krwi, w tym liczbę płytek krwi, oraz
rozmaz krwi obwodowej, aż do osiągnięcia stabilnej liczby płytek krwi (≥50 000/μl przez co
najmniej 4 tygodnie). Od tego momentu pełną morfologię, włącznie z liczbą płytek krwi oraz
rozmazem krwi obwodowej należy wykonywać raz w miesiącu.

Tabela 1 Dostosowanie dawki eltrombopagu u pacjentów z pierwotną małopłytkowością
immunologiczną

Liczba płytek krwi Dostosowanie dawki lub inne działania
<50 000/μl po upływie co
najmniej 2 tygodni leczenia
Zwiększyć dawkę dobową o 25 mg do maksymalnej dawki
75 mg na dobę*.
≥50 000/μl do ≤150 000/μl Stosować najmniejszą dawkę eltrombopagu i (lub) jednocześnie
stosować inne produkty lecznicze używane w leczeniu
pierwotnej małopłytkowości immunologicznej, w celu
utrzymania liczby płytek krwi zapobiegającej krwawieniu lub
zmniejszającej krwawienie.
>150 000/μl do ≤250 000/μl Zmniejszyć dawkę dobową o 25 mg. Odczekać 2 tygodnie, aby
ocenić efekty tej i kolejnych korekt dawki♦.
>250 000/μl Przerwać stosowanie eltrombopagu; zwiększyć częstość
kontrolowania liczby płytek krwi do dwóch razy w tygodniu.

Kiedy liczba płytek krwi osiągnie wartość ≤100 000/μl,
ponownie rozpocząć leczenie, stosując dawkę dobową
zmniejszoną o 25 mg.
* U pacjentów przyjmujących 25 mg eltrombopagu co drugi dzień, dawkę należy zwiększyć do
25 mg podawanych raz na dobę.
♦ U pacjentów przyjmujących 25 mg eltrombopagu raz na dobę, należy rozważyć podawanie dawki
12,5 mg raz na dobę lub dawki 25 mg raz na dwie doby.

Eltrombopag można stosować wraz z innymi produktami leczniczymi używanymi w leczeniu
pierwotnej małopłytkowości immunologicznej. Należy dostosować dawkowanie pozostałych
produktów leczniczych tak, aby zapobiec nadmiernemu zwiększeniu liczby płytek krwi podczas
leczenia eltrombopagiem.

Po dostosowaniu dawki konieczne jest obserwowanie przez co najmniej 2 tygodnie wpływu tej zmiany
na liczbę płytek krwi u pacjenta. Po tym czasie można rozważyć konieczność dalszego dostosowania
dawki.

Standardowe dostosowanie dawki eltrombopagu, zarówno w przypadku zwiększenia dawki, jak i jej
zmniejszenia, wynosi 25 mg raz na dobę.

Przerwanie leczenia
Leczenie eltrombopagiem należy przerwać, jeśli po 4 tygodniach leczenia dawką 75 mg na dobę
liczba płytek krwi nie zwiększy się do poziomu, który pozwala uniknąć klinicznie istotnego
krwawienia.

Okresowo należy wykonywać ocenę stanu klinicznego pacjentów, a decyzję o kontynuacji leczenia
powinien podejmować indywidualnie w każdym przypadku lekarz prowadzący. U pacjentów, u
których nie wykonano splenektomii, należy wykonać ocenę w odniesieniu do splenektomii. Istnieje
prawdopodobieństwo, że po przerwaniu leczenia nastąpi nawrót małopłytkowości (patrz punkt 4.4).

Małopłytkowość związana z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu C (WZW C)

W przypadku podawania eltrombopagu w skojarzeniu z lekami przeciwwirusowymi, należy
zapoznać się z pełnymi charakterystykami stosowanych jednocześnie produktów leczniczych, w celu
uzyskania kompletnej informacji o bezpieczeństwie stosowania lub przeciwwskazań.

W badaniach klinicznych liczba płytek krwi zazwyczaj zaczynała zwiększać się w ciągu 1 tygodnia
od rozpoczęcia stosowania eltrombopagu. Celem leczenia eltrombopagiem powinno być osiągnięcie
minimalnego poziomu liczby płytek krwi koniecznego do rozpoczęcia leczenia przeciwwirusowego,
zgodnie z zaleceniami dla praktyki klinicznej. Podczas leczenia przeciwwirusowego celem leczenia
powinno być utrzymanie liczby płytek krwi na poziomie, który zapobiega ryzyku krwawienia,
zwykle około 50 000/μl - 75 000/μl. Należy unikać liczby płytek krwi >75 000/μl. Należy stosować
najmniejszą dawkę eltrombopagu konieczną do osiągnięcia poziomu docelowego. Dawkę należy
dostosować na podstawie liczby płytek krwi.

Wstępny schemat dawkowania
Leczenie eltrombopagiem należy rozpoczynać od dawki 25 mg raz na dobę. Nie ma potrzeby
dostosowania dawki u pacjentów zakażonych wirusem WZW C pochodzenia wschodnio-
/południowo-wschodnioazjatyckiego, a także u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności
wątroby (patrz punkt 5.2).

Monitorowanie i dostosowanie dawki
Dawkę eltrombopagu należy dostosowywać zwiększając ją o 25 mg co 2 tygodnie w taki sposób,
aby osiągnąć docelową liczbę płytek krwi wymaganą do rozpoczęcia leczenia przeciwwirusowego.
Liczbę płytek krwi należy kontrolować co tydzień przed rozpoczęciem leczenia przeciwwirusowego.
W chwili rozpoczęcia leczenia przeciwwirusowego liczba płytek krwi może zmniejszyć się, w
związku z czym należy unikać natychmiastowego dostosowywania dawki eltrombopagu (patrz
Tabela 2).

Podczas leczenia przeciwwirusowego, dawkę eltrombopagu należy dostosowywać w taki sposób,
aby uniknąć konieczności obniżania dawki peginterferonu z powodu zmniejszającej się liczby płytek
krwi, co może narażać pacjentów na ryzyko krwawienia (patrz Tabela 2). Podczas leczenia
przeciwwirusowego liczbę płytek krwi należy kontrolować raz w tygodniu do czasu osiągnięcia
stabilnej liczby płytek krwi, która wynosi zazwyczaj około 50 000-75 000/μl. Następnie co miesiąc
należy wykonywać badanie pełnej morfologii krwi z oznaczeniem liczby płytek i rozmazem krwi
obwodowej. Jeżeli liczba płytek krwi będzie przekraczała wymagany poziom docelowy, należy
rozważyć zmniejszenie dawki dobowej o 25 mg. Zaleca się odczekać 2 tygodnie, aby ocenić efekty
dostosowania dawki oraz jakichkolwiek kolejnych dostosowań dawek.

Nie wolno przekraczać dawki 100 mg eltrombopagu raz na dobę.

Tabela 2 Dostosowywanie dawek eltrombopagu u pacjentów zakażonych wirusem WZW C
podczas leczenia przeciwwirusowego

Liczba płytek krwi Dostosowanie dawki lub inne działania
<50 000/μl po upływie co
najmniej 2 tygodni leczenia
Zwiększyć dawkę dobową o 25 mg do maksymalnej dawki
100 mg na dobę.
≥50 000/μl do ≤100 000/μl Stosować najmniejszą dawkę eltrombopagu konieczną do
uniknięcia zmniejszenia dawki peginterferonu.
>100 000/μl do ≤150 000/μl Zmniejszyć dawkę dobową o 25 mg. Odczekać 2 tygodnie, aby
ocenić efekty dostosowania dawki oraz ewentualnych kolejnych
dostosowań dawek♦.
>150 000/μl Przerwać stosowanie eltrombopagu; zwiększyć częstość
kontrolowania liczby płytek krwi do dwóch razy w tygodniu.
Kiedy liczba płytek krwi osiągnie wartość ≤100 000/μl,
ponownie rozpocząć leczenie, stosując dawkę dobową
zmniejszoną o 25 mg*.
* W przypadku pacjentów przyjmujących eltrombopag w dawce 25 mg raz na dobę należy rozważyć
rozpoczęcie podawania leku w dawce 25 mg co drugi dzień.

♦ W chwili rozpoczęcia leczenia przeciwwirusowego liczba płytek krwi może zmniejszyć się, w związku
z czym należy unikać szybkiego zmniejszania dawki eltrombopagu.

Przerwanie leczenia
Leczenie eltrombopagiem należy przerwać, jeśli po 2 tygodniach jego podawania w dawce 100 mg
na dobę liczba płytek krwi nie zwiększy się do poziomu wymaganego do rozpoczęcia leczenia
przeciwwirusowego.

Leczenie eltrombopagiem należy zakończyć w chwili przerwania leczenia przeciwwirusowego,
chyba że uzasadnione będzie inne postępowanie. Nadmierny wzrost liczby płytek krwi lub istotne
nieprawidłowości w wynikach badań wątroby również wymagają przerwania leczenia.

Szczególne grupy pacjentów

Zaburzenia czynności nerek
U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek nie jest konieczne dostosowanie dawki. U tych
pacjentów eltrombopag należy stosować z ostrożnością i pod ścisłą kontrolą, z oceną stężenia
kreatyniny w surowicy i/lub analizą moczu (patrz punkt 5.2).

Zaburzenia czynności wątroby
Nie należy stosować eltrombopagu u pacjentów z pierwotną małopłytkowością immunologiczną z
zaburzeniami czynności wątroby (w skali Child-Pugh ≥5), chyba że oczekiwane korzyści przeważają
zidentyfikowane ryzyko zakrzepicy żyły wrotnej (patrz punkt 4.4).

Jeśli lekarz uzna, że stosowanie eltrombopagu jest konieczne u pacjentów z pierwotną
małopłytkowością immunologiczną z zaburzeniami czynności wątroby, to leczenie należy
rozpoczynać od dawki 25 mg raz na dobę. Po rozpoczęciu podawania eltrombopagu u pacjentów z
zaburzeniami czynności wątroby, należy przestrzegać trzytygodniowego odstępu przed
zwiększeniem dawki.
Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów z małopłytkowością zakażonych wirusem
WZW C, a także u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby (wynik ≤6 w skali
Child-Pugh).

Pacjenci z przewlekłym zakażeniem wirusem WZW C i zaburzeniami czynności wątroby powinni
rozpoczynać przyjmowanie eltrombopagu w dawce 25 mg raz na dobę (patrz punkt 5.2). Po
rozpoczęciu podawania eltrombopagu pacjentom z zaburzeniami czynności wątroby należy
azchować dwutygodniowy odstęp przed zwiększeniem dawki.

Istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia zdarzeń niepożądanych, w tym dekompensacji czynności
wątroby i incydentów zakrzepowo-zatorowych (ang. thromboembolic events, TEEs) u pacjentów
z małopłytkowością, z zaawansowaną przewlekłą chorobą wątroby leczonych eltrombopagiem w
celu przygotowania do przeprowadzenia zabiegów inwazyjnych lub u pacjentów z małopłytkowością
z WZW C, otrzymujących leczenie przeciwwirusowe, (patrz punkty 4.4 i 4.8).

Pacjenci w podeszłym wieku
Dostępnych jest niewiele danych na temat stosowania eltrombopagu u pacjentów w wieku 65 lat
i starszych z pierwotną małopłytkowością immunologiczną, natomiast nie są dostępne żadne
doświadczenia kliniczne dotyczące takich pacjentów w wieku powyżej 85 lat. Ogólnie w badaniach
klinicznych nie stwierdzono znamiennych klinicznie różnic pod względem bezpieczeństwa
stosowania eltrombopagu u pacjentów w wieku co najmniej 65 lat w porównaniu do młodszych
pacjentów. Inne dane kliniczne nie wykazały różnic w odpowiedzi na leczenie u pacjentów w
podeszłym wieku w porównaniu z młodszymi pacjentami, jednak nie można wykluczyć większej
wrażliwości niektórych osób w starszym wieku (patrz punkt 5.2).

Dane na temat stosowania eltrombopagu u pacjentów zakażonych wirusem WZW C w wieku
powyżej 75 lat są ograniczone. U pacjentów takich należy zachować ostrożność (patrz punkt 4.4).

Pacjenci pochodzenia wschodnio-/południowo-wschodnioazjatyckiego
U dorosłych pacjentów oraz dzieci i młodzieży pochodzenia wschodnio-/południowowschodnioazjatyckiego, w tym u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, leczenie
eltrombopagiem należy rozpoczynać od dawki 25 mg raz na dobę (patrz punkt 5.2).

Należy kontrolować liczbę płytek krwi i postępować zgodnie ze standardowymi kryteriami
dostosowywania dawki.

Dzieci i młodzież
Produkt leczniczy Eltrombopag Vipharm nie jest zalecany do stosowania u dzieci w wieku poniżej
jednego roku z pierwotną małopłytkowością immunologiczną, ze względu na brak wystarczających
danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania i skuteczności. Nie określono bezpieczeństwa
stosowania ani skuteczności eltrombopagu u dzieci i młodzieży (<18 lat) w małopłytkowości
związanej z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu C. Dane nie są dostępne.

Sposób podawania

Podanie doustne.
Tabletki należy przyjmować przynajmniej dwie godziny przed lub cztery godziny po jakimkolwiek
innym produkcie z następujących kategorii: środki zobojętniające kwas żołądkowy, nabiał (lub inne
produkty żywieniowe zawierające wapń), suplementy mineralne zawierające kationy
wielowartościowe (np. żelazo, wapń, magnez, glin, selen i cynk) (patrz punkty 4.5 i 5.2).

#### 4.3 Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na eltrombopag lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w
punkcie 6.1.

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

U pacjentów z małopłytkowością zakażonych wirusem WZW C, u których stwierdzono
zaawansowaną chorobę wątroby, zdefiniowaną jako małe stężenie albumin ≤35 g/l lub wynik ≥10
w skali MELD (ang. model for end stage liver disease), leczonych eltrombopagiem w skojarzeniu
z terapią opartą na interferonie, istnieje zwiększone ryzyko działań niepożądanych, w tym
dekompensacji czynności wątroby potencjalnie prowadzącej do zgonu oraz incydentów
zakrzepowo- zatorowych. Ponadto korzyści z leczenia pod względem odsetka pacjentów
osiągających trwałą odpowiedź wirusologiczną (ang. sustained virologic response, SVR) w
porównaniu z placebo były niewielkie w tej grupie pacjentów (zwłaszcza u osób z wyjściowym
stężeniem albumin ≤35 g/l) w porównaniu z całą grupą (patrz punkt 5.1). Leczenie
eltrombopagiem u tych pacjentów powinno być rozpoczynane wyłącznie przez lekarzy mających
doświadczenie w leczeniu zaawansowanego WZW C i tylko wtedy, gdy ryzyko małopłytkowości
lub wstrzymania leczenia przeciwwirusowego wymaga interwencji. Jeżeli leczenie zostanie
uznane za wskazane klinicznie, wymagane jest uważne monitorowanie tych pacjentów.

Skojarzenie z lekami przeciwwirusowymi o działaniu bezpośrednim
Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności w skojarzeniu z lekami
przeciwwirusowymi o działaniu bezpośrednim, zarejestrowanymi do leczenia przewlekłego
zakażenia wirusem zapalenia wątroby typu C.

Ryzyko hepatotoksyczności
Stosowanie eltrombopagu może wywołać zaburzenia czynności wątroby i ciężką hepatotoksyczność,
która może stanowić zagrożenie życia (patrz punkt 4.8).

Przed rozpoczęciem leczenia eltrombopagiem, co 2 tygodnie w czasie okresu dostosowywania dawki
oraz co miesiąc po ustaleniu stałej dawki, należy oznaczać aktywność aminotransferazy alaninowej
(AlAT), aminotranferazy asparaginianowej (AspAT) i stężenie bilirubiny w surowicy. Eltrombopag

hamuje UGT1A1 i OATP1B1, co może prowadzić do pośredniej hiperbilirubinemii. W przypadku
podwyższonego stężenia bilirubiny należy przeprowadzić badanie jej frakcji. W przypadku
nieprawidłowych wyników badań czynności wątroby badania należy powtórzyć po 3 do 5 dniach.
Jeśli nieprawidłowe wyniki zostaną potwierdzone, należy monitorować wyniki badań czynności
wątroby, do czasu kiedy wyniki ulegną normalizacji, stabilizacji lub powrócą do wartości sprzed
rozpoczęcia terapii. Stosowanie eltrombopagu należy przerwać, jeśli aktywność AlAT zwiększy się
(≥3 razy górna granica normy [x GGN] u pacjentów z prawidłową czynnością wątroby, lub z
wynikiem ≥3 x wartość wyjściowa lub >5 x GGN, którykolwiek z nich jest niższy, w przypadku
pacjentów ze zwiększoną aktywnością transaminaz przed rozpoczęciem leczenia) i:
• będzie się nadal zwiększać, lub
• będzie utrzymywać się ≥4 tygodni, lub
• będzie związana ze zwiększeniem stężenia bilirubiny bezpośredniej, lub
• będzie związana z objawami klinicznymi uszkodzenia wątroby lub objawami
dekompensacji wątroby.

Należy zachować ostrożność podczas stosowania eltrombopagu u pacjentów z chorobami wątroby.
U pacjentów z pierwotną małopłytkowością immunologiczną i SAA należy zastosować mniejszą
dawkę początkową eltrombopagu. Trzeba ściśle monitorować pacjentów z zaburzeniami czynności
wątroby podczas stosowania tego leku (patrz punkt 4.2).

Dekompensacja czynności wątroby (podczas stosowania w skojarzeniu z interferonem)
Dekompensacja czynności wątroby u pacjentów z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby
typu C: Należy monitorować pacjentów ze zmniejszonym stężeniem albumin (≤35 g/l) lub z
wyjściowym wynikiem ≥10 w skali MELD.

Pacjenci z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu C i marskością wątroby mogą być w
grupie ryzyka dekompensacji czynności wątroby podczas otrzymywania leczenia interferonem alfa.
W dwóch kontrolowanych badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z małopłytkowością i
zakażeniem wirusem WZW C, dekompensacja czynności wątroby (wodobrzusze, encefalopatia
wątrobowa, krwawienie z żylaków, spontaniczne bakteryjne zapalenie otrzewnej) występowała
częściej w grupie pacjentów otrzymujących eltrombopag (11%) niż w grupie pacjentów
otrzymujących placebo (6%). U pacjentów ze zmniejszonym stężeniem albumin (≤35 g/l) lub z
wyjściowym wynikiem ≥10 w skali MELD ryzyko wystąpienia dekompensacji czynności wątroby
było 3 razy większe, jak również częściej występowały zdarzenia niepożądane zakończone zgonem
niż wśród pacjentów z mniej zaawansowaną chorobą wątroby. Ponadto korzyści z leczenia pod
względem odsetka pacjentów osiągających trwałą odpowiedź wirusologiczną SVR w porównaniu z
placebo były niewielkie w tej grupie pacjentów (zwłaszcza u osób z wyjściowym stężeniem albumin
≤35 g/l) w porównaniu z całą grupą. Eltrombopag należy podawać tylko takim pacjentom po
starannym rozważeniu spodziewanych korzyści w stosunku do ryzyka. Pacjentów z tej grupy należy
uważnie monitorować w celu wykrycia występowania objawów przedmiotowych lub podmiotowych
dekompensacji czynności wątroby. Kryteria przerwania leczenia przedstawiono w odpowiedniej
charakterystyce produktu leczniczego zawierającego interferon. Leczenie eltrombopagiem należy
zakończyć w chwili przerwania leczenia przeciwwirusowego z powodu dekompensacji czynności
wątroby.

Powikłania zakrzepowe lub zakrzepowo-zatorowe
W kontrolowanych badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z małopłytkowością i zakażeniem
wirusem WZW C, otrzymujących leczenie oparte na interferonie (n =1 439), TEEs wystąpiły u 38
z 955 pacjentów (4%) leczonych eltrombopagiem oraz u 6 z 484 pacjentów (1%) w grupie placebo.
Zaobserwowane powikłania zakrzepowe lub zakrzepowo-zatorowe obejmowały zarówno zdarzenia
żylne, jak i tętnicze. Większość incydentów zakrzepowo-zatorowych nie miało ciężkiego przebiegu i
ustępowała do czasu zakończenia badania. Najczęstszym incydentem zakrzepowo-zatorowym w obu
grupach leczenia była zakrzepica żyły wrotnej (zaburzenie to wystąpiło u 2% pacjentów leczonych
eltrombopagiem oraz u <1% pacjentów otrzymujących placebo). Nie zaobserwowano wyraźnego
związku czasowego pomiędzy rozpoczęciem leczenia i wystąpieniem incydentu zakrzepowozatorowego. U pacjentów ze zmniejszonym stężeniem albumin (≤35 g/l) lub z wynikiem ≥10 w skali

MELD ryzyko incydentu zakrzepowo-zatorowego było 2 razy wyższe niż u pacjentów z większym
stężeniem albumin; w grupie pacjentów w wieku ≥60 lat ryzyko incydentu zakrzepowo-zatorowego
było dwukrotnie wyższe niż u pacjentów młodszych. Eltrombopag należy podawać takim pacjentom
tylko po starannym rozważeniu spodziewanych korzyści w stosunku do ryzyka. Pacjenci powinni
być poddawani dokładnej obserwacji w kierunku występowania objawów przedmiotowych lub
podmiotowych incydentów zakrzepowo-zatorowych.

U pacjentów z przewlekłą chorobą wątroby leczonych eltrombopagiem w dawce 75 mg raz na dobę
przez 2 tygodnie w celu przygotowania do przeprowadzenia procedur inwazyjnych stwierdzono
zwiększone ryzyko incydentów zakrzepowo-zatorowych. Incydenty zakrzepowo-zatorowe wystąpiły
u sześciu spośród 143 (4%) dorosłych pacjentów z przewlekłą chorobą wątroby przyjmujących
eltrombopag (wszystkie w obrębie układu żyły wrotnej) oraz u dwóch spośród 145 (1%) pacjentów z
grupy placebo (jeden w obrębie układu żyły wrotnej i jeden zawał mięśnia sercowego). U pięciu
spośród 6 pacjentów leczonych eltrombopagiem wystąpiły powikłania zakrzepowe przy liczbie
płytek >200 000/μl, w ciągu 30 dni po podaniu ostatniej dawki eltrombopagu. Eltrombopag nie jest
wskazany do leczenia małopłytkowości u pacjentów z przewlekłą chorobą wątroby w trakcie
oczekiwania na zabiegi inwazyjne.

W badaniach klinicznych eltrombopagu stosowanego w pierwotnej małopłytkowości
immunologicznej incydenty zakrzepowo-zatorowe występowały zarówno u pacjentów ze
zmniejszoną, jak i prawidłową liczbą płytek krwi. Należy zachować ostrożność podczas podawania
eltrombopagu pacjentom ze stwierdzonymi czynnikami ryzyka powikłań zakrzepowo-zatorowych,
w tym między innymi z dziedzicznymi (np. czynnik V Leiden) lub nabytymi czynnikami ryzyka (np.
niedobór ATIII, zespół antyfosfolipidowy), w podeszłym wieku, z przedłużonym okresem
immobilizacji, z nowotworami złośliwymi, stosujących środki antykoncepcyjne i hormonalną terapię
zastępczą, po operacjach lub urazach, z otyłością i palących tytoń. Jeżeli liczba płytek krwi
przekracza poziom docelowy, należy uważnie kontrolować liczbę płytek krwi i rozważyć
zmniejszenie dawki eltrombopagu lub odstawienie tego leku (patrz punkt 4.2). U pacjentów z grupy
zwiększonego ryzyka TEEs o dowolnej etiologii należy rozważyć stosunek korzyści do ryzyka.
Nie odnotowano żadnego przypadku TEE w badaniu klinicznym w opornej postaci SAA, jednak nie
można wykluczyć ryzyka tych zdarzeń w tej populacji pacjentów z uwagi na ograniczoną liczbę
pacjentów z ekspozycją na lek. Ponieważ do stosowania u pacjentów z SAA wskazana jest
największa zarejestrowana dawka leku (150 mg na dobę) i z uwagi na charakter zdarzenia, można
spodziewać się wystąpienia TEEs w tej populacji pacjentów.

Nie należy stosować eltrombopagu u pacjentów z pierwotną małopłytkowością immunologiczną
i zaburzeniami czynności wątroby (wynik ≥5 w skali Child-Pugh), chyba że oczekiwane korzyści
przewyższają zidentyfikowane ryzyko zakrzepicy żyły wrotnej. Jeżeli leczenie zostanie uznane za
właściwe, trzeba zachować ostrożność podczas podawania eltrombopagu pacjentom z zaburzeniami
czynności wątroby (patrz punkty 4.2 i 4.8).

Krwawienie po przerwaniu stosowania eltrombopagu
Istnieje ryzyko nawrotu małopłytkowości po przerwaniu leczenia eltrombopagiem. U większości
pacjentów po przerwaniu leczenia eltrombopagiem liczba płytek krwi powraca do wartości sprzed
leczenia w ciągu 2 tygodni, co powoduje zwiększenie ryzyka krwawienia i w niektórych
przypadkach może prowadzić do krwawienia. Ryzyko jest większe, jeśli leczenie eltrombopagiem
zostanie przerwane u pacjenta otrzymującego leki przeciwzakrzepowe lub przeciwpłytkowe. Zaleca
się, aby w przypadku przerwania stosowania eltrombopagu rozpocząć leczenie pierwotnej
małopłytkowości immunologicznej zgodnie z aktualnymi wytycznymi. Ponadto może być konieczne
przerwanie stosowania leków przeciwzakrzepowych lub przeciwpłytkowych, odwrócenie działania
antykoagulacyjnego lub przetoczenie koncentratu płytek krwi. Przez 4 tygodnie po przerwaniu
leczenia eltrombopagiem należy koniecznie co tydzień oznaczać liczbę płytek krwi.

W badaniach klinicznych z udziałem pacjentów zakażonych wirusem WZW C, po odstawieniu
peginterferonu, rybawiryny i eltrombopagu obserwowano większą częstość występowania
krwawienia z przewodu pokarmowego, w tym przypadków ciężkich i prowadzących do zgonu. Po

przerwaniu leczenia należy monitorować pacjentów w celu wykrycia objawów przedmiotowych i
podmiotowych krwawienia z przewodu pokarmowego.

Wytwarzanie retykuliny w szpiku kostnym i ryzyko zwłóknienia szpiku kostnego
Eltrombopag może zwiększać ryzyko powstawania lub progresji włókien retykulinowych w szpiku
kostnym. Do chwili obecnej nie ustalono znaczenia tego faktu, podobnie jak w przypadku innych
agonistów receptora trombopoetyny.

Przed rozpoczęciem podawania eltrombopagu należy dokładnie zbadać rozmaz krwi obwodowej
w celu ustalenia pierwotnego stopnia nieprawidłowości morfologicznych komórek krwi. Po ustaleniu
stałej dawki eltrombopagu należy co miesiąc wykonywać pełną morfologię krwi z oznaczaniem
wszystkich typów białych krwinek. W przypadku stwierdzenia obecności komórek niedojrzałych lub
dysplastycznych, należy zbadać rozmaz krwi obwodowej w poszukiwaniu nowych lub
postępujących nieprawidłowości morfologicznych (np. łezkowate lub jądrzaste erytrocyty,
niedojrzałe leukocyty) lub cytopenii. Jeśli u pacjenta wystąpią nowe lub postępujące
nieprawidłowości morfologiczne czy też cytopenia, należy przerwać leczenie eltrombopagiem i
rozważyć wykonanie biopsji szpiku kostnego
z barwieniem oceniającym włóknienie.

Progresja istniejących zespołów mielodysplastycznych (ang. myelodysplastic syndrome, MDS)
Na podstawie przesłanek teoretycznych istnieje obawa, że agoniści TPO-R mogą stymulować
progresję istniejących nowotworów układu krwiotwórczego, takich jak MDS. Stymulatory receptora
trombopoetyny są czynnikami wzrostu, które prowadzą do rozwoju i różnicowania komórek
prekursorowych układu płytkotwórczego oraz do wytwarzania płytek krwi. Receptory
trombopoetyny występują głównie na powierzchni komórek linii mieloidalnej.

W badaniach klinicznych z zastosowaniem agonistów receptora trombopoetyny u pacjentów z MDS,
zaobserwowano przemijające zwiększenie liczby komórek blastycznych oraz przypadki progresji
MDS do ostrej białaczki szpikowej (ang. acute myeloid leukaemia, AML).

U osób dorosłych i pacjentów w podeszłym wieku rozpoznanie pierwotnej małopłytkowości
immunologicznej lub SAA należy potwierdzić przez wykluczenie innych stanów klinicznych
przebiegających z małopłytkowością, w szczególności wykluczyć MDS. Należy rozważyć
wykonanie biopsji aspiracyjnej szpiku i trepanobiopsji w czasie choroby i leczenia, szczególnie u
pacjentów w wieku powyżej 60 lat, z objawami układowymi i innymi nieprawidłowymi objawami,
takimi jak zwiększenie liczby komórek blastycznych we krwi obwodowej.

Nie ustalono skuteczności i bezpieczeństwa stosowania eltrombopagu w leczeniu małopłytkowości
związanej z MDS. Nie należy stosować eltrombopagu poza badaniami klinicznymi w leczeniu
małopłytkowości związanej z MDS.

Nieprawidłowości cytogenetyczne i progresja do MDS/AML u pacjentów z SAA
Wiadomo, że u pacjentów z SAA występują nieprawidłowości cytogenetyczne. Nie wiadomo, czy
eltrombopag zwiększa ryzyko wystąpienia nieprawidłowości cytogenetycznych u pacjentów z SAA.
W badaniu klinicznym II fazy z eltrombopagiem w leczeniu opornej SAA, w którym stosowano
dawkę początkową 50 mg na dobę (zwiększaną co 2 tygodnie do maksymalnej dawki 150 mg na
dobę) (ELT112523) wystąpienie nowych nieprawidłowości cytogenetycznych obserwowano u
17,1% dorosłych pacjentów [7/41 (z których 4 miało zmiany w chromosomie 7)]. Mediana czasu do
wystąpienia nieprawidłowości cytogenetycznych w tym badaniu wyniosła 2,9 miesięcyW badaniu
klinicznym II fazy z eltrombopagiem w leczeniu opornej SAA, w którym stosowano dawkę 150 mg
na dobę (z uwzględnieniem modyfikacji dawkowania ze względu na pochodzenie etniczne lub wiek,
zgodnie ze wskazaniami) (ELT116826), wystąpienie nowych nieprawidłowości cytogenetycznych
obserwowano u 22,6% dorosłych pacjentów [7/31 (z których 3 miało zmiany
w chromosomie 7)]. U wszystkich 7 pacjentów wyjściowy wynik badania cytogenetycznego był
prawidłowy. U sześciu pacjentów nieprawidłowości cytogenetyczne wystąpiły w 3. miesiącu
leczenia eltrombopagiem, a u jednego pacjenta nieprawidłowości cytogenetyczne wystąpiły w
miesiącu 6.

W badaniach klinicznych z eltrombopagiem w leczeniu SAA u 4% pacjentów (5/133) rozpoznano
MDS. Mediana czasu do rozpoznania wyniosła 3 miesiące od rozpoczęcia leczenia
eltrombopagiemU pacjentów z SAA opornych na wcześniejsze leczenie immunosupresyjne lub
którzy przebyli wcześniejsze intensywne leczenie immunosupresyjne, zaleca się wykonanie badania
szpiku kostnego
z aspiracją materiału do badań cytogenetycznych przed rozpoczęciem leczenia eltrombopagiem, po
3 miesiącach od rozpoczęcia leczenia, a następnie po 6 miesiącach. W przypadku stwierdzenia
nowych nieprawidłowości cytogenetycznych trzeba ocenić, czy kontynuacja leczenia
eltrombopagiem jest właściwa.

Zmiany w oku
W badaniach toksykologicznych eltrombopagu na gryzoniach stwierdzono występowanie zaćmy
(patrz punkt 5.3). W kontrolowanych badaniach z udziałem pacjentów z małopłytkowością
i wirusowym zapaleniem wątroby typu C, otrzymujących leczenie interferonem (n=1 439), progresję
stwierdzonej przed badaniem zaćmy lub nowe przypadki zaćmy zaobserwowano u 8% pacjentów w
grupie leczonej eltrombopagiem oraz u 5% pacjentów w grupie placebo. U pacjentów z wirusowym
zapaleniem wątroby typu C, którzy otrzymywali interferon, rybawirynę i eltrombopag, obserwowano
krwotoki siatkówkowe, głównie w stopniu nasilenia 1 lub 2 (u 2% pacjentów w grupie leczonej
eltrombopagiem oraz u 2% pacjentów w grupie placebo). Krwotoki te występowały na powierzchni
siatkówki (przedsiatkówkowe), pod siatkówką (podsiatkówkowe) lub w obrębie tkanek siatkówki.
Zaleca się rutynowe badania okulistyczne pacjentów.

Wydłużenie odstępu QT/QTc
Badanie, w którym oceniano odstęp QTc u zdrowych ochotników otrzymujących eltrombopag
w dawce 150 mg na dobę, nie wykazało klinicznie istotnego wpływu na repolaryzację mięśnia
sercowego. W badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z pierwotną małopłytkowością
immunologiczną oraz u pacjentów z małopłytkowością i zakażeniem wirusem WZW C
obserwowano wydłużenie odstępu QTc. Znaczenie kliniczne tych przypadków wydłużenia odstępu
QTc jest nieznane.

Utrata odpowiedzi na eltrombopag
W przypadku utraty odpowiedzi lub niepowodzenia w utrzymaniu odpowiedzi płytkowej na leczenie
eltrombopagiem w zakresie zalecanych dawek, należy poszukiwać przyczyny takiego stanu, w tym
zwiększenia ilości retykuliny w szpiku kostnym.

Dzieci i młodzież
Powyższe ostrzeżenia i środki ostrożności dla pierwotnej małopłytkowości immunologicznej dotyczą
także populacji dzieci i młodzieży.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych
Eltrombopag jest intensywnie zabarwiony i w związku z tym może wpływać na wyniki niektórych
badań laboratoryjnych. U pacjentów przyjmujących eltrombopag zgłaszano przypadki zabarwienia
surowicy oraz wpływu na wyniki oznaczania bilirubiny całkowitej i kreatyniny. W przypadku
rozbieżności pomiędzy wynikami badań laboratoryjnych a objawami klinicznymi, pomocne w
ustaleniu ważności wyniku może być ponowne wykonanie badania przy użyciu innej metody.

Zawartość sodu
Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę powlekaną, to znaczy
produkt leczniczy uznaje się za „wolny od sodu”.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Wpływ eltrombopagu na inne produkty lecznicze

Inhibitory reduktazy HMG CoA
Podawanie eltrombopagu w dawce 75 mg raz na dobę przez 5 dni wraz z pojedynczą dawką 10 mg
rozuwastatyny, substratu OATP1B1 i BCRP, 39 zdrowym osobom dorosłym prowadziło do

zwiększenia Cmax i AUC0- rozuwastatyny w osoczu odpowiednio o 103% (90% przedział ufności
[CI]: 82%, 126%) i o 55% (90% CI: 42%, 69%). Spodziewane są również interakcje z innymi
inhibitorami reduktazy HMG-CoA, w tym atorwastatyną, fluwastatyną, lowastatyną, prawastatyną i
symwastatyną. W przypadku jednoczesnego podawania z eltrombopagiem należy rozważyć
zmniejszenie dawki statyn i uważnie monitorować pacjenta w celu wykrycia działań niepożądanych
statyn (patrz punkt 5.2).

Substraty OATP1B1 i BCRP
Należy zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego stosowania eltrombopagu i substratów
OATP1B1 (np. metotreksat) oraz BCRP (np. topotekan i metotreksat) (patrz punkt 5.2).

Substraty cytochromu P450
W badaniach z wykorzystaniem ludzkich mikrosomów wątrobowych wykazano, że in vitro
eltrombopag (w dawkach do 100 μM) nie hamuje enzymów CYP450 1A2, 2A6, 2C19, 2D6, 2E1,
3A4/5 i 4A9/11 ale hamuje CYP2C8 i CYP2C9, co stwierdzono stosując jako substraty testowe
paklitaksel i diklofenak. Podawanie eltrombopagu w dawce 75 mg raz na dobę 24 zdrowym
mężczyznom przez 7 dni nie powodowało zahamowania ani indukcji metabolizmu substratów
testowych 1A2 (kofeina), 2C19 (omeprazol), 2C9 (flurbiprofen) i 3A4 (midazolam) u ludzi. Nie
przewiduje się istotnych klinicznie interakcji podczas jednoczesnego stosowania eltrombopagu i
substratów CYP450 (patrz punkt 5.2).

Inhibitory proteazy WZW C
Nie jest wymagane dostosowanie dawkowania podczas skojarzonego zastosowania eltrombopagu z
telaprewirem lub boceprewirem. Jednoczesne podanie pojedynczej dawki 200 mg eltrombopagu z
750 mg telaprewiru co 8 godzin nie powodowało zmiany ekspozycji osoczowej na telaprewir.
Jednoczesne podanie pojedynczej dawki 200 mg eltrombopagu z 800 mg boceprewiru co 8 godzin
nie zmieniło osoczowego AUC((0-) boceprewiru, ale spowodowało zwiększenie Cmax o 20% i
zmniejszenie Cmin o 32%. Nie ustalono klinicznego znaczenia zmniejszenia wartości Cmin, zaleca się
ściślejsze monitorowanie wskaźników klinicznych i laboratoryjnych supresji WZW C.

Wpływ innych produktów leczniczych na eltrombopag

Cyklosporyna
Zmniejszenie ekspozycji na eltrombopag obserwowano podczas jednoczesnego podawania
cyklosporyny (inhibitora BCRP) w dawce 200 mg i 600 mg. Jednoczesne podawanie cyklosporyny
w dawce 200 mg zmniejszyło Cmax i AUC0- eltrombopagu odpowiednio o 25% i 18%. Jednoczesne
podawanie cyklosporyny w dawce 600 mg zmniejszyło Cmax i AUC0- eltrombopagu odpowiednio o
39% i 24%. Możliwe jest dostosowanie dawki eltrombopagu w czasie trwania leczenia, w zależności
od liczby płytek krwi u pacjenta (patrz punkt 4.2). Liczbę płytek krwi należy kontrolować
przynajmniej raz na tydzień przez 2 do 3 tygodni, gdy podaje się eltrombopag jednocześnie z
cyklosporyną. Może zajść potrzeba zwiększenia dawki eltrombopagu w oparciu o liczbę płytek krwi.

Kationy wielowartościowe (chelatowanie)
Eltrombopag chelatuje wielowartościowe kationy, takie jak żelazo, wapń, magnez, glin, selen i cynk.
Podanie pojedynczej dawki 75 mg eltrombopagu ze środkiem zobojętniającym kwas żołądkowy
zawierającym wielowartościowe kationy (1524 mg wodorotlenku glinu i 1425 mg węglanu
magnezu) zmniejsza AUC0- eltrombopagu w osoczu o 70% (90% CI: 64%, 76%) i Cmax o 70%
(90% CI: 62%, 76%). Eltrombopag należy przyjmować przynajmniej dwie godziny przed lub cztery
godziny po spożyciu takich produktów jak środki zobojętniające, produkty nabiałowe lub
suplementy mineralne zawierające wielowartościowe kationy, by uniknąć znacznego zmniejszenia
wchłaniania eltrombopagu wywołanego chelatowaniem (patrz punkty 4.2 i 5.2).

Lopinawir / rytonawir
Jednoczesne podawanie eltrombopagu z lopinawirem/rytonawirem może powodować zmniejszenie
stężenia eltrombopagu. Badanie przeprowadzone z udziałem 40 zdrowych ochotników wykazało, że
jednoczesne podanie pojedynczej dawki 100 mg eltrombopagu z powtarzanymi dwa razy na dobę
dawkami lopinawiru/rytonawiru 400/100 mg powodowało zmniejszenie AUC0- eltrombopagu w

osoczu o 17% (90% CI: 6,6%, 26,6%). Należy zatem zachować ostrożność w przypadku, gdy
eltrombopag jest stosowany jednocześnie z lopinawirem/rytonawirem. Należy uważnie monitorować
liczbę płytek krwi w celu właściwego zaplanowania dawki eltrombopagu w przypadku
rozpoczynania lub przerywania stosowania lopinawiru/rytonawiru.

Inhibitory i induktory CYP1A2 i CYP2C8
Eltrombopag jest metabolizowany przez wiele szlaków, między innymi z udziałem CYP1A2,
CYP2C8, UGT1A1 i UGT1A3 (patrz punkt 5.2). W przypadku produktów leczniczych, które
hamują lub indukują jeden enzym, jest mało prawdopodobne, aby miało to istotny wpływ na stężenie
eltrombopagu w osoczu, jednak produkty lecznicze, które hamują lub indukują wiele enzymów,
mogą powodować zwiększenie (np. fluwoksamina) bądź zmniejszenie (np. ryfampicyna) stężenia
eltrombopagu.

Inhibitory proteazy WZW C
Wyniki badania interakcji farmakokinetycznych pomiędzy lekami wykazały, że jednoczesne
podawanie wielokrotnych dawek boceprewiru (800 mg co 8 godzin) lub telaprewiru (750 mg co
8 godzin) z pojedynczą dawką eltrombopagu (200 mg) nie zmieniało ekspozycji na eltrombopag
w stopniu istotnym klinicznie.

Produkty lecznicze stosowane w leczeniu pierwotnej małopłytkowości immunologicznej
Do produktów leczniczych stosowanych w badaniach klinicznych w terapii pierwotnej
małopłytkowości immunologicznej w skojarzeniu z eltrombopagiem należały kortykosteroidy,
danazol i (lub) azatiopryna, dożylne preparaty immunoglobulin (IVIG) i immunoglobulina anty-D.
W przypadku skojarzenia eltrombopagu z innymi produktami leczniczymi w leczeniu pierwotnej
małopłytkowości immunologicznej należy monitorować liczbę płytek krwi, aby nie dopuścić do
przekroczenia zalecanego zakresu liczby płytek krwi (patrz punkt 4.2).

Interakcje z pokarmem
Podawanie eltrombopagu w postaci tabletek lub proszku do sporządzania zawiesiny doustnej
jednocześnie z posiłkiem o dużej zawartości wapnia (np. posiłkiem zawierającym produkty mleczne)
skutkowało istotnym zmniejszeniem wielkości AUC0-∞ i Cmax eltrombopagu w osoczu. Natomiast
podanie eltrombopagu na 2 godziny przed lub 4 godziny po posiłku o dużej zawartości wapnia lub
podanie leku wraz z pokarmami o małej zawartości wapnia [< 50 mg wapnia] nie powodowało
klinicznie istotnych zmian ekspozycji na eltrombopag w osoczu (patrz punkt 4.2).

Podanie pojedynczej dawki 50 mg eltrombopagu w postaci tabletek jednocześnie ze standardowym,
wysokokalorycznym, bogatotłuszczowym śniadaniem, zawierającym produkty mleczne
spowodowało zmniejszenie średniej wielkości AUC0-∞ eltrombopagu w osoczu o 59%, a średniego
Cmax o 65%.

Podanie pojedynczej dawki 25 mg eltrombopagu w postaci proszku do sporządzania zawiesiny
doustnej jednocześnie z posiłkiem o dużej zawartości wapnia, umiarkowanej zawartości tłuszczu i
umiarkowanej kaloryczności spowodowało zmniejszenie średniej wielkości AUC0-∞ eltrombopagu w
osoczu o 75%, a średniego Cmax o 79%. To zmniejszenie ekspozycji było osłabione, gdy pojedynczą
dawkę 25 mg eltrombopagu w postaci proszku do sporządzania zawiesiny doustnej podano na 2
godziny przed posiłkiem o dużej zawartości wapnia (średnia wielkość AUC0-∞ zmniejszyła się o
20%, a średnie Cmax o 14%).

Produkty spożywcze o małej zawartości wapnia (<50 mg wapnia), w tym owoce, chuda szynka,
wołowina i niewzbogacony (bez dodatku wapnia, magnezu lub żelaza) sok owocowy,
niewzbogacone mleko sojowe i niewzbogacone ziarna nie miały istotnego wpływu na ekspozycję
eltrombopagu w osoczu, niezależnie od ich kaloryczności i zawartości tłuszczu (patrz punkt
#### 4.2 i 4.5).

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża
Brak danych lub istnieją tylko ograniczone dane dotyczące stosowania eltrombopagu u kobiet w
okresie ciąży. Badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję (patrz punkt 5.3).
Potencjalne zagrożenie dla człowieka nie jest znane.

Nie zaleca się stosowania produktu leczniczego Eltrombopag Vipharm w okresie ciąży.

Kobiety w wieku rozrodczym / Antykoncepcja u mężczyzn i kobiet
Nie zaleca się także stosowania produktu leczniczego Eltrombopag Vipharm u kobiet w wieku
rozrodczym, które nie stosują antykoncepcji.

Karmienie piersią
Nie wiadomo, czy eltrombopag lub jego metabolity przenikają do mleka ludzkiego. Badania na
zwierzętach wykazały, że eltrombopag może przenikać do mleka (patrz punkt 5.3); dlatego nie
można wykluczyć zagrożenia dla dziecka karmionego piersią. Należy podjąć decyzję, czy przerwać
karmienie piersią czy kontynuować/przerwać podawanie produktu leczniczego Eltrombopag
Vipharm, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki.

Płodność
Nie zaobserwowano wpływu na płodność u samców i samic szczurów przy ekspozycji podobnej jak
u ludzi. Nie można jednak wykluczyć ryzyka u ludzi (patrz punkt 5.3).

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Eltrombopag wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
Przy rozważaniu zdolności pacjenta do wykonywania czynności, które wymagają osądu bądź
zdolności ruchowych lub poznawczych należy mieć na względzie stan kliniczny pacjenta oraz profil
działań niepożądanych eltrombopagu, w tym występowanie zawrotów głowy lub brak uwagi.

#### 4.8 Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Małopłytkowość immunologiczna u pacjentów dorosłych, dzieci i młodzieży
Bezpieczeństwo stosowania eltrombopagu u dorosłych pacjentów (N=763) oceniano na podstawie
zbiorczych danych z badań kontrolowanych placebo, prowadzonych metodą podwójnie ślepej próby
TRA100773A i B, TRA102537 (RAISE) i TRA113765, w których 403 pacjentów otrzymywało
eltrombopag, a 179 pacjentów otrzymywało placebo, a także na podstawie danych z ukończonych
otwartych badań (N=360) TRA108057 (REPEAT), TRA105325 (EXTEND) i TRA112940 (patrz
punkt 5.1). Pacjenci otrzymywali lek badany przez okres do 8 lat (w badaniu EXTEND).
Najważniejszymi ciężkimi działaniami niepożądanymi były toksyczne działania na wątrobę i
zdarzenia zakrzepowe/zakrzepowo-zatorowe. Do najczęstszych działań niepożądanych
występujących u przynajmniej 10% pacjentów należały: nudności, biegunka, zwiększenie
aktywności aminotransferazy alaninowej i ból pleców.

Bezpieczeństwo stosowania eltrombopagu u dzieci i młodzieży (w wieku od 1 roku do 17 lat)
z wcześniej leczoną ITP wykazano w dwóch badaniach (N=171) (patrz punkt 5.1). PETIT2
(TRA115450) było dwuczęściowym, otwartym, randomizowanym badaniem kontrolowanym
placebo, prowadzonym metodą podwójnie ślepej próby. Pacjenci byli losowo przydzielani w
stosunku 2:1 do grupy otrzymującej eltrombopag (n=63) lub placebo (n=29) maksymalnie przez 13
tygodni w randomizowanym okresie badania. PETIT (TRA108062) było trzyczęściowym, otwartym,
randomizowanym badaniem kontrolowanym placebo, prowadzonym metodą podwójnie ślepej próby
z kohortami rozłożonymi w czasie. Pacjenci zostali losowo przydzieleni w stosunku 2:1 do grupy
otrzymującej eltrombopag (n=44) lub placebo (n=21) przez okres do 7 tygodni. Profil działań
niepożądanych był porównywalny do profilu tych działań obserwowanego u osób dorosłych, przy
czym wystąpiły pewne dodatkowe działania niepożądane oznaczone symbolem „♦” w tabeli poniżej.
Do najczęstszych działań niepożądanych występujących u dzieci i młodzieży z pierwotną

małopłytkowością immunologiczną w wieku 1 roku i starszych (≥3% lub więcej względem placebo)
należały: zakażenia górnych dróg oddechowych, zapalenie części nosowej gardła, kaszel, gorączka,
ból brzucha, ból jamy ustnej i gardła, ból zęba, i wodnisty wyciek z nosa.

Małopłytkowość w przebiegu zakażenia WZW C u dorosłych pacjentów
ENABLE 1 (TPL103922 n=716, 715 pacjentów leczonych eltrombopagiem) i ENABLE 2
(TPL108390 n=805) były randomizowanymi, wieloośrodkowymi badaniami kontrolowanymi
placebo, prowadzonymi metoda podwójnie ślepej próby, w celu oceny skuteczności i
bezpieczeństwa stosowania eltrombopagu u pacjentów z małopłytkowością z zakażeniem WZW C,
którzy pod innymi względami kwalifikowali się do rozpoczęcia leczenia przeciwwirusowego. W
badaniach z WZW C populacja do oceny bezpieczeństwa składała się ze wszystkich pacjentów
losowo przydzielonych do grup terapii, którzy otrzymali badany produkt leczniczy metodą
podwójnie ślepej próby w części 2 badania ENABLE 1 (leczenie produktem eltrombopagiem n=450,
leczenie placebo n=232) i ENABLE 2 (leczenie eltrombopagiem n=506, leczenie placebo n=252).
Analizę pacjentów przeprowadzono według otrzymanego leczenia (całkowita populacja do oceny
bezpieczeństwa otrzymująca leczenie metodą podwójnie ślepej próby, eltrombopag n=955 i placebo
n=484).
Najcięższymi stwierdzonymi działaniami niepożądanymi był toksyczny wpływ na wątrobę oraz
zdarzenia zakrzepowe/zakrzepowo-zatorowe. Do najczęstszych działań niepożądanych
występujących u przynajmniej 10% pacjentów należały: ból głowy, niedokrwistość, zmniejszenie
apetytu, kaszel, nudności, biegunka, hiperbilirubinemia, łysienie, świąd, ból mięśni, gorączka,
uczucie zmęczenia, choroba grypopodobna, osłabienie, dreszcze i obrzęki.

Ciężka postać niedokrwistości aplastycznej u dorosłych pacjentów
Bezpieczeństwo stosowania eltrombopagu w ciężkiej niedokrwistości aplastycznej było oceniane
w jednoramiennym, otwartym badaniu (n=43), w którym 11 pacjentów (26%) leczono przez >6
miesięcy, a 7 pacjentów (16%) leczono przez >1 rok (patrz punkt 5.1). Najczęstszymi działaniami
niepożądanymi, które wystąpiły u co najmniej 10% pacjentów, były: ból głowy, zawroty głowy,
kaszel, ból jamy ustnej i gardła, wodnisty wyciek z nosa, nudności, biegunka, ból brzucha, wzrost
aktywności transaminaz, ból stawów, ból kończyn, skurcze mięśni, uczucie zmęczenia, i gorączka

Zestawienie działań niepożądanych
Wymienione poniżej działania niepożądane, zaobserwowane w badaniach dotyczących pierwotnej
małopłytkowości immunologicznej u dorosłych (N=763), w badaniach dotyczących pierwotnej
małopłytkowości immunologicznej u dzieci (N=171), w badaniach dotyczących zakażenia wirusem
WZW C (N=1 520), w badaniach z SAA (N=43) i w zgłoszeniach po wprowadzeniu eltrombopagu
do obrotu podano zgodnie z klasyfikacją układów i narządów według MedDRA oraz z
uwzględnieniem częstości ich występowania. W obrębie każdej grupy układów i narządów działania
niepożądane podano według częstości występowania, rozpoczynając od najczęstszych. Poszczególne
kategorie częstości występowania każdego działania niepożądanego opierają się na następującej
konwencji (CIOMSIII): bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); niezbyt często (≥1/1 000
do <1/100); rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000); nieznana (częstość nie może być oszacowana na
podstawie dostępnych danych).

Populacja pacjentów uczestniczących w badaniach dotyczących pierwotnej małopłytkowości
immunologicznej

Klasyfikacja
układów i narządów
Częstość
występowania
Działanie niepożądane

Zakażenia i zarażenia
pasożytnicze
Bardzo często Zapalenie nosogardła♦, zakażenie górnych dróg
oddechowych♦
Często Zapalenie gardła, grypa, opryszczka wargowa,
zapalenie płuc, zapalenie zatok, zapalenie migdałków,
zakażenie układu oddechowego, zapalenie dziąseł

Niezbyt często Zakażenie skóry

Nowotwory łagodne,
złośliwe i nieokreślone
(w tym torbiele i
polipy)

Niezbyt często Rak zgięcia esiczo-odbytniczego

Zaburzenia krwi i
układu chłonnego
Często Niedokrwistość, eozynofilia, leukocytoza,
małopłytkowość, zmniejszenie stężenia hemoglobiny,
zmniejszenie liczby krwinek
białych
Niezbyt często Anizocytoza, niedokrwistość hemolityczna,
mielocytoza, zwiększenie liczby pałeczkowatych
granulocytów obojętnochłonnych, obecność
mielocytów, zwiększenie liczby
płytek krwi, zwiększenie stężenia hemoglobiny
Zaburzenia układu
immunologicznego
Niezbyt często Nadwrażliwość

Zaburzenia
metabolizmu i
odżywiania

Często Hipokaliemia, zmniejszenie apetytu, zwiększenie
stężenia kwasu moczowego we krwi
Niezbyt często Jadłowstręt, dna moczanowa, hipokalcemia
Zaburzenia psychiczne Często Zaburzenia snu, depresja
Niezbyt często Apatia, zmiany nastroju, płaczliwość
Zaburzenia układu
nerwowego
Często Parestezje, niedoczulica, senność, migrena
Niezbyt często Drżenia, zaburzenia równowagi, dyzestezja, porażenie
połowicze, migrena z aurą, neuropatia obwodowa,
obwodowa neuropatia
czuciowa, zaburzenia mowy, toksyczna neuropatia, ból
głowy pochodzenia naczyniowego
Zaburzenia oka Często Zespół suchego oka, niewyraźne widzenie, ból oka,
zmniejszenie ostrości wzroku
Niezbyt często Zmętnienie soczewki, astygmatyzm, zaćma korowa,
zwiększone łzawienie, krwotok siatkówkowy,
epiteliopatia barwnikowa siatkówki, zaburzenia
widzenia, nieprawidłowe wyniki badania ostrości
wzroku, zapalenie powiek, suche zapalenie rogówki i
spojówki
Zaburzenia ucha i
błędnika
Często Ból ucha, zawroty głowy

Zaburzenia serca Niezbyt często Tachykardia, ostry zawał mięśnia sercowego,
zaburzenia sercowo-naczyniowe, sinica, częstoskurcz
zatokowy, wydłużenie odstępu QT w zapisie
elektrokardiograficznym
Zaburzenia
naczyniowe
Często Zakrzepica żył głębokich, krwiak, uderzenia gorąca
Niezbyt często Zator, zakrzepowe zapalenie żył powierzchownych,
zaczerwienienie
Zaburzenia układu
oddechowego, klatki
piersiowej i
śródpiersia

Bardzo często Kaszel♦
Często Ból jamy ustnej i gardła♦, wodnisty wyciek z nosa♦
Niezbyt często Zatorowość płucna, zawał płuca, dyskomfort w jamie
nosowej, zmiany pęcherzowe w jamie ustnej i gardle,
zaburzenia zatok, zespół bezdechu sennego
Zaburzenia żołądka i
jelit
Bardzo często Nudności, biegunka

Często Owrzodzenie jamy ustnej, ból zębów♦, wymioty, ból
brzucha *, krwawienie z jamy ustnej, wzdęcia
* Bardzo często u dzieci i młodzieży z ITP
Niezbyt często Suchość w jamie ustnej, glosodynia, bolesność
uciskowa w jamie brzusznej, odbarwienie stolca,

zatrucie pokarmowe, częste oddawanie stolca, wymioty
krwawe, uczucie dyskomfortu w
jamie ustnej
Zaburzenia wątroby
i dróg żółciowych
Bardzo często Zwiększenie aktywności aminotransferazy alaninowej†
Często Zwiększenie aktywności aminotransferazy
asparaginianowej †, hiperbilirubinemia, zaburzenia
czynności wątroby
Niezbyt często Cholestaza, zmiany w wątrobie, zapalenie wątroby,
polekowe uszkodzenie wątroby
Zaburzenia skóry i
tkanki podskórnej
Często Wysypka, łysienie, nadmierna potliwość, uogólniony
świąd, wybroczyny
Niezbyt często Pokrzywka, dermatoza, zimne poty, rumień, melanoza,
zaburzenia pigmentacji, odbarwienie skóry, złuszczanie
skóry

Zaburzenia
mięśniowoszkieletowe i tkanki
łącznej

Bardzo często Ból pleców
Często Bóle mięśni, skurcze mięśni, bóle mięśniowoszkieletowe, bóle kości
Niezbyt często Osłabienie siły mięśniowej
Zaburzenia nerek i
dróg moczowych
Często Białkomocz, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi,
mikroangiopatia zakrzepowa z niewydolnością nerek ‡
Niezbyt często Niewydolność nerek, leukocyturia, toczniowe
zapalenie nerek, nokturia, zwiększenie stężenia
mocznika we krwi, zwiększenie wskaźnika białkokreatynina w moczu
Zaburzenia układu
rozrodczego i piersi
Często Krwotok miesiączkowy

Zaburzenia ogólne i
stany w miejscu
podania

Często Gorączka*, ból w klatce piersiowej, osłabienie
*Bardzo często u dzieci i młodzieży z ITP
Niezbyt często Uczucie gorąca, krwotok w miejscu nakłucia naczynia,
podenerwowanie, stan zapalny rany, złe samopoczucie,
uczucie obecności ciała obcego
Badania diagnostyczne Często Zwiększenie aktywności fosfatazy alkalicznej we krwi
Niezbyt często Zwiększenie stężenia albuminy we krwi, zwiększenie
stężenia białka całkowitego, zmniejszenie stężenia
albuminy we krwi, zwiększenie pH moczu
Urazy, zatrucia i
powikłania po
zabiegach

Niezbyt często Oparzenie słoneczne

♦ Dodatkowe działania niepożądane obserwowane w badaniach z udziałem dzieci i młodzieży
(w wieku od 1 do 17 lat).
† Zwiększenie aktywności aminotransferazy alaninowej i aminotransferazy asparaginianowej
może występować jednocześnie, chociaż z mniejszą częstością.
‡ Termin zbiorczy obejmujący preferowane terminy oznaczające ostre uszkodzenie nerek
i niewydolność nerek.

Populacja pacjentów uczestniczących w badaniach z wirusowym zapaleniem wątroby typu C
(leczenie w skojarzeniu z terapią przeciwwirusową zawierającą interferon i rybawirynę)

Klasyfikacja układów i
narządów
Częstość
występowania
Działanie niepożądane

Zakażenia i zarażenia
pasożytnicze
Często Zakażenie układu moczowego, zakażenie górnych
dróg oddechowych, zapalenie oskrzeli, zapalenie
nosogardła, grypa, opryszczka wargowa

Niezbyt
często
Zapalenie żołądka i jelit, zapalenie gardła

Nowotwory łagodne,
złośliwe i nieokreślone
(w tym torbiele i polipy)

Często Nowotwór złośliwy wątroby

Zaburzenia krwi i układu
chłonnego
Bardzo często Niedokrwistość
Często Limfopenia
Niezbyt często Niedokrwistość hemolityczna
Zaburzenia metabolizmu
i odżywiania
Bardzo często Zmniejszenie łaknienia

Często Hiperglikemia, nieprawidłowa utrata masy ciała
Zaburzenia psychiczne Często Depresja, niepokój, zaburzenia snu
Niezbyt często Stan dezorientacji, pobudzenie
Zaburzenia układu
nerwowego
Bardzo często Ból głowy
Często Zawroty głowy, zaburzenia uwagi, zaburzenia
smaku,
encefalopatia wątrobowa, letarg, zaburzenia pamięci,
parestezje
Zaburzenia oka Często Zaćma, wysięki w siatkówce, zespół suchego oka,
zażółcenie oczu, krwawienie do siatkówki
Zaburzenia ucha i
błędnika
Często Zawroty głowy

Zaburzenia serca Często Kołatanie serca
Zaburzenia oddechowe,
klatki piersiowej i
śródpiersia

Bardzo często Kaszel
Często Duszność, ból jamy ustnej i gardła, duszność
wysiłkowa, produktywny kaszel
Zaburzenia żołądka i jelit Bardzo często Nudności, biegunka
Często Wymioty, wodobrzusze, bóle brzucha, bóle w
nadbrzuszu, niestrawność, suchość w jamie ustnej,
zaparcia, wzdęcie jamy brzusznej, ból zęba,
zapalenie jamy ustnej, choroba refluksowa
żołądkowo-przełykowa, żylaki odbytu, dyskomfort
w jamie brzusznej, żylaki przełyku
Niezbyt
często
Krwawienie z żylaków przełyku, zapalenie błony
śluzowej żołądka, aftowe zapalenie jamy ustnej
Zaburzenia wątroby i
dróg żółciowych
Często Hiperbilirubinemia, żółtaczka, polekowe
uszkodzenie wątroby
Niezbyt
często
Zakrzepica żyły wrotnej, niewydolność wątroby

Zaburzenia skóry i tkanki
podskórnej
Bardzo często Świąd
Często Wysypka, suchość skóry, wyprysk, swędząca
wysypka, rumień, nadmierna potliwość, uogólniony
świąd, łysienie
Niezbyt często Zmiany skórne, odbarwienie skóry, nadmierna
pigmentacja skóry, nocne poty
Zaburzenia mięśniowoszkieletowe i tkanki
łącznej

Bardzo często Bóle mięśni
Często Bóle stawów, skurcze mięśni, bóle pleców, bóle
kończyn, bóle mięśniowo-szkieletowe, bóle kości
Zaburzenia nerek i dróg
moczowych
Niezbyt
często
Mikroangiopatia zakrzepowa z ostrą niewydolnością
nerek †, bolesne oddawanie moczu
Zaburzenia ogólne i
stany w miejscu podania
Bardzo
często
Gorączka, uczucie zmęczenia, objawy
grypopodobne, osłabienie, dreszcze
Często Drażliwość, dolegliwości bólowe, złe samopoczucie,
reakcja w miejscu wstrzyknięcia, ból w klatce
piersiowej pochodzenia pozasercowego, obrzęk,
obrzęki obwodowe

Niezbyt często Świąd w miejscu wstrzyknięcia, wysypka w miejscu
wstrzyknięcia, uczucie dyskomfortu w klatce
piersiowej
Badania diagnostyczne Często Zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi,
zmniejszenie masy ciała, zmniejszenie liczby
krwinek białych, zmniejszenie stężenia
hemoglobiny, zmniejszenie liczby neutrofilów,
zwiększenie międzynarodowego współczynnika
znormalizowanego, wydłużenie czasu częściowej
tromboplastyny po aktywacji, zwiększenie stężenia
glukozy we krwi, zmniejszenie stężenia albumin we
krwi
Niezbyt często Wydłużenie odstępu QT w zapisie
elektrokardiograficznym
† Termin zbiorczy obejmujący preferowane terminy oznaczające skąpomocz, niewydolność nerek
i zaburzenia czynności nerek.

Populacja pacjentów uczestniczących w badaniu dotyczącym SAA

Klasyfikacja układów
i narządów
Częstość
występowania
Działanie niepożądane

Zaburzenia krwi i układu
chłonnego
Często Neutropenia, zawał śledziony

Zaburzenia metabolizmu
i odżywiania
Często Nadmierne obciążenie żelazem, zmniejszony
apetyt, hipoglikemia, zwiększony apetyt
Zaburzenia psychiczne Często Lęk, depresja
Zaburzenia układu
nerwowego
Bardzo często Ból głowy, zawroty głowy
Często Omdlenie
Zaburzenia oka Często Zespół suchego oka, zaćma, zażółcenie oczu,
niewyraźne widzenie, zaburzenia widzenia, męty
w ciele szklistym
Zaburzenia układu
oddechowego, klatki
piersiowej i śródpiersia

Bardzo często Kaszel, ból jamy ustnej i gardła, wodnisty wyciek
z nosa

Często Krwawienie z nosa

Zaburzenia żołądka i jelit Bardzo często Biegunka, nudności, krwawienie z dziąseł, ból
brzucha
Często Powstawanie pęcherzy na śluzówce jamy ustnej,
ból w jamie ustnej, wymioty, uczucie
dyskomfortu w jamie brzusznej, zaparcie, wzdęcie
jamy brzusznej, dysfagia, odbarwienie stolca,
obrzęk języka, zaburzenia motoryki przewodu
pokarmowego, wzdęcia
Zaburzenia wątroby i
dróg żółciowych
Bardzo często Zwiększenie aktywności transaminaz
Często Zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi
(hiperbilirubinemia), żółtaczka
Nieznana Polekowe uszkodzenie wątroby *
* Przypadki polekowego uszkodzenia wątroby
zgłaszano u pacjentów z ITP i WZW C
Zaburzenia skóry i tkanki
podskórnej
Często Wybroczyny, wysypka, świąd, pokrzywka,
zmiany skórne, wysypka plamista
Nieznana Odbarwienie skóry, hiperpigmentacja skóry
Zaburzenia mięśniowoszkieletowe i tkanki
łącznej

Bardzo często Bóle stawów, ból w kończynie, skurcze mięśni
Często Ból pleców, ból mięśni, ból kości

Zaburzenia nerek i dróg
moczowych
Często Nieprawidłowa barwa moczu

Zaburzenia ogólne i stany
w miejscu podania
Bardzo często Uczucie zmęczenia, gorączka, dreszcze
Często Osłabienie, obrzęki obwodowe, złe samopoczucie

Badania diagnostyczne Często Zwiększenie aktywności fosfokinazy kreatynowej
we krwi

Opis wybranych działań niepożądanych

Zdarzenia zakrzepowe lub zakrzepowo-zatorowe
W 3 kontrolowanych i 2 niekontrolowanych badaniach klinicznych prowadzonych u dorosłych
pacjentów z pierwotną małopłytkowością immunologiczną przyjmujących eltrombopag (n=446) u 17
pacjentów doszło w sumie do 19 incydentów zakrzepowo-zatorowych, w tym (w kolejności
zmniejszającej się częstości występowania) do zakrzepicy żył głębokich (n=6), zatorowości płucnej
(n=6), ostrego zawału mięśnia sercowego (n=2), zawału mózgu (n=2), zatoru (n=1) (patrz punkt 4.4).

W badaniu klinicznym kontrolowanym placebo (n=288, populacja, w której oceniano
bezpieczeństwo stosowania) po dwóch tygodniach leczenia w celu przygotowania do procedur
inwazyjnych u 6 spośród 143 (4%) dorosłych pacjentów z przewlekłą chorobą wątroby
otrzymujących eltrombopag stwierdzono 7 incydentów zakrzepowo-zatorowych w obrębie układu
żyły wrotnej oraz u 2 spośród 145 (1%) pacjentów z grupy placebo wystąpiły 3 incydenty
zakrzepowo-zatorowe. U pięciu z 6 pacjentów leczonych eltrombopagiem stwierdzono incydenty
zakrzepowo zatorowe przy liczbie płytek >200 000/μl.

Oprócz liczby płytek ≥200 000/μl nie zidentyfikowano szczególnych czynników ryzyka u
pacjentów, u których stwierdzono incydenty zakrzepowo-zatorowe (patrz punkt 4.4).

W kontrolowanych badaniach z udziałem pacjentów z małopłytkowością i zakażeniem wirusem
WZW C (n=1 439), incydenty zakrzepowo-zatorowe wystąpiły u 38 z 955 pacjentów (4%)
leczonych eltrombopagiem oraz u 6 z 484 pacjentów (1%) w grupie placebo. Najczęstszym
incydentem zakrzepowo-zatorowym w obu grupach leczenia była zakrzepica żyły wrotnej
(zaburzenie to wystąpiło u 2% pacjentów leczonych eltrombopagiem oraz u < 1% pacjentów
otrzymujących placebo) (patrz punkt 4.4). U pacjentów ze zmniejszonym stężeniem albumin
(≤35 g/l) lub z wynikiem ≥10 w skali MELD ryzyko wystąpienia incydentu zakrzepowo-zatorowego
było 2 razy wyższe niż u pacjentów z większym stężeniem albumin; w grupie pacjentów w wieku
≥60 lat ryzyko wystąpienia incydentu zakrzepowo-zatorowego było dwukrotnie większe niż u
pacjentów młodszych.

Dekompensacja czynności wątroby (podczas stosowania równocześnie z interferonem)
Pacjenci z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu C i marskością wątroby mogą być
w grupie zwiększonego ryzyka dekompensacji czynności wątroby podczas otrzymywania leczenia
interferonem alfa. W 2 kontrolowanych badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z
małopłytkowością i zakażeniem wirusem WZW C, dekompensację czynności wątroby
(wodobrzusze, encefalopatia wątrobowa, krwawienie z żylaków, spontaniczne bakteryjne zapalenie
otrzewnej) obserwowano częściej w grupie eltrombopagu (11%) niż w grupie placebo (6%). U
pacjentów ze zmniejszonym stężeniem albumin (≤35 g/l) lub wyjściowym wynikiem ≥10 w skali
MELD ryzyko dekompensacji czynności wątroby było 3-krotnie większe, jak też częściej
występowały zdarzenia niepożądane ze skutkiem śmiertelnym niż wśród pacjentów z mniej
zaawansowaną chorobą wątroby. Eltrombopag należy podawać takim pacjentom tylko po starannym
rozważeniu spodziewanych korzyści w stosunku do ryzyka. Pacjentów z tej grupy należy uważnie
monitorować w celu wykrycia występowania objawów przedmiotowych lub podmiotowych
dekompensacji czynności wątroby (patrz punkt 4.4).

Toksyczne działanie na wątrobę

W kontrolowanych badaniach klinicznych ze stosowaniem eltrombopagu w przewlekłej ITP
obserwowano zwiększenie aktywności AlAT, AspAT i stężenia bilirubiny w surowicy (patrz
punkt 4.4).

Zmiany te były w większości łagodne (stopnia 1-2), odwracalne i nie towarzyszyły im klinicznie
istotne objawy wskazujące na zaburzenia czynności wątroby. W 3 badaniach kontrolowanych
placebo prowadzonych z udziałem dorosłych pacjentów z przewlekłą ITP u jednego pacjenta z grupy
placebo i jednego pacjenta z grupy eltrombopagu wystąpiły nieprawidłowe wyniki badania
czynności wątroby stopnia 4. W dwóch badaniach kontrolowanych placebo z udziałem dzieci i
młodzieży (w wieku od 1 do 17 lat) z przewlekłą ITP aktywność AlAT ≥3 x GGN zgłaszano u 4,7%
pacjentów z grupy eltrombopagu i 0% pacjentów z grupy placebo.

W 2 kontrolowanych badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z WZW C, aktywność AlAT lub
AspAT ≥3 x GGN zgłaszano u 34% i 38% pacjentów odpowiednio z grupy eltrombopagu i placebo.
U większości pacjentów otrzymujących eltrombopag w skojarzeniu z peginterferonem / rybawiryną
wystąpi pośrednia hiperbilirubinemia. Ogółem, stężenie bilirubiny całkowitej ≥1,5 x GGN zgłaszano
u 76% i 50% pacjentów odpowiednio z grupy eltrombopagu i placebo.
W badaniu II fazy z jedną grupą terapeutyczną otrzymującą monoterapię z powodu opornej SAA,
jednoczesne występowanie aktywności AlAT lub AspAT >3 x GGN przy stężeniu bilirubiny
całkowitej (pośredniej) >1,5 x GGN zgłaszano u 5% pacjentów. Stężenie bilirubiny całkowitej
>1,5 x GGN wystąpiło u 14% pacjentów.

Małopłytkowość po przerwaniu leczenia
W 3 kontrolowanych badaniach klinicznych dotyczących pierwotnej małopłytkowości
immunologicznej po przerwaniu leczenia obserwowano przemijające zmniejszenie liczby płytek
krwi poniżej liczby początkowej, odpowiednio u 8% pacjentów z grupy eltrombopagu i u 8%
pacjentów z grupy placebo (patrz punkt 4.4).

Zwiększenie ilości retykuliny w szpiku kostnym
W całym programie badań u pacjentów nie stwierdzono istotnych klinicznie nieprawidłowości
szpiku kostnego ani objawów klinicznych wskazujących na zaburzenia czynności szpiku kostnego.
U niewielkiej liczby pacjentów z pierwotną małopłytkowością immunologiczną przerwano leczenie
eltrombopagiem z powodu zwiększenia ilości retykuliny w szpiku kostnym (patrz punkt 4.4).

Nieprawidłowości cytogenetyczne
W badaniu klinicznym II fazy z eltrombopagiem w leczeniu opornej SAA, w którym stosowano
dawkę początkową 50 mg na dobę (zwiększaną co 2 tygodnie do maksymalnej dawki 150 mg na
dobę) (ELT112523) wystąpienie nowych nieprawidłowości cytogenetycznych obserwowano u
17,1% dorosłych pacjentów [7/41 (z których 4 miało zmiany w chromosomie 7)]. Mediana czasu do
wystąpienia nieprawidłowości cytogenetycznych w tym badaniu wyniosła 2,9 miesięcy.
W badaniu klinicznym II fazy z eltrombopagiem w leczeniu opornej SAA, w którym stosowano
dawkę 150 mg na dobę (z uwzględnieniem modyfikacji dawkowania ze względu na pochodzenie
etniczne lub wiek, zgodnie ze wskazaniami (ELT116826), wystąpienie nowych nieprawidłowości
cytogenetycznych obserwowano u 22,6% dorosłych pacjentów [7/31 (z których 3 miało zmiany w
chromosomie 7)]. U wszystkich siedmiu pacjentów wyjściowy wynik badania cytogenetycznego był
prawidłowy. U sześciu pacjentów nieprawidłowości cytogenetyczne wystąpiły w trzecim miesiącu
leczenia eltrombopagiem, a u jednego pacjenta nieprawidłowości cytogenetyczne wystąpiły w
szóstym miesiącu.

Hematologiczne nowotwory złośliwe
W jednoramiennym, otwartym badaniu z zastosowaniem eltrombopagu w leczeniu SAA, u trzech
(7%) pacjentów rozpoznano MDS w czasie leczenia eltrombopagiem, w dwóch toczących się
badaniach (ELT116826 i ELT116643) u 1/28 (4%) pacjentów i 1/62 (2%) pacjentów rozpoznano
MDS lub AML w każdym z tych badań.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych:
Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
tel.: + 48 22 49 21 301
fax: +48 22 49 21 309
strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

W przypadku przedawkowania eltrombopagu liczba płytek krwi może się nadmiernie zwiększyć, co
może prowadzić do powikłań zakrzepowych/zakrzepowo-zatorowych. W przypadku
przedawkowania należy rozważyć doustne podanie preparatu zawierającego kationy metali, takiego
jak preparaty wapnia, glinu czy magnezu, w celu chelatowania eltrombopagu i ograniczenia jego
wchłaniania. Należy uważnie monitorować liczbę płytek krwi. Leczenie eltrombopagiem należy
wznowić zgodnie z zaleceniami dotyczącymi dawkowania (patrz punkt 4.2).

W badaniach klinicznych odnotowano jeden przypadek przedawkowania, kiedy pacjent przyjął
5000 mg eltrombopagu. Zgłoszone działania niepożądane obejmowały niewielką wysypkę,
przemijającą bradykardię, zwiększenie aktywności AlAT i AspAT oraz zmęczenie. Największe
wartości parametrów czynności wątroby w badaniach wykonanych między drugim a osiemnastym
dniu po przedawkowaniu wyniosły: aktywność AspAT 1,6 x większa niż górna granica normy,
aktywność
AlAT 3,9 razy większa niż górna granica normy i stężenie bilirubiny całkowitej 2,4 razy większe niż
górna granica normy. Liczba płytek krwi w osiemnastym dniu po przedawkowaniu wyniosła
672 000/μl, a maksymalna liczba płytek krwi osiągnęła wartość 929 000/μl. Pod wpływem leczenia
wszystkie objawy ustąpiły bez żadnych następstw.

W związku z tym, że eltrombopag nie jest w sposób znaczący wydalany z moczem i silnie wiąże się
z białkami osocza, uważa się, że hemodializa nie jest skuteczną metodą zwiększenia eliminacji
eltrombopagu.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: środki przeciwkrwotoczne, kod ATC: B02BX 05.

Mechanizm działania

Trombopoetyna (TPO) jest główną cytokiną uczestniczącą w regulacji megakariopoezy i
wytwarzania płytek krwi oraz jest endogennym ligandem dla receptora trombopoetyny (TPO-R) .
Eltrombopag oddziałuje na przezbłonową domenę ludzkiego receptora trombopoetyny i inicjuje
kaskady sygnałowe podobne, lecz nie identyczne, do kaskad wyzwalanych przez endogenną
trombopoetynę, indukując proliferację i różnicowanie z komórek progenitorowych w szpiku
kostnym.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

Badania dotyczące małopłytkowości immunologicznej (pierwotnej)

Bezpieczeństwo stosowania i skuteczność eltrombopagu u dorosłych pacjentów z leczoną wcześniej
pierwotną małopłytkowością immunologiczną oceniano w dwóch randomizowanych,
kontrolowanych placebo badaniach III fazy, przeprowadzonych metodą podwójnie ślepej próby:
RAISE (TRA102537) i TRA100773B oraz w dwóch otwartych badaniach: REPEAT (TRA108057) i
EXTEND (TRA105325). W sumie eltrombopag podawano 277 pacjentom z pierwotną
małopłytkowością immunologiczną przez co najmniej 6 miesięcy i 202 pacjentom przez co najmniej
rok. W badaniu II fazy TAPER (CETB115J2411) z jedną grupą badaną oceniano bezpieczeństwo
stosowania i skuteczność eltrombopagu oraz jego zdolność do wywoływania trwałej odpowiedzi po
zakończeniu leczenia u 105 dorosłych pacjentów z ITP, u których doszło do nawrotu choroby, lub
którzy nie odpowiedzieli na leczenie pierwszego rzutu kortykosteroidami.

Badania kontrolowane placebo, przeprowadzone metodą podwójnie ślepej próby

Badanie RAISE:
197 pacjentów z pierwotną małopłytkowością immunologiczną randomizowano w stosunku 2:1 do
grup eltrombopagu (n=135) i placebo (n=62). Randomizację stratyfikowano pod względem statusu
splenektomii, leczenia pierwotnej małopłytkowości immunologicznej stosowanego w momencie
rozpoczęcia badania oraz początkowej liczby płytek krwi. Dawkę eltrombopagu u poszczególnych
pacjentów korygowano w czasie 6-miesięcznego okresu leczenia na podstawie liczby płytek krwi.
U wszystkich pacjentów leczenie rozpoczęto od dawki eltrombopagu 50 mg. Od dnia 29. do
zakończenia leczenia 15–28% pacjentów otrzymujących eltrombopag przyjmowało dawkę ≤25 mg, a
29–53% pacjentów dawkę 75 mg.

Ponatto u pacjentów można było zmniejszać ilość produktów leczniczych stosowanych jednocześnie
w leczeniu pierwotnej małopłytkowości immunologicznej oraz stosować doraźne leczenie ratunkowe
zgodnie z lokalnymi standardami postępowania. Więcej niż połowa pacjentów z obu grup otrzymało
uprzednio ≥3 kursy terapii pierwotnej małopłytkowości immunologicznej, a u 36% pacjentów
wykonano uprzednio splenektomię.

Mediana liczby płytek krwi w momencie rozpoczęcia leczenia wyniosła 16 000/μl w obu grupach
pacjentów. W grupie eltrombopagu wartość ta utrzymywała się powyżej 50 000/μl w czasie
wszystkich wizyt kontrolnych począwszy od piętnastego dnia natomiast mediana liczby płytek krwi
w grupie placebo pozostawała <30 000/μl w czasie całego badania.

Odpowiedź na leczenie w postaci liczby płytek krwi w zakresie 50 000-400 000/μl bez konieczności
doraźnego leczenia ratunkowego uzyskano u znamiennie większej liczby pacjentów w grupie
otrzymującej eltrombopag w czasie 6-miesięcznego okresu terapii (p <0,001). Taką odpowiedź po
6 tygodniach leczenia uzyskano u pięćdziesięciu czterech procent pacjentów leczonych
eltrombopagiem oraz u 13% pacjentów otrzymujących placebo. Podobna odpowiedź w zakresie
liczby płytek krwi utrzymywała się przez cały okres badania, a odsetek pacjentów odpowiadających
na leczenie na końcu 6-miesięcznego okresu leczenia wyniósł odpowiednio u 52% i 16%.

Tabela 3 Drugorzędowe wyniki skuteczności z badania RAISE

Eltrombopag
N=135
Placebo
N=62

Najważniejsze drugorzędowe punkty końcowe
Sumaryczna liczba tygodni w których liczba płytek krwi była ≥50
000-400 000/μl, średnia (SD)
11,3 (9,46) 2,4
(5,95)
Pacjenci, u których liczba płytek krwi w ≥75% oznaczeń mieściła
się w zakresie docelowym (50 000 do 400 000/μl) n (%)
Wartość p a

51 (38) 4 (7)

<0,001
Liczba pacjentów, u których wystąpiło krwawienie (stopnie WHO
1-4) w dowolnym momencie w czasie 6 miesięcy, n (%)
Wartość p a

106 (79) 56 (93)

0,012
Liczba pacjentów, u których wystąpiło krwawienie (stopnie WHO
2-4)
w dowolnym momencie w czasie 6 miesięcy, n (%)
Wartość p a

44 (33) 32 (53)

0,002

Liczba pacjentów wymagających doraźnego leczenia
ratunkowego,
n (%)
Wartość p a

24 (18) 25 (40)
0,001

Liczba pacjentów przyjmujących leczenie pierwotnej
małopłytkowości immunologicznej w momencie rozpoczęcia
badania (n)

63 31

Liczba pacjentów, u których próbowano zmniejszyć/przerwać
terapię otrzymywaną w momencie rozpoczęcia badania, n (%)b
Wartość p a

37 (59) 10 (32)

0,016
a Model regresji logistycznej skorygowany dla zmiennych stratyfikacji randomizacji
b U 21 z 63 (33%) pacjentów leczonych eltrombopagiem, otrzymujących w momencie
rozpoczęcia badania inne leczenie pierwotnej małopłytkowości immunologicznej, udało się
całkowicie odstawić wszystkie inne produkty lecznicze stosowane w pierwotnej
małopłytkowości immunologicznej.

W momencie rozpoczęcia badania ponad 70% pacjentów z pierwotną małopłytkowością
immunologiczną w każdej grupie leczniczej zgłaszało jakiekolwiek krwawienie (stopnie WHO 1-4),
a ponad 20% pacjentów zgłaszało znamienne klinicznie krwawienie (stopnie WHO 2-4). Odsetek
pacjentów leczonych eltrombopagiem, u których wystąpiło jakiekolwiek krwawienie (stopnie 1-4)
oraz krwawienie znamienne klinicznie (stopnie 2-4) zmniejszył się o około 50% od dnia 15 do końca
6-miesięcznego okresu leczenia.

Badanie TRA100773B:
Pierwszorzędowym punktem końcowym był odsetek pacjentów z pierwotną małopłytkowością
immunologiczną, u których uzyskano odpowiedź na leczenie zdefiniowaną jako zwiększenie liczby
płytek krwi od wartości początkowej <30 000/μl do wartości ≥50 000/μl w dniu 43.; pacjentów,
których wycofano z badania z powodu osiągnięcia liczby płytek krwi 200 000/μl uznano za
odpowiadających na leczenie; pacjentów, których wycofano z badania z jakiegokolwiek innego
powodu uznano za nieodpowiadających na leczenie, niezależnie od liczby płytek krwi. W sumie
114 pacjentów z wcześniej leczoną pierwotną małopłytkowością immunologiczną randomizowano
w stosunku 2:1 do grup eltrombopagu (n=76) i placebo (n=38).

Tabela 4 Wyniki skuteczności z badania TRA100773B

Eltrombopag
N=74
Placebo
N=38
Najważniejsze pierwszorzędowe punkty końcowe
Poddani analizie skuteczności, n 73 37
Pacjenci z liczbą płytek krwi ≥50 000/μl po maksymalnie 42
dniach dawkowania (w porównaniu z wartością początkową
<30 000/μl), n (%)

Wartość pa

43 (59) 6 (16)

<0,001

Najważniejsze drugorzędowe punkty końcowe
Pacjenci z oceną krwawienia w dniu 43, n 51 30
Krwawienie (stopień WHO 1-4) n (%)
Wartość pa
20 (39) 18 (60)
0,029
a Model regresji logistycznej skorygowany dla zmiennych stratyfikacji randomizacji

W badaniach RAISE i TRA100773B odpowiedź na eltrombopag w porównaniu z placebo była
podobna, niezależnie od stosowania innego leczenia pierwotnej małopłytkowości immunologicznej,
statusu splenektomii i początkowej liczby płytek krwi (≤15 000/μl, >15 000/μl) w momencie
randomizacji.

W badaniach RAISE i TRA100773B w podgrupie pacjentów z pierwotną małopłytkowością
immunologiczną z początkową liczbą płytek krwi ≤15 000/μl mediana liczby płytek krwi nie
osiągnęła poziomu docelowego (>50 000/μl), mimo że w obydwu badaniach u 43% spośród tych
pacjentów, u których stosowano eltrombopag, uzyskano odpowiedź po 6 tygodniach leczenia.
Ponadto w badaniu RAISE u 42% pacjentów z początkową liczbą płytek krwi ≤15 000/μl leczonych
eltrombopagiem uzyskano odpowiedź na końcu 6-miesięcznego okresu leczenia. 42% do 60%
pacjentów leczonych eltrombopagiem otrzymywało dawkę 75 mg od dnia 29. do końca leczenia.

Otwarte badania bez grupy kontrolnej
REPEAT (TRA108057):
W tym otwartym badaniu z zastosowaniem powtarzanych cykli leczenia (3 cykle 6-tygodniowe
leczenia, po których następowały 4 tygodnie bez leczenia) wykazano, że epizodyczne zastosowanie
wielu cykli leczenia eltrombopagiem nie powoduje utraty odpowiedzi.

EXTEND (TRA105325):
Eltrombopag podawano 302 pacjentom z pierwotną małopłytkowością immunologiczną w ramach
tego otwartego badania przedłużonego. W badaniu tym 218 pacjentów zakończyło roczne leczenie,
180 pacjentów zakończyło 2-letnie leczenie, 107 pacjentów zakończyło 3-letnie leczenie,
75 pacjentów zakończyło 4-letnie leczenie, 34 pacjentów 5-letnie leczenie i 18 pacjentów zakończyło
6-letnie leczenie. Mediana liczby płytek krwi przed podaniem eltrombopagu wynosiła 19 000/μl.
Mediana liczby płytek krwi po 1, 2, 3, 4, 5, 6 i 7 latach badania wyniosła odpowiednio 85 000/μl,
85 000/μl, 105 000/μl, 64 000/μl, 75 000/μl, 119 000/μl i 76 000/μl.

TAPER (CETB115J2411):
Było to badanie II fazy z jedną grupą badaną, do którego włączono pacjentów z ITP leczonych
eltrombopagiem po niepowodzeniu leczenia pierwszego rzutu kortykosteroidami, niezależnie od
czasu, jaki upłynął od rozpoznania choroby. Do badania włączono łącznie 105 pacjentów, którzy
rozpoczęli leczenie eltrombopagiem w dawce 50 mg podawanej raz na dobę (25 mg raz na dobę u
pacjentów pochodzenia wschodnio-/południowo-wschodnioazjatyckiego). Dawkę eltrombopagu
dostosowywano w okresie leczenia w oparciu o liczbę płytek krwi u danego pacjenta, mając na celu
osiągnięcie liczby płytek krwi ≥100 000/μl.

Spośród 105 pacjentów włączonych do badania, którzy otrzymali co najmniej jedną dawkę
eltrombopagu 69 pacjentów (65,7%) ukończyło leczenie, a 36 pacjentów (34,3%) zakończyło
leczenie przedwcześnie.

Analiza utrzymywania się odpowiedzi w okresie bez leczenia
Pierwszorzędowym punktem końcowym był odsetek pacjentów z utrzymywaniem się odpowiedzi w
okresie bez leczenia do miesiąca 12. Pacjenci, którzy uzyskali liczbę płytek krwi ≥100 000/μl i przez
2 miesiące utrzymali liczbę płytek krwi oscylującą wokół wartości 100 000/μl (brak wyników
poniżej 70 000/μl) kwalifikowali się do stopniowego zmniejszania dawki eltrombopagu i
zakończenia leczenia. Aby uznać, że pacjent osiągnął odpowiedź utrzymującą się w okresie bez
leczenia, pacjent musiał utrzymać liczbę płytek krwi na poziomie ≥30 000/μl przy braku zdarzeń
krwawienia lub stosowania terapii ratunkowej, zarówno w okresie stopniowego zmniejszania dawki,
jak i po zakończeniu leczenia aż do miesiąca 12.

Czas trwania okresu zmniejszania dawki był dobierany indywidualnie w zależności od dawki
początkowej i odpowiedzi pacjenta na leczenie. Zgodnie ze schematem zmniejszania dawki zalecano
redukcję dawki o 25 mg co 2 tygodnie, jeśli liczba płytek krwi była stabilna. Po zmniejszeniu dawki
dobowej do 25 mg przez 2 tygodnie, dawkę 25 mg podawano następnie tylko co drugi dzień przez
2 tygodnie aż do zakończenia leczenia. U pacjentów pochodzenia wschodnio-/południowowschodnioazjatyckiego dawkę zmniejszano wolniej, o 12,5 mg co drugi tydzień. Jeśli wystąpił
nawrót choroby (definiowany jako liczba płytek krwi <30 000/μl), pacjentom proponowano nową
kurację eltrombopagiem z zastosowaniem odpowiedniej dawki początkowej.

Osiemdziesięciu dziewięciu pacjentów (84,8%) uzyskało odpowiedź całkowitą (liczba płytek krwi
≥100 000/μl) (Etap 1, Tabela 5), a 65 pacjentów (61,9%) utrzymało odpowiedź całkowitą przez co
najmniej 2 miesiące przy braku wyniku liczby płytek krwi poniżej 70 000/μl (Etap 2, Tabela 5).
Czterdziestu czterech pacjentów (41,9%) było w stanie stopniowo zmniejszać dawkę eltrombopagu
aż do całkowitego zakończenia leczenia utrzymując liczbę płytek krwi na poziomie ≥30 000/μl przy
braku zdarzeń krwawienia lub stosowania terapii ratunkowej (Etap 3, Tabela 5).

Badanie osiągnęło cel główny wykazując, że eltrombopag był w stanie wywołać odpowiedź
utrzymującą się w okresie bez leczenia, przy braku zdarzeń krwawienia lub stosowania terapii
ratunkowej do 12 miesięcy u 32 ze 105 pacjentów włączonych do badania (30,5%; p<0,0001; 95%
CI: 21,9; 40,2) (Etap 4, Tabela 5). Po 24 miesiącach u 20 ze 105 pacjentów włączonych do badania
(19,0%; 95% CI: 12,0; 27,9) odpowiedź na leczenie utrzymywała się w okresie bez leczenia przy
braku zdarzeń krwawienia lub stosowania terapii ratunkowej (Etap 5, Tabela 5).

Mediana czasu trwania odpowiedzi utrzymującej się po zakończeniu leczenia do miesiąca 12.
wyniosła 33,3 tygodnia (min.-maks: 4-51), a mediana czasu trwania odpowiedzi utrzymującej się po
zakończeniu leczenia do miesiąca 24. wyniosła 88,6 tygodnia (min.-maks.: 57-107).

Po stopniowym zmniejszeniu dawki i zakończeniu leczenia eltrombopagiem u 12 pacjentów doszło
do utraty odpowiedzi na leczenie, 8 z nich wznowiło leczenie eltrombopagiem, a u 7 wystąpiła
odpowiedź w postaci regeneracji.

Podczas 2-letniego okresu obserwacji, u 6 ze 105 pacjentów (5,7%) wystąpiły zdarzenia zakrzepowozatorowe, przy czym u 3 pacjentów (2,9%) wystąpiła zakrzepica żył głębokich, u 1 pacjenta (1,0%) –
zakrzepica żył powierzchownych, u 1 pacjenta (1,0%) wystąpiła zakrzepica zatoki jamistej, u
1 pacjenta (1,0%) – incydent naczyniowo-mózgowy i u 1 pacjenta (1,0%) – zatorowość płucna.
U 4 spośród 6 pacjentów wystąpiły zdarzenia zakrzepowo-zatorowe, które zgłaszano w stopniu
nasilenia 3. lub wyższym, a u 4 pacjentów wystąpiło zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, które zgłoszono
jako ciężkie. Nie zgłoszono żadnych przypadków śmiertelnych.

U 20 ze 105 pacjentów (19,0%) wystąpiły zdarzenia krwotoku o nasileniu łagodnym do ciężkiego,
które miały miejsce podczas leczenia przed rozpoczęciem stopniowego zmniejszania dawki. Podczas
zmniejszania dawki u 5 z 65 pacjentów (7,7%), którzy rozpoczęli zmniejszanie dawki wystąpiły
zdarzenia krwotoku o nasileniu łagodnym do umiarkowanego. Nie odnotowano żadnego ciężkiego

zdarzenia krwotoku w okresie stopniowego zmniejszania dawki. U 2 z 44 pacjentów (4,5%), którzy
stopniowo zmniejszyli dawkę, a następnie zakończyli leczenie eltrombopagiem wystąpiły zdarzenia
krwotoku o nasileniu łagodnym do umiarkowanego w okresie od zakończenia leczenia do miesiąca
### 12. W tym czasie nie doszło do ciężkich zdarzeń krwotoku. U żadnego z pacjentów, którzy
zakończyli leczenie eltrombopagiem i rozpoczęli drugi rok obserwacji nie wystąpiło zdarzenie
krwotoku w drugim roku. W 2-letnim okresie obserwacji zgłoszono dwa zdarzenia śmiertelnego
krwotoku wewnątrzczaszkowego. Oba zdarzenia wystąpiły podczas stosowania leczenia, nie w
kontekście zmniejszania dawki. Zdarzenia te nie zostały uznane za mające związek z badanym
leczeniem.

Ogólna analiza bezpieczeństwa stosowania jest spójna z wcześniej zgłaszanymi danymi, a ocena
stosunku korzyści do ryzyka nie zmieniała się w odniesieniu do stosowania eltrombopagu
u pacjentów z ITP.

Tabela 5 Odsetek pacjentów z odpowiedzią na leczenie utrzymująca się w okresie bez leczenia
w miesiącu 12. i w miesiącu 24. (pełna analizowana grupa) w badaniu TAPER

Wszyscy pacjenci N=105 Testowanie hipotez

n (%) 95% CI Wartoś
ć p
Odrzuceni
e H0
Etap 1: Pacjenci, którzy osiągnęli liczbę
płytek krwi ≥100 000/μl
przynajmniej jeden raz

89 (84,8) (76,4; 91,0)

Etap 2: Pacjenci, którzy utrzymali stabilną
liczbę płytek krwi przez 2 miesiące
po osiągnięciu wartości 100 000/μl
(brak wyników <70 000/μl)

65 (61,9) (51,9; 71,2)

Etap 3: Pacjenci, u których można było
stopniowo zmniejszyć dawkę
eltrombopagu aż do zakończenia
leczenia, utrzymując liczbę płytek
krwi ≥30 000/μl przy braku
krwawienia lub zastosowania
jakiejkolwiek terapii ratunkowej

44 (41,9) (32,3; 51,9)

Etap 4: Pacjenci, którzy utrzymali odpowiedź
na leczenie w okresie bez leczenia aż
do miesiąca 12., z utrzymaniem
liczby płytek krwi ≥30 000/μl i
brakiem krwawienia lub
brakiem stosowania jakiejkolwiek
terapii ratunkowej

32 (30,5) (21,9; 40,2) <0,0001
*
Tak

Etap 5: Pacjenci którzy utrzymali odpowiedź
na leczenie w okresie bez leczenia,
od miesiąca 12. do miesiąca 24.,
z utrzymaniem liczby płytek krwi na
poziomie ≥30 000/μl i brakiem
krwawienia lub brakiem stosowania
jakiejkolwiek terapii ratunkowej

20 (19,0) (12,0; 27,9)

N: Całkowita liczba pacjentów w grupie terapeutycznej. Jest to mianownik przy obliczaniu odsetka
(%). n: Liczba pacjentów w odpowiedniej kategorii.
95% CI dla rozkładu częstości obliczono dokładną metodą Cloppera-Pearsona. Test ClopperaPearsona zastosowano do zbadania, czy odsetek pacjentów z odpowiedzią wyniósł >15%. Podano
przedziały CI i wartości p.
* Wskazuje istotność statystyczną (test jednostronny) przy poziomie 0,05.

Wyniki analizy odpowiedzi na leczenie z uwzględnieniem czasu od rozpoznania ITP
Przeprowadzono analizę ad hoc, którą objęto n=105 pacjentów z uwzględnieniem czasu od

rozpoznania ITP, w celu oceny odpowiedzi na eltrombopag w czterech różnych kategoriach
wyodrębnionych ze względu na czas od rozpoznania ITP (nowo rozpoznana ITP trwająca <3
miesiące, utrzymująca się ITP od 3 do <6 miesięcy, utrzymująca się ITP od 6 do ≤12 miesięcy i
przewlekła ITP trwająca >12 miesięcy). U 49% pacjentów (n=51) ITP rozpoznano <3 miesiące
wcześniej, u 20% (n=21) ITP rozpoznano 3 do <6 miesięcy wcześniej, u 17% (n=18) czas od
rozpoznania ITP wyniósł od 6 do ≤12 miesięcy, a u 14% (n=15) czas ten wyniósł >12 miesięcy.

Do czasu zakończenia zbierania danych do analizy (22 października 2021 r.) mediana (Q1-Q3) czasu
trwania ekspozycji pacjentów na eltrombopag wyniosła 6,2 miesiąca (2,3-12,0 miesiąca). Mediana
(Q1-Q3) liczby płytek krwi w punkcie początkowym wyniosła 16 000/μl (7 800-28 000/μl).

Odpowiedź ze strony płytek krwi, definiowaną jako liczbę płytek krwi ≥50 000/μl występującą co
najmniej jeden raz do tygodnia 9. bez zastosowania terapii ratunkowej osiągnięto u 84% (95% CI:
71% do 93%) pacjentów z nowo rozpoznaną ITP, u 91% (95% CI: 70% do 99%) i 94% (95% CI:
73% do 100%) pacjentów z przetrwałą ITP (tj. czas od rozpoznania ITP odpowiednio od 3 do <6
miesięcy i od 6 do ≤ 12 miesięcy) oraz u 87% (95% CI: 60% do 98%) u pacjentów z przewlekłą ITP.

Odsetek odpowiedzi całkowitej, definiowanej jako liczba płytek krwi ≥100 000/μl występująca
przynajmniej jeden raz do tygodnia 9. bez stosowania terapii ratunkowej wyniósł 75% (95% CI: 60%
do 86%) u pacjentów z nowo rozpoznaną ITP, 76% (95% CI: 53% do 92%) i 72% (95% CI: 47% do
90%) u pacjentów z przetrwałą ITP (rozpoznanie ITP odpowiednio od 3 do <6 miesięcy i od 6 do
≤12 miesięcy) oraz u 87% (95% CI: 60% do 98%) u pacjentów z przewlekłą ITP.

Odsetek trwałej odpowiedzi, definiowanej jako liczba płytek krwi ≥50 000/μl występująca w
przynajmniej 6 z 8 kolejnych oznaczeń bez stosowania terapii ratunkowej w ciągu pierwszych
6 miesięcy udziału w badaniu wyniósł 71% (95% CI: 56% do 83%) u pacjentów z nowo rozpoznaną
ITP, 81% (95% CI: 58% do 95%) i 72% (95% CI: 47% do 90,3%) u pacjentów z przetrwałą ITP
(rozpoznanie ITP odpowiednio od 3 do <6 miesięcy i od 6 do ≤12 miesięcy) oraz u 80% (95% CI:
52% do 96%) u pacjentów z przewlekłą ITP.

Gdy oceny dokonywano w oparciu o skalę krwawienia WHO, odsetek pacjentów z nowo rozpoznaną
ITP i utrzymującą się ITP bez krwawienia w tygodniu 4. wahał się od 88% do 95% w porównaniu z
37% do 57% w punkcie początkowym. W przypadku pacjentów z przewlekłą ITP odsetek ten
wyniósł 93% w porównaniu z 73% w punkcie początkowym.

Bezpieczeństwo stosowania eltrombopagu było spójne we wszystkich kategoriach ITP i zgodne ze
znanym profilem bezpieczeństwa eltrombopagu.

Nie przeprowadzono badań klinicznych porównujących eltrombopag do innych opcji leczenia (np.
splenektomii). Należy wziąć pod uwagę wyniki długoterminowych badań dotyczących
bezpieczeństwa stosowania eltrombopagu przed rozpoczęciem terapii.

Dzieci i młodzież (w wieku od 1 roku do 17 lat)
Bezpieczeństwo stosowania i skuteczność eltrombopagu u dzieci i młodzieży analizowano w dwóch
badaniach.

TRA115450 (PETIT2):
Pierwszorzędowym punktem końcowym była trwała odpowiedź na leczenie określona jako odsetek
pacjentów otrzymujących eltrombopag, w porównaniu z placebo, u których liczba płytek krwi
≥50 000/μl utrzymywała się przez co najmniej 6 z 8 tygodni (przy braku leczenia doraźnego),
pomiędzy 5. a 12. tygodniem w podwójnie zaślepionym, randomizowanym okresie badania. U
pacjentów z przewlekłą pierwotną małopłytkowoścą immunologiczną zdiagnozowaną przed co
najmniej 1 rokiem stwierdzono oporność lub nawrót choroby po wcześniejszym zastosowaniu
przynajmniej jednej terapii pierwotnej małopłytkowości immunologicznej lub brak możliwości
kontynuowania innych sposobów leczenia pierwotnej małopłytkowości immunologicznej z przyczyn
medycznych, a liczba płytek krwi wynosiła <30 000/μl. Dziewięćdziesięciu dwóch pacjentów
zostało losowo przydzielonych (w stosunku 2:1) do grup leczenia otrzymujących eltrombopag

(n=63) lub placebo (n=29), ze stratyfikacją według trzech przedziałów wiekowych. Dostosowanie
dawki eltrombopagu możliwe było na podstawie liczby płytek krwi u danego pacjenta.

Podsumowując, pierwszorzędowy punkt końcowy został osiągnięty przez istotnie większy odsetek
pacjentów otrzymujących eltrombopag (40%) niż pacjentów otrzymujących placebo (3%) (iloraz
szans: 18,0 [95% CI: 2,3; 140,9] p <0,001) i odsetek ten był podobny we wszystkich trzech grupach
wiekowych (Tabela 6).

Tabela 6 Wskaźniki trwałej odpowiedzi ze strony płytek krwi w poszczególnych
przedziałach wiekowych u dzieci i młodzieży z przewlekłą pierwotną
małopłytkowością immunologiczną

Eltrombopag
n/N (%)
[95% CI]

Placebo
n/N (%)
[95% CI]
Grupa 1 (12 do 17 lat) 9/23 (39%)
[20%, 61%]
1/10 (10%)
[0%, 45%]
Grupa 2 (6 do 11 lat) 11/26 (42%)
[23%, 63%]
0/13 (0%)
[N/A]
Grupa 3 (1 do 5 lat) 5/14 (36%)
[13%, 65%]
0/6 (0%)
[N/A]

Statystycznie mniej pacjentów przyjmujących eltrombopag wymagało leczenia doraźnego w
randomizowanym okresie badania w porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo (19% [12/63]
w porównaniu z 24% [7/29], p=0,032).

Przed rozpoczęciem leczenia 71% pacjentów z grupy eltrombopagu i 69% pacjentów z grupy
placebo zgłaszało wszelkie krwawienia (stopnia 1-4 wg WHO). W tygodniu 12. odsetek pacjentów z
grupy eltrombopagu zgłaszających dowolne krwawienia zmniejszył się o połowę względem wartości
wyjściowych (36%). Dla porównania, w tygodniu 12. w grupie placebo krwawienia były zgłaszane
przez 55% pacjentów.

Protokół badania pozwalał, by pacjenci mogli zmniejszyć dawkę lub odstawić wcześniej stosowane
leki przeciw pierwotnej małopłytkowości immunologicznej wyłącznie podczas otwartej fazy badania
i 53% (8/15) pacjentów było w stanie zmniejszyć dawkę (n=1) lub zakończyć (n=7) leczenie
wcześniej stosowanymi lekami przeciw pierwotnej małopłytkowości immunologicznej, głównie
kortykosteroidami, bez konieczności stosowania leków doraźnych.

TRA108062 (PETIT):
Pierwszorzędowym punktem końcowym był odsetek pacjentów, którzy uzyskali liczbę płytek krwi
≥50 000/μl przynajmniej raz pomiędzy tygodniem 1. a 6. okresu randomizowanego. U pacjentów
rozpoznanie pierwotnej małopłytkowości immunologicznej postawiono co najmniej 6 miesięcy
wcześniej i stwierdzono oporność lub nawrót choroby po wcześniejszym zastosowaniu przynajmniej
jednej terapii przeciwko pierwotnej małopłytkowości immunologicznej, a liczba płytek krwi
wynosiła <30 000/μl (n=67). W randomizowanym okresie badania pacjentów przydzielono do trzech
grup wiekowych (w stosunku 2:1) otrzymujących eltrombopag (n=45) lub placebo (n=22). Możliwe
było dostosowanie dawki eltrombopagu w zależności od liczby płytek krwi u danego pacjenta.

Podsumowując, pierwszorzędowy punkt końcowy został osiągnięty przez istotnie większy odsetek
pacjentów otrzymujących eltrombopag (62%) niż pacjentów otrzymujących placebo (32%) (iloraz
szans: 4,3 [95% CI: 1,4; 13,3] p=0,011).

Trwałą odpowiedź zaobserwowano u 50% ze wstępnej odpowiedzi podczas 20 z 24 tygodni w
badaniu PETIT 2 i 15 z 24 tygodni w badaniu PETIT.

Badania małopłytkowości związanej z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu C
Skuteczność i bezpieczeństwo eltrombopagu w leczeniu małopłytkowości u pacjentów zakażonych
wirusem WZW C oceniano w dwóch randomizowanych, prowadzonych metodą podwójnie ślepej
próby badaniach kontrolowanych za pomocą placebo. W badaniu ENABLE 1 w leczeniu
przeciwwirusowym stosowano peginterferon alfa-2a w skojarzeniu z rybawiryną, a w badaniu
ENABLE 2 stosowano peginterferon alfa-2b w skojarzeniu z rybawiryną. Pacjenci nie otrzymywali
leków przeciwwirusowych o działaniu bezpośrednim. Do obu badań kwalifikowano pacjentów z
liczbą płytek krwi <75 000/μl, ze stratyfikacją według liczby płytek krwi (<50 000/μl albo od
≥50 000/μl do <75 000/μl), stężenia RNA wirusa WZW C podczas oceny przesiewowej
(<800 000 IU/ml albo ≥800 000 IU/ml) oraz genotypu wirusa WZW C (genotyp 2/3 albo genotyp
1/4/6).

Wyjściowa charakterystyka choroby były podobna w obu badaniach i odpowiadała populacji
pacjentów zakażonych wirusem WZW C z wyrównaną marskością wątroby. U większości pacjentów
występował genotyp 1 wirusa WZW C (64%) oraz włóknienie mostkowe lub marskość. Trzydzieści
jeden procent pacjentów otrzymywało wcześniej leczenie zakażenia wirusem WZW C – głównie z
zastosowaniem pegylowanego interferonu w skojarzeniu z rybawiryną. Mediana wyjściowej liczby
płytek krwi wynosiła 59 500/μl w obu grupach leczenia: liczba płytek krwi pozostawała w zakresie
<20 000/μl, <50 000/μl oraz ≥50 000/μl u odpowiednio 0,8%, 28% i 72% rekrutowanych pacjentów.

Badania składały się z dwóch faz – fazy przed rozpoczęciem leczenia przeciwwirusowego oraz fazy
leczenia przeciwwirusowego. W fazie przed rozpoczęciem leczenia przeciwwirusowego pacjenci
otrzymywali eltrombopag w ramach leczenia prowadzonego metodą otwartej próby w celu
zwiększenia liczby płytek krwi do poziomu ≥90 000/μl w badaniu ENABLE 1 oraz ≥100 000/μl w
badaniu ENABLE 2. Mediana czasu do osiągnięcia docelowej liczby płytek krwi ≥90 000/μl (w
badaniu ENABLE 1) lub ≥100 000/μl (w badaniu ENABLE 2) wynosiła 2 tygodnie.

Pierwszorzędowym punktem końcowym dotyczącym skuteczności w obu badaniach była trwała
odpowiedź wirusologiczna (SVR), zdefiniowana jako odsetek pacjentów z niewykrywalnym
stężeniem RNA wirusa WZW C 24 tygodnie po zakończeniu zaplanowanego okresu leczenia.

W obu badaniach dotyczących zakażenia wirusem WZW C, SVR osiągnięto u istotnie większego
odsetka pacjentów leczonych eltrombopagiem (n=201, 21%) w porównaniu z pacjentami
otrzymującymi placebo (n=65, 13%) (patrz tabela 7). Poprawa dotycząca odsetka pacjentów, u
których osiągnięto SVR, była spójna we wszystkich podgrupach w warstwach randomizacyjnych
(wyjściowej liczby płytek krwi (<50 000 albo >50 000), poziomu wiremii (<800 000 IU/ml albo
≥800 000 IU/ml) oraz genotypu (2/3 albo 1/4/6)).

Tabela 7 Odpowiedź wirusologiczna u pacjentów zakażonych wirusem WZW C w
badaniach ENABLE 1 i ENABLE 2

Połączone dane ENABLE 1a ENABLE 2b
Pacjenci osiągający
docelową liczbę
płytek krwi i
rozpoczynający
leczenie
przeciwwirusowe c

1 439/1 520 (95%) 680/715 (95%) 759/805 (94%)

Eltrombopag Placebo Eltrombopag Placebo Eltrombopag Placebo
Łączna liczba
pacjentów
rozpoczynających fazę
leczenia
przeciwwirusowego

n=956 n=485 n=450 n=232 n=506 n=506

% pacjentów osiągających odpowiedź wirusologiczną
SVR ogółem d 21 13 23 14 19 13

Genotyp WZW C RNA
Genotyp 2/3 35 25 35 24 34 25
Genotyp 1/4/6e 15 8 18 10 13 7
Poziom albumin f
≤35 g/l 11 8
>35 g/l 25 16
Wynik w skali MELD f
≥10 18 10
<10 23 17
a Eltrombopag podawany w skojarzeniu z peginterferonem alfa-2a (180 μg raz w tygodniu przez 48 tygodni u
pacjentów z genotypem 1/4/6 lub przez 24 tygodnie u pacjentów z genotypem 2/3) i z rybawiryną (800 do 1200 mg
na dobę w 2 dawkach podzielonych, doustnie).
b Eltrombopag podawany w skojarzeniu z peginterferonem alfa-2b (1,5 μg/kg raz w tygodniu przez 48 tygodni u
pacjentów z genotypem 1/4/6 lub przez 24 tygodnie u pacjentów z genotypem 2/3) i z rybawiryną (800 do 1400
mg, doustnie, w 2 dawkach podzielonych).
c Docelowa liczba płytek wynosiła ≥90 000/μl w badaniu ENABLE 1 oraz ≥100 000/μl w badaniu ENABLE 2. W
badaniu ENABLE 1 do fazy leczenia przeciwwirusowego zrandomizowano 682 pacjentów, jednak 2 pacjentów
wycofało zgodę przed rozpoczęciem leczenia przeciwwirusowego.
d Wartość p <0,05 dla eltrombopagu w porównaniu z placebo.
e Genotyp 1 występował u 64% pacjentów uczestniczących w badaniach ENABLE 1 i ENABLE 2.
f Analizy post-hoc

Inne dodatkowe wyniki badań obejmowały: odsetek pacjentów przerywających przedterminowo
leczenie przeciwwirusowe był istotnie mniejszy w grupie eltrombopagu w porównaniu z grupą
placebo (odpowiednio 45% i 60%, p=≤0,0001). Odsetek pacjentów, którzy nie wymagali żadnej
redukcji dawek leków przeciwwirusowych był większy w grupie eltrombopagu w porównaniu z
grupą placebo (odpowiednio 45% i 27%). Leczenie eltrombopagiem opóźniało i zmniejszało liczbę
redukcji dawek peginterferonu.

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Farmakokinetyka
W populacyjnej analizie farmakokinetyki zebrano dane dotyczące rozkładu stężenia eltrombopagu w
osoczu w czasie, uzyskane od 88 pacjentów z pierwotną małopłytkowością immunologiczną w
ramach badań TRA100773A i TRA100773B i uzyskane od 111 zdrowych osób dorosłych.
Szacunkowe wartości AUC(0-) i Cmax eltrombopagu w osoczu u pacjentów pierwotną
małopłytkowością immunologiczną przedstawiono poniżej (Tabela 8).

Tabela 8 Średnia geometryczna (przedział ufności 95%) parametrów farmakokinetycznych
eltrombopagu w osoczu w stanie stacjonarnym u dorosłych z pierwotną
małopłytkowością immunologiczną

Dawka eltrombopagu,
raz na dobę
N AUC(0-) a, μg.h/ml Cmax a , μg/ml

30 mg 28 47 (39, 58) 3,78 (3,18, 4,49)
50 mg 34 108 (88, 134) 8,01 (6,73, 9,53)
75 mg 26 168 (143, 198) 12,7 (11,0, 14,5)
a AUC(0-) i Cmax w oparciu o populacyjną analizę farmakokinetyki post-hoc.

Dane na temat stężenia eltrombopagu w osoczu w czasie zgromadzone w grupie 590 pacjentów
zakażonych wirusem WZW C zakwalifikowanych do badań fazy III TPL103922/ENABLE 1 oraz
TPL108390/ENABLE 2 połączono z danymi dotyczącymi pacjentów zakażonych wirusem WZW C
zakwalifikowanych do badania fazy II TPL102357 oraz u zdrowych osób dorosłych w populacyjnej
analizie PK. Szacunkowe wartości Cmax i AUC(0-) dla eltrombopagu w osoczu u pacjentów
zakażonych wirusem WZW C zakwalifikowanych do badań fazy III przedstawiono w tabeli 9 dla
każdej z ocenianych dawek.

Tabela 9 Średnia geometryczna (95% CI) parametrów farmakokinetycznych eltrombopagu
w osoczu w stanie stacjonarnym u pacjentów z przewlekłym zakażeniem wirusem
WZW C

Dawka
eltrombopagu
(raz na dobę)

N AUC(0-)
(μg.h/ml)
Cmax
(μg/ml)

25 mg 330 118
(109, 128)
6,40
(5,97, 6,86)
50 mg 119 166
(143, 192)
9,08
(7,96, 10,35)
75 mg 45 301
(250, 363)
16,71
(14,26, 19,58)
100 mg 96 354
(304, 411)
19,19
(16,81, 21,91)
Dane są przedstawione jako średnia geometryczna (95% CI).
Wartości AUC(0-) i Cmax oparte na oszacowaniach post-hoc farmakokinetyki populacyjnej przy
najwyższej dawce w danych dotyczących poszczególnych pacjentów.

Wchłanianie i dostępność biologiczna
Maksymalne stężenie eltrombopagu wchłanianego po podaniu doustnym występuje po 2–6
godzinach. Podawanie eltrombopagu jednocześnie ze środkami zobojętniającymi kwas żołądkowy
i innymi produktami zawierającymi wielowartościowe kationy, takimi jak nabiał i suplementy
mineralne, znacznie zmniejsza ekspozycję na eltrombopag (patrz punkt 4.2). W badaniu względnej
dostępności biologicznej u dorosłych, podanie eltrombopagu w postaci proszku do sporządzania
zawiesiny doustnej skutkowało zwiększeniem pola AUC(0-∞) w osoczu o 22% w porównaniu z
lekiem w postaci tabletek powlekanych. Biodostępność bezwzględna eltrombopagu po podaniu
doustnym u ludzi nie została ustalona. W oparciu o wydalanie z moczem oraz metabolity
eliminowane w kale ustalono, że wchłanianie substancji występującej w leku wynosi, po podaniu
doustnym pojedynczej dawki 75 mg eltrombopagu w postaci roztworu, co najmniej 52%.

Dystrybucja
Eltrombopag silnie wiąże się z ludzkimi białkami osocza (>99,9%), przede wszystkim z albuminą.
Eltrombopag jest substratem dla BCRP, ale nie jest substratem dla glikoproteiny P ani OATP1B1.

Metabolizm
Eltrombopag jest głównie metabolizowany na drodze rozszczepienia, utlenienia i sprzężenia z
kwasem glukuronowym, glutationem lub cysteiną. W badaniu radioizotopowym u ludzi eltrombopag
stanowił około 64% AUC0-∞ radioizotopu węgla w osoczu. Wykryto również mniej istotne
metabolity wynikające z glukuronidacji i utleniania. Badania in vitro sugerują, że CYP1A2
i CYP2C8 odpowiedzialne są za metabolizm oksydacyjny eltrombopagu. Transferaza urydynowodifosfoglukuronianowa UGT1A1 i UGT1A3 odpowiedzialna jest za glukuronidację, podczas gdy
bakterie obecne w dolnym odcinku przewodu pokarmowego odpowiedzialne są prawdopodobnie za
drogę metaboliczną prowadzącą przez rozszczepienie cząsteczki.

Eliminacja
Wchłonięty eltrombopag jest intensywnie metabolizowany. Główna droga wydalania eltrombopagu
to kał (59%), zaś w moczu znajdowane jest 31% dawki w postaci metabolitów. Niezmienionej
substancji (eltrombopag) nie wykrywa się w moczu. Niezmieniony eltrombopag wydalany z kałem
stanowi około 20% dawki. Okres półtrwania eltrombopagu w osoczu wynosi około 21-32 godzin.

Interakcje farmakokinetyczne
Jak wynika z badania radioizotopowego z eltrombopagiem przeprowadzonego u ludzi,
glukuronidacja odgrywa niewielką rolę w metabolizmie eltrombopagu. W badaniach ludzkich
mikrosomów wątrobowych wykazano, że enzymami odpowiedzialnymi za glukuronidację
eltrombopagu są UGT1A1 i UGT1A3. Eltrombopag był inhibitorem wielu enzymów UGT in vitro.

Wystąpienie klinicznie znamiennych lekowych interakcji z udziałem glukuronidacji jest mało
prawdopodobne, ponieważ znaczenie poszczególnych enzymów UGT w glukuronidacji
eltrombopagu jest niewielkie.

Około 21% dawki eltrombopagu może ulegać metabolizmowi oksydacyjnemu. W badaniach
ludzkich mikrosomów wątrobowych wykazano, że CYP1A2 i CYP2C8 są enzymami
odpowiedzialnymi za utlenianie eltrombopagu. Na podstawie danych uzyskanych in vitro i in vivo
nie stwierdzono indukcji ani hamowania enzymów CYP (patrz punkt 4.5).

Badania in vitro wykazują, że eltrombopag jest inhibitorem transportera OATP1B1 oraz inhibitorem
transportera BCRP. W badaniu klinicznym interakcji eltrombopag zwiększał ekspozycję na
rozuwastatynę, będącą substratem OATP1B1 i BCRP (patrz punkt 4.5). W badaniach klinicznych
eltrombopagu zalecano zmniejszenie dawki statyn o 50%.

Eltrombopag chelatuje wielowartościowe kationy, takie jak żelazo, wapń, magnez, glin, selen i cynk
(patrz punkty 4.2 i 4.5).

Badania in vitro wykazały, że eltrombopag nie jest substratem dla polipeptydu transportującego
aniony organiczne, OATP1B1, ale jest inhibitorem tego transportera (wartość IC50 = 2,7 μM
[1,2 μg/ml]). Badania in vitro wykazały również, że eltrombopag jest substratem i inhibitorem białka
oporności raka piersi (BCRP) (wartość IC50 = 2,7 μM [1,2 μg/ml]).

Szczególne grupy pacjentów

Zaburzenia czynności nerek
Przebadano farmakokinetykę eltrombopagu po podaniu dorosłym pacjentom z zaburzeniami
czynności nerek. Po podaniu pojedynczej dawki 50 mg, wartość AUC0-∞ dla eltrombopagu była o 32–
36% mniejsza u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek, a o 60%
mniejsza u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, w porównaniu ze zdrowymi
ochotnikami. Zaobserwowano dużą zmienność i znaczące nakładanie się wartości parametrów
ekspozycji na eltrombopag pomiędzy pacjentami z niewydolnością nerek i zdrowymi ochotnikami.
Stężenie niezwiązanego (aktywnego) eltrombopagu dla tego produktu leczniczego w dużym stopniu
wiążącego się z białkami nie zostało zmierzone. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek należy
zachować ostrożność i prowadzić ścisłą kontrolę podczas stosowania eltrombopagu (patrz punkt 4.2).
Nie ustalono skuteczności ani bezpieczeństwa eltrombopagu u pacjentów z umiarkowanymi lub
ciężkimi zaburzeniami czynności nerek i zaburzeniami czynności wątroby.

Zaburzenia czynności wątroby
Farmakokinetykę eltrombopagu badano po podaniu eltrombopagu dorosłym pacjentom z
zaburzeniami czynności wątroby. Po podaniu pojedynczej dawki 50 mg wartość AUC0-∞
eltrombopagu była o 41% większa u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby i o 80–
93% większa u pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, w
porównaniu ze zdrowymi ochotnikami. Zaobserwowano dużą zmienność i znaczące nakładanie się
wartości parametrów ekspozycji na eltrombopag pomiędzy pacjentami z zaburzeniami czynności
wątroby i zdrowymi ochotnikami. Stężenie niezwiązanego (aktywnego) eltrombopagu dla tego
produktu leczniczego w dużym stopniu wiążącego się z białkami nie zostało zmierzone.

Wpływ zaburzeń czynności wątroby na farmakokinetykę eltrombopagu po podaniu wielokrotnym
oceniono na podstawie populacyjnej analizy farmakokinetycznej przeprowadzonej u 28 zdrowych
dorosłych i 714 pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (673 pacjentów zakażonych wirusem
WZW C i 41 pacjentów z przewlekłą chorobą wątroby o innej etiologii). Wśród 714 pacjentów u 642
występowały łagodne zaburzenia czynności wątroby, u 67 – umiarkowane zaburzenia czynności
wątroby, a u 2 – ciężkie zaburzenia czynności wątroby. W porównaniu ze zdrowymi ochotnikami, u
pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby wartości AUC(0-) dla eltrombopagu w
osoczu były o około 111% większe (95% CI: 45% do 283%), a u pacjentów z umiarkowanymi

zaburzeniami czynności wątroby wartości AUC(0-) dla eltrombopagu w osoczu były o około 183%
większe (95% CI: 90% do 459%).

Dlatego nie należy stosować eltrombopagu u pacjentów z pierwotną małopłytkowością
immunologiczną z zaburzeniami czynności wątroby (w skali Child-Pugh ≥5), chyba że oczekiwane
korzyści przeważają zidentyfikowane ryzyko zakrzepicy żyły wrotnej (patrz punkty 4.2 i 4.4).
U pacjentów zakażonych wirusem WZW C leczenie eltrombopagiem należy rozpoczynać od dawki
25 mg raz na dobę (patrz punkt 4.2).

Rasa
Wpływ pochodzenia wschodnioazjatyckiego na farmakokinetykę eltrombopagu oceniano przy użyciu
populacyjnej analizy farmakokinetyki u 111 zdrowych osób dorosłych (31 osób pochodzenia
wschodnioazjatyckiego) i 88 pacjentów z pierwotną małopłytkowością immunologiczną (18 osób
pochodzenia wschodnioazjatyckiego). Na podstawie obliczeń z populacyjnej analizy
farmakokinetycznej stwierdzono, że pacjenci o pochodzeniu wschodnioazjatyckim z pierwotną
małopłytkowością immunologiczną mają o około 49% większe wartości AUC(0-) eltrombopagu w
osoczu w porównaniu z pacjentami pochodzenia niewschodnioazjatyckiego, którzy byli głównie rasy
kaukaskiej (patrz punkt 4.2).

Wpływ pochodzenia etnicznego wschodnio-/południowo-wschodnioazjatyckiego na
farmakokinetykę eltrombopagu oceniano metodą populacyjnej analizy farmakokinetycznej u 635
pacjentów zakażonych wirusem WZW C (145 pochodzenia wschodnioazjatyckiego i 69 pochodzenia
południowo- wschodnioazjatyckiego). Na podstawie szacunkowych danych z populacyjnej analizy
farmakokinetycznej stwierdzono, że u pacjentów pochodzenia wschodnio-/południowowschodnioazjatyckiego wartości AUC(0-) dla eltrombopagu w osoczu były o około 55% większe w
porównaniu z pacjentami innych ras (głównie rasy białej) (patrz punkt 4.2).

Płeć
Wpływ płci na farmakokinetykę eltrombopagu oceniano przy użyciu populacyjnej analizy
farmakokinetyki u 111 zdrowych osób dorosłych (14 kobiet) i 88 pacjentów z pierwotną
małopłytkowością immunologiczną (57 kobiet). W oparciu o obliczenia z populacyjnej analizy
farmakokinetycznej stwierdzono, że kobiety z pierwotną małopłytkowością immunologiczną miały o
około 23% większe wartości AUC(0-) eltrombopagu w osoczu niż mężczyźni, bez uwzględnienia
korekty na różnicę masy ciała.

Wpływ płci na farmakokinetykę eltrombopagu oceniano metodą populacyjnej analizy
farmakokinetycznej w grupie 635 pacjentów zakażonych wirusem WZW C (w tym 260 kobiet).
Na podstawie oszacowań z tego modelu, wartości AUC(0-) dla eltrombopagu w osoczu u kobiet
zakażonych wirusem WZW C były o około 41% większe niż u mężczyzn.

Wiek
Wpływ wieku na farmakokinetykę eltrombopagu oceniano metodą populacyjnej analizy
farmakokinetycznej w grupie 28 zdrowych ochotników, 673 pacjentów zakażonych wirusem WZW
C oraz 41 pacjentów z przewlekłą chorobą wątroby o innej etiologii, w wieku od 19 do 74 roku
życia.
Nie ma dostępnych danych na temat PK eltrombopagu u pacjentów w wieku ≥75 lat. Na podstawie
oszacowań z tego modelu, wartości AUC(0-) dla eltrombopagu w osoczu u pacjentów w podeszłym
wieku (≥65 lat) były o około 41% większe niż u pacjentów młodszych (patrz punkt 4.2).

Dzieci i młodzież (w wieku od 1 do 17 lat)
Farmakokinetykę eltrombopagu oceniano u 168 dzieci i młodzieży z pierwotną małopłytkowością
immunologiczną, którym lek podawano raz na dobę w trakcie dwóch badań, TRA108062/PETIT
i TRA115450/PETIT-2. Pozorny klirens eltrombopagu z osocza po doustnym podaniu leku (CL/F)
wzrastał wraz ze wzrostem masy ciała. Wpływ rasy i płci pacjenta na szacunkowe wartości CL/F
eltrombopagu z osocza był zgodny pomiędzy populacją dzieci i młodzieży a populacją pacjentów
dorosłych. U dzieci i młodzieży pochodzenia wschodnio-/południowo-wschodnioazjatyckiego

z pierwotną małopłytkowością immunologiczną wartości AUC(0-) eltrombopagu w osoczu były
o około 43% większe niż u pacjentów pochodzenia nieazjatyckiego. U dziewcząt z pierwotną
małopłytkowością immunologiczną wartości AUC(0-) eltrombopagu w osoczu były o około 25%
większe niż u chłopców.

Parametry farmakokinetyczne eltrombopagu u dzieci i młodzieży z pierwotną małopłytkowością
immunologiczną przedstawiono w Tabeli 10.

Tabela 10 Średnia geometryczna (95% CI) parametrów farmakokinetycznych eltrombopagu
w osoczu w stanie stacjonarnym u dzieci i młodzieży z pierwotną małopłytkowością
immunologiczną (schemat dawkowania 50 mg raz na dobę)

Wiek Cmax
(μg/ml)
AUC(0-)
(μg.hr/ml)
12 do 17 lat (n=62) 6,80
(6,17; 7,50)

(91,1; 116)
6 do 11 lat (n=68) 10,3
(9,42; 11,2)

(137, 170)
1 do 5 lat (n=38) 11,6
(10,4; 12,9)

(139, 187)
Dane przedstawiono jako średnie geometryczne (95%CI). AUC(0-) i Cmax podano na podstawie
wartości szacunkowych post hoc PK populacyjnej

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Badania farmakologiczne dotyczące bezpieczeństwa i toksyczność po podaniu dawek wielokrotnych

Eltrombopag nie pobudza wytwarzania płytek krwi u myszy, szczurów i psów, z powodu unikalnej
specyficzności receptora trombopoetyny. Dlatego też dane z badań na tych zwierzętach nie oddają w
pełni potencjalnych działań niepożądanych związanych z farmakologią eltrombopagu u ludzi, w tym
w zakresie badań nad reprodukcją i rakotwórczością.

Zaćmę związaną z leczeniem wykryto u gryzoni. Jej wystąpienie było zależne od dawki i czasu.
W przypadku ekspozycji ≥6 x większej niż ekspozycja u ludzi w warunkach klinicznych w przypadku
dorosłych pacjentów z pierwotną małopłytkowością immunologiczną otrzymujących dawkę
75 mg na dobę, a także 3 x większej niż ekspozycja u ludzi w warunkach klinicznych w przypadku
dorosłych pacjentów zakażonych wirusem WZW C otrzymujących dawkę 100 mg na dobę
(na podstawie AUC) zaćmę obserwowano u myszy po 6 tygodniach, a u szczurów po 28 tygodniach
dawkowania. W przypadku ekspozycji ≥4 x większej niż ekspozycja u ludzi w warunkach
klinicznych w przypadku pacjentów z pierwotną małopłytkowością immunologiczną otrzymujących
dawkę 75 mg na dobę, a także 2 x większej niż ekspozycja u ludzi w warunkach klinicznych w
przypadku pacjentów zakażonych wirusem WZW C otrzymujących dawkę 100 mg na dobę
(na podstawie AUC) zaćmę obserwowano u myszy po 13 tygodniach, a u szczurów po 39
tygodniach dawkowania. Po podaniu nietolerowanych dawek młodym osobnikom szczura przed
odstawieniem ich od piersi, którym lek podawano w dniach 4-32. (co pod koniec okresu
dawkowania odpowiada wiekiem w przybliżeniu 2-letniemu dziecku), zmętnienia w gałce ocznej
obserwowano (nie przeprowadzono badania histologicznego) po podaniu dawek stanowiących
9 razy maksymalną ekspozycję kliniczną u dzieci i młodzieży z pierwotną małopłytkowością
immunologiczną otrzymujących dawkę 75 mg na dobę, w oparciu o AUC. Jednak zaćmy nie
obserwowano u młodych osobników szczura, którym podawano tolerowane dawki stanowiące
5 razy ekspozycję kliniczną u dzieci i młodzieży z pierwotną małopłytkowością immunologiczną, na
podstawie AUC. Zaćmy nie obserwowano u dorosłych psów po 52 tygodniach dawkowania (2 razy
większa ekspozycja niż ekspozycja u ludzi w warunkach klinicznych w przypadku dorosłych
pacjentów lub dzieci i młodzieży z pierwotną małopłytkowością immunologiczną otrzymujących
dawkę 75 mg nadobę, a także równoważna ekspozycji u ludzi w warunkach klinicznych w

przypadku pacjentów zakażonych wirusem WZW C otrzymujących dawkę 100 mg na dobę, na
podstawie AUC).

W badaniach trwających do 14 dni, przeprowadzonych na myszach i szczurach, w którym ekspozycja
była zazwyczaj związana z zachorowalnością i śmiertelnością, obserwowano toksyczne uszkodzenie
cewek nerkowych. Toksyczne uszkodzenie cewek nerkowych obserwowano również w 2-letnim
badaniu rakotwórczości, w którym podawano myszom doustnie dawki 25, 75 i 150 mg/kg mc. na
dobę. Działanie to było mniej nasilone podczas stosowania mniejszych dawek i charakteryzowało się
występowaniem różnorodnych zmian regeneracyjnych. Ekspozycja podczas stosowania najmniejszej
dawki była 1,2 raza lub 0,8 raza większa niż ekspozycja u ludzi w warunkach klinicznych u
dorosłych pacjentów lub dzieci i młodzieży z pierwotną małopłytkowością immunologiczną
otrzymujących dawkę 75 mg na dobę, a także 0,6 raza większa niż ekspozycja u ludzi w warunkach
klinicznych w przypadku pacjentów zakażonych wirusem WZW C otrzymujących dawkę
100 mg na dobę (na podstawie AUC). Działania na nerki nie obserwowano u szczurów po 28
tygodniach ani u psów po 52 tygodniach w przypadku ekspozycji 4 razt i 2 razy większej niż
ekspozycja u ludzi w warunkach klinicznych w przypadku dorosłych pacjentów z pierwotną
małopłytkowością immunologiczną oraz 3 razy i 2 razy większej niż ekspozycja u ludzi w
warunkach klinicznych w przypadku dzieci i młodzieży z pierwotną małopłytkowością
immunologiczną, otrzymujących dawkę 75 mg na dobę, a także 2 razy większej lub równoważnej
ekspozycji u ludzi w warunkach klinicznych w przypadku pacjentów zakażonych wirusem WZW C
otrzymujących dawkę 100 mg na dobę (na podstawie AUC).

Podczas stosowania u myszy, szczurów i psów dawek związanych z zachorowalnością i
śmiertelnością lub dawek, które były źle tolerowane obserwowano degenerację i (lub) martwicę
hepatocytów, której często towarzyszyło zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych w
surowicy. Działania na wątrobę nie obserwowano podczas przewlekłego stosowania u szczurów
(28 tygodni) ani u psów (52 tygodnie) w przypadku ekspozycji 4 razy lub 2 razy większej niż
ekspozycja u ludzi w warunkach klinicznych w przypadku dorosłych pacjentów z pierwotną
małopłytkowością immunologiczną oraz 3 razy lub 2 razy większej niż ekspozycja u ludzi w
warunkach klinicznych w przypadku dzieci i młodzieży z pierwotną małopłytkowością
immunologiczną, otrzymujących dawkę 75 mg na dobę, a także 2 razy większej lub równoważnej
ekspozycji u ludzi w warunkach klinicznych w przypadku pacjentów zakażonych wirusem WZW C
otrzymujących dawkę 100 mg na dobę (na podstawie AUC).

W krótkotrwałych badaniach na szczurach i psach podczas stosowania źle tolerowanych dawek
(>10 x lub 7 razy ekspozycja u ludzi w warunkach klinicznych w przypadku dorosłych pacjentów
lub dzieci i młodzieży z pierwotną małopłytkowością immunologiczną otrzymujących dawkę 75 mg
na dobę, a także >4 razy ekspozycja u ludzi w warunkach klinicznych w przypadku pacjentów
zakażonych wirusem WZW C otrzymujących dawkę 100 mg na dobę (na podstawie AUC)
obserwowano zmniejszenie liczby retykulocytów oraz regeneracyjną hiperplazję erytroidalną szpiku
kostnego (tylko u szczurów). Nie zanotowano wpływu na masę erytrocytów ani liczbę retykulocytów
podczas podawania przez 28 tygodni szczurom, 52 tygodnie psom i 2 lata myszom lub szczurom
maksymalnych tolerowanych dawek, które były 2 do 4 razy większe od ekspozycji u ludzi w
warunkach klinicznych w przypadku dorosłych pacjentów lub dzieci i młodzieży z pierwotną
małopłytkowością immunologiczną otrzymujących dawkę 75 mg na dobę, a także ≤2 razy większej
niż ekspozycja u ludzi w warunkach klinicznych w przypadku pacjentów zakażonych wirusem
WZW C otrzymujących dawkę 100 mg na dobę (na podstawie AUC).

W trwającym 28 tygodni badaniu toksyczności u szczurów, którym podawano nietolerowaną dawkę
60 mg/kg mc. na dobę (6 razy lub 4 razy ekspozycja u ludzi w warunkach klinicznych w przypadku
dorosłych pacjentów lub dzieci i młodzieży z pierwotną małopłytkowością immunologiczną
otrzymujących dawkę 75 mg na dobę, a także 3 razy większej niż ekspozycja u ludzi w warunkach
klinicznych w przypadku pacjentów zakażonych wirusem WZW C otrzymujących dawkę 100 mg na
dobę (na podstawie AUC) obserwowano hiperostozę śródkostną. W przypadku ekspozycji
4-krotnie lub 2- krotnie większej od ekspozycji u ludzi w warunkach klinicznych w przypadku
dorosłych pacjentów lub dzieci imłodzieży z pierwotną małopłytkowością immunologiczną
otrzymujących dawkę75 mg na dobę, a także 2-krotnie większej niż ekspozycja u ludzi w warunkach

klinicznych w przypadku pacjentów zakażonych wirusem WZW C otrzymujących dawkę 100 mg na
dobę (na podstawie AUC), trwającej przez cały okres życia zwierzęcia (2 lata) u myszy i szczurów
nie obserwowano zmian w kościach.

Działanie rakotwórcze i mutagenne
Nie stwierdzono działania rakotwórczego eltrombopagu u myszy, przy dawkach dochodzących do
75 mg/kg mc. na dobę ani u szczurów przy dawkach do 40 mg/kg mc. Na dobę (ekspozycja do 4 razy
lub 2 razy większa od ekspozycji u ludzi w warunkach klinicznych w przypadku dorosłych
pacjentów lub dzieci i młodzieży z pierwotną małopłytkowością immunologiczną otrzymujących
dawkę 75 mg na dobę, a także 2 razy większa niż ekspozycja u ludzi w warunkach klinicznych w
przypadku pacjentów zakażonych wirusem WZW C otrzymujących dawkę 100 mg na dobę na
podstawie AUC). Nie stwierdzono działania mutagennego ani klastogennego eltrombopagu w
bakteryjnym teście mutacji ani w dwóch testach in vivo u szczurów (test mikrojądrowy i test
niezaplanowanej syntezy DNA, 10- krotna lub 8-krotna ekspozycja u ludzi w warunkach klinicznych
w przypadku dorosłych pacjentów lub dzieci i młodzieży z pierwotną małopłytkowością
immunologiczną otrzymujących dawkę 75 mg na dobę, a także 7-krotna ekspozycja u ludzi w
warunkach klinicznych w przypadku pacjentów zakażonych wirusem WZW C otrzymujących dawkę
100 mg na dobę na podstawie Cmax). Wynik testu in vitro na komórkach chłoniaka myszy dla
eltrombopagu był śladowo dodatni (<3-krotne zwiększenie częstości mutacji). Powyższe wyniki
badań in vitro i in vivo wskazują, że eltrombopag nie stanowi zagrożenia genotoksycznego dla
człowieka

Toksyczny wpływ na reprodukcję
Eltrombopag nie wpływał na płodność samic, wczesny rozwój embrionalny ani rozwój embrionalnopłodowy u szczurów w dawkach do 20 mg/kg mc. na dobę (2 razy ekspozycja u ludzi w warunkach
klinicznych w przypadku dorosłych pacjentów lub młodzieży (w wieku 12-17 lat) z pierwotną
małopłytkowością immunologiczną otrzymujących dawkę 75 mg na dobę, a także równoważna
ekspozycja u ludzi w warunkach klinicznych w przypadku pacjentów zakażonych wirusem WZW C
otrzymujących dawkę 100 mg na dobę na podstawie AUC). Nie wykazano również wpływu na
rozwój embrionalno-płodowy u królików w dawkach do 150 mg/kg mc. na dobę, w największej
testowanej dawce (0,3 do 0,5 x ekspozycja u ludzi w warunkach klinicznych w przypadku pacjentów
z pierwotną małopłytkowością immunologiczną otrzymujących dawkę 75 mg na dobę, a także w
przypadku pacjentów zakażonych wirusem WZW C otrzymujących dawkę 100 mg na dobę, na
podstawie AUC).
Jednakże podczas stosowania eltrombopagu u szczurów w dawce toksycznej dla matki 60 mg/kg mc.
na dobę (6 x ekspozycja u ludzi w warunkach klinicznych w przypadku pacjentów z pierwotną
małopłytkowością immunologiczną otrzymujących dawkę 75 mg na dobę, a także 3 razy ekspozycja
u ludzi w warunkach klinicznych w przypadku pacjentów zakażonych wirusem WZW C
otrzymujących dawkę 100 mg na dobę na podstawie AUC), stwierdzono działanie letalne na
embriony (zwiększona liczba poronień przed- i poimplantacyjnych), zmniejszoną masą ciała płodów
i zmniejszoną masą macicy w ciąży w badaniu płodności samic oraz niewielką częstość
występowania żeber szyjnych i zmniejszoną masą ciała płodu w badaniu rozwoju embrionalnopłodowego. Eltrombopag należy stosować w okresie ciąży tylko wtedy, gdy spodziewane korzyści
przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu (patrz punkt 4.6). Eltrombopag nie wpływał na płodność
u samców szczura w dawce do 40 mg/kg mc. na dobę, która była największą przebadaną dawką
(3 razy ekspozycja u ludzi w warunkach klinicznych w przypadku pacjentów z pierwotną
małopłytkowością immunologiczną otrzymujących dawkę 75 mg na dobę, a także 2 razy ekspozycja
u ludzi w warunkach klinicznych w przypadku pacjentów zakażonych wirusem WZW C
otrzymujących dawkę 100 mg na dobę na podstawie AUC). W badaniu dotyczącym przed- i
pourodzeniowego rozwoju u szczurów nie wykazano działań niepożądanych na ciążę, poród i
laktację u samic szczurów F0 podczas stosowania dawek nietoksycznych dla matek (10 i 20 mg/kg
mc. na dobę) oraz nie wykazano wpływu na wzrost, rozwój, funkcję neurobehawioralną i
reprodukcyjną potomstwa (F1). Eltrombopag wykrywany był w osoczu wszystkich młodych
szczurów F1, przez cały 22-godzinny okres pobierania próbek po podaniu produktu leczniczego
samicom F0, co wskazuje, że ekspozycja młodych na eltrombopag nastąpiła za pośrednictwem
mleka matki.

Fototoksyczność
Badania in vitro dotyczące eltrombopagu wskazują na potencjalne ryzyko fototoksyczności; jednak u
szczurów nie stwierdzono fototoksyczności skórnej (10-krotność lub 7-krotność ekspozycji u ludzi w
warunkach klinicznych w przypadku dorosłych pacjentów lub dzieci i młodzieży z pierwotną
małopłytkowością immunologiczną otrzymujących dawkę 75 mg na dobę, a także 5-krotność
ekspozycji u ludzi w warunkach klinicznych w przypadku pacjentów zakażonych wirusem WZW C
otrzymujących dawkę 100 mg na dobę, na podstawie AUC) ani fototoksyczności ocznej
(≥4-krotność ekspozycji u ludzi w warunkach klinicznych w przypadku dorosłych pacjentów lub
dzieci i młodzieży z pierwotną małopłytkowością immunologiczną otrzymujących dawkę 75 mg na
dobę, a także 3-krotność ekspozycji u ludzi w warunkach klinicznych w przypadku pacjentów
zakażonych wirusem WZW C otrzymujących dawkę 100 mg na dobę, na podstawie AUC). Ponadto
w klinicznym badaniu farmakologicznym obejmującym 36 osób nie wykazano zwiększonej
wrażliwości na światło podczas stosowania eltrombopagu w dawce 75 mg. Oceniano to za pomocą
opóźnionego wskaźnika fototoksycznego. Jednakże, ponieważ nie jest możliwe przeprowadzenie
specyficznego badania przedklinicznego, nie można wykluczyć ryzyka reakcji fotoalergicznej

Badania na młodych zwierzętach
Po podaniu dawek nietolerowanych u szczurów nadal karmionych mlekiem matki obserwowano
zmętnienie w gałce ocznej. Po podaniu dawek tolerowanych nie obserwowano zmętnienia w gałce
ocznej (patrz wyżej podpunkt „Badania farmakologiczne dotyczące bezpieczeństwa i toksyczność po
podaniu dawek wielokrotnych”). Należy wnioskować, że biorąc pod uwagę marginesy ekspozycji w
oparciu o AUC nie można wykluczyć ryzyka wystąpienia zaćmy związanej ze stosowaniem
eltrombopagu u dzieci i młodzieży. Wyniki uzyskane w badaniach na młodych szczurach nie
wskazują na występowanie większego ryzyka toksycznego wpływu leczenia eltrombopagiem
u dzieci i młodzieży w porównaniu z dorosłymi pacjentami z pierwotną małopłytkowością
immunologiczną.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Eltrombopag Vipharm 12.5 mg tabletki powlekane

Rdzeń tabletki
Mannitol (E421)
Celuloza mikrokrystaliczna
Powidon
Karboksymetyloskrobia sodowa
Magnezu stearynian

Otoczka tabletki
Tytanu dwutlenek (E171)
Hypromeloza (E464)
Makrogol (E1521)
Polisorbat 80 (E433)

Eltrombopag Vipharm 25 mg tabletki powlekane

Rdzeń tabletki
Mannitol (E421)
Celuloza mikrokrystaliczna
Powidon
Karboksymetyloskrobia sodowa
Magnezu stearynian

Otoczka tabletki

Tytanu dwutlenek (E171)
Hypromeloza (E464)
Makrogol (E1521)
Polisorbat 80 (E433)

Eltrombopag Vipharm 50 mg tabletki powlekane

Rdzeń tabletki
Mannitol (E421)
Celuloza mikrokrystaliczna
Powidon
Karboksymetyloskrobia sodowa
Magnezu stearynian

Otoczka tabletki
Tytanu dwutlenek (E171)
Hypromeloza (E464)
Makrogol (E1521)
Tlenek żelaza czerwony (E172)
Tlenek żelaza żółty (E172)

Eltrombopag Vipharm 75 mg tabletki powlekane

Rdzeń tabletki
Mannitol (E421)
Celuloza mikrokrystaliczna
Powidon
Karboksymetyloskrobia sodowa
Magnezu stearynian

Otoczka tabletki
Tytanu dwutlenek (E171)
Hypromeloza (E464)
Makrogol (E1521)
Tlenek żelaza czerwony (E172)
Tlenek żelaza czarny (E172)

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

3 lata

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Eltrombopag Vipharm 12,5 mg i 25 mg, tabletki powlekane, nie wymaga żadnych specjalnych
warunków przechowywania.

Eltrombopag Vipharm 50 mg i 75 mg, tabletki powlekane, nie wymagają żadnych specjalnych
warunków przechowywania, przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed
światłem.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Tabletki powlekane

Blistry aluminiowe (PA/Alu/PVC/Alu) w kartoniku zawierającym 14, 28 lub 84 tabletki powlekane.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie
z lokalnymi przepisami.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Vipharm S.A.
ul. A. i F. Radziwiłłów 9
05-850 Ożarów Mazowiecki
e-mail: vipharm@vipharm.com.pl

### 8. NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Eltrombopag Vipharm 12,5 mg tabletki powlekane: 28937

Eltrombopag Vipharm 25 mg tabletki powlekane: 28938

Eltrombopag Vipharm 50 mg tabletki powlekane: 28939

Eltrombopag Vipharm 75 mg tabletki powlekane: 28940

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO
OBROTU I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 21.03.2025

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.