# Kleder

> Lenalidomid · 5 mg · Kapsułki twarde

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Kleder
- **Nazwa powszechna:** Lenalidomidum
- **Substancja czynna:** [Lenalidomid](https://apteka.online/odpowiedniki/lenalidomidum)
- **Moc:** 5 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Kapsułki twarde
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rpz
- **Kod ATC:** L04AX04
- **Liczba opakowań:** 2
- **Numer pozwolenia:** 26649
- **Podmiot odpowiedzialny:** STADA Arzneimittel AG
- **Producent:** Adalvo Ltd.
Pharmadox Healthcare Ltd.
STADA Arzneimittel AG, Malta
Malta
Niemcy
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-immunosupresyjne/kleder-kaps-tw-5-mg-stada
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-immunosupresyjne/kleder-kaps-tw-5-mg-stada.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/42045/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/42045/characteristic

## Dostępne opakowania (2)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 21 kaps. | 5909991466220 | Rpz | bezpłatnie w placówce | Trudno dostępny (2/5) | — |
| 7 kaps. | 5909991466213 | Rpz | — | Niedostępny (1/5) | — |

## Leki refundowane

### 21 kaps. — EAN 5909991466220

Lek refundowany wydawany bezpłatnie w placówce (brak ceny detalicznej w obwieszczeniu).

> Ceny urzędowe (maksymalne) z obwieszczenia refundacyjnego MZ 82W. Rzeczywista dopłata zależy od poziomu odpłatności i wskazania na recepcie.

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Kleder i w jakim celu się go stosuje?
Co to jest lek Kleder
Lek Kleder zawiera substancję czynną lenalidomid. Lek ten należy do grupy leków, które wpływają na
działanie układu immunologicznego.

W jakim celu stosuje się lek Kleder
Lek Kleder jest stosowany u osób dorosłych w leczeniu:
- szpiczaka mnogiego,
- zespołów mielodysplastycznych,
- chłoniaka z komórek płaszcza,
- chłoniaka grudkowego.

Szpiczak mnogi
Szpiczak mnogi jest rodzajem nowotworu, który atakuje pewien rodzaj białych krwinek, nazywanych
komórkami plazmatycznymi. Komórki te gromadzą się w szpiku kostnym i ulegają niekontrolowanym
podziałom. Może to prowadzić do uszkodzeń kości i nerek.

W zasadzie szpiczak mnogi jest nieuleczalny, jednakże możliwe jest czasowe znaczne złagodzenie lub
usunięcie oznak i objawów choroby. Nazywamy to „odpowiedzią”.

Nowo rozpoznany szpiczak mnogi u pacjentów po przeszczepie szpiku kostnego
W tym wskazaniu lek Kleder stosuje się bez innych leków w leczeniu podtrzymującym po uzyskaniu
odpowiedniego stanu po przeszczepie.

Nowo rozpoznany szpiczak mnogi – u pacjentów, u których nie ma możliwości leczenia z
wykorzystaniem przeszczepu szpiku kostnego
Lek Kleder przyjmuje się z innymi lekami. Mogą one obejmować:
- lek stosowany w chemioterapii o nazwie „bortezomib”;
- lek przeciwzapalny o nazwie „deksametazon”;
- lek stosowany w chemioterapii o nazwie „melfalan” oraz
- lek hamujący czynność układu odpornościowego o nazwie „prednizon”.
Pacjent rozpoczyna leczenie z wykorzystaniem dodatkowych leków, a potem je kontynuuje stosując
sam lek Kleder.

Jeżeli pacjent ma 75 lat lub więcej, lub ma zaburzenia czynności nerek o nasileniu umiarkowanym do
ciężkiego, lekarz przeprowadzi dokładne badania przed rozpoczęciem leczenia.

Szpiczak mnogi – u pacjentów poddanych wcześniejszemu leczeniu
Lek Kleder jest przyjmowany w połączeniu z lekiem przeciwzapalnym, zwanym „deksametazonem”.

Lek Kleder może zatrzymać postęp objawów i oznak szpiczaka mnogiego. Wykazano również, że
może on opóźnić nawrót szpiczaka mnogiego po leczeniu.

Zespoły mielodysplastyczne (ang. Myelodysplastic syndromes, MDS)
Zespoły mielodysplastyczne (MDS) to grupa różnych chorób krwi i szpiku kostnego. Obecne są
nieprawidłowe komórki krwi, które nie funkcjonują prawidłowo. U pacjentów mogą występować
różne objawy podmiotowe i przedmiotowe, włączając w to małą liczbę czerwonych krwinek (anemia),
konieczność przeprowadzania przetoczeń krwi oraz ryzyko zakażenia.

Lek Kleder w monoterapii stosuje się w leczeniu dorosłych pacjentów, u których rozpoznano MDS,
jeżeli spełnione są wszystkie poniższe warunki:
- pacjent z powodu małej liczby czerwonych krwinek potrzebuje regularnych przetoczeń krwi
(„anemia zależna od przetoczeń”);
- u pacjenta występuje nieprawidłowość w komórkach szpiku kostnego nazywana „izolowaną
nieprawidłowością cytogenetyczną w postaci delecji 5q”. Oznacza to, że organizm pacjenta nie
wytwarza wystarczającej liczby zdrowych komórek krwi;
- u pacjenta stosowano uprzednio inne sposoby leczenia, które okazały się niewłaściwe lub nie
były wystarczająco skuteczne.

Przyjmowanie leku Kleder może prowadzić do zwiększenia liczby zdrowych krwinek produkowanych
przez organizm, poprzez ograniczenie liczby komórek nieprawidłowych:
- może to prowadzić do zmniejszenia liczby wymaganych przetoczeń krwi. Możliwe jest, że
przetoczenia nie będą już potrzebne.

Chłoniak z komórek płaszcza (MCL)
MCL to nowotwór części układu odpornościowego (tkanki limfatycznej). Atakuje on pewien typ
białych krwinek zwanych limfocytami B lub komórkami B. Chłoniak z komórek płaszcza to choroba
charakteryzująca się niekontrolowanym wzrostem limfocytów B, w wyniku czego dochodzi do ich
nagromadzenia w tkance limfatycznej, szpiku kostnym lub krwi.

Lek Kleder w monoterapii stosuje się w leczeniu dorosłych pacjentów, którzy byli wcześniej leczeni
innymi lekami.

Chłoniak grudkowy (ang. Follicular lymphoma, FL)
Chłoniak grudkowy (FL) to powoli rosnący nowotwór złośliwy atakujący limfocyty B. Jest to typ
białych krwinek pomagających organizmowi w zwalczaniu zakażeń. U pacjenta z FL może dochodzić
do gromadzenia zbyt dużej liczby limfocytów B we krwi, szpiku kostnym, węzłach chłonnych i
śledzionie.

Lek Kleder przyjmuje się razem z innym lekiem zwanym „rytuksymabem” w leczeniu dorosłych
pacjentów z uprzednio leczonym chłoniakiem grudkowym.

Jak działa lek Kleder
Lek Kleder działa poprzez wpływ na czynność układu odpornościowego i bezpośredni atak na
komórki nowotworowe. Lek działa na wiele różnych sposobów:
- poprzez hamowanie rozwoju komórek nowotworowych,
- poprzez hamowanie rozwoju naczyń krwionośnych w nowotworze,
- poprzez stymulowanie części układu odpornościowego, tak aby atakował komórki
nowotworowe.

### 2. Informacje ważne przed przyjęciem leku Kleder

Przed rozpoczęciem leczenia za pomocą leku Kleder należy dokładnie przeczytać ulotki
wszystkich produktów leczniczych przyjmowanych w skojarzeniu z lekiem Kleder.

Kiedy nie stosować leku Kleder:
- Jeśli pacjentka jest w ciąży, podejrzewa ciążę lub planuje zajście w ciążę, ponieważ
przewiduje się, że lek Kleder będzie szkodliwy dla nienarodzonego dziecka (patrz punkt 2
„Ciąża, karmienie piersią i środki antykoncepcyjne – informacja dla kobiet i mężczyzn”).
- Jeśli pacjentka może zajść w ciążę, chyba że stosuje wszelkie wymagane środki zapobiegania
ciąży (patrz punkt 2 „Ciąża, karmienie piersią i środki antykoncepcyjne – informacja dla kobiet
i mężczyzn”). Jeśli pacjentka może zajść w ciążę, lekarz zawsze podczas zapisania leku dokona
wpisu, że zastosowane zostały niezbędne środki i zapewni o tym pacjentkę.
- Jeśli pacjent ma uczulenie na lenalidomid lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku
wymienionych w punkcie 6. W przypadku podejrzenia uczulenia należy zapytać lekarza o radę.

Jeśli którykolwiek z tych punktów dotyczy pacjenta, nie należy stosować leku Kleder. W razie
wątpliwości należy skonsultować się z lekarzem.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Kleder należy skonsultować się z lekarzem, farmaceutą lub
pielęgniarką w następujących przypadkach:
- w przeszłości występowały zakrzepy krwi – oznacza to zwiększone ryzyko wytworzenia
skrzepów krwi w żyłach i tętnicach podczas leczenia;
- występują jakiekolwiek objawy zakażenia, takie jak kaszel lub gorączka;
- występuje obecnie lub występowało w przeszłości zakażenie wirusowe, szczególnie wirusami
zapalenia wątroby typu B, ospy wietrznej i półpaśca, HIV. W razie wątpliwości należy zwrócić
się do lekarza. Leczenie lekiem Kleder może spowodować ponowną aktywację wirusa u
pacjentów, którzy są jego nosicielami. Powoduje to nawrót zakażenia. Lekarz sprawdzi, czy u
pacjenta występowało w przeszłości zapalenie wątroby typu B;
- występują problemy z nerkami – lekarz może dostosować dawkę leku Kleder;
- wystąpił zawał (atak) serca, kiedykolwiek wystąpił skrzep, jeżeli pacjent pali, ma wysokie
ciśnienie tętnicze lub wysokie stężenie cholesterolu;
- pacjent miał objawy uczuleniowe podczas przyjmowania talidomidu (innego leku stosowanego
w leczeniu szpiczaka mnogiego), takie jak wysypka, świąd, obrzęk, zawroty głowy lub
trudności z oddychaniem;
- wystąpiło w przeszłości połączenie którychkolwiek z następujących objawów: rozległa
wysypka, zaczerwienienie skóry, wysoka temperatura ciała, objawy grypopodobne, zwiększona
aktywność enzymów wątrobowych, nieprawidłowości w obrazie krwi (eozynofilia),
powiększone węzły chłonne – są to objawy ciężkiej reakcji skórnej zwanej wysypką polekową z
eozynofilią i objawami ogólnymi, określanej również jako „DRESS” lub „zespół
nadwrażliwości na lek” (patrz również punkt 4 „Możliwe działania niepożądane”).

Jeśli którekolwiek z powyższych dotyczy pacjenta, należy skonsultować się z lekarzem, farmaceutą
lub pielęgniarką.

Jeśli w dowolnym momencie w trakcie lub po zakończeniu leczenia u pacjenta wystąpią:

- zaburzenia widzenia, utrata wzroku lub podwójne widzenie, trudności w mówieniu, osłabienie
ręki lub nogi, zmiana sposobu chodzenia lub zaburzenia równowagi, trwałe drętwienie,
zmniejszone czucie lub utrata czucia, utrata pamięci lub dezorientacja, należy bezzwłocznie
powiedzieć o tym lekarzowi lub pielęgniarce. Mogą to być objawy ciężkiej i mogącej
zakończyć się śmiercią choroby mózgu, zwanej postępującą wieloogniskową leukoencefalopatią
(PML). Jeśli pacjent miał takie objawy przed leczeniem lenalidomidem, należy powiadomić
lekarza o wszelkich zmianach tych objawów.
- duszność, zmęczenie, zawroty głowy, ból w klatce piersiowej, przyspieszony rytm serca albo
obrzęk nóg lub kostek. Mogą to być objawy ciężkiego stanu znanego jako nadciśnienie płucne
(patrz punkt 4).

Testy i badania
Przed i w trakcie leczenia lekiem Kleder będą przeprowadzane regularne badania krwi. Wynika to z
faktu, że lek Kleder może spowodować spadek liczby komórek krwi, które uczestniczą w zwalczaniu
zakażeń (krwinek białych ) i krzepnięciu krwi (płytek krwi).
Lekarz poprosi o wykonanie badań krwi:
- przed leczeniem;
- co tydzień przez pierwszych 8 tygodni leczenia;
- następnie co najmniej raz w miesiącu.

Przed rozpoczęciem leczenia lenalidomidem i w trakcie leczenia pacjent może zostać poddany ocenie
w kierunku chorób dotyczących układu krążenia i oddechowego.

Pacjenci z MDS przyjmujący Kleder
Jeżeli u pacjenta występują zespoły mielodysplastyczne, istnieje zwiększona szansa rozwoju ciężkiej
choroby nazywanej ostrą białaczką szpikową. Ponadto nie wiadomo, jak lek Kleder wpływa na
prawdopodobieństwo zachorowania na ostrą białaczkę szpikową. W związku z tym lekarz może
przeprowadzić badania i sprawdzić oznaki, które pozwolą lepiej przewidzieć ryzyko ostrej białaczki
szpikowej podczas leczenia lekiem Kleder.

Pacjenci z MCL przyjmujący Kleder
Lekarz poprosi o wykonanie badania krwi:
- przed leczeniem;
- co tydzień przez pierwsze 8 tygodni (2 cykle) leczenia;
- następnie co 2 tygodnie w cyklach 3. i 4. (więcej informacji zawarto w punkcie 3 „Cykl
leczenia”);
- następnie na początku każdego cyklu oraz
- co najmniej raz w miesiącu.

Pacjenci z FL przyjmujący lek Kleder
Lekarz poprosi o wykonanie badań krwi:
- przed leczeniem;
- co tydzień przez pierwsze 3 tygodnie (1 cykl) leczenia;
- następnie co 2 tygodnie w cyklach od 2. do 4. (więcej informacji zawarto w punkcie 3 „Cykl
leczenia”);
- następnie na początku każdego cyklu oraz
- co najmniej raz w miesiącu.

Lekarz może przeprowadzić badanie, czy u pacjenta występuje duża ilość tkanki nowotworowej w
organizmie, włączając w to szpik kostny. Może to prowadzić do sytuacji, w której tkanka
nowotworowa zacznie obumierać i spowoduje nieprawidłowy wzrost stężenia różnych substancji we
krwi, co może prowadzić do niewydolności nerek (stan nazywany zespołem rozpadu guza).

Lekarz może przeprowadzić badanie pacjenta w celu sprawdzenia, czy nie pojawiły się zmiany skórne,
takie jak czerwone plamki lub wysypka.

Lekarz może zmienić dawkę leku Kleder lub przerwać leczenie na podstawie wyników badań krwi
pacjenta i jego stanu ogólnego. Jeżeli choroba jest niedawno rozpoznana, lekarz może również ocenić
leczenie w oparciu o wiek pacjenta oraz inne schorzenia, które już u niego występują.

Oddawanie krwi
Podczas leczenia i przez co najmniej 7 dni po zakończeniu leczenia pacjent nie może być dawcą krwi.

Dzieci i młodzież
Lek Kleder nie jest zalecany do stosowania przez dzieci i młodzież w wieku poniżej 18 lat.

Osoby w podeszłym wieku i osoby, u których występują problemy z nerkami
Jeżeli pacjent ma 75 lat lub więcej, lub ma problemy z nerkami o nasileniu umiarkowanym do
ciężkiego, lekarz przeprowadzi dokładne badania przed rozpoczęciem leczenia.

Lek Kleder a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub pielęgniarce o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio. Jest to konieczne, ponieważ lek Kleder może wpływać na działanie innych
leków. Również niektóre inne leki mogą mieć wpływ na sposób działania leku Kleder.

W szczególności należy poinformować lekarza lub pielęgniarkę, jeżeli pacjent przyjmuje następujące
leki:
- niektóre leki zapobiegające ciąży, takie jak doustne środki antykoncepcyjne, ponieważ mogą
one przestać działać;
- niektóre leki stosowane przy problemach z sercem – takie jak digoksyna;
- niektóre leki stosowane do rozrzedzania krwi – takie jak warfaryna.

Ciąża, karmienie piersią i środki antykoncepcyjne – informacja dla kobiet i mężczyzn

Ciąża
Dotyczy kobiet przyjmujących lek Kleder
- Nie wolno stosować leku Kleder, jeśli pacjentka jest w ciąży, ponieważ przewiduje się, że
będzie on szkodliwy dla nienarodzonego dziecka.
- Kobiecie nie wolno zajść w ciążę podczas stosowania leku Kleder.
- Z tego względu u kobiet mogących zajść w ciążę konieczne jest stosowanie skutecznej metody
zapobiegania ciąży (patrz „Antykoncepcja”).
- Jeśli pacjentka zajdzie w ciążę podczas leczenia lekiem Kleder, musi natychmiast przerwać
leczenie i poinformować lekarza.

Dotyczy mężczyzn przyjmujących lek Kleder
- Jeśli partnerka mężczyzny będącego w trakcie leczenia lekiem Kleder zajdzie w ciążę, powinna
natychmiast poinformować lekarza. Partnerka pacjenta powinna zasięgnąć porady lekarza.
- W przypadku mężczyzn również konieczne jest stosowanie skutecznej metody zapobiegania
ciąży (patrz „Antykoncepcja”).

Karmienie piersią
Nie wolno karmić piersią podczas zażywania leku Kleder, ponieważ nie wiadomo, czy lek Kleder
przenika do mleka ludzkiego.

Antykoncepcja
Dotyczy kobiet przyjmujących lek Kleder
Przed rozpoczęciem leczenia należy zapytać lekarza o możliwość zajścia w ciążę, nawet jeśli
pacjentka uważa to za nieprawdopodobne.

Kobiety mogące zajść w ciążę:
- będą przechodzić testy ciążowe wykonywane pod nadzorem lekarza (przed każdym leczeniem,
przynajmniej co 4 tygodnie w trakcie leczenia i co najmniej 4 tygodnie po zakończeniu

leczenia), z wyjątkiem przypadków, kiedy przecięto i uniedrożniono jajowody, w celu
zapobiegnięcia przedostania się jajeczka do macicy (sterylizacja jajowodowa)
ORAZ
- muszą stosować skuteczne metody zapobiegania ciąży przez co najmniej 4 tygodnie przed
rozpoczęciem leczenia, w trakcie leczenia i co najmniej 4 tygodnie po zakończeniu leczenia.
Lekarz zaleci pacjentce właściwe metody antykoncepcji.

Dotyczy mężczyzn przyjmujących lek Kleder
Lek Kleder przenika do ludzkiego nasienia. Jeżeli kobieta jest w ciąży lub może zajść w ciążę i nie
stosuje skutecznej metody antykoncepcji, jej partner powinien używać prezerwatywy w czasie
leczenia oraz przez co najmniej 7 dni po zakończeniu leczenia. Dotyczy to również mężczyzn po
wazektomii. Podczas leczenia i przez co najmniej 7 dni po zakończeniu leczenia pacjentowi nie wolno
oddawać nasienia.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn, jeśli u pacjenta po zażyciu leku Kleder
występują zawroty głowy, zmęczenie, senność, zaburzenia równowagi spowodowane przez zawroty
głowy pochodzenia błędnikowego lub niewyraźne widzenie.

Lek Kleder zawiera laktozę i sód.
Lek Kleder zawiera laktozę. Jeżeli stwierdzono wcześniej u pacjenta nietolerancję niektórych cukrów,
pacjent powinien skontaktować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku.

Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na kapsułkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od
sodu”.

### 3. Jak stosować lek Kleder?
Lek Kleder musi być podawany przez fachowy personel medyczny, który posiada doświadczenie w
leczeniu szpiczaka mnogiego, MDS, MCL lub FL.
• W przypadku stosowania leku Kleder w leczeniu szpiczaka mnogiego u pacjentów, u których
nie ma możliwości leczenia z wykorzystaniem przeszczepu szpiku kostnego lub którzy zostali w
przeszłości poddani innemu leczeniu, lek stosuje się z innymi lekami (patrz punkt 1
„W jakim celu stosuje się lek Kleder”).
• W przypadku stosowania leku Kleder w leczeniu szpiczaka mnogiego u pacjentów po
przeszczepie szpiku kostnego lub w leczeniu pacjentów z MDS lub MCL lek jest stosowany w
monoterapii.
• Gdy lek Kleder stosuje się w leczeniu chłoniaka grudkowego, przyjmuje się go razem z innym
lekiem zwanym „rytuksymabem”.

Lek Kleder należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy
zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Jeżeli pacjent przyjmuje lek Kleder jednocześnie z innymi lekami, powinien zapoznać się z ulotką
załączoną do ich opakowań, aby uzyskać informację na temat stosowania i działania tych leków.

Cykl leczenia
Lek Kleder przyjmowany jest w konkretnych dniach w czasie trzech tygodni (21 dni).
- Każdy taki okres 21 dni nazywany jest cyklem leczenia.
- W zależności od dnia cyklu pacjent przyjmie jeden lub więcej leków. Jednakże w niektóre dni
pacjent nie będzie przyjmował żadnych leków.
- Po zakończeniu każdego 21-dniowego cyklu pacjent powinien rozpocząć nowy cykl trwający
21 dni.
LUB
Lek Kleder przyjmowany jest w konkretnych dniach w czasie czterech tygodni (28 dni).
- Każdy taki okres 28 dni nazywany jest cyklem leczenia.

- W zależności od dnia cyklu pacjent przyjmie jeden lub więcej leków. Jednakże w niektóre dni
pacjent nie będzie przyjmował żadnych leków.
- Po zakończeniu każdego 28-dniowego cyklu pacjent powinien rozpocząć nowy cykl trwający
28 dni.

Jaką dawkę leku Kleder należy przyjąć
Przed rozpoczęciem leczenia lekarz poinformuje pacjenta:
- ile leku Kleder powinien przyjmować;
- ile innych leków pacjent powinien przyjmować w skojarzeniu z lekiem Kleder, jeżeli konieczne
jest przyjmowanie innych leków;
- w których dniach cyklu należy przyjmować poszczególne leki.

Jak i kiedy przyjmować lek Kleder
- Kapsułkę należy połykać w całości, najlepiej popijając wodą.
- Nie łamać, nie otwierać ani nie rozgryzać kapsułek. W razie kontaktu proszku z uszkodzonej
kapsułki leku Kleder ze skórą, należy natychmiast dokładnie umyć skórę wodą z mydłem.
- Osoby należące do fachowego personelu medycznego, opiekunowie i członkowie rodziny
powinni nosić rękawiczki jednorazowe podczas pracy z blistrem lub kapsułką. Rękawiczki
należy następnie ostrożnie zdjąć, aby uniknąć narażenia skóry, umieścić w zamykanej
polietylenowej torebce plastikowej i usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami. Następnie należy
dokładnie umyć ręce mydłem i wodą. Kobiety w ciąży lub podejrzewające, że mogą być w
ciąży, nie powinny dotykać blistra ani kapsułki.
- Kapsułki można zażywać z posiłkiem lub bez.
- Lek Kleder należy zażywać w przybliżeniu o tej samej porze każdego dnia, w którym
zaplanowane zostało podanie leku.

Jak przyjmować lek Kleder
W celu wyjęcia kapsułki z blistra:
- kapsułkę należy nacisnąć tylko z jednej strony i wypchnąć ją przez folię;
- nie należy naciskać środka kapsułki, ponieważ może to spowodować jej uszkodzenie.

Czas trwania leczenia lekiem Kleder
Lek Kleder stosuje się w cyklach leczenia; każdy cykl trwa 21 lub 28 dni (patrz powyżej „Cykl
leczenia”). Cykle leczenia należy kontynuować do momentu przerwania stosowania leku przez
lekarza.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Kleder
W przypadku przyjęcia większej niż przepisana dawki leku Kleder należy natychmiast powiadomić
lekarza.

Pominięcie zastosowania dawki leku Kleder
Jeśli pominięto przyjęcie leku Kleder o wyznaczonej porze i
- od tego czasu upłynęło mniej niż 12 godzin: należy natychmiast przyjąć kapsułkę;
- od tego czasu upłynęło ponad 12 godzin: nie należy przyjmować kapsułki. Należy przyjąć
kolejną kapsułkę o wyznaczonej porze następnego dnia.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem leku należy zwrócić się do
lekarza lub farmaceuty.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Jeśli wystąpią jakiekolwiek z następujących ciężkich działań niepożądanych, należy przerwać
przyjmowanie leku Kleder i natychmiast zwrócić się do lekarza – może być konieczne
natychmiastowe leczenie:
- pokrzywka, wysypka, obrzęk oczu, ust lub twarzy, trudności w oddychaniu lub świąd, które
mogą być objawami ciężkich postaci reakcji uczuleniowych nazywanych obrzękiem
naczynioruchowym i reakcją anafilaktyczną;
- ciężka reakcja uczuleniowa mogąca zaczynać się jako wysypka w jednym miejscu, ulegająca
rozszerzeniu na obszar całego ciała i przebiegająca ze znaczną utratą naskórka (zespół StevensaJohnsona i (lub) toksyczna rozpływna martwica naskórka);
- rozległa wysypka, wysoka temperatura ciała, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych,
nieprawidłowości w obrazie krwi (eozynofilia), powiększone węzły chłonne i zajęcie innych
narządów (wysypka polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi określana również jako
„DRESS” lub „zespół nadwrażliwości na lek”). Patrz również punkt 2.

Należy natychmiast poinformować lekarza o wystąpieniu któregokolwiek z poniższych ciężkich
działań niepożądanych:
- gorączka, dreszcze, ból gardła, kaszel, owrzodzenia w jamie ustnej lub jakiekolwiek inne
objawy zakażenia (w tym zakażenia krwi (posocznicy));
- krwawienie lub pojawianie się sińców mimo braku urazu;
- ból w klatce piersiowej lub ból nóg;
- duszność;
- ból kości, osłabienie mięśni, uczucie splątania lub zmęczenie mogące wynikać z wysokiego
stężenia wapnia we krwi.

Lek Kleder może zmniejszyć liczbę krwinek białych, które zwalczają zakażenie, a także komórek
krwi, które ułatwiają krzepnięcie krwi (płytek krwi), co może prowadzić do zaburzeń krzepnięcia, np.
krwawienia z nosa oraz powstawania sińców. Lek Kleder może również powodować powstawanie
zakrzepów w żyłach (zakrzepica).

Inne działania niepożądane
Należy zauważyć, że u niewielkiej liczby pacjentów może dojść do rozwoju innych rodzajów
nowotworów oraz że jest możliwe, iż ryzyko to może wzrosnąć z powodu leczenia lekiem Kleder.
Dlatego lekarz prowadzący powinien dokładnie ocenić korzyści i ryzyko przepisując lek Kleder
pacjentowi.

Bardzo częste działania niepożądane (mogą wystąpić częściej niż u 1 osoby na 10):
- obniżenie liczby czerwonych krwinek, co może powodować niedokrwistość prowadzącą do
męczliwości i osłabienia;
- wysypki, świąd;
- skurcze mięśni, osłabienie mięśni, ból mięśni, bolesność mięśni, ból kości, ból stawów, ból
pleców, bóle kończyn;
- uogólnione obrzęki, w tym obrzęki rąk i nóg;
- osłabienie, zmęczenie;
- gorączka i objawy grypopodobne, w tym gorączka, ból mięśni, ból głowy, bóle uszu, kaszel i
dreszcze;
- drętwienia, mrowienia lub uczucie pieczenia skóry, bóle rąk lub stóp, zawroty głowy, drżenie;
- zmniejszenie apetytu, zmienione odczuwanie smaków;
- nasilenie bólu, powiększenie się guza lub zaczerwienienie wokół guza;
- obniżenie masy ciała;

- zaparcie, biegunka, nudności, wymioty, ból brzucha, zgaga;
- niskie stężenie potasu lub wapnia i (lub) sodu we krwi;
- nieprawidłowo niska czynność tarczycy;
- ból nóg (który może być objawem zakrzepicy), ból w klatce piersiowej lub duszność (które
mogą być objawem obecności skrzeplin krwi w płucach, tak zwanej zatorowości płucnej);
- wszystkie rodzaje zakażeń, w tym zakażenie zatok przynosowych, zakażenie płuc i górnych
dróg oddechowych;
- duszność;
- niewyraźne widzenie;
- zamglone widzenie (zaćma);
- problemy z nerkami, między innymi nieprawidłowa praca nerek lub niezdolność do utrzymania
prawidłowej czynności nerek;
- nieprawidłowe wyniki badań wątroby;
- wzrost wartości wyników badań czynności wątroby;
- zmiany dotyczące białek krwi, prowadzące do obrzęku tętnic (zapalenie naczyń);
- wzrost stężenia cukru we krwi (cukrzyca);
- obniżenie stężenia cukru we krwi;
- ból głowy;
- krwawienie z nosa;
- suchość skóry;
- depresja, zmiana nastroju, problemy ze snem;
- kaszel;
- spadek ciśnienia krwi;
- niejasne uczucie fizycznego dyskomfortu, złe samopoczucie;
- bolesny stan zapalny jamy ustnej, suchość w jamie ustnej;
- odwodnienie.

Częste działania niepożądane (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 osoby na 10):
- rozpad krwinek czerwonych (niedokrwistość hemolityczna);
- niektóre rodzaje guzów skóry;
- krwawienie z dziąseł, żołądka lub jelit;
- wzrost ciśnienia krwi, wolny, szybki lub nieregularny rytm pracy serca;
- wzrost ilości substancji w wyniku prawidłowego i nieprawidłowego rozpadu czerwonych
krwinek;
- wzrost stężenia białka wskazującego na występowanie stanu zapalnego w organizmie;
- ciemnienie skóry, przebarwienie skóry w wyniku krwawienia pod jej powierzchnią, zwykle
wywołanego przez siniaczenie; obrzęk skóry napełnionej krwią, siniaki;
- wzrost stężenia kwasu moczowego we krwi;
- wykwity skórne, zaczerwienienie skóry, pękanie, schodzenie lub łuszczenie się skóry,
pokrzywka;
- wzmożone pocenie, poty nocne;
- trudności w przełykaniu, ból gardła, problemy z jakością głosu lub zmiany głosu;
- nieżyt nosa (katar);
- wydalanie znacznie większej lub znacznie mniejszej ilości moczu niż prawidłowo lub
niezdolność do kontrolowania momentu oddawania moczu;
- wydalanie krwi w moczu;
- duszność, zwłaszcza w pozycji leżącej (co może być objawem niewydolności serca);
- problemy ze wzwodem;
- udar, omdlenia, zawroty głowy (zaburzenia ucha wewnętrznego wywołujące uczucie, że
wszystko wokół wiruje), przejściowa utrata przytomności;
- ból w klatce piersiowej rozprzestrzeniający się do ramion, szyi, żuchwy, pleców lub brzucha,
uczucie pocenia się i braku oddechu, nudności lub wymioty, które mogą być objawami ataku
serca (zawału mięśnia sercowego);
- osłabienie mięśni, brak energii;
- ból szyi, ból w klatce piersiowej;
- dreszcze;
- obrzęki stawów;

- spowolnienie lub zablokowanie wypływu żółci z wątroby;
- niskie stężenie fosforanów lub magnezu we krwi;
- trudności w mówieniu;
- uszkodzenie wątroby;
- zaburzenia równowagi, trudności z poruszaniem się;
- głuchota, szumy uszne (dzwonienie w uszach);
- ból nerwów, nieprzyjemne nieprawidłowe odczucia, zwłaszcza w reakcji na dotyk;
- nadmierna ilość żelaza w organizmie;
- pragnienie;
- uczucie splątania;
- bóle zębów;
- upadek mogący prowadzić do urazu.

Niezbyt częste działania niepożądane (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 osoby na 100):
- krwawienie wewnątrz czaszki;
- problemy z krążeniem;
- utrata widzenia;
- utrata popędu płciowego (libido);
- wydalanie dużych ilości moczu, z towarzyszącym bólem kości i osłabieniem, co może być
objawem choroby nerek (zespół Fanconiego);
- żółte zabarwienie skóry, błon śluzowych lub oczu (żółtaczka), jasne zabarwienie stolca, ciemne
zabarwienie moczu, świąd skóry, wysypka, ból lub obrzęk brzucha – mogą być objawami
uszkodzenia wątroby (niewydolności wątroby);
- ból brzucha, wzdęcie lub biegunka, które mogą być objawami zapalenia jelita grubego (tak
zwanego zapalenia okrężnicy lub zapalenia kątnicy);
- uszkodzenie komórek nerek (zwane martwicą kanalików nerkowych);
- zmiana koloru skóry, wrażliwość na światło słoneczne;
- zespół rozpadu guza – powikłania przemiany materii, które mogą wystąpić w trakcie leczenia
nowotworu, a czasami nawet bez leczenia. Powikłania te spowodowane są przez produkty
rozpadu obumierających komórek nowotworowych i mogą obejmować: zmiany w składzie
chemicznym krwi; duże stężenia potasu, fosforu, kwasu moczowego oraz małe stężenie wapnia
prowadzące w konsekwencji do zaburzeń czynności nerek, rytmu serca, wystąpienia drgawek, a
czasem śmierci;
- podwyższone ciśnienie krwi w naczyniach krwionośnych prowadzących do płuc (nadciśnienie
płucne).

Nieznane działania niepożądane (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)
- nagły lub łagodny, ale nasilający się ból w górnej części brzucha i (lub) pleców, trwający przez
kilka dni, najczęściej z towarzyszącymi nudnościami, wymiotami, gorączką oraz nagłym
przyspieszeniem tętna – objawy te mogą wystąpić w związku z zapaleniem trzustki;
- świszczący oddech, duszność lub suchy kaszel, których przyczyną może być zapalenie tkanki
płuc;
- obserwowano rzadkie przypadki rozpadu mięśni (ból, osłabienie lub obrzęk mięśni) mogące
prowadzić do problemów z nerkami (rabdomioliza), niektóre z nich wówczas, gdy lek Kleder
podawano jednocześnie ze statyną (rodzaj leku obniżającego stężenie cholesterolu we krwi);
- choroba skóry wywołana przez zapalenie małych naczyń krwionośnych, przebiegająca z bólem
stawów i gorączką (leukocytoklastyczne zapalenie naczyń);
- pęknięcie ściany żołądka lub jelita; Może to prowadzić do bardzo poważnego zakażenia. Należy
powiedzieć swojemu lekarzowi, jeśli wystąpi silny ból żołądka, gorączka, nudności, wymioty,
krew w kale lub zmiany rytmu wypróżnień;
- zakażenia wirusowe, w tym wirusem półpaśca (choroba wirusowa powodująca bolesną
wysypkę skórną z pęcherzami) oraz nawrót zakażenia wirusem zapalenia wątroby typu B (co
może powodować zażółcenie skóry i oczu, ciemnobrązowe zabarwienie moczu, ból brzucha po
prawej stronie, gorączkę, nudności oraz wymioty);
- odrzucenie przeszczepu narządu miąższowego (np. nerki, serca).

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie, lub pielęgniarce. Działania niepożądane
można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów
Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów
Biobójczych:
Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: 22 49-21-301, fax: 22 49-21-309, strona internetowa:
https://smz.ezdrowie.gov.pl.
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Kleder?
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na blistrze i tekturowym
pudełku po napisie „EXP”. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania leku.

Nie stosować tego leku w przypadku zauważenia jakichkolwiek uszkodzeń lub śladów otwierania
opakowania.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Niewykorzystane
leki należy zwrócić do apteki, która je przyjmuje. Takie postępowanie pomoże chronić środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Kleder

Kleder, 5 mg, kapsułki, twarde:
• Substancją czynną jest lenalidomid. Każda kapsułka zawiera 5 mg lenalidomidu.
• Pozostałe składniki to:
- zawartość kapsułki: laktoza (patrz punkt 2), celuloza mikrokrystaliczna, kroskarmeloza
sodowa i magnezu stearynian;
- otoczka kapsułki: błękit brylantowy FCF (E 133), tlenek żelaza czerwony (E 172), tlenek
żelaza żółty (E 172), dwutlenek tytanu (E 171) i żelatyna;
- tusz do nadruku: szelak, tlenek żelaza czarny (E 172), glikol propylenowy i wodorotlenek
potasu.

Kleder, 10 mg, kapsułki, twarde:
• Substancją czynną jest lenalidomid. Każda kapsułka zawiera 10 mg lenalidomidu.
• Pozostałe składniki to:
- zawartość kapsułki: laktoza (patrz punkt 2), celuloza mikrokrystaliczna, kroskarmeloza
sodowa i magnezu stearynian;
- otoczka kapsułki: tlenek żelaza czarny (E 172), tlenek żelaza żółty (E 172), dwutlenek tytanu
(E 171) i żelatyna;
- tusz do nadruku: szelak, tlenek żelaza czarny (E 172), glikol propylenowy i wodorotlenek
potasu.

Kleder, 15 mg, kapsułki, twarde:
• Substancją czynną jest lenalidomid. Każda kapsułka zawiera 15 mg lenalidomidu.
• Pozostałe składniki to:
- zawartość kapsułki: laktoza (patrz punkt 2), celuloza mikrokrystaliczna, kroskarmeloza
sodowa i magnezu stearynian;

- otoczka kapsułki: tlenek żelaza czarny (E 172), tlenek żelaza czerwony (E 172), tlenek
żelaza żółty (E 172), dwutlenek tytanu (E 171) i żelatyna;
- tusz do nadruku: szelak, tlenek żelaza czarny (E172), glikol propylenowy i wodorotlenek
potasu.

Kleder, 20 mg, kapsułki, twarde:
• Substancją czynną jest lenalidomid. Każda kapsułka zawiera 20 mg lenalidomidu.
• Pozostałe składniki to:
- zawartość kapsułki: laktoza (patrz punkt 2), celuloza mikrokrystaliczna, kroskarmeloza
sodowa i magnezu stearynian;
- otoczka kapsułki: tlenek żelaza czerwony (E 172), tlenek żelaza żółty (E 172), tlenek żelaza
czarny (E 172), dwutlenek tytanu (E 171) i żelatyna;
- tusz do nadruku: szelak, tlenek żelaza czarny (E 172), glikol propylenowy, i wodorotlenek
potasu.

Kleder, 25 mg, kapsułki, twarde:
• Substancją czynną jest lenalidomid. Każda kapsułka zawiera 25 mg lenalidomidu.
• Pozostałe składniki to:
- zawartość kapsułki: laktoza (patrz punkt 2), celuloza mikrokrystaliczna, kroskarmeloza
sodowa i magnezu stearynian;
- otoczka kapsułki: dwutlenek tytanu (E 171) i żelatyna;
- tusz do nadruku: szelak, tlenek żelaza czarny (E 172), glikol propylenowy, i wodorotlenek
potasu.

Jak wygląda lek Kleder i co zawiera opakowanie

Kleder, 5 mg, kapsułki, twarde mają zielone, nieprzezroczyste wieczko i jasnobrązowy,
nieprzezroczysty korpus, rozmiar kapsułki nr 2, 18-19 mm, z nadrukiem czarnym tuszem „LP” na
wieczku i „638” na korpusie; kapsułka wypełniona białym proszkiem.

Kleder, 10 mg, kapsułki, twarde mają żółte, nieprzezroczyste wieczko i szary, nieprzezroczysty
korpus, rozmiar kapsułki nr 0, 21-22 mm, z nadrukiem czarnym tuszem „LP” na wieczku i „639” na
korpusie; kapsułka wypełniona białym proszkiem.

Kleder, 15 mg, kapsułki, twarde mają brązowe, nieprzezroczyste wieczko i szary, nieprzezroczysty
korpus, rozmiar kapsułki nr 2, 18-19 mm, z nadrukiem czarnym tuszem „LP” na wieczku i „640” na
korpusie; kapsułka wypełniona białym proszkiem.

Kleder, 20 mg, kapsułki, twarde mają ciemnoczerwone, nieprzezroczyste wieczko i jasnoszary,
nieprzezroczysty korpus, rozmiar kapsułki nr 1, 19-20 mm, z nadrukiem czarnym tuszem „LP” na
wieczku i „641” na korpusie; kapsułka wypełniona białym proszkiem.

Kleder, 25 mg, kapsułki, twarde mają białe, nieprzezroczyste wieczko i biały, nieprzezroczysty
korpus, rozmiar kapsułki nr 0, 21-22 mm, z nadrukiem czarnym tuszem „LP” na wieczku i „642” na
korpusie; kapsułka wypełniona białym proszkiem.

Blistry z folii PVC/ACLAR/Aluminium zawierające po 7 kapsułek, w tekturowym pudełku.

Kleder 5 mg, 10 mg i 15 mg
Wielkość opakowania: 7 lub 21 kapsułek. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w
obrocie

Kleder 20 mg i 25 mg
Wielkość opakowania: 21 kapsułek.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

Podmiot odpowiedzialny
Stada Arzneimittel AG
Stadastrasse 2-18
61118 Bad Vilbel, Niemcy

Wytwórca/Importer
Pharmadox Healthcare Ltd.
KW20A Kordin Industrial Park,
Paola PLA 3000, Malta

Adalvo Ltd.
Malta Life Sciences Park
Building 1, Level 4
Sir Temi Zammit Buildings
San Gwann SGN 3000, Malta

STADA Arzneimittel AG
Stadastrasse 2 – 18
61118 Bad Vilbel
Niemcy

STADAPHARM GmbH
Feodor-Lynen-Str. 35
30625 Hannover,
Niemcy

Ten produkt leczniczy jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego
Obszaru Gospodarczego pod następującymi nazwami:

Islandia Kleder 2,5 mg hart hylki
Kleder 5 mg hart hylki
Kleder 7,5 mg hart hylki
Kleder 10 mg hart hylki
Kleder 15 mg hart hylki
Kleder 20 mg hart hylki
Kleder 25 mg hart hylki
Włochy, Polska Kleder

Data ostatniej aktualizacji ulotki: 04/2024

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Kleder, 5 mg, kapsułki, twarde
Kleder, 10 mg, kapsułki, twarde
Kleder, 15 mg, kapsułki, twarde
Kleder, 20 mg, kapsułki, twarde
Kleder, 25 mg, kapsułki, twarde

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Kleder, 5 mg, kapsułki, twarde
Każda kapsułka zawiera 5 mg lenalidomidu.
Substancja pomocnicza o znanym działaniu
Każda kapsułka zawiera 107 mg laktozy.

Kleder, 10 mg, kapsułki, twarde
Każda kapsułka zawiera 10 mg lenalidomidu.
Substancja pomocnicza o znanym działaniu
Każda kapsułka zawiera 214 mg laktozy.

Kleder, 15 mg, kapsułki, twarde
Każda kapsułka zawiera 15 mg lenalidomidu.
Substancja pomocnicza o znanym działaniu
Każda kapsułka zawiera 120 mg laktozy.

Kleder, 20 mg, kapsułki, twarde
Każda kapsułka zawiera 20 mg lenalidomidu.
Substancja pomocnicza o znanym działaniu
Każda kapsułka zawiera 160 mg laktozy.

Kleder, 25 mg, kapsułki, twarde
Każda kapsułka zawiera 25 mg lenalidomidu.
Substancja pomocnicza o znanym działaniu
Każda kapsułka zawiera 200 mg laktozy.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Kapsułka, twarda.

Kleder, 5 mg, kapsułki, twarde
Zielone, nieprzezroczyste wieczko i jasnobrązowy, nieprzezroczysty korpus, rozmiar kapsułki nr 2,
18-19 mm, z nadrukiem czarnym tuszem „LP” na wieczku i „638” na korpusie; kapsułka wypełniona
białym proszkiem.

Kleder, 10 mg, kapsułki, twarde
Żółte, nieprzezroczyste wieczko i szary, nieprzezroczysty korpus, rozmiar kapsułki nr 0, 21-22 mm, z
nadrukiem czarnym tuszem „LP” na wieczku i „639” na korpusie; kapsułka wypełniona białym
proszkiem.

Kleder, 15 mg, kapsułki, twarde
Brązowe, nieprzezroczyste wieczko i szary, nieprzezroczysty korpus, rozmiar kapsułki nr 2,
18-19 mm, z nadrukiem czarnym tuszem „LP” na wieczku i „640” na korpusie; kapsułka wypełniona
białym proszkiem.

Kleder, 20 mg, kapsułki, twarde
Ciemnoczerwone, nieprzezroczyste wieczko i jasnoszary, nieprzezroczysty korpus, rozmiar kapsułki
nr 1, 19-20 mm, z nadrukiem czarnym tuszem „LP” na wieczku i „641” na korpusie; kapsułka
wypełniona białym proszkiem.

Kleder, 25 mg, kapsułki, twarde
Białe, nieprzezroczyste wieczko i biały, nieprzezroczysty korpus, rozmiar kapsułki nr 0, 21-22 mm, z
nadrukiem czarnym tuszem „LP” na wieczku i „642” na korpusie; kapsułka wypełniona białym
proszkiem.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Szpiczak mnogi
Produkt leczniczy Kleder w monoterapii jest wskazany do stosowania w leczeniu podtrzymującym
pacjentów dorosłych z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim po autologicznym przeszczepie
komórek macierzystych.

Produkt leczniczy Kleder w terapii skojarzonej z deksametazonem lub bortezomibem i
deksametazonem lub z melfalanem i prednizonem (patrz punkt 4.2) jest wskazany do stosowania w
leczeniu pacjentów dorosłych z nieleczonym uprzednio szpiczakiem mnogim, którzy nie kwalifikują
się do przeszczepu.

Produkt leczniczy Kleder w skojarzeniu z deksametazonem jest wskazany do leczenia pacjentów
dorosłych ze szpiczakiem mnogim, u których stosowano uprzednio co najmniej jeden schemat
leczenia.

Zespoły mielodysplastyczne
Produkt leczniczy Kleder w monoterapii jest wskazany do leczenia dorosłych pacjentów z anemią
zależną od przetoczeń w przebiegu zespołów mielodysplastycznych o niskim lub pośrednim-1 ryzyku,
związanych z nieprawidłowością cytogenetyczną w postaci izolowanej delecji 5q, jeżeli inne sposoby
leczenia są niewystarczające lub niewłaściwe.

Chłoniak z komórek płaszcza
Produkt Kleder w monoterapii wskazany jest w leczeniu dorosłych pacjentów z nawracającym lub
opornym na leczenie chłoniakiem z komórek płaszcza (patrz punkty 4.4 i 5.1).

Chłoniak grudkowy
Produkt leczniczy Kleder w skojarzeniu z rytuksymabem (przeciwciałem anty-CD20) jest wskazany
do stosowania w leczeniu pacjentów dorosłych z uprzednio leczonym chłoniakiem grudkowym
(stopnia l-3a).

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Leczenie produktem Kleder powinno odbywać się pod nadzorem lekarza posiadającego
doświadczenie w stosowaniu leków przeciwnowotworowych.

We wszystkich, opisanych niżej wskazaniach:
- Dawkowanie modyfikuje się na podstawie obserwacji klinicznych i wyników badań
laboratoryjnych (patrz punkt 4.4).

- Modyfikacje dawki, w trakcie leczenia i podczas wznawiania leczenia, zalecane są w przypadku
wystąpienia neutropenii lub małopłytkowości 3. lub 4. stopnia, lub innych działań toksycznych
### 3. lub 4. stopnia uznanych za związane z leczeniem lenalidomidem.
- W przypadku wystąpienia neutropenii, w postępowaniu terapeutycznym należy rozważyć
zastosowanie czynników wzrostu.
- Jeśli od wyznaczonej godziny przyjęcia pominiętej dawki leku upłynęło mniej niż 12 godzin,
pacjent może zażyć tę dawkę. Jeśli od wyznaczonej godziny przyjęcia pominiętej dawki
upłynęło ponad 12 godzin, pacjent nie powinien przyjmować tej dawki, ale powinien przyjąć
kolejną dawkę o zaplanowanej porze następnego dnia.

Dawkowanie
Nowo rozpoznany szpiczak mnogi
• Lenalidomid w skojarzeniu z deksametazonem, podawany do progresji choroby u pacjentów
niekwalifikujących się do przeszczepu
Nie wolno rozpoczynać leczenia lenalidomidem, jeśli liczba bezwzględna neutrofili (ang. ANC –
Absolute Neutrophil Count) wynosi < 1,0 x 109/l i (lub) liczba płytek krwi wynosi < 50 x 109/l.

Zalecana dawka
Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 25 mg doustnie raz na dobę, w dniach 1 do 21
powtarzanych 28-dniowych cykli.
Zalecana dawka deksametazonu wynosi 40 mg doustnie raz na dobę w dniach 1,8, 15 i 22
powtarzanych 28-dniowych cykli. Pacjenci mogą kontynuować leczenie lenalidomidem i
deksametazonem do progresji choroby lub wystąpienia nietolerancji leczenia.

• Etapy zmniejszania dawki
Lenalidomida Deksametazona
Dawka początkowa 25 mg 40 mg
Poziom dawki -1 20 mg 20 mg
Poziom dawki -2 15 mg 12 mg
Poziom dawki -3 10 mg 8 mg
Poziom dawki -4 5 mg 4 mg
Poziom dawki -5 2,5 mgb Nie dotyczy
a Dawkę każdego produktu można zmniejszać niezależnie.
b W krajach gdzie dostępna jest kapsułka 2,5 mg.

• Małopłytkowość
Jeśli liczba płytek krwi Zalecane postępowanie
Spadnie do < 25 x 109/l

Powróci do ≥ 50 x 109/l

Wstrzymać podawanie lenalidomidu przez
pozostałą część cykluª
Zmniejszyć dawkę o jeden poziom podczas
wznawiania leczenia w następnym cyklu
a Jeżeli toksyczność ograniczająca dawkę (ang. dose limiting toxicity, DLT) wystąpi > 15. dnia cyklu, podawanie
lenalidomidu zostanie przerwane przynajmniej do końca danego 28-dniowego cyklu.

• Bezwzględna liczba neutrofili (ANC) – neutropenia
Jeśli ANC Zalecane postępowaniea
Najpierw zmniejszy się do < 0,5 x 109/l
Powróci do ≥ 1 x 109/l i neutropenia jest jedyną
obserwowaną toksycznością

Przerwanie leczenia lenalidomidem
Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce
początkowej raz na dobę
Powróci do ≥ 0,5 x 109/l i występują inne niż
neutropenia objawy toksyczności
hematologicznej zależne od dawki

Wznowić leczenie lenalidomidem w dawce na
poziomie -1 raz na dobę

Każdy przypadek ponownego obniżenia się
wartości poniżej 0,5 x 109/l
Powróci do ≥ 0,5 x 109/l

Przerwanie leczenia lenalidomidem
Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na
następnym niższym poziomie raz na dobę.
a Wedle uznania lekarza, jeżeli neutropenia jest jedynym działaniem toksycznym podczas stosowania dowolnej dawki, należy
dodać czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów (ang. granulocyte colony-stimulating factor, G-CSF) i utrzymać
dany poziom dawki lenalidomidu.

W przypadku toksyczności hematologicznej dawkę lenalidomidu można przywrócić do kolejnego
wyższego poziomu (dawka nie może przekroczyć dawki początkowej) w zależności od poprawy
czynności szpiku kostnego (brak toksyczności hematologicznej przez przynajmniej 2 kolejne cykle:
wartość ANC ≥ 1,5 x 109/l, liczba płytek krwi ≥ 100 x 109/l na początku nowego cyklu).

• Lenalidomid w skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem, a następnie leczenie
lenalidomidem i deksametazonem do wystąpienia progresji choroby, u pacjentów
niekwalifikujących się do przeszczepu

Leczenie początkowe: lenalidomid w skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem
Nie wolno rozpoczynać leczenia lenalidomidem w skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem,
jeśli wartość ANC wynosi < 1,0 x 109/l i (lub) liczba płytek krwi wynosi < 50 x 109/l.

Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 25 mg doustnie raz na dobę w dniach od 1. do 14.
każdego 21-dniowego cyklu, w skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem. Bortezomib należy
podawać we wstrzyknięciu podskórnym (1,3 mg/m2 powierzchni ciała) dwa razy w tygodniu w dniach
1., 4., 8. i 11. każdego 21-dniowego cyklu. Dodatkowe informacje na temat dawkowania, schematu
podawania i modyfikacji dawek produktów leczniczych stosowanych w skojarzeniu z lenalidomidem
znajdują się w punkcie 5.1 i odpowiednich Charakterystykach Produktów Leczniczych.

Zaleca się przeprowadzenie maksymalnie ośmiu 21-dniowych cykli leczenia (24 tygodnie leczenia
początkowego).

Kontynuacja leczenia: lenalidomid w skojarzeniu z deksametazonem do wystąpienia progresji
Należy kontynuować podawanie lenalidomidu w dawce 25 mg doustnie raz na dobę w dniach od 1. do
### 21. powtarzanych 28-dniowych cykli w skojarzeniu z deksametazonem. Leczenie należy kontynuować
do wystąpienia progresji lub nieakceptowalnej toksyczności.

• Etapy zmniejszania dawki

a Dawkę każdego produktu można obniżać niezależnie
b W krajach gdzie dostępna jest kapsułka 2,5 mg.

• Małopłytkowość
Jeśli liczba płytek krwi Zalecane postępowanie
Zmniejszy się do < 30 x 109/l
Powróci do ≥ 50 x 109/l
Przerwanie leczenia lenalidomidem
Wznowić leczenie lenalidomidem w dawce na
poziomie -1 raz na dobę
Każdy przypadek ponownego zmniejszenia się
wartości poniżej 30 x 109/l
Powróci do ≥ 50 x 109/l

Przerwanie leczenia lenalidomidem

Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na
następnym niższym poziomie raz na dobę

• Bezwzględna liczba neutrofili (ANC) – neutropenia
Jeśli ANC Zalecane postępowaniea
Najpierw zmniejszy się do < 0,5 x 109/l
Powróci do ≥ 1 x 109/l i neutropenia jest jedyną
obserwowaną toksycznością

Przerwanie leczenia lenalidomidem
Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce
początkowej raz na dobę
Powróci do ≥ 0,5 x 109/l i występują inne niż
neutropenia objawy toksyczności
Wznowić leczenie lenalidomidem w dawce na
poziomie -1 raz na dobę

Lenalidomida
Dawka początkowa 25 mg
Poziom dawki -1 20 mg
Poziom dawki -2 15 mg
Poziom dawki -3 10 mg
Poziom dawki -4 5 mg
Poziom dawki -5 2,5 mgb

hematologicznej zależne od dawki
Każdy przypadek ponownego zmniejszenia się
wartości poniżej 0,5 x 109/l
Powróci do > 0,5 x 109/l

Przerwanie leczenia lenalidomidem

Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na
następnym niższym poziomie raz na dobę.
a Wedle uznania lekarza, jeżeli neutropenia jest jedynym działaniem toksycznym podczas stosowania dowolnej dawki, należy
dodać czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów (ang. granulocyte colony-stimulating factor, G-CSF) i utrzymać
dany poziom dawki lenalidomidu.

• Lenalidomid w skojarzeniu z melfalanem i prednizonem, a następnie leczenie podtrzymujące
lenalidomidem u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu
Nie wolno rozpoczynać leczenia lenalidomidem, jeśli ANC wynosi < 1,5 x 109/l i (lub) liczba płytek
krwi wynosi < 75 x 109/l.

Zalecana dawka
Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 10 mg doustnie raz na dobę w dniach 1. do 21.
powtarzanych 28-dniowych cykli, maksymalnie do 9 cykli. Zalecana dawka melfalanu wynosi
0,18 mg/kg doustnie raz na dobę w dniach 1. do 4. powtarzanych 28-dniowych cykli. Zalecana dawka
prednizonu wynosi 2 mg/kg mc. doustnie raz na dobę w dniach 1. do 4. powtarzanych 28-dniowych
cykli. Pacjenci, którzy ukończą 9 cykli leczenia lub którzy nie mogą ukończyć leczenia skojarzonego z
powodu nietolerancji, leczeni są lenalidomidem w monoterapii, według schematu: 10 mg raz na dobę
doustnie w dniach 1. do 21. powtarzanych 28-dniowych cykli do progresji choroby.

• Etapy zmniejszania dawki
Lenalidomid Melfalan Prednizon
Dawka początkowa 10 mgª 0,18 mg/kg mc. 2 mg/kg mc.
Poziom dawki -1 7,5 mgb 0,14 mg/kg mc. 1 mg/kg mc.
Poziom dawki -2 5 mg 0,10 mg/kg mc. 0,5 mg/kg mc.
Poziom dawki -3 2,5 mgc Nie dotyczy 0,25 mg/kg mc.
a Jeżeli neutropenia jest jedynym działaniem toksycznym przy dowolnym poziomie dawki, należy dodać czynnik
stymulujący tworzenie kolonii granulocytów (G-CSF) i utrzymać dawkę lenalidomidu.
b W krajach gdzie dostępna jest kapsułka 7,5 mg.
c W krajach gdzie dostępna jest kapsułka 2,5 mg.

• Małopłytkowość
Jeśli liczba płytek krwi Zalecane postępowanie
Najpierw zmniejszy się do < 25 x 109/l
Powróci do ≥ 25 x 109/l
Przerwanie leczenia lenalidomidem
Wznowienie leczenia lenalidomidem i
melfalanem w dawce na poziomie -1
Każde ponowne zmniejszenie poniżej 30 x 109/l
Powrót do ≥ 30 x 109/l
Przerwanie leczenia lenalidomidem
Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce
na następnym niższym poziomie (poziom dawki
-2 lub -3) raz na dobę.

• Bezwzględna liczba neutrofili (ANC) – neutropenia
Jeśli ANC Zalecane postępowaniea
Najpierw zmniejszy się do < 0,5 x 109/l
Powróci do ≥ 0,5 x 109/l i neutropenia jest jedyną
obserwowaną toksycznością

Przerwanie leczenia lenalidomidem
Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce
początkowej raz na dobę
Powróci do ≥ 0,5 x 109/l i występują inne niż
neutropenia objawy toksyczności hematologicznej
zależne od dawki

Wznowić leczenie lenalidomidem w dawce na
poziomie -1 raz na dobę

Każdy przypadek ponownego zmniejszenia się
wartości poniżej 0,5 x 109/l
Powróci do ≥ 0,5 x 109/l

Przerwanie leczenia lenalidomidem

Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce
na następnym niższym poziomie raz na dobę.

a Wedle uznania lekarza, jeżeli neutropenia jest jedynym działaniem toksycznym podczas stosowania dowolnej dawki, należy
dodać czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów (ang. granulocyte colony-stimulating factor, G-CSF) i utrzymać
dany poziom dawki lenalidomidu.

• Lenalidomid w leczeniu podtrzymującym pacjentów po autologicznym przeszczepie komórek
macierzystych (ang. autologous stem cell transplantation, ASCT)
Leczenie podtrzymujące lenalidomidem należy rozpoczynać po odpowiednim odbudowaniu
parametrów hematologicznych po ASCT u pacjentów niewykazujących cech progresji choroby. Nie
wolno rozpoczynać leczenia lenalidomidem, jeśli wartość ANC wynosi < 1,0 x 109/l i (lub) liczba
płytek krwi wynosi < 75 x 109/l.

Zalecana dawka
Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 10 mg doustnie raz na dobę bez przerwy (w dniach
1-28 powtarzanych 28-dniowych cykli) do progresji choroby lub pojawienia się nietolerancji leczenia.
Po 3 cyklach leczenia podtrzymującego lenalidomidem dawkę można zwiększyć do 15 mg doustnie
raz na dobę, jeżeli będzie dobrze tolerowana.

• Etapy zmniejszania dawki
Dawka początkowa (10 mg) W przypadku podniesienia
dawki (15 mg)a
Poziom dawki -1 5 mg 10 mg
Poziom dawki -2 5 mg (dni 1-21 co 28 dni) 5 mg
Poziom dawki -3 Nie dotyczy 5 mg (dni 1-21 co 28 dni)
Nie podawać dawki mniejszej niż 5 mg (dni 1-21 co 28 dni)
ª Po 3 cyklach leczenia podtrzymującego lenalidomidem dawkę można zwiększyć do 15 mg doustnie raz na dobę, jeżeli
będzie dobrze tolerowana.

• Małopłytkowość
Jeśli liczba płytek krwi Zalecane postępowanie
Spadnie do < 30 x 109/l
Powróci do ≥ 30 x 109/l
Przerwanie leczenia lenalidomidem
Wznowić leczenie lenalidomidem w dawce na
poziomie -1 raz na dobę
Każdy przypadek ponownego zmniejszenia się
wartości poniżej 30 x 109/l
Powróci do ≥ 30 x 109/l

Przerwanie leczenia lenalidomidem

Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na
następnym niższym poziomie raz na dobę

• Bezwzględna liczba neutrofili (ANC) – neutropenia
Jeśli ANC Zalecane postępowaniea
Zmniejszy się do < 0,5 x 109/l
Powróci do ≥ 0,5 x 109/l
Przerwanie leczenia lenalidomidem
Wznowić leczenie lenalidomidem w dawce na
poziomie -1 raz na dobę
Każdy przypadek ponownego zmniejszenia się
wartości poniżej 0,5 x 109/l
Powróci do ≥ 0,5 x 109/l

Przerwanie leczenia lenalidomidem

Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na
następnym niższym poziomie raz na dobę.
a Wedle uznania lekarza, jeżeli neutropenia jest jedynym działaniem toksycznym podczas stosowania dowolnej dawki, należy
dodać czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów (ang. granulocyte colony-stimulating factor, G-CSF) i utrzymać
dany poziom dawki lenalidomidu.

Szpiczak mnogi u pacjentów, u których stosowano uprzednio co najmniej jeden schemat leczenia
Nie wolno rozpoczynać leczenia lenalidomidem, jeśli wartość ANC wynosi < 1,0 x 109/l i (lub) liczba
płytek krwi wynosi < 75 x 109/l lub, w zależności od nacieczenia szpiku kostnego przez komórki
plazmatyczne, < 30 x 109/l.

Zalecana dawka
Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 25 mg doustnie raz na dobę, w dniach 1 do 21
powtarzanych 28-dniowych cykli. Zalecana dawka deksametazonu wynosi 40 mg doustnie raz na dobę

w dniach 1. do 4., 9. do 12. i 17. do 20. każdego 28-dniowego cyklu przez pierwsze 4 cykle leczenia, a
następnie 40 mg raz na dobę w dniach 1-4 co 28 dni.
Lekarz przepisujący lek powinien dokładnie ocenić, jaką dawkę deksametazonu zastosować, biorąc
pod uwagę stan pacjenta oraz nasilenie choroby.

• Etapy zmniejszania dawki
Dawka początkowa 25 mg
Poziom dawki -1 15 mg
Poziom dawki -2 10 mg
Poziom dawki -3 5 mg

• Małopłytkowość
Jeśli liczba płytek krwi Zalecane postępowanie
Najpierw zmniejszy się do < 30 x 109/l
Powróci do ≥ 30 x 109/l
Przerwanie leczenia lenalidomidem
Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na
poziomie -1
Każde ponowne zmniejszenie poniżej 30 x 109/l
Powróci do ≥ 30 x 109/l
Przerwanie leczenia lenalidomidem
Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na
następnym niższym poziomie (poziom dawki -2
lub -3) raz na dobę. Nie stosować dawek poniżej
5 mg na dobę.

• Liczba bezwzględna neutrofili (ANC) – neutropenia
Jeśli ANC Zalecane postępowaniea
Najpierw obniży się do < 0,5 x 109/l
Powróci do ≥ 0,5 x 109/l i neutropenia jest jedyną
obserwowaną toksycznością

Przerwanie leczenia lenalidomidem
Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce
początkowej raz na dobę
Powróci do ≥ 0,5 x 109/l i występują inne niż
neutropenia objawy toksyczności
hematologicznej zależne od dawki leku

Wznowić leczenie lenalidomidem w dawce na
poziomie -1 raz na dobę

Każdy przypadek ponownego zmniejszenia się
wartości poniżej 0,5 x 109/l
Powróci do > 0,5 x 109/l

Przerwanie leczenia lenalidomidem

Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na
następnym niższym poziomie (poziom dawki -1,-
2 lub -3) raz na dobę. Nie stosować dawek
poniżej 5 mg na dobę.
a Wedle uznania lekarza, jeżeli neutropenia jest jedynym działaniem toksycznym podczas stosowania dowolnej dawki, należy
dodać czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów (ang. granulocyte colony-stimulating factor, G-CSF) i utrzymać
dany poziom dawki lenalidomidu.

Zespoły mielodysplastyczne (MDS)
Nie wolno rozpoczynać leczenia lenalidomidem, jeśli wartość ANC wynosi < 0,5 × 109/l i (lub) liczba
płytek krwi wynosi < 25 × 109/l.

Zalecana dawka
Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 10 mg doustnie raz na dobę w dniach 1. do 21.
powtarzanych 28-dniowych cykli.

• Etapy zmniejszania dawki
Dawka początkowa 10 mg raz na dobę w dniach 1. do 21., co 28 dni
Poziom dawki -1 5 mg raz na dobę w dniach 1. do 28., co 28 dni
Poziom dawki -2 2,5 mg raz na dobę w dniach 1. do 28., co 28 dnia
Poziom dawki -3 2,5 mg co drugi dzień w dniach 1. do 28., co 28 dnia
a W krajach gdzie dostępna jest kapsułka 2,5 mg

• Małopłytkowość
Jeśli liczba płytek krwi Zalecane postępowanie

Spadnie do < 25 × 109/l
Powróci do ≥ 25 × 109/l - < 50 × 109/l
przynajmniej dwa razy w ciągu ≥ 7 dni, lub jeżeli
liczba płytek w którymkolwiek momencie
ponownie wzrośnie do ≥ 50 × 109/l

Przerwanie leczenia lenalidomidem
Wznowienie leczenia lenalidomidem w
dawce na następnym niższym poziomie
(poziom dawki -1, -2 lub -3).

• Liczba bezwzględna neutrofili (ANC) – neutropenia
Jeśli ANC Zalecane postępowanie
Spadnie do < 0,5 × 109/l
Powróci do ≥ 0,5 × 109/l
Przerwanie leczenia lenalidomidem
Wznowienie leczenia lenalidomidem w
dawce na następnym niższym poziomie
(poziom dawki -1, -2 lub -3)

Przerwanie stosowania lenalidomidu
Należy przerwać stosowanie lenalidomidu u pacjentów, u których nie wystąpiła przynajmniej
minimalna odpowiedź ze strony komórek erytroidalnych w ciągu 4 miesięcy od rozpoczęcia leczenia,
objawiająca się przez przynajmniej 50% spadkiem konieczności przeprowadzania przetoczeń lub, przy
braku przetoczeń, zwiększonym o 1 g/dL stężeniem hemoglobiny.

Chłoniak z komórek płaszcza (ang. Mantle cell lymphoma, MCL)
Zalecana dawka
Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 25 mg doustnie raz na dobę, w dniach 1. do 21.
powtarzanych 28-dniowych cykli.

• Etapy zmniejszania dawki
Dawka początkowa 25 mg raz na dobę w dniach 1. do 21., co 28 dni
Poziom dawki -1 20 mg raz na dobę w dniach 1. do 21., co 28 dni
Poziom dawki -2 15 mg raz na dobę w dniach 1. do 21., co 28 dni
Poziom dawki -3 10 mg raz na dobę w dniach 1. do 21., co 28 dni
Poziom dawki -4 5 mg raz na dobę w dniach 1. do 21., co 28 dni
Poziom dawki -5 2.5 mg raz na dobę w dniach 1. do 21., co 28 dni a
5 mg co drugi dzień w dniach 1. do 21., co 28 dni
a W krajach gdzie dostępna jest kapsułka 2,5 mg

• Trombocytopenia
Jeśli liczba płytek krwi Zalecane postępowanie
Spadnie do < 50 x 109/l Przerwanie leczenia lenalidomidem i
wykonywanie pełnej morfologii krwi nie
rzadziej niż raz w tygodniu.
Powróci do ≥ 60 x 109/l Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce
na następnym niższym poziomie (poziom dawki
-1).
Ponownie zmniejszy się poniżej 50 x 109/l Przerwanie leczenia lenalidomidem i
wykonywanie pełnej morfologii krwi nie
rzadziej niż raz w tygodniu.
Powróci do ≥ 60 x 109/l Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce
na następnym niższym poziomie (poziom dawki
-2, -3, -4 lub -5). Nie stosować dawek poniżej
poziomu dawki -5.

• Liczba bezwględna neutrofili (ANC) - neutropenia
Jeśli ANC Zalecane postępowanie
Spadnie do < 1 x 109/l przynajmniej na 7 dni,
lub
Spadnie do < 1 x 109/l z towarzyszącą gorączką
(temperatura ciała ≥ 38,5°C) lub

Przerwanie leczenia lenalidomidem i
wykonywanie pełnej morfologii krwi nie
rzadziej niż raz na tydzień

Spadnie do < 0,5 x 109/l
Powróci do ≥ 1 x 109/l Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce
na następnym niższym poziomie (poziom dawki
-1)
Ponownie zmniejszy się poniżej 1 × 109/l na co
najmniej 7 dni, lub spadnie do < 1 × 109/l z
towarzyszącą gorączką (temperatura ciała ≥
38,5°C), lub spadnie do < 0,5 × 109/l

Przerwanie leczenia lenalidomidem

Powróci do ≥1 × 109/l Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce
na następnym niższym poziomie (poziom dawki
-2, -3, -4, -5). Nie stosować dawek poniżej
poziomu dawki -5.

Chłoniak grudkowy (ang. Follicular lymphoma, FL)
Nie wolno rozpoczynać leczenia lenalidomidem, jeśli wartość ANC wynosi < 1 x 109/l i (lub) liczba
płytek krwi wynosi < 50 x 109/l, chyba że jest to skutkiem nacieczenia szpiku kostnego przez
chłoniaka.

Zalecana dawka
Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 20 mg doustnie raz na dobę w dniach 1 do 21
powtarzanych 28-dniowych cykli przez maksymalnie 12 cykli leczenia. Zalecana dawka początkowa
rytuksymabu wynosi 375 mg/m2 pc. dożylnie (iv.) co tydzień w 1. cyklu (dni 1, 8, 15 i 22) oraz w 1.
dniu każdego 28-dniowego cyklu w cyklach od 2 do 5.

• Etapy zmniejszania dawki
Dawka początkowa 20 mg raz na dobę w dniach 1-21, co 28 dni
Poziom dawki -1 15 mg raz na dobę w dniach 1-21, co 28 dni
Poziom dawki -2 10 mg raz na dobę w dniach 1-21, co 28 dni
Poziom dawki -3 5 mg raz na dobę w dniach 1-21, co 28 dni

Informacji na temat modyfikacji dawki z powodu działań toksycznych rytuksymabu należy szukać w
odpowiedniej Charakterystyce Produktu Leczniczego.

• Małopłytkowość
Jeśli liczba płytek krwi Zalecane postępowanie
Zmniejszy się do < 50 x 109/l

Powróci do ≥ 50 x 109/l

Przerwanie leczenia lenalidomidem i
wykonywanie pełnej morfologii krwi nie rzadziej
niż raz w tygodniu
Wznowienie leczenia w dawce na następnym
niższym poziomie (poziom dawki -1)
Każdy przypadek ponownego zmniejszenia się
wartości poniżej 50 x 109/l

Powróci do ≥ 50 x 109/l

Przerwanie leczenia lenalidomidem i
wykonywanie pełnej morfologii krwi nie rzadziej
niż raz na tydzień
Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na
następnym niższym poziomie (poziom dawki -2, -
3). Nie stosować dawek poniżej poziomu dawki
-3

• Bezwzględna liczba neutrofili (ANC) – neutropenia
Jeśli ANC Zalecane postępowaniea
Zmniejszy się do < 1,0 x 109/l na co najmniej 7
dni lub
Zmniejszy się do <1,0 x 109/l z towarzyszącą
gorączką (temperatura ciała ≥ 38.5°C), lub
Zmniejszy się do < 0,5 x 109/l

Przerwanie leczenia lenalidomidem i
wykonywanie pełnej morfologii krwi nie rzadziej
niż raz na tydzień

Powróci do ≥ 1 x 109/l Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na
następnym niższym poziomie (poziom dawki -1)
W przypadku każdego następnego spadku poniżej
1,0 x 109/l na co najmniej 7 dni lub spadku do <
1,0 x 109/l z towarzyszącą gorączką (temperatura
ciała ≥ 38,5°C), lub spadku do < 0,5 x 109/l

Powróci do ≥ 1,0 x 109/l

Przerwanie leczenia lenalidomidem i
wykonywanie pełnej morfologii krwi nie rzadziej
niż raz na tydzień

Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na
następnym niższym poziomie (poziom dawki -2, -
3). Nie stosować dawek poniżej
poziomu dawki -3
a Wedle uznania lekarza, jeżeli neutropenia jest jedynym działaniem toksycznym przy dowolnej dawce, należy dodać G-CSF

Chłoniak z komórek płaszcza (MCL) lub chłoniak grudkowy (FL)
Zespół rozpadu guza (ang. tumour lysis syndrome,TLS)
Wszyscy pacjenci powinni otrzymywać leczenie zapobiegające TLS (allopurynol, rasburykaza lub leki
równoważne, zgodne z wytycznymi danej placówki) i odpowiednie nawodnienie (doustne) w ciągu
pierwszego tygodnia pierwszego cyklu lub w dłuższym okresie, w zależności od wskazań klinicznych.
W ramach monitorowania w kierunku TLS, u pacjentów należy wykonywać panel badań
biochemicznych co tydzień w czasie pierwszego cyklu leczenia oraz w przypadku wskazań
klinicznych.
Leczenie lenalidomidem można kontynuować (utrzymując dawkę) u pacjentów z laboratoryjnymi
cechami TLS lub TLS objawowym stopnia 1. Można też, w zależności od uznania lekarza, zmniejszyć
dawkę o jeden poziom i kontynuować podawanie lenalidomidu. Należy stosować intensywne
nawadnianie dożylne i odpowiednie leczenie farmakologiczne zgodnie z miejscowym standardem
postępowania do czasu wyrównania zaburzeń elektrolitowych. W celu złagodzenia hiperurykemii
konieczne może być leczenie z zastosowaniem rasburykazy.
Hospitalizacja pacjenta zależy od uznania lekarza.
U pacjentów z TLS objawowym stopnia 2-4 należy przerwać leczenie lenalidomidem i wykonywać
panel badań biochemicznych co tydzień lub zgodnie ze wskazaniami klinicznymi. Należy stosować
intensywne nawadnianie dożylne i odpowiednie leczenie farmakologiczne zgodnie z miejscowym
standardem postępowania do czasu wyrównania zaburzeń elektrolitowych.
Leczenie rasburykazą i hospitalizacja zależą od uznania lekarza. Gdy objawy TLS ulegną złagodzeniu
do stopnia 0, można wedle uznania lekarza wznowić leczenie lenalidomidem w następnej niższej
dawce (patrz punkt 4.4).

Reakcja pozornej progresji nowotworu (tumour flare reaction, TFR)
W zależności od uznania lekarza u pacjentów, u których wystąpiła reakcja TFR 1. lub 2. stopnia,
lenalidomid można nadal stosować bez przerw i zmiany dawkowania. Podobnie w zależności od
uznania lekarza można stosować leczenie niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ),
leczenie kortykosteroidami o ograniczonym czasie działania i (lub) leczenie opioidowymi lekami
przeciwbólowymi. U pacjentów z reakcją TFR 3. lub 4. stopnia należy przerwać leczenie
lenalidomidem i rozpocząć leczenie z zastosowaniem NLPZ, kortykosteroidów i (lub) opioidowych
leków przeciwbólowych. Gdy objawy reakcji TFR ulegną złagodzeniu do ≤ 1. stopnia, należy
wznowić leczenie lenalidomidem w tej samej dawce do końca cyklu. Pacjentów można leczyć
objawowo zgodnie z wytycznymi dla leczenia reakcji TFR 1. i 2. stopnia (patrz punkt 4.4).

Wszystkie wskazania
W przypadku wystąpienia działań toksycznych 3. lub 4. stopnia, których wystąpienie zostało uznane
za związane ze stosowaniem lenalidomidu, należy przerwać leczenie i ponownie je rozpocząć w
niższej dawce po ustąpieniu objawów toksyczności do poziomu ≤ 2., w zależności od decyzji lekarza.

W przypadku wystąpieniu wysypki skórnej 2. lub 3. stopnia należy rozważyć przerwanie lub
zaprzestanie leczenia lenalidomidem. Leczenie lenalidomidem należy przerwać w przypadku
wystąpienia obrzęku naczynioruchowego, reakcji anafilaktycznej, wysypki o nasileniu 4. stopnia,
wysypki związanej ze złuszczaniem się skóry, wysypki związanej z powstawaniem pęcherzy lub w
przypadku podejrzenia zespołu Stevensa-Johnsona (ang. Stevens-Johnson Syndrome, SJS), toksycznej

rozpływnej martwicy naskórka (ang. Toxic Epidermal Necrolysis, TEN) lub wysypki polekowej z
eozynofilią i objawami ogólnymi (ang. Drug Reaction with Eosinophilia and Systemie Symptoms,
DRESS). Jeżeli leczenie zostało przerwane z powodu wystąpienia tych objawów, nie należy go
wznawiać po ich ustąpieniu.

Szczególne populacje
• Dzieci i młodzież
Produktu leczniczego Kleder nie należy stosować u dzieci w wieku od 0 do 18 lat, ze względu na
kwestie bezpieczeństwa (patrz punkt 5.1).

• Pacjenci w podeszłym wieku
Aktualnie dostępne dane dotyczące farmakokinetyki przedstawiono w punkcie 5.2. Lenalidomid
stosowano w badaniach klinicznych u pacjentów ze szpiczakiem mnogim w wieku do 91 lat, u
pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi w wieku do 95 lat, oraz u pacjentów z chłoniakiem z
komórek płaszcza w wieku do 88 lat (patrz punkt 5.1).

Ze względu na większe prawdopodobieństwo ograniczonej wydolności nerek u pacjentów w
podeszłym wieku należy zachować ostrożność dobierając dawkę. Wskazane byłoby także
kontrolowanie czynności nerek.

Nowo rozpoznany szpiczak mnogi: pacjenci niekwalifikujący się do przeszczepu
Pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim w wieku 75 lat i starszych należy dokładnie
zbadać przed decyzją o leczeniu (patrz punkt 4.4).

U pacjentów w wieku powyżej 75 lat leczonych lenalidomidem w skojarzeniu z deksametazonem
dawka początkowa deksametazonu wynosi 20 mg na dobę w dniach 1, 8, 15 i 22 każdego
28-dniowego cyklu.

U pacjentów w wieku powyżej 75 lat leczonych lenalidomidem w skojarzeniu z melfalanem i
prednizonem nie jest konieczna modyfikacja dawki.

U pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim w wieku 75 lat i starszych, którzy
otrzymywali lenalidomid, częściej występowały ciężkie działania niepożądane oraz działania
niepożądane, które prowadziły do przerwania leczenia.

Leczenie skojarzone lenalidomidem było gorzej tolerowane u pacjentów z nowo rozpoznanym
szpiczakiem mnogim w wieku powyżej 75 lat niż u pacjentów młodszych. W grupie tej większy
odsetek pacjentów przerwał leczenie w związku z nietolerancją (działanie niepożądane 3. lub 4.
stopnia oraz ciężkie działania niepożądane) w porównaniu do pacjentów w wieku < 75 lat.

Szpiczak mnogi: pacjenci, u których stosowano uprzednio co najmniej jeden schemat leczenia
Odsetek pacjentów ze szpiczakiem mnogim w wieku 65 lub starszych nie różnił się istotnie pomiędzy
grupami otrzymującymi lenalidomid z deksametazonem, a placebo i deksametazon. Nie obserwowano
ogólnej różnicy w zakresie bezpieczeństwa i skuteczności pomiędzy tymi pacjentami a pacjentami
młodszymi, jednak nie można wykluczyć większej podatności osób starszych na działania
niepożądane.

Zespoły mielodysplastyczne
Nie obserwowano ogólnej różnicy w zakresie bezpieczeństwa i skuteczności pomiędzy pacjentami
w wieku powyżej 65 lat, a pacjentami młodszymi.

Chłoniak z komórek płaszcza
U pacjentów z chłoniakiem z komórek płaszcza nie obserwowano ogólnej różnicy w zakresie
bezpieczeństwa i skuteczności pomiędzy pacjentami w wieku 65 lat lub starszymi, a pacjentami w
wieku poniżej 65 lat.

Chłoniak grudkowy

U pacjentów z chłoniakami grudkowymi leczonych lenalidomidem w skojarzeniu z rytuksymabem
ogólna częstość występowania zdarzeń niepożądanych była podobna wśród pacjentów w wieku 65 lat
lub starszych i pacjentów w wieku poniżej 65 lat. Nie zaobserwowano ogólnej różnicy w skuteczności
między tymi dwiema grupami wiekowymi.

• Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek
Lenalidomid jest wydalany głównie przez nerki; u pacjentów z cięższymi zaburzeniami czynności
nerek może wystąpić obniżona tolerancja leczenia (patrz punkt 4.4). Należy zachować ostrożność
podczas doboru dawki, wskazane jest kontrolowanie czynności nerek.

U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek i szpiczakiem mnogim, zespołami
mielodysplastycznymi, chłoniakiem z komórek płaszcza lub chłoniakiem grudkowym nie jest
konieczna modyfikacja dawki.
U pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub krańcowym stadium
niewydolności nerek, w początkowym okresie leczenia oraz w czasie leczenia zaleca się następujące
modyfikacje dawki.
Nie ma doświadczeń pochodzących z badań klinicznych III fazy dotyczących pacjentów ze schyłkową
niewydolnością nerek (ang. End Stage Renal Disease, ESRD) (klirens kreatyniny < 30 ml/min.,
konieczność dializowania).

Szpiczak mnogi
Czynność nerek (klirens kreatyniny, CLkr) Modyfikacja dawki
Umiarkowane zaburzenia czynności nerek
(30≤ CLkr <50 ml/min)
10 mg raz na dobę1

Ciężkie zaburzenia czynności nerek
(CLkr <30 ml/min, pacjent nie wymaga dializ)
7,5 mg raz na dobę2
15 mg co drugi dzień
Schyłkowa niewydolność nerek (ESRD)
(CLkr <30 ml/min, pacjent wymaga dializ)
5 mg raz na dobę. W dniach dializ lek należy
podawać po dializie.
1 Dawkę można zwiększyć po 2 cyklach do 15 mg raz na dobę w przypadku braku odpowiedzi na leczenie, przy dobrej
tolerancji leczenia przez pacjenta.
2 W krajach, w których dostępny jest lenalidomid w kapsułkach o mocy 7,5 mg.

Zespoły mielodysplastyczne
Czynność nerek (klirens kreatyniny,
CLkr)
Modyfikacja dawki

Umiarkowane zaburzenia czynności nerek
(30≤ CLkr <50 ml/min)
Dawka
początkowa
5 mg raz na dobę
(w dniach 1. do 21. powtarzanych
28-dniowych cykli)
Poziom dawki -1* 2,5 mg raz na dobę1
(w dniach 1. do 28. powtarzanych
28-dniowych cykli)
Dawka na
poziomie -2*
2,5 mg co drugi dzień1
(w dniach 1. do 28. powtarzanych
28-dniowych cykli)
Ciężkie zaburzenia czynności nerek
(CLkr <30 ml/min, pacjent nie wymaga
dializ)

Dawka
początkowa
2,5 mg raz na dobę1
(w dniach 1. do 21. powtarzanych
28-dniowych cykli)
Poziom dawki -1* 2,5 mg co drugi dzień1
(w dniach 1. do 28. powtarzanych
28-dniowych cykli)
Dawka na
poziomie -2*
2,5 mg dwa razy w tygodniu1
(w dniach 1. do 28. powtarzanych
28-dniowych cykli)
Schyłkowa niewydolność nerek (ESRD)
(CLkr <30 ml/min, pacjent wymaga dializ)
Dawka
początkowa
2,5 mg raz na dobę1
(w dniach 1. do 21. powtarzanych
28-dniowych cykli)
Poziom dawki -1* 2,5 mg co drugi dzień1

Czynność nerek (klirens kreatyniny,
CLkr)
Modyfikacja dawki

W dniach dializowania, dawkę należy
podawać po dializie

(w dniach 1. do 28. powtarzanych
28-dniowych cykli)
Dawka na
poziomie -2*
2,5 mg dwa razy w tygodniu1
(w dniach 1. do 28. powtarzanych
28-dniowych cykli)
* Zalecane etapy zmniejszania dawki w trakcie leczenia i ponownego rozpoczynania leczenia, w celu przeciwdziałania
neutropenii lub trombocytopenii 3. lub 4. stopnia, lub innemu działaniu toksycznemu 3. lub 4. stopnia uznanym za
związane z leczeniem lenalidomidem, jak opisano wyżej.
1 W krajach, w których dostępny jest lenalidomid w kapsułkach o mocy 2,5 mg

Chłoniak z komórek płaszcza
Czynność nerek (klirens kreatyniny, CLkr) Modyfikacja dawki
(w dniach 1. do 21. powtarzanych
28-dniowych cykli)
Umiarkowane zaburzenia czynności nerek
(30 ≤ CLkr < 50 ml/min.)
10 mg raz na dobę1

Ciężkie zaburzenia czynności nerek
(CLkr < 30 ml/min., pacjent nie wymaga dializ)
7,5 mg raz na dobę2
15 mg co drugi dzień
Schyłkowa niewydolność nerek (ESRD)
(CLkr < 30 ml/min., pacjent wymaga dializ)
5 mg raz na dobę. W dniach
dializowania, dawkę należy podawać
po dializie.
1 Dawkę można zwiększyć po 2 cyklach do 15 mg raz na dobę przy braku odpowiedzi na leczenie i przy dobrej tolerancji
leczenia ze strony pacjenta.
2 W krajach, w których dostępny jest produkt w kapsułkach o mocy 7,5 mg.

Chłoniaki grudkowe
Czynność nerek (klirens kreatyniny, CLkr) Modyfikacja dawki (w dniach 1. do 21.
powtarzanych 28-dniowych cykli)
Umiarkowane zaburzenia czynności nerek
(30≤ CLkr <60 ml/min)
10 mg raz na dobę1,2

Ciężkie zaburzenia czynności nerek
(CLkr <30 ml/min, pacjent nie wymaga dializ)
5 mg raz na dobę

Schyłkowa niewydolność nerek (ESRD)
(CLkr <30 ml/min, pacjent wymaga dializ)
5 mg raz na dobę. W dniach dializowania, dawkę
należy podawać po dializie.
1 Dawkę można zwiększyć po 2 cyklach do 15 mg raz na dobę, jeśli pacjent toleruje leczenie.
2 W przypadku pacjentów przyjmujących dawkę początkową 10 mg, w przypadku zmniejszania dawki w celu opanowania
neutropenii lub trombocytopenii stopnia 3 lub 4 lub innych działań toksycznych stopnia 3 lub 4
uznanych za związane z lenalidomidem, nie stosować dawki mniejszej niż 5 mg co drugi dzień lub 2,5 mg raz na dobę.

Po rozpoczęciu leczenia lenalidomidem dalsza modyfikacja dawki lenalidomidu u pacjentów z
zaburzeniami czynności nerek powinna być oparta na indywidualnej tolerancji leczenia przez pacjenta,
w sposób opisany powyżej.

• Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby
Lenalidomid nie był oficjalnie badany u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nie ma
szczególnych zaleceń dotyczących dawkowania.

Sposób podawania
Podanie doustne.
Produkt leczniczy Kleder w kapsułkach należy zażywać doustnie, mniej więcej o tej samej porze
każdego dnia, w którym zaplanowane zostało podanie produktu. Kapsułek nie wolno otwierać, łamać
ani rozgryzać. Kapsułki należy połykać w całości, najlepiej popijając wodą, można je przyjmować z
posiłkiem lub niezależnie od posiłku.

W celu wyjęcia kapsułki z blistra kapsułkę należy nacisnąć tylko z jednej strony, zmniejszając w ten
sposób ryzyko jej zniekształcenia lub uszkodzenia.

#### 4.3 Przeciwwskazania

- Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną
w punkcie 6.1.
- Kobiety w ciąży.
- Kobiety mogące zajść w ciążę, jeśli nie zostały spełnione wszystkie warunki programu
zapobiegania ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6).

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

W przypadku stosowania lenalidomidu w skojarzeniu z innymi produktami leczniczymi należy
przed rozpoczęciem leczenia zapoznać się z odpowiednimi charakterystykami produktów
leczniczych.

Ostrzeżenie dotyczące ciąży
Lenalidomid ma budowę zbliżoną do talidomidu. Talidomid jest substancją czynną o znanym
działaniu teratogennym obejmującym ciężkie i zagrażające życiu wady wrodzone. Lenalidomid
wywoływał u małp wady wrodzone, podobne do wad opisanych po talidomidzie (patrz punkty 4.6 i
5.3). W przypadku stosowania lenalidomidu w trakcie ciąży można się spodziewać wystąpienia
działania teratogennego lenalidomidu u ludzi.

Wszystkie pacjentki muszą spełniać warunki programu zapobiegania ciąży, chyba że istnieją
wiarygodne dowody, że pacjentka nie może zajść w ciążę.

Kryteria definiujące kobiety niezdolne do zajścia w ciążę
Pacjentka lub partnerka pacjenta jest uznawana za zdolną do zajścia w ciążę, chyba że spełnia co
najmniej jedno z poniższych kryteriów:
- wiek ≥ 50 lat i naturalny brak menstruacji przez ≥ 1 rok (brak menstruacji po leczeniu
przeciwnowotworowym lub w czasie karmienia piersią nie wyklucza możliwości zajścia w
ciążę),
- przedwczesna niewydolność jajników potwierdzona przez specjalistę ginekologa,
- przebyta obustronna resekcja jajników z jajowodami lub histerektomia,
- genotyp XY, zespół Turnera, agenezja macicy.

Poradnictwo
Lenalidomid jest przeciwwskazany u kobiet zdolnych do zajścia w ciążę, jeśli nie zostały spełnione
wszystkie z poniższych warunków:
- pacjentka rozumie przewidywane ryzyko teratogenności dla nienarodzonego dziecka,
- pacjentka rozumie konieczność stosowania skutecznej antykoncepcji bez przerwy przez co
najmniej 4 tygodnie przed rozpoczęciem leczenia, przez cały okres trwania leczenia i przez co
najmniej 4 tygodnie po zakończeniu leczenia,
- nawet jeśli u kobiety w wieku rozrodczym wystąpi brak menstruacji, musi ona przestrzegać
wszystkich zaleceń dotyczących skutecznej antykoncepcji,
- pacjentka jest w stanie stosować i przestrzegać skutecznych metod antykoncepcji;
- pacjentka została poinformowana i zrozumiała potencjalne następstwa ciąży oraz konieczność
natychmiastowej konsultacji w przypadku podejrzenia ciąży,
- pacjentka rozumie potrzebę rozpoczęcia leczenia zaraz po wydaniu lenalidomidu poprzedzonym
uzyskaniem ujemnego wyniku testu ciążowego,
- pacjentka rozumie potrzebę i zgadza się na wykonywanie testów ciążowych przynajmniej co 4
tygodnie, z wyjątkiem przypadków potwierdzonej sterylizacji przez podwiązanie jajowodów,
- pacjentka potwierdza, że rozumie zagrożenia i niezbędne środki ostrożności związane ze
stosowaniem lenalidomidu.

W przypadku mężczyzn przyjmujących lenalidomid dane dotyczące farmakokinetyki wykazały, że
lenalidomid jest obecny w ludzkim nasieniu w skrajnie małym stężeniu w trakcie leczenia oraz że jest
niewykrywalny w ludzkim nasieniu po 3 dniach od zakończenia podawania substancji czynnej

zdrowemu mężczyźnie (patrz punkt 5.2). W ramach środków ostrożności oraz biorąc pod uwagę
szczególne populacje z wydłużonym czasem wydalania, jak w przypadku niewydolności nerek,
wszyscy mężczyźni przyjmujący lenalidomid muszą spełniać następujące warunki:
- zrozumieć przewidywane ryzyko teratogenności leku w przypadku pożycia seksualnego z
kobietą w ciąży lub z kobietą mogącą zajść w ciążę,
- zrozumieć konieczność używania prezerwatyw w przypadku pożycia seksualnego z kobietą w
ciąży lub z kobietą mogącą zajść w ciążę, niestosującą skutecznych środków
antykoncepcyjnych (nawet jeżeli mężczyzna w przeszłości poddał się zabiegowi wazektomii) w
czasie leczenia i przez co najmniej 7 dni od podania ostatniej dawki i (lub) zakończenia
leczenia,
- rozumieć, że jeżeli partnerka zajdzie w ciążę w czasie kiedy mężczyzna przyjmuje produkt
leczniczy Kleder lub w krótkim czasie po zaprzestaniu stosowania produktu leczniczego Kleder,
mężczyzna powinien jak najszybciej poinformować o tym fakcie swojego lekarza
prowadzącego. Zaleca się także, by partnerka pacjenta została skierowana do lekarza
specjalizującego się lub mającego doświadczenie w zakresie teratologii, w celu
przeprowadzenia badań oraz uzyskania porady.

W przypadku kobiet w okresie rozrodczym lekarz przepisujący lek musi upewnić się, że:
- pacjentka przestrzega zasad programu zapobiegania ciąży, w tym uzyskać potwierdzenie
odpowiedniego poziomu zrozumienia,
- pacjentka wyraziła zgodę na wspomniane powyżej warunki.

Antykoncepcja
Kobiety zdolne do zajścia w ciążę muszą stosować przynajmniej jedną skuteczną metodę
antykoncepcji przez co najmniej 4 tygodnie przed rozpoczęciem leczenia, w trakcie leczenia, przez co
najmniej 4 tygodnie po zakończeniu leczenia lenalidomidem i nawet w przypadku przerwy w
stosowaniu leku, jeśli pacjentka nie zobowiąże się do bezwzględnej i ciągłej abstynencji seksualnej
potwierdzanej co miesiąc. Jeśli pacjentka nie stosowała skutecznej antykoncepcji, musi zostać
skierowana do właściwie przeszkolonego pracownika ochrony zdrowia w celu uzyskania porady
dotyczącej zapobiegania ciąży, by można było rozpocząć stosowanie antykoncepcji.

Odpowiednie metody zapobiegania ciąży mogą obejmować następujące przykłady:
- implant,
- system domaciczny (IUS) uwalniający lewonorgestrel,
- octan medroksyprogesteronu w postaci depot,
- sterylizacja przez podwiązanie jajowodów,
- pożycie seksualne tylko z mężczyzną po wazektomii; wazektomia musi zostać potwierdzona
dwoma ujemnymi badaniami nasienia;
- doustny preparat hamujący owulację w tabletkach, zawierający tylko progestagen (tzn.
dezogestrel).

Ze względu na zwiększone ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej u pacjentów ze szpiczakiem
mnogim przyjmujących lenalidomid w terapii skojarzonej i w mniejszym stopniu u pacjentów ze
szpiczakiem mnogim, zespołami mielodysplastycznymi i z chłoniakiem z komórek płaszcza,
przyjmujących lenalidomid w monoterapii, stosowanie złożonych doustnych środków
antykoncepcyjnych nie jest zalecane (patrz punkt 4.5). Jeśli pacjentka aktualnie stosuje złożony
doustny środek antykoncepcyjny, powinna przejść na jedną ze skutecznych metod wymienionych
powyżej. Ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej utrzymuje się przez 4-6 tygodni po
zakończeniu stosowania złożonych doustnych środków antykoncepcyjnych. Jednoczesne stosowanie
deksametazonu może obniżać skuteczność steroidowych środków antykoncepcyjnych (patrz punkt
4.5).

Implanty i systemy domaciczne uwalniające lewonorgestrel wiążą się ze zwiększonym ryzykiem
zakażenia w trakcie ich zakładania oraz nieregularnych krwawień z dróg rodnych. Należy rozważyć
profilaktyczne podanie antybiotyków, szczególnie u pacjentek z neutropenią.

Zwykle nie zaleca się stosowania wkładek wewnątrzmacicznych uwalniających miedź ze względu na
potencjalne ryzyko zakażenia w trakcie ich zakładania i utratę krwi podczas menstruacji, co może
pogorszyć stan pacjentek z neutropenią lub trombocytopenią.

Testy ciążowe
U kobiet zdolnych do zajścia w ciążę konieczne jest wykonywanie pod nadzorem personelu
medycznego testów ciążowych o minimalnej czułości 25 mIU/ml zgodnie z lokalną praktyką i
poniższym opisem. Wymóg ten obejmuje także kobiety zdolne do zajścia w ciążę, które utrzymują
bezwzględną i ciągłą abstynencję seksualną. W sytuacji idealnej wykonanie testu ciążowego,
wystawienie recepty oraz wydanie leku powinny mieć miejsce tego samego dnia. Lenalidomid
powinien być wydawany kobietom zdolnym do zajścia w ciążę w ciągu 7 dni od jego przepisania.

Przed rozpoczęciem leczenia
Konieczne jest przeprowadzenie testu ciążowego pod nadzorem personelu medycznego w trakcie
wizyty, podczas której przepisany został lenalidomid lub na 3 dni przed wizytą u lekarza
przepisującego lek, jeśli pacjentka stosowała skuteczną antykoncepcję przez co najmniej 4 tygodnie.
Test musi potwierdzić, że pacjentka nie jest w ciąży w trakcie rozpoczynania leczenia lenalidomidem.

Obserwacja i zakończenie leczenia
Test ciążowy wykonywany pod nadzorem personelu medycznego musi być powtarzany przynajmniej
co 4 tygodnie, w tym przynajmniej 4 tygodnie po zakończeniu leczenia, z wyjątkiem przypadków
potwierdzonej sterylizacji przez podwiązanie jajowodów. Testy ciążowe powinny być wykonywane w
dniu wizyty, podczas której przepisano lek, lub 3 dni przed wizytą u lekarza przepisującego lek.

Dodatkowe środki ostrożności
Należy poinformować pacjentów, aby nigdy nie przekazywali tego leku innej osobie oraz aby zwracali
wszelkie niewykorzystane kapsułki do apteki po zakończeniu leczenia, w celu bezpiecznego ich
usunięcia.

Podczas leczenia lenalidomidem (w tym w trakcie przerw w dawkowaniu) oraz przez co najmniej 7
dni po zakończeniu leczenia pacjent nie może oddawać krwi ani nasienia.

Osoby należące do fachowego personelu medycznego i opiekunowie powinni nosić rękawiczki
jednorazowe podczas pracy z blistrem lub kapsułką.
Kobiety w ciąży lub podejrzewające, że mogą być w ciąży, nie powinny dotykać blistra ani kapsułki
(patrz punkt 6.6).

Materiały edukacyjne, ograniczenia w zakresie przepisywania oraz wydawania leku
W celu ułatwienia pacjentom uniknięcia ekspozycji płodu na lenalidomid podmiot odpowiedzialny
posiadający pozwolenie na dopuszczenie do obrotu dostarczy pracownikom ochrony zdrowia
materiały edukacyjne, aby podkreślić ostrzeżenia dotyczące przewidywanej teratogenności
lenalidomidu, dostarczyć porady na temat antykoncepcji przed rozpoczęciem leczenia i dostarczyć
wskazówki na temat konieczności wykonywania testów ciążowych. Lekarz przepisujący lek musi
informować pacjentów o znanym zagrożeniu związanym z działaniem teratogennym oraz o ścisłych
zasadach dotyczących zapobiegania ciąży określonych w programie zapobiegania ciąży, a także
przekazać odpowiednią ulotkę edukacyjną dla pacjenta, kartę pacjenta i (lub) narzędzie równoważne,
według ustaleń z odpowiednimi krajowymi władzami rejestracyjnymi. W porozumieniu z
odpowiednimi krajowymi władzami rejestracyjnymi wdrożono krajowy system kontrolowanej
dystrybucji obejmujący wykorzystanie kart pacjenta i (lub) równoważnego narzędzia do
kontrolowania przepisywania i (lub) wydawania leku oraz zbierania danych dotyczących wskazań, co
ma na celu dokładne kontrolowanie wykorzystania produktu poza zarejestrowanymi wskazaniami na
terenie danego kraju. W sytuacji idealnej wykonanie testu ciążowego, wystawienie recepty oraz
wydanie leku powinny mieć miejsce tego samego dnia. Kobietom zdolnym do zajścia w ciążę lek
należy wydać w ciągu 7 dni od wystawienia recepty, po uzyskaniu ujemnego wyniku testu ciążowego
przeprowadzonego pod nadzorem personelu medycznego. Kobietom zdolnym do zajścia w ciążę
można przepisać produkt leczniczy maksymalnie na 4 tygodnie leczenia, zgodnie ze schematami

dawkowania stosowanymi w zarejestrowanych wskazaniach (patrz punkt 4.2), natomiast wszystkim
pozostałym pacjentom maksymalnie na 12 tygodni leczenia.

Inne specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
Zawał mięśnia sercowego
U pacjentów przyjmujących lenalidomid zgłaszano zawały mięśnia sercowego, zwłaszcza u pacjentów
ze znanymi czynnikami ryzyka, głównie w ciągu pierwszych 12 miesięcy leczenia u pacjentów
stosujących lenalidomid w skojarzeniu z deksametazonem. Pacjenci ze znanymi czynnikami ryzyka –
w tym z wcześniejszymi epizodami zakrzepicy – powinni zostać poddani dokładnej obserwacji oraz
należy podjąć działania mające na celu minimalizację wszystkich poddających się modyfikacji
czynników ryzyka (np. palenie tytoniu, nadciśnienie tętnicze i hiperlipidemia).

Epizody choroby zakrzepowo-zatorowej żył i tętnic
U pacjentów ze na szpiczakiem mnogiegim leczenie lenalidomidem w skojarzeniu z deksametazonem
wiąże się z podwyższonym ryzykiem wystąpienia żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (głównie
zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej). Niższe ryzyko wystąpienia żylnej choroby
zakrzepowo-zatorowej obserwowano w przypadku stosowania lenalidomidu w skojarzeniu z
melfalanem i prednizonem.

U pacjentów ze szpiczakiem mnogim, zespołami mielodysplastycznymi i z chłoniakiem z komórek
płaszcza leczenie lenalidomidem w monoterapii było związane z mniejszym ryzykiem wystąpienia
żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (głównie zakrzepicy żył głębokich oraz zatorowości płucnej) w
porównaniu do pacjentów ze szpiczakiem mnogim otrzymujących lenalidomid w ramach leczenia
skojarzonego (patrz punkty 4.5 oraz 4.8).

Ryzyko wystąpienia choroby zakrzepowo-zatorowej tętnic (głównie zawału mięśnia sercowego i
epizodów naczyniowo-mózgowych) jest podwyższone w związku ze stosowaniem lenalidomidu w
skojarzeniu z deksametazonem u pacjentów ze szpiczakiem mnogim. W przypadku stosowania
lenalidomidu w skojarzeniu z melfalanem i prednizonem to ryzyko było mniejsze. Częstość
występowania choroby zakrzepowo-zatorowej tętnic była mniejsza u pacjentów ze szpiczakiem
mnogim leczonych lenalidomidem w monoterapii niż u pacjentów ze szpiczakiem mnogim
otrzymujących lenalidomid w ramach leczenia skojarzonego.

W związku z tym pacjenci ze znanymi czynnikami ryzyka choroby zakrzepowo-zatorowej – w tym z
wcześniejszymi epizodami zakrzepicy – powinni być poddani dokładnej obserwacji. Należy podjąć
działania mające na celu minimalizację wszystkich czynników ryzyka podlegających modyfikacji (np.
palenie tytoniu, nadciśnienie tętnicze i hiperlipidemia). Jednoczesne podawanie czynników
wpływających na erytropoezę lub występujące w wywiadzie epizody choroby zakrzepowo-zatorowej
mogą również zwiększać ryzyko zakrzepicy u tych pacjentów. Z tego względu czynniki wpływające
na erytropoezę lub inne leki mogące zwiększać ryzyko zakrzepicy, takie jak hormonalna terapia
zastępcza, powinny być stosowane ostrożnie u pacjentów ze szpiczakiem mnogim otrzymujących
lenalidomid i deksametazon. Przy stężeniu hemoglobiny powyżej 12 g/dl należy zakończyć leczenie
czynnikami wpływającymi na erytropoezę.

Zaleca się, aby pacjenci i lekarze zwracali szczególną uwagę na objawy podmiotowe i przedmiotowe
choroby zakrzepowo-zatorowej. Należy poinformować pacjentów, aby zgłaszali się do lekarza, jeśli
zaobserwują następujące objawy: duszność, ból w klatce piersiowej, obrzęki kończyn górnych lub
dolnych. Zaleca się profilaktyczne stosowanie leków przeciwzakrzepowych, zwłaszcza u pacjentów z
dodatkowymi czynnikami ryzyka zakrzepicy. Decyzję dotyczącą profilaktyki przeciwzakrzepowej
należy podjąć po starannej ocenie czynników ryzyka u danego pacjenta.

Jeżeli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek epizody choroby zakrzepowo-zatorowej, należy przerwać
leczenie i rozpocząć standardową terapię przeciwzakrzepową. Po ustabilizowaniu pacjenta za pomocą
terapii przeciwzakrzepowej i po opanowaniu wszelkich objawów choroby zakrzepowo-zatorowej,
zgodnie z oceną ryzyka i potencjalnych korzyści, można ponownie podjąć leczenie lenalidomidem w
pierwotnej dawce. Podczas leczenia lenalidomidem pacjent powinien kontynuować terapię
przeciwzakrzepową.

Nadciśnienie płucne
U pacjentów otrzymujących lenalidomid zgłaszano występowanie nadciśnienia płucnego, w tym
przypadki prowadzące do zgonu. Przed rozpoczęciem oraz w trakcie leczenia lenalidomidem należy
badać pacjentów w kierunku występowania objawów przedmiotowych i podmiotowych choroby
podstawowej układu krążenia i układu oddechowego.

Neutropenia i trombocytopenia
Głównymi działaniami toksycznymi ograniczającymi dawkę lenalidomidu są neutropenia i
trombocytopenia. W ramach monitorowania pacjenta w kierunku cytopenii należy przed rozpoczęciem
leczenia oznaczyć pełną morfologię krwi, w tym wzór odsetkowy leukocytów, liczbę płytek krwi,
stężenie hemoglobiny i hematokryt, a następnie powtarzać te oznaczenia co tydzień przez 8
pierwszych tygodni leczenia lenalidomidem, a później co miesiąc. U pacjentów z chłoniakiem z
komórek płaszcza badania kontrolne należy przeprowadzać co 2 tygodnie w 3. i 4. cyklu, a następnie
na początku każdego cyklu. U pacjentów z chłoniakiem grudkowym badania kontrolne należy
przeprowadzać co tydzień przez pierwsze 3 tygodnie 1. cyklu (trwającego 28 dni), co 2 tygodnie od 2.
do 4. cyklu, a następnie na początku każdego cyklu. Konieczne może być przerwanie podawania
produktu leczniczego i (lub) zmniejszenie jego dawki (patrz punkt 4.2).
W przypadku wystąpienia neutropenii lekarz powinien rozważyć w leczeniu pacjenta zastosowanie
czynników wzrostu. Należy poinformować pacjentów o konieczności natychmiastowego zgłaszania
epizodów gorączki.
Zaleca się, aby pacjenci i lekarze zwracali szczególną uwagę na objawy podmiotowe i przedmiotowe
krwawienia, w tym wybroczyny i krwawienie z nosa, szczególnie w przypadku jednoczesnego
podawania leków mogących wywoływać krwawienie (patrz punkt 4.8 Zaburzenia krwotoczne).
Należy zachować ostrożność podczas równoczesnego podawania lenalidomidu z innymi produktami o
działaniu mielosupresyjnym.

• Nowo rozpoznany szpiczak mnogi: pacjenci po ASCT otrzymujący leczenie podtrzymujące
lenalidomidem
Działania niepożądane zgłoszone w badaniu CALGB 100104 obejmowały zdarzenia po zastosowaniu
dużej dawki melfalanu i po ASCT (HDM/ASCT) oraz zdarzenia z okresu leczenia podtrzymującego.
Podczas drugiej analizy zidentyfikowano zdarzenia, które wystąpiły po rozpoczęciu leczenia
podtrzymującego. Działania niepożądane zgłoszone w badaniu IFM 2005-02 obejmowały wyłącznie
okres leczenia podtrzymującego.

Ogólnie neutropenię 4. stopnia obserwowano z większą częstością w grupach otrzymujących leczenie
podtrzymujące lenalidomidem niż w grupach placebo w dwóch badaniach oceniających leczenie
podtrzymujące lenalidomidem u pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim (ang. NDMM
– newly diagnosed multiple myeloma) po ASCT (odpowiednio, 32,1% i 26,7% [16,1% i 1,8% po
rozpoczęciu leczenia podtrzymującego] w badaniu CALGB 100104 oraz 16,4% i 0,7% w badaniu
IFM 2005-02). Działania niepożądane związane z neutropenią występujące w trakcie leczenia
prowadzące do przerwania leczenia lenalidomidem zgłaszano, odpowiednio, u 2,2% pacjentów w
badaniu CALGB 100104 i u 2,4% pacjentów w badaniu IFM 2005-02. Epizody gorączki
neutropenicznej 4. stopnia obserwowano z taką samą częstością w grupach otrzymujących
podtrzymujące leczenie lenalidomidem i w grupach placebo w obu badaniach (odpowiednio, 0,4% i
0,5% [0,4% i 0,5% po rozpoczęciu leczenia podtrzymującego] w badaniu CALGB 100104 oraz 0,3% i
0% w badaniu IFM 2005-02). Pacjentów należy pouczyć o konieczności szybkiego zgłaszania
epizodów gorączki. Konieczne może być przerwanie leczenia i (lub) zmniejszenie dawki (patrz punkt
4.2).

Trombocytopenię stopnia 3. i 4. obserwowano z większą częstością w grupach otrzymujących leczenie
podtrzymujące lenalidomidem niż w grupach placebo w dwóch badaniach oceniających leczenie
podtrzymujące lenalidomidem u pacjentów z NDMM po ASCT (odpowiednio, 37,5% i 30,3% [17,9%
i 4,1% po rozpoczęciu leczenia podtrzymującego] w badaniu CALGB 100104 oraz 13,0% i 2,9% w
badaniu IFM 2005-02). Zaleca się, aby pacjenci i lekarze zwracali szczególną uwagę na objawy
podmiotowe i przedmiotowe krwawienia, w tym wybroczyny i krwawienia z nosa, szczególnie w

przypadku jednoczesnego podawania leków mogących wywoływać krwawienie (patrz punkt 4.8
Zaburzenia krwotoczne).

• Nowo rozpoznany szpiczak mnogi: pacjenci leczeni lenalidomidem w skojarzeniu z
bortezomibem i deksametazonem, niekwalifikujący się do przeszczepu
W badaniu SWOG S0777 neutropenię 4. stopnia obserwowano z mniejszą częstością w grupie
otrzymującej lenalidomid w skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem (RVd) niż w grupie
otrzymującej schemat porównawczy – lenalidomid w skojarzeniu z deksametazonem (Rd)
(odpowiednio 2,7% i 5,9%). Gorączkę neutropeniczną 4. stopnia zgłaszano z podobną częstością w
grupie otrzymującej schemat RVd i w grupie otrzymującej schemat Rd (odpowiednio 0,0% i 0,4%).
Pacjentów należy pouczyć o konieczności szybkiego zgłaszania epizodów gorączki. Konieczne może
być przerwanie leczenia i (lub) obniżenie dawki leku (patrz punkt 4.2).

Trombocytopenię 3. lub 4. stopnia obserwowano z większą częstością w grupie otrzymującej schemat
RVd niż w grupie otrzymującej schemat porównawczy Rd (odpowiednio 17,2% i 9,4%).

• Nowo rozpoznany szpiczak mnogi: pacjenci leczeni lenalidomidem w skojarzeniu z małymi
dawkami deksametazonu, niekwalifikujący się do przeszczepu
Skojarzone leczenie lenalidomidem i deksametazonem u pacjentów ze szpiczakiem mnogim jest
związane z niższą częstością występowania neutropenii 4. stopnia niż po zastosowaniu terapii
porównawczej (8,5% w grupach Rd [leczenie ciągłe] i Rd18 [leczenie obejmujące 18
czterotygodniowych cykli], w porównaniu do 15% w grupie leczonej melfalanem, prednizonem i
talidomidem, patrz punkt 4.8). Epizody gorączki neutropenicznej 4. stopnia obserwowano z podobną
częstością jak w grupie odniesienia (0,6% u pacjentów z grup Rd i Rd18 leczonych lenalidomidem z
deksametazonem w porównaniu do 0,7% w grupie otrzymującej melfalan, prednizon i talidomid, patrz
punkt 4.8).

Trombocytopenię 3. i 4. stopnia obserwowano rzadziej u pacjentów z grup Rd i Rd18 niż u pacjentów
z grupy odniesienia (odpowiednio, 8,1% i 11,1%).

• Nowo rozpoznany szpiczak mnogi: pacjenci leczeni lenalidomidem w skojarzeniu z melfalanem
i prednizonem, niekwalifikujący się do przeszczepu
Skojarzone leczenie lenalidomidem, melfalanem i prednizonem w badaniach klinicznych z udziałem
pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim jest związane z wyższą częstością
występowania neutropenii 4. stopnia (34,1% w grupie otrzymujących melfalan, prednizon i
lenalidomid z kontynuacją lenalidomidem [MPR+R] oraz otrzymujących melfalan, prednizon i
lenalidomid z kontynuacją placebo [MPR+p], w porównaniu do 7,8% w grupie MPp+p; patrz punkt
4.8). Epizody gorączki neutropenicznej 4. stopnia obserwowano rzadko (1,7% w grupie
MPR+R/MPR+p, w porównaniu do 0,0% w grupie MPp+p; patrz punkt 4.8).

Skojarzone leczenie lenalidomidem, melfalanem i prednizonem u pacjentów ze szpiczakiem mnogim
jest związane z wyższą częstością występowania trombocytopenii 3. i 4. stopnia (40,4% w grupach
MPR+R/MPR+p, w porównaniu do 13,7% w grupie MPp+p; patrz punkt 4.8).

• Szpiczak mnogi: pacjenci, u których stosowano uprzednio co najmniej jeden schemat leczenia
Skojarzone leczenie lenalidomidem i deksametazonem u pacjentów ze szpiczakiem mnogim, u
których stosowano uprzednio co najmniej jeden schemat leczenia jest związane z większą częstością
występowania neutropenii 4. stopnia (5,1% u pacjentów leczonych lenalidomidem w skojarzeniu z
deksametazonem w porównaniu do 0,6% w grupie otrzymującej placebo i deksametazon; patrz punkt
4.8). Epizody gorączki neutropenicznej 4. stopnia obserwowano rzadko (0,6% w grupie pacjentów
leczonych lenalidomidem w skojarzeniu z deksametazonem w porównaniu do 0,0% w grupie
otrzymującej placebo i deksametazon; patrz punkt 4.8).

Skojarzone leczenie lenalidomidem i deksametazonem u pacjentów ze szpiczakiem mnogim jest
związane z większą częstością występowania trombocytopenii 3. i 4. stopnia (odpowiednio 9,9% i
1,4% u pacjentów leczonych lenalidomidem z deksametazonem w porównaniu do odpowiednio 2,3% i
0,0% w grupie otrzymującej placebo i deksametazon; patrz punkt 4.8).

• Zespoły mielodysplastyczne
U pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi leczenie lenalidomidem jest związane z częstszym
występowaniem neutropenii i trombocytopenii 3. i 4. stopnia w porównaniu do pacjentów
otrzymujących placebo (patrz punkt 4.8).

• Chłoniak z komórek płaszcza
Stosowanie lenalidomidu u pacjentów z chłoniakiem z komórek płaszcza wiąże się z częstszym
występowaniem neutropenii 3. i 4. stopnia, w porównaniu do pacjentów z grupy kontrolnej (patrz
punkt 4.8).

• Chłoniak grudkowy
Stosowanie skojarzenia lenalidomidu z rytuksymabem u pacjentów z chłoniakiem grudkowym wiąże
się z częstszym występowaniem neutropenii 3. lub 4. stopnia w porównaniu z pacjentami z grupy
otrzymującej schemat placebo/rytuksymab. Gorączkę neutropeniczną oraz trombocytopenię 3. lub 4.
stopnia częściej obserwowano w grupie leczonej schematem lenalidomid/rytuksymab (patrz punkt
4.8).

Zaburzenia czynności tarczycy
Opisano przypadki niedoczynności i nadczynności tarczycy. Przed rozpoczęciem leczenia zaleca się
optymalną kontrolę współistniejących chorób mających wpływ na czynność tarczycy. Zaleca się
kontrolowanie czynności tarczycy na początku i podczas leczenia.

Neuropatia obwodowa
Lenalidomid ma budowę zbliżoną do talidomidu, o którym wiadomo, że może wywoływać ciężką
neuropatię obwodową.
Nie obserwowano zwiększonej częstości występowania neuropatii obwodowej w związku ze
stosowaniem lenalidomidu w skojarzeniu z deksametazonem lub melfalanem i prednizonem,
monoterapią lenalidomidem lub długotrwałym stosowaniem lenalidomidu w leczeniu pacjentów z
nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim.

Skojarzone leczenie lenalidomidem, dożylnym bortezomibem i deksametazonem u pacjentów ze
szpiczakiem mnogim jest związane z większą częstością występowania neuropatii obwodowej.
Częstość występowania tego zaburzenia była niższa, gdy bortezomib podawano podskórnie.
Dodatkowe informacje, patrz punkt 4.8 i ChPL bortezomibu.

Reakcja typu „tumour flare” i zespół rozpadu guza
W związku z działaniem przeciwnowotworowym lenalidomidu mogą wystąpić powikłania w postaci
zespołu rozpadu guza (ang. Tumour Lysis Syndrome, TLS). Odnotowano przypadki TLS i reakcje typu
„tumour flare” (ang. Tumour Flare Reaction, TFR), w tym przypadki zgonów (patrz punkt 4.8).
Ryzyko TLS i TFR dotyczy pacjentów z dużym rozmiarem guza przed zastosowaniem leczenia.
Należy zachować ostrożność rozpoczynając stosowanie lenalidomidu u tych pacjentów. Tacy pacjenci
powinni być dokładnie kontrolowani, szczególnie w 1. cyklu lub w trakcie zwiększania dawki, i
należy podjąć u nich odpowiednie środki ostrożności.

• Chłoniak z komórek płaszcza
Zaleca się ścisłe monitorowanie i przeprowadzenie dokładnej oceny w kierunku TFR. Pacjenci z
wysokim wskaźnikiem prognostycznym dla chłoniaka z komórek płaszcza (ang. MIPI – Mantle Cell
Lymphoma International Prognostic Index) w chwili rozpoznania lub pacjenci z masywną chorobą
(przynajmniej jedna zmiana o największej średnicy ≥ 7 cm) przed rozpoczęciem leczenia mogą
znajdować się w grupie ryzyka wystąpienia reakcji typu „tumour flare. Reakcja typu „tumour flare”
może naśladować progresję choroby. U pacjentów w badaniach MCL-002 i MCL-001, u których
wystąpiła reakcja typu TFR 1. i 2. stopnia, objawy TFR kontrolowano podawaniem kortykosteroidów,
NLPZ i (lub) opioidowych leków przeciwbólowych. Decyzję o rozpoczęciu leczenia TFR należy
podjąć po przeprowadzeniu szczegółowej oceny klinicznej każdego pacjenta (patrz punkty 4.2 i 4.8).

• Chłoniak grudkowy

Zaleca się ścisłe monitorowanie i przeprowadzenie dokładnej oceny w kierunku TFR. Reakcja TFR
może naśladować progresję choroby. U pacjentów, u których wystąpiła reakcja TFR 1. i 2. stopnia,
objawy TFR kontrolowano podawaniem kortykosteroidów, NLPZ i (lub) opioidowych leków
przeciwbólowych. Decyzję o rozpoczęciu terapii reakcji TFR należy podjąć po przeprowadzeniu
dokładnej oceny klinicznej każdego pacjenta (patrz punkty 4.2 i 4.8).

Zaleca się ścisłe monitorowanie i przeprowadzenie dokładnej oceny w kierunku TLS. Pacjenci
powinni być dobrze nawodnieni i oprócz cotygodniowego wykonywania badań biochemicznych
powinni otrzymywać leczenie profilaktyczne TLS w ciągu pierwszego cyklu lub dłużej, zgodnie ze
wskazaniami klinicznymi (patrz punkty 4.2 i 4.8).

Rozmiar guza
• Chłoniak z komórek płaszcza
Lenalidomid nie jest zalecany w leczeniu pacjentów z dużym rozmiarem guza, jeśli możliwe jest
zastosowanie innych schematów leczenia.

Wczesny zgon
W badaniu MCL-002 wystąpił znaczący, ogólny wzrost liczby wczesnych zgonów (w ciągu 20
tygodni). U pacjentów z dużym rozmiarem guza w chwili rozpoczęcia leczenia występuje zwiększone
ryzyko wczesnego zgonu; odnotowano 16/81 (20%) wczesnych zgonów w grupie otrzymującej
lenalidomid i 2/28 (7%) wczesnych zgonów w grupie kontrolnej. W ciągu 52 tygodni wartości te
wynosiły odpowiednio 32/81 (40%) oraz 6/28 (21%) (patrz punkt 5.1).

Zdarzenia niepożądane
W badaniu MCL-002, w trakcie 1. cyklu leczenie przerwano u 11/81 (14%) pacjentów z dużym
rozmiarem guza w grupie otrzymującej lenalidomid w porównaniu do 1/28 (4%) pacjentów z grupy
kontrolnej. Głównym powodem przerwania leczenia u pacjentów z dużym rozmiarem guza, w 1. cyklu
w grupie otrzymującej lenalidomid były zdarzenia niepożądane, 7/11 (64%).
Pacjenci z dużym rozmiarem guza powinni być zatem bardzo dokładnie kontrolowani pod kątem
występowania zdarzeń niepożądanych (patrz punkt 4.8), w tym objawów reakcji typu „tumour flare”
(TFR). Informacje dotyczących dostosowania dawki w przypadku TFR znajdują się w punkcie 4.2.
Duży rozmiar guza zdefiniowano jako przynajmniej jedną zmianę o średnicy ≥5 cm lub 3 zmiany o
średnicy ≥3 cm.

Reakcje alergiczne i ciężkie reakcje skórne
U pacjentów leczonych lenalidomidem odnotowano przypadki wystąpienia reakcji alergicznych, w
tym obrzęku naczynioruchowego, reakcji anafilaktycznej i ciężkich reakcji skórnych, takich jak SJS,
TEN i DRESS (patrz punkt 4.8). Lekarze przepisujący lek powinni poinformować pacjentów o
przedmiotowych i podmiotowych objawach tych reakcji oraz o konieczności natychmiastowego
zwrócenia się o pomoc medyczną w przypadku wystąpienia tych objawów. Należy zakończyć
stosowanie lenalidomidu w przypadku wystąpienia obrzęku naczynioruchowego, reakcji
anafilaktycznej, wysypki złuszczającej lub pęcherzowej, lub w przypadku podejrzenia SJS, TEN lub
DRESS. Nie należy wznawiać leczenia przerwanego z powodu tych reakcji. W przypadku wystąpienia
innych form reakcji skórnej należy rozważyć, w zależności od stopnia ciężkości tych reakcji,
przerwanie lub zakończenie leczenia. Ścisłej obserwacji należy poddać pacjentów, u których
uprzednio występowały reakcje alergiczne w trakcie leczenia talidomidem, ze względu na odnotowane
w literaturze przypadki wystąpienia reakcji krzyżowej pomiędzy lenalidomidem i talidomidem.
Pacjenci, u których w przeszłości wystąpiła ciężka wysypka w związku z leczeniem talidomidem, nie
powinni otrzymywać lenalidomidu.

Drugie nowotwory pierwotne
W badaniach klinicznych uprzednio leczonych pacjentów ze szpiczakiem otrzymujących lenalidomid i
deksametazon obserwowano zwiększenie częstości występowania drugich nowotworów pierwotnych
(ang. SPM – second primary malignancies) (3,98 na 100 osobolat) w porównaniu do grup kontrolnych
(1,38 na 100 osobolat). Nieinwazyjne SPM obejmują podstawnokomórkowe lub płaskonabłonkowe
raki skóry. W większości przypadków inwazyjne SPM to guzy lite.

W badaniach klinicznych dotyczących nowo rozpoznanego szpiczaka mnogiego u pacjentów
niekwalifikujących się do przeszczepu obserwowano 4,9-krotne zwiększenie częstości występowania
hematologicznych SPM (przypadki ostrej białaczki szpikowej, zespołów mielodysplastycznych) u
osób otrzymujących lenalidomid w skojarzeniu z melfalanem i prednizonem do progresji (1,75 na 100
osobolat) w porównaniu do pacjentów leczonych melfalanem w skojarzeniu z prednizonem (0,36 na
100 osobolat).

Obserwowano 2,12-krotne zwiększenie częstości występowania drugich nowotworów pierwotnych o
charakterze litym u pacjentów otrzymujących lenalidomid (9 cykli) w skojarzeniu z melfalanem i
prednizonem (1,57 na 100 osobolat) w porównaniu do pacjentów leczonych melfalanem w skojarzeniu
z prednizonem (0,74 na 100 osobolat).

U pacjentów otrzymujących lenalidomid w skojarzeniu z deksametazonem do progresji lub do 18
miesięcy, nie wzrosła częstość występowania hematologicznych SPM (0,16 na 100 osobolat) w
porównaniu do pacjentów otrzymujących talidomid w skojarzeniu z melfalanem i prednizonem (0,79
na 100 osobolat).

Obserwowano 1,3-krotne zwiększenie częstości występowania SPM w postaci guzów litych u
pacjentów otrzymujących lenalidomid w skojarzeniu z deksametazonem do progresji lub do 18
miesięcy (1,58 na 100 osobolat) w porównaniu do pacjentów leczonych talidomidem w skojarzeniu z
melfalanem i prednizonem (1,19 na 100 osobolat).

U pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim otrzymujących lenalidomid w skojarzeniu z
bortezomibem i deksametazonem częstość występowania hematologicznych SPM wynosiła 0,00 –
0,16 na 100 osobolat, natomiast częstość występowania SPM w postaci guzów litych wynosiła 0,21 –
1,04 na 100 osobolat.

Zwiększenie ryzyka występowania drugich nowotworów pierwotnych związane z lenalidomidem jest
również istotny w przypadku NDMM po przeszczepie komórek macierzystych. Mimo że to ryzyko nie
zostało jeszcze w pełni poznane, należy je brać pod uwagę, rozważając lub stosując lenalidomid w
takim przypadku.

Częstość występowania nowotworów hematologicznych, głównie AML, MDS i nowotworów z
limfocytów B (w tym chłoniaka Hodgkina), wynosiła 1,31 na 100 osobolat w grupie pacjentów
przyjmujących lenalidomid oraz 0,58 na 100 osobolat w grupie placebo (1,02 na 100 osobolat w
przypadku pacjentów przyjmujących lenalidomid po ASCT oraz 0,60 na 100 osobolat w przypadku
pacjentów nieprzyjmujących lenalidomidu po ASCT). Częstość występowania SPM w postaci guzów
litych wynosiła 1,36 na 100 osobolat w grupie pacjentów przyjmujących lenalidomid oraz 1,05 na 100
osobolat w grupie placebo (1,26 na 100 osobolat w przypadku pacjentów przyjmujących lenalidomid
po ASCT oraz 0,60 na 100 osobolat w przypadku pacjentów nieprzyjmujących lenalidomidu po
ASCT).

Przed rozpoczęciem terapii lenalidomidem w skojarzeniu z melfalanem lub bezpośrednio po leczeniu
melfalanem w dużych dawkach i ASCT należy uwzględnić ryzyko wystąpienia hematologicznego
SPM. Przed leczeniem oraz w trakcie leczenia lekarze powinni dokładnie badać pacjentów używając
standardowych onkologicznych metod przesiewowych w kierunku drugich nowotworów pierwotnych
oraz wdrażać leczenie zgodnie ze wskazaniami.

Progresja do ostrej białaczki szpikowej u pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi o małym lub
pośrednim-1- ryzyku
• Kariotyp
Zmienne ze stanu początkowego, włączając w to złożone zmiany cytogenetyczne, związane są z
progresją do ostrej białaczki szpikowej u pacjentów zależnych od przetoczeń, u których występuje
delecja 5q. W połączonej analizie dwóch badań klinicznych dotyczących stosowania lenalidomidu u
pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi o niskim lub pośrednim-1- ryzyku, pacjenci ze
złożonymi zmianami cytogenetycznymi obciążeni byli najwyższym szacowanym skumulowanym
ryzykiem progresji w ciągu 2 lat do ostrej białaczki szpikowej (38,6%). Szacowane ryzyko progresji w

ciągu 2 lat do ostrej białaczki szpikowej u pacjentów z izolowaną delecją 5q wynosiło 13,8%, w
porównaniu do 17,3% u pacjentów z delecją 5q i jedną dodatkową nieprawidłowością cytogenetyczną.

W związku z tym, stosunek korzyści do ryzyka dla lenalidomidu u pacjentów z zespołami
mielodysplastycznymi związanymi z delecją 5q oraz złożonymi nieprawidłowościami
cytogenetycznymi pozostaje nieznany.

• Status genu TP53
U 20 do 25% pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi (MDS) niższego ryzyka z delecją 5q
występuje mutacja w obrębie genu TP53, która związana jest z większym ryzykiem progresji do ostrej
białaczki szpikowej (AML). W analizie post-hoc badania klinicznego (MDS-004) lenalidomidu w
zespołach mielodysplastycznych o niskim lub pośrednim-1- ryzyku, uzyskano wartość wskaźnika
progresji w ciągu 2 lat do ostrej białaczki szpikowej (AML) równą 27,5% u pacjentów z dodatnim
wynikiem oznaczenia białka p53 metodą immunohistochemiczną (IHC) (poziom odcięcia: 1% silnie
wybarwionych jąder komórkowych, z wykorzystaniem immunochemicznego oznaczenia białka p53,
jako wyznacznika mutacji w obrębie genu TP53) i 3,6% u pacjentów z ujemnym wynikiem
oznaczenia IHC-p53 (p = 0,0038) (patrz punkt 4.8).

Progresja do innych nowotworów w przypadku chłoniaka z komórek płaszcza
W przypadku chłoniaka z komórek płaszcza stwierdzono ryzyko wystąpienia ostrej białaczki
szpikowej, nowotworów z komórek typu B i nieczerniakowego raka skóry.

Drugie nowotwory pierwotne w przebiegu chłoniaka grudkowego
W badaniu z udziałem pacjentów z nawrotowym/opornymi na leczenie indolentnym chłoniakiem
nieziarniczym (ang. iNHL – indolent non-Hodgkin lymphoma), w którym uczestniczyli także pacjenci
z chłoniakami grudkowymi, nie zaobserwowano podwyższonego ryzyka wystąpienia SPM w grupie
otrzymującej leczenie skojarzone lenalidomid/rytuksymab w porównaniu z grupą otrzymującą
schemat placebo/rytuksymab. Hematologiczne SPM w postaci AML wystąpiły z częstością 0,29 na
100 osobolat w grupie otrzymującej leczenie skojarzone lenalidomid/rytuksymab i 0,29 na 100
osobolat wśród pacjentów otrzymujących schemat placebo/rytuksymab. Częstość występowania
hematologicznych i litych SPM (z wyjątkiem NMSC) wynosiła 0,87 na 100 osobolat w grupie
otrzymującej leczenie skojarzone lenalidomid/rytuksymab i 1,17 na 100 osobolat wśród pacjentów
otrzymujących schemat placebo/rytuksymab, przy czym mediana czasu obserwacji wynosiła 30,59
miesiąca (zakres: 0,6-50,9 miesiąca).

Przypadki NMSC stanowią zidentyfikowane zagrożenie i obejmują przypadki raka
płaskonabłonkowego skóry lub raka podstawnokomórkowego skóry.

Pacjentów należy monitorować w kierunku SPM. Rozważając leczenie lenalidomidem, należy wziąć
pod uwagę zarówno potencjalne korzyści ze stosowania lenalidomidu, jak i ryzyko związane z SPM.

Zaburzenia czynności wątroby
U pacjentów leczonych lenalidomidem w terapii skojarzonej odnotowano przypadki niewydolności
wątroby (w tym śmiertelne): ostrą niewydolność wątroby, toksyczne zapalenie wątroby, cytolityczne
zapalenie wątroby, cholestatyczne zapalenie wątroby i mieszane cytolityczne/cholestatyczne zapalenie
wątroby. Mechanizm ciężkiej hepatotoksyczności polekowej jest nieznany, jednak w niektórych
przypadkach, przebyte wirusowe zapalenie wątroby, podwyższona aktywność enzymów wątrobowych
oraz terapia antybiotykowa mogą stanowić czynniki ryzyka.

Często zgłaszano występowanie nieprawidłowych wyników testów czynności wątroby. Zaburzenia
czynności wątroby potwierdzone wynikami testów były w zasadzie bezobjawowe i ustępowały po
przerwaniu leczenia. Po powrocie parametrów do wartości początkowych można rozważyć
zastosowanie mniejszej dawki.

Lenalidomid jest wydalany przez nerki. U pacjentów z niewydolnością nerek należy szczególnie
starannie dobrać dawkę, aby uniknąć nadmiernego wzrostu stężenia leku we krwi, ponieważ może to
zwiększyć ryzyko wystąpienia hematologicznych działań niepożądanych oraz hepatotoksyczności.

Należy monitorować czynność wątroby, szczególnie u pacjentów z wirusowym zakażeniem wątroby –
aktualnie lub w wywiadzie – lub w przypadku jednoczesnego stosowania lenalidomidu z produktami
leczniczymi o znanym działaniu zaburzającym czynność wątroby.

Zakażenia z neutropenią lub bez neutropenii
Pacjenci ze szpiczakiem mnogim są narażeni na zakażenia, w tym zapalenie płuc. Wyższą częstość
zakażeń obserwowano u pacjentów z NDMM niekwalifikujących się do przeszczepu w przypadku
leczenia lenalidomidem w skojarzeniu z deksametazonem niż w przypadku leczenia według schematu
MPT oraz u pacjentów z NDMM po ASCT, otrzymujących leczenie podtrzymujące lenalidomidem w
porównaniu do pacjentów otrzymujących placebo. Zakażenia ≥ 3. stopnia występowały w kontekście
neutropenii u mniej niż jednej trzeciej pacjentów. Pacjenci ze znanym ryzykiem zakażenia powinni
być ściśle monitorowani. Wszystkich pacjentów należy pouczyć, aby w przypadku pierwszych
objawów zakażenia (np. kaszel, gorączka, itd.) pilnie skontaktowali się z lekarzem, co pozwoli na
wczesne podjęcie leczenia i w efekcie na złagodzenie choroby.

Reaktywacja zakażenia wirusowego
U pacjentów otrzymujących lenalidomid zgłaszano występowanie reaktywacji zakażenia wirusowego,
w tym ciężkich przypadków reaktywacji zakażenia wirusem półpaśca lub zakażenia wirusem
zapalenia wątroby typu B (HBV).

W niektórych przypadkach reaktywacja zakażenia wirusowego zakończyła się zgonem.

W niektórych przypadkach reaktywacja zakażenia wirusem półpaśca prowadziła do wystąpienia
rozsianego półpaśca, zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych wywołanego przez wirusa półpaśca lub
ocznej postaci półpaśca, co wymagało tymczasowego wstrzymania lub przerwania podawania
lenalidomidu oraz wprowadzenia odpowiedniego leczenia przeciwwirusowego.

U pacjentów przyjmujących lenalidomid, którzy byli w przeszłości zakażeni wirusem zapalenia
wątroby typu B, w rzadkich przypadkach zgłaszano reaktywację zapalenia wątroby typu B. W
niektórych przypadkach prowadziło to do ostrej niewydolności wątroby, co skutkowało zakończeniem
leczenia lenalidomidem oraz wprowadzeniem odpowiedniego leczenia przeciwwirusowego. Przed
rozpoczęciem leczenia lenalidomidem należy wykonać badanie w kierunku nosicielstwa wirusa
zapalenia wątroby typu B. W przypadku pacjentów z dodatnim wynikiem testów w kierunku
zakażenia wirusem HBV zaleca się konsultację z lekarzem doświadczonym w leczeniu wirusowego
zapalenia wątroby typu B.
Należy zachować środki ostrożności w przypadku stosowania lenalidomidu u pacjentów zakażonych
w przeszłości wirusem HBV, w tym u pacjentów z dodatnim wynikiem oznaczenia przeciwciał
anty-HBc, ale ujemnym wynikiem oznaczenia antygenu HBsAg. Pacjentów tych należy poddać
dokładnej obserwacji w kierunku objawów podmiotowych i przedmiotowych aktywnego zakażenia
wirusem HBV przez cały okres leczenia.

Postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia
Podczas stosowania lenalidomidu odnotowano przypadki postępującej leukoencefalopatii
wieloogniskowej (ang. PML – progressive multifocal leukoencephalopathy), w tym przypadki
śmiertelne. Występowanie PML notowano w okresie od kilku miesięcy do kilku lat po rozpoczęciu
leczenia lenalidomidem. Najczęściej przypadki te zgłaszano u pacjentów przyjmujących jednocześnie
deksametazon lub u tych, u których wcześniej stosowano inną chemioterapię immunosupresyjną.
Zadaniem lekarza jest regularne kontrolowanie pacjenta oraz uwzględnianie PML w diagnostyce
różnicowej u pacjentów z nowymi lub nasilającymi się objawami neurologicznymi oraz objawami
kognitywnymi lub behawioralnymi. Lekarz powinien również doradzić pacjentowi, że należy
powiedzieć swojemu partnerowi lub opiekunowi o odbywanym leczeniu, ponieważ mogą oni
zauważyć objawy, których pacjent nie jest świadomy.

Ocena PML powinna opierać się na badaniu neurologicznym, diagnostyce metodą rezonansu
magnetycznego mózgu i analizie płynu mózgowo-rdzeniowego w celu wykrycia obecności DNA
wirusa JC (JCV) za pomocą reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR) lub biopsji mózgu z oceną w
kierunku zakażenia wirusem JCV. Negatywne wyniki PCR JCV nie wykluczają PML. Jeśli nie można

postawić alternatywnej diagnozy, wskazane mogą być dalsze obserwacje oraz wykonanie
dodatkowych badań.

W przypadku podejrzenia PML należy wstrzymać dalsze podawanie leku do momentu wykluczenia
tego rozpoznania. W przypadku potwierdzenia rozpoznania PML należy trwale odstawić lenalidomid.

Pacjenci z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim
Częstość występowania przypadków nietolerancji (działania niepożądane 3. lub 4. stopnia, ciężkie
działania niepożądane, przerwanie leczenia) w przypadku leczenia lenalidomidem w ramach terapii
skojarzonej była wyższa w grupach pacjentów w wieku > 75 lat, ze szpiczakiem w III stopniu
zaawansowania według międzynarodowego systemem stopniowania (ISS), stanem sprawności w skali
ECOG ≥2 lub klirensem kreatyniny <60 ml/min. Pacjenci powinni zostać poddani ścisłej obserwacji w
kierunku tolerancji lenalidomidu w terapii skojarzonej, z uwzględnieniem wieku pacjentów oraz
takich czynników ryzyka, jak III stopień zaawansowania szpiczaka, stan sprawności w skali ECOG ≥
2 lub klirens kreatyniny < 60 ml/min (patrz punkt 4.2 i 4.8).

Zaćma
Zgłaszano większą częstość występowania zaćmy u pacjentów otrzymujących lenalidomid w
skojarzeniu z deksametazonem, szczególnie w przypadku długotrwałego stosowania. Zaleca się
regularne kontrolowanie wzroku.

Substancje pomocnicze
Produkt leczniczy Kleder w kapsułkach zawiera laktozę. Produkt leczniczy nie powinien być
stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub
zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na kapsułkę, to znaczy produkt leczniczy
uznaje się za „wolny od sodu”.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Należy zachować ostrożność stosując czynniki wpływające na erytropoezę lub inne leki mogące
zwiększać ryzyko zakrzepicy, takie jak hormonalna terapia zastępcza, u pacjentów ze szpiczakiem
mnogim otrzymujących lenalidomid w skojarzeniu z deksametazonem (patrz punkty 4.4 i 4.8).

Doustne leki antykoncepcyjne
Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi.
Lenalidomid nie jest induktorem enzymów. W badaniu in vitro na ludzkich hepatocytach lenalidomid
w różnych badanych stężeniach nie indukował cytochromów CYP1A2, CYP2B6, CYP2C9, CYP2C19
i CYP3A4/5. Z tego powodu w przypadku podania samego lenalidomidu nie przewiduje się
wystąpienia indukcji prowadzącej do obniżonej skuteczności produktów leczniczych, w tym
hormonalnych środków antykoncepcyjnych. Natomiast deksametazon jest słabym lub umiarkowanym
induktorem cytochromu CYP3A4 i prawdopodobnie wywiera również wpływ na inne enzymy i
transportery. Nie można wykluczyć, że w trakcie leczenia skuteczność doustnych środków
antykoncepcyjnych może ulec osłabieniu. Należy podjąć skuteczne środki, aby zapobiec ciąży (patrz
punkty 4.4 i 4.6).

Warfaryna
Jednoczesne podawanie lenalidomidu w dawkach wielokrotnych po 10 mg nie wpływało na
farmakokinetykę pojedynczej dawki R- i S-warfaryny. Jednoczesne podanie warfaryny w pojedynczej
dawce 25 mg nie wpływało na farmakokinetykę lenalidomidu. Nie wiadomo jednak, czy nie zachodzi
interakcja w czasie stosowania klinicznego (jednoczesne leczenie deksametazonem). Deksametazon
jest słabym lub umiarkowanym induktorem enzymów i jego wpływ na warfarynę nie jest znany.
Zaleca się ścisłe kontrolowanie stężenia warfaryny podczas leczenia.

Digoksyna

Jednoczesne podawanie z lenalidomidem w dawce 10 mg raz na dobę zwiększyło ekspozycję
osoczową na digoksynę (0,5 mg, dawka pojedyncza) o 14%; 90% CI (przedział ufności) [0,52%–
28,2%]. Nie wiadomo, czy ten efekt będzie inny w warunkach klinicznych (wyższe dawki
lenalidomidu i jednoczesne leczenie deksametazonem). Z tego względu podczas leczenia
lenalidomidem zaleca się kontrolowanie stężenia digoksyny.

Statyny
Istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia rabdomiolizy w przypadku jednoczesnego podawania statyn i
lenalidomidu, co może dać prosty efekt addytywny. Szczególnie w pierwszych tygodniach leczenia
uzasadniona jest wzmożona kontrola kliniczna i laboratoryjna.

Deksametazon
Równoczesne podawanie deksametazonu (40 mg raz na dobę) w dawce pojedynczej lub wielokrotnej
nie miało istotnego klinicznie wpływu na farmakokinetykę lenalidomidu podawanego w dawce
wielokrotnej (25 mg raz na dobę).

Interakcje z inhibitorami glikoproteiny P (P-gp)
W warunkach in vitro, lenalidomid jest substratem dla P-gp, ale nie jest jej inhibitorem. Równoczesne
podawanie w dawce wielokrotnej chinidyny (600 mg, dwa razy na dobę), będącej silnym inhibitorem
P-gp lub umiarkowanie silnego inhibitora/substratu P-gp, temsyrolimusu (25 mg), nie miało istotnego
klinicznie wpływu na farmakokinetykę lenalidomidu (25 mg). Równoczesne podawanie lenalidomidu
nie zmienia farmakokinetyki temsyrolimusu.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ze względu na właściwości teratogenne, lenalidomid należy przepisywać z uwzględnieniem programu
zapobiegania ciąży (patrz punkt 4.4), chyba że istnieją wiarygodne przesłanki, że pacjentka nie może
zajść w ciążę.

Kobiety zdolne do posiadania potomstwa / Antykoncepcja u mężczyzn i kobiet
Kobiety mogące zajść w ciążę muszą stosować skuteczną metodę antykoncepcji. Jeśli w trakcie
leczenia lenalidomidem kobieta zajdzie w ciążę, leczenie musi zostać przerwane, a pacjentka powinna
zostać skierowana do specjalisty doświadczonego w ocenie teratogennego skutku leczenia w celu
przeprowadzenia takiej oceny i uzyskania odpowiedniej porady. Jeśli partnerka mężczyzny leczonego
lenalidomidem zajdzie w ciążę, zaleca się skierowanie jej do lekarza specjalizującego się lub
mającego doświadczenie w teratologii, w celu przeprowadzenia oceny i uzyskania porady.

Lenalidomid jest obecny w ludzkim nasieniu w skrajnie niskim stężeniu w trakcie leczenia i jest
niewykrywalny w ludzkim nasieniu po 3 dniach od zakończenia podawania substancji zdrowemu
mężczyźnie (patrz punkt 5.2). W ramach środków ostrożności oraz biorąc pod uwagę szczególne
populacje z wydłużonym czasem wydalania, jak w przypadku niewydolności nerek, wszyscy pacjenci
płci męskiej stosujący lenalidomid muszą używać prezerwatyw przez okres leczenia, podczas przerwy
w podawaniu leku i przez 1 tydzień po zakończeniu leczenia, jeśli partnerka jest w ciąży lub może
zajść w ciążę i nie stosuje antykoncepcji.

Ciąża
Lenalidomid ma budowę zbliżoną do talidomidu. Talidomid jest substancją czynną o znanym
działaniu teratogennym obejmującym ciężkie i zagrażające życiu wady wrodzone.

Lenalidomid wywoływał u małp wady wrodzone, podobne do wad opisanych po zastosowaniu
talidomidu (patrz punkt 5.3). Z tego względu można przewidywać działanie teratogenne lenalidomidu,
zatem jest on przeciwwskazany w okresie ciąży (patrz punkt 4.3).

Karmienie piersią
Nie wiadomo, czy lenalidomid przenika do mleka ludzkiego, dlatego podczas leczenia lenalidomidem
należy przerwać karmienie piersią.

Płodność
Badania dotyczące płodności prowadzone na szczurach, którym podawano lenalidomid w dawkach do
500 mg/kg mc. (dawka odpowiednio około 200 do 500-razy większa niż stosowana u ludzi dawka 25
mg lub 10 mg w przeliczeniu na powierzchnię ciała) nie wykazały występowania działań
niepożądanych związanych z płodnością ani szkodliwego wpływu na płodność rodziców.

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Lenalidomid ma niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i
obsługiwania maszyn. Podczas stosowania lenalidomidu zgłaszano zmęczenie, zawroty głowy,
senność, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego i niewyraźne widzenie. Dlatego należy zachować
ostrożność podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych lub obsługiwania urządzeń mechanicznych
w ruchu.

#### 4.8 Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Pacjenci z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim, po ASCT, otrzymujący leczenie podtrzymujące
lenalidomidem
W celu określenia działań niepożądanych w badaniu CALGB 100104 zastosowano podejście
zachowawcze. Działania niepożądane opisane w Tabeli 1 obejmowały zdarzenia po HDM/ASCT oraz
zdarzenia, które wystąpiły w okresie leczenia podtrzymującego. Druga analiza, podczas której
zidentyfikowano zdarzenia, które wystąpiły po rozpoczęciu leczenia podtrzymującego, wskazuje, że
częstości opisane w Tabeli 1 mogą być większe niż faktycznie obserwowane w okresie leczenia
podtrzymującego. Działania niepożądane zgłoszone w badaniu IFM 2005-02 obejmowały wyłącznie
okres leczenia podtrzymującego.

Ciężkie działania niepożądane obserwowane częściej (≥ 5%) podczas stosowania lenalidomidu w
leczeniu podtrzymującym niż w przypadku podawania placebo to:
• Zapalenie płuc (10,6%: termin złożony) w badaniu IFM 2005-02,
• Zakażenie płuc (9,4% [9,4% po rozpoczęciu leczenia podtrzymującego]) w badaniu CALGB
### 100104. W badaniu IFM 2005-02 do działań niepożądanych obserwowanych częściej podczas stosowania
lenalidomidu w leczeniu podtrzymującym niż w przypadku stosowania placebo należały: neutropenia
(60,8%), zapalenie oskrzeli (47,4%), biegunka (38,9%), zapalenie jamy nosowej i gardła (34,8%),
skurcze mięśni (33,4%), leukopenia (31,7%), astenia (29,7%), kaszel (27,3%), małopłytkowość
(23,5%), zapalenie żołądka i jelit (22,5%) oraz gorączka (20,5%).

W badaniu CALGB 100104 do działań niepożądanych obserwowanych częściej podczas stosowania
lenalidomidu w leczeniu podtrzymującym niż w przypadku stosowania placebo należały: neutropenia
(79,0% [71,9% po rozpoczęciu leczenia podtrzymującego]), małopłytkowość (72,3% [61,6%]),
biegunka (54,5% [46,4%]), wysypka (31,7% [25,0%]), zakażenia górnych dróg oddechowych (26,8%
[26,8%]), zmęczenie (22,8% [17,9%]), leukopenia (22,8% [18,8%]) i niedokrwistość (21,0%
[13,8%]).

Pacjenci z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim otrzymujący lenalidomid w skojarzeniu z
bortezomibem i deksametazonem, niekwalifikujący się do przeszczepu
W badaniu SWOG S0777 następujące ciężkie działania niepożądane obserwowano częściej (≥ 5%) w
przypadku stosowania lenalidomidu w skojarzeniu z dożylnym bortezomibem i deksametazonem niż
w przypadku stosowania lenalidomidu w skojarzeniu z deksametazonem:
• niedociśnienie tętnicze (6,5%), zakażenie płuc (5,7%), odwodnienie (5,0%).

Następujące działania niepożądane obserwowano częściej w przypadku stosowania lenalidomidu w
skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem niż w przypadku stosowania lenalidomidu w

skojarzeniu z deksametazonem: zmęczenie (73,7%), neuropatia obwodowa (71,8%), małopłytkowość
(57,6%), zaparcie (56,1%), hipokalcemia (50,0%).

Pacjenci z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim leczeni lenalidomidem w skojarzeniu z niskimi
dawkami deksametazonu, niekwalifikujący się do przeszczepu
Ciężkie działania niepożądane obserwowane częściej (≥ 5%) podczas stosowania lenalidomidu w
skojarzeniu z małymi dawkami deksametazonu (Rd oraz Rd18), niż w przypadku stosowaniu
melfalanu, prednizonu i talidomidu (MPT) to:
• zapalenie płuc (9,8%)
• niewydolność nerek (w tym postać ostra) (6,3%)

Do działań niepożądanych obserwowanych częściej w grupach Rd lub Rd18 niż w grupie MPT
należały: biegunka (45,5%), zmęczenie (32,8%), ból pleców (32,0%), astenia (28,2%), bezsenność
(27,6%), wysypka (24,3%), osłabione łaknienie (23,1%), kaszel (22,7%), gorączka (21,4%) oraz
skurcze mięśni (20,5%).

Pacjenci z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim leczeni lenalidomidem w skojarzeniu z melfalanem
i prednizonem, niekwalifikujący się do przeszczepu
Ciężkie działania niepożądane obserwowane częściej (≥ 5%) u pacjentów otrzymujących melfalan,
prednizon i lenalidomid, z następczym leczeniem podtrzymującym lenalidomidem (MPR+R) lub
melfalan, prednizon i lenalidomid, z następczą kontynuacją placebo (MPR+p) niż u pacjentów
otrzymujących melfalan i prednizon, z następczą kontynuacją placebo (MPp+p) to:
• Gorączka neutropeniczna (6,0%)
• Niedokrwistość (5,3%)

Do działań niepożądanych obserwowanych częściej w grupach MPR+R lub MPR+p niż w grupie
MPp+p należały: neutropenia (83,3%), niedokrwistość (70,7%), małopłytkowość (70,0%), leukopenia
(38,8%), zaparcia (34,0%), biegunka (33,3%), wysypka (28,9%), gorączka (27,0%), obrzęki
obwodowe (25,0%), kaszel (24,0%), zmniejszone łaknienie (23,7%) oraz astenia (22,0%).

Szpiczak mnogi: pacjenci, u których stosowano uprzednio co najmniej jeden schemat leczenia
W dwóch badaniach fazy III kontrolowanych placebo, grupie 353 pacjentów ze szpiczakiem mnogim
podawano schemat lenalidomid/deksametazon, natomiast grupie 351 pacjentów podawano schemat
placebo/deksametazon.

Najcięższymi działaniami niepożądanymi obserwowanymi częściej u pacjentów otrzymujących
lenalidomid w skojarzeniu z deksametazonem niż u pacjentów otrzymujących schemat
placebo/deksametazon były:
• żylna choroba zakrzepowo-zatorowa (zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna) (patrz punkt
4.4),
• neutropenia 4. stopnia (patrz punkt 4.4).

Do obserwowanych działań niepożądanych, które występowały z większą częstością w związku z
podawaniem lenalidomidu i deksametazonu, w porównaniu do placebo i deksametazonu, zbiorczo w
badaniach klinicznych dotyczących szpiczaka mnogiego (MM-009 oraz MM-010) należą: zmęczenie
(43,9%), neutropenia (42,2%), zaparcie (40,5%), biegunka (38,5%), kurcze mięśni (33,4%),
niedokrwistość (31,4%), małopłytkowość (21,5%) i wysypka (21,2%).

Zespoły mielodysplastyczne
Ogólny profil bezpieczeństwa lenalidomidu u pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi opiera się
na danych pochodzących od 286 pacjentów uczestniczących w jednym badaniu fazy II oraz jednym
badaniu fazy III (patrz punkt 5.1). W badaniu fazy II u wszystkich 148 pacjentów stosowano
lenalidomid. W podwójnie zaślepionej części badania fazy III 69 pacjentów przyjmowało lenalidomid
w dawce 5 mg, 69 pacjentów przyjmowało lenalidomid w dawce 10 mg, a 67 pacjentów przyjmowało
placebo.

Większość działań niepożądanych występowała podczas pierwszych 16 tygodni leczenia
lenalidomidem.

Ciężkie zdarzenia niepożądane obejmowały:
• żylna choroba zakrzepowo-zatorowa (zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna) (patrz punkt
4.4),
• neutropenię 3. lub 4. stopnia, gorączkę neutropeniczną oraz małopłytkowość 3. lub 4. stopnia (patrz
punkt 4.4).

Najczęściej obserwowanymi zdarzeniami niepożądanymi, które występowały częściej w grupach
przyjmujących lenalidomid w porównaniu do grupy kontrolnej w badaniu fazy III były neutropenia
(76,8%), małopłytkowość (46,4%), biegunka (34,8%), zaparcia (19,6%), nudności (19,6%), świąd
(25,4%), wysypka (18,1%), zmęczenie (18,1%) oraz skurcze mięśni (16,7%).

Chłoniak z komórek płaszcza
Ogólny profil bezpieczeństwa lenalidomidu u pacjentów z chłoniakiem z komórek płaszcza opiera się
na danych pochodzących od 254 pacjentów uczestniczących w randomizowanym badaniu fazy II z
grupa kontrolną, MCL-002 (patrz punkt 5.1).
Ponadto, w tabeli 3 uwzględniono działania niepożądane pochodzące z badania uzupełniającego
MCL-001.

Ciężkie działania niepożądane, które w badaniu MCL-002 obserwowano z większą częstością
(z różnicą co najmniej 2 punktów procentowych) w grupie otrzymującej lenalidomid, w porównaniu
do grupy kontrolnej:
• neutropenia (3,6%),
• zatorowość płucna (3,6%),
• biegunka (3,6%).

Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi, które w badaniu MCL-002 występowały
częściej w grupie otrzymującej lenalidomid w porównaniu do grupy kontrolnej, były: neutropenia
(50,9%), niedokrwistość (28,7%), biegunka (22,8%), zmęczenie (21,0%), zaparcie (17,4%), gorączka
(16,8%) oraz wysypka (w tym alergiczne zapalenie skóry) (16,2%),

W badaniu MCL-002 wystąpił znaczący, ogólny wzrost liczby wczesnych zgonów (w ciągu 20
tygodni). U pacjentów z dużym rozmiarem guza w chwili rozpoczęcia leczenia występuje zwiększone
ryzyko wczesnego zgonu; odnotowano 16/81 (20%) wczesnych zgonów w grupie otrzymującej
lenalidomid i 2/28 (7%) wczesnych zgonów w grupie kontrolnej. W ciągu 52 tygodni wartości te
wynosiły odpowiednio 32/81 (39,5%) oraz 6/28 (21%) (patrz punkt 5.1).
W trakcie 1. cyklu leczenie przerwano u 11/81 (14%) pacjentów z dużym rozmiarem guza w grupie
otrzymującej lenalidomid w porównaniu do 1/28 (4%) pacjentów z grupy kontrolnej. Głównym
powodem przerwania leczenia u pacjentów z dużym rozmiarem guza, w 1. cyklu w grupie
otrzymującej lenalidomid były zdarzenia niepożądane - 7/11 (64%).
Duży rozmiar guza zdefiniowano jako przynajmniej jedną zmianę o średnicy ≥5 cm lub 3 zmiany o
średnicy ≥3 cm.

Chłoniaki grudkowe
Ogólny profil bezpieczeństwa lenalidomidu w skojarzeniu z rytuksymabem u pacjentów z uprzednio
leczonym chłoniakiem grudkowym opiera się na danych pochodzących od 294 pacjentów
uczestniczących w randomizowanym badaniu fazy III z grupą kontrolną, NHL-007. W Tabeli 5
uwzględniono ponadto działania niepożądane pochodzące z badania uzupełniającego NHL-008.

Ciężkie działania niepożądane, które w badaniu NHL-007 obserwowano najczęściej (z różnicą co
najmniej 1 punktu procentowego) w grupie leczonej według schematu lenalidomid/rytuksymab w
porównaniu z grupą otrzymującą schemat placebo/rytuksymab, to:
• gorączka neutropeniczna (2,7%),
• zatorowość płucna (2,7%),
• zapalenie płuc (2,7%).

W badaniu NHL-007 do działań niepożądanych obserwowanych częściej w grupie otrzymującej
schemat lenalidomid/rytuksymab niż w grupie otrzymującej schemat placebo/rytuksymab (z różnicą
częstości między grupami wynoszącą co najmniej 2%) należały:
neutropenia (58,2%), biegunka (30,8%), leukopenia (28,8%), zaparcie (21,9%), kaszel (21,9%) i
zmęczenie (21,9%).

Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych
Działania niepożądane obserwowane u pacjentów leczonych lenalidomidem zostały wymienione
poniżej według klasyfikacji układów i narządów i częstości występowania. W obrębie każdej grupy o
określonej częstości występowania działań niepożądanych są one wymienione od najcięższych do
najlżejszych. Częstość występowania zdefiniowano jako: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do
<1/10), niezbyt często (≥ 1/1 000 do < 1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000), bardzo rzadko (<1/10
000), częstość nieznana (częstości nie można określić na podstawie dostępnych danych).

W poniższej tabeli działania niepożądane zostały włączone do odpowiednich kategorii zgodnie z
największą częstością występowania w którymkolwiek z głównych badań klinicznych.

Tabelaryczne zestawienie dla monoterapii szpiczaka mnogiego
Informacje zamieszczone w poniższej tabeli opierają się o dane uzyskane podczas głównych badań
klinicznych z udziałem pacjentów z NDMM po ASCT, którzy otrzymywali leczenie podtrzymujące
lenalidomidem. Danych nie korygowano dla uwzględnienia dłuższego czasu trwania leczenia w
grupach otrzymujących lenalidomid, kontynuowanego do wystąpienia progresji choroby w
porównaniu z grupami placebo w głównych badaniach dotyczących szpiczaka mnogiego (patrz punkt
5.1).

Tabela 1. Działania niepożądane zgłoszone w badaniach klinicznych u pacjentów ze szpiczakiem
mnogim, otrzymujących lenalidomid w leczeniu podtrzymującym
Klasyfikacja układów
i narządów /
Zalecana
terminologia

Wszystkie działania niepożądane /
Częstość występowania
Działania niepożądane 3.-4.
stopnia / Częstość występowania

Zakażenia i zarażenia
pasożytnicze
Bardzo często
Zapalenie płuc◊,a, zakażenia górnych
dróg oddechowych, zakażenia
neutropeniczne, zapalenie oskrzeli◊,
grypa◊, zapalenie żołądka i jelit◊,
zapalenie zatok, zapalenie jamy nosowej
i gardła, zapalenie błony śluzowej nosa

Często
Zakażenie◊, zakażenie układu
moczowego◊,*, zakażenia dolnych dróg
oddechowych, zakażenie płuc◊

Bardzo często
Zapalenie płuc◊,a, zakażenie
neutropeniczne

Często
Posocznica◊,b, bakteriemia,
zakażenie płuc◊, zakażenie
bakteryjne dolnych dróg
oddechowych, zapalenie
oskrzeli◊grypa◊, zapalenie żołądka i
jelit◊, półpasiec◊, zakażenie◊

Nowotwory łagodne,
złośliwe i
nieokreślone (w tym
torbiele i polipy)

Często
Zespoły mielodysplastyczne◊,*

Zaburzenia krwi i
układu chłonnego
Bardzo często
Neutropenia^,◊, gorączka
neutropeniczna^,◊, małopłytkowość^,◊,
niedokrwistość, leukopenia◊, limfopenia

Bardzo często
Neutropenia^,◊, gorączka
neutropeniczna^,◊,
małopłytkowość^,◊, niedokrwistość,
leukopenia◊, limfopenia

Często
Pancytopenia◊

Klasyfikacja układów
i narządów /
Zalecana
terminologia

Wszystkie działania niepożądane /
Częstość występowania
Działania niepożądane 3.-4.
stopnia / Częstość występowania

Zaburzenia
metabolizmu i
odżywiania

Bardzo często
Hipokaliemia
Często
Hipokaliemia, odwodnienie

Zaburzenia układu
nerwowego
Bardzo często
Parestezje

Często
Neuropatia obwodowac

Często
Ból głowy

Zaburzenia
naczyniowe
Często
Zatorowość płucna◊,*
Często
Zakrzepica żył głębokich^,◊,d
Zaburzenia układu
oddechowego, klatki
piersiowej i
śródpiersia

Bardzo często
Kaszel

Często
Duszność◊, wyciek z nosa

Często
Duszność◊

Zaburzenia żołądka i
jelit
Bardzo często
Biegunka, zaparcia, ból brzucha,
nudności

Często
Wymioty, ból w nadbrzuszu

Często
Biegunka, wymioty, nudności

Zaburzenia wątroby i
dróg żółciowych
Bardzo często
Nieprawidłowe wyniki badań
czynnościowych wątroby

Często
Nieprawidłowe wyniki badań
czynnościowych wątroby
Zaburzenia skóry i
tkanki podskórnej
Bardzo często
Wysypka, suchość skóry
Często
Wysypka, świąd
Zaburzenia
mięśniowoszkieletowe i tkanki
łącznej

Bardzo często
Skurcze mięśniowe

Często
Ból mięśni, ból mięśniowo-szkieletowy
Zaburzenia ogólne i
stany w miejscu
podania

Bardzo często
Zmęczenie, astenia, gorączka
Często
Zmęczenie, astenia

◊ Działania niepożądane zgłaszane jako ciężkie w badaniach klinicznych u pacjentów z NDMM po ASCT.
* Dotyczy wyłącznie ciężkich niepożądanych reakcji na lek
^ Patrz punkt 4.8 Opis wybranych działań niepożądanych
a „Zapalenie płuc”: termin złożony dotyczący AE obejmujący następujące terminy preferowane (PT): odoskrzelowe
zapalenie płuc, płatowe zapalenie płuc, zapalenie płuc wywołane przez Pneumocystis jirovecii, zapalenie płuc, zapalenie
płuc wywołane pałeczką Klebsiella pneumoniae, legionelozowe zapalenie płuc, mykoplazmatyczne zapalenie płuc,
pneumokokowe zapalenie płuc, paciorkowcowe zapalenie płuc, wirusowe zapalenie płuc, choroba płuc, zapalenie płuc typu
pneumonitis.
b „Posocznica”: termin złożony dotyczący AE obejmujący następujące terminy preferowane (PT): posocznica bakteryjna,
posocznica pneumokokowa, wstrząs septyczny, posocznica gronkowcowa.
c „Neuropatia obwodowa”: termin złożony dotyczący AE obejmujący następujące terminy preferowane (PT): neuropatia
obwodowa, czuciowa neuropatia obwodowa, polineuropatia.
d „Zakrzepica żył głębokich”: termin złożony dotyczący AE obejmujący następujące terminy preferowane (PT): zakrzepica
żył głębokich, zakrzepica, zakrzepica żył

Tabelaryczne zestawienie dla terapii skojarzonej szpiczaka mnogiego
Informacje zamieszczone w poniższej tabeli opierają się o dane uzyskane podczas badań klinicznych
dotyczących leczenia skojarzonego szpiczaka mnogiego. Dane nie zostały skorygowane o dłuższy

czas leczenia w grupach otrzymujących lenalidomid do progresji choroby, w porównaniu do
komparatora w kluczowych badaniach dotyczących szpiczaka mnogiego (patrz punkt 5.1).

Tabela 2. Działania niepożądane zgłoszone w badaniach klinicznych u pacjentów chorujących na
szpiczaka mnogiego leczonych lenalidomidem w skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem,
deksametazonem lub melfalanem i prednizonem
Klasyfikacja układów
i narządów /
Zalecana
terminologia

Wszystkie działania niepożądane /
Częstość występowania
Działania niepożądane 3.-4.
stopnia / Częstość występowania

Zakażenia i zarażenia
pasożytnicze
Bardzo często
Zapalenie płuc◊,◊◊, zakażenie górnych
dróg oddechowych◊, zakażenia
bakteryjne, wirusowe i grzybicze (w tym
zakażenia oportunistyczne)◊, zapalenie
jamy nosowej i gardła, zapalenie gardła,
zapalenie oskrzeli◊, zapalenie błony
śluzowej nosa

Często
Posocznica◊,◊◊, zakażenie płuc◊◊,
zakażenie układu moczowego◊◊,
zapalenie zatok◊

Często
Zapalenie płuc◊,◊◊, zakażenia
bakteryjne, wirusowe i grzybicze
(w tym zakażenia
oportunistyczne)◊, zapalenie tkanki
łącznej◊, posocznica◊,◊◊, zakażenie
płuc◊◊ ,zapalenie oskrzeli◊,
zakażenie dróg oddechowych◊◊,
zakażenie układu moczowego◊◊,
zakaźne zapalenie jelit

Nowotwory łagodne,
złośliwe i
nieokreślone (w tym
torbiele i polipy)

Niezbyt często
Rak podstawnokomórkowy^,◊,
płaskonabłonkowy rak skóry^,◊,*

Często
Ostra białaczka szpikowa◊, zespół
mielodysplastyczny◊, rak
płaskonabłonkowy skóry^,◊,**

Niezbyt często
Ostra białaczka T-komórkowa◊, rak
podstawnokomórkowy^,◊, zespół
rozpadu guza
Zaburzenia krwi i
układu chłonnego
Bardzo często
Neutropenia^,◊,◊◊, małopłytkowość^,◊,◊◊,
niedokrwistość◊, zaburzenia
krwotoczne^,
leukopenia, limfopenia

Często
Gorączka neutropeniczna^,◊,
pancytopenia◊

Niezbyt często
Hemoliza, anemia hemolityczna
autoimmunologiczna, anemia
hemolityczna

Bardzo często
Neutropenia^,◊,◊◊,
małopłytkowość^,◊,◊◊,
niedokrwistość◊, leukopenia,
limfopenia

Często
Gorączka neutropeniczna^,◊,
pancytopenia◊, anemia
hemolityczna

Niezbyt często
Hiperkoagulacja, koagulopatia

Zaburzenia układu
immunologicznego
Niezbyt często
Nadwrażliwość^
Zaburzenia
endokrynologiczne
Często
Niedoczynność tarczycy
Zaburzenia
metabolizmu i
odżywiania

Bardzo często
Hipokaliemia◊,◊◊, hiperglikemia,
hipoglikemia, hipokalcemia◊,
hiponatremia◊, odwodnienie◊◊,
zmniejszone łaknienie◊◊, obniżenie masy

Często
Hipokaliemia◊,◊◊, hiperglikemia,
hipokalcemia◊, cukrzyca◊,
hipofosfatemia, hiponatremia◊,
hiperurykemia, dna moczanowa,

Klasyfikacja układów
i narządów /
Zalecana
terminologia

Wszystkie działania niepożądane /
Częstość występowania
Działania niepożądane 3.-4.
stopnia / Częstość występowania

ciała

Często
Hipomagnezemia, hiperurykemia,
hiperkalcemia+

odwodnienie◊◊, zmniejszenie
łaknienia◊◊, obniżenie masy ciała

Zaburzenia
psychiczne
Bardzo często
Depresja, bezsenność

Niezbyt często
Spadek libido

Często
Depresja, bezsenność

Zaburzenia układu
nerwowego
Bardzo często
Neuropatie obwodowe◊◊, parestezje,
zawroty głowy◊◊, drżenie, zaburzenia
smaku, ból głowy

Często
Ataksja, zaburzenia równowagi,
omdlenia◊◊, neuralgia, dyzestezja

Bardzo często
Neuropatie obwodowe◊◊

Często
Epizody naczyniowo-mózgowe◊,
zawroty głowy◊◊, omdlenia◊◊,
neuralgia

Niezbyt często
Krwotok wewnątrzczaszkowy^,
przemijający napad niedokrwienny,
niedokrwienie mózgu
Zaburzenia oka Bardzo często
Zaćma, niewyraźne widzenie

Często
Zmniejszona ostrość widzenia

Często
Zaćma

Niezbyt często
Ślepota
Zaburzenia ucha i
błędnika
Często
Głuchota (w tym niedosłuch), szumy
uszne
Zaburzenia serca Często
Migotanie przedsionków,◊,◊◊, bradykardia

Niezbyt często
Zaburzenia rytmu serca, wydłużenie
odstępu QT, trzepotanie przedsionków,
dodatkowe skurcze komorowe

Często
Zawał mięśnia sercowego (w tym
ostry)^,◊, migotanie
przedsionków◊,◊◊, zastoinowa
niewydolność serca◊, częstoskurcz,
niewydolność serca◊,◊◊,
niedokrwienie mięśnia sercowego◊
Zaburzenia
naczyniowe
Bardzo często
Epizody żylnej choroby zakrzepowozatorowej^, głównie zakrzepicy żył
głębokich i zatorowości płucnej^,◊,◊◊,
niedociśnienie tętnicze◊◊

Często
Nadciśnienie tętnicze, wybroczyny^

Bardzo często
Epizody żylnej choroby
zakrzepowo-zatorowej^, głównie
zakrzepicy żył głębokich i
zatorowości płucnej^,◊,◊◊

Często
Zapalenie naczyń krwionośnych,
niedociśnienie tętnicze◊◊,
nadciśnienie tętnicze

Niezbyt często
Niedokrwienie, niedokrwienie
obwodowe, zakrzepica

Klasyfikacja układów
i narządów /
Zalecana
terminologia

Wszystkie działania niepożądane /
Częstość występowania
Działania niepożądane 3.-4.
stopnia / Częstość występowania

śródczaszkowych zatok żylnych
Zaburzenia układu
oddechowego, klatki
piersiowej i
śródpiersia

Bardzo często
Duszność◊,◊◊, krwawienia z nosa^, kaszel

Często
Dysfonia

Często
Niewydolność oddechowa◊,
duszność◊,◊◊, ból opłucnowy◊◊,
hipoksja◊◊

Zaburzenia żołądka i
jelit
Bardzo często
Biegunka◊,◊◊, zaparcia◊, ból brzucha◊◊,
nudności, wymioty◊◊, niestrawność,
suchość w jamie ustnej, zapalenie błony
śluzowej jamy ustnej

Często
Krwawienie z przewodu pokarmowego
(w tym krwawienie z odbytnicy,
krwawienie z guzków krwawniczych,
krwawienie z wrzodów żołądka,
krwawienie dziąseł)^,◊◊, dysfagia

Niezbyt często
Zapalenie okrężnicy, zapalenie kątnicy

Często
Krwawienie z przewodu
pokarmowego^,◊,◊◊, niedrożność
jelita cienkiego◊◊, biegunka◊◊,
zaparcia◊, ból brzucha◊◊, nudności,
wymioty◊◊

Zaburzenia wątroby i
dróg żółciowych
Bardzo często
Zwiększona aktywność
aminotransferazy alaninowej,
zwiększona aktywność aminotransferazy
asparaginianowej

Często
Uszkodzenie komórek wątroby◊◊,
nieprawidłowe wyniki badań
czynnościowych wątroby◊,
hiperbilirubinemia

Niezbyt często
Niewydolność wątroby^

Często
Cholestaza◊, hepatotoksyczność,
uszkodzenie komórek
wątrobowych◊◊, zwiększona
aktywność aminotransferazy
alaninowej, nieprawidłowe wyniki
badań czynności wątroby◊

Niezbyt często
Niewydolność wątroby^

Zaburzenia skóry i
tkanki podskórnej
Bardzo często
Wysypki◊◊, świąd

Często
Pokrzywka, nadmierna potliwość,
suchość skóry, nadmierna pigmentacja
skóry, egzema, rumień

Niezbyt często
Wysypka polekowa z eozynofilią i
objawami ogólnymi◊◊, przebarwienie
skóry, reakcje nadwrażliwości na światło

Często
Wysypki◊◊

Niezbyt często
Wysypka polekowa z eozynofilią i
objawami ogólnymi◊◊

Zaburzenia
mięśniowoszkieletowe i tkanki
łącznej

Bardzo często
Osłabienie mięśni◊◊, skurcze mięśni,
bóle kostne◊, ból i uczucie dyskomfortu
związane z układem mięśniowo-

Często
Osłabienie mięśni◊◊, bóle kości◊,
ból i uczucie dyskomfortu
związane z układem mięśniowo-

Klasyfikacja układów
i narządów /
Zalecana
terminologia

Wszystkie działania niepożądane /
Częstość występowania
Działania niepożądane 3.-4.
stopnia / Częstość występowania

szkieletowym i tkanką łączną (w tym ból
pleców◊,◊◊), ból kończyny, bóle mięśni,
bóle stawów◊

Często
Obrzęk stawów

szkieletowym i tkanką łączną (w
tym ból pleców◊,◊◊)

Niezbyt często
Obrzęk stawów

Zaburzenia nerek i
dróg moczowych
Bardzo często
Niewydolność nerek (w tym postać
ostra)◊,◊◊

Często
Krwiomocz^, zatrzymanie moczu,
nietrzymanie moczu

Niezbyt często
Nabyty zespół Fanconiego

Niezbyt często
Martwica kanalików nerkowych

Zaburzenia układu
rozrodczego i piersi
Często
Zaburzenia erekcji
Zaburzenia ogólne i
stany w miejscu
podania

Bardzo często
Zmęczenie◊,◊◊, obrzęki (w tym obrzęki
obwodowe), gorączka◊,◊◊, astenia,
objawy grypopodobne (w tym gorączka,
kaszel, bóle mięśni, bóle mięśniowoszkieletowe, ból głowy i dreszcze)

Często
Ból w klatce piersiowej◊,◊◊, letarg

Bardzo często
Zmęczenie◊,◊◊

Często
Obrzęki obwodowe, gorączka◊,◊◊,
astenia

Badania
diagnostyczne
Bardzo często
Wzrost aktywności fosfatazy alkalicznej
we krwi

Często
Zwiększenie stężenia białka ostrej fazy
Urazy, zatrucia i
powikłania po
zabiegach

Często
Upadki, stłuczenia^

◊◊ Działania niepożądane zgłaszane jako ciężkie w badaniach klinicznych u pacjentów z NDMM, którzy otrzymywali
lenalidomid w skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem.
^ Patrz punkt 4.8 Opis wybranych działań niepożądanych
◊ Działania niepożądane zgłaszane jako ciężkie w badaniach klinicznych u pacjentów ze szpiczakiem mnogim leczonych
lenalidomidem w skojarzeniu z deksametazonem, lub z melfalanem i prednizonem.
+ Dotyczy wyłącznie ciężkich działań niepożądanych leku
* W badaniach klinicznych zgłaszano występowanie raka płaskonabłonkowego skóry u pacjentów ze szpiczakiem uprzednio
leczonych według schematu lenalidomid/deksametazon, w porównaniu do pacjentów z grupy kontrolnej
** W badaniach klinicznych zgłaszano występowanie raka płaskonabłonkowego skóry u pacjentów z nowo rozpoznanym
szpiczakiem leczonych według schematu lenalidomid/deksametazon, w porównaniu do pacjentów z grupy kontrolnej

Tabelaryczne zestawienie dla monoterapii
Informacje zamieszczone w poniższej tabeli opierają się na danych uzyskanych podczas kluczowych
badań klinicznych z udziałem pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi i chłoniakiem z komórek
płaszcza, u których stosowano monoterapię.

Tabela 3. Działania niepożądane zgłaszane w badaniach klinicznych u pacjentów z zespołami
mielodysplastycznymi leczonych lenalidomidem
Klasyfikacja układów
i narządów /
Zalecana
terminologia

Wszystkie działania niepożądane /
Częstość występowania
Działania niepożądane 3.-4.
stopnia / Częstość występowania

Zakażenia i zarażenia
pasożytnicze
Bardzo często
Zakażenia bakteryjne, wirusowe i
grzybicze (w tym zakażenia
oportunistyczne)◊

Bardzo często
Zapalenie płuc◊

Często
Zakażenia bakteryjne, wirusowe i
grzybicze (w tym zakażenia
oportunistyczne)◊, zapalenie
oskrzeli
Zaburzenia krwi i
układu chłonnego
Bardzo często
Małopłytkowość^,◊, neutropenia^,◊,
niedokrwistość, leukopenia

Bardzo często
Małopłytkowość^,◊, neutropenia^,◊,
niedokrwistość, leukopenia

Często
Gorączka neutropeniczna^,◊
Zaburzenia
endokrynologiczne
Bardzo często
Niedoczynność tarczycy
Zaburzenia
metabolizmu i
odżywiania

Bardzo często
Obniżenie apetytu

Często
Przeładowanie żelazem, obniżenie masy
ciała

Często
Hiperglikemia◊, zmniejszone
łaknienie

Zaburzenia
psychiczne
Często
Zmiany nastroju◊,~
Zaburzenia układu
nerwowego
Bardzo często
Zawroty głowy, bóle głowy

Często
Parestezje
Zaburzenia serca Często
Ostry zawał mięśnia sercowego^,◊,
migotanie przedsionków◊,
niewydolność serca◊
Zaburzenia
naczyniowe
Często
Nadciśnienie tętnicze, krwiak
Często
Epizody żylnej choroby
zakrzepowo-zatorowej, głównie
zakrzepicy żył głębokich i
zatorowości płucnej^,◊
Zaburzenia układu
oddechowego, klatki
piersiowej i
śródpiersia

Bardzo często
Krwawienia z nosa^

Zaburzenia żołądka i
jelit
Bardzo często
Biegunka◊, ból brzucha (w tym ból
nadbrzusza), nudności, wymioty,
zaparcie

Często

Często
Biegunka◊, nudności, ból zęba

Klasyfikacja układów
i narządów /
Zalecana
terminologia

Wszystkie działania niepożądane /
Częstość występowania
Działania niepożądane 3.-4.
stopnia / Częstość występowania

Suchość w jamie ustnej, niestrawność
Zaburzenia wątroby i
dróg żółciowych
Często
Nieprawidłowe wyniki badań
czynnościowych wątroby

Często
Nieprawidłowe wyniki badań
czynnościowych wątroby
Zaburzenia skóry i
tkanki podskórnej
Bardzo często
Wysypki, suchość skóry, świąd
Często
Wysypki, świąd
Zaburzenia
mięśniowoszkieletowe i tkanki
łącznej

Bardzo często
Skurcze mięśni, ból mięśniowoszkieletowy (w tym ból pleców◊ oraz
bóle kończyn), ból stawów, ból mięśni

Często
Ból pleców◊

Zaburzenia nerek i
dróg moczowych
Często
Niewydolność nerek◊
Zaburzenia ogólne i
stany w miejscu
podania

Bardzo często
Zmęczenie, obrzęki obwodowe, objawy
grypopodobne (w tym gorączka, kaszel,
zapalenie gardła, ból mięśni, ból
mięśniowo-szkieletowy, ból głowy)

Często
Gorączka

Urazy, zatrucia i
powikłania po
zabiegach

Często
Upadki

^ patrz punkt 4.8 Opis wybranych działań niepożądanych
◊ Zdarzenia niepożądane zgłaszane jako ciężkie w badaniach klinicznych dotyczących zespołów mielodysplastycznych
~ W badaniu klinicznym fazy III dotyczącym zespołów mielodysplastycznych zgłaszano zmiany nastroju jako częste
zdarzenie niepożądane; nie zgłoszono przypadków o nasileniu 3. lub 4. stopnia.
Zastosowany algorytm włączenia do Charakterystyki Produktu Leczniczego (ChPL): wszystkie działania niepożądane
wychwycone przez algorytm dla badania fazy III zostały włączone do ChPL dla Unii Europejskiej. Dla tych działań
niepożądanych przeprowadzono dodatkową weryfikację częstości występowania z wykorzystaniem algorytmu dla badania
fazy II. Jeżeli częstość występowania działań niepożądanych w badaniu fazy II była większa niż w badaniu fazy III,
zdarzenie włączano do ChPL z częstością zarejestrowaną w badaniu fazy II.
## Algorytm stosowany w przypadku zespołów mielodysplastycznych:
• Badanie fazy III dotyczące zespołów mielodysplastycznych (podwójnie zaślepiona populacja do oceny
bezpieczeństwa, różnice pomiędzy lenalidomidem w dawce 5/10 mg oraz placebo zgodnie z początkowym
dawkowaniem u przynajmniej dwóch pacjentów):
o Wszystkie występujące w trakcie leczenia zdarzenia niepożądane z częstością występowania ≥ 5% wśród
pacjentów przyjmujących lenalidomid oraz przynajmniej 2% różnica w częstości występowania pomiędzy
pacjentami przyjmującymi lenalidomid a pacjentami przyjmującymi placebo
o Wszystkie występujące w trakcie leczenia zdarzenia niepożądane 3. lub 4. stopnia u 1% pacjentów
przyjmujących lenalidomid oraz przynajmniej 1% różnica w częstości występowania pomiędzy pacjentami
przyjmującymi lenalidomid a pacjentami przyjmującymi placebo
o Wszystkie występujące w trakcie leczenia ciężkie zdarzenia niepożądane u 1% pacjentów przyjmujących
lenalidomid oraz przynajmniej 1% różnica w częstości występowania pomiędzy pacjentami przyjmującymi
lenalidomid a pacjentami przyjmującymi placebo
• Badanie fazy II dotyczące zespołów mielodysplastycznych:
o Wszystkie występujące w trakcie leczenia zdarzenia niepożądane z częstością występowania ≥ 5% wśród
pacjentów przyjmujących lenalidomid
o Wszystkie występujące w trakcie leczenia zdarzenia niepożądane 3. lub 4. stopnia u 1% pacjentów
przyjmujących lenalidomid
o Wszystkie występujące w trakcie leczenia ciężkie zdarzenia niepożądane u 1% pacjentów przyjmujących
lenalidomid

Tabela 4. Działania niepożądane zgłaszane w badaniach klinicznych u pacjentów z chłoniakiem
z komórek płaszcza leczonych lenalidomidem

Klasyfikacja układów
i narządów /
Zalecana
terminologia

Wszystkie działania niepożądane /
Częstość występowania
Działania niepożądane 3.-4.
stopnia / Częstość występowania

Zakażenia i zarażenia
pasożytnicze
Bardzo często
Zakażenia bakteryjne, wirusowe i
grzybicze (w tym zakażenia
oportunistyczne)◊, zapalenie jamy
nosowo-gardłowej, zapalenie płuc◊

Często
Zapalenie zatok

Często
Zakażenia bakteryjne, wirusowe i
grzybicze (w tym zakażenia
oportunistyczne)◊, zapalenie płuc◊

Nowotwory łagodne,
złośliwe i
nieokreślone (w tym
torbiele i polipy)

Często
Reakcja typu „tumour flare”
Często
Reakcja typu „tumour flare”, rak
kolczystokomórkowy skóry^,◊, rak
podstawnokomórkowy^,◊
Zaburzenia krwi i
układu chłonnego
Bardzo często
Trombocytopenia^, neutropenia^,◊,
leukopenia◊, niedokrwistość◊

Często
Gorączka neutropeniczna^,◊

Bardzo często
Trombocytopenia^, neutropenia^,◊,
niedokrwistość◊

Często
Gorączka neutropeniczna^,◊,
leukopenia◊
Zaburzenia
metabolizmu i
odżywiania

Bardzo często
Zmniejszone łaknienie, zmniejszenie
masy ciała, hipokalemia

Często
Odwodnienie◊

Często
Odwodnienie◊, hiponatremia,
hipokalcemia

Zaburzenia
psychiczne
Często
Bezsenność
Zaburzenia układu
nerwowego
Bardzo często
Zaburzenia smaku, ból głowy,
neuropatia obwodowa

Często
Czuciowa neuropatia obwodowa,
letarg
Zaburzenia ucha i
błędnika
Często
Zawroty głowy pochodzenia
błędnikowego
Zaburzenia serca Często
Zawał mięśnia sercowego
(włączając ostre przypadki)^,◊,
niewydolność serca
Zaburzenia
naczyniowe
Często
Nadciśnienie tętnicze◊
Często
Zakrzepica żył głębokich◊,
zatorowość płucna^,◊,
niedociśnienie tętnicze◊
Zaburzenia układu
oddechowego, klatki
piersiowej i
śródpiersia

Bardzo często
Duszność◊
Często
Duszność◊

Zaburzenia żołądka i
jelit
Bardzo często
Biegunka◊, nudności◊, wymioty◊,
zaparcie

Często
Biegunka◊, Ból brzucha◊, zaparcie

Klasyfikacja układów
i narządów /
Zalecana
terminologia

Wszystkie działania niepożądane /
Częstość występowania
Działania niepożądane 3.-4.
stopnia / Częstość występowania

Często
Ból brzucha◊
Zaburzenia skóry i
tkanki podskórnej
Bardzo często
Wysypki (w tym alergiczne zapalenie
skóry), świąd

Często
Poty nocne, sucha skóra

Często
Wysypki

Zaburzenia
mięśniowoszkieletowe i tkanki
łącznej

Bardzo często
Kurcze mięśni, ból pleców

Często
Ból stawów, ból kończyny, osłabienie
mięśniowe◊

Często
Ból pleców, osłabienie mięśniowe◊,
ból stawów, ból kończyny

Zaburzenia nerek i
dróg moczowych
Często
Niewydolność nerek◊
Zaburzenia ogólne i
stany w miejscu
podania

Bardzo często
Zmęczenie, astenia◊, obrzęk obwodowy,
objawy grypopodobne (włączając
gorączkę◊, kaszel)

Często
Dreszcze

Często
Gorączka◊, astenia◊, zmęczenie◊

^ patrz punkt 4.8 Opis wybranych działań niepożądanych
◊ Zdarzenia niepożądane zgłaszane jako ciężkie w badaniach klinicznych dotyczących chłoniaka z komórek płaszcza.
Algorytm stosowany przy chłoniaku z komórek płaszcza:
• Badanie fazy II z grupa kontrolną dotyczące chłoniaka z komórek płaszcza:
o Wszystkie powiązane z leczeniem zdarzenia niepożądane, z częstością występowania ≥ 5% wśród pacjentów
przyjmujących lenalidomid oraz przynajmniej 2% różnica w częstości występowania pomiędzy pacjentami
przyjmujących lenalidomid, a pacjentami z grupy kontrolnej.
o Wszystkie powiązane z leczeniem zdarzenia niepożądane 3. lub 4. stopnia u ≥1% pacjentów przyjmujących
lenalidomid oraz przynajmniej 1% różnica w częstości występowania pomiędzy pacjentami przyjmujących
lenalidomid, a pacjentami z grupy kontrolnej.
o Wszystkie powiązane z leczeniem ciężkie zdarzenia niepożądane u ≥1% pacjentów przyjmujących lenalidomid
oraz przynajmniej 1% różnica w częstości występowania pomiędzy pacjentami przyjmujących lenalidomid, a
pacjentami z grupy kontrolnej.
• Badanie fazy II bez grupy kontrolnej:
o Wszystkie powiązane z leczeniem zdarzenia niepożądane, występujące u ≥ 5% pacjentów.
o Wszystkie powiązane z leczeniem zdarzenia niepożądane 3. lub 4. stopnia u co najmniej 2 pacjentów.
o Wszystkie powiązane z leczeniem ciężkie zdarzenia niepożądane u co najmniej 2 pacjentów.

Tabelaryczne zestawienie dla terapii skojarzonej chłoniaków grudkowych
Poniższa tabela zawiera dane zgromadzone w czasie kluczowych badań (NHL-007 i NHL-008) z
zastosowaniem lenalidomidu w skojarzeniu z rytuksymabem u pacjentów z chłoniakami grudkowymi.

Tabela 5: Działania niepożądane zgłoszone w badaniach klinicznych u pacjentów z chłoniakami
grudkowymi otrzymujących lenalidomid w skojarzeniu z rytuksymabem
Klasyfikacja układów
i narządów / Zalecana
Wszystkie działania niepożądane /
Częstość występowania
Działania niepożądane 3.-4.
stopnia / Częstość występowania

Zakażenia i
zarażenia
pasożytnicze

Bardzo często
Zakażenie górnych dróg
oddechowych

Często
Zapalenie płuc◊, grypa, zapalenie
oskrzeli zapalenie zatok zakażenie

Często
Zapalenie płuc◊, posocznica◊,
zakażenie płuc, zapalenie oskrzeli,
zapalenie żołądka i jelit, zapalenie
zatok, zapalenie układu
moczowego, zapalenie tkanki
łącznej◊
Nowotwory
łagodne, złośliwe i
nieokreślone (w tym
torbiele i polipy)

Bardzo często
Pozorna progresja nowotworu
(TFR)^

Często
Rak kolczystokomórkowy
skóry◊ ^ +

Często
Rak podstawnokomórkowy^,◊

Zaburzenia krwi i
układu chłonnego
Bardzo często
Neutropenia^,◊, niedokrwistość◊,
małopłytkowość^, leukopenia**
limfopenia***

Bardzo często
Neutropenia^,◊

Często
Niedokrwistość◊,
małopłytkowość^, gorączka
neutropeniczna◊, pancytopenia,
leukopenia**, limfopenia***

Zaburzenia metabolizmu
i odżywiania
Bardzo często
Zmniejszone łaknienie,
hipokaliemia

Często
Hipofosfatemia, odwodnienie

Często
Odwodnienie, hiperkalcemia◊,
hipokaliemia, hipofosfatemia,
hiperurykemia

Zaburzenia
psychiczne
Często
Depresja, bezsenność
Zaburzenia układu
nerwowego
Bardzo często
Ból głowy, zawroty głowy

Często
Czuciowa neuropatia
obwodowa, zaburzenia
smaku

Często
Omdlenie

Zaburzenia serca Niezbyt często
Zaburzenia rytmu serca◊
Zaburzenia naczyniowe Często
Niedociśnienie tętnicze
Często
Zatorowość płucna^,◊,
niedociśnienie tętnicze
Zaburzenia układu
oddechowego, klatki
piersiowej i śródpiersia

Bardzo często
Duszność◊,
kaszel, Często
Ból jamy ustnej i gardła, zaburzenia
głosu

Często
Duszność◊

Zaburzenia żołądka i
jelit
Bardzo często
Ból brzucha◊, biegunka,
zaparcia, nudności,
wymioty
Niestrawność

Często
Ból w nadbrzuszu, zapalenie
błony śluzowej jamy ustnej,
suchość w jamie ustnej

Często
Ból brzucha◊, biegunka,
zaparcia, zapalenie
błony śluzowej jamy
ustnej

Zaburzenia skóry i
tkanki podskórnej
Bardzo często
Wysypka*, świąd

Często
Suchość skóry, poty nocne, rumień

Często
Wysypka*, świąd

Zaburzenia
mięśniowoszkieletowe i tkanki
łącznej

Bardzo często
Skurcze mięśni, bóle pleców, bóle
stawów

Często
Bóle kończyn, osłabienie mięśni,
bóle mięśniowo-szkieletowe,
bóle mięśni, bóle szyi

Często
Osłabienie mięśni, bóle szyi

Zaburzenia nerek i dróg
moczowych
Często
Ostre uszkodzenie nerek◊
Zaburzenia ogólne i
stany w miejscu
podania

Bardzo często
Gorączka, zmęczenie, astenia,
obrzęki obwodowe

Często
Złe samopoczucie, dreszcze

Często
Zmęczenie, astenia

Badania diagnostyczne Bardzo często
Wzrost stężenia aminotransferazy
alaninowej

Często
Obniżenie masy ciała, wzrost
^ Patrz także: opisy wybranych działań niepożądanych w punkcie 4.8
Algorytm stosowany dla chłoniaków grudkowych:
Badanie fazy III z grupą kontrolną:
o ADR w badaniu NHL-007 – wszystkie zdarzenia niepożądane występujące w trakcie leczenia u ≥ 5,0%
pacjentów w grupie leczonej według schematu skojarzonego lenalidomid/rytuksymab z częstością (%) o co
najmniej 2,0% wyższą w grupie otrzymującej lenalidomid w porównaniu z grupą kontrolną (populacja do
oceny bezpieczeństwa)
o ADR stopnia 3./4. w badaniu NHL-007 – wszystkie zdarzenia niepożądane stopnia 3./4.
występujące w trakcie leczenia u co najmniej 1,0% pacjentów w grupie leczonej według schematu
skojarzonego lenalidomid/rytuksymab z częstością o co najmniej 1,0% wyższą w grupie
otrzymującej lenalidomid w porównaniu z grupą kontrolną (populacja do oceny bezpieczeństwa)
o Ciężkie ADR w badaniu NHL-007 – wszystkie ciężkie zdarzenia niepożądane występujące w trakcie
leczenia u co najmniej 1,0% pacjentów w grupie leczonej według schematu skojarzonego
lenalidomid/rytuksymab z częstością o co najmniej 1,0% wyższą w grupie leczonej według schematu
lenalidomid/rytuksymab w porównaniu z grupą kontrolną (populacja do oceny bezpieczeństwa)
Badanie z pojedynczą grupą badaną dotyczące FL – badanie fazy III:
o ADR w badaniu NHL-008 – wszystkie zdarzenia niepożądane występujące w trakcie leczenia u ≥ 5,0%
pacjentów
o ADR stopnia 3./4. w badaniu NHL-008 – wszystkie zdarzenia niepożądane stopnia 3./4. występujące w trakcie
leczenia zgłoszone u ≥ 1,0% pacjentów
o Ciężkie ADR w badaniu NHL-008 – wszystkie ciężkie zdarzenia niepożądane występujące w trakcie leczenia
zgłoszone u ≥ 1,0% pacjentów
◊ Zdarzenia niepożądane zgłoszone jako ciężkie w badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z chłoniakami grudkowymi
+ Dotyczy wyłącznie ciężkich działań niepożądanych leku.
* Termin „wysypka” obejmuje następujące terminy preferowane (PT): wysypka i wysypka plamisto-grudkowa
** Termin „leukopenia” obejmuje następujące terminy preferowane (PT): leukopenia i obniżenie liczby białych krwinek.
*** Termin „limfopenia” obejmuje następujące terminy preferowane (PT): limfopenia i obniżenie liczby limfocytów

Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych zgłoszonych po wprowadzeniu produktu leczniczego
zawierającego lenalidomid do obrotu
Dodatkowo, poza działaniami niepożądanymi zgłoszonymi w kluczowych badaniach klinicznych, w
poniższej tabeli opisane zostały działania zgłoszone po wprowadzeniu produktu leczniczego do
obrotu.

Tabela 6. Działania niepożądane zgłoszone w okresie po wprowadzeniu produktu leczniczego
zawierającego lenalidomid do obrotu u pacjentów leczonych lenalidomidem
Klasyfikacja
układów i narządów
/ Zalecana
terminologia

Wszystkie działania
niepożądane / Częstość
występowania

Działania niepożądane 3.-4. stopnia /
Częstość występowania

Zakażenia i
zarażenia
pasożytnicze

Częstość nieznana
Zakażenia wirusowe, w tym
reaktywacja zakażenia wirusem
półpaśca oraz zapalenia wątroby
typu B

Częstość nieznana
Zakażenia wirusowe, w tym reaktywacja
zakażenia wirusem półpaśca oraz
zapalenia wątroby typu B

Nowotwory łagodne,
złośliwe i
nieokreślone (w tym
torbiele i polipy)

Rzadko
Zespół rozpadu guza

Zaburzenia krwi i
układu chłonnego
Częstość nieznana
Hemofilia nabyta
Zaburzenia układu
immunologicznego
Rzadko
Reakcje anafilaktyczne^

Częstość nieznana
Odrzucenie przeszczepu narządu
miąższowego

Rzadko
Reakcje anafilaktyczne^

Zaburzenia
endokrynologiczne
Często
Nadczynność tarczycy
Zaburzenia układu
oddechowego, klatki
piersiowej i
śródpiersia

Niezbyt często
Nadciśnienie płucne
Rzadko
Nadciśnienie płucne

Częstość nieznana
Śródmiąższowe zapalenie pęcherzyków
płucnych
Zaburzenia żołądka i
jelit
Częstość nieznana
Zapalenie trzustki, perforacja przewodu
pokarmowego (w tym perforacja wyrostka
robaczkowego, jelita cienkiego i
grubego)^
Zaburzenia wątroby
i dróg żółciowych
Częstość nieznana
Ostra niewydolność wątroby^,
toksyczne zapalenie wątroby^,
cytolityczne zapalenie wątroby^,
cholestatyczne zapalenie
wątroby^, mieszane
cytolityczne/cholestatyczne
zapalenie wątroby^

Częstość nieznana
Ostra niewydolność wątroby^, toksyczne
zapalenie wątroby^

Zaburzenia skóry i
tkanki podskórnej
Niezbyt często
Obrzęk naczynioruchowy

Rzadko
Zespół Stevensa-Johnsona^, toksyczna
nektroliza naskórka^

Częstość nieznana
Leukocytoklastyczne zapalenie naczyń,

Klasyfikacja
układów i narządów
/ Zalecana
terminologia

Wszystkie działania
niepożądane / Częstość
występowania

Działania niepożądane 3.-4. stopnia /
Częstość występowania

wysypka polekowa z eozynofilią i
objawami ogólnymi^
^ patrz punkt 4.8 Opis wybranych działań niepożądanych

Opis wybranych działań niepożądanych
Działanie teratogenne
Lenalidomid ma budowę zbliżoną do talidomidu. Talidomid jest substancją czynną o znanym
działaniu teratogennym obejmującym ciężkie i zagrażające życiu wady wrodzone. U małp lenalidomid
wywoływał wady wrodzone, podobne do opisywanych po talidomidzie (patrz punkty 4.6 i 5.3). W
przypadku stosowania lenalidomidu w trakcie ciąży można się spodziewać wystąpienia działania
teratogennego lenalidomidu u ludzi.

Neutropenia i trombocytopenia
• Nowo rozpoznany szpiczak mnogi: pacjenci po ASCT otrzymujący leczenie podtrzymujące
lenalidomidem
Neutropenię 4. stopnia obserwowano z większą częstością w grupach otrzymujących leczenie
podtrzymujące lenalidomidem po ASCT niż w grupach placebo (odpowiednio, 32,1% i 26,7% [16,1%
i 1,8% po rozpoczęciu leczenia podtrzymującego] w badaniu CALGB 100104 oraz 16,4% i 0,7% w
badaniu IFM 2005-02). Działania niepożądane związane z neutropenią występujące w trakcie leczenia
prowadzące do przerwania leczenia lenalidomidem zgłaszano, odpowiednio, u 2,2% pacjentów w
badaniu CALGB 100104 i u 2,4% pacjentów w badaniu IFM 2005-02. Epizody gorączki
neutropenicznej 4. stopnia obserwowano z taką samą częstością w grupach otrzymujących
podtrzymujące leczenie lenalidomidem i w grupach placebo w obu badaniach (odpowiednio, 0,4% i
0,5% [0,4% i 0,5% po rozpoczęciu leczenia podtrzymującego] w badaniu CALGB 100104 oraz 0,3% i
0% w badaniu IFM 2005-02).

Trombocytopenię stopnia 3. i 4. obserwowano z większą częstością w grupach otrzymujących leczenie
podtrzymujące lenalidomidem po ASCT niż w grupach placebo (odpowiednio, 37,5% i 30,3% [17,9%
i 4,1% po rozpoczęciu leczenia podtrzymującego] w badaniu CALGB 100104 oraz 13,0% i 2,9% w
badaniu IFM 2005-02).

• Pacjenci z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim otrzymujący lenalidomid w skojarzeniu z
bortezomibem i deksametazonem niekwalifikujący się do przeszczepu
W badaniu SWOG S0777 neutropenię 4. stopnia obserwowano w grupie otrzymującej schemat RVd w
mniejszym stopniu niż w grupie otrzymującej schemat porównawczy Rd (odpowiednio 2,7% i 5,9%).
Gorączkę neutropeniczną 4. stopnia zgłaszano z podobną częstością w grupie otrzymującej schemat
RVd i w grupie otrzymującej schemat Rd (odpowiednio 0,0% i 0,4%).

Małopłytkowość 3. lub 4. stopnia obserwowano w grupie otrzymującej schemat RVd w większym
stopniu niż w grupie otrzymującej schemat porównawczy Rd (odpowiednio 17,2 % i 9,4%).

• Nowo rozpoznany szpiczak mnogi: pacjenci leczeni lenalidomidem w skojarzeniu z
deksametazonem niekwalifikujący się do przeszczepu
Skojarzone leczenie lenalidomidem i deksametazonem u pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem
mnogim jest związane z mniejszą częstością występowania neutropenii 4. stopnia (8,5% w grupach Rd
i Rd18, w porównaniu do grupy MPT (15%)). Gorączkę neutropeniczną 4. stopnia obserwowano
rzadko (0,6% w grupach Rd i Rd18 w porównaniu do 0,7% w grupie MPT).

Skojarzone leczenie lenalidomidem i deksametazonem u pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem
mnogim jest związane z niższą częstością występowania małopłytkowości 3. i 4. stopnia (8,1% w
grupach Rd i Rd18), w porównaniu do grupy MPT (11,1%).

• Nowo rozpoznany szpiczak mnogi: pacjenci leczeni lenalidomidem w skojarzeniu z melfalanem
i prednizonem, niekwalifikujący się do przeszczepu
Skojarzone leczenie lenalidomidem, melfalanem i prednizonem u pacjentów z nowo rozpoznanym
szpiczakiem mnogim jest związane z większą częstością występowania neutropenii 4. stopnia (34,1%
w grupach MPR+R/MPR+p), w porównaniu do grupy MPp+p (7,8%). Obserwowano większą
częstość występowania epizodów gorączki neutropenicznej 4. stopnia (1,7% w grupach
MPR+R/MPR+p, w porównaniu do 0,0% w grupie MPp+p).

Skojarzone leczenie lenalidomidem, melfalanem i prednizonem u pacjentów z nowo rozpoznanym
szpiczakiem mnogim jest związane z większą częstością występowania małopłytkowości 3. i 4.
stopnia (40,4% w grupach MPR+R/MPR+p), w porównaniu do grupy MPp+p (13,7%).

• Szpiczak mnogi: pacjenci, u których stosowano uprzednio co najmniej jeden schemat leczenia
Skojarzone leczenie lenalidomidem i deksametazonem u pacjentów ze szpiczakiem mnogim jest
związane z wyższą częstością występowania neutropenii 4. stopnia (5,1% u pacjentów leczonych
lenalidomidem w skojarzeniu z deksametazonem w porównaniu do 0,6% w grupie otrzymującej
placebo i deksametazon). Epizody gorączki neutropenicznej 4. stopnia obserwowano rzadko (0,6% u
pacjentów leczonych lenalidomidem, w skojarzeniu z deksametazonem w porównaniu do 0,0% w
grupie otrzymującej placebo i deksametazon).

Skojarzone leczenie lenalidomidem i deksametazonem u pacjentów ze szpiczakiem mnogim jest
związane z wyższą częstością występowania małopłytkowości 3. i 4. stopnia (odpowiednio 9,9% i
1,4% u pacjentów leczonych lenalidomidem w skojarzeniu z deksametazonem, w porównaniu do
odpowiednio 2,3% i 0,0% w grupie otrzymującej placebo i deksametazon).

• Pacjenci z zespołami mielodysplastycznymi
U pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi leczenie lenalidomidem jest związane z wyższą
częstością występowania neutropenii 3. lub 4. stopnia (74,6% w grupie pacjentów leczonych
lenalidomidem, w porównaniu do 14,9% w grupie pacjentów przyjmujących placebo w badaniu fazy
III). Epizody gorączki neutropenicznej 3. lub 4. stopnia obserwowano u 2,2% w grupie pacjentów
leczonych lenalidomidem, w porównaniu do 0,0% w grupie pacjentów przyjmujących placebo.
Podawanie lenalidomidu jest związane z częstszym występowaniem małopłytkowości 3. lub 4. stopnia
(37% w grupie pacjentów leczonych lenalidomidem, w porównaniu do 1,5% w grupie pacjentów
przyjmujących placebo w badaniu fazy III).

• Pacjenci z chłoniakiem z komórek płaszcza
U pacjentów z chłoniakiem z komórek płaszcza leczenie lenalidomidem wiąże się z wyższą częstością
występowania neutropenii 3. lub 4. stopnia (43,7% w grupie pacjentów leczonych lenalidomidem, w
porównaniu do 33,7% w grupie kontrolnej w badaniu fazy II). Epizody gorączki neutropenicznej 3.
lub 4. stopnia obserwowano u 6,0% pacjentów otrzymujących lenalidomid, w porównaniu do 2,4%
pacjentów w grupie kontrolnej.

• Pacjenci z chłoniakiem grudkowym
Stosowanie lenalidomidu w skojarzenia z rytuksymabem w chłoniaku grudkowym wiąże się z wyższą
częstością występowania neutropenii 3. lub 4. stopnia (odpowiednio 50,7% w grupie leczonej według
schematu skojarzonego lenalidomid/rytuksymab i 12,2% w grupie otrzymującej schemat
placebo/rytuksymab). Wszystkie przypadki neutropenii 3. lub 4. stopnia ustępowały po przerwaniu
podawania produktu leczniczego, obniżeniu jego dawki i (lub) zastosowaniu leczenia
wspomagającego czynnikami wzrostu. Ponadto rzadko obserwowano gorączkę neutropeniczną (2,7%
wśród pacjentów leczonych według schematu skojarzonego lenalidomid/rytuksymab i 0,7% wśród
pacjentów otrzymujących schemat placebo/rytuksymab).

Stosowanie lenalidomidu w skojarzeniu z rytuksymabem wiąże się także z wyższą częstością
występowania małopłytkowości 3. lub 4. stopnia (odpowiednio 1,4% w grupie leczonej według
schematu skojarzonego lenalidomid/rytuksymab i 0% w grupie otrzymującej schemat
placebo/rytuksymab).

Żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Skojarzone leczenie lenalidomidem i deksametazonem u pacjentów ze szpiczakiem mnogim i w
mniejszym stopniu leczenie lenalidomidem w skojarzeniu z melfalanem i prednizonem lub leczenie
lenalidomidem w monoterapii u pacjentów ze szpiczakiem mnogim i zespołami mielodysplastycznymi
i chłoniakiem z komórek płaszcza są związane ze wzrostem ryzyka wystąpienia zakrzepicy żył
głębokich i zatorowości płucnej (patrz punkt 4.5).
Jednoczesne podawanie czynników wpływających na erytropoezę lub występujące w wywiadzie
epizody zakrzepicy żył głębokich mogą również zwiększać ryzyko wystąpienia zakrzepicy u tych
pacjentów.

Zawał mięśnia sercowego
U pacjentów przyjmujących lenalidomid zgłaszano przypadki zawałów mięśnia sercowego, w
szczególności u pacjentów ze znanymi czynnikami ryzyka.

Zaburzenia krwotoczne
Zaburzenia krwotoczne wymienione są w kilku jednostkach klasyfikacji układów i narządów:
zaburzenia krwi i układu chłonnego; zaburzenia układu nerwowego (krwotok wewnątrzczaszkowy);
zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia (krwawienie z nosa); zaburzenia
żołądka i jelit (krwawienie dziąseł, krwawienie z guzków krwawniczych, krwawienie z odbytu);
zaburzenia nerek i dróg moczowych (krwiomocz); urazy, zatrucia i powikłania po zabiegach
(stłuczenie); oraz zaburzenia naczyniowe (wybroczyny).

Reakcje uczuleniowe i ciężkie reakcje skórne
W związku ze stosowaniem lenalidomidu odnotowano przypadki wystąpienia reakcji uczuleniowych,
w tym obrzęku naczynioruchowego, reakcji anafilaktycznej oraz ciężkich reakcji skórnych, takich jak
SJS, TEN i DRESS. W literaturze odnotowano przypadki wystąpienia reakcji krzyżowej pomiędzy
lenalidomidem i talidomidem.
Pacjenci, u których w przeszłości wystąpiła ciężka wysypka w związku z leczeniem talidomidem, nie
powinni otrzymywać lenalidomidu (patrz punkt 4.4).

Drugie nowotwory pierwotne
W badaniach klinicznych pacjentów ze szpiczakiem, leczonych uprzednio lenalidomidem i
deksametazonem, w porównaniu do grup kontrolnych, obejmujące głównie przypadki
podstawnokomórkowego lub płaskonabłonkowego raka skóry.

Ostra białaczka szpikowa
• Szpiczak mnogi
W badaniach klinicznych obserwowano przypadki ostrej białaczki szpikowej u pacjentów z nowo
rozpoznanym szpiczakiem mnogim otrzymujących lenalidomid w skojarzeniu z melfalanem lub
bezpośrednio po HDM/ASCT (patrz punkt 4.4). Podobnego wzrostu częstości nie obserwowano w
badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim, którzy
przyjmowali lenalidomid w skojarzeniu z deksametazonem, w porównaniu do pacjentów
przyjmujących talidomid w skojarzeniu z melfalanem i prednizonem.

• Zespoły mielodysplastyczne
Zmienne wyjściowe, w tym złożone zmiany cytogenetyczne oraz mutacje w obrębie genu TP53 są
związane z progresją do ostrej białaczki szpikowej u pacjentów zależnych od przetoczeń, u których
występuje delecja 5q (patrz punkt 4.4). Szacowane skumulowane ryzyko progresji w ciągu 2 lat do
ostrej białaczki szpikowej u pacjentów z izolowaną delecją 5q wynosiło 13,8%, w porównaniu do
17,3% u pacjentów z delecją 5q i dodatkowo jedną nieprawidłowością cytogenetyczną i do 38,6% u
pacjentów ze złożonymi zmianami kariotypu.
W analizie post-hoc badania klinicznego dotyczącego stosowania lenalidomidu u pacjentów z
zespołami mielodysplastycznymi uzyskano wartość wskaźnika progresji w ciągu 2 lat do ostrej
białaczki szpikowej (AML) równą 27,5% u pacjentów, którzy uzyskali pozytywny wynik oznaczenia
IHC-p53 i 3,6% u pacjentów, którzy uzyskali negatywny wynik oznaczenia IHC-p53 (p = 0,0038). W
grupie pacjentów z dodatnim wynikiem oznaczenia IHC-p53, u pacjentów którzy uzyskali

niezależność od przetoczeń rzadziej obserwowano progresję do ostrej białaczki szpikowej (11,1%) niż
u pacjentów nieodpowiadających na leczenie (34,8%).

Zaburzenia wątroby
Po wprowadzeniu produktu leczniczego zawierającego lenalidomid do obrotu zgłaszano następujące
działania niepożądane (częstość nieznana): ostra niewydolność wątroby i cholestaza (oba zaburzenia
mogą prowadzić do zgonu), toksyczne zapalenie wątroby, cytolityczne zapalenie wątroby oraz
mieszane cytolityczne/cholestatyczne zapalenie wątroby.

Rozpad mięśni poprzecznie prążkowanych (rabdomioliza)
Obserwowano rzadkie przypadki rabdomiolizy, niektóre z nich w przypadku jednoczesnego
stosowania lenalidomidu i statyn.

Zaburzenia czynności tarczycy
Opisano przypadki niedoczynności i nadczynności tarczycy (patrz punkt 4.4. Zaburzenia czynności
tarczycy).

Reakcja typu pozornej progresji nowotworu (TFR) i zespół rozpadu guza (TLS)
W badaniu MCL-002 reakcja TFR wystąpiła u około 10% pacjentów leczonych lenalidomidem, w
porównaniu do 0% w grupie kontrolnej. Większość zdarzeń miała miejsce w 1. cyklu, wszystkie
oceniono jako związane z leczeniem i w większości przypadków miała nasilenie 1. lub 2. stopnia.
Pacjenci z wysokim wskaźnikiem MIPI w chwili rozpoznania oraz pacjenci z dużą masą guza (bulky
disease) (przynajmniej jedna zmiana o największej średnicy ≥ 7 cm) przed rozpoczęciem leczenia
mogą znajdować się w grupie ryzyka wystąpienia TFR. W badaniu MCL-002 zgłoszono po jednym
przypadku TLS w każdej z dwóch grup badanych. W badaniu uzupełniającym MCL-001 reakcja TFR
wystąpiła u około 10% pacjentów. Wszystkie zgłoszenia dotyczyły zdarzeń 1. lub 2. stopnia i
wszystkie zdarzenia oceniono jako związane z leczeniem. Większość zdarzeń miała miejsce w 1.
cyklu leczenia. W badaniu MCL-001 nie zgłoszono żadnego przypadku TLS (patrz punkt 4.4).

W badaniu NHL-007 reakcję TFR zgłoszono u 19/146 (13,0%) pacjentów w grupie leczonej według
schematu skojarzonego lenalidomid/rytuksymab w porównaniu do 1/148 (0,7%) pacjentów w grupie
otrzymującej schemat placebo/rytuksymab. Większość przypadków reakcji TFR (18 z 19)
zgłoszonych w grupie leczonej według schematu skojarzonego lenalidomid/rytuksymab wystąpiła w
ciągu dwóch pierwszych cykli leczenia. U jednego pacjenta z chłoniakiem grudkowym w grupie
leczonej według schematu skojarzonego lenalidomid/rytuksymab wystąpił epizod TFR o nasileniu 3.
stopnia, czego nie stwierdzono u żadnego z pacjentów w grupie otrzymującej schemat
placebo/rytuksymab. W badaniu NHL-008 u 7/177 (4,0%) pacjentów z chłoniakami grudkowymi
wystąpiła reakcja TFR; (3 zgłoszone przypadki o 1. stopniu nasilenia, a 4 przypadki – o 2. Stopniu
nasilenia), przy czym 1 zgłoszony przypadek uznano za ciężki. W badaniu NHL-007 zespół TLS
wystąpił u 2 pacjentów z chłoniakami grudkowymi (1,4%) w grupie leczonej według schematu
skojarzonego lenalidomid/rytuksymab i nie wystąpił on u żadnego z pacjentów z chłoniakami
grudkowymi w grupie otrzymującej schemat placebo/rytuksymab; u żadnego z pacjentów nie wystąpił
epizod o nasileniu 3. lub 4. stopnia. Zespół TLS wystąpił u 1 pacjenta z chłoniakiem grudkowym
(0,6%) w badaniu NHL-008. To pojedyncze zdarzenie zaklasyfikowano jako ciężkie działanie
niepożądane o 3. stopniu nasilenia. W badaniu NHL-007 żaden z pacjentów nie musiał przerwać
leczenia według schematu skojarzonego lenalidomid/rytuksymab z powodu TFR lub TLS.

Zaburzenia żołądka i jelit
Podczas leczenia lenalidomidem zgłaszano przypadki perforacji przewodu pokarmowego. Perforacja
przewodu pokarmowego może prowadzić do powikłań septycznych, a w konsekwencji do zgonu.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania

Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

Nie ma swoistych doświadczeń w leczeniu przedawkowania lenalidomidu u pacjentów, chociaż w
badaniach z zastosowaniem różnych dawek leku niektórzy pacjenci otrzymywali dawkę do 150 mg, a
w badaniach oceniających pojedynczą dawkę leku niektórzy pacjenci otrzymali dawkę do 400 mg.
Działania toksyczne ograniczające dawkę w tych badaniach miały głównie charakter hematologiczny.
W przypadku przedawkowania zaleca się leczenie wspomagające.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Inne środki immunosupresyjne. Kod ATC: L04AX04.

Mechanizm działania
Lenalidomid wiąże się bezpośrednio z cereblonem, który jest częścią składową pierścienia kulinowego
kompleksu ligazy ubikwitynowej E3, który zawiera białko DDB1 (ang. deoxyribonucleic acid
damage-binding protein 1), kulinę 4 (CUL4) oraz białko regulatorowe kulin 1 (Roc1). W komórkach
hematopoetycznych lenalidomid, wiążąc się z cereblonem, rekrutuje białka substratowe Aiolos i
Ikaros, które są czynnikami transkrypcyjnymi w komórkach limfatycznych. Prowadzi to do ich
ubikwitynacji i następnie degradacji, co skutkuje bezpośrednią cytotoksycznością i działaniem
immunomodulacyjnym.

W szczególności lenalidomid hamuje proliferację i indukuje apoptozę niektórych nowotworowych
komórek hematopoetycznych (w tym nowotworowych komórek plazmatycznych szpiczaka mnogiego,
komórek nowotworowych chłoniaka grudkowego oraz komórek z delecjami w obrębie chromosomu
5), zwiększa odporność zależną od komórek T i komórek typu Natural Killer (NK) oraz zwiększa
liczbę limfocytów NK, T i NK T. W MDS z delecją 5q lenalidomid wybiórczo hamuje aktywność
nieprawidłowego klonu, nasilając apoptozę komórek z delecją 5q.

Skojarzenie lenalidomidu i rytuksymabu nasila cytotoksyczność komórkową zależną od przeciwciał
(ang. ADCC – antibody-dependent cell cytotoxicity) i bezpośrednią apoptozę komórek chłoniaka
grudkowego.

Mechanizm działania lenalidomidu obejmuje także inne rodzaje aktywności, takie jak właściwości
antyangiogenne i proerytropoetyczne. Lenalidomid hamuje angiogenezę przez hamowanie migracji i
adhezji komórek śródbłonka i tworzenia mikronaczyń, wspomaga wytwarzanie hemoglobiny płodowej
przez hematopoetyczne komórki macierzyste CD34+ oraz hamuje wytwarzanie cytokin prozapalnych
(np. TNF-α i IL-6) przez monocyty.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania
Skuteczność i bezpieczeństwo lenalidomidu oceniano w sześciu badaniach klinicznych fazy III z
udziałem pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim, w dwóch badaniach klinicznych fazy
III z udziałem pacjentów z nawrotowym, opornym szpiczakiem mnogim, w jednym badaniu
klinicznym fazy III i jednym badaniu klinicznym fazy II z udziałem pacjentów z zespołami

mielodysplastycznymi, w jednym badaniu klinicznym fazy II z udziałem pacjentów z chłoniakiem z
komórek płaszcza oraz w jednym badaniu fazy III i jednym badaniu fazy IIIb z udziałem pacjentów z
iNHL, zgodnie z poniższym opisem.

Nowo rozpoznany szpiczak mnogi
• Lenalidomid w leczeniu podtrzymującym pacjentów po ASCT
Bezpieczeństwo i skuteczność lenalidomidu w leczeniu podtrzymującym oceniano w dwóch
wieloośrodkowych, randomizowanych badaniach fazy III, prowadzonych metodą podwójnie ślepej
próby w dwóch grupach równoległych z kontrolą placebo: CALGB 100104 i IFM 2005-02.

CALGB 100104
Do badania kwalifikowali się pacjenci w wieku od 18 do 70 lat z czynnym MM wymagającym
leczenia, bez wcześniejszej progresji po początkowym leczeniu.

W ciągu 90-100 dni po ASCT pacjenci byli randomizowani w stosunku 1:1 do grupy otrzymującej
lenalidomid w leczeniu podtrzymującym lub do grupy placebo. Dawka podtrzymująca wynosiła
10 mg raz na dobę w dniach 1-28 powtarzanych 28-dniowych cykli (i w przypadku niewystąpienia
toksyczności ograniczającej dawkę była zwiększana do 15 mg raz na dobę po 3 miesiącach). Leczenie
kontynuowano do wystąpienia progresji choroby.

Pierwszorzędowym punktem końcowym skuteczności leczenia w badaniu był czas przeżycia wolny od
progresji (ang. progression free survival, PFS) od randomizacji do daty odnotowania progresji lub
zgonu, w zależności od tego, które z tych zdarzeń wystąpiło wcześniej. Badanie nie zostało
zaprojektowane pod kątem przeżycia całkowitego jako punktu końcowego. Zrandomizowano łącznie
460 pacjentów: 231 pacjentów do grupy otrzymującej lenalidomid i 229 pacjentów do grupy placebo.
Obie grupy były wyrównane pod względem cech demograficznych i charakterystyki choroby.

Zgodnie z zaleceniami komisji monitorującej dane badanie zostało odślepione po przekroczeniu progu
dla zaplanowanej z góry analizy okresowej PFS. Po odślepieniu pacjenci w grupie placebo mieli
możliwość przejścia do grupy leczonej lenalidomidem zanim nastąpiła progresja choroby.

Wyniki PFS w momencie odślepienia badania po zaplanowanej z góry analizie okresowej oraz w
oparciu o dane zebrane do 17 grudnia 2009 r. (okres obserwacji 15,5 miesiąca) wykazały 62-
procentowe obniżenie ryzyka progresji choroby lub zgonu na korzyść lenalidomidu (HR = 0,38; 95%
CI 0,27, 0,54; p < 0,001). Mediana ogólnego PFS wynosiła 33,9 miesiąca (95% CI NE, NE) w grupie
przyjmującej lenalidomid oraz 19,0 miesięcy (95% CI 16,2, 25,6) w grupie placebo.

Zysk PFS obserwowano zarówno w podgrupie pacjentów, u których uzyskano odpowiedź całkowitą,
jak i w podgrupie pacjentów, u których nie uzyskano odpowiedzi całkowitej.

Wyniki badania, dla danych, których gromadzenie zakończono 1 lutego 2016 r., przedstawiono w
Tabeli 7.

Tabela 7: Podsumowanie ogólnych danych dotyczących skuteczności
Lenalidomid
(N=231)
Placebo
(N=229)
PFS określony przez badacza
Medianaa PFS, w miesiącach (95% CI)b 56,9 (41,9, 71,7) 29,4 (20,7, 35,5)
HR [95% CI]c; wartość pd 0,61 (0,48, 0,76); <0,001
PFS2e
Medianaa PFS2, w miesiącach (95% CI)b 80,2 (63,3, 101,8) 52,8 (41,3, 64,0)
HR [95% CI]c; wartość pd 0,61 (0,48, 0,78); <0,001
Przeżycie całkowite
Medianaa OS, w miesiącach (95% CI)b 111,0 (101,8, NE) 84,2 (71,0, 102,7)
Wskaźnik przeżycia 8-letniego, % (SE) 60,9 (3,78) 44,6 (3,98)
HR [95% CI]c; wartość pd 0,61 (0,46, 0,81); <0,001
Okres obserwacji

Lenalidomid
(N=231)
Placebo
(N=229)
Medianaf (min., maks.), w miesiącach: wszyscy
pacjenci, którzy przeżyli
81,9 (0,0, 119,8) 81,0 (4,1, 119,5)

CI = przedział ufności; HR = wskaźnik ryzyka; maks. = maksimum; min. = minimum; NE = niemożliwe do określenia; OS =
przeżycie całkowite; PFS = czas przeżycia wolny od progresji;
a Mediana opiera się na oszacowaniu metodą Kaplana-Meiera.
b 95% CI wokół mediany.
c W oparciu o model proporcjonalnego ryzyka Coxa, porównujący funkcję ryzyka związanego z danymi grupami
terapeutycznymi.
d Wartość p jest ustalona w oparciu o niestratyfikowany test log-rank dla różnic krzywych Kaplana-Meiera między
poszczególnymi grupami pacjentów.
e Eksploracyjny punkt końcowy (PFS2). Lenalidomidu otrzymywanego przez uczestników z grupy placebo, którzy przeszli
do grupy otrzymującej lenalidomid przed progresją choroby w momencie odślepienia badania, nie uznano za leczenie
drugiego rzutu.
f Mediana okresu obserwacji po ASCT dla wszystkich pacjentów, którzy przeżyli.
Zakończenie zbierania danych: w dniu 17 grudnia 2009 r. i 1 lutego 2016 r.

Badanie IFM2005-02
Do badania kwalifikowali się pacjenci w wieku poniżej 65 lat w momencie rozpoznania, którzy
przeszli ASCT i uzyskali jako minimum odpowiedź w postaci stabilizacji choroby w momencie
normalizacji parametrów hematologicznych. Po 2 cyklach leczenia konsolidacyjnego lenalidomidem
(25 mg/dobę w dniach 1-21 28-dniowego cyklu) pacjenci byli randomizowani w stosunku 1:1 do
grupy otrzymującej lenalidomid w ramach leczenia podtrzymującego lub do grupy placebo (od 10 mg
raz na dobę w dniach 1-28 powtarzanych 28-dniowych cykli do 15 mg raz na dobę po 3 miesiącach w
przypadku niewystąpienia toksyczności ograniczającej dawkę). Leczenie kontynuowano do
wystąpienia progresji choroby.

Pierwszorzędowym punktem końcowym był PFS od randomizacji do daty odnotowania progresji lub
zgonu, w zależności od tego, które z tych zdarzeń wystąpiło wcześniej. Badanie nie zostało
zaprojektowane pod kątem przeżycia całkowitego jako punktu końcowego. Zrandomizowano łącznie
614 pacjentów: 307 pacjentów do grupy otrzymującej lenalidomid i 307 pacjentów do grupy placebo.

Zgodnie z zaleceniami komisji monitorującej dane badanie zostało odślepione po przekroczeniu progu
dla zaplanowanej z góry analizy okresowej PFS. Po odślepieniu badania pacjentów otrzymujących
placebo nie przenoszono do grupy leczonej lenalidomidem przed progresją choroby. W ramach
zapobiegawczego środka bezpieczeństwa przerwano leczenie pacjentów w grupie otrzymującej
lenalidomid po zaobserwowaniu utraty nierównego rozkładu występowania SPM (patrz punkt 4.4).

Wyniki PFS w momencie odślepienia badania po zaplanowanej z góry analizie okresowej oraz w
oparciu o dane zebrane do 7 lipca 2010 r. (okres obserwacji 31,4 miesiąca) wykazały 48-procentowe
obniżenie ryzyka progresji choroby lub zgonu na korzyść lenalidomidu (HR = 0,52; 95% CI 0,41,
0,66; p < 0,001). Mediana ogólnego PFS wynosiła 40,1 miesiąca (95% CI 35,7; 42,4) w grupie
przyjmującej lenalidomid w porównaniu do 22,8 miesiąca (95% CI 20,7; 27,4) w grupie placebo.

Zysk PFS był mniejszy w podgrupie pacjentów, u których uzyskano odpowiedź całkowitą, niż w
podgrupie pacjentów, u których nie uzyskano odpowiedzi całkowitej.

Uaktualniona analiza PFS w oparciu o dane zebrane do 1 lutego 2016 r. (okres obserwacji 96.7
miesiąca) nadal wykazuje zysk PFS: HR = 0,57 (95% CI 0,47, 0,68; p < 0,001). Mediana ogólnego
PFS wynosiła 44,4 miesiąca (39,6, 52,0) w grupie przyjmującej lenalidomid w porównaniu do 23,8
miesiąca (95% CI 21,2, 27,3) w grupie placebo. Wartość HR dla PFS2 wyniosła 0,80 (95% CI 0,66,
0,98; p = 0,026) dla lenalidomidu w stosunku do placebo. Mediana ogólnego PFS2 wyniosła 69,9
miesiąca (95% CI 58,1, 80,0) w grupie przyjmującej lenalidomid oraz 58,4 miesiąca (95% CI 51,1,
65,0) w grupie placebo. Obserwowana wartość HR dla OS wyniosła 0,90: (95% CI 0,72, 1,13;
p=0,355) dla lenalidomidu w porównaniu do placebo. Mediana czasu przeżycia całkowitego wyniosła
105,9 miesiąca (95% CI 88,8; NE) w grupie przyjmującej lenalidomid w porównaniu do 88,1 miesiąca
(95% CI 80,7; 108,4) w grupie placebo.

• Lenalidomid w skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem u pacjentów niekwalifikujących
się do przeszczepu komórek macierzystych
W badaniu SWOG S0777 oceniano dodanie bortezomibu do podstawowego leczenia z zastosowaniem
lenalidomidu i deksametazonu jako leczenia początkowego, po którym kontynuowano schemat Rd do
momentu progresji choroby u pacjentów z uprzednio nieleczonym szpiczakiem mnogim, którzy albo
nie kwalifikowali się do przeszczepu, albo kwalifikowali się do przeszczepu, lecz nie planowali
przebycia tego zabiegu w najbliższym czasie.

Pacjenci w grupie przyjmującej schemat RVd (lenalidomid, bortezomib i deksametazon) otrzymywali
lenalidomid w dawce 25 mg/dobę doustnie w dniach od 1. do 14., bortezomib w dawce 1,3 mg/m2
dożylnie w dniach 1., 4., 8. i 11. oraz deksametazon w dawce 20 mg na dobę doustnie w dniach 1., 2.,
4., 5., 8., 9., 11. i 12. powtarzanych 21-dniowych cykli, maksymalnie przez osiem 21-dniowych cykli
(24 tygodnie). Pacjenci w grupie przyjmującej schemat Rd (lenalidomid i deksametazon) otrzymywali
lenalidomid w dawce 25 mg/dobę doustnie w dniach od 1. do 21. oraz deksametazon w dawce 40
mg/dobę doustnie w dniach 1., 8., 15. i 22. powtarzanych 28-dniowych cykli, maksymalnie przez
sześć 28-dniowych cykli (24 tygodnie). Pacjenci w obu grupach kontynuowali leczenie według
schematu Rd: lenalidomid w dawce 25 mg/dobę doustnie w dniach od 1-21 oraz deksametazon w
dawce 40 mg/dobę doustnie w dniach 1., 8., 15. i 22. powtarzanych 28-dniowych cykli. Leczenie
kontynuowano do wystąpienia progresji choroby.

Pierwszorzędowym punktem końcowym oceny skuteczności w badaniu był czas przeżycia bez
progresji (PFS). W sumie do badania włączono 523 pacjentów, przy czym 263 pacjentów
zrandomizowano do grupy Rvd, a 260 pacjentów – do grupy Rd. Wyjściowo rozkład cech
demograficznych i klinicznych pacjentów w poszczególnych grupach badanych był dobrze
zrównoważony.

Wyniki PFS w ocenie IRAC w momencie przeprowadzenia pierwotnej analizy oraz w oparciu o dane
zebrane do 5 listopada 2015 r. (okres obserwacji 50,6 miesiąca) wykazały 24-procentowe obniżenie
ryzyka progresji choroby lub zgonu na korzyść schematu RVd (HR = 0,76; 95% CI 0,61; 0,94; p =
0,010). Mediana ogólnego PFS wynosiła 42,5 miesiąca (95% CI 34,0; 54,8) w grupie otrzymującej
schemat RVd w porównaniu do 29,9 miesiąca (95% CI 25,6; 38,2) w grupie Rd. Korzyść
obserwowano niezależnie od tego, czy dany pacjent kwalifikował się do przeszczepu komórek
macierzystych.

Wyniki tego badania, w oparciu o dane zebrane do 1 grudnia 2016 r. i przy medianie czasu obserwacji
dla wszystkich pacjentów, którzy przeżyli, wynoszącej 69,0 miesiąca przedstawia Tabela 8. Korzyść
ze stosowania schematu RVd obserwowano niezależnie od tego, czy dany pacjent kwalifikował się do
przeszczepu komórek macierzystych.

Tabela 8. Podsumowanie ogólnych danych dotyczących skuteczności

Leczenie początkowe
RVd
(3-tygodniowe cykle
× 8) (N = 263)

Rd
(4-tygodniowe cykle
× 6) (N = 260)
PFS w ocenie IRAC (miesiące)
Medianaa PFS, miesiące (95% CI)b 41,7 (33,1, 51,5) 29,7 (24,2, 37,8)
HR [95% CI]c; wartość pd 0,76 (0,62, 0,94); 0,010
OS (miesiące)
Medianaa OS, w miesiącach (95% CI)b 89,1 (76,1, NE) 67,2 (58,4, 90,8)
HR [95% CI]c; wartość pd 0,72 (0,56, 0,94); 0,013
Odpowiedź na leczenie – n (%)
Odpowiedź ogółem: odpowiedź całkowita (CR), 199 (75,7) 170 (65,4)
≥ VGPR 153 (58,2) 83 (31,9)
Okres obserwacji (miesiące)
Medianae (min., maks.): wszyscy pacjenci 61,6 (0,2, 99,4) 59,4 (0,4, 99,1)
CI = przedział ufności; HR = iloraz ryzyka; maks. = maksimum; min. = minimum; NE = niemożliwe do określenia; OS =
przeżycie całkowite; PFS = czas przeżycia bez progresji.
a Mediana opiera się na oszacowaniu metodą Kaplana-Meiera.
b Dwustronny 95% CI wokół mediany czasu.
c W oparciu o niestratyfikowany model proporcjonalnego ryzyka Coxa porównujący funkcje ryzyka związane z grupami
leczenia (RVd:Rd).
d Wartość p oparta jest na niestratyfikowanym teście log-rank.
e Medianę czasu obserwacji obliczono od daty randomizacji.
Data zakończenia gromadzenia danych: 1 grudnia 2016 r.

Zaktualizowane wyniki dotyczące OS, oparte na danych zebranych do 1 maja 2018 r. (mediana czasu
obserwacji 84,2 miesiąca wśród pacjentów, którzy przeżyli) w dalszym ciągu wykazuje zysk OS na
korzyść schematu RVd: HR = 0,73 (95% CI 0,57, 0,94; p = 0,014). Po 7 latach odsetek pacjentów,
którzy przeżyli, wynosił 54,7% w grupie otrzymującej schemat RVd i 44,7% w grupie otrzymującej
schemat Rd.

• Lenalidomid w skojarzeniu z deksametazonem w leczeniu pacjentów niekwalifikujących się do
przeszczepu komórek macierzystych
Bezpieczeństwo i skuteczność lenalidomidu oceniono w wieloośrodkowym, randomizowanym,
otwartym badaniu klinicznym fazy 3 z udziałem 3 grup pacjentów (MM-020) w wieku co najmniej 65
lat lub w przypadku pacjentów w wieku poniżej 65 lat, niekwalifikujących się do przeszczepu
komórek macierzystych ze względu na brak zgody na przeszczep komórek macierzystych lub brak
możliwości przeszczepu w związku z kosztami lub z jakiegokolwiek innego powodu. W badaniu
(MM-020) porównano leczenie lenalidomidem i deksametazonem (Rd) podawane przez 2 różne
okresy (tj. do progresji choroby [grupa Rd] lub przez osiemnaście 28-dniowych cykli [72 tygodnie,
grupa Rd18]) do leczenia melfalanem, prednizonem i talidomidem (MPT) przez okres nie dłuższy niż
dwanaście 42-dniowych cykli (72 tygodnie). Pacjenci zostali przydzieleni losowo (1:1:1) do jednej z
trzech grup. Pacjentów poddano stratyfikacji względem wieku (≤ 75 vs >75 lat), stopnia
zaawansowania choroby (szpiczak stopnia I i II vs szpiczak stopnia III, zgodnie z systemem ISS) oraz
kraju.

Zgodnie z protokołem pacjenci w grupach Rd i Rd18 przyjmowali lenalidomid w dawce 25 mg raz na
dobę w dniach 1 do 21 28-dniowych cykli. Deksametazon w dawce 40 mg był podawany raz na dobę
w dniach 1., 8., 15. i 22. każdego 28-dniowego cyklu. Początkową dawkę i schemat dawkowania dla
grup Rd oraz Rd18 dostosowano do wieku pacjenta oraz wydolności nerek (patrz punkt 4.2). Pacjenci
w wieku > 75 lat otrzymywali deksametazon w dawce 20 mg raz na dobę w dniach 1., 8., 15. oraz 22.
każdego 28-dniowego cyklu. Wszyscy pacjenci w czasie badania otrzymywali profilaktycznie leki
przeciwzakrzepowe (heparyna niskocząsteczkowa, warfaryna, heparyna, małe dawki aspiryny).

Pierwszorzędowym punktem końcowym oceny skuteczności w badaniu był czas przeżycia bez
progresji (PFS). Łącznie włączono do badania 1623 pacjentów, przy czym 535 pacjentów
przydzielono losowo do grupy Rd, 541 pacjentów – do grupy Rd18 oraz 547 pacjentów – do grupy
MPT. Cechy demograficzne oraz wyjściowa charakterystyka kliniczna pacjentów były zrównoważone
we wszystkich trzech grupach. Ogólnie pacjenci włączeni do badania charakteryzowali się wysokim
zaawansowaniem choroby: u 41% pacjentów z badanej populacji stwierdzono III stopień
zaawansowania szpiczaka wg klasyfikacji ISS, a u 9% – ciężką niewydolność nerek (klirens
kreatyniny < 30 ml/min). Mediana wieku wynosiła 73 lat w 3 grupach.

Wyniki dotyczące PFS, PFS2 i OS uzyskane na podstawie uaktualnionej analizy badania w oparciu o
dane zebrane do 3 marca 2014 r., gdy mediana czasu obserwacji dla wszystkich pacjentów, którzy
przeżyli, wyniosła 45,5 miesiąca, przedstawia Tabela 9:

Tabela 9. Podsumowanie ogólnych danych dotyczących skuteczności
Rd
(N=535)
Rd18
(N=541)
MPT
(N=547)
PFS określony przez badacza – (miesiące)
Medianaa PFS, w miesiącach (95% CI)b 26,0 (20,7, 29,7) 21,0 (19,7, 22,4) 21,9 (19,8, 23,9)
HR [95% CI]c; wartość pd
Rd vs MPT 0,69 (0,59, 0,80); <0,001
Rd vs Rd18 0,71 (0,61, 0,83); <0,001
Rd18 vs MPT 0,99 (0,86, 1,14); 0,866
PFS2e – (miesiące)
Medianaa PFS2, w miesiącach (95% CI)b 42,9 (38,1, 47,4) 40,0 (36,2, 44,2) 35,0 (30,4, 37,8)
HR [95% CI]c; wartość pd
Rd vs MPT 0,74 (0,63, 0,86); <0,001
Rd vs Rd18 0,92 (0,78, 1,08); 0,316
Rd18 vs MPT 0,80 (0,69, 0,93); 0,004
OS (miesiące)
Medianaa OS, w miesiącach (95% CI)b 58,9 (56,0, NE) 56,7 (50,1, NE) 48,5 (44,2, 52,0)
HR [95% CI]c; wartość pd
Rd vs MPT 0,75 (0,62, 0,90); 0,002
Rd vs Rd18 0,91 (0,75, 1,09); 0,305
Rd18 vs MPT 0,83 (0,69, 0,99); 0,034
Okres obserwacji (miesiące)
Medianaf (min., maks.): wszyscy
pacjenci
40,8 (0,0, 65,9) 40,1 (0,4, 65,7) 38,7 (0,0, 64,2)

Odpowiedź szpiczakag n (%)
CR 81 (15,1) 77 (14,2) 51 (9,3)
VGPR 152 (28,4) 154 (28,5) 103 (18,8)
PR 169 (31,6) 166 (30,7) 187 (34,2)
Odpowiedź ogółem: odpowiedź całkowita
(CR), bardzo dobra odpowiedź częściowa
(VGPR) lub odpowiedź częściowa (PR)

402 (75,1) 397 (73,4) 341 (62,3)

Czas trwania odpowiedzi – (miesiące)h
Medianaa (95% CI)b 35,0 (27,9, 43,4) 22,1 (20,3, 24,0) 22,3 (20,2, 24,9)
AMT = leczenie przeciwszpiczakowe; CI = przedział ufności; CR = odpowiedź całkowita; d = deksametazon w niskiej
dawce; HR = iloraz ryzyka; IMWG = International Myeloma Working Group (Międzynarodowa Grupa Robocza ds
Szpiczaka); IRAC = Independent Response Adjudication Committee (Niezależna Komisja Weryfikacji Odpowiedzi); M =

melfalan; maks. = wartość maksymalna; min. = wartość minimalna; NE = niemożliwe do określenia; OS = przeżycie
całkowite; P = prednizon; PFS = czas przeżycia wolny od progresji; PR = odpowiedź częściowa; R = lenalidomid; Rd =
schemat Rd podawany do udokumentowanej progresji choroby; Rd18 = schemat Rd podawany przez ≤18 cykli leczenia; SE
= błąd standardowy; T = talidomid; VGPR = bardzo dobra odpowiedź częściowa; vs = wobec.
a Mediana opiera się na oszacowaniu metodą Kaplana-Meiera.
b 95% CI wokół mediany.
c W oparciu o model proporcjonalnego ryzyka Coxa, porównujący funkcję ryzyka związanego z danymi grupami
terapeutycznymi.
d Wartość p jest ustalona w oparciu o niestratyfikowany test log-rank dla różnic krzywych Kaplana-Meiera między
poszczególnymi grupami pacjentów.
e Eksploracyjny punkt końcowy (PFS2)
f Mediana jest zmienną jednoparametrową nieuwzględniającą cenzurowania.
g Najlepsza ocena zweryfikowanej odpowiedzi w fazie terapeutycznej badania (dla każdej zdefiniowanej kategorii
odpowiedzi; data zakończenia gromadzenia danych – 24 maja 2013 r.).
h Data zakończenia gromadzenia danych – 24 maja 2013 r.

• Lenalidomid w skojarzeniu z melfalanem i prednizonem, z następczą terapią podtrzymującą u
pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu
Bezpieczeństwo i skuteczność lenalidomidu oceniano w wieloośrodkowym, randomizowanym,
podwójnie zaślepionym badaniu klinicznym fazy III z trzema grupami badanymi (MM-015), z
udziałem pacjentów w wieku 65 lat lub starszych, ze stężeniem kreatyniny w surowicy < 2,5 mg/dL.
W badaniu tym leczenie lenalidomidem w skojarzeniu z melfalanem i prednizonem (MPR) z
następczym leczeniem podtrzymującym lenalidomidem do progresji choroby lub bez tego leczenia
porównano z leczeniem melfalanem i prednizonem przez okres maksymalnie 9 cykli. Pacjentów
przydzielano losowo w stosunku 1:1:1 do jednej z trzech grup leczniczych. Pacjenci zostali poddani
stratyfikacji względem wieku (≤ 75 vs > 75 lat) oraz stopnia zaawansowania choroby (szpiczak
stopnia I i II vs szpiczak stopnia III, zgodnie z systemem ISS).

Badanie to dotyczyło oceny leczenia skojarzonego MPR (melfalan 0,18 mg/kg doustnie w dniach 1.
do 4. powtarzanych 28-dniowych cykli; prednizon 2 mg/kg doustnie w dniach 1. do 4. powtarzanych
28-dniowych cykli; oraz lenalidomid 10 mg/dobę doustnie w dniach 1. do 21. powtarzanych
28-dniowych cykli) w leczeniu indukcyjnym, do 9 cykli. Pacjenci, którzy ukończyli 9 cykli leczenia
lub którzy nie mogli ukończyć 9 cykli leczenia w związku z nietolerancją, przechodzili na leczenie
podtrzymujące lenalidomidem, rozpoczynane w dawce 10 mg doustnie w dniach 1. do 21.
powtarzanych 28-dniowych cykli, do progresji choroby.

Pierwszorzędowym punktem końcowym oceny skuteczności w badaniu był czas przeżycia bez
progresji (PFS). Łącznie do badania włączono 459 pacjentów, z czego 152 pacjentów przydzielono
losowo do grupy MPR+R, 153 pacjentów – do grupy MPR+p, a 154 pacjentów – do grupy MPp+p.
Cechy demograficzne oraz wyjściowa charakterystyka kliniczna były dobrze zrównoważone we
wszystkich trzech grupach; co istotne, u około 50% pacjentów włączonych do badania w każdej z grup
stwierdzono III stopień zaawansowania szpiczaka mnogiego wg klasyfikacji ISS oraz klirens
kreatyniny < 60 ml/min. Mediana wieku wynosiła 71 lat w grupach MPR+R i MPR+p oraz 72 lata w
grupie MPp+p.

Wyniki analizy PFS, PFS2 i OS na podstawie danych zgromadzonych do kwietnia 2013 r., gdy
mediana czasu obserwacji dla wszystkich pacjentów, którzy przeżyli, wyniosła 62,4 miesiąca,
przedstawia Tabela 10:

Tabela 10. Podsumowanie ogólnych danych dotyczących skuteczności
MPR+R
(N=152)
MPR+p
(N=153)
MPp +p
(N=154)
PFS określony przez badacza – (miesiące)
Medianaa PFS, miesiące (95% CI) 27,4 (21,3, 35,0) 14,3 (13,2, 15,7) 13,1 (12,0, 14,8)
HR [95% CI]; wartość p
MPR+R vs MPp+p 0,37 (0,27, 0,50); <0,001
MPR+R vs MPR+p 0,47 (0,35, 0,65); <0,001
MPR+p vs MPp +p 0,78 (0,60, 1,01); 0,059

MPR+R
(N=152)
MPR+p
(N=153)
MPp +p
(N=154)
PFS2 – (miesiące) ¤
Medianaa PFS2, miesiące (95% CI) 39,7 (29,2, 48,4) 27,8 (23,1, 33,1) 28,8 (24,3, 33,8)
HR [95% CI]; wartość p
MPR+R vs MPp+p 0,70 (0,54, 0,92); 0,009
MPR+R vs MPR+p 0,77 (0,59, 1,02); 0,065
MPR+p vs MPp +p 0,92 (0,71, 1,19); 0,051
OS (miesiące)
Medianaa OS, miesiące (95% CI) 55,9 (49,1, 67,5) 51,9 (43,1, 60,6) 53,9 (47,3, 64,2)
HR [95% CI]; wartość p
MPR+R vs MPp+p 0,95 (0,70, 1,29); 0,736
MPR+R vs MPR+p 0,88 (0,65, 1,20); 0,43
MPR+p vs MPp +p 1,07 (0,79, 1,45); 0,67
Okres obserwacji (miesiące)
Mediana (min., maks.): wszyscy
pacjenci
48,4 (0,8, 73,8) 46,3 (0,5, 71,9) 50,4 (0,5, 73,3)

Odpowiedź szpiczaka na leczenie
oceniana przez badacza n (%)
CR 30 (19,7) 17 (11,1) 9 (5,8)
PR 90 (59,2) 99 (64,7) 75 (48,7)
Stabilizacja choroby (SD) 24 (15,8) 31 (20,3) 63 (40,9)
Odpowiedź niemożliwa do oceny (NE) 8 (5,3) 4 (2,6) 7 (4,5)
Określony przez badacza czas
utrzymywania się odpowiedzi (CR+PR) –
(miesiące)
Medianaa (95% CI) 26,5 (19,4, 35,8) 12,4 (11,2, 13,9) 12,0 (9,4, 14,5)
CI = przedział ufności; CR = odpowiedź całkowita; HR = iloraz ryzyka; M = melfalan; NE = nie można oszacować; OS =
przeżycie całkowite; p = placebo; P = prednizon; PD = progresja choroby; PR = odpowiedź częściowa; R = lenalidomid; SD
= stabilizacja choroby; VGPR = bardzo dobra odpowiedź częściowa.
a Mediana opiera się na oszacowaniu metodą Kaplana-Meiera
¤ PFS2 (eksploracyjny punkt końcowy) zdefiniowano dla wszystkich pacjentów (populacja ITT) jako czas od randomizacji do
rozpoczęcia leczenia przeciwszpiczakowego (AMT) trzeciego rzutu lub do śmierci wszystkich zrandomizowanych
pacjentów.

Badania uzupełniające dotyczące nowo rozpoznanego szpiczaka mnogiego
Otwarte, randomizowane, wieloośrodkowe badanie fazy III (ECOG E4A03) zostało przeprowadzone z
udziałem 445 pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim; 222 pacjentów zostało losowo
przydzielonych do grupy otrzymującej schemat lenalidomid/mała dawka deksametazonu, natomiast
223 pacjentów – do grupy otrzymującej schemat lenalidomid/standardowa dawka deksametazonu.
Pacjenci przydzieleni losowo do grupy otrzymującej schemat lenalidomid/standardowa dawka
deksametazonu otrzymywali lenalidomid w dawce 25 mg/dobę, w dniach 1. do 21. co 28 dni, oraz
deksametazon w dawce 40 mg/dobę w dniach 1. do 4., 9. do 12. oraz 17. do 20. co 28 dni w czasie
pierwszych czterech cykli leczenia. Pacjenci przydzieleni losowo do grupy otrzymującej schemat
lenalidomid/mała dawka deksametazonu otrzymywali lenalidomid w dawce 25 mg/dobę, w dniach 1.
do 21. co 28 dni, oraz deksametazon w małej dawce 40 mg/dobę w dniach 1., 8., 15. i 22. co 28 dni. W
grupie otrzymującej schemat lenalidomid/mała dawka deksametazonu, u 20 pacjentów (9,1%)
przynajmniej raz doszło do przerwania podawania dawki w porównaniu do 65 pacjentów (29,3%) w
grupie otrzymującej schemat lenalidomid/standardowa dawka deksametazonu.

W analizie post-hoc obserwowano niższą śmiertelność w grupie otrzymującej schemat
lenalidomid/mała dawka deksametazonu, na poziomie 6,8% (15/220), w porównaniu do grupy

otrzymującej schemat lenalidomid/standardowa dawka deksametazonu – 19,3% (43/223), wśród
pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim. Mediana czasu obserwacji wynosiła 72,3
tygodnia.

Jednakże w dłuższej obserwacji różnica przeżycia całkowitego na korzyść małej dawki
deksametazonu wykazuje tendencję spadkową.

Szpiczak mnogi u pacjentów, u których stosowano uprzednio co najmniej jeden schemat leczenia
Skuteczność i bezpieczeństwo lenalidomidu zostały ocenione w dwóch wieloośrodkowych,
randomizowanych, kontrolowanych badaniach klinicznych fazy III z podwójnie ślepą próbą,
kontrolowanych placebo, prowadzonych w grupach równoległych (badanie MM-009 i MM-010) z
zastosowaniem leczenia lenalidomidem w skojarzeniu z deksametazonem w porównaniu do samego
deksametazonu u leczonych uprzednio pacjentów ze szpiczakiem mnogim. W grupie 353 pacjentów w
badaniach MM-009 i MM-010 przyjmujących schemat lenalidomid/deksametazon, wiek 45,6%
pacjentów wynosił co najmniej 65 lat. W grupie 704 pacjentów ocenianych w badaniach MM-009 i
MM-010 wiek 44,6% pacjentów wynosił co najmniej 65 lat.

W obu badaniach pacjenci w grupie otrzymującej schemat lenalidomid/deksametazon (len/dex)
przyjmowali 25 mg lenalidomidu doustnie raz na dobę w dniach od 1. do 21. i identyczną kapsułkę
placebo raz na dobę w dniach 22 do 28 każdego 28-dniowego cyklu. Pacjenci w grupie otrzymującej
schemat placebo/deksametazon (placebo/dex) przyjmowali 1 kapsułkę placebo w dniach od 1. do 28.
każdego 28-dniowego cyklu. Pacjenci w obu grupach terapeutycznych przyjmowali 40 mg
deksametazonu doustnie raz na dobę w dniach 1. do 4., 9. do 12. i 17. do 20. każdego 28-dniowego
cyklu w trakcie pierwszych 4 cykli leczenia. Po pierwszych 4 cyklach leczenia dawka deksametazonu
została obniżona do 40 mg doustnie raz na dobę w dniach 1. do 4. każdego 28-dniowego cyklu. W obu
badaniach leczenie kontynuowano do wystąpienia progresji choroby. W obu badaniach dozwolona
była modyfikacja dawki na podstawie wyników badań klinicznych i laboratoryjnych.

Pierwszorzędowym punktem końcowym w obu badaniach był czas do progresji choroby (ang. TTP –
time to progression). Łącznie w badaniu MM-009 ocenie poddano 353 pacjentów, 177 w grupie
len/dex i 176 w grupie placebo/dex, natomiast w badaniu MM-010 łącznie oceniano 351 pacjentów,
176 w grupie len/dex i 175 w grupie placebo/dex.

W obu badaniach wyjściowa charakterystyka demograficzna i kliniczna były podobne w grupach
len/dex i placebo/dex. Średni wiek obu populacji pacjentów wynosił 63 lata, stosunek liczebny kobiet
do mężczyzn był podobny. Stan sprawności według skali ECOG (ang ECOG – Eastern Cooperative
Oncology Group) był porównywalny pomiędzy grupami, podobnie jak liczba i rodzaj uprzednio
stosowanych schematów leczenia.

Zaplanowane z góry analizy okresowe w obu badaniach wykazały istotną statystycznie przewagę
kombinacji len/dex (p < 0,00001) nad samym deksametazonem w zakresie głównego punktu
końcowego, TTP (mediana czasu trwania obserwacji – 98,0 tygodni). W obu badaniach istotnie
wyższa była również częstość odpowiedzi całkowitej (CR) i odpowiedzi ogółem w grupie len/dex w
porównaniu do grupy placebo/dex. Wyniki tych analiz doprowadziły do odślepienia badań, aby
umożliwić pacjentom w grupie placebo/dex otrzymywanie schematu len/dex.

Przeprowadzono przedłużoną analizę kontrolną dotyczącą skuteczności, a mediana czasu obserwacji
wyniosła 130,7 tygodnia. W Tabeli 11 podsumowano wyniki analiz kontrolnych dotyczących
skuteczności – zbiorczo badania MM-009 i MM-010.

W tej zbiorczej przedłużonej analizie kontrolnej, mediana TTP wyniosła 60,1 tygodnia (95% CI: 43,3;
73,1) u pacjentów leczonych według schematu len/dex (N = 353) w porównaniu do 20,1 tygodnia
(95% CI: 17,7; 20,3) u pacjentów otrzymujących schemat placebo/dex (N = 351). Mediana czasu
przeżycia bez progresji wyniosła 48,1 tygodnia (95% CI: 36,4; 62,1) u pacjentów leczonych według
schematu len/dex w porównaniu do 20,0 tygodni (95% CI: 16,1; 20,1) u pacjentów otrzymujących
schemat placebo/dex. Mediana czasu trwania leczenia wyniosła 44,0 tygodnie (min.: 0,1,
maks.: 254,9) dla schematu len/dex i 23,1 tygodnia (min.: 0,3, maks.: 238,1) dla schematu

placebo/dex. W obu badaniach istotnie wyższa pozostaje również częstość odpowiedzi całkowitej
(CR), odpowiedzi częściowej (PR) i odpowiedzi ogółem (CR+PR) w grupie len/dex w porównaniu do
grupy placebo/dex. Mediana przeżycia całkowitego w zbiorczej przedłużonej analizie kontrolnej obu
badań wynosi 164,3 (95% CI: 145,1; 192,6) u pacjentów leczonych według schematu len/dex w
porównaniu do 136,4 tygodni (95% CI: 113,1; 161,7) u pacjentów otrzymujących schemat
placebo/dex. Pomimo że 170 z 351 pacjentów zrandomizowanych do grupy placebo/dex otrzymywało
lenalidomid po wystąpieniu progresji lub po odślepieniu badań, zbiorcza analiza przeżycia
całkowitego wykazała statystycznie znamiennie większą przeżywalność w grupie len/dex w
porównaniu do grupy placebo/dex (HR = 0,833; 95% CI = [0,687; 1,009], p = 0,045).

Tabela 11. Podsumowanie wyników przedłużonych analiz kontrolnych dotyczących skuteczności
do chwili zakończenia zbierania danych (data odcięcia) – zbiorczo badania MM-009 i MM-010
(zakończenie gromadzenia danych odpowiednio 23 lipca 2008 r. i 2 marca 2008 r.)
Punkt końcowy len/dex
(N=353)
placebo/dex
(N=351)
Czas do zdarzenia HR [95% CI], wartość pa
Czas do progresji choroby
Mediana [95% CI], tygodnie
60,1
[44,3, 73,1]
20,1
[17,7, 20,3]
0,350 [0,287, 0,426],
p< 0,001
Czas przeżycia wolny od
progresji
48,1 20,0
[16,1, 20,1]
0,393 [0,326, 0,473],

Mediana [95% CI], tygodnie [36,4, 62,1] p< 0,001
Przeżycie całkowite
Mediana [95% CI], tygodnie
Wskaźnik 1-rocznego
przeżycia całkowitego

164,3
[145,1, 192,6]
82%

136,4
[113,1, 161,7]
75%

0,833 [0,687, 1,009]
p=0,045

Odsetek odpowiedzi Iloraz szans [95% CI], wartość
pb
Odpowiedź ogółem [n, %] 212 (60,1) 75 (21,4) 5,53 [3,97, 7,71], p<0,001
Odpowiedź całkowita [n, %] 58 (16,4) 11 (3,1) 6,08 [3,13, 11,80], p<0,001
a Dwustronny test log rank porównujący krzywe przeżycia pomiędzy grupami leczonymi.
b Dwustronny test chi-kwadrat skorygowany względem ciągłości.

Zespoły mielodysplastyczne
Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania lenalidomidu oceniono u pacjentów z anemią zależną od
przetoczeń, której występowanie jest powiązane z zespołami mielodysplastycznymi o niskim lub
pośrednim-1 ryzyku, z delecją 5q wraz z innymi nieprawidłowościami cytogenetycznymi lub bez nich,
w dwóch głównych badaniach: wieloośrodkowym, randomizowanym, trójramiennym badaniu fazy III
z podwójnie ślepą próbą, kontrolowanym placebo, porównującym dwie dawki lenalidomidu
podawanego doustnie (10 mg i 5 mg) z placebo (MDS-004), oraz wieloośrodkowym,
jednoramiennym, otwartym badaniu fazy II dotyczącym lenalidomidu (10 mg) (MDS-003).

Przedstawione poniżej wyniki dotyczą zgodnej z zamiarem leczenia (ang. ITT – intent-to-treat)
populacji pacjentów, którzy uczestniczyli w badaniach MDS-003 oraz MDS-004. Grupa pacjentów z
izolowaną delecją 5q została również przedstawiona osobno.

W badaniu MDS-004, w którym 205 pacjentów równo podzielonych za pomocą randomizacji na
grupy przyjmujące lenalidomid w dawce 10 mg lub 5 mg lub placebo, pierwszorzędowa analiza
skuteczności opierała się na porównaniu odsetka przypadków niezależnych od przetoczeń w grupie
przyjmującej lenalidomid w dawce 10 mg i 5 mg, w porównaniu do grupy przyjmującej placebo (faza
podwójnie zaślepiona od 16 do 52 tygodni oraz otwarta do 156 tygodni). U pacjentów, u których nie
wystąpiła przynajmniej minimalna odpowiedź ze strony komórek erytroidalnych w ciągu 16 tygodni
od rozpoczęcia leczenia, leczenie zostało przerwane. Pacjenci, u których wystąpiła przynajmniej
minimalna odpowiedź ze strony komórek erytroidalnych mogli kontynuować leczenie do momentu
nawrotu objawów ze strony komórek erytroidalnych, nawrotu choroby lub wystąpienia toksyczności
na nieakceptowalnym poziomie. U pacjentów, którzy początkowo otrzymywali placebo lub

lenalidomid w dawce 5 mg, u których nie wystąpiła przynajmniej minimalna odpowiedź ze strony
komórek erytroidalnych w ciągu 16 tygodni od rozpoczęcia leczenia, możliwa była zmiana leczenia z
placebo na lenalidomid w dawce 5 mg lub kontynuacja leczenia lenalidomidem w wyższych dawkach
(z 5 mg na 10 mg).

W badaniu MDS-003, w którym 148 pacjentów otrzymywało lenalidomid w dawce 10 mg,
pierwszorzędowa analiza skuteczności opierała się na ocenie skuteczności leczenia lenalidomidem w
zakresie poprawy funkcjonowania układu hematopoetycznego u pacjentów z zespołem
mielodysplastycznym o niskim lub pośrednim-1 ryzyku.

Tabela 12. Podsumowanie wyników dotyczących skuteczności – badania MDS-004 (faza
podwójnie zaślepiona) oraz MDS-003, populacja ITT
Punkt końcowy MDS-004
N= 205
MDS-003
N = 148
10 mg†
N = 69
5 mg††
N = 69
Placebo*
N = 67
10 mg
N = 148
Niezależność od przetoczeń
(≥ 182 dni) #
38 (55,1 %) 24 (34,8 %) 4 (6,0 %) 86 (58,1 %)

Niezależność od przetoczeń
(≥ 56 dni) #
42 (60,9 %) 33 (47,8 %) 5 (7,5 %) 97 (65,5 %)

Mediana czasu do niezależności od
przetoczeń (tygodnie)
4,6 4,1 0,3 4,1

Mediana trwania niezależności od
przetoczeń (tygodnie)
NR∞ NR NR 114,4

Mediana zwiększenia się stężenia
Hgb, g/dl
6,4 5,3 2,6 5,6

† Pacjenci leczeni lenalidomidem w dawce 10 mg przez 21 dni 28-dniowych cykli.
†† Pacjenci leczeni lenalidomidem w dawce 5 mg przez 28 dni 28-dniowych cykli.
* Większość pacjentów przyjmujących placebo przerwała leczenie w podwójnie zaślepionej fazie badania z powodu braku
skuteczności leczenia po 16 tygodniach, przed wejściem do fazy otwartej.
#Związane ze zwiększeniem się stężenia Hgb ≥ 1 g/dl.
∞ Nie osiągnięto (tj. mediana nie została osiągnięta).

W badaniu MDS-004, znacząco większy odsetek pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi
osiągnął pierwszorzędowy punkt końcowy niezależności od przetoczeń (>182 dni) przy podawaniu
lenalidomidu w dawce 10 mg, w porównaniu do pacjentów przyjmujących placebo (55,1% vs. 6,0%).
Spośród 47 pacjentów z nieprawidłowością genetyczną w postaci izolowanej delecji 5q, którzy byli
leczeni lenalidomidem w dawce 10 mg, 27 pacjentów (57,4%) uzyskało niezależność od przetoczeń w
zakresie liczby czerwonych krwinek.

Mediana czasu do niezależności od przetoczeń w grupie przyjmującej lenalidomid w dawce 10 mg
wynosiła 4,6 tygodnia. Mediana trwania niezależności od przetoczeń nie została osiągnięta w żadnej z
leczonych grup, ale powinna być większa niż 2 lata w przypadku pacjentów leczonych lenalidomidem.
Mediana zwiększenia się stężenia hemoglobiny (Hgb) od punktu początkowego w grupie leczonej
lenalidomidem w dawce 10 mg wynosiła 6,4 g/dl.

Do dodatkowych punktów końcowych w badaniu zaliczano odpowiedź cytogenetyczną (w grupie
przyjmującej produkt w dawce 10 mg obserwowano znaczną lub niewielką odpowiedź cytogenetyczną
odpowiednio u 30,0% i 24,0% pacjentów), ocenę zależnej od zdrowia jakości życia oraz progresję do
ostrej białaczki szpikowej. Wyniki odpowiedzi cytogenetycznej i oceny zależnej od zdrowia jakości
życia były spójne z wynikami uzyskanymi w analizie pierwszorzędowego punktu końcowego i
wykazywały wyższość leczenia lenalidomidem od podawania placebo.

W badaniu MDS-003 duży odsetek pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi przyjmujących
lenalidomid w dawce 10 mg (58,1%) osiągnął niezależność od przetoczeń (>182 dni). Mediana czasu
do niezależności od przetoczeń wyniosła 4,1 tygodnia. Mediana czasu trwania niezależności od

przetoczeń wyniosła 114,4 tygodni. Mediana zwiększenia się stężenia hemoglobiny wynosiła 5,6 g/dl.
Znaczna lub niewielka odpowiedź cytogenetyczna była obserwowana odpowiednio u 40,9% i 30,7%
pacjentów.

Duża część pacjentów włączonych do badania MDS-003 (72,9%) oraz MDS-004 (52,7%) otrzymała
wcześniej leki stymulujące erytropoezę.

Chłoniak z komórek płaszcza
Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania lenalidomidu oceniano u pacjentów z chłoniakiem z
komórek płaszcza w wieloośrodkowym, randomizowanym, otwartym badaniu fazy II, w porównaniu
do monoterapii lekiem z wyboru badacza, u pacjentów z opornością na ostatnio stosowane leczenie,
lub u których doszło do wznowy od jednego do trzech razy (badanie MCL-002).

Do badania włączono pacjentów w wieku co najmniej 18 lat z histologicznie potwierdzonym
chłoniakiem z komórek płaszcza, u których rozmiar guza można było zmierzyć za pomocą tomografii
komputerowej. Pacjenci musieli być poddani wcześniej leczeniu z zastosowaniem co najmniej jednego
schematu chemioterapii. Ponadto, pacjenci w chwili włączenia do badania nie mogli kwalifikować się
do intensywnej chemioterapii i (lub) przeszczepu. Pacjentów randomizowano w stosunku 2:1,
odpowiednio do grupy otrzymującej lenalidomid i do grupy kontrolnej. Leczenie z wyboru badacza
dobierane było przed randomizacją i obejmowało stosowanie w monoterapii: chlorambucylu,
cytarabiny, rytuksymabu, fludarabiny lub gemcytabiny.

Lenalidomid podawano doustnie w dawce 25 mg raz na dobę, przez pierwszych 21 dni (D1 do D21)
każdego powtarzanego 28-dniowego cyklu, aż do uzyskania poprawy lub wystąpienia
nieakceptowalnej toksyczności. Pacjenci z umiarkowaną niewydolnością nerek mieli otrzymywać
mniejszą dawkę inicjującą lenalidomidu 10 mg raz na dobę, w identycznym schemacie.

Profil demograficzny w chwili rozpoczęcia badania był porównywalny pomiędzy grupą otrzymującą
lenalidomid i grupą kontrolną. W obydwu populacjach mediana wieku pacjentów wynosiła 68,5 lat z
porównywalnym odsetkiem kobiet i mężczyzn. Stopień sprawności w skali ECOG był porównywalny
dla obydwóch grup, podobnie jak ilość zastosowanych dotychczas schematów leczenia.

Pierwszorzędowym punktem końcowym badania MCL-002 w ocenie skuteczności był czas przeżycia
bez progresji (ang. PFS - progression-free survival).
Wyniki dotyczące skuteczności w populacji ITT oceniane były przez niezależny komitet oceniający
(ang. IRC - Independent Review Committee) i przedstawione zostały w tabeli 13 poniżej.

Tabela 13. Podsumowanie wyników dotyczących skuteczności – badanie MCL-002,
populacja ITT
Lenalidomid Grupa kontrolna
N = 170 N = 84
PFS
PFS, medianaa [95% CI]b (tygodnie)
Sekwencyjny wskaźnik ryzyka [95% CI]e
Sekwencyjny test log-rank, wartość pe

37,6 [24,0; 52,6] 22,7 [15,9; 30,1]
0,61 [0,44; 0,84]
0,004
Odpowiedź na leczeniea, n (%)
Odpowiedź całkowita (CR) 8 (4,7) 0 (0,0)
Odpowiedź częściowa (PR)
Choroba stabilna (SD)b
Progresja choroby (PD)
Nie oceniono/brak danych

60 (35,3)
50 (29,4)
34 (20,0)
18 (10,6)

9 (10,7)
44 (52,4)
26 (31,0)
5 (6,0)
Odsetek odpowiedzi ogółem (CR, CRu, PR),
n (%) [95% CI]c
wartość pe

68 (40,0) [32,58; 47,78] 9 (10,7)d [5,02; 19,37]

< 0,001
Odsetek odpowiedzi całkowitych (CR, CRu), 8 (4,7) [2,05; 9,06] 0 (0,0) [95,70; 100,00]

n (%) [95% CI]c
wartość pe 0,043
Czas utrzymania się odpowiedzi, medianaa
[95% CI] (tygodnie) 69,6 [41,1; 86,7] 45,1 [36,3; 80,9]
Przeżywalność ogółem
HR [95% CI]c
Test log-rank, wartość p
0,89 [0,62; 1,28]
0,520
CI = przedział ufności; CCR = wskaźnik odpowiedzi pełnych; CR = odpowiedź pełna; CRu = odpowiedź pełna
niepotwierdzona; DMC = Data Monitoring Committee; ITT = intent-to-treat; MIPI = wskaźnik prognostyczny dla chłoniaka
z komórek płaszcza; NA = nie dotyczy; PFS = czas przeżycia bez progresji; SCT = przeszczep komórek macierzystych; SE =
błąd standardowy.
a Mediana szacowana metodą Kaplana-Meiera.
b Zakres obliczony jako 95% przedział ufności dla mediany czasu przeżycia.
c Wartość średnia i mediana to zmienne jednoparametrowe nieuwzględniające cenzorowania.
d Do zmiennych stratyfikacji należały: czas od rozpoznania do podania pierwszej dawki (< 3 lata oraz ≥ 3 lata), czas od
ostatniego leczenia ogólnoustrojowego przeciwchłoniakowego do podania pierwszej dawki (< 6 miesięcy oraz ≥ 6 miesięcy),
wcześniejszy SCT (tak lub nie), oraz wskaźnik MIPI na początku badania (niskie, przeciętne, i wysokie ryzyko).
e Test sekwencyjny w oparciu o średnią ważoną parametrów statystycznych testu log-rank, z zastosowaniem
niestratyfikowanego testu log-rank dla przykładowego wzrostu i niestratyfikowanego testu log-rank pierwotnej analizy. Wagi
zostały określone na podstawie zaobserwowanych zdarzeń w czasie, gdy odbywało się trzecie spotkanie DMC, oraz na
podstawie różnicy pomiędzy zaobserwowanymi a spodziewanymi zdarzeniami w czasie przeprowadzania pierwotnej analizy.
Podano związany z tym sekwencyjny wskaźnik ryzyka oraz odpowiadający 95% CI.

W badaniu MCL-002, w populacji ITT wystąpił znaczący, ogólny wzrost liczby zgonów w ciągu
20 tygodni w grupie otrzymującej lenalidomid - 22/170 (13%) w porównaniu do 6/84 (7%) w grupie
pacjentów z dużym rozmiarem guza wartości te wynosiły odpowiednio 16/81 (20%) i 2/28 (7%)
(patrz punkt 4.4).

Chłoniaki grudkowe
Badanie AUGMENT – CC-5013-NHL-007
Skuteczność i bezpieczeństwo lenalidomidu w skojarzeniu z rytuksymabem w porównaniu z
rytuksymabem w skojarzeniu z placebo oceniano u pacjentów z nawrotowym/opornym na leczenie
iNHL, w tym FL, w wieloośrodkowym, randomizowanym badaniu fazy III z grupą kontrolną,
prowadzonym metodą podwójnie ślepej próby (CC-5013-NHL-007 [AUGMENT]).

Ogółem 358 pacjentów w wieku co najmniej 18 lat z potwierdzonym histologicznie MZL bądź FL
stopnia 1, 2 lub 3a (z fenotypem CD20+ potwierdzonym za pomocą cytometrii przepływowej lub
badania histochemicznego) według oceny badacza lub miejscowego histopatologa, poddano
randomizacji w stosunku 1:1. Pacjenci otrzymali uprzednio co najmniej jedną ogólnoustrojową
chemioterapię, immunoterapię lub chemioimmunoterapię.

Lenalidomid podawano doustnie w dawce 20 mg raz na dobę przez pierwszych 21 dni powtarzanych
28-dniowych cykli, przez 12 cykli lub do wystąpienia nieakceptowalnej toksyczności. Dawka
rytuksymabu wynosiła 375 mg/m2 co tydzień w 1. cyklu (dni 1., 8., 15. i 22.) oraz w 1. dniu każdego
28-dniowego cyklu od cyklu 2. do 5. Wszystkie obliczenia dawek rytuksymabu opierały się na
powierzchni ciała pacjenta (ang. BSA – body surface area), przy czym wykorzystywano w nich
rzeczywistą masę ciała pacjenta.

Parametry demograficzne oraz wyjściowa charakterystyka kliniczna były podobne w obu grupach
leczenia.

Pierwszorzędowym celem badania była ocena skuteczności lenalidomidu w skojarzeniu z
rytuksymabem w porównaniu do schematu rytuksymab plus placebo u pacjentów z
nawrotem/opornym FL stopnia 1, 2 lub 3a lub MZL.
Skuteczność ustalano na podstawie PFS jako pierwszorzędowego punktu końcowego. Ocen
dokonywał niezależny komitet oceny (ang. IRC – independent review committee) z zastosowaniem
kryteriów Międzynarodowej Grupy Roboczej (ang. IWG – International Working Group) z 2007 r.,
lecz bez oceny wyników pozytonowej tomografii emisyjnej (ang. PET – positron emission
tomography).

Celami drugorzędowymi badania było porównanie bezpieczeństwa stosowania lenalidomidu w
skojarzeniu z rytuksymabem oraz rytuksymabu w skojarzeniu z placebo. Do dodatkowych celów
drugorzędowych należały: porównanie skuteczności rytuksymabu w skojarzeniu z lenalidomidem oraz
rytuksymabu w skojarzeniu z placebo z zastosowaniem następujących dodatkowych parametrów
skuteczności: Odsetek odpowiedzi ogółem (ang. ORR – overall response rate), odsetek CR i czas
trwania odpowiedzi (ang. DoR – duration of response) według kryteriów IWG z 2007 r. bez oceny
PET i OS.

Wyniki uzyskane w całej populacji, w tym u pacjentów z FL i MZL, wykazały, że w okresie
obserwacji o medianie wynoszącej 28,3 miesiąca badanie spełniło swój pierwszorzędowy punkt
końcowy PFS z ilorazem ryzyka (HR) (95% przedział ufności [CI]) wynoszącym 0,45 (0,33; 0,61),
wartość p < 0,0001. Wyniki dotyczące skuteczności uzyskane w populacji pacjentów chorujących na
chłoniaki grudkowe przedstawiono w Tabeli 14.

Tabela 14: Podsumowanie danych dotyczących skuteczności leczenia pacjentów chorujących na
chłoniaki grudkowe – badanie CC-5013-NHL-007
FL
(N = 295)
Lenalidomid i rytuksymab
(N = 147)
Placebo i rytuksymab
(N = 148)
Czas przeżycia bez progresji (PFS) (zasady cenzurowania danych wg EMA)
Mediana PFS a (95% CI)
(miesiące)
39,4
(25,1; NE)
13,8
(11,2; 16,0)
HR [95% CI] 0,40 (0,29; 0,55)b
Wartość p < 0,0001c
Odpowiedź obiektywnad (CR +
PR), n (%)
(IRC, 2007 IWGRC)
95 % CIf

118 (80,3)
(72,9; 86,4)
82 (55,4)
(47,0; 63,6)

Odpowiedź całkowitad, n (%)
(IRC, 2007
IWGRC)
95 % CIf

51 (34,7)
(27,0; 43,0)
29 (19,6)
(13,5; 26,9)

Czas trwania odpowiedzid
(mediana) (miesiące)
95% CIa
36,6
(24,9; NE)
15,5
(11,2; 25,0)
Przeżycie całkowited, e (OS)
Odsetek OS po 5 latach, n (%)
95% CI
126 (85,9)
(78,6; 90,9)
114 (77,0)
(68,9; 83,3)
HR [95% CI] 0,49 (0,28; 0,85)b
Okres obserwacji
Mediana czasu trwania obserwacji
(min., maks.) (miesiące)
67,81
(0,5; 89,3)
65,72
(0,6; 90,9)
a Mediana oszacowana z zastosowaniem analizy Kaplana-Meiera
b Wartości ilorazu ryzyka i przedziału ufności oszacowano w oparciu o niestratyfikowany model proporcjonalnego ryzyka
Coxa.
c Wartość p w oparciu o test log-rank
d W przypadku drugorzędowych i eksploracyjnych punktów końcowych nie badano poziomu istotności α
e W okresie obserwacji o medianie 66,14 miesiąca zaobserwowano 19 zgonów w grupie R2 i 38 zgonów w grupie kontrolnej.
f Dokładny przedział ufności dla rozkładu dwumianowego.

Chłoniak grudkowy u pacjentów opornych na rytuksymab
Badanie MAGNIFY – CC-5013-NHL-008

Do początkowego okresu leczenia obejmującego 12 cykli leczenia skojarzonego
lenalidomid/rytuksymabu włączono ogółem 232 pacjentów w wieku co najmniej 18 lat z
potwierdzonym histologicznie FL (stopnia 1, 2 lub 3a bądź MZL) według oceny badacza lub
miejscowego histopatologa. Pacjentów, u których osiągnięto CR/CRu, PR lub SD na koniec okresu
leczenia indukcyjnego, poddano randomizacji i włączono do okresu leczenia podtrzymującego.
Wszyscy pacjenci włączeni do badania musieli być wcześniej leczeni z zastosowaniem co najmniej
jednej ogólnoustrojowej opcji leczenia przeciwszpiczakowego. W odróżnieniu od badania NHL-007
do badania NHL-008 włączano pacjentów opornych na leczenie rytuksymabem (brak odpowiedzi lub
nawrót w ciągu 6 miesięcy leczenia rytuksymabem) lub podwójnie opornych na leczenie
rytuksymabem i chemioterapią.

W okresie leczenia indukcyjnego lenalidomid w dawce 20 mg podawano w dniach 1. do 21.
powtarzanych 28-dniowych cykli przez maksymalnie 12 cykli lub do wystąpienia nieakceptowalnej
toksyczności, wycofania zgody bądź progresji choroby. Dawka rytuksymabu wynosiła 375 mg/m2 co
tydzień w 1. cyklu (dni 1., 8., 15. i 22.) oraz w 1. dniu co drugiego 28-dniowego cyklu (cykle 3., 5., 7.,
### 9. i 11.), przez maksymalnie 12 cykli leczenia. Wszystkie obliczenia dawek rytuksymabu opierały się
na powierzchni ciała (BSA) oraz rzeczywistej masie ciała pacjenta.

Przedstawione dane pochodzą z analizy okresowej dotyczącej okresu leczenia indukcyjnego bez grupy
kontrolnej. Skuteczność ustalono w oparciu o ORR według najlepszej odpowiedzi w ramach
pierwszorzędowego punktu końcowego z zastosowaniem zmodyfikowanych Kryteriów Oceny
Odpowiedzi Międzynarodowej Grupy Roboczej (ang. IWGRC – International Working Group
Response Criteria) z 1999 r. Celem drugorzędowym była ocena innych parametrów skuteczności,
takich jak DoR.

Tabela 15: Podsumowanie ogólnych danych dotyczących skuteczności (okres leczenia
indukcyjnego) – badanie CC-5013-NHL-008
Wszyscy
pacjenci
Pacjenci z
FL

Razem
N = 187 a

Oporni na
leczenie
rytuksymab
em: Tak
N=77

Oporni na
leczenie
rytuksyma
bem: N
N=110

Razem
N=148

Oporni na
leczenie
rytuksymab
em: Tak
N=60

Oporni na
leczenie
rytuksymab
em: N
N=88

ORR, n (%)
(CR+CRu+PR)
127 (67,9) 45 (58,4) 82 (75,2) 104 (70,3) 35 (58,3) 69 (79,3)

CRR, n (%)
(CR+Cru)
79 (42,2) 27 (35,1) 52 (47,7) 62 (41,9) 20 (33,3) 42 (48,3)

Liczba osób
wykazujących odpowiedź
N=127 N=45 N=82 N=104 N=35 N=69

% uczestników z DoR b
≥ 6 miesięcy (95% CI) c
93,0
(85,1, 96,8)
90,4
(73,0, 96,8)
94,5
(83,9, 98,2)
94,3
(85,5, 97,9)
96,0
(74,8, 99,4)
93,5
(81,0, 97,9)

% uczestników z DoR b
≥ 12 miesięcy (95% CI) c
79,1
(67,4, 87,0)
73,3
(51,2, 86,6)
82,4
(67,5, 90,9)
79,5
(65,5, 88,3)
73,9
(43,0, 89,8)
81,7
(64,8, 91,0)

CI = przedział ufności; DoR = czas trwania odpowiedzi; FL = chłoniak grudkowy
a Populacją ocenianą w analizie pierwszorzędowego punktu końcowego w tym badaniu jest populacja kwalifikująca się do
oceny leczenia indukcyjnego (ang. IEE – induction efficacy evaluable).
b Czas trwania odpowiedzi definiuje się jako czas (w miesiącach) od początkowej odpowiedzi na leczenie (co najmniej
PR) do udokumentowanej progresji choroby lub zgonu, zależnie od tego, które z tych zdarzeń nastąpi wcześniej.
c Parametry statystyczne obliczone metodą Kaplana-Meiera. 95% CI oparto na wzorze Greenwooda.
Uwagi: Analizę wykonano tylko w odniesieniu do pacjentów, u których osiągnięto PR lub lepszą odpowiedź po dacie
podania pierwszej dawki leczenia indukcyjnego i przed zastosowaniem jakiegokolwiek leczenia podtrzymującego lub

dowolnego leczenia przeciwszpiczakowego w okresie leczenia indukcyjnego. Wartość procentowa jest oparta na całkowitej
liczbie osób wykazujących odpowiedź.

Dzieci i młodzież
Europejska Agencja Leków (EMA) przyznała właściwe dla referencyjnego produktu leczniczego
zawierającego lenalidomid zwolnienie z obowiązku dołączania wyników mające zastosowanie do
wszystkich podgrup populacji dzieci i młodzieży w leczeniu nowotworów z dojrzałych limfocytów B
(stosowanie u dzieci i młodzieży, patrz punkt 4.2).

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Lenalidomid posiada asymetryczny atom węgla i dlatego też może występować w czynnych optycznie
postaciach S(-) i R(+). Lenalidomid jest produkowany w postaci mieszaniny racemicznej.
Lenalidomid zwykle rozpuszcza się lepiej w rozpuszczalnikach organicznych, ale wykazuje
największą rozpuszczalność w 0,1 N buforze HCl.

Wchłanianie
Lenalidomid ulega szybkiemu wchłanianiu po podaniu doustnym na czczo zdrowym ochotnikom, przy
czym maksymalne stężenie w osoczu występowało po 0,5 do 2 godzin od podania. U pacjentów, jak
również u zdrowych ochotników, stężenie maksymalne (Cmax) i pole pod krzywą zależności stężenia
od czasu (AUC) rosną proporcjonalnie do rosnącej dawki. Wielokrotne dawkowanie nie powoduje
znaczącej kumulacji produktu leczniczego. Względne stężenia enancjomerów S i R lenalidomidu w
osoczu wynoszą w przybliżeniu odpowiednio 56% i 44%.

U zdrowych ochotników równoczesne spożywanie posiłków o wysokiej zawartości tłuszczu i
posiłków wysokokalorycznych obniża wchłanianie leku, co powoduje około 20% obniżenie
powierzchni pod krzywą zależności stężenia od czasu (AUC) oraz 50% obniżenie wartości Cmax w
osoczu. Jednakże w kluczowych badaniach klinicznych przeprowadzonych dla celów rejestracyjnych
u pacjentów ze szpiczakiem mnogim i zespołami mielodysplastycznymi, w których oszacowano
skuteczność oraz bezpieczeństwo lenalidomidu, produkt leczniczy podawany był niezależnie od
posiłków. W związku z tym lenalidomid może być podawany z posiłkami lub niezależnie od
posiłków.

Analizy farmakokinetyki populacyjnej wykazały, że szybkość wchłaniania lenalidomidu po podaniu
doustnym jest podobna u pacjentów ze szpiczakiem mnogim, z zespołami mielodysplastycznymi i z
chłoniakiem z komórek płaszcza.

Dystrybucja
Stopień wiązania (14C)-lenalidomidu in vitro z białkami osocza był niski i wynosił średnio 23% u
pacjentów ze szpiczakiem mnogim i 29% u zdrowych ochotników.

Lenalidomid obecny jest w nasieniu ludzkim (< 0,01% dawki) po podaniu leku w dawce 25 mg/dobę i
jest niewykrywalny w nasieniu zdrowego mężczyzny po 3 dniach od zakończenia podawania tej
substancji (patrz punkt 4.4).

Metabolizm i eliminacja
Wyniki badań in vitro metabolizmu u ludzi wskazują, że lenalidomid nie jest metabolizowany przez
enzymy cytochromu P450. Dane te wskazują, że podawanie lenalidomidu z produktami leczniczymi
hamującymi enzymy cytochromu P450 nie powinno powodować metabolicznych interakcji produktów
leczniczych u ludzi. Wyniki badań in vitro wskazują, że lenalidomid nie ma działania hamującego na
enzymy CYP1A2, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A lub UGT1A1. W związku z tym
wystąpienie jakichkolwiek klinicznie istotnych interakcji przy jednoczesnym podawaniu lenalidomidu
oraz substratów tych enzymów jest mało prawdopodobne.

Wyniki badań in vitro wskazują, że lenalidomid nie jest substratem dla białka oporności raka piersi
(ang. BCRP – breast cancer resistance protein), transporterów MRP1, MRP2 oraz MRP3 z rodziny
białek oporności wielolekowej (ang. MPR – multidrug resistance protein), transporterów anionów

organicznych OAT1 oraz OAT3 (ang. OAT – organic anion transporters), polipeptydu
transportującego aniony organiczne 1B1 (ang. OAT1B1 – organic anion transporting polypeptide
1B1), transporterów kationów organicznych (ang. OCT – organic cation transporters) OCT1 oraz
OCT2, białka ekstruzji wielolekowej i toksyn MATEI (ang. MATE – multidrug and toxin extrusion
protein) oraz transporterów kationów organicznych (ang. OCTN – organic cation transporters novel)
OCTN1 i OCTN2.

Wyniki badań in vitro wskazują, że lenalidomid nie ma działania hamującego na pompę eksportującą
sole kwasów żółciowych (ang. BSEP – bile salt export pump), BCRP, MRP2, OAT1, OAT3,
OATP1B1, OATP1B3 oraz OCT2.

Większość lenalidomidu wydalana jest z moczem. Udział wydalania nerkowego w wydalaniu
całkowitym wynosił 90%, natomiast 4% lenalidomidu wydala się z kałem.

Lenalidomid jest metabolizowany w niewielkim zakresie, jako że 82% dawki zostaje wydalone w
niezmienionej postaci z moczem. Hydroksylenalidomid oraz N-acetylo-lenalidomid stanowią
odpowiednio 4,59% oraz 1,83% wydalonej dawki. Klirens nerkowy lenalidomidu przekracza szybkość
filtracji kłębuszkowej, co oznacza, że przynajmniej częściowo jest on wydalany aktywnie.

U zdrowych ochotników po podaniu dawek od 5 do 25 mg/dobę, okres półtrwania w osoczu wynosi
około 3 godzin, a u pacjentów ze szpiczakiem mnogim, zespołami mielodysplastycznymi lub z
chłoniakiem z komórek płaszcza mieści się w zakresie od 3 do 5 godzin.

Osoby w podeszłym wieku
Nie przeprowadzono badań klinicznych mających na celu ustalenie farmakokinetyki lenalidomidu u
osób w podeszłym wieku. Analizy farmakokinetyki populacyjnej obejmowały osoby w wieku od 39
do 85 lat. Analizy te wykazały, że wiek nie wpływa na klirens lenalidomidu (ekspozycję osoczową na
lek). Ze względu na większe prawdopodobieństwo ograniczonej wydolności nerek u pacjentów w
podeszłym wieku należy zachować ostrożność dobierając dawkę leku. Wskazane byłoby także
kontrolowanie czynności nerek.

Niewydolność nerek
Badania dotyczące farmakokinetyki lenalidomidu przeprowadzono na grupie osób z niewydolnością
nerek związaną ze schorzeniami innymi niż nowotwory. W badaniu wykorzystane zostały dwie
metody oceny czynności nerek: klirens kreatyniny w moczu mierzony w ciągu 24 godzin oraz klirens
kreatyniny szacowany na podstawie wzoru Cockcrofta-Gaulta. Uzyskane wyniki wskazują, że wraz z
pogorszeniem czynności nerek (< 50 ml/min) następuje proporcjonalne obniżenie całkowitego
klirensu lenalidomidu, co prowadzi do wzrostu AUC. AUC rosło około 2,5-, 4- lub 5-krotnie
odpowiednio u osób z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek, ciężkimi zaburzeniami
czynności nerek i schyłkową niewydolnością nerek, w porównaniu do grupy obejmującej osoby z
prawidłową czynnością nerek i osoby z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek. Okres półtrwania
lenalidomidu wydłuża się z około 3,5 godziny u osób z klirensem kreatyniny > 50 ml/min do ponad 9
godzin u osób z obniżoną rezerwą czynnościową nerek < 50 ml/min.
Zaburzenia czynności nerek nie zmieniają przy tym wchłaniania lenalidomidu po podaniu doustnym.
Wartość Cmax była podobna u osób zdrowych oraz u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Około
30% produktu leczniczego zostało usunięte z organizmu podczas pojedynczej 4-godzinnej dializy.
Zalecane modyfikacje dawek u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek zostały opisane w punkcie
#### 4.2. Zaburzenia czynności wątroby
Analiza farmakokinetyki populacyjnej obejmowała osoby z łagodną niewydolnością wątroby (N = 16,
bilirubina całkowita > 1 do ≤ 1,5 x GGN lub AST > GGN). Wykazano, że łagodna niewydolność
wątroby nie wpływa na klirens lenalidomidu (ekspozycję osoczową na lek). Nie są dostępne dane
dotyczące pacjentów z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością wątroby.

Inne czynniki wewnętrzne

Analizy farmakokinetyki populacyjnej wykazały, że masa ciała (33-135 kg), płeć, rasa oraz rodzaj
nowotworu hematologicznego (szpiczak mnogi, zespoły mielodysplastyczne lub chłoniak z komórek
płaszcza) nie mają istotnego klinicznie wpływu na klirens lenalidomidu u dorosłych pacjentów.

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Badanie nad rozwojem zarodkowo-płodowym przeprowadzono u małp, którym podawano lenalidomid
w dawkach od 0,5 do 4 mg/kg/dobę. Wyniki badania wskazują, że lenalidomid powodował
zewnętrzne wady wrodzone włącznie z atrezją odbytu oraz wady wrodzone kończyn górnych i
dolnych (kończyny zgięte, skrócone, wadliwie rozwinięte, o braku rotacji z (lub) bez części kończyny,
oligo- i (lub) polidaktylia) u potomstwa samic małp, którym substancję czynną podawano w trakcie
ciąży.

U pojedynczych płodów obserwowano również różnorodny wpływ na narządy wewnętrzne
(przebarwienia, czerwone ogniska na różnych narządach, obecność niewielkiej bezbarwnej masy
tkankowej powyżej zastawki przedsionkowo-komorowej, mały pęcherzyk żółciowy, wady rozwojowe
przepony).

Stosowanie lenalidomidu może powodować wystąpienie ostrej toksyczności, minimalne dawki letalne
po podaniu doustnym wynosiły > 2000 mg/kg/dobę u gryzoni. Wielokrotne podawanie doustne dawek
75, 150 i 300 mg/kg/dobę u szczurów przez maksymalnie 26 tygodni spowodowało odwracalne,
związane z leczeniem zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych w przypadku wszystkich 3
dawek, bardziej zaznaczone u samic. Poziom, przy którym nie obserwuje się działań niepożądanych
(ang.: NOAEL – no observed adverse effect level) określono na poniżej 75 mg/kg/dobę, co stanowi
wartość około 25-krotnie wyższą niż dobowa ekspozycja u ludzi oceniana na podstawie wartości
AUC. Wielokrotne podawanie doustne dawek 4 i 6 mg/kg/dobę u małp przez maksymalnie 20 tygodni
prowadziło do śmiertelności i znacznej toksyczności (znaczna utrata masy ciała, obniżenie liczby
krwinek białych i czerwonych oraz płytek krwi, krwotok wielonarządowy, zapalenie przewodu
pokarmowego, atrofia układu chłonnego i szpiku kostnego). Wielokrotne podawanie doustne dawek 1
i 2 mg/kg/dobę u małp przez maksymalnie 1 rok spowodowało odwracalne zmiany w komórkowości
szpiku kostnego, niewielki spadek stosunku komórek mieloidalnych do erytroidalnych oraz atrofię
grasicy. Obserwowano łagodne obniżenie liczby krwinek białych przy dawce 1 mg/kg/dobę,
odpowiadającej w przybliżeniu tej samej dawce u ludzi, co ustalono na podstawie porównania
wartości AUC.

Badania mutagenności prowadzone in vitro (mutacje bakterii, limfocyty ludzkie, komórki chłoniaka
myszy, transformacja komórek zarodkowych chomika syryjskiego) oraz in vivo (test mikrojądrowy u
szczurów) ujawniły brak działania mutagennego leku na poziomie genowym i chromosomalnym. Nie
przeprowadzono badań karcynogenności lenalidomidu.

Badania toksyczności w okresie rozwojowym zostały wcześniej przeprowadzone u królików. W tych
badaniach królikom podawano doustnie lenalidomid w dawkach 3, 10 i 20 mg/kg/dobę. Brak płata
środkowego płuc obserwowano w przypadku dawek 10 i 20 mg/kg/dobę, z zależnością efektu od
wielkości dawki, a przy dawce 20 mg/kg/dobę obserwowano przemieszczenie nerek. Chociaż efekty te
występowały przy dawkach toksycznych dla matek, mogą być przypisane bezpośredniemu działaniu
leku. Przy dawkach 10 i 20 mg/kg/dobę obserwowano również zmienność w obrębie tkanek miękkich
i szkieletu płodów.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Zawartość kapsułki
Laktoza
Celuloza mikrokrystaliczna

Kroskarmeloza sodowa
Magnezu stearynian

Otoczka kapsułki

Kleder, 5 mg, kapsułki, twarde
Błękit brylantowy FCF (E 133)
Żelaza tlenek czerwony (E 172)
Żelaza tlenek żółty (E 172)
Tytanu dwutlenek (E 171)
Żelatyna

Kleder, 10 mg, kapsułki, twarde
Żelaza tlenek czarny (E172)
Żelaza tlenek żółty (E172)
Tytanu dwutlenek (E 171)
Żelatyna

Kleder, 15 mg, kapsułki, twarde
Żelaza tlenek czarny (E 172)
Żelaza tlenek czerwony (E 172)
Żelaza tlenek żółty (E 172)
Tytanu dwutlenek (E 171)
Żelatyna

Kleder, 20 mg, kapsułki, twarde
Żelaza tlenek czerwony (E 172)
Żelaza tlenek żółty (E 172)
Żelaza tlenek czarny (E 172)
Tytanu dwutlenek (E 171)
Żelatyna

Kleder, 25 mg, kapsułki, twarde
Tytanu dwutlenek (E 171)
Żelatyna

Tusz do nadruku
Szelak
Żelaza tlenek czarny (E 172)
Glikol propylenowy
Potasu wodorotlenek

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

3 lata

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Blistry z folii PVC/ACLAR/Aluminium zawierające po 7 kapsułek, w tekturowym pudełku.

Kleder, 5 mg, 10 mg i 15 mg:
Wielkość opakowania: 7 lub 21 kapsułek.
Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie

Kleder, 20 mg i 25 mg:
Wielkość opakowania: 21 kapsułek.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do
stosowania

Kapsułek nie wolno otwierać ani miażdżyć. W razie kontaktu proszku zawierającego lenalidomid ze
skórą, należy natychmiast dokładnie ją umyć wodą z mydłem. W razie kontaktu lenalidomidu z
błonami śluzowymi, należy je dokładnie przepłukać wodą.

Osoby należące do fachowego personelu medycznego i opiekunowie powinni nosić rękawiczki
jednorazowe podczas pracy z blistrem lub kapsułką. Rękawiczki należy następnie ostrożnie zdjąć, aby
uniknąć narażenia skóry, umieścić w zamykanej polietylenowej torebce plastikowej i usunąć zgodnie
z lokalnymi przepisami. Następnie należy dokładnie umyć ręce mydłem i wodą. Kobiety w ciąży lub
podejrzewające, że mogą być w ciąży, nie powinny dotykać blistra ani kapsułki (patrz punkt 4.4).

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z
lokalnymi przepisami.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Stada Arzneimittel AG
Stadastrasse 2-18
61118 Bad Vilbel
Niemcy

### 8. NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

5 mg, pozwolenie nr: 26649

10 mg, pozwolenie nr: 26650

15 mg, pozwolenie nr: 26651

20 mg, pozwolenie nr: 26652

25 mg, pozwolenie nr: 26653

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 30.09.2021

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

04.2024

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.