# Ebetrexat

> Metotreksat · 20 mg/ml · Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Ebetrexat
- **Nazwa powszechna:** Methotrexatum
- **Substancja czynna:** [Metotreksat](https://apteka.online/odpowiedniki/methotrexatum)
- **Moc:** 20 mg/ml
- **Postać farmaceutyczna:** Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce
- **Droga podania:** podskórna 
dożylna 
domięśniowa
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** L04AX03
- **Liczba opakowań:** 60
- **Numer pozwolenia:** 16034
- **Podmiot odpowiedzialny:** Ebewe Pharma Ges.m.b.H Nfg. KG
- **Producent:** Ebewe Pharma Ges.m.b.H Nfg. KG
Fareva Unterach GmbH
Salutas Pharma GmbH, Austria
Austria
Niemcy
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-immunosupresyjne/ebetrexat-rozt-amp-20-mg-ml-ebewe
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-immunosupresyjne/ebetrexat-rozt-amp-20-mg-ml-ebewe.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/21728/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/21728/characteristic

## Dostępne opakowania (60)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 1 amp.-strzyk. 0,375 ml | 5907626701852 | Rp | 23,31 zł (dopłata od 3,20 zł) | Trudno dostępny (2/5) | — |
| 4 amp.-strzyk. 0,375 ml | 5907626701869 | Rp | 89,09 zł (dopłata od 3,20 zł) | Trudno dostępny (2/5) | — |
| 4 amp.-strzyk. 0,5 ml | 5907626701920 | Rp | 116,29 zł (dopłata od 3,20 zł) | Dobrze dostępny (3/5) | — |
| 4 amp.-strzyk. 0,75 ml | 5907626702040 | Rp | 169,71 zł (dopłata od 3,20 zł) | Dobrze dostępny (4/5) | — |
| 4 amp.-strzyk. 1 ml | 5909990735242 | Rp | 222,54 zł (dopłata od 3,41 zł) | Dobrze dostępny (4/5) | — |
| 4 amp.-strzyk. 1,25 ml | 5909990735273 | Rp | 274,90 zł (dopłata od 4,27 zł) | Dobrze dostępny (4/5) | — |
| 4 amp.-strzyk. 1,5 ml | 5909990735303 | Rp | 327,29 zł (dopłata od 5,12 zł) | Trudno dostępny (2/5) | — |
| 1 amp.-strzyk. 0,5 ml | 5907626701913 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 1 amp.-strzyk. 0,625 ml | 5907626701975 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 1 amp.-strzyk. 0,75 ml | 5907626702033 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 1 amp.-strzyk. 0,875 ml | 5907626702095 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 1 amp.-strzyk. 1 ml | 5909990735235 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 1 amp.-strzyk. 1,125 ml | 5907626702156 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 1 amp.-strzyk. 1,25 ml | 5909990735266 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 1 amp.-strzyk. 1,375 ml | 5907626702217 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 1 amp.-strzyk. 1,5 ml | 5909990735297 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 4 amp.-strzyk. 0,625 ml | 5907626701982 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 4 amp.-strzyk. 0,875 ml | 5907626702101 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 4 amp.-strzyk. 1,125 ml | 5907626702163 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 4 amp.-strzyk. 1,375 ml | 5907626702224 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 5 amp.-strzyk. 0,375 ml | 5907626701876 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 5 amp.-strzyk. 0,5 ml | 5907626701937 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 5 amp.-strzyk. 0,625 ml | 5907626701999 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 5 amp.-strzyk. 0,75 ml | 5907626702057 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 5 amp.-strzyk. 0,875 ml | 5907626702118 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 5 amp.-strzyk. 1 ml | 5909990735259 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 5 amp.-strzyk. 1,125 ml | 5907626702170 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 5 amp.-strzyk. 1,25 ml | 5909990735280 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 5 amp.-strzyk. 1,375 ml | 5907626702231 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 5 amp.-strzyk. 1,5 ml | 5909990735327 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 6 amp.-strzyk. 0,375 ml | 5907626701883 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 6 amp.-strzyk. 0,5 ml | 5907626701944 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 6 amp.-strzyk. 0,625 ml | 5907626702002 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 6 amp.-strzyk. 0,75 ml | 5907626702064 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 6 amp.-strzyk. 0,875 ml | 5907626702125 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 6 amp.-strzyk. 1 ml | 5909990796878 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 6 amp.-strzyk. 1,125 ml | 5907626702187 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 6 amp.-strzyk. 1,25 ml | 5909990796892 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 6 amp.-strzyk. 1,375 ml | 5907626702248 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 6 amp.-strzyk. 1,5 ml | 5909990796922 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 12 amp.-strzyk. 0,375 ml | 5907626701890 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 12 amp.-strzyk. 0,5 ml | 5907626701951 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 12 amp.-strzyk. 0,625 ml | 5907626702019 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 12 amp.-strzyk. 0,75 ml | 5907626702071 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 12 amp.-strzyk. 0,875 ml | 5907626702132 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 12 amp.-strzyk. 1 ml | 5909990796885 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 12 amp.-strzyk. 1,125 ml | 5907626702194 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 12 amp.-strzyk. 1,25 ml | 5909990796908 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 12 amp.-strzyk. 1,375 ml | 5907626702255 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 12 amp.-strzyk. 1,5 ml | 5909990796939 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 30 amp.-strzyk. 0,375 ml | 5907626701906 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 30 amp.-strzyk. 0,5 ml | 5907626701968 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 30 amp.-strzyk. 0,625 ml | 5907626702026 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 30 amp.-strzyk. 0,75 ml | 5907626702088 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 30 amp.-strzyk. 0,875 ml | 5907626702149 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 30 amp.-strzyk. 1 ml | 5907626701821 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 30 amp.-strzyk. 1,125 ml | 5907626702200 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 30 amp.-strzyk. 1,25 ml | 5907626701838 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 30 amp.-strzyk. 1,375 ml | 5907626702262 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 30 amp.-strzyk. 1,5 ml | 5907626701845 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |

## Leki refundowane

### 1 amp.-strzyk. 0,375 ml — EAN 5907626701852 · cena jedn. 23,31 zł / amp.

| Wskazanie | Poziom | Cena 100% | Dopłata | Refundacja NFZ | Limit |
|---|---|---|---|---|---|
| We wszystkich zarejestrowanych wskazaniach na dzień wydania decyzji | ryczałt | 23,31 zł | 3,20 zł | 20,11 zł | 23,31 zł |

**Bezpłatnie z uprawnieniem S (seniorzy 65+) oraz DZ (dzieci i młodzież do 18): 0,00 zł** — lek na wykazie bezpłatnych leków MZ (pełna bezpłatność dla uprawnionego pacjenta, w zakresie wskazań objętych refundacją).

### 4 amp.-strzyk. 0,375 ml — EAN 5907626701869 · cena jedn. 22,27 zł / amp.

| Wskazanie | Poziom | Cena 100% | Dopłata | Refundacja NFZ | Limit |
|---|---|---|---|---|---|
| We wszystkich zarejestrowanych wskazaniach na dzień wydania decyzji | ryczałt | 89,09 zł | 3,20 zł | 85,89 zł | 89,09 zł |

**Bezpłatnie z uprawnieniem S (seniorzy 65+) oraz DZ (dzieci i młodzież do 18): 0,00 zł** — lek na wykazie bezpłatnych leków MZ (pełna bezpłatność dla uprawnionego pacjenta, w zakresie wskazań objętych refundacją).

### 4 amp.-strzyk. 0,5 ml — EAN 5907626701920 · cena jedn. 29,07 zł / amp.

| Wskazanie | Poziom | Cena 100% | Dopłata | Refundacja NFZ | Limit |
|---|---|---|---|---|---|
| We wszystkich zarejestrowanych wskazaniach na dzień wydania decyzji | ryczałt | 116,29 zł | 3,20 zł | 113,09 zł | 116,29 zł |

**Bezpłatnie z uprawnieniem S (seniorzy 65+) oraz DZ (dzieci i młodzież do 18): 0,00 zł** — lek na wykazie bezpłatnych leków MZ (pełna bezpłatność dla uprawnionego pacjenta, w zakresie wskazań objętych refundacją).

### 4 amp.-strzyk. 0,75 ml — EAN 5907626702040 · cena jedn. 42,43 zł / amp.

| Wskazanie | Poziom | Cena 100% | Dopłata | Refundacja NFZ | Limit |
|---|---|---|---|---|---|
| We wszystkich zarejestrowanych wskazaniach na dzień wydania decyzji | ryczałt | 169,71 zł | 3,20 zł | 166,51 zł | 169,71 zł |

**Bezpłatnie z uprawnieniem S (seniorzy 65+) oraz DZ (dzieci i młodzież do 18): 0,00 zł** — lek na wykazie bezpłatnych leków MZ (pełna bezpłatność dla uprawnionego pacjenta, w zakresie wskazań objętych refundacją).

### 4 amp.-strzyk. 1 ml — EAN 5909990735242 · cena jedn. 55,64 zł / amp.

| Wskazanie | Poziom | Cena 100% | Dopłata | Refundacja NFZ | Limit |
|---|---|---|---|---|---|
| We wszystkich zarejestrowanych wskazaniach na dzień wydania decyzji | ryczałt | 222,54 zł | 3,41 zł | 219,13 zł | 222,54 zł |

**Bezpłatnie z uprawnieniem S (seniorzy 65+) oraz DZ (dzieci i młodzież do 18): 0,00 zł** — lek na wykazie bezpłatnych leków MZ (pełna bezpłatność dla uprawnionego pacjenta, w zakresie wskazań objętych refundacją).

### 4 amp.-strzyk. 1,25 ml — EAN 5909990735273 · cena jedn. 68,73 zł / amp.

| Wskazanie | Poziom | Cena 100% | Dopłata | Refundacja NFZ | Limit |
|---|---|---|---|---|---|
| We wszystkich zarejestrowanych wskazaniach na dzień wydania decyzji | ryczałt | 274,90 zł | 4,27 zł | 270,63 zł | 274,90 zł |

**Bezpłatnie z uprawnieniem S (seniorzy 65+) oraz DZ (dzieci i młodzież do 18): 0,00 zł** — lek na wykazie bezpłatnych leków MZ (pełna bezpłatność dla uprawnionego pacjenta, w zakresie wskazań objętych refundacją).

### 4 amp.-strzyk. 1,5 ml — EAN 5909990735303 · cena jedn. 81,82 zł / amp.

| Wskazanie | Poziom | Cena 100% | Dopłata | Refundacja NFZ | Limit |
|---|---|---|---|---|---|
| We wszystkich zarejestrowanych wskazaniach na dzień wydania decyzji | ryczałt | 327,29 zł | 5,12 zł | 322,17 zł | 327,29 zł |

**Bezpłatnie z uprawnieniem S (seniorzy 65+) oraz DZ (dzieci i młodzież do 18): 0,00 zł** — lek na wykazie bezpłatnych leków MZ (pełna bezpłatność dla uprawnionego pacjenta, w zakresie wskazań objętych refundacją).

> Ceny urzędowe (maksymalne) z obwieszczenia refundacyjnego MZ 82W. Rzeczywista dopłata zależy od poziomu odpłatności i wskazania na recepcie. Leki ujęte w wykazie bezpłatnych leków MZ są całkowicie bezpłatne (0,00 zł) dla osób z uprawnieniem S (seniorzy 65+) lub DZ (dzieci i młodzież do 18).

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest Ebetrexat i w jakim celu się go stosuje?
Ebetrexat jest lekiem o następujących właściwościach:
- wpływa na namnażanie się pewnych szybko dzielących się komórek (działa
przeciwnowotworowo);
- osłabia niepożądane reakcje obronne organizmu (działa immunosupresyjnie);
- działa przeciwzapalnie.

Ebetrexat jest stosowany w leczeniu pacjentów z:
- czynnym reumatoidalnym zapaleniem stawów (ang. RA) u dorosłych;
- wielostawowymi postaciami (kiedy zajętych jest 5 lub więcej stawów) ciężkiego czynnego
młodzieńczego idiopatycznego zapalenia stawów (ang. JIA), jeśli leczenie niesteroidowymi lekami
przeciwzapalnymi (NLPZ) okazało się nieskuteczne;
- ciężką, oporną na leczenie, prowadzącą do niesprawności łuszczycą u pacjentów
z niewystarczającą odpowiedzią na inne rodzaje leczenia, takie jak fototerapia, fotochemioterapia
(PUVA) i retinoidy oraz z ciężką łuszczycą stawową (łuszczycowe zapalenie stawów) u dorosłych
pacjentów.

### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Ebetrexat

W razie jakichkolwiek pytań, przed stosowaniem leku Ebetrexat należy skonsultować się z lekarzem
lub farmaceutą.

Kiedy nie stosować leku Ebetrexat
- jeśli pacjent jest uczulony na metotreksat lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku
(wymienionych w punkcie 6);
- jeśli pacjent ma ciężką chorobę nerek (lekarz oceni, czy choroba jest ciężka);
- jeśli pacjent ma ciężką chorobę wątroby (lekarz oceni, czy choroba jest ciężka);
- jeśli pacjent ma zaburzenia układu krwiotwórczego;
- jeśli pacjent spożywa duże ilości alkoholu;
- jeśli pacjent ma zaburzenia czynności układu odpornościowego;
- jeśli pacjent ma ciężkie lub współistniejące zakażenie, np. gruźlicę i HIV;

MTX PFS DCP 2007

2 NL/H/3843/001/IA/052

- jeśli pacjent ma czynną chorobę wrzodową (w tym owrzodzenie jamy ustnej);
- jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią (patrz punkt „Ciąża, karmienie piersią i wpływ na
płodność”);
- jeśli pacjent otrzymuje w tym samym czasie szczepionki zawierające żywe drobnoustroje.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem stosowania leku Ebetrexat należy omówić to z lekarzem, jeśli:
- pacjent ma cukrzycę i jest leczony insuliną;
- pacjent ma nieaktywne, przewlekłe zakażenie (np. gruźlicę, zapalenie wątroby typu B lub C,
półpasiec);
- pacjent ma lub miał w przeszłości chorobę nerek lub wątroby;
- pacjent ma zaburzenia czynności płuc;
- u pacjenta gromadzi się płyn w jamie brzusznej lub w przestrzeni między płucami a klatką
piersiową (wodobrzusze, wysięk opłucnowy);
- pacjent jest odwodniony lub ma zaburzenia prowadzące do odwodnienia (wymioty, biegunka,
zapalenie błony śluzowej jamy ustnej).

Podczas leczenia metotreksatem notowano przypadki ostrego krwawienia z płuc u pacjentów
z zasadniczą chorobą reumatologiczną. Jeśli u pacjenta wystąpi krwioplucie, czyli odkrztuszanie
wydzieliny z krwią, należy niezwłocznie zwrócić się do lekarza.

Lek należy stosować raz w tygodniu.
Niewłaściwe stosowanie metotreksatu może prowadzić do ciężkich, w tym potencjalnie śmiertelnych
działań niepożądanych.
Należy bardzo uważnie przeczytać punkt 3 tej ulotki.

Metotreksat może zwiększać wrażliwość skóry na światło słoneczne. Należy unikać intensywnego
nasłonecznienia i nie należy korzystać z solarium ani lampy opalającej bez konsultacji z lekarzem.
W celu ochrony skóry przed intensywnym słońcem, należy nosić odpowiednią odzież lub stosować
filtr przeciwsłoneczny o wysokim współczynniku ochrony.

Podczas stosowania metotreksatu może dojść do nawrotu zapalenia skóry wywołanego
napromienianiem (popromienne zapalenie skóry) lub oparzeniem słonecznym (tzw. „reakcja
przypomnienia”).

Jeśli pacjent, jego partner lub opiekun zauważą nowe wystąpienie lub nasilenie objawów
neurologicznych, w tym ogólne osłabienie mięśni, zaburzenia widzenia, zmiany myślenia, pamięci
i orientacji prowadzące do dezorientacji i zmian osobowości, należy natychmiast skontaktować się
z lekarzem, ponieważ mogą to być objawy bardzo rzadkiego, poważnego zakażenia mózgu,
nazywanego postępującą wieloogniskową leukoencefalopatią (ang. progressive multifocal
leukoencephalopathy, PML).

Dzieci i młodzież
Dawkowanie zależy od masy ciała pacjenta. Nie jest zalecane stosowanie leku u pacjentów w wieku
poniżej 3 lat ze względu na niewystarczające doświadczenie w tej grupie wiekowej.

Stosowanie leku Ebetrexat u dzieci powinno być szczególnie uważnie kontrolowane przez
doświadczonego specjalistę, aby możliwie jak najwcześniej rozpoznać ewentualne działania
niepożądane.

Pacjenci w podeszłym wieku
Podczas stosowania metotreksatu należy szczególnie uważnie kontrolować stan pacjentów
w podeszłym wieku, aby możliwie jak najwcześniej rozpoznać ewentualne działania niepożądane. Z
uwagi na związane z wiekiem zaburzenia czynności wątroby i nerek oraz zmniejszoną rezerwę kwasu
foliowego w organizmie, dawki metotreksatu stosowane u pacjentów w podeszłym wieku powinny
być względnie małe.

MTX PFS DCP 2007

3 NL/H/3843/001/IA/052

Narażenie na promieniowanie UV podczas terapii lekiem Ebetrexat może nasilić zmiany skórne
związane z łuszczycą.

Zalecane badania kontrolne i środki ostrożności
Nawet po zastosowaniu małych dawek leku Ebetrexat mogą wystąpić ciężkie działania niepożądane.
W celu odpowiednio wczesnego wykrycia tych działań lekarz musi przeprowadzać badania kontrolne
i laboratoryjne.

Przed rozpoczęciem leczenia
Przed rozpoczęciem leczenia wykonane zostaną badania krwi w celu sprawdzenia, czy liczba krwinek
jest wystarczająca. Krew zostanie również zbadana, aby sprawdzić czynność wątroby i ustalić, czy nie
występuje zapalenie wątroby. Ponadto sprawdzone zostaną albuminy w surowicy (białko we krwi),
stan zapalenia wątroby (zakażenie wątroby) i czynność nerek. Lekarz może również zdecydować o
wykonaniu innych badań wątroby, przy czym niektóre z nich mogą być badaniami obrazowymi tego
narządu, a inne mogą wymagać pobrania małej próbki tkanki w celu dokładniejszego zbadania. Lekarz
może również sprawdzić, czy pacjent ma gruźlicę oraz zlecić prześwietlenie klatki piersiowej lub
badanie czynności płuc.

W trakcie leczenia:
Lekarz może wykonać następujące badania:
- badanie jamy ustnej i gardła pod kątem zmian w błonie śluzowej, takich jak stany zapalne lub
owrzodzenia
- badania krwi/morfologia krwi z liczbą krwinek i pomiarem stężenia metotreksatu w surowicy
- badanie krwi w celu monitorowania czynności wątroby
- badania obrazowe w celu monitorowania stanu wątroby
- pobranie niewielkiej próbki z wątroby w celu jej dokładniejszego zbadania
- badanie krwi w celu monitorowania czynności nerek
- monitorowanie układu oddechowego oraz, w razie konieczności, badanie czynności płuc.

Jest bardzo ważne, aby pacjent przychodził na te zaplanowane badania.

Jeśli wyniki któregokolwiek z tych testów są oczywiste, lekarz odpowiednio zmodyfikuje leczenie.

Specjalne środki ostrożności dotyczące stosowania leku Ebetrexat
Metotreksat na pewien czas zaburza wytwarzanie plemników i komórek jajowych; w większości
przypadków działanie to ustępuje. Metotreksat może spowodować poronienie i ciężkie wady
wrodzone. Pacjentka powinna unikać zajścia w ciążę w czasie przyjmowania metotreksatu i przez co
najmniej 6 miesięcy po zakończeniu leczenia. Mężczyźni powinni unikać spłodzenia dziecka w trakcie
otrzymywania metotreksatu i przez co najmniej 3 miesiące po zakończeniu leczenia. Patrz także punkt
„Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność”.

Ebetrexat a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować. Jeśli lekarz przepisuje
pacjentowi inne leki, należy poinformować go o stosowaniu leku Ebetrexat.

Szczególnie ważne jest, aby poinformować lekarza o stosowaniu:
- innych leków stosowanych w reumatoidalnym zapaleniu stawów lub łuszczycy takich jak
leflunomid, sulfasalazyna (stosowana także w leczeniu wrzodziejącego zapalenia okrężnicy), kwas
acetylosalicylowy, fenylobutazon lub aminofenazon;
- alkoholu (należy go unikać);
- żywych szczepionek;
- azatiopryny (stosowanej w zapobieganiu odrzucenia przeszczepionego narządu);
- retinoidów (stosowanych w leczeniu łuszczycy i innych chorób skóry);
- leków przeciwdrgawkowych (zapobiegających napadom padaczkowym);
- leków przeciwnowotworowych;
- barbituranów (środków nasennych podawanych we wstrzyknięciu);

MTX PFS DCP 2007

4 NL/H/3843/001/IA/052

- leków uspokajających;
- doustnych środków antykoncepcyjnych;
- probenecydu (stosowanego w leczeniu dny);
- antybiotyków;
- penicylin - mogą zmniejszać wydalanie metotreksatu powodując potencjalne zwiększenie działań
niepożądanych;
- metamizol (synonimy: nowaminsulfon i dipyron) (silny lek przeciwbólowy i (lub)
przeciwgorączkowy);
- pirymetaminy (stosowanej w zapobieganiu i leczeniu malarii);
- preparatów witaminowych zawierających kwas foliowy;
- inhibitorów pompy protonowej (stosowanych w leczeniu silnej zgagi lub wrzodów);
- teofiliny (stosowanej w leczeniu astmy).

Ebetrexat z jedzeniem, piciem i alkoholem
Podczas leczenia lekiem Ebetrexat należy unikać spożywania alkoholu, a także nadmiernej ilości
kawy, napojów zawierających kofeinę i czarnej herbaty. Podczas leczenia lekiem Ebetrexat należy pić
dużo płynów, ponieważ odwodnienie (zmniejszenie ilości wody w organizmie) może nasilić toksyczne
działania leku Ebetrexat.

Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.

Ciąża
Nie stosować leku Ebetrexat, jeśli pacjentka jest w ciąży lub próbuje zajść w ciążę. Metotreksat może
spowodować wady wrodzone, działać szkodliwie na nienarodzone dziecko lub wywołać poronienie.
Jest to związane z wadami rozwojowymi czaszki, twarzy, serca i naczyń krwionośnych, mózgu
i kończyn. Dlatego bardzo ważne jest, aby pacjentki będące w ciąży lub planujące ciążę nie
przyjmowały metotreksatu. Jeśli pacjentka jest w wieku rozrodczym, należy przed rozpoczęciem
leczenia definitywnie potwierdzić, że nie jest ona w ciąży, podejmując odpowiednie działania, np.
wykonując test ciążowy.

Pacjentka powinna unikać zajścia w ciążę w czasie leczenia metotreksatem i przez co najmniej
6 miesięcy po jego zakończeniu, stosując przez cały ten czas niezawodne metody antykoncepcji (patrz
także punkt „Ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Jeśli pacjentka w czasie leczenia zajdzie w ciążę lub podejrzewa, że może być w ciąży, powinna jak
najszybciej skonsultować się z lekarzem. Pacjentka powinna uzyskać poradę dotyczącą możliwego
szkodliwego wpływu leczenia na dziecko.

Jeśli pacjentka planuje zajść w ciążę, powinna skonsultować się z lekarzem prowadzącym, który może
skierować pacjentkę do specjalisty w celu uzyskania porady przed planowanym rozpoczęciem
leczenia.

Karmienie piersią
Nie należy karmić piersią podczas leczenia, ponieważ metotreksat przenika do mleka kobiecego. Jeśli
lekarz prowadzący uzna leczenie metotreksatem za bezwzględnie konieczne w tym czasie, należy
przerwać karmienie piersią.

Płodność mężczyzn
Dostępne dowody nie wskazują na zwiększone ryzyko wad rozwojowych lub poronień po przyjęciu
przez ojca metotreksatu w dawce poniżej 30 mg/tydzień. Nie można jednak całkowicie wykluczyć
ryzyka. Metotreksat może działać genotoksycznie. Oznacza to, że lek może powodować mutacje
genetyczne. Metotreksat może mieć wpływ na plemniki i wywoływać wady wrodzone. Dlatego
pacjent powinien unikać zapłodnienia partnerki i nie może być dawcą nasienia w czasie przyjmowania
metotreksatu i przez co najmniej 3 miesiące po jego zakończeniu.

MTX PFS DCP 2007

5 NL/H/3843/001/IA/052

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Podczas stosowania leku Ebetrexat mogą wystąpić działania niepożądane ze strony centralnego układu
nerwowego, takie jak uczucie zmęczenia i zawroty głowy. W niektórych przypadkach mogą one
zaburzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Jeśli pacjent odczuwa zmęczenie
lub zawroty głowy, nie powinien prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn.

Ebetrexat zawiera sodu chlorek i sodu wodorotlenek
Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę tygodniową, tzn. uznaje się
go za „wolny od sodu”.

### 3. Jak stosować Ebetrexat?
Ważne ostrzeżenie dotyczące dawkowania leku Ebetrexat (metotreksat):

W leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów, młodzieńczego idiopatycznego zapalenia stawów
i łuszczycy lek Ebetrexat należy stosować wyłącznie raz na tydzień. Zastosowanie większej ilości
leku Ebetrexat (metotreksat) może zakończyć się zgonem. Należy bardzo uważnie przeczytać punkt
3 tej ulotki. W razie jakichkolwiek pytań należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą przed
przyjęciem leku.

Ebetrexat może być przepisywany wyłącznie przez lekarzy znających właściwości tego leku i jego
sposób działania.

Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić
się do lekarza lub farmaceuty.

Ebetrexat podaje się tylko raz na tydzień. Wspólnie z lekarzem należy wybrać odpowiedni dzień
tygodnia, w którym wykonywane będzie wstrzyknięcie.

Niewłaściwe stosowanie leku Ebetrexat może prowadzić do ciężkich działań niepożądanych, które
mogą zakończyć się zgonem.

Zazwyczaj stosowana dawka to:

Dawkowanie u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów
Zalecana dawka początkowa wynosi 7,5 mg metotreksatu raz na tydzień. Ebetrexat jest podawany
w jednorazowym wstrzyknięciu podskórnym, domięśniowym lub dożylnym (patrz punkt „Sposób
podawania leku i czas trwania leczenia”).
Jeśli Ebetrexat nie jest wystarczająco skuteczny, a pacjent go dobrze toleruje, lekarz może zwiększyć
dawkę. Średnia dawka tygodniowa metotreksatu wynosi 15-20 mg.
Na ogół nie należy przekraczać tygodniowej dawki 25 mg. Po uzyskaniu zamierzonego efektu
terapeutycznego dawkę należy, jeśli to możliwe, stopniowo zmniejszać do uzyskania najmniejszej
skutecznej dawki podtrzymującej.

Dawkowanie u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 16 lat z wielostawowymi postaciami
młodzieńczego idiopatycznego zapalenia stawów
Zalecana dawka wynosi 10-15 mg/m2 powierzchni ciała (pc.) na tydzień. W razie niewystarczającej
odpowiedzi na leczenie lekarz może zwiększyć dawkę tygodniową do 20 mg/m2 pc. na tydzień.
Konieczne jest wtedy częstsze wykonywanie badań kontrolnych. Z powodu ograniczonej liczby
danych dotyczących dożylnego podawania leku dzieciom i młodzieży, metotreksat należy podawać
tylko we wstrzyknięciu podskórnym i domięśniowym.
Nie zaleca się stosowania leku u dzieci w wieku poniżej 3 lat z uwagi na niewystarczające
doświadczenie w tej grupie wiekowej.

Dorośli z ciężką postacią łuszczycy lub łuszczycowym zapaleniem stawów
Zaleca się podanie jednorazowej dawki próbnej 5-10 mg, aby ocenić możliwe działania toksyczne.

MTX PFS DCP 2007

6 NL/H/3843/001/IA/052

Dawkę tę można podać podskórnie, domięśniowo lub dożylnie.
Jeśli po tygodniu nie wystąpią zmiany liczby krwinek, leczenie kontynuuje się dawką około 7,5 mg.
Dawkę tę można stopniowo zwiększać (o 5-7,5 mg na tydzień, kontrolując liczbę krwinek) do
uzyskania optymalnych wyników leczenia. Tygodniowa dawka 20 mg może wiązać się ze znaczącym
nasileniem toksyczności. Nie należy przekraczać dawki 30 mg na tydzień.
Po osiągnięciu zamierzonego efektu terapeutycznego dawkę należy zmniejszać co tydzień do
uzyskania najmniejszej skutecznej dawki podtrzymującej u danego pacjenta.

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek
U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek konieczne może być zmniejszenie dawki leku.

Sposób podawania leku i czas trwania leczenia
Czas trwania leczenia ustala lekarz prowadzący. Ebetrexat stosuje się we wstrzyknięciu raz na
tydzień! Zaleca się wybór jednego dnia w tygodniu, w którym wykonuje się wstrzyknięcie leku.
Ebetrexat jest podawany we wstrzyknięciu podskórnym, domięśniowym lub dożylnym. Dzieciom
i młodzieży leku nie wolno podawać dożylnie.
Leczenie reumatoidalnego zapalenia stawów, młodzieńczego idiopatycznego zapalenia stawów,
łuszczycy zwykłej i łuszczycowego zapalenia stawów wymaga długotrwałego stosowania leku
Ebetrexat.

Reumatoidalne zapalenie stawów
Złagodzenie objawów obserwuje się zwykle po 4-8 tygodniach leczenia. Po odstawieniu leku
Ebetrexat objawy mogą powrócić.

Ciężkie postacie łuszczycy zwykłej i łuszczyca stawowa (psoriasis arthropatica)
Oczekiwana reakcja na leczenie występuje na ogół po 2-6 tygodniach.
W zależności od nasilenia objawów i wartości wskaźników laboratoryjnych leczenie należy
kontynuować lub przerwać.

Na początku leczenia lek Ebetrexat może być podawany przez personel medyczny. Lekarz może
jednak zdecydować, że pacjent jest w stanie opanować samodzielne wstrzykiwanie leku Ebetrexat.
Pacjent zostanie odpowiednio przeszkolony w tym zakresie. Nigdy nie należy podejmować prób
samodzielnego wstrzyknięcia leku bez odbycia wcześniejszego szkolenia.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Ebetrexat
Należy stosować dawkę zaleconą przez lekarza prowadzącego. Nigdy nie należy jej samodzielnie
zmieniać.

W razie podejrzenia, że pacjent (lub ktoś inny) zastosował większą dawkę leku niż powinien, należy
natychmiast skontaktować się z lekarzem lub oddziałem ratunkowym najbliższego szpitala. Tylko
lekarz może zadecydować o rodzaju podjętych metod leczenia, zależnie od ciężkości objawów
zatrucia.

Przedawkowanie metotreksatu może spowodować ciężkie reakcje toksyczne. Do objawów
przedawkowania należą: łatwe powstawanie siniaków lub krwawienia, nieuzasadnione osłabienie,
rany w jamie ustnej, nudności, wymioty, czarne lub krwiste stolce, odkrztuszanie krwi lub wymioty
z treścią przypominającą fusy od kawy oraz oddawanie mniejszej ilości moczu. Patrz także punkt 4.

Pacjenci zgłaszający się do szpitala lub lekarza powinni zabrać ze sobą opakowanie leku.
Odtrutką stosowaną w przypadku zatrucia jest folinian wapnia.

Pominięcie zastosowania leku Ebetrexat
Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki. Należy kontynuować
przyjmowanie zalecanej dawki leku. Należy zwrócić się o poradę do lekarza.

Przerwanie stosowania leku Ebetrexat
Nie należy przerywać lub kończyć leczenia lekiem Ebetrexat bez uzgodnienia tego z lekarzem.

MTX PFS DCP 2007

7 NL/H/3843/001/IA/052

W razie podejrzewania ciężkich działań niepożądanych należy natychmiast zasięgnąć porady lekarza.

W razie jakichkolwiek dalszych pytań lub wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy
zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Należy natychmiast poinformować lekarza, jeśli u pacjenta wystąpi nagle świszczący oddech,
trudności w oddychaniu, obrzęk powiek, twarzy lub warg, wysypka lub świąd (zwłaszcza obejmujące
całe ciało) oraz omdlewanie (mogą to być objawy ciężkich reakcji alergicznych lub wstrząsu
anafilaktycznego).

Ciężkie działania niepożądane
Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem, jeśli wystąpią wymienione niżej działania
niepożądane:

- dolegliwości płucne (objawem może być ogólne złe samopoczucie; suchy, drażniący kaszel;
skrócenie oddechu, duszność podczas spoczynku, ból w klatce piersiowej lub gorączka);
- krwioplucie, czyli odkrztuszanie wydzieliny z krwią;
- silne łuszczenie się skóry lub powstawanie pęcherzy na skórze (również w obrębie jamy ustnej,
oczu i narządów płciowych);
- niewyjaśnione krwawienie (w tym krwawe wymioty) lub powstawanie siniaków;
- ciężka biegunka;
- owrzodzenia błony śluzowej jamy ustnej;
- czarne lub smoliste stolce;
- krew w moczu lub w kale;
- drobne czerwone plamki na skórze;
- gorączka;
- zażółcenie skóry (żółtaczka);
- ból lub trudności w oddawaniu moczu;
- uczucie pragnienia i (lub) częste oddawanie moczu;
- napady padaczkowe (drgawki);
- utrata przytomności;
- nieostre widzenie lub zaburzenia widzenia.

Zgłaszano również następujące działania niepożądane:

Bardzo często (mogą występować częściej niż u 1 na 10 osób):
- utrata apetytu, nudności, wymioty, ból brzucha
- zapalenie i owrzodzenia jamy ustnej i gardła
- zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych.

Często (mogą występować rzadziej niż u 1 na 10 osób):
- zmniejszenie wytwarzania komórek krwi ze zmniejszeniem liczby krwinek białych i (lub)
czerwonych lub płytek krwi (leukopenia, niedokrwistość, małopłytkowość)
- ból głowy
- uczucie zmęczenia, senność
- mrowienie, kłucie lub pieczenie skóry, wysypka, zaczerwienienie skóry, świąd
- zapalenie płuc
- biegunka.

Niezbyt często (mogą występować rzadziej niż u 1 na 100 osób):

MTX PFS DCP 2007

8 NL/H/3843/001/IA/052

- półpasiec
- chłoniak (ustępujący w wielu przypadkach po zakończeniu stosowania leku)
- zmniejszenie liczby krwinek i płytek krwi
- ciężkie reakcje alergiczne
- cukrzyca
- depresja
- osłabienie mięśni lewej lub prawej strony ciała
- zawroty głowy, dezorientacja
- napady padaczkowe
- uszkodzenie mózgu (leukoencefalopatia/encefalopatia)
- zapalenie naczyń krwionośnych
- uszkodzenie płuc, obecność wody w przestrzeni wokół płuc
- owrzodzenie i krwotoki z przewodu pokarmowego
- zapalenie trzustki
- zaburzenia czynności wątroby
- zmniejszenie stężenia białek we krwi
- pokrzywka (bez innych objawów), nadwrażliwość skóry na światło słoneczne, brązowe
zabarwienie skóry
- ciężkie toksyczne reakcje skórne, w tym powstawanie pęcherzy i oddzielanie się naskórka (zespół
Stevensa-Johnsona, zespół Lyella)
- łysienie
- powiększenie guzków reumatycznych,
- bolesność zmian łuszczycowych
- reakcje przypominające oparzenia słoneczne spowodowane zwiększoną wrażliwością skóry na
światło słoneczne
- bóle stawów lub mięśni
- osteoporoza (zmniejszenie masy kostnej)
- zapalenie i owrzodzenie pęcherza moczowego (może przebiegać z krwiomoczem), bolesne
oddawanie moczu
- wady wrodzone u płodu
- zapalenie i owrzodzenie pochwy
- odczucie pieczenia lub uszkodzenie tkanki po domięśniowym wstrzyknięciu leku.

Rzadko (mogą występować rzadziej niż u 1 na 1000 osób):
- posocznica
- obecność we krwi bardzo dużych erytrocytów (niedokrwistość megaloblastyczna)
- wahania nastroju
- przemijające zaburzenia postrzegania
- osłabienie celowych ruchów wszystkich mięśni
- trudności w mówieniu
- ciężkie zaburzenia dotyczące oczu
- niskie ciśnienie tętnicze krwi
- zakrzepy krwi
- ból gardła
- zatrzymanie oddychania
- zapalenie układu trawiennego, krwawe stolce
- zapalenie dziąseł,
- ostre zapalenie wątroby
- zmiana zabarwienia paznokci, utrata paznokci
- trądzik, obecność czerwonych lub fioletowych plam na skutek krwawień
- złamania kości z przeciążenia,
- zaburzenia elektrolitowe
- poronienie
- nieprawidłowe wytwarzanie nasienia
- zaburzenia miesiączkowania.

Bardzo rzadko (mogą występować rzadziej niż u 1 na 10 000 osób):

MTX PFS DCP 2007

9 NL/H/3843/001/IA/052

- opryszczka warg
- zapalenie wątroby
- ciężka niewydolność szpiku kostnego
- niedobór odporności (hipogammaglobulinemia)
- ból
- osłabienie mięśni
- zaburzenia smaku (metaliczny posmak w ustach)
- zapalenie opon rdzeniowo-mózgowych (błon pokrywających mózg), powodujące porażenia lub
wymioty
- zaczerwienienie oczu
- zapalenie „worka” okalającego serce (osierdzia), płyn w osierdziu
- zapalenie płuc, trudności w oddychaniu, astma oskrzelowa
- krwiste wymioty
- niewydolność wątroby
- zakażenie wału paznokciowego u rąk, czyraki, obecność małych naczynek krwionośnych
widocznych na skórze
- obecność białka w moczu
- śmierć płodu
- zaburzenia dojrzewania komórek jajowych u kobiet i powstawania nasienia u mężczyzn
- brak popędu płciowego
- zaburzenia wzwodu
- upławy
- niepłodność
- lekkie reakcje skórne po podskórnym podaniu leku
- zaburzenia limfoproliferacyjne (nadprodukcja krwinek białych)
- uczucie drętwienia lub mrowienia lub odczuwanie słabszej niż zwykle reakcji na bodźce.

Częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych):
- zakażenia, które w niektórych przypadkach mogą prowadzić do zgonu
- obrzęk węzłów chłonnych
- zaburzenia czynności układu odpornościowego
- gorączka
- zapalenie małych naczyń krwionośnych na skutek reakcji alergicznej
- zapalenie otrzewnej (błony wyściełającej jamę brzuszną)
- powolne gojenie się ran
- krwawienie z płuc
- uszkodzenia kości szczęki (w wyniku nadprodukcji krwinek białych)
- niszczenie tkanki w miejscu wstrzyknięcia
- zaczerwienienie i łuszczenie się skóry
- opuchlizna.

Po podaniu domięśniowym często mogą wystąpić działania niepożądane (uczucie pieczenia) lub
uszkodzenie tkanki (powstanie jałowego ropnia, zanik tkanki tłuszczowej) w miejscu podania.
Podskórne podanie metotreksatu jest dobrze tolerowane. Obserwowano tylko lekkie reakcje skórne,
zmniejszające się podczas trwania leczenia.

Metotreksat może spowodować zmniejszenie liczby krwinek białych i osłabienie odporności na
zakażenia. Jeśli u pacjenta wystąpi zakażenie z takimi objawami, jak gorączka i znaczne pogorszenie
ogólnego stanu zdrowia, albo gorączka i objawy miejscowego zakażenia (ból gardła i (lub) ból krtani
i (lub) ból w obrębie jamy ustnej), albo zaburzenia oddawania moczu, należy niezwłocznie zwrócić się
do lekarza. Lekarz zaleci wykonanie badań krwi w celu stwierdzenia, czy nie zmniejszyła się liczba
krwinek białych (nie wystąpiła agranulocytoza). Ważne jest poinformowanie lekarza o stosowaniu
leku Ebetrexat.
Metotreksat może wywoływać ciężkie (niekiedy zagrażające życiu) działania niepożądane. Dlatego
lekarz zaleci przeprowadzenie badań w celu wykrycia ewentualnych zmian w obrazie krwi
(np. zmniejszonej liczby krwinek białych, małej liczby płytek krwi, obecności chłoniaka) oraz zmian
w nerkach i wątrobie.

MTX PFS DCP 2007

10 NL/H/3843/001/IA/052

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Działania niepożądane
można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów
Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów
Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa
tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać Ebetrexat?
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.
Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na etykiecie ampułkostrzykawki i na pudełku po EXP. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Ampułko-strzykawkę przechowywać w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem.
Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25ºC.
Lek należy zastosować bezpośrednio po otwarciu.
Nie stosować leku Ebetrexat, jeśli roztwór nie jest klarowny i zawiera wytrącone cząsteczki.

Lek przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użytku. Wszelkie pozostałości roztworu należy
zutylizować!

Zarówno tego leku, jak i jego opakowania nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych
pojemników na odpadki. Należy zapytać farmaceutę, jak usunąć leki lub opakowania, których się już
nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera Ebetrexat
Substancją czynną jest metotreksat.
1 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 20 mg metotreksatu (w postaci 21,94 mg metotreksatu
disodowego)

1 ampułko-strzykawka z 0,375 ml roztworu zawiera 7,5 mg metotreksatu.
1 ampułko-strzykawka z 0,5 ml roztworu zawiera 10 mg metotreksatu.
1 ampułko-strzykawka z 0,625 ml roztworu zawiera 12,5 mg metotreksatu.
1 ampułko-strzykawka z 0,75 ml roztworu zawiera 15 mg metotreksatu.
1 ampułko-strzykawka z 0,875 ml roztworu zawiera 17,5 mg metotreksatu.
1 ampułko-strzykawka z 1 ml roztworu zawiera 20 mg metotreksatu.
1 ampułko-strzykawka z 1,125 ml roztworu zawiera 22,5 mg metotreksatu.
1 ampułko-strzykawka z 1,25 ml roztworu zawiera 25 mg metotreksatu.
1 ampułko-strzykawka z 1,375 ml roztworu zawiera 27,5 mg metotreksatu.
1 ampułko-strzykawka z 1,5 ml roztworu zawiera 30 mg metotreksatu.

Pozostałe składniki to: sodu chlorek, sodu wodorotlenek do dostosowania pH i woda do wstrzykiwań.

Jak wygląda Ebetrexat i co zawiera opakowanie
Ebetrexat jest dostępny w postaci klarownego, żółtawego roztworu do wstrzykiwań w ampułkostrzykawkach.

Każde pudełko tekturowe zawiera 1 ampułko-strzykawkę z 0,375 ml, 0,5 ml, 0,625 ml, 0,75 ml, 0,875

MTX PFS DCP 2007

11 NL/H/3843/001/IA/052

ml, 1 ml, 1,125 ml, 1,25 ml, 1,375 ml lub 1,5 ml roztworu do wstrzykiwań, igły jednorazowego użytku
z zabezpieczającą obudową lub bez obudowy oraz gaziki nasączone alkoholem.
Opakowania zbiorcze zawierają 4, 5, 6, 12 lub 30 ampułko-strzykawek (po 1 ampułko-strzykawce w
pudełku tekturowym).

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca
Podmiot odpowiedzialny
Ebewe Pharma Ges.m.b.H. Nfg. KG
Mondseestrasse 11
4866 Unterach, Austria

Wytwórca
Ebewe Pharma Ges.m.b.H. Nfg. KG
Mondseestrasse 11
4866 Unterach, Austria

Salutas Pharma GmbH
Otto-von-Guericke-Allee 1
D-39179 Barleben, Niemcy

Fareva Unterach GmbH
Mondseestraße 11
4866 Unterach, Austria

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji o leku oraz jego nazwach w innych krajach
członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego należy zwrócić się do:
Sandoz Polska Sp. z o.o.
ul. Domaniewska 50 C
02-672 Warszawa
tel. 22 209 70 00

Data ostatniej aktualizacji ulotki: 09/2024

Informacje przeznaczone wyłącznie dla fachowego personelu medycznego

Ebetrexat, 20 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce

Instrukcja dotycząca stosowania, sposobu postępowania oraz utylizacji
Roztwór powinien być przezroczysty i bez cząsteczek.
Sposób postępowania i utylizacji powinien być zgodny z krajowymi przepisami dotyczącymi
przygotowywania innych leków cytotoksycznych. Pracownice służby zdrowia będące w ciąży nie
powinny mieć kontaktu i (lub) podawać produktu Ebetrexat.
Lek przeznaczony jest do jednorazowego użycia. Wszelkie resztki niewykorzystanego roztworu
należy wyrzucić.
Wszelkie resztki niewykorzystanego produktu lub jego odpady należy usunąć w sposób zgodny
z miejscowymi przepisami dotyczącymi leków cytotoksycznych.

Niezgodności
Nie badano zgodności z innymi produktami, dlatego nie wolno mieszać niniejszego produktu
leczniczego z innymi produktami leczniczymi.

Szczególne środki ostrożności dotyczące przechowywania
Przechowywać w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przez światłem.
Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25ºC.

MTX PFS DCP 2007

12 NL/H/3843/001/IA/052

Instrukcja podawania podskórnego, krok po kroku

Etap 1

  Wyjąć z pudełka wewnętrzne opakowanie z ampułko-strzykawką i igłą z osłonką.
  Otworzyć opakowanie wewnętrzne przez pociągnięcie bocznej klapki. Wyjąć ampułko-strzykawkę.
  Odkręcić szarą gumową zatyczkę (pokrytą plastikiem) ze strzykawki, nie dotykając odsłoniętej
końcówki ampułko-strzykawki (patrz rysunek 1).

Rysunek 1.

Etap 2

  Ampułko-strzykawkę odłożyć ponownie do opakowania wewnętrznego. Żółty roztwór nie będzie
wyciekał ze strzykawki.
  Sprawdzić etykietę na plastikowej obudowie, w której znajduje się igła. Etykieta nie może być
uszkodzona (patrz rysunek 2)

Rysunek 2.

Etap 3.

  Zdjąć nasadkę z plastikowej obudowy igły odkręcając ją, a następnie pociągając. Patrz rysunek 3.1.
  Ostrożnie dokręcić do strzykawki igłę wraz z jej plastikową obudową, aż do oporu. Patrz rysunek
#### 3.2. MTX PFS DCP 2007

13 NL/H/3843/001/IA/052

Rysunek 3.1 Rysunek 3.2

Etap 4

  Wybrać miejsce wstrzyknięcia na brzuchu lub udzie i przetrzeć je gazikiem nasączonym
alkoholem. Nie dotykać zdezynfekowanego miejsca wkłucia (patrz rysunki 4.1 i 4.2).

Rysunek 4.1 Rysunek 4.2

Etap 5.

  Zdjąć osłonę ochronną igły, a następnie odłożyć ją na bok.

  Nie należy dotykać sterylnej igły. Jeśli do tego dojdzie, należy poprosić lekarza lub farmaceutę
o użycie nowej igły. Przytrzymując skórę dwoma palcami utworzyć fałd skórny i wkłuć igłę
ampułko-strzykawki w pozycji prawie pionowej.

MTX PFS DCP 2007

14 NL/H/3843/001/IA/052

Etap 6.

  Wprowadzić igłę do końca w fałd skórny. Następnie powoli przyciskać tłok strzykawki
wstrzykując cały roztwór pod skórę.

Etap 7.

  Ostrożnie wyciągnąć igłę z fałdu skórnego i przyłożyć gazik w miejsce wkłucia. Nie należy
pocierać miejsca wstrzyknięcia, ponieważ spowoduje to podrażnienie.

  Żeby uniknąć ukłucia, utylizować zużytą strzykawkę w specjalnym pojemniku.

MTX PFS DCP 2007

15 NL/H/3843/001/IA/052

Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla pacjenta

Ebetrexat, 20 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce
Methotrexatum

Należy uważnie zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona
informacje ważne dla pacjenta.
- Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.
- W razie jakichkolwiek wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.
- Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy przekazywać go innym. Lek może
zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.
- Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane
niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Patrz punkt 4.

Spis treści ulotki:
1. Co to jest Ebetrexat i w jakim celu się go stosuje
2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Ebetrexat
3. Jak stosować Ebetrexat
4. Możliwe działania niepożądane
5. Jak przechowywać Ebetrexat
6. Zawartość opakowania i inne informacje

1. Co to jest Ebetrexat i w jakim celu się go stosuje

Ebetrexat jest lekiem o następujących właściwościach:
- wpływa na namnażanie się pewnych szybko dzielących się komórek (działa
przeciwnowotworowo);
- osłabia niepożądane reakcje obronne organizmu (działa immunosupresyjnie);
- działa przeciwzapalnie.

Ebetrexat jest stosowany w leczeniu pacjentów z:
- czynnym reumatoidalnym zapaleniem stawów (ang. RA) u dorosłych;
- wielostawowymi postaciami (kiedy zajętych jest 5 lub więcej stawów) ciężkiego czynnego
młodzieńczego idiopatycznego zapalenia stawów (ang. JIA), jeśli leczenie niesteroidowymi lekami
przeciwzapalnymi (NLPZ) okazało się nieskuteczne;
- ciężką, oporną na leczenie, prowadzącą do niesprawności łuszczycą u pacjentów
z niewystarczającą odpowiedzią na inne rodzaje leczenia, takie jak fototerapia, fotochemioterapia
(PUVA) i retinoidy oraz z ciężką łuszczycą stawową (łuszczycowe zapalenie stawów) u dorosłych
pacjentów.

2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Ebetrexat

W razie jakichkolwiek pytań, przed stosowaniem leku Ebetrexat należy skonsultować się z lekarzem
lub farmaceutą.

Kiedy nie stosować leku Ebetrexat
- jeśli pacjent jest uczulony na metotreksat lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku
(wymienionych w punkcie 6);
- jeśli pacjent ma ciężką chorobę nerek (lekarz oceni, czy choroba jest ciężka);
- jeśli pacjent ma ciężką chorobę wątroby (lekarz oceni, czy choroba jest ciężka);
- jeśli pacjent ma zaburzenia układu krwiotwórczego;
- jeśli pacjent spożywa duże ilości alkoholu;
- jeśli pacjent ma zaburzenia czynności układu odpornościowego;
- jeśli pacjent ma ciężkie lub współistniejące zakażenie, np. gruźlicę i HIV;

MTX PFS DCP 2007

16 NL/H/3843/001/IA/052

- jeśli pacjent ma czynną chorobę wrzodową (w tym owrzodzenie jamy ustnej);
- jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią (patrz punkt „Ciąża, karmienie piersią i wpływ na
płodność”);
- jeśli pacjent otrzymuje w tym samym czasie szczepionki zawierające żywe drobnoustroje.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem stosowania leku Ebetrexat należy omówić to z lekarzem, jeśli:
- pacjent ma cukrzycę i jest leczony insuliną;
- pacjent ma nieaktywne, przewlekłe zakażenie (np. gruźlicę, zapalenie wątroby typu B lub C,
półpasiec);
- pacjent ma lub miał w przeszłości chorobę nerek lub wątroby;
- pacjent ma zaburzenia czynności płuc;
- u pacjenta gromadzi się płyn w jamie brzusznej lub w przestrzeni między płucami a klatką
piersiową (wodobrzusze, wysięk opłucnowy);
- pacjent jest odwodniony lub ma zaburzenia prowadzące do odwodnienia (wymioty, biegunka,
zapalenie błony śluzowej jamy ustnej).

Podczas leczenia metotreksatem notowano przypadki ostrego krwawienia z płuc u pacjentów
z zasadniczą chorobą reumatologiczną. Jeśli u pacjenta wystąpi krwioplucie, czyli odkrztuszanie
wydzieliny z krwią, należy niezwłocznie zwrócić się do lekarza.

Lek należy stosować raz w tygodniu.
Niewłaściwe stosowanie metotreksatu może prowadzić do ciężkich, w tym potencjalnie śmiertelnych
działań niepożądanych.
Należy bardzo uważnie przeczytać punkt 3 tej ulotki.

Metotreksat może zwiększać wrażliwość skóry na światło słoneczne. Należy unikać intensywnego
nasłonecznienia i nie należy korzystać z solarium ani lampy opalającej bez konsultacji z lekarzem.
W celu ochrony skóry przed intensywnym słońcem, należy nosić odpowiednią odzież lub stosować
filtr przeciwsłoneczny o wysokim współczynniku ochrony.

Podczas stosowania metotreksatu może dojść do nawrotu zapalenia skóry wywołanego
napromienianiem (popromienne zapalenie skóry) lub oparzeniem słonecznym (tzw. „reakcja
przypomnienia”).

Jeśli pacjent, jego partner lub opiekun zauważą nowe wystąpienie lub nasilenie objawów
neurologicznych, w tym ogólne osłabienie mięśni, zaburzenia widzenia, zmiany myślenia, pamięci
i orientacji prowadzące do dezorientacji i zmian osobowości, należy natychmiast skontaktować się
z lekarzem, ponieważ mogą to być objawy bardzo rzadkiego, poważnego zakażenia mózgu,
nazywanego postępującą wieloogniskową leukoencefalopatią (ang. progressive multifocal
leukoencephalopathy, PML).

Dzieci i młodzież
Dawkowanie zależy od masy ciała pacjenta. Nie jest zalecane stosowanie leku u pacjentów w wieku
poniżej 3 lat ze względu na niewystarczające doświadczenie w tej grupie wiekowej.

Stosowanie leku Ebetrexat u dzieci powinno być szczególnie uważnie kontrolowane przez
doświadczonego specjalistę, aby możliwie jak najwcześniej rozpoznać ewentualne działania
niepożądane.

Pacjenci w podeszłym wieku
Podczas stosowania metotreksatu należy szczególnie uważnie kontrolować stan pacjentów
w podeszłym wieku, aby możliwie jak najwcześniej rozpoznać ewentualne działania niepożądane. Z
uwagi na związane z wiekiem zaburzenia czynności wątroby i nerek oraz zmniejszoną rezerwę kwasu
foliowego w organizmie, dawki metotreksatu stosowane u pacjentów w podeszłym wieku powinny
być względnie małe.

MTX PFS DCP 2007

17 NL/H/3843/001/IA/052

Narażenie na promieniowanie UV podczas terapii lekiem Ebetrexat może nasilić zmiany skórne
związane z łuszczycą.

Zalecane badania kontrolne i środki ostrożności
Nawet po zastosowaniu małych dawek leku Ebetrexat mogą wystąpić ciężkie działania niepożądane.
W celu odpowiednio wczesnego wykrycia tych działań lekarz musi przeprowadzać badania kontrolne
i laboratoryjne.

Przed rozpoczęciem leczenia
Przed rozpoczęciem leczenia wykonane zostaną badania krwi w celu sprawdzenia, czy liczba krwinek
jest wystarczająca. Krew zostanie również zbadana, aby sprawdzić czynność wątroby i ustalić, czy nie
występuje zapalenie wątroby. Ponadto sprawdzone zostaną albuminy w surowicy (białko we krwi),
stan zapalenia wątroby (zakażenie wątroby) i czynność nerek. Lekarz może również zdecydować o
wykonaniu innych badań wątroby, przy czym niektóre z nich mogą być badaniami obrazowymi tego
narządu, a inne mogą wymagać pobrania małej próbki tkanki w celu dokładniejszego zbadania. Lekarz
może również sprawdzić, czy pacjent ma gruźlicę oraz zlecić prześwietlenie klatki piersiowej lub
badanie czynności płuc.

W trakcie leczenia:
Lekarz może wykonać następujące badania:
- badanie jamy ustnej i gardła pod kątem zmian w błonie śluzowej, takich jak stany zapalne lub
owrzodzenia
- badania krwi/morfologia krwi z liczbą krwinek i pomiarem stężenia metotreksatu w surowicy
- badanie krwi w celu monitorowania czynności wątroby
- badania obrazowe w celu monitorowania stanu wątroby
- pobranie niewielkiej próbki z wątroby w celu jej dokładniejszego zbadania
- badanie krwi w celu monitorowania czynności nerek
- monitorowanie układu oddechowego oraz, w razie konieczności, badanie czynności płuc.

Jest bardzo ważne, aby pacjent przychodził na te zaplanowane badania.

Jeśli wyniki któregokolwiek z tych testów są oczywiste, lekarz odpowiednio zmodyfikuje leczenie.

Specjalne środki ostrożności dotyczące stosowania leku Ebetrexat
Metotreksat na pewien czas zaburza wytwarzanie plemników i komórek jajowych; w większości
przypadków działanie to ustępuje. Metotreksat może spowodować poronienie i ciężkie wady
wrodzone. Pacjentka powinna unikać zajścia w ciążę w czasie przyjmowania metotreksatu i przez co
najmniej 6 miesięcy po zakończeniu leczenia. Mężczyźni powinni unikać spłodzenia dziecka w trakcie
otrzymywania metotreksatu i przez co najmniej 3 miesiące po zakończeniu leczenia. Patrz także punkt
„Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność”.

Ebetrexat a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować. Jeśli lekarz przepisuje
pacjentowi inne leki, należy poinformować go o stosowaniu leku Ebetrexat.

Szczególnie ważne jest, aby poinformować lekarza o stosowaniu:
- innych leków stosowanych w reumatoidalnym zapaleniu stawów lub łuszczycy takich jak
leflunomid, sulfasalazyna (stosowana także w leczeniu wrzodziejącego zapalenia okrężnicy), kwas
acetylosalicylowy, fenylobutazon lub aminofenazon;
- alkoholu (należy go unikać);
- żywych szczepionek;
- azatiopryny (stosowanej w zapobieganiu odrzucenia przeszczepionego narządu);
- retinoidów (stosowanych w leczeniu łuszczycy i innych chorób skóry);
- leków przeciwdrgawkowych (zapobiegających napadom padaczkowym);
- leków przeciwnowotworowych;
- barbituranów (środków nasennych podawanych we wstrzyknięciu);

MTX PFS DCP 2007

18 NL/H/3843/001/IA/052

- leków uspokajających;
- doustnych środków antykoncepcyjnych;
- probenecydu (stosowanego w leczeniu dny);
- antybiotyków;
- penicylin - mogą zmniejszać wydalanie metotreksatu powodując potencjalne zwiększenie działań
niepożądanych;
- metamizol (synonimy: nowaminsulfon i dipyron) (silny lek przeciwbólowy i (lub)
przeciwgorączkowy);
- pirymetaminy (stosowanej w zapobieganiu i leczeniu malarii);
- preparatów witaminowych zawierających kwas foliowy;
- inhibitorów pompy protonowej (stosowanych w leczeniu silnej zgagi lub wrzodów);
- teofiliny (stosowanej w leczeniu astmy).

Ebetrexat z jedzeniem, piciem i alkoholem
Podczas leczenia lekiem Ebetrexat należy unikać spożywania alkoholu, a także nadmiernej ilości
kawy, napojów zawierających kofeinę i czarnej herbaty. Podczas leczenia lekiem Ebetrexat należy pić
dużo płynów, ponieważ odwodnienie (zmniejszenie ilości wody w organizmie) może nasilić toksyczne
działania leku Ebetrexat.

Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.

Ciąża
Nie stosować leku Ebetrexat, jeśli pacjentka jest w ciąży lub próbuje zajść w ciążę. Metotreksat może
spowodować wady wrodzone, działać szkodliwie na nienarodzone dziecko lub wywołać poronienie.
Jest to związane z wadami rozwojowymi czaszki, twarzy, serca i naczyń krwionośnych, mózgu
i kończyn. Dlatego bardzo ważne jest, aby pacjentki będące w ciąży lub planujące ciążę nie
przyjmowały metotreksatu. Jeśli pacjentka jest w wieku rozrodczym, należy przed rozpoczęciem
leczenia definitywnie potwierdzić, że nie jest ona w ciąży, podejmując odpowiednie działania, np.
wykonując test ciążowy.

Pacjentka powinna unikać zajścia w ciążę w czasie leczenia metotreksatem i przez co najmniej
6 miesięcy po jego zakończeniu, stosując przez cały ten czas niezawodne metody antykoncepcji (patrz
także punkt „Ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Jeśli pacjentka w czasie leczenia zajdzie w ciążę lub podejrzewa, że może być w ciąży, powinna jak
najszybciej skonsultować się z lekarzem. Pacjentka powinna uzyskać poradę dotyczącą możliwego
szkodliwego wpływu leczenia na dziecko.

Jeśli pacjentka planuje zajść w ciążę, powinna skonsultować się z lekarzem prowadzącym, który może
skierować pacjentkę do specjalisty w celu uzyskania porady przed planowanym rozpoczęciem
leczenia.

Karmienie piersią
Nie należy karmić piersią podczas leczenia, ponieważ metotreksat przenika do mleka kobiecego. Jeśli
lekarz prowadzący uzna leczenie metotreksatem za bezwzględnie konieczne w tym czasie, należy
przerwać karmienie piersią.

Płodność mężczyzn
Dostępne dowody nie wskazują na zwiększone ryzyko wad rozwojowych lub poronień po przyjęciu
przez ojca metotreksatu w dawce poniżej 30 mg/tydzień. Nie można jednak całkowicie wykluczyć
ryzyka. Metotreksat może działać genotoksycznie. Oznacza to, że lek może powodować mutacje
genetyczne. Metotreksat może mieć wpływ na plemniki i wywoływać wady wrodzone. Dlatego
pacjent powinien unikać zapłodnienia partnerki i nie może być dawcą nasienia w czasie przyjmowania
metotreksatu i przez co najmniej 3 miesiące po jego zakończeniu.

MTX PFS DCP 2007

19 NL/H/3843/001/IA/052

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Podczas stosowania leku Ebetrexat mogą wystąpić działania niepożądane ze strony centralnego układu
nerwowego, takie jak uczucie zmęczenia i zawroty głowy. W niektórych przypadkach mogą one
zaburzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Jeśli pacjent odczuwa zmęczenie
lub zawroty głowy, nie powinien prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn.

Ebetrexat zawiera sodu chlorek i sodu wodorotlenek
Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę tygodniową, tzn. uznaje się
go za „wolny od sodu”.

3. Jak stosować Ebetrexat

Ważne ostrzeżenie dotyczące dawkowania leku Ebetrexat (metotreksat):

W leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów, młodzieńczego idiopatycznego zapalenia stawów
i łuszczycy lek Ebetrexat należy stosować wyłącznie raz na tydzień. Zastosowanie większej ilości
leku Ebetrexat (metotreksat) może zakończyć się zgonem. Należy bardzo uważnie przeczytać punkt
3 tej ulotki. W razie jakichkolwiek pytań należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą przed
przyjęciem leku.

Ebetrexat może być przepisywany wyłącznie przez lekarzy znających właściwości tego leku i jego
sposób działania.

Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić
się do lekarza lub farmaceuty.

Ebetrexat podaje się tylko raz na tydzień. Wspólnie z lekarzem należy wybrać odpowiedni dzień
tygodnia, w którym wykonywane będzie wstrzyknięcie.

Niewłaściwe stosowanie leku Ebetrexat może prowadzić do ciężkich działań niepożądanych, które
mogą zakończyć się zgonem.

Zazwyczaj stosowana dawka to:

Dawkowanie u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów
Zalecana dawka początkowa wynosi 7,5 mg metotreksatu raz na tydzień. Ebetrexat jest podawany
w jednorazowym wstrzyknięciu podskórnym, domięśniowym lub dożylnym (patrz punkt „Sposób
podawania leku i czas trwania leczenia”).
Jeśli Ebetrexat nie jest wystarczająco skuteczny, a pacjent go dobrze toleruje, lekarz może zwiększyć
dawkę. Średnia dawka tygodniowa metotreksatu wynosi 15-20 mg.
Na ogół nie należy przekraczać tygodniowej dawki 25 mg. Po uzyskaniu zamierzonego efektu
terapeutycznego dawkę należy, jeśli to możliwe, stopniowo zmniejszać do uzyskania najmniejszej
skutecznej dawki podtrzymującej.

Dawkowanie u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 16 lat z wielostawowymi postaciami
młodzieńczego idiopatycznego zapalenia stawów
Zalecana dawka wynosi 10-15 mg/m2 powierzchni ciała (pc.) na tydzień. W razie niewystarczającej
odpowiedzi na leczenie lekarz może zwiększyć dawkę tygodniową do 20 mg/m2 pc. na tydzień.
Konieczne jest wtedy częstsze wykonywanie badań kontrolnych. Z powodu ograniczonej liczby
danych dotyczących dożylnego podawania leku dzieciom i młodzieży, metotreksat należy podawać
tylko we wstrzyknięciu podskórnym i domięśniowym.
Nie zaleca się stosowania leku u dzieci w wieku poniżej 3 lat z uwagi na niewystarczające
doświadczenie w tej grupie wiekowej.

Dorośli z ciężką postacią łuszczycy lub łuszczycowym zapaleniem stawów
Zaleca się podanie jednorazowej dawki próbnej 5-10 mg, aby ocenić możliwe działania toksyczne.

MTX PFS DCP 2007

20 NL/H/3843/001/IA/052

Dawkę tę można podać podskórnie, domięśniowo lub dożylnie.
Jeśli po tygodniu nie wystąpią zmiany liczby krwinek, leczenie kontynuuje się dawką około 7,5 mg.
Dawkę tę można stopniowo zwiększać (o 5-7,5 mg na tydzień, kontrolując liczbę krwinek) do
uzyskania optymalnych wyników leczenia. Tygodniowa dawka 20 mg może wiązać się ze znaczącym
nasileniem toksyczności. Nie należy przekraczać dawki 30 mg na tydzień.
Po osiągnięciu zamierzonego efektu terapeutycznego dawkę należy zmniejszać co tydzień do
uzyskania najmniejszej skutecznej dawki podtrzymującej u danego pacjenta.

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek
U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek konieczne może być zmniejszenie dawki leku.

Sposób podawania leku i czas trwania leczenia
Czas trwania leczenia ustala lekarz prowadzący. Ebetrexat stosuje się we wstrzyknięciu raz na
tydzień! Zaleca się wybór jednego dnia w tygodniu, w którym wykonuje się wstrzyknięcie leku.
Ebetrexat jest podawany we wstrzyknięciu podskórnym, domięśniowym lub dożylnym. Dzieciom
i młodzieży leku nie wolno podawać dożylnie.
Leczenie reumatoidalnego zapalenia stawów, młodzieńczego idiopatycznego zapalenia stawów,
łuszczycy zwykłej i łuszczycowego zapalenia stawów wymaga długotrwałego stosowania leku
Ebetrexat.

Reumatoidalne zapalenie stawów
Złagodzenie objawów obserwuje się zwykle po 4-8 tygodniach leczenia. Po odstawieniu leku
Ebetrexat objawy mogą powrócić.

Ciężkie postacie łuszczycy zwykłej i łuszczyca stawowa (psoriasis arthropatica)
Oczekiwana reakcja na leczenie występuje na ogół po 2-6 tygodniach.
W zależności od nasilenia objawów i wartości wskaźników laboratoryjnych leczenie należy
kontynuować lub przerwać.

Na początku leczenia lek Ebetrexat może być podawany przez personel medyczny. Lekarz może
jednak zdecydować, że pacjent jest w stanie opanować samodzielne wstrzykiwanie leku Ebetrexat.
Pacjent zostanie odpowiednio przeszkolony w tym zakresie. Nigdy nie należy podejmować prób
samodzielnego wstrzyknięcia leku bez odbycia wcześniejszego szkolenia.

Dalsze informacje znajdują się w punkcie „Instrukcja stosowania leku Ebetrexat w ampułkostrzykawce”.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Ebetrexat
Należy stosować dawkę zaleconą przez lekarza prowadzącego. Nigdy nie należy jej samodzielnie
zmieniać.

W razie podejrzenia, że pacjent (lub ktoś inny) zastosował większą dawkę leku niż powinien, należy
natychmiast skontaktować się z lekarzem lub oddziałem ratunkowym najbliższego szpitala. Tylko
lekarz może zadecydować o rodzaju podjętych metod leczenia, zależnie od ciężkości objawów
zatrucia.

Przedawkowanie metotreksatu może spowodować ciężkie reakcje toksyczne. Do objawów
przedawkowania należą: łatwe powstawanie siniaków lub krwawienia, nieuzasadnione osłabienie,
rany w jamie ustnej, nudności, wymioty, czarne lub krwiste stolce, odkrztuszanie krwi lub wymioty
z treścią przypominającą fusy od kawy oraz oddawanie mniejszej ilości moczu. Patrz także punkt 4.

Pacjenci zgłaszający się do szpitala lub lekarza powinni zabrać ze sobą opakowanie leku.
Odtrutką stosowaną w przypadku zatrucia jest folinian wapnia.

Pominięcie zastosowania leku Ebetrexat
Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki. Należy kontynuować
przyjmowanie zalecanej dawki leku. Należy zwrócić się o poradę do lekarza.

MTX PFS DCP 2007

21 NL/H/3843/001/IA/052

Przerwanie stosowania leku Ebetrexat
Nie należy przerywać lub kończyć leczenia lekiem Ebetrexat bez uzgodnienia tego z lekarzem.
W razie podejrzewania ciężkich działań niepożądanych należy natychmiast zasięgnąć porady lekarza.

W razie jakichkolwiek dalszych pytań lub wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy
zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Należy natychmiast poinformować lekarza, jeśli u pacjenta wystąpi nagle świszczący oddech,
trudności w oddychaniu, obrzęk powiek, twarzy lub warg, wysypka lub świąd (zwłaszcza obejmujące
całe ciało) oraz omdlewanie (mogą to być objawy ciężkich reakcji alergicznych lub wstrząsu
anafilaktycznego).

Ciężkie działania niepożądane
Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem, jeśli wystąpią wymienione niżej działania
niepożądane:

- dolegliwości płucne (objawem może być ogólne złe samopoczucie; suchy, drażniący kaszel;
skrócenie oddechu, duszność podczas spoczynku, ból w klatce piersiowej lub gorączka);
- krwioplucie, czyli odkrztuszanie wydzieliny z krwią;
- silne łuszczenie się skóry lub powstawanie pęcherzy na skórze (również w obrębie jamy ustnej,
oczu i narządów płciowych);
- niewyjaśnione krwawienie (w tym krwawe wymioty) lub powstawanie siniaków;
- ciężka biegunka;
- owrzodzenia błony śluzowej jamy ustnej;
- czarne lub smoliste stolce;
- krew w moczu lub w kale;
- drobne czerwone plamki na skórze;
- gorączka;
- zażółcenie skóry (żółtaczka);
- ból lub trudności w oddawaniu moczu;
- uczucie pragnienia i (lub) częste oddawanie moczu;
- napady padaczkowe (drgawki);
- utrata przytomności;
- nieostre widzenie lub zaburzenia widzenia.

Zgłaszano również następujące działania niepożądane:

Bardzo często (mogą występować częściej niż u 1 na 10 osób):
- utrata apetytu, nudności, wymioty, ból brzucha
- zapalenie i owrzodzenia jamy ustnej i gardła
- zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych.

Często (mogą występować rzadziej niż u 1 na 10 osób):
- zmniejszenie wytwarzania komórek krwi ze zmniejszeniem liczby krwinek białych i (lub)
czerwonych lub płytek krwi (leukopenia, niedokrwistość, małopłytkowość)
- ból głowy
- uczucie zmęczenia, senność
- mrowienie, kłucie lub pieczenie skóry, wysypka, zaczerwienienie skóry, świąd
- zapalenie płuc
- biegunka.

MTX PFS DCP 2007

22 NL/H/3843/001/IA/052

Niezbyt często (mogą występować rzadziej niż u 1 na 100 osób):
- półpasiec
- chłoniak (ustępujący w wielu przypadkach po zakończeniu stosowania leku)
- zmniejszenie liczby krwinek i płytek krwi
- ciężkie reakcje alergiczne
- cukrzyca
- depresja
- osłabienie mięśni lewej lub prawej strony ciała
- zawroty głowy, dezorientacja
- napady padaczkowe
- uszkodzenie mózgu (leukoencefalopatia/encefalopatia)
- zapalenie naczyń krwionośnych
- uszkodzenie płuc, obecność wody w przestrzeni wokół płuc
- owrzodzenie i krwotoki z przewodu pokarmowego
- zapalenie trzustki
- zaburzenia czynności wątroby
- zmniejszenie stężenia białek we krwi
- pokrzywka (bez innych objawów), nadwrażliwość skóry na światło słoneczne, brązowe
zabarwienie skóry
- ciężkie toksyczne reakcje skórne, w tym powstawanie pęcherzy i oddzielanie się naskórka (zespół
Stevensa-Johnsona, zespół Lyella)
- łysienie
- powiększenie guzków reumatycznych
- bolesność zmian łuszczycowych
- reakcje przypominające oparzenia słoneczne spowodowane zwiększoną wrażliwością skóry na
światło słoneczne
- bóle stawów lub mięśni
- osteoporoza (zmniejszenie masy kostnej)
- zapalenie i owrzodzenie pęcherza moczowego (może przebiegać z krwiomoczem), bolesne
oddawanie moczu
- wady wrodzone u płodu
- zapalenie i owrzodzenie pochwy
- odczucie pieczenia lub uszkodzenie tkanki po domięśniowym wstrzyknięciu leku.

Rzadko (mogą występować rzadziej niż u 1 na 1000 osób):
- posocznica
- obecność we krwi bardzo dużych erytrocytów (niedokrwistość megaloblastyczna)
- wahania nastroju
- przemijające zaburzenia postrzegania
- osłabienie celowych ruchów wszystkich mięśni
- trudności w mówieniu
- ciężkie zaburzenia dotyczące oczu
- niskie ciśnienie tętnicze krwi
- zakrzepy krwi
- ból gardła
- zatrzymanie oddychania
- zapalenie układu trawiennego, krwawe stolce
- zapalenie dziąseł
- ostre zapalenie wątroby
- zmiana zabarwienia paznokci, utrata paznokci
- trądzik, obecność czerwonych lub fioletowych plam na skutek krwawień
- złamania kości z przeciążenia
- zaburzenia elektrolitowe
- poronienie
- nieprawidłowe wytwarzanie nasienia
- zaburzenia miesiączkowania.

MTX PFS DCP 2007

23 NL/H/3843/001/IA/052

Bardzo rzadko (mogą występować rzadziej niż u 1 na 10 000 osób):
- opryszczka warg
- zapalenie wątroby
- ciężka niewydolność szpiku kostnego
- niedobór odporności (hipogammaglobulinemia)
- ból
- osłabienie mięśni
- zaburzenia smaku (metaliczny posmak w ustach)
- zapalenie opon rdzeniowo-mózgowych (błon pokrywających mózg), powodujące porażenia lub
wymioty
- zaczerwienienie oczu
- zapalenie „worka” okalającego serce (osierdzia), płyn w osierdziu
- zapalenie płuc, trudności w oddychaniu, astma oskrzelowa
- krwiste wymioty
- niewydolność wątroby
- zakażenie wału paznokciowego u rąk, czyraki, obecność małych naczynek krwionośnych
widocznych na skórze
- obecność białka w moczu
- śmierć płodu
- zaburzenia dojrzewania komórek jajowych u kobiet i powstawania nasienia u mężczyzn
- brak popędu płciowego
- zaburzenia wzwodu
- upławy
- niepłodność
- lekkie reakcje skórne po podskórnym podaniu leku
- zaburzenia limfoproliferacyjne (nadprodukcja krwinek białych)
- uczucie drętwienia lub mrowienia lub odczuwanie słabszej niż zwykle reakcji na bodźce.

Częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych):
- zakażenia, które w niektórych przypadkach mogą prowadzić do zgonu
- obrzęk węzłów chłonnych
- zaburzenia czynności układu odpornościowego
- gorączka
- zapalenie małych naczyń krwionośnych na skutek reakcji alergicznej
- zapalenie otrzewnej (błony wyściełającej jamę brzuszną)
- powolne gojenie się ran
- krwawienie z płuc
- uszkodzenia kości szczęki (w wyniku nadprodukcji krwinek białych)
- niszczenie tkanki w miejscu wstrzyknięcia
- zaczerwienienie i łuszczenie się skóry
- opuchlizna.

Po podaniu domięśniowym często mogą wystąpić działania niepożądane (uczucie pieczenia) lub
uszkodzenie tkanki (powstanie jałowego ropnia, zanik tkanki tłuszczowej) w miejscu podania.
Podskórne podanie metotreksatu jest dobrze tolerowane. Obserwowano tylko lekkie reakcje skórne,
zmniejszające się podczas trwania leczenia.

Metotreksat może spowodować zmniejszenie liczby krwinek białych i osłabienie odporności na
zakażenia. Jeśli u pacjenta wystąpi zakażenie z takimi objawami, jak gorączka i znaczne pogorszenie
ogólnego stanu zdrowia, albo gorączka i objawy miejscowego zakażenia (ból gardła i (lub) ból krtani
i (lub) ból w obrębie jamy ustnej), albo zaburzenia oddawania moczu, należy niezwłocznie zwrócić się
do lekarza. Lekarz zaleci wykonanie badań krwi w celu stwierdzenia, czy nie zmniejszyła się liczba
krwinek białych (nie wystąpiła agranulocytoza). Ważne jest poinformowanie lekarza o stosowaniu
leku Ebetrexat.

Metotreksat może wywoływać ciężkie (niekiedy zagrażające życiu) działania niepożądane. Dlatego

MTX PFS DCP 2007

24 NL/H/3843/001/IA/052

lekarz zaleci przeprowadzenie badań w celu wykrycia ewentualnych zmian w obrazie krwi
(np. zmniejszonej liczby krwinek białych, małej liczby płytek krwi, obecności chłoniaka) oraz zmian
w nerkach i wątrobie.

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Działania niepożądane
można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów
Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów
Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa
tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

5. Jak przechowywać Ebetrexat

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.
Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na etykiecie ampułkostrzykawki i na pudełku po EXP. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Ampułko-strzykawkę przechowywać w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem.
Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25ºC.
Lek należy zastosować bezpośrednio po otwarciu.
Nie stosować leku Ebetrexat, jeśli roztwór nie jest klarowny i zawiera wytrącone cząsteczki.

Lek przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użytku. Wszelkie pozostałości roztworu należy
zutylizować!

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera Ebetrexat
Substancją czynną jest metotreksat.
Każdy ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 20 mg metotreksatu (w postaci 21,94 mg metotreksatu
disodowego)

Każda ampułko-strzykawka z 0,375 ml roztworu zawiera 7,5 mg metotreksatu.
Każda ampułko-strzykawka z 0,5 ml roztworu zawiera 10 mg metotreksatu.
Każda ampułko-strzykawka z 0,625 ml roztworu zawiera 12,5 mg metotreksatu.
Każda ampułko-strzykawka z 0,75 ml roztworu zawiera 15 mg metotreksatu.
Każda ampułko-strzykawka z 0,875 ml roztworu zawiera 17,5 mg metotreksatu.
Każda ampułko-strzykawka z 1 ml roztworu zawiera 20 mg metotreksatu.
Każda ampułko-strzykawka z 1,125 ml roztworu zawiera 22,5 mg metotreksatu.
Każda ampułko-strzykawka z 1,25 ml roztworu zawiera 25 mg metotreksatu.
Każda ampułko-strzykawka z 1,375 ml roztworu zawiera 27,5 mg metotreksatu.
Każda ampułko-strzykawka z 1,5 ml roztworu zawiera 30 mg metotreksatu.

Pozostałe składniki to: sodu chlorek, sodu wodorotlenek do dostosowania pH i woda do wstrzykiwań.

Jak wygląda Ebetrexat i co zawiera opakowanie
Ebetrexat jest dostępny w postaci klarownego, żółtawego roztworu do wstrzykiwań w ampułko-

MTX PFS DCP 2007

25 NL/H/3843/001/IA/052

strzykawkach.

Każde pudełko tekturowe zawiera 1 ampułko-strzykawkę z 0,375 ml, 0,5 ml, 0,625 ml, 0,75 ml, 0,875
ml, 1 ml, 1,125 ml, 1,25 ml, 1,375 ml lub 1,5 ml roztworu do wstrzykiwań, igły jednorazowego użytku
z zabezpieczającą obudową lub bez obudowy oraz gaziki nasączone alkoholem.
Opakowania zbiorcze zawierają 4, 5, 6, 12 lub 30 ampułko-strzykawek (po 1 ampułko-strzykawce w
pudełku tekturowym).

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca
Podmiot odpowiedzialny
Ebewe Pharma Ges.m.b.H. Nfg. KG
Mondseestrasse 11
4866 Unterach, Austria

Wytwórca
Ebewe Pharma Ges.m.b.H. Nfg. KG
Mondseestrasse 11
4866 Unterach, Austria

Salutas Pharma GmbH
Otto-von-Guericke-Allee 1
D-39179 Barleben, Niemcy

Fareva Unterach GmbH
Mondseestraße 11
4866 Unterach, Austria

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji o leku oraz jego nazwach w innych krajach
członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego należy zwrócić się do:
Sandoz Polska Sp. z o.o.
ul. Domaniewska 50 C
02-672 Warszawa
tel. 22 209 70 00

Data ostatniej aktualizacji ulotki: 09/2024

Instrukcja stosowania leku Ebetrexat w ampułko-strzykawce

Roztwór w kolorze żółtym powinien być przezroczysty i bez cząsteczek. Nie wolno go mieszać
z innymi produktami leczniczymi.

Sposób postępowania i utylizacji powinien być zgodny z krajowymi przepisami dotyczącymi
przygotowywania innych leków, które mogą uszkadzać komórki. Kobiety w ciąży, w tym pracownice
służby zdrowia będące w ciąży, nie powinny mieć kontaktu i (lub) podawać produktu Ebetrexat.

W celu prawidłowego stosowania ampułko-strzykawki należy postępować ściśle według kolejnych
punktów instrukcji wstrzyknięcia podskórnego:

Etap 1

  Wyjąć z pudełka wewnętrzne opakowanie z ampułko-strzykawką i igłą.
  Otworzyć opakowanie wewnętrzne przez pociągnięcie bocznej klapki. Wyjąć ampułko-strzykawkę.
  Odkręcić szarą gumową zatyczkę (pokrytą plastikiem) ze strzykawki, nie dotykając odsłoniętej
końcówki ampułko-strzykawki (patrz rysunek 1).

MTX PFS DCP 2007

26 NL/H/3843/001/IA/052

Rysunek 1.

Etap 2

  Strzykawkę odłożyć ponownie do opakowania wewnętrznego. Żółty roztwór nie będzie wyciekał
ze strzykawki.
  Sprawdzić etykietę na plastikowej obudowie, w której znajduje się igła. Etykieta nie może być
uszkodzona! (patrz rysunek 2)

Rysunek 2.

Etap 3

  Zdjąć nasadkę z plastikowej obudowy igły odkręcając ją, a następnie pociągając. Patrz rysunek 3.1.
  Ostrożnie dokręcić do strzykawki igłę wraz z jej plastikową obudową, aż do oporu. Patrz rysunek
#### 3.2. Rysunek 3.1 Rysunek 3.2

Etap 4

  Wybrać miejsce wstrzyknięcia na brzuchu lub udzie i przetrzeć je gazikiem nasączonym
alkoholem. Nie dotykać zdezynfekowanego miejsca wkłucia (patrz rysunki 4.1 i 4.2).

WieczkoObudowa

MTX PFS DCP 2007

27 NL/H/3843/001/IA/052

Rysunek 4.1 Rysunek 4.2

Etap 5

  Pociągnąć obudowę prosto do tyłu, aby ją zdjąć z igły. Sprawdzić, czy wskaźnik ma kolor niebieski
(patrz strzałka na rysunku 5.1).
→ Strzykawka jest teraz gotowa do użycia.
Uwaga: Nasadki igły nie wolno nakładać z powrotem na igłę, aby uniknąć omyłkowego
uruchomienia mechanizmu zabezpieczającego. Nie wolno dotykać osłonki igły przed
wstrzyknięciem leku (patrz rysunek 5.2). Jakikolwiek nacisk na osłonkę może prowadzić do
zamknięcia mechanizmu zabezpieczającego i spowodować, że igła stanie się bezużyteczna.
W takim wypadku w okienku nie ukaże się niebieski wskaźnik.

Rysunek 5.1 Rysunek 5.2

Etap 6

  Przytrzymując skórę dwoma palcami utworzyć fałd skórny w wybranym, zdezynfekowanym
miejscu (etap 4).
  Ująć strzykawkę drugą ręką, jak pokazano na rysunku 6.1.
  Pewnie, jednym ciągłym ruchem wkłuć igłę ampułko-strzykawki w fałd skórny w pozycji prawie
pionowej. Wprowadzać igłę aż do całkowitego cofnięcia się osłonki! Patrz rysunek 6.2.

Rysunek 6.1 Rysunek 6.2
  Utrzymując stały nacisk strzykawki na skórę jednocześnie powoli przyciskać tłok strzykawki aż do
wstrzyknięcia całego roztworu pod skórę(patrz rysunek 6.3).

MTX PFS DCP 2007

28 NL/H/3843/001/IA/052

Rysunek 6.3

Etap 7

  Po podaniu leku niebieski wskaźnik zniknie z okienka, potwierdzając automatyczne zamknięcie
mechanizmu osłony. Osłona igły zostaje aktywowana i chroni przed ukłuciem (patrz rysunek 7).

Rysunek 7

  Przycisnąć gazik w miejscu wkłucia aż do powstrzymania krwawienia. Nie pocierać skóry, aby
uniknąć podrażnienia miejsca wstrzyknięcia.
  Zużytą strzykawkę i igłę usunąć, umieszczając je w specjalnym, przeznaczonym do tego celu
pojemniku.

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

MTX PFS DCP 2007

1 NL/H/3843/001/IA/052

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Ebetrexat, 20 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każdy ml roztworu zawiera 20 mg metotreksatu (w postaci 21,94 mg metotreksatu disodowego).
Każda ampułko-strzykawka z 0,375 ml roztworu zawiera 7,5 mg metotreksatu.
Każda ampułko-strzykawka z 0,5 ml roztworu zawiera 10 mg metotreksatu.
Każda ampułko-strzykawka z 0,625 ml roztworu zawiera 12,5 mg metotreksatu.
Każda ampułko-strzykawka z 0,75 ml roztworu zawiera 15 mg metotreksatu.
Każda ampułko-strzykawka z 0,875 ml roztworu zawiera 17,5 mg metotreksatu.
Każda ampułko-strzykawka z 1 ml roztworu zawiera 20 mg metotreksatu.
Każda ampułko-strzykawka z 1,125 ml roztworu zawiera 22,5 mg metotreksatu.
Każda ampułko-strzykawka z 1,25 ml roztworu zawiera 25 mg metotreksatu.
Każda ampułko-strzykawka z 1,375 ml roztworu zawiera 27,5 mg metotreksatu.
Każda ampułko-strzykawka z 1,5 ml roztworu zawiera 30 mg metotreksatu.

Substancja pomocnicza o znanym działaniu:
Każdy ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 0,18 mmol/ml sodu (4,13 mg/ml sodu).

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce.

Klarowny, żółtawy roztwór do wstrzykiwań.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

- Czynne reumatoidalne zapalenie stawów u pacjentów dorosłych.
- Wielostawowe postacie ciężkiego czynnego młodzieńczego idiopatycznego zapalenia stawów, jeśli
leczenie niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ) okazało się nieskuteczne.
- Ciężka, oporna na leczenie, prowadząca do niesprawności łuszczyca, u dorosłych pacjentów
z niewystarczającą odpowiedzią na inne rodzaje leczenia, takie jak fototerapia, fotochemioterapia
(PUVA) i retinoidy oraz ciężka łuszczyca stawowa (łuszczycowe zapalenie stawów).

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Ważne ostrzeżenie dotyczące dawkowania produktu Ebetrexat (metotreksat)
W leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów, młodzieńczego idiopatycznego zapalenia stawów
i łuszczycy produkt Ebetrexat (metotreksat) należy stosować wyłącznie raz na tydzień. Błędy
w dawkowaniu podczas stosowania produktu Ebetrexat (metotreksat) mogą spowodować ciężkie
działania niepożądane, w tym zgon. Należy bardzo uważnie przeczytać ten punkt Charakterystyki
Produktu Leczniczego.

Ebetrexat powinni przepisywać wyłącznie lekarze, którzy mają doświadczenie w jego stosowaniu
i pełną świadomość ryzyka związanego z leczeniem metotreksatem.

MTX PFS DCP 2007

2 NL/H/3843/001/IA/052

Ebetrexat wstrzykuje się raz w tygodniu. Należy wyraźnie poinformować pacjenta, że Ebetrexat
podawany jest tylko raz w tygodniu. Zaleca się wybór jednego dnia w tygodniu, jako „dnia
podawania leku”.

Jeśli pacjent samodzielnie podaje sobie metotreksat, należy go nauczyć właściwej techniki
wykonywania wstrzyknięć i przeszkolić w tym zakresie. Pierwsze wstrzyknięcie produktu Ebetrexat
należy wykonać pod bezpośrednim nadzorem lekarza.

Dawkowanie u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów
Zalecana dawka początkowa wynosi 7,5 mg metotreksatu raz na tydzień, podawanych podskórnie,
domięśniowo lub dożylnie. Zależnie od nasilenia choroby u poszczególnych pacjentów oraz tolerancji
produktu leczniczego, dawkę początkową można zwiększać. Zasadniczo nie należy stosować
tygodniowej dawki większej niż 25 mg. Podawanie dawek większych niż 20 mg na tydzień może
wiązać się ze znaczącym nasileniem działania toksycznego, szczególnie hamowaniem czynności
szpiku kostnego. Reakcji na leczenie można spodziewać się po upływie około 4-8 tygodni. Po
uzyskaniu pożądanego działania dawkę należy stopniowo zmniejszać do najmniejszej możliwej
skutecznej dawki podtrzymującej.

Dawkowanie u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 16 lat z wielostawowymi postaciami
młodzieńczego idiopatycznego zapalenia stawów
Zalecana dawka wynosi 10-15 mg/m2 powierzchni ciała (pc.) na tydzień. W przypadkach opornych na
leczenie dawkę tygodniową można zwiększyć do 20 mg/m2 pc. na tydzień. Jednak po zwiększeniu
dawki wskazane jest częstsze kontrolowanie stanu pacjenta.
Z uwagi na ograniczoną liczbę dostępnych danych dotyczących dożylnego podawania produktu
leczniczego dzieciom i młodzieży, podawanie pozajelitowe należy ograniczyć do wstrzyknięć
podskórnych i domięśniowych.
Pacjentów z młodzieńczym idiopatycznym zapaleniem stawów należy zawsze kierować do poradni
reumatologicznych specjalizujących się w leczeniu dzieci i młodzieży.

Nie zaleca się stosowania produktu leczniczego u dzieci w wieku poniżej 3 lat z uwagi na
niewystarczającą liczbę danych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa stosowania produktu
leczniczego w tej populacji.

Dawkowanie u pacjentów z ciężkimi postaciami łuszczycy i łuszczycowego zapalenia stawów
Zaleca się, by na tydzień przed rozpoczęciem leczenia podać pozajelitowo próbną dawkę
metotreksatu, wynoszącą 5 do 10 mg, w celu oceny idiosynkratycznych działań niepożądanych.
Zalecana początkowa dawka wynosi 7,5 mg metotreksatu raz na tydzień, podanych podskórnie,
domięśniowo lub dożylnie. Dawkę należy stopniowo zwiększać, ale zasadniczo nie należy
przekraczać maksymalnej tygodniowej dawki metotreksatu wynoszącej 25 mg. Dawki większe niż
20 mg na tydzień mogą być związane ze znaczącym nasileniem działania toksycznego, zwłaszcza
hamowania czynności szpiku kostnego. Odpowiedzi na leczenie można spodziewać się po upływie
około 2-6 tygodni. Po uzyskaniu pożądanego działania dawkę należy stopniowo zmniejszać do
najmniejszej możliwej skutecznej dawki podtrzymującej.
W razie konieczności dawkę należy zwiększać, nie przekraczając maksymalnej zalecanej tygodniowej
dawki 25 mg. W wyjątkowych przypadkach zastosowanie większej dawki może być uzasadnione
klinicznie, ale nie należy wtedy przekraczać maksymalnej tygodniowej dawki 30 mg ze względu na
ryzyko znacznego zwiększenia toksyczności metotreksatu.

Zaburzenia czynności nerek i zaburzenia czynności wątroby
Ebetrexat należy stosować ostrożnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Dawkę należy
modyfikować w następujący sposób:

Klirens kreatyniny (ml/min) % dawki należnej do podania
>50 100%
20-50 50%
<20 Nie wolno stosować produktu leczniczego Ebetrexat

MTX PFS DCP 2007

3 NL/H/3843/001/IA/052

Metotreksat należy stosować z dużą ostrożnością (jeśli w ogóle) u pacjentów z ciężkimi czynnymi lub
przebytymi chorobami wątroby, szczególnie spowodowanymi przez alkohol. Stosowanie metotreksatu
jest przeciwwskazane, jeśli stężenie bilirubiny wynosi 5 mg/dl (85,5 μmol/l), patrz punkt 4.3.

Pacjenci w podeszłym wieku
U pacjentów w podeszłym wieku należy rozważyć zmniejszenie dawki leku ze względu na osłabienie
wraz z wiekiem czynności wątroby i nerek oraz zmniejszenie ogólnoustrojowych zasobów kwasu
foliowego.

Stosowanie u pacjentów z kumulacją płynów w trzeciej przestrzeni (wysięk opłucnowy, wodobrzusze)
U pacjentów z kumulacją płynów w trzeciej przestrzeni okres półtrwania metotreksatu może wydłużyć
się nawet 4-krotnie, dlatego w niektórych przypadkach konieczne może być zmniejszenie dawki lub
odstawienie metotreksatu (patrz punkty 5.2 i 4.4).

Czas trwania leczenia i sposób podawania
Ten produkt leczniczy jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego zastosowania.
Roztwór do wstrzykiwań Ebetrexat można podawać domięśniowo, dożylnie lub podskórnie (dzieciom
i młodzieży tylko podskórnie lub domięśniowo).
U dorosłych dożylne podanie produktu leczniczego wykonuje się w postaci szybkiego wstrzyknięcia
(bolus). Patrz także punkt 6.6.

Całkowity czas trwania leczenia określa lekarz.

Przed podaniem roztwór należy obejrzeć.
Należy stosować wyłącznie roztwory klarowne, bez wytrąconych cząstek.

Należy unikać jakiegokolwiek kontaktu metotreksatu ze skórą i błoną śluzową! W razie
zanieczyszczenia miejsce kontaktu należy natychmiast przemyć dużą ilością wody! Patrz punkt 6.6.

Leczenie produktem Ebetrexat reumatoidalnego zapalenia stawów, młodzieńczego idiopatycznego
zapalenia stawów, ciężkich postaci łuszczycy zwykłej i łuszczycowego zapalenia stawów jest
długotrwałe.

Reumatoidalne zapalenie stawów
U pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów odpowiedzi na leczenie można oczekiwać po
4-8 tygodniach. Po przerwaniu leczenia objawy mogą powrócić.

Ciężkie postacie łuszczycy zwykłej i łuszczycowego zapalenia stawów
Na ogół odpowiedzi na leczenie można oczekiwać po 2-6 tygodniach. W zależności od obrazu
klinicznego oraz zmian w wynikach badań laboratoryjnych leczenie należy kontynuować lub
przerwać.

Uwaga:
Podczas zmiany sposobu podawania metotreksatu z doustnego na parenteralny może być konieczne
zmniejszenie jego dawki ze względu na zmienną biodostępność po podaniu doustnym.

Można rozważyć suplementację kwasu foliowego lub folinowego zgodnie z aktualnymi wytycznymi
dotyczącymi leczenia.

#### 4.3 Przeciwwskazania

Ebetrexat jest przeciwwskazany w przypadku:
- nadwrażliwości na metotreksat lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie
6.1,
- ciężkich zaburzeń czynności wątroby, jeśli stężenie bilirubiny w surowicy wynosi >5 mg/dl
(85,5 μmol/l), patrz także punkt 4.2,

MTX PFS DCP 2007

4 NL/H/3843/001/IA/052

- nadużywania alkoholu,
- ciężkich zaburzeń czynności nerek (klirens kreatyniny <20 ml/min lub stężenie kreatyniny
w surowicy >2 mg/dl, patrz także punkty 4.2 i 4.4),
- chorób układu krwiotwórczego w wywiadzie, takich jak hipoplazja szpiku kostnego, leukopenia,
trombocytopenia lub istotna klinicznie niedokrwistość,
- niedoborów odporności,
- ciężkich, ostrych lub przewlekłych zakażeń, takich jak gruźlica i zakażenie HIV,
- zapalenia błony śluzowej jamy ustnej, owrzodzeń błony śluzowej jamy ustnej oraz stwierdzonej
czynnej choroby wrzodowej żołądka i (lub) dwunastnicy,
- ciąży i karmienia piersią (patrz punkt 4.6),
- jednoczesnych szczepień żywymi szczepionkami.

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Pacjentów należy wyraźnie poinformować, że produkt leczniczy Ebetrexat należy stosować raz
w tygodniu, nie codziennie.
Niewłaściwe stosowanie metotreksatu może prowadzić do ciężkich, potencjalnie prowadzących do
zgonu działań niepożądanych. Należy poinformować o tym personel medyczny i pacjentów.

Notowano przypadki zgonu, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku, na skutek omyłkowego
podawania codziennie tygodniowej dawki metotreksatu.

Ze względu na możliwość toksycznego działania na wątrobę, podczas leczenia metotreksatem nie
należy stosować dodatkowych produktów leczniczych o działaniu hepatotoksycznym, jeśli nie jest to
bezwzględnie konieczne. Należy również unikać albo znacznie ograniczyć spożycie alkoholu (patrz
punkt 4.5).

Czynność nerek
W obecności czynników ryzyka (tj. zaburzenia czynności nerek, nawet graniczne) nie zaleca się
jednoczesnego stosowania niesteroidowych leków przeciwzapalnych ze względu na możliwość
nasilenia działania toksycznego.

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek leczenie metotreksatem wymaga zachowania ostrożności
i zastosowania mniejszych dawek ze względu na opóźniona eliminacje metotreksatu (patrz punkt 4.2).

Metotreksat jest wydalany głównie przez nerki, dlatego w przypadku zaburzeń czynności tego narządu
można spodziewać się zwiększonego stężenia metotreksatu w surowicy, co może prowadzić do
ciężkich reakcji niepożądanych, takich jak zaburzenia czynności nerek (aż do niewydolności nerek).
Istnieją doniesienia o wystąpieniu ciężkich działań niepożądanych, włącznie ze zgonem, po
zastosowaniu razem z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi.

Podczas leczenia metotreksatem możliwe jest pogorszenie czynności nerek ze zwiększeniem wartości
niektórych wskaźników laboratoryjnych (stężenie kreatyniny, mocznika i kwasu moczowego
w surowicy).

Toksyczne działanie na przewód pokarmowy
Stany prowadzące do odwodnienia (wymioty, biegunka, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej) mogą
również nasilić toksyczność metotreksatu na skutek zwiększenia jego stężenia. W takich przypadkach
stosowanie metotreksatu należy przerwać do czasu ustąpienia objawów.

Metotreksat a wysięk opłucnowy/wodobrzusze
U pacjentów z patologiczną kumulacją płynu w jamach ciała („trzeciej przestrzeni”),
np. z wodobrzuszem lub wysiękiem opłucnowym, okres półtrwania metotreksatu w osoczu w fazie
eliminacji jest wydłużony, co może spowodować nieoczekiwane działanie toksyczne.
U pacjentów z wysiękiem do opłucnej i otrzewnej należy dokonać drenażu przed rozpoczęciem
leczenia metotreksatem.

MTX PFS DCP 2007

5 NL/H/3843/001/IA/052

Szczególną ostrożność należy z zasady zachować u pacjentów z cukrzycą insulinozależną
i z zaburzeniami czynności płuc.

Zakażenie lub stany związane z układem odpornościowym
Ze względu na możliwość działania na układ odpornościowy, metotreksat może osłabiać odpowiedź
na szczepienie i zaburzać wyniki badań immunologicznych.

Z tego względu należy unikać stosowania żywych szczepionek podczas leczenia metotreksatem.
Istnieją doniesienia o przypadkach ospy krowiej u leczonych metotreksatem pacjentów szczepionych
przeciwko ospie.

Metotreksat powodował uaktywnienie wirusowego zapalenia wątroby typu B lub zaostrzenie
zakażenia wątroby typu C, również zakończone zgonem. Niektóre przypadki uaktywnienia
wirusowego zapalenia wątroby typu B miały miejsce już po odstawieniu metotreksatu. Do oceny
istniejącej wcześniej choroby wątroby u pacjentów z zapaleniem wątroby typu B lub C konieczne jest
przeprowadzenie badań klinicznych i laboratoryjnych. Na postawie ich wyników można wnioskować,
czy metotreksat jest odpowiednim lekiem dla danego pacjenta.

Szczególną ostrożność należy zachować w przypadku utajonych, przewlekłych zakażeń, takich jak
półpasiec lub gruźlica, ze względu na możliwość uczynnienia choroby.

Podczas leczenia metotreksatem mogą wystąpić zakażenia oportunistyczne, w tym pneumocystoza,
która może prowadzić do zgonu.

Toksyczne działanie na płuca
Powikłania płucne, wysięk płucny, zapalenie pęcherzyków płucnych lub zapalenie płuc z takimi
objawami, jak ogólne złe samopoczucie, suchy, drażniący kaszel, duszność (aż do duszności
spoczynkowej), ból w klatce piersiowej, gorączka, niedotlenienie i nacieki widoczne w badaniu
radiologicznym występujące podczas leczenia metotreksatem mogą wskazywać na potencjalnie
groźne zmiany, które mogą prowadzić do zgonu.

Wywołane działaniem metotreksatu choroby płuc mogą wystąpić nagle w dowolnym czasie leczenia,
nie zawsze są odwracalne i opisywano ich przypadki po zastosowaniu wszystkich dawek (włącznie
z małą dawką 7,5 mg na tydzień).

Jeśli istnieje podejrzenie takich powikłań, leczenie metotreksatem należy niezwłocznie przerwać
i rozpocząć dokładne badania w celu odróżnienia ich od choroby zapalnej (w tym zapalenia płuc).

Dodatkowo zgłaszano przypadki krwawienia pęcherzykowego podczas stosowania metotreksatu
w leczeniu chorób reumatologicznych i w powiązanych wskazaniach. To zdarzenie może być również
związane z zapaleniem naczyń krwionośnych oraz innymi współistniejącymi chorobami. Jeśli
podejrzewa się krwawienie pęcherzykowe, należy rozważyć niezwłoczne przeprowadzenie badań
diagnostycznych w celu potwierdzenia rozpoznania.

Toksyczne działanie na skórę
Odnotowano występowanie ciężkich i sporadycznie zakończonych zgonem alergicznych reakcji
skórnych, takich jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (zespół
Lyella).

Nadwrażliwość na światło
U niektórych pacjentów stosujących metotreksat zaobserwowano nadwrażliwość na światło
objawiającą się nasiloną reakcją związaną z oparzeniem słonecznym (patrz punkt 4.8). Należy
unikać ekspozycji na intensywne światło słoneczne lub promienie UV, chyba że jest to
wskazane z medycznego punktu widzenia. Pacjenci powinni stosować odpowiednią ochronę
przeciwsłoneczną, aby chronić siebie przed intensywnym światłem słonecznym

Podczas stosowania metotreksatu może wystąpić nawrót zapalenia skóry wywołanego przez

MTX PFS DCP 2007

6 NL/H/3843/001/IA/052

radioterapię lub oparzenie słoneczne (tzw. „reakcja z przypomnienia”).
Skórne zmiany łuszczycowe mogą się nasilić podczas napromieniania światłem UV i jednoczesnego
podawania metotreksatu.

Podczas stosowania małych dawek metotreksatu niezbyt często notowano rozwój chłoniaków
złośliwych, które ustępowały w niektórych przypadkach po przerwaniu leczenia metotreksatem. Jeśli
chłoniak nie ustąpi samoistnie, konieczne jest rozpoczęcie leczenia cytostatykiem. W nowszym
badaniu nie stwierdzono zwiększenia częstości chłoniaków podczas leczenia metotreksatem. Dożylne
podawanie metotreksatu może spowodować wystąpienie ostrego zapalenia mózgu i ostrej
encefalopatii (nieprawidłowych zmian w mózgu) prowadzących do zgonu.

Postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia (PML)
Przypadki postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii (ang. progressive multifocal
leukoencephalopathy, PML) odnotowano u pacjentów przyjmujących metotreksat, głównie w
skojarzeniu z innymi lekami immunosupresyjnymi. Postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia
może być śmiertelna i należy ją brać pod uwagę w diagnostyce różnicowej u pacjentów z
immunosupresją z nowym początkiem lub nasileniem objawów neurologicznych.

Stosowanie u osób w podeszłym wieku
Notowano przypadki zgonów w wyniku omyłkowego codziennego przyjmowania przez pacjentów
(zwłaszcza w podeszłym wieku) tygodniowej dawki metotreksatu. Ponadto należy często kontrolować,
szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku, czy nie występują wczesne objawy działania
toksycznego. Dawkę metotreksatu należy dostosować ze względu na starszy wiek i zmniejszoną
czynność wątroby i nerek (patrz punkt 4.2).

Dzieci i młodzież
Leczenie metotreksatem dzieci i młodzieży powinien rozpoczynać i kontrolować specjalista
z odpowiednim doświadczeniem w rozpoznawaniu i leczeniu zaburzeń objętych wskazaniami do
stosowania.

Płodność i czynności rozrodcze

Płodność
Informowano, że w czasie leczenia i przez krótki okres po jego zaprzestaniu metotreksat powoduje
oligospermię, zaburzenia miesiączkowania i brak miesiączki u ludzi oraz powoduje zaburzenia
płodności, wpływając w okresie podawania na spermatogenezę i oogenezę – wydaje się, że objawy te
ustępują po zakończeniu leczenia.

Działanie teratogenne – ryzyko zaburzeń rozrodczości
U ludzi metotreksat jest embriotoksyczny, powoduje poronienia i wady rozwojowe płodu. Z tego
względu z pacjentkami w wieku rozrodczym należy omówić możliwe ryzyko wpływu na rozrodczość,
utraty ciąży i wad wrodzonych (patrz punkt 4.6). Przed zastosowaniem leku Ebetrexat należy
potwierdzić, że pacjentka nie jest w ciąży. Jeśli kobieta jest dojrzała płciowo, w czasie leczenia i przez
co najmniej 6 miesięcy po jego zakończeniu powinna bezwzględnie stosować skuteczną
antykoncepcję.

Porady dotyczące antykoncepcji u mężczyzn – patrz punkt 4.6.

Zalecane badania i środki bezpieczeństwa
Stan pacjentów leczonych metotreksatem należy ściśle kontrolować w celu możliwie szybkiego
rozpoznania objawów zatrucia.

Przed rozpoczęciem leczenia metotreksatem:
⬧ pełna morfologia krwi z rozmazem i oznaczeniem liczby płytek krwi
⬧ aktywność enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT), stężenie bilirubiny
⬧ stężenie albuminy w surowicy
⬧ zdjęcie rentgenowskie klatki piersiowej (w razie konieczności)

MTX PFS DCP 2007

7 NL/H/3843/001/IA/052

⬧ badania czynności nerek (z klirensem kreatyniny w razie konieczności)
⬧ serologiczne badanie zapalenia wątroby (typu A, B, C)
⬧ wykluczenie gruźlicy (jeśli to konieczne).

Podczas leczenia (co tydzień przez pierwsze dwa tygodnie, następnie co dwa tygodnie przez kolejny
miesiąc, potem w zależności od liczby leukocytów i stabilności stanu pacjenta co najmniej raz
w miesiącu przez następnych sześć miesięcy, a następnie przynajmniej co trzy miesiące). Częstsze
badania kontrolne należy także rozważyć podczas zwiększania dawki lub w razie stwierdzenia
zwiększonego stężenia metotreksatu (np. na skutek odwodnienia) albo zwiększonej toksyczności
metotreksatu.

### 1. Badanie jamy ustnej i gardła w celu wykluczenia zmian na błonach śluzowych.

### 2. Pełna morfologia krwi z rozmazem i oceną liczby płytek.

### 3. Badania czynności wątroby
Należy unikać rozpoczęcia leczenia lub przerwać leczenie, jeśli stwierdzono jakiekolwiek utrzymujące
się lub znaczne nieprawidłowości w badaniach czynności wątroby, innych nieinwazyjnych badaniach
zwłóknienia wątroby lub w biopsji wątroby.

U 13-20% pacjentów opisywano przemijające zwiększenie aktywności aminotransferaz do poziomu
dwu- lub trzykrotnie przekraczającego górną granicę normy. Utrzymujące się zwiększenie aktywności
enzymów wątrobowych i (lub) zmniejszenie stężenia albumin w surowicy krwi może wskazywać na
ciężką hepatotoksyczność. W przypadku utrzymującej się zwiększonej aktywności enzymów
wątrobowych, należy rozważyć zmniejszenie dawki leku lub przerwanie leczenia.

Zmiany histologiczne, zwłóknienie oraz (rzadziej) marskość wątroby, mogą nie być poprzedzone
nieprawidłowymi wynikami badań czynności wątroby. Istnieją przypadki marskości wątroby, w
których aktywność aminotransferaz jest prawidłowa. Dlatego, oprócz testów czynnościowych
wątroby, należy rozważyć wykorzystanie nieinwazyjnych metod diagnostycznych do monitorowania
stanu wątroby. Biopsję wątroby należy rozważyć indywidualnie, biorąc pod uwagę choroby
współistniejące u pacjenta, wywiad chorobowy i ryzyko związane z biopsją. Czynniki ryzyka
hepatotoksyczności obejmują wcześniejsze nadmierne spożycie alkoholu, utrzymującą się zwiększoną
aktywność enzymów wątrobowych, choroby wątroby w wywiadzie, wrodzone choroby wątroby w
wywiadzie rodzinnym, cukrzycę, otyłość i wcześniejszą styczność z lekami lub substancjami
hepatotoksycznymi oraz długotrwałe leczenie metotreksatem.

Podczas leczenia metotreksatem nie należy podawać innych hepatotoksycznych produktów
leczniczych, jeśli nie jest to bezwzględnie konieczne. Należy unikać spożywania alkoholu (patrz
punkty 4.3 i 4.5). U pacjentów przyjmujących jednocześnie inne hepatotoksyczne produkty lecznicze
należy ściśle monitorować aktywność enzymów wątrobowych.
Najwyższą ostrożność należy zachować u pacjentów z cukrzycą insulinozależną, ponieważ w trakcie
leczenia metotreksatem w pojedynczych przypadkach wystąpiło zwłóknienie wątroby, bez
okresowego zwiększenia aktywności transaminaz.

### 4. Kontrolowanie czynności nerek/stężenia kreatyniny w surowicy
W razie zwiększenia stężenia kreatyniny należy zmniejszyć dawkę metotreksatu. Metotreksatu nie
należy stosować, jeśli stężenie kreatyniny w surowicy jest większe niż 2 mg/dl.

W przypadku granicznej czynności nerek (np. u pacjentów w podeszłym wieku) należy zwiększyć
częstość i dokładność kontroli, zwłaszcza gdy jednocześnie z metotreksatem stosowane są inne
produkty lecznicze, które wpływają na jego wydalanie, powodują uszkodzenie nerek (np.
niesteroidowe leki przeciwzapalne) lub mogą szkodliwie działać na układ krwiotwórczy.

### 5. Zebranie wywiadu w kierunku możliwych zaburzeń czynności płuc, a w razie konieczności
badanie ich czynności

MTX PFS DCP 2007

8 NL/H/3843/001/IA/052

Uwagi
Ze względu na ryzyko ciężkich lub nawet prowadzących do zgonu działań toksycznych pacjenci
muszą być dokładnie poinformowani o ryzyku (w tym o wczesnych objawach przedmiotowych
i podmiotowych działania toksycznego) i o zalecanych środkach bezpieczeństwa. Należy ich
poinformować o konieczności natychmiastowego skonsultowania się z lekarzem w razie wystąpienia
objawów zatrucia, a także o konieczności dalszego ich monitorowania (w tym poddawania się
regularnym badaniom laboratoryjnym).
Dawki większe niż 20 mg na tydzień mogą być związane ze znacznym nasileniem działania
toksycznego, szczególnie z zahamowaniem czynności szpiku kostnego.

Specjalna uwaga
Należy unikać kontaktu metotreksatu ze skórą i błonami śluzowymi. W razie zanieczyszczenia
miejsce kontaktu należy przemyć dużą ilością wody.

Jedna dawka produktu leczniczego zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu, co oznacza, że zasadniczo
„nie zawiera sodu“.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

W doświadczeniach na zwierzętach wykazano, że niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym
kwas salicylowy, zmniejszały kanalikowe wydzielanie metotreksatu, a w związku z tym nasilały jego
działania toksyczne. Jednak w badaniach klinicznych, w których NLPZ i kwas salicylowy stosowano
jednocześnie z metotreksatem u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów, nie obserwowano
zwiększenia częstości działań niepożądanych. Dlatego podczas leczenia reumatoidalnego zapalenia
stawów małymi dawkami metotreksatu można stosować wymienione leki, jednak wyłącznie pod
ścisłym nadzorem lekarskim.

Jednoczesne podawanie inhibitorów pompy protonowej (tj. omeprazol, pantoprazol, lanzoprazol)
może prowadzić do opóźnienia lub zahamowania wydalania metotreksatu przez nerki i spowodować
zwiększenie jego stężenia w osoczu z klinicznymi przedmiotowymi i podmiotowymi objawami
działania toksycznego. Należy zachować ostrożność u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.

Regularne spożywanie alkoholu i stosowanie dodatkowo produktów leczniczych o działaniu
toksycznym na wątrobę zwiększa prawdopodobieństwo hepatotoksycznego działania metotreksatu.
Pacjentów przyjmujących podczas leczenia metotreksatem produkty lecznicze o potencjalnie
szkodliwym działaniu na wątrobę (tj. leflunomid, azatiopryna, sulfasalazyna i retinoidy) należy ściśle
kontrolować ze względu na możliwość nasilenia działania hepatotoksycznego. Podczas leczenia
produktem Ebetrexat należy unikać spożywania alkoholu.

Salicylany, fenylobutazon, fenytoina, barbiturany, leki uspokajające, doustne środki antykoncepcyjne,
tetracykliny, pochodne aminofenazonu, sulfonamidy i kwas p-aminobenzoesowy wypierają
metotreksat z miejsc wiązania z białkami osocza, zwiększając w ten sposób jego dostępność
biologiczną (pośrednie zwiększenie dawki).

Probenecyd i słabe kwasy organiczne mogą zmniejszać kanalikowe wydzielanie metotreksatu, także
pośrednio zwiększając jego dawkę.

W pojedynczych przypadkach antybiotyki, takie jak penicyliny, glikopeptydy, sulfonamidy
i cefalotyna mogą zmniejszać klirens nerkowy metotreksatu, powodując w ten sposób zwiększenie
jego stężenia w surowicy i toksyczne działanie na układ krwiotwórczy i pokarmowy. Cyprofloksacyna
zmniejsza sekrecję kanalikową, dlatego jej stosowanie razem z metotreksatem należy uważnie
kontrolować.

Doustne antybiotyki, takie jak tetracykliny, chloramfenikol oraz niewchłanialne antybiotyki
o szerokim zakresie działania, mogą ograniczać jelitowe wchłanianie metotreksatu lub zaburzać
krążenie jelitowo-wątrobowe przez niszczenie flory bakteryjnej jelit lub hamowanie aktywności

MTX PFS DCP 2007

9 NL/H/3843/001/IA/052

metabolicznej bakterii.

W przypadku wcześniejszego lub jednoczesnego leczenia substancjami, które mogą mieć niekorzystne
działanie na szpik kostny (np. sulfonamidy, trimetoprym z sulfametoksazolem, chloramfenikol,
pirymetamina), należy uwzględnić ryzyko znaczących zaburzeń krwiotworzenia.

Jednoczesne podawanie metamizolu i metotreksatu może nasilać hematotoksyczne działanie
metotreksatu, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku. Należy zatem unikać
jednoczesnego podawania tych produktów.

Jednoczesne podawanie leków powodujących niedobór folianów (tj. sulfonamidy, trymetoprym
z sulfametoksazolem) może nasilać toksyczne działanie metotreksatu. Dlatego należy zachować
szczególną ostrożność u pacjentów z niedoborem kwasu foliowego.
Z drugiej strony, jednoczesne podawanie leków zawierających kwas folinowy lub preparatów
witaminowych z kwasem foliowym lub jego pochodnymi może zmniejszać skuteczność metotreksatu.

Podczas jednoczesnego stosowania produktu leczniczego Ebetrexat i innych przeciwreumatycznych
produktów leczniczych (np. soli złota, penicylaminy, hydroksychlorochiny, sulfasalazyny,
azatiopryny, cyklosporyny) na ogół nie należy spodziewać się nasilenia działań toksycznych
metotreksatu.

Wprawdzie leczenie skojarzone metotreksatem i sulfasalazyną może zwiększać skuteczność
metotreksatu przez hamowanie syntezy kwasu foliowego pod wpływem sulfasalazyny i w ten sposób
zwiększać ryzyko działań toksycznych, jednak zjawisko to obserwowano zaledwie u pojedynczych
pacjentów w kilku badaniach klinicznych.

Metotreksat może zmniejszać klirens teofiliny. Z tego względu podczas jednoczesnego podawania obu
leków należy monitorować stężenie teofiliny we krwi.

Podczas leczenia metotreksatem należy unikać spożywania nadmiernej ilości napojów zawierających
kofeinę lub teofilinę (kawy, napojów zawierających kofeinę, czarnej herbaty), ponieważ skuteczność
metotreksatu może być zmniejszona na skutek możliwej interakcji metotreksatu i metyloksantyn na
poziomie receptorów adenozynowych.

Leczenie skojarzone metotreksatem i leflunomidem może zwiększać ryzyko pancytopenii. Metotreksat
zwiększa stężenie merkaptopuryn w osoczu. Dlatego skojarzone leczenie może wymagać modyfikacji
dawki każdego z produktów leczniczych.

Zastosowanie podtlenku azotu wzmacnia wpływ metotreksatu na foliany, zwiększając ich toksyczność
i powodując np. ciężką nieprzewidzialną mielosupresję czy zapalenie jamy ustnej. Pomimo że
działanie to można osłabić podając folinian wapnia, należy unikać jednoczesnego stosowania
podtlenku azotu i metotreksatu.

Podczas leczenia metotreksatem nie należy szczepić pacjenta żywymi szczepionkami (patrz punkty
#### 4.3 i 4.4).

Interakcje farmakokinetyczne
Należy pamiętać o interakcjach farmakokinetycznych między metotreksatem, lekami
przeciwdrgawkowymi (zmniejszenie stężenia metotreksatu we krwi) i 5-fluorouracylem (wydłużenie
t½ 5-fluorouracylu).

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża
Stosowanie metotreksatu w okresie ciąży we wskazaniach nieonkologicznych jest przeciwwskazane
(patrz punkt 4.3). Jeśli pacjentka zajdzie w ciążę w czasie leczenia metotreksatem lub w ciągu sześciu
miesięcy po jego zakończeniu, należy udzielić jej porad medycznych dotyczących ryzyka szkodliwego

MTX PFS DCP 2007

10 NL/H/3843/001/IA/052

wpływu leczenia na dziecko i wykonywać badania ultrasonograficzne w celu potwierdzenia
prawidłowego rozwoju płodu.

W badaniach na zwierzętach wykazano szkodliwy wpływ metotreksatu na rozrodczość, zwłaszcza w
pierwszym trymestrze ciąży (patrz punkt 5.3).
Wykazano, że metotreksat ma działanie teratogenne u ludzi; notowano przypadki śmierci płodu,
poronień i (lub) wad wrodzonych (np. dotyczących twarzoczaszki, układu krążenia, ośrodkowego
układu nerwowego lub kończyn).

U ludzi metotreksat ma silne działanie teratogenne i narażenie na jego wpływ w czasie ciąży
powoduje zwiększenie ryzyka poronień samoistnych, wewnątrzmacicznego zahamowania wzrostu
płodu i wad wrodzonych.
→ Poronienia samoistne notowano u 42,5% kobiet narażonych w czasie ciąży na małe dawki
metotreksatu (poniżej 30 mg/tydzień), w porównaniu ze wskaźnikiem 22,5%, notowanym
u pacjentek z analogiczną chorobą przyjmujących leki inne niż metotreksat.
→ Poważne wady wrodzone występowały u 6,6% żywych urodzeń u kobiet narażonych w czasie
ciąży na małe dawki metotreksatu (poniżej 30 mg/tydzień) w porównaniu z około 4% żywych
urodzeń u pacjentek z analogiczną chorobą przyjmujących leki inne niż metotreksat.

Nie ma wystarczających danych dotyczących narażenia w okresie ciąży na metotreksat w dawkach
powyżej 30 mg/tydzień, ale przewiduje się większy wskaźnik poronień samoistnych i wad
wrodzonych.

Notowano przypadki prawidłowej ciąży, jeśli zaprzestano stosowania metotreksatu przed
zapłodnieniem.

Kobiety w wieku rozrodczym – antykoncepcja u kobiet
Ważne jest, aby w okresie leczenia metotreksatem pacjentka nie zaszła w ciążę, więc konieczne jest
stosowanie skutecznej antykoncepcji w czasie przyjmowania metotreksatu i przez co najmniej
6 miesięcy po jego zakończeniu (patrz punkt 4.4). Jeśli pacjentka jest w wieku rozrodczym, należy
przed rozpoczęciem leczenia poinformować ją o ryzyku wad rozwojowych związanych
z metotreksatem i definitywnie potwierdzić, że nie jest ona w ciąży, podejmując odpowiednie
działania, np. wykonując test ciążowy. W czasie leczenia należy powtarzać wykonywanie testów
ciążowych, jeśli jest to uzasadnione klinicznie (np. po przerwie w stosowaniu antykoncepcji).
Pacjentkom w wieku rozrodczym należy doradzić w sprawie zapobiegania i planowania ciąży.

Antykoncepcja u mężczyzn
Nie widomo, czy metotreksat występuje w nasieniu. W badaniach na zwierzętach wykazano, że
metotreksat ma działanie na plemniki. Ograniczone dowody kliniczne nie wskazują na zwiększone
ryzyko wad rozwojowych lub poronień po narażeniu ojca na małe dawki metotreksatu (poniżej
30 mg/tydzień). W przypadku większych dawek nie ma wystarczających danych do oszacowania
ryzyka wad rozwojowych lub poronienia po narażeniu ojca na lek.

W ramach środków ostrożności zalecane jest, aby pacjenci aktywni seksualnie lub ich partnerki
stosowali niezawodne metody antykoncepcji w czasie leczenia pacjenta i przez co najmniej 3 miesiące
od zakończenia przyjmowania metotreksatu. Mężczyzna nie powinien być dawcą nasienia w czasie
przyjmowania metotreksatu i przez 3 miesiące po jego zakończeniu.

Karmienie piersią
Metotreksat przenika do mleka kobiecego i może działać szkodliwie na karmione niemowlę, dlatego
stosowanie produktu leczniczego w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3).
Jeśli stosowanie metotreksatu w okresie laktacji jest konieczne, przed rozpoczęciem leczenia należy
przerwać karmienie piersią.

Płodność
Metotreksat wpływa na spermatogenezę i może zmniejszać płodność. Informowano, że u ludzi
metotreksat powoduje oligospermię, zaburzenia miesiączkowania i brak miesiączki. Wydaje się, że

MTX PFS DCP 2007

11 NL/H/3843/001/IA/052

w większości przypadków objawy te ustępują po przerwaniu leczenia.

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Podczas leczenia metotreksatem mogą wystąpić objawy niepożądanego działania na ośrodkowy układ
nerwowy, takie jak uczucie zmęczenia i zawroty głowy, zaburzające w pojedynczych przypadkach
zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn (patrz punkt 4.8). Dotyczy to zwłaszcza picia
alkoholu w trakcie leczenia.

#### 4.8 Działania niepożądane

Występowanie i nasilenie działań niepożądanych produktu leczniczego Ebetrexat zależy od dawki
i częstości podawania. Ciężkie działania niepożądane mogą występować jednak nawet po podaniu
małych dawek metotreksatu, dlatego podczas leczenia konieczne jest regularne monitorowanie stanu
pacjenta w krótkich odstępach czasu.

Większość działań niepożądanych jest przemijająca, jeśli zostaną wcześnie rozpoznane. W razie
wystąpienia działań niepożądanych należy zmniejszyć dawkę lub przerwać stosowanie metotreksatu
i wdrożyć odpowiednie postępowanie (patrz punkt 4.9). Leczenie metotreksatem można wznowić
wyłącznie z zachowaniem ostrożności, po dokonaniu wnikliwej oceny konieczności dalszego leczenia
oraz ze świadomością możliwego nawrotu działań toksycznych.

Działania niepożądane w poniższej tabeli zostały przedstawione według częstości: bardzo często
(≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do
<1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000), częstość nieznana (nie może być określona na podstawie
dostępnych danych).

Szczegółowe informacje przedstawiono w poniższej tabeli. W obrębie każdej grupy o określonej
częstości występowania objawy niepożądane są wymienione zgodnie ze zmniejszającym się
nasileniem.

Mogą wystąpić następujące działania niepożądane:

Bardzo często Często Niezbyt
często
Rzadko Bardzo rzadko Częstość
nieznana
Zakażenia i
zarażenia
pasożytnicze

Półpasiec Posocznica Zakażenie wirusem
opryszczki zwykłej,
zapalenie wątroby

Zakażenia
oportunistyczne
(mogą być
śmiertelne
w niektórych
przypadkach),
zakończona
zgonem
posocznica,
histoplazmoza
i kryptokokoza,
nokardioza,
rozsiane
zakażenie
wirusem
opryszczki
zwykłej,
zakażenia
wywołane przez
wirus
cytomegalii,
w tym zapalenie
płuc,
reaktywacja

MTX PFS DCP 2007

12 NL/H/3843/001/IA/052

zapalenia
wątroby typu B,
zaostrzenie
zapalenia
wątroby typu C
Nowotwory
łagodne,
złośliwe i
nieokreślone
(w tym torbiele
i polipy)

Pojedyncze
przypadki
chłoniaka
złośliwego1

Zaburzenia
krwi i układu
chłonnego

Leukopenia,
małopłytkowość,
niedokrwistość

Pancytopenia,
agranulocytoza,
zaburzenia
krwiotworzenia

Niedokrwistość
megaloblastycz
-na

Ciężkie
zahamowanie
czynności szpiku,
niedokrwistość
aplastyczna,
zaburzenia
limfoproliferacyjne
(patrz poniżej „Opis
wybranych działań
niepożądanych”)

Limfadenopatia,
eozynofilia
i neutropenia2

Zaburzenia
układu
immunologiczn
ego

Ciężkie
reakcje
alergiczne aż
do wstrząsu
anafilaktycznego

Hipogammaglobulinemia
Immunosupresja,
gorączka3,
alergiczne
zapalenie naczyń

Zaburzenia
metabolizmu i
odżywiania

Cukrzyca

Zaburzenia
psychiczne
Depresja Wahania
nastroju,
przemijające
zaburzenia
postrzegania
Zaburzenia
układu
nerwowego

Ból głowy,
uczucie
zmęczenia,
senność,
parestezje

Porażenie
połowicze,
zawroty
głowy
pochodzenia
obwodowego,
splątanie,
napady
drgawek,
leukoencefalopatia/
encefalopatia
(po podaniu
pozajelitowym)

Porażenie,
zaburzenia
mowy, w tym
dyzartria i
afazja

Ból,
osłabienie mięśni
kończyn, zaburzenia
smaku (metaliczny
posmak),
ostre jałowe
zapalenie opon
mózgowordzeniowych,
odczyn oponowy
(porażenie,
wymioty), parestezje
lub niedoczulica

Zaburzenia oka Ciężkie
zaburzenia
widzenia
(niewyraźne
widzenie,
zamglony
obraz), ciężka
dystopia
o nieznanym
podłożu

Zapalenie spojówek

Zaburzenia
serca
Niedociśnienie
tętnicze
Zapalenie osierdzia,
wysięk osierdziowy,

MTX PFS DCP 2007

13 NL/H/3843/001/IA/052

tamponada osierdzia
Zaburzenia
naczyniowe
Zapalenie
naczyń
krwionośnych
(jako objaw
ciężkiej
toksyczności)

Zdarzenia
zakrzepowozatorowe4

Zaburzenia
układu
oddechowego,
klatki
piersiowej i
śródpiersia

Powikłania
płucne
spowodowane
śródmiąższowym
zapaleniem
pęcherzyków
płucnych lub
zapaleniem
tkanki
płucnej oraz
zgon
związany z
tymi
powikłaniami

Zwłóknienie
płuc,
wysięk
opłucnowy

Zapalenie
gardła,
zatrzymanie
oddechu

Zapalenie płuc
wywołane przez
Pneumocystis
carinii,
przewlekła
obturacyjna choroba
płuc,
astma oskrzelowa

Krwawienie
pęcherzykowe

Zaburzenia
żołądka i jelit6
Utrata
apetytu,
nudności,
wymioty,
ból brzucha,
zapalenie i
owrzodzenie
błony
śluzowej
jamy ustnej i
gardła7

Biegunka7 Owrzodzenia
i krwawienia
z przewodu
pokarmowego,
zapalenie
trzustki

Zapalenie jelit,
smoliste stolce,
zapalenie
dziąseł

Krwawe wymioty, Niezakaźne
zapalenie
otrzewnej

Zaburzenia
wątroby i dróg
żółciowych

Zwiększenie
aktywności
enzymów
wątrobowych
(AlAT,
AspAT,
fosfatazy
zasadowej) i
stężenia
bilirubiny

Rozwój
stłuszczenia,
zwłóknienia i
marskości
wątroby8;
zmniejszenie
stężenia
albumin w
surowicy

Ostre zapalenie
wątroby i
toksyczne
działanie na
wątrobę

Ostra martwica
wątroby
Niewydolność
wątroby

Zaburzenia
skóry i tkanki
podskórnej

Wysypka,
rumień,
świąd

Pokrzywka,
uczulenie na
światło,
zwiększona
pigmentacja
skóry,
utrata
włosów,
guzki
pometotreksa
-towe
bolesność
zmian
łuszczycowych, ciężkie
reakcje
toksyczne,
opryszczko-

Nasilenie
zmian
pigmentacyjnych paznokci,
oddzielanie się
płytki
paznokciowej,
trądzik,
wybroczyny,
krwawe
wylewy,
rumień
wielopostaciowy,
rumieniowe
wysypki skórne

Ostra zanokcica,
czyraczność,
teleangiektazja

Zaburzenia
gojenia ran,
łuszczenie się
skóry
(złuszczające
zapalenie skóry)

MTX PFS DCP 2007

14 NL/H/3843/001/IA/052

podobne
wykwity na
skórze,
zespół
StevensaJohnsona,
toksyczne
martwicze
oddzielanie
się naskórka
(zespół
Lyella),
reakcje
nadwrażliwoś
ci na światło.
Zaburzenia
mięśniowoszkieletowe i
tkanki łącznej

Ból stawów,
ból mięśni,
osteoporoza

Złamania z
przeciążenia
Martwica kości
szczęki (w
przebiegu
zaburzeń
limfoproliferacyjnych)
Zaburzenia
nerek i dróg
moczowych

Zapalenie i
owrzodzenie
pęcherza
moczowego
(może być z
krwiomoczem),
bolesne
oddawanie
moczu

Azotemia Białkomocz

Ciąża, połóg i
okres
okołoporodowy

Wady
wrodzone u
płodu

Poronienie Śmierć płodu

Zaburzenia
układu
rozrodczego i
piersi

Zapalenie i
owrzodzenie
pochwy

Oligospermia,
zaburzenia
miesiączkowania, które
ustępują po
zakończeniu
leczenia

Zaburzenia
oogenezy,
spermatogenezy,
zanik popędu
płciowego,
impotencja,
upławy,
niepłodność
Zaburzenia
ogólne i stany
w miejscu
podania

Po podaniu
domięśniowym mogą
wystąpić
miejscowe
działania
niepożądane
(uczucie
pieczenia) lub
uszkodzenia
tkanki
(powstanie
jałowego
ropnia, zanik
tkanki
tłuszczowej)
w miejscu
podania

Gorączka9 Martwica w
miejscu
wstrzyknięcia,
obrzęk

1 W wielu przypadkach ustępował po przerwaniu stosowania metotreksatu.

MTX PFS DCP 2007

15 NL/H/3843/001/IA/052

2 Pierwszymi objawami tych zagrażających życiu powikłań mogą być: gorączka, ból gardła,
owrzodzenie błony śluzowej jamy ustnej, dolegliwości grypopodobne, silne wyczerpanie,
krwawienie z nosa i krwotok skórny. Jeśli liczba krwinek znacząco się zmniejszy, stosowanie
metotreksatu należy niezwłocznie przerwać.
3 Wymaga ustalenia, czy o podłożu bakteryjnym, czy spowodowana posocznicą grzybiczą!
4 W tym zakrzepica tętnic i naczyń mózgu, zakrzepowe zapalenie żył, zakrzepica żył głębokich,
zakrzepica naczyń siatkówki, zatorowość płucna.
5 niezależnie od dawki i czasu trwania leczenia metotreksatem.
6 Jeśli wystąpi biegunka lub owrzodzenie w obrębie jamy ustnej i gardła, konieczne może być
przerwanie leczenia ze względu na ryzyko perforacji przewodu pokarmowego lub krwotocznego
zapalenia jelit.
7 Zwłaszcza w pierwszych 24-48 godzinach po podaniu metotreksatu.
8 Występuje często mimo regularnego monitorowania i prawidłowych aktywności enzymów
wątrobowych.
9 Podskórne podanie metotreksatu jest dobrze tolerowane. Obserwowano dotąd tylko lekkie reakcje
skórne, których liczba zmniejszała się podczas trwania leczenia.

Opis wybranych działań niepożądanych

Chłoniak i zaburzenia limfoproliferacyjne: notowano pojedyncze przypadki chłoniaka i innych
zaburzeń limfoproliferacyjnych, które w kilku przypadkach ustąpiły po zaprzestaniu leczenia
metotreksatem.

Do działań niepożądanych obserwowanych zazwyczaj podczas stosowania większych dawek
metotreksatu we wskazaniach onkologicznych należą:
Niezbyt często: ciężka nefropatia, niewydolność nerek
Bardzo rzadko: nietypowe odczucia w obrębie czaszki, przemijająca utrata wzroku

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa
tel.: + 48 22 49 21 301/faks: + 48 22 49 21 309/strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

a) Objawy przedawkowania
Doświadczenie po wprowadzeniu metotreksatu do obrotu wskazuje, że przypadki przedawkowania
występują zazwyczaj po podaniu doustnym, ale również po podaniu dożylnym lub domięśniowym.
W raportach dotyczących przedawkowania metotreksatu stosowanego doustnie dawka tygodniowa
omyłkowo przyjmowana była codziennie (w dawce jednorazowej lub podzielonej na kilka dawek).
Objawy po przedawkowaniu doustnym dotyczą głównie układu krwiotwórczego oraz przewodu
pokarmowego.
Do objawów przedawkowania należą leukopenia, małopłytkowość, niedokrwistość, pancytopenia,
neutropenia, zahamowanie czynności szpiku kostnego, uogólnione zapalenie błon śluzowych,
zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, owrzodzenie błony śluzowej jamy ustnej, nudności, wymioty,
owrzodzenie i krwawienie z przewodu pokarmowego. U niektórych pacjentów objawy
przedawkowania nie wystąpiły.

Istnieją doniesienia o zgonach w wyniku przedawkowania. W tych przypadkach opisywano
posocznicę, wstrząs septyczny, niewydolność nerek i niedokrwistość aplastyczną.

b) Postępowanie w przypadku przedawkowania

MTX PFS DCP 2007

16 NL/H/3843/001/IA/052

Folinian wapnia jest specyficzną odtrutką neutralizującą niepożądane działania toksyczne
metotreksatu.

Jeśli po zastosowaniu małej dawki metotreksatu zmniejszy się liczba leukocytów, można niezwłocznie
podać dożylnie lub domięśniowo folinian wapnia w dawce 6-12 mg i powtarzać ten zabieg
kilkakrotnie (co najmniej 4 razy) w odstępach 3 do 6 godzin.

W razie znacznego przedawkowania może być konieczne nawodnienie i alkalizacja moczu, aby
zapobiec wytrącaniu się metotreksatu i (lub) jego metabolitów w kanalikach nerkowych. Wykazano,
że ani hemodializa, ani dializa otrzewnowa nie zwiększają eliminacji metotreksatu. Donoszono
o skutecznym usuwaniu metotreksatu stosując ostrą, przerywaną hemodializę z użyciem
wysokoprzepływowych dializatorów.

U pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów, wielostawowym młodzieńczym idiopatycznym
zapaleniem stawów, łuszczycowym zapaleniem stawów lub łuszczycą zwykłą podawanie kwasu
foliowego lub folinowego może zmniejszyć działanie toksyczne metotreksatu (objawy żołądkowojelitowe, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, łysienie i zwiększenie aktywności enzymów
wątrobowych), patrz punkt 4.5. Przed zastosowaniem produktów zawierających kwas foliowy zaleca
się monitorowanie stężenia witaminy B12, ponieważ kwas foliowy może maskować objawy niedoboru
witaminy B12, zwłaszcza u pacjentów w wieku powyżej 50 lat.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwnowotworowe i immunomodulujące; leki o działaniu
immunosupresyjnym; inne leki o działaniu immunosupresyjnym. Kod ATC: L04AX03

Metotreksat jest antagonistą kwasu foliowego, który jako antymetabolit należy do związków
cytotoksycznych. Jego działanie polega na kompetycyjnym hamowaniu reduktazy dihydrofolianu
w wyniku czego dochodzi do zahamowania syntezy DNA. Dotychczas nie wyjaśniono, czy
skuteczność metotreksatu w leczeniu łuszczycy, łuszczycowego zapalenia stawów i przewlekłego
zapalenia wielostawowego wynika z działania przeciwzapalnego, czy immunosupresyjnego oraz
w jakim stopniu mechanizm ten zależy od zwiększenia pozakomórkowego stężenia adenozyny.

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Po podaniu doustnym metotreksat jest wchłaniany z przewodu pokarmowego. Gdy metotreksat
podawany jest w małych dawkach (7,5 do 80 mg/m2 pc.), jego średnia biodostępność wynosi około
70%, chociaż możliwe są znaczne różnice między- i wewnątrzosobnicze (25-100%). Maksymalne
stężenia w osoczu osiągane są w ciągu 1-2 godzin. Po podaniu podskórnym, domięśniowym
i dożylnym biodostępność metotreksatu jest podobna. Około 50% metotreksatu wiąże się z białkami
osocza. W fazie dystrybucji metotreksat kumuluje się głównie w wątrobie, nerkach i śledzionie
w postaci poliglutaminianów, które zalegają w tych narządach przez kilka tygodni lub miesięcy.
Metotreksat podawany w małych dawkach przenika do płynów ustrojowych w minimalnych ilościach;
po podaniu dużych dawek (300 mg/kg mc.) stężenia w płynach ustrojowych wynosiły od 4 do
7 μg/ml. Średni końcowy okres półtrwania wynosi 6-7 godzin i wykazuje znaczną zmienność
(3-17 godzin). U pacjentów z wysiękiem opłucnowym, wodobrzuszem lub innymi stanami
zwiększającymi objętość tzw. trzeciej przestrzeni, okres półtrwania może być do 4 razy dłuższy.
Około 10% podanej dawki metotreksatu jest metabolizowane w wątrobie. Głównym metabolitem jest
7-hydroksymetotreksat.
Metotreksat jest wydalany przez nerki głównie w postaci niezmienionej, drogą przesączania
kłębuszkowego i czynnego wydzielania w kanalikach proksymalnych. Około 5-20% metotreksatu
i 1-5% 7-hydroksymetotreksatu jest wydalane z żółcią. Metotreksat jest w znacznych ilościach obecny
w krążeniu jelitowo-wątrobowym.

MTX PFS DCP 2007

17 NL/H/3843/001/IA/052

U pacjentów z niewydolnością nerek wydalanie metotreksatu jest istotnie wydłużone. Nie wiadomo,
czy eliminacja metotreksatu jest zmniejszona u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby.
Metotreksat przenika przez barierę łożyska u szczurów i małp.

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Toksyczność po podaniu wielokrotnym
Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym u myszy, szczurów i psów wykazały występowanie
takich działań toksycznych, jak zmiany w obrębie układu pokarmowego, zahamowanie czynności
szpiku i toksyczne działanie na wątrobę.

Genotoksyczność i rakotwórczość
Metotreksat nie wykazywał działania rakotwórczego w długotrwałych badaniach na szczurach,
myszach i chomikach. Metotreksat wywołuje mutacje genetyczne i chromosomalne zarówno in vitro,
jak i in vivo. Istnieją podejrzenia, że metotreksat działa mutagennie u ludzi.

Toksyczny wpływ na reprodukcję i rozwój potomstwa
Wykazano teratogenne działanie metotreksatu u czterech gatunków zwierząt (szczurów, myszy,
królików i kotów). Badania na małpach rhesus wykazały brak wad rozwojowych podobnych do tych
obserwowanych u ludzi.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Sodu chlorek
Sodu wodorotlenek
Woda do wstrzykiwań

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie badano zgodności z innymi produktami, dlatego nie wolno mieszać tego produktu leczniczego
z innymi produktami leczniczymi.

#### 6.3 Okres ważności

2 lata
Produkt należy zużyć bezpośrednio po otwarciu. Patrz punkt 6.6.

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Warunki przechowywania po pierwszym otwarciu, patrz punkt 6.3.
Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem.
Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25ºC.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Ebetrexat jest dostępny w ampułko-strzykawkach z bezbarwnego szkła (typ I) o pojemności 1,25 ml
(dla objętości 0,375 ml, 0,5 ml, 0,625 ml, 0,75 ml i 0,875 ml), o pojemności 2,25 ml (dla objętości
1 ml, 1,125 ml, 1,25 ml i 1,375 ml) oraz o pojemności 3,0 ml (dla objętości 1,5 ml), zamkniętych
korkiem z gumy bromobutylowej, pełniącym funkcję tłoka.
Każde pudełko tekturowe zawiera 1 ampułko-strzykawkę z 0,375 ml, 0,5 ml, 0,625 ml, 0,75 ml, 0,875
ml, 1 ml, 1,125 ml, 1,25 ml, 1,375 ml lub 1,5 ml roztworu do wstrzykiwań, igły jednorazowego użytku
z zabezpieczającą obudową lub bez obudowy oraz gaziki nasączone alkoholem.
Opakowania zbiorcze zawierają 4, 5, 6, 12 lub 30 ampułko-strzykawek (po 1 ampułko-strzykawce w
tekturowym pudełku).

MTX PFS DCP 2007

18 NL/H/3843/001/IA/052

Nie wszystkie rodzaje i wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do
stosowania

Obchodzenie się z produktem i jego utylizacja muszą być zgodne z zasadami postępowania z lekami
cytotoksycznymi oraz z obowiązującymi przepisami. Kobiety z personelu medycznego będące w ciąży
nie powinny mieć kontaktu i (lub) podawać produktu Ebetrexat.

Tylko do jednorazowego użytku. Niewykorzystany roztwór należy wyrzucić.

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi
przepisami dla leków cytotoksycznych.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE
DO OBROTU

Ebewe Pharma Ges.m.b.H. Nfg. KG
Mondseestrasse 11
4866 Unterach, Austria

### 8. NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Pozwolenie nr 16034

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 7.10.2009 r.
Data przedłużenia ważności pozwolenia: 5.11.2014 r.

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

##### 12.09.2024 r.

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.