# Cordarone

> Amiodaron · 200 mg · Tabletki

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Cordarone
- **Nazwa powszechna:** Amiodaroni hydrochloridum
- **Substancja czynna:** [Amiodaron](https://apteka.online/odpowiedniki/amiodaroni-hydrochloridum)
- **Moc:** 200 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** C01BD01
- **Liczba opakowań:** 1
- **Numer pozwolenia:** 128/23
- **Podmiot odpowiedzialny:** InPharm Sp. z o.o.
- **Import równoległy:** Tak
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-kardiologiczne/cordarone-tabl-200-mg-inpharm-128-23
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-kardiologiczne/cordarone-tabl-200-mg-inpharm-128-23.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/48475/parallel-import-files/LEAFLET/public
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/1585/characteristic

## Dostępne opakowania (1)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 30 tabl. | 5909991517069 | Rp | — | Bardzo dobrze dostępny (5/5) | — |

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Cordarone i w jakim celu się go stosuje?
Lek Cordarone występuje w postaci tabletek i zawiera jako substancję czynną amiodaronu
chlorowodorek. Amiodaron jest silnym lekiem przeciwarytmicznym stosowanym w leczeniu
niemiarowego bicia serca.

Stosuje się go w leczeniu groźnych dla życia zaburzeń rytmu serca:
- zaburzeń rytmu w przebiegu zespołu Wolffa-Parkinsona-White’a;
- w migotaniu i trzepotaniu przedsionków, napadowych tachyarytmii nadkomorowych:
częstoskurczów nadkomorowych i węzłowych, gdy inne leki nie mogą być zastosowane;
- komorowych zaburzeń rytmu (częstoskurcz komorowy, migotanie komór), gdy inne leki
przeciwarytmiczne są nieskuteczne.

### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Cordarone

Kiedy nie stosować leku Cordarone:
- jeśli pacjent ma uczulenie na jod, amiodaron lub na którykolwiek z pozostałych składników tego
leku (wymienionych w punkcie 6);
W razie wystąpienia objawów uczulenia tj. swędząca wysypka, trudności z przełykaniem i
oddychaniem lub obrzęk warg, twarzy, gardła i języka, należy natychmiast skontaktować się z
lekarzem;
- u pacjentów z chorobami serca: bradykardią zatokową, blokiem zatokowo-przedsionkowym,
zespołem chorego węzła zatokowego, z wyjątkiem osób z wszczepionym stymulatorem (ryzyko
zahamowania czynności węzła);
- u pacjentów z blokiem przedsionkowo-komorowym II lub III stopnia, z wyjątkiem osób z
wszczepionym stymulatorem;
- jednocześnie z lekami, które mogą powodować zagrażające życiu zaburzenia rytmu serca - typu
torsade de pointes (patrz: Lek Cordarone a inne leki);
- jeśli pacjent ma chorobę tarczycy;
- jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem leczenia amiodaronem zaleca się wykonanie badań EKG, stężenia hormonu TSH
oraz stężenia potasu w surowicy (zmniejszone stężenie potasu we krwi zwiększa ryzyko wystąpienia
zaburzeń rytmu serca).

Działanie farmakologiczne amiodaronu powoduje zmiany w badaniu EKG: wydłużenie odstępu QT
(związane z wydłużeniem okresu repolaryzacji) z możliwym powstaniem fali U.
Jednak te zmiany nie powodują działania toksycznego.
Czynność serca może zmniejszyć się znacząco u pacjentów w podeszłym wieku.

W przypadku wystąpienia bloku przedsionkowo-komorowego 2. lub 3. stopnia, bloku zatokowoprzedsionkowego lub bloku dwuwiązkowego leczenie lekiem Cordarone należy przerwać.

Lek Cordarone wykazuje działanie proarytmiczne. Donoszono o wystąpieniu nowego typu zaburzeń
rytmu serca lub pogorszeniu leczonych zaburzeń rytmu serca, czasami prowadzących do zgonu.
Rzadziej donoszono o działaniu proarytmicznym leku Cordarone niż innych leków
przeciwarytmicznych. Działanie proarytmiczne amiodaronu występuje zwłaszcza jako rezultat
interakcji z lekami wydłużającymi odstęp QT i (lub) w przypadku zaburzeń elektrolitowych (patrz
podrozdział Lek Cordarone a inne leki i punkt 4). Niezależnie od wydłużenia odstępu QT, lek
Cordarone wykazuje niską aktywność powodowania zaburzeń rytmu serca typu torsade de pointes.
Amiodaron może wpływać na skuteczność działania rozrusznika lub wszczepialnego kardiowerteradefibrylatora, szczególnie w sytuacji długotrwałego stosowania leków przeciwarytmicznych.
W związku z tym zalecana jest kontrola jego funkcjonowania przed i w trakcie leczenia amiodaronem.

Lek Cordarone stosowany doustnie nie jest przeciwwskazany u osób z niewydolnością serca, jednak
należy zachować ostrożność w czasie leczenia, gdyż może ją nasilać. W takich sytuacjach lek
Cordarone może być stosowany w skojarzeniu z innymi lekami.

Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Cordarone należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą, jeśli
pacjent obecnie przyjmuje lek zawierający sofosbuwir, stosowany w leczeniu wirusowego zapalenia
wątroby typu C, ponieważ może to spowodować zagrażające życiu spowolnienie pracy serca. Lekarz
może rozważyć alternatywne metody leczenia. Jeśli konieczne jest leczenie amiodaronem i
sofosbuwirem, wymagane może być dodatkowe monitorowanie pracy serca.

Należy natychmiast powiadomić lekarza, jeśli pacjent przyjmuje lek zawierający sofosbuwir,
stosowany w leczeniu wirusowego zapalenia wątroby typu C i jeśli w trakcie leczenia wystąpią:
• wolna lub nieregularna praca serca lub zaburzenia rytmu serca,
• duszność lub pogorszenie istniejącej duszności,
• ból w klatce piersiowej,
• zawroty głowy,
• kołatanie serca,
• stan bliski omdleniu lub omdlenie.

Lek Cordarone może powodować niedoczynność lub nadczynność tarczycy, zwłaszcza u pacjentów z
występowaniem w przeszłości zaburzeń tarczycy.
Kliniczne i biologiczne (w tym us TSH) monitorowanie jest zalecane przed rozpoczęciem leczenia u
wszystkich pacjentów. Monitorowanie powinno być wykonywane podczas leczenia, co 6 miesięcy i
przez kilka miesięcy po zakończeniu leczenia. Jest to szczególnie ważne u osób w wieku podeszłym.
U pacjentów z wywiadem wskazującym podwyższone ryzyko wystąpienia zaburzeń tarczycy,
zalecane jest regularne kontrolowanie jej czynności.

Podczas leczenia lub do kilku miesięcy po zakończeniu leczenia amiodaronem może wystąpić
nadczynność tarczycy. Kliniczne objawy, zwykle o niewielkim nasileniu, takie jak utrata masy ciała,
wystąpienie zaburzeń rytmu serca, dusznica, zastoinowa niewydolność serca powinny zwrócić uwagę
lekarza. Diagnoza jest oparta na wyraźnym zmniejszeniu aktywności w surowicy hormonu us TSH.
Należy wtedy odstawić lek Cordarone. Ustąpienie objawów występuje zwykle po kilku miesiącach od
zakończenia leczenia lekiem Cordarone; kliniczną poprawę poprzedzają prawidłowe wyniki badań

laboratoryjnych czynności tarczycy. Ciężkie przypadki nadczynności tarczycy, czasami prowadzące
do śmierci, wymagają natychmiastowego zastosowania odpowiedniego postępowania
terapeutycznego. Leczenie należy dostosować indywidualnie dla każdego pacjenta: leki
przeciwtarczycowe (które nie zawsze są skuteczne), kortykosteroidy, leki beta-adrenolityczne.

Pojawienie się duszności i nieproduktywnego kaszlu może być związane z toksycznym działaniem na
płuca, takim jak wystąpienie śródmiąższowego zapalenia płuc. U pacjentów, u których wystąpiła
duszność wysiłkowa, zarówno jako jedyny objaw, jak i związana z pogorszeniem ogólnego stanu
pacjenta (zmęczenie, utrata masy ciała, gorączka) należy wykonać badanie radiologiczne klatki
piersiowej. Należy rozważyć dalsze leczenie lekiem Cordarone, ponieważ śródmiąższowe zapalenie
płuc jest zwykle przemijające, jeżeli terapia lekiem zostanie szybko zakończona (kliniczne objawy
zwykle ustępują w ciągu 3 do 4 tygodni, zmiany radiologiczne i poprawa czynności płuc następuje w
ciągu kilku miesięcy). Należy rozważyć zastosowanie kortykosteroidów.

Zaleca się okresowe monitorowanie czynności wątroby (oznaczenie aktywności aminotransferaz)
podczas leczenia lekiem Cordarone. Dawkowanie leku Cordarone należy zmniejszyć lub zakończyć
leczenie w przypadku zwiększenia aktywności aminotransferaz 3-krotnie ponad prawidłowe wartości,
co może świadczyć o wystąpieniu ostrych lub przewlekłych zaburzeń czynności wątroby.
Kliniczne objawy przewlekłych zaburzeń czynności wątroby mogą być o niewielkim nasileniu
(możliwe powiększenie wątroby, zwiększenie aktywności aminotransferaz 1,5 do 5 razy ponad
prawidłowe wartości). Te nieprawidłowości zwykle ustępują po odstawieniu leku Cordarone;
donoszono jednak o przypadkach zgonów.

Należy natychmiast przerwać leczenie lekiem Cordarone, jeśli podczas jego stosowania pojawią się
ciężkie reakcje skórne (np. postępująca wysypka z pęcherzami lub zmiany na błonach śluzowych,
gorączka i bóle stawowe, ciężka gwałtownie przebiegająca choroba objawiająca się pękającymi
olbrzymimi pęcherzami podnaskórkowymi, rozległymi nadżerkami na skórze, spełzaniem dużych
płatów naskórka oraz gorączką – patrz też punkt 4). Objawy te mogą zagrażać życiu pacjenta.

Lek Cordarone może powodować czuciowo-ruchową obwodową neuropatię i (lub) miopatię.
Ustąpienie objawów występuje zwykle w ciągu kilku miesięcy po odstawieniu leku Cordarone, ale
czasami niektóre objawy mogą się utrzymywać.

W przypadku wystąpienia niewyraźnego widzenia lub pogorszenia widzenia należy niezwłocznie
przeprowadzić kompletne badanie okulistyczne, w tym badanie dna oka. Stwierdzenie uszkodzenia i
(lub) zapalenia nerwu wzrokowego konieczne jest odstawienie leku Cordarone ze względu na ryzyko
utraty wzroku.

Jednoczesne stosowanie amiodaronu z następującymi lekami: leki beta-adrenolityczne, antagoniści
kanału wapniowego zmniejszające czynność serca (werapamil, diltiazem), leki przeczyszczające, które
mogą powodować hipokaliemię nie jest zalecane.

Należy unikać ekspozycji na światło słoneczne i stosować środki chroniące przed światłem
słonecznym w czasie leczenia. Lek Cordarone powoduje nadwrażliwość na światło, która może
utrzymywać się po kilku miesiącach od zaprzestania leczenia.
Najczęściej występującymi objawami są: mrowienie, oparzenia i rumień, występujące na powierzchni
skóry, która poddana została działaniu promieni słonecznych.
Rzadko obserwowano reakcję fototoksyczną i wysypkę.

Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu przez pacjenta
amiodaronu; donoszono o przypadkach ciężkich zaburzeń ze strony układu krążenia i układu
oddechowego (czasami prowadzących do śmierci) u pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu i
tlenoterapii.

Jeśli pacjent znajduje się na liście oczekujących na przeszczep serca, lekarz prowadzący może zmienić
rodzaj leczenia przed przeszczepem. Wynika to z faktu, że przyjmowanie amiodaronu przed
przeszczepem serca zwiększa ryzyko wystąpienia zagrażającego życiu powikłania (pierwotna

dysfunkcja przeszczepu), w którym przeszczepione serce przestaje pracować prawidłowo w ciągu
pierwszych 24 godzin po operacji.

Lek Cordarone a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich lekach przyjmowanych obecnie lub ostatnio a także
o lekach, które pacjent planuje przyjmować.

Nie wolno stosować leku Cordarone jednocześnie z lekami mogącymi spowodować zagrażające życiu
zaburzenia rytmu serca (typu torsade de pointes). Do tych leków należą:
- leki stosowane w leczeniu arytmii (nierównego bicia serca): chinidyna, dyzopiramid,
prokainamid, sotalol, bretylium, bepridil,
- podawanie dożylne erytromycyny (antybiotyk), kotrimoksazolu (lek przeciwzakaźny) lub leku
pierwotniakobójczego - pentamidyny,
- leki przeciwpsychotyczne, takie jak: chloropromazyna, tiorydazyna, flufenazyna, pimozyd,
haloperidol, amisulpiryd, sertindol,
- niektóre leki stosowane w innych chorobach psychicznych: preparaty litu i trójpierścieniowe leki
przeciwdepresyjne, np. doksepina, amitryptylina,
- niektóre leki przeciwhistaminowe stosowane w leczeniu uczulenia: terfenadyna, astemizol,
mizolastyna,
- leki przeciw malarii: chinina, chlorochina, meflochina, halofantryna,
- lek stosowany w leczeniu zaburzeń krążenia mózgowego, zawrotów głowy, szumu w uszach,
zaburzeń pamięci i uczenia się, zwłaszcza w podeszłym wieku - winkamina,
- leki neuroleptyczne,
- lek stosowany w leczeniu opóźnionego opróżniania żołądka - cyzapryd.

Nie zaleca się stosowania leku Cordarone jednocześnie z:
- fluorochinolonami - lekami przeciw zakażeniom: cyprofloksacyną, ofloksacyną,
lewofloksacyną,
- lekami beta-adrenolitycznymi - stosowanymi w chorobach serca np. propranololem,
- lekami z grupy antagonistów kanałów wapniowych spowalniających rytm serca - stosowanymi w
dusznicy bolesnej (choroba serca) lub w nadciśnieniu tętniczym (za duże ciśnienie krwi):
werapamilem, diltiazemem,
- lekami przeciwwirusowymi stosowanymi w leczeniu wirusowego zapalenia wątroby typu C, np.
sofosbuwirem, daklataswirem, symeprewirem czy ledipaswirem, ze względu na ryzyko
spowolnienia pracy serca (bradykardia),
- niektórymi lekami przeczyszczającymi (stosowanymi w leczeniu zaparć) wywołującymi za
małe stężenie potasu we krwi: bisakodylem, senesem,
- lekami obniżającymi stężenie cholesterolu – statynami, np. symwastatyną, atorwastatyną,
lowastatyną.

Należy zachować ostrożność podczas stosowania następujących leków jednocześnie z lekiem
Cordarone:
- leki moczopędne, np. furosemid,
- leki przeciwzapalne - kortykosteroidy stosowane ogólnoustrojowo, np. hydrokortyzon,
prednizolon,
- tetrakozaktyd – lek stosowany do badania pewnych zaburzeń hormonalnych,
- lek przeciwgrzybiczy - amfoterycyna B podawana dożylnie,
- środki stosowane w znieczuleniu ogólnym lub duże stężenie tlenu podawane podczas zabiegów
operacyjnych (patrz Ostrzeżenia i środki ostrożności w punkcie 2 i punkt 4). Przed zabiegiem
chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu leku Cordarone,
- fenytoina – stosowana w leczeniu napadów padaczkowych: należy prowadzić ścisłą obserwację
pacjenta i natychmiast po wystąpieniu objawów przedawkowania zmniejszyć dawkę fenytoiny
i oznaczyć stężenie fenytoiny w osoczu,
- glikozyd naparstnicy np. digoksyna – stosowana w chorobach serca: lekarz zleci
przeprowadzanie badań stężenia digoksyny w osoczu oraz wykonanie badania EKG i zmieni
dawkę glikozydu naparstnicy; pacjenta należy obserwować pod kątem wystąpienia objawów
zatrucia glikozydami naparstnicy,

- leki przeciwzakrzepowe – warfaryna, dabigatran: konieczne będzie regularne badanie krzepnięcia
krwi, aby dostosować doustne dawki leków przeciwzakrzepowych, zarówno podczas leczenia jak
i po zakończeniu leczenia lekiem Cordarone; może być konieczne dostosowanie dawki
dabigatranu,
- leki zapobiegające odrzuceniu przeszczepu - cyklosporyna, takrolimus i syrolimus,
- flekainid – stosowany w leczeniu arytmii: leczenie będzie prowadzone pod ścisłą kontrolą
lekarską; lekarz zmieni dawkę flekainidu,
- fentanyl – silny lek przeciwbólowy,
- lidokaina – środek znieczulający,
- syldenafil – stosowany w leczeniu impotencji,
- midazolam – stosowany w stanach lękowych i w celu uspokojenia przed zabiegami
operacyjnymi,
- triazolam – stosowany w bezsenności,
- dihydroergotamina i ergotamina – leki przeciwmigrenowe,
- kolchicyna – stosowana w leczeniu ostrych napadów dny moczanowej.

Ciąża i karmienie piersią i wpływ na płodność
W ciąży i w okresie karmienia piersią lub gdy istnieje podejrzenie, że kobieta jest w ciąży, lub gdy
planuje ciążę, przed zastosowaniem tego leku należy poradzić się lekarza.

Ze względu na wpływ leku Cordarone na tarczycę płodu stosowanie leku w okresie ciąży jest
przeciwwskazane, chyba że lekarz zaleci inaczej. Przed zastosowaniem leku należy poradzić się
lekarza.

Stosowanie leku Cordarone w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane.

Brak danych dotyczących wpływu amiodaronu na płodność u ludzi.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
W świetle danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania amiodaronu lek nie powoduje ograniczenia
zdolności prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.

Lek Cordarone zawiera laktozę jednowodną
Pacjenci z występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub
zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni stosować tego leku.

### 3. Jak stosować lek Cordarone?
Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić
się do lekarza.

Leczenie lekiem Cordarone należy rozpocząć w szpitalu, a następnie kontynuować pod opieką
specjalisty.

Dawka nasycająca:
zwykle stosuje się 600 mg na dobę (3 razy po 200 mg) w ciągu tygodnia.

Dawka podtrzymująca:
należy stosować minimalną skuteczną dawkę (umożliwiającą kontrolowanie zaburzeń rytmu); zależnie
od indywidualnej wrażliwości dawka wynosi od 100 do 200 mg na dobę.
Lek Cordarone może być stosowany co drugi dzień w dawce 200 mg na dobę lub codziennie w dawce
100 mg na dobę; można stosować również przerwy w przyjmowaniu leku (dwa dni w tygodniu).

Stosowanie u dzieci
Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności leczenia lekiem Cordarone u dzieci. Dlatego nie zaleca się
stosowania leku u tych pacjentów.

Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku
Podobnie jak w przypadku wszystkich pacjentów należy stosować minimalną skuteczną dawkę.
Nie ma dowodów na to, że pacjenci w podeszłym wieku mogą wymagać dostosowania dawkowania.
Jednakże pacjenci w podeszłym wieku mogą być bardziej podatni na wystąpienie bradykardii i
zaburzeń przewodzenia w przypadku stosowania za dużych dawek. Należy zwrócić szczególną uwagę
na czynność gruczołu tarczowego.

W przypadku wrażenia, że działanie leku Cordarone jest za mocne lub za słabe, należy zwrócić się do
lekarza.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Cordarone
Istnieje niewiele doniesień dotyczących przedawkowania amiodaronu. Może wystąpić spowolnienie
skurczów serca lub częstoskurcz komorowy, zaburzenia typu torsade de pointes, a także obniżenie
ciśnienia krwi i uszkodzenie wątroby.
Przedawkowanie leku wymaga fachowej pomocy lekarskiej; leczenie jest objawowe.

Zarówno amiodaron jak i jego metabolity nie są usuwane podczas dializy.

W razie przyjęcia większej niż zalecana dawki leku, należy niezwłocznie zwrócić się do lekarza lub
farmaceuty.

Pominięcie zastosowania leku Cordarone
W przypadku pominięcia jednej dawki leku należy przyjąć ją najszybciej jak jest to możliwe, z
wyjątkiem sytuacji, gdy zbliża się pora kolejnej dawki. Nie należy przyjmować dwóch dawek leku
jednocześnie lub w krótkim odstępie czasu.
W razie wątpliwości należy poradzić się lekarza.

Przerwanie stosowania leku Cordarone
W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się
do lekarza lub pielęgniarki.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Należy zaprzestać stosowania leku Cordarone i niezwłocznie zasięgnąć porady medycznej w razie
wystąpienia:
Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)
- wstrząsu anafilaktycznego (zespół objawów klinicznych, gdy autoregulacyjne mechanizmy
ustroju nie są w stanie zapewnić prawidłowego przepływu krwi przez ważne dla życia narządy i
tkanki, spowodowany gwałtownie przebiegającą reakcją uczuleniową) objawiającego się
splątaniem, osłabieniem, omdleniem;
- reakcji anafilaktycznych – ciężkich reakcji uczuleniowych dotyczących jednocześnie kilku
narządów, zwykle: układu krążenia, oddechowego i skóry, występujących natychmiast po
kontakcie z alergenem;
- obrzęku Quinckego - ciężkiej reakcji uczuleniowej powodującej obrzęk w obrębie twarzy,
trudności w oddychaniu lub zawroty głowy;
- reakcji skórnych zagrażających życiu, charakteryzujących się występowaniem wysypki,
pęcherzy, złuszczaniem się skóry i bólem [toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN),
zespół Stevensa-Johnsona (SJS), pęcherzowe zapalenie skóry, reakcja polekowa z eozynofilią i
objawami uogólnionymi (DRESS)], zmian na błonach śluzowych (patrz też „Ostrzeżenia i środki
ostrożności” w punkcie 2). Objawy te mogą zagrażać życiu pacjenta, a nawet prowadzić do
zgonu;
- nieregularnego bicia serca, może to być objawem zagrażającej życiu arytmii typu torsade de
pointes (patrz Ostrzeżenia i środki ostrożności oraz Lek Cordarone a inne leki w punkcie 2);

- odkrztuszania z krwią jako objawu krwotoku płucnego;
- bólu brzucha i zaparcia mogącego być objawem nagłego zapalenia trzustki lub ostrego zapalenia
trzustki.
- widzenie, słyszenie lub odczuwanie rzeczy, których nie ma (omamy);
- może wystąpić większa niż zwykle liczba zakażeń. Może to być spowodowane zmniejszeniem
liczby białych krwinek (neutropenia);
- znaczne zmniejszenie liczby białych krwinek, co zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia
zakażeń (agranulocytoza).
Często (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 10 pacjentów)
- zażółcenia oczu i skóry (żółtaczki), bólów brzucha, utraty apetytu, zmęczenia, gorączki, dużej
aktywności aminotransferaz w badaniach krwi; są to objawy zagrażającego życiu ostrego
zaburzenia czynności wątroby lub niewydolności wątroby;
- duszności i kaszlu bez odkrztuszania; mogą to być objawy zagrażającego życiu śródmiąższowego
zapalenia płuc lub zwłóknienia płuc, zapalenia opłucnej, zarostowego zapalenia oskrzelików
płucnych z zapaleniem płuc (patrz Ostrzeżenia i środki ostrożności w punkcie 2) lub wystąpienia
skurczu oskrzeli i (lub) bezdechu w przypadku ciężkiej niewydolności oddechowej i zwłaszcza u
pacjentów z astmą oskrzelową;
- zmniejszenie popędu seksualnego.
Niezbyt często (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 100 pacjentów)
- zaburzeń rytmu serca lub ich zaostrzenia, czasami z zatrzymaniem czynności serca (patrz
Ostrzeżenia i środki ostrożności oraz Lek Cordarone a inne leki w punkcie 2), zaburzenia
przewodzenia w mięśniu sercowym (blok zatokowo-przedsionkowy, blok przedsionkowokomorowy różnego stopnia);
- drętwienia, osłabienia mięśni, kłucia i pieczenia; mogą to być objawy czuciowo-ruchowej
obwodowej neuropatii (choroba nerwów) i (lub) miopatii (choroba mięśni), zwykle przemijające
po odstawieniu leku Cordarone.
Bardzo rzadko (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 10 000 pacjentów)
- niewyraźnego widzenia lub pogorszenia widzenia; mogą to być objawy uszkodzenia nerwu
wzrokowego, które może prowadzić do utraty wzroku (patrz Ostrzeżenia i środki ostrożności w
punkcie 2);
- zawrotów głowy, zmęczenia i krótkiego oddechu; mogą to być objawy znacznego zwolnienia
rytmu serca, zatrzymania czynności węzła zatokowego, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniem
czynności węzła zatokowego i (lub) u pacjentów w podeszłym wieku;
- wysypki skórnej będącej objawem zapalenia naczyń krwionośnych;
- bólu głowy nasilającego się rano lub po wysiłku, nudności, drgawek, omdlenia, zaburzeń
widzenia lub dezorientacji, mogą to być objawy zaburzeń czynności mózgu z powodu
zwiększonego ciśnienia wewnątrzczaszkowego (rzekomy guz mózgu);
- zaburzenia koordynacji ruchów.

Pozostałe działania niepożądane leku Cordarone mogą wystąpić z następującą częstością:
Bardzo często (występują u co najmniej 1 na 10 pacjentów):
- mikrozłogi w rogówce, tworzące się tuż pod źrenicą. Może im towarzyszyć widzenie kolorowej
otoczki przedmiotów podczas patrzenia w ostrym świetle lub niewyraźne widzenie. Składają się
one ze złożonych złogów lipidowych i przemijają po odstawieniu leczenia amiodaronem;
- łagodne zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, zaburzenia smaku) zwykle
występujące podczas stosowania dawki nasycającej leku i ustępujące po zmniejszeniu dawki
amiodaronu;
- zwiększenie aktywności aminotransferaz uwidocznione w badaniach krwi, które jest zwykle
umiarkowanie nasilone (1,5 do 3 razy powyżej górnej granicy normy), występujące na początku
leczenia. Te nieprawidłowości mogą powrócić do wartości prawidłowych po zmniejszeniu dawki
leku lub samoistnie;
- nadwrażliwość na światło.

Często (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 10 pacjentów)
- zbyt wolne bicie serca (bradykardia), zazwyczaj umiarkowana i zależna od dawki leku;

- niedoczynność tarczycy (objawiająca się silnym zmęczeniem, tyciem, zaparciami i bólem
mięśni), nadczynność tarczycy (objawiająca się pobudzeniem i niepokojem ruchowym, utratą
masy ciała, zwiększoną potliwością), czasami zakończone zgonem;
- drżenia pochodzenia pozapiramidowego, koszmary senne, zaburzenia snu;
- ciemnoszare lub niebieskawe zabarwienie skóry podczas długotrwałego stosowania dużych
dawek amiodaronu, które ustępuje powoli po odstawieniu leku;
- zaparcie;
- swędząca czerwona wysypka (wyprysk).

Niezbyt często (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 100 pacjentów)
- suchość w jamie ustnej.

Bardzo rzadko (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 10 000 pacjentów)
- niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość aplastyczna (anemie objawiające się bladością
skóry i błon śluzowych, zmęczeniem, osłabieniem i zawrotami głowy), trombocytopenia
(zmniejszenie liczby płytek krwi, objawiające się skłonnością do siniaków i krwawień);
- zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (ang. skrót SIADH)
objawiający się złym samopoczuciem, osłabieniem, dezorientacją, nudnościami, utratą apetytu,
poddenerwowaniem;
- przewlekłe choroby wątroby (pseudoalkoholowe zapalenie wątroby, marskość wątroby), czasami
zakończone zgonem;
- zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi;
- bóle głowy;
- zapalenie najądrza, impotencja;
- skurcz oskrzeli u pacjentów z ciężką niewydolnością oddechową i zwłaszcza u pacjentów z astmą
oskrzelową, zespołem ostrej niewydolności oddechowej typu dorosłych, czasami zakończone
zgonem, szczególnie bezpośrednio po zabiegu operacyjnym (możliwa interakcja z tlenem w
dużym stężeniu) (patrz Ostrzeżenia i środki ostrożności oraz Lek Cordarone a inne leki w punkcie
2);
- rumień podczas zabiegu radioterapii, wysypki skórne, zwykle niespecyficzne, złuszczające
zapalenie skóry, łysienie.

Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):
- pokrzywka;
- neutropenia, agranulocytoza;
- zapalenie trzustki, ostre zapalenie trzustki, suchość w jamie ustnej, zaparcia;
- ziarniniak, w tym ziarniniak szpiku kostnego;
- sztywność; drżenie i niepokój ruchowy (parkinsonizm); nietypowe ruchy mięśni;
- nieprawidłowe odczuwanie zapachów (parosmia);
- zmniejszenie łaknienia;
- zmniejszenie libido;
- majaczenie (w tym splątanie), halucynacje;
- zespół toczniopodobny (choroba, w której układ odpornościowy uszkadza różne części ciała oraz
prowadzi do bólu, sztywności i obrzęku stawów a także zaczerwienienia skóry, czasem w
kształcie skrzydeł motyla na twarzy);
- zagrażające życiu powikłanie po przeszczepie serca (pierwotna dysfunkcja przeszczepu), w
którym przeszczepione serce przestaje działać prawidłowo (patrz Ostrzeżenia i środki ostrożności
w punkcie 2).

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub pielęgniarce. Działania niepożądane można zgłaszać
bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych
Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych,
Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309,
strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl.

Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Cordarone?
Przechowywać w temperaturze poniżej 30ºC. Chronić przed światłem.

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.
Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu. Termin
ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Cordarone
- Substancją czynną leku jest amiodaronu chlorowodorek.
1 tabletka zwiera 200 mg amiodaronu chlorowodorku.
- Pozostałe składniki to: skrobia kukurydziana, laktoza jednowodna, magnezu stearynian, powidon,
krzemionka koloidalna bezwodna.

Jak wygląda lek Cordarone i co zawiera opakowanie
Tabletki koloru białego z rowkiem dzielącym po jednej stronie.

1 opakowanie zawiera 30 tabletek w blistrach PVC/Aluminium, w tekturowym pudełku.

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji należy zwrócić się do podmiotu
odpowiedzialnego lub importera równoległego.

Podmiot odpowiedzialny w Bułgarii, kraju eksportu:
sanofi-aventis groupe
54 rue La Boétie
75008 Paryż
Francja

Wytwórca:
Sanofi Winthrop Industrie
1, rue de la Vierge
Ambares et Lagrave
33565 Carbon Blanc Cedex
Francja

Opella Healthcare Hungary Ltd.
2112 Veresegyház
Lévai utca 5
Węgry

Sanofi-aventis, S.A.
Ctra. C-35 (La Ballòria-Hostalric) Km. 63.09
17404 Riells i Viabrea (Girona) – Hiszpania

Importer równoległy:
InPharm Sp. z o.o.

ul. Strumykowa 28/11
03-138 Warszawa

Przepakowano w:
InPharm Sp. z o.o. Services sp. k.
ul. Chełmżyńska 249
04-458 Warszawa

Numer pozwolenia w Bułgarii, kraju eksportu: 9800028
Numer pozwolenia na import równoległy: 128/23

Data zatwierdzenia ulotki: 30.06.2023

[Informacja o zastrzeżonym znaku towarowym]

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

CORDARONE; 200 mg, tabletki

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Jedna tabletka zawiera 200 mg amiodaronu chlorowodorku (Amiodaroni hydrochloridum).

Substancja pomocnicza o znanym działaniu:
1 tabletka zawiera 71 mg laktozy jednowodnej.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka
Tabletki koloru białego z rowkiem dzielącym po jednej stronie.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1. Wskazania do stosowania

- zaburzenia rytmu w przebiegu zespołu Wolffa-Parkinsona-White’a.
- migotanie i trzepotanie przedsionków, napadowe tachyarytmie nadkomorowe: częstoskurcz
nadkomorowy i węzłowy, gdy inne leki nie mogą być zastosowane.
- leczenie groźnych dla życia komorowych zaburzeń rytmu (częstoskurcz komorowy, migotanie
komór), gdy inne leki antyarytmiczne są nieskuteczne.

#### 4.2. Dawkowanie i sposób podawania

Leczenie amiodaronem powinno być rozpoczęte w szpitalu, a następnie kontynuowane pod opieką
specjalisty.

Dawka nasycająca:

zwykle stosuje się 600 mg na dobę (3 razy po 200 mg) przez tydzień.

Dawka podtrzymująca:

należy stosować minimalną skuteczną dawkę (umożliwiającą kontrolowanie zaburzeń rytmu); zależnie
od indywidualnej wrażliwości dawka wynosi od 100 do 200 mg na dobę.
Amiodaron może być stosowany co drugi dzień w dawce 200 mg na dobę lub codziennie w dawce
100 mg na dobę; można stosować również przerwy w przyjmowaniu leku (dwa dni w tygodniu).

Dzieci i młodzież:
Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności amiodaronu u dzieci. Dlatego też, nie zaleca
się stosowania leku u tych pacjentów.
Dostępne obecnie dane są opisane w punktach 5.1. i 5.2.

Pacjenci w podeszłym wieku
Podobnie jak w przypadku wszystkich pacjentów należy stosować minimalną skuteczną dawkę.
Nie ma dowodów na to, że pacjenci w podeszłym wieku mogą wymagać dostosowania dawkowania.
Jednakże pacjenci w podeszłym wieku mogą być bardziej podatni na wystąpienie bradykardii
i zaburzeń przewodzenia w przypadku stosowania za dużych dawek. Należy zwrócić szczególną
uwagę na czynność gruczołu tarczowego.

#### 4.3. Przeciwwskazania

- nadwrażliwość na jod, amiodaron lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną
w punkcie 6.1,
- bradykardia zatokowa, blok zatokowo-przedsionkowy, zespół chorego węzła zatokowego,
z wyjątkiem osób z wszczepionym stymulatorem (ryzyko zahamowania czynności węzła),
- blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia, z wyjątkiem osób z wszczepionym
stymulatorem,
- podawanie innych leków, które stosowane jednocześnie z amiodaronem mogą wywołać
zaburzenia rytmu typu torsade de pointes (patrz punkt 4.5),
- choroby tarczycy,
- ciąża,
- okres karmienia piersią.

#### 4.4. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Przed rozpoczęciem leczenia amiodaronem zaleca się wykonanie badań EKG, stężenia hormonu TSH
oraz stężenia potasu w surowicy (hipokaliemia zwiększa ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu serca).
W trakcie leczenia amiodaronem zaleca się monitorowanie aktywności transaminaz wątrobowych
i wykonywanie badań EKG.

Należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę.

Zaburzenia czynności serca (patrz punkt 4.8)
Działanie farmakologiczne amiodaronu powoduje zmiany w badaniu EKG: wydłużenie odstępu QT
(związane z wydłużeniem okresu repolaryzacji) z możliwym powstaniem fali U. Jednak te zmiany nie
powodują działania toksycznego.
Czynność serca może zmniejszyć się znacząco u pacjentów w podeszłym wieku.
W przypadku wystąpienia bloku przedsionkowo-komorowego 2. lub 3. stopnia, bloku zatokowoprzedsionkowego lub bloku dwuwiązkowego leczenie amiodaronem należy przerwać.
Donoszono o wystąpieniu nowego typu zaburzeń rytmu serca lub pogorszeniu leczonych zaburzeń
rytmu serca, czasami prowadzących do zgonu. Ważne jest, ale trudne do rozróżnienia, czy wynika to
z braku skuteczności leku, który wykazuje działanie proarytmiczne, czy jest to związane z nasileniem
zaburzeń rytmu serca. Rzadziej donoszono o działaniu proarytmicznym amiodaronu niż innych leków
przeciwarytmicznych. Działanie proarytmiczne amiodaronu występuje zwłaszcza jako rezultat
interakcji z lekami wydłużającymi odstęp QT i (lub) w przypadku zaburzeń elektrolitowych (patrz
punkty 4.5 i 4.8). Niezależnie od wydłużenia odstępu QT, amiodaron wykazuje niską aktywność
powodowania zaburzeń rytmu serca typu torsade de pointes.
Istnieją doniesienia o przypadkach podwyższenia progu defibrylacji komór i (lub) stymulacji
rozrusznika lub wszczepialnego kardiowertera-defibrylatora, szczególnie w sytuacji długotrwałego
stosowania leków przeciwarytmicznych. Może to potencjalnie mieć wpływ na skuteczność działania
urządzenia, w związku z tym zalecana jest kontrola jego funkcjonowania przed i w trakcie leczenia
amiodaronem.
Amiodaron stosowany doustnie nie jest przeciwwskazany u osób z niewydolnością serca, jednak
w czasie leczenia należy zachować ostrożność, gdyż może ją nasilać. W takich sytuacjach amiodaron
może być stosowany w skojarzeniu z innymi lekami.

Ciężka bradykardia i blok serca
Podczas stosowania schematów zawierających sofosbuwir jednocześnie z amiodaronem
zaobserwowano zagrażające życiu przypadki bradykardii i bloku serca.
Bradykardia występowała zwykle w ciągu kilku godzin do dni, ale obserwowano także przypadki, w
których ten czas był dłuższy, najczęściej do 2 tygodni od rozpoczęcia leczenia HCV.

Pacjentom przyjmującym schemat zawierający sofosbuwir należy podawać amiodaron wyłącznie
wtedy, gdy stosowanie innych alternatywnych leków przeciwarytmicznych jest przeciwwskazane lub
nie są one tolerowane.

Jeśli jednoczesne stosowanie amiodaronu jest konieczne, zaleca się monitorowanie czynności serca u
pacjentów w warunkach szpitalnych przez pierwsze 48 godzin od rozpoczęcia jednoczesnego
podawania; a następnie częstość pracy serca powinna być monitorowana w warunkach
ambulatoryjnych lub samodzielnie przez pacjenta, codziennie przez co najmniej pierwsze 2 tygodnie
leczenia.

Ze względu na długi okres półtrwania amiodaronu należy również monitorować czynność serca w
sposób opisany powyżej u pacjentów, którzy przerwali stosowanie amiodaronu w ciągu ostatnich
kilku miesięcy i mają rozpocząć przyjmowanie schematu zawierającego sofosbuwir.

Należy powiadomić wszystkich pacjentów przyjmujących amiodaron w skojarzeniu ze schematem
zawierającym sofosbuwir o ryzyku wystąpienia objawów bradykardii i bloku serca oraz o
konieczności niezwłocznego zwrócenia się o pomoc lekarską w przypadku ich wystąpienia.

Zaburzenia czynności tarczycy (patrz punkt 4.8)
Amiodaron może powodować niedoczynność lub nadczynność tarczycy, zwłaszcza u pacjentów
z występowaniem w przeszłości zaburzeń tarczycy.
Kliniczne i biologiczne monitorowanie (w tym TSH mierzony metodą wysokoczułą, [usTSH – ang.
ultrasensitive TSH]) jest zalecane przed rozpoczęciem leczenia u wszystkich pacjentów.
Monitorowanie powinno być wykonywane podczas leczenia, co 6 miesięcy i przez kilka miesięcy
po zakończeniu leczenia. Jest to szczególnie ważne u osób w wieku podeszłym.
U pacjentów z wywiadem wskazującym podwyższone ryzyko wystąpienia zaburzeń tarczycy,
zalecane jest regularne kontrolowanie jej czynności. Amiodaron zawiera jod, dlatego też stosowanie
leku może wpływać na wychwyt jodu znakowanego. Niemniej jednak wyniki badań czynnościowych
tarczycy (fT3, fT4, TSH mierzony metodą ultraczułą usTSH) są możliwe do interpretacji. Amiodaron
hamuje obwodową konwersję tyroksyny do trójjodotyroniny i może wywoływać izolowane zmiany
biochemiczne (wzrost stężenia fT4 w surowicy, natomiast stężenie fT3 zostaje w niewielkim stopniu
zmniejszone lub utrzymuje się na prawidłowym poziomie) u pacjentów w stadium klinicznej
eutyreozy. Nie ma przesłanek do odstawienia leczenia amiodaronem w takich przypadkach.

Podczas leczenia lub do kilku miesięcy po zakończeniu leczenia amiodaronem może wystąpić
nadczynność tarczycy. Kliniczne objawy, zwykle o niewielkim nasileniu, takie jak utrata masy ciała,
wystąpienie zaburzeń rytmu serca, dusznica, zastoinowa niewydolność serca powinny zwrócić uwagę
lekarza. Diagnoza jest oparta na wyraźnym zmniejszeniu aktywności w surowicy hormonu TSH
oznaczonego ultraczułą metodą (usTSH). Należy wtedy odstawić leczenie amiodaronem. Ustąpienie
objawów występuje zwykle po kilku miesiącach od zakończenia leczenia amiodaronem; kliniczną
poprawę poprzedzają prawidłowe wyniki badań laboratoryjnych czynności tarczycy. Ciężkie
przypadki nadczynności tarczycy, czasami prowadzące do zgonu), wymagają natychmiastowego
zastosowania odpowiedniego postępowania terapeutycznego. Leczenie należy dostosować
indywidualnie dla każdego pacjenta: leki przeciwtarczycowe (które nie zawsze są skuteczne),
kortykosteroidy, leki beta-adrenolityczne.
Niedoczynność tarczycy należy podejrzewać w przypadku wystąpienia następujących objawów
klinicznych (zazwyczaj o umiarkowanym nasileniu): przyrost masy ciała, nietolerancja zimna,
obniżona aktywność, nasilona bradykardia. Rozpoznanie opiera się na stwierdzeniu wyraźnego

wzrostu stężenia usTSH(TSH mierzony metodą wysokoultraczułą) w surowicy. Stadium eutyreozy
uzyskuje się zazwyczaj w okresie 1–3 miesięcy od odstawienia leczenia. W przypadku wystąpienia
stanów zagrażających życiu, leczenie z zastosowaniem amiodaronu może być kontynuowane,
w skojarzeniu z podaniem L-tyroksyny. Dawkę L-tyroksyny dobiera się w zależności od stężenia
TSH.

Zaburzenia układu oddechowego (patrz punkt 4.8)
Pojawienie się duszności i nieproduktywnego kaszlu może być związane z toksycznym działaniem na
płuca, takim jak wystąpienie śródmiąższowego zapalenia płuc. Bardzo rzadko zgłaszano przypadki
śródmiąższowego zapalenia płuc po podaniu amiodaronu w postaci dożylnej. U pacjentów, u których
wystąpiła duszność wysiłkowa, zarówno jako jedyny objaw, jak i związana z pogorszeniem ogólnego
stanu pacjenta (zmęczenie, utrata masy ciała, gorączka) należy wykonać badania radiologiczne klatki
piersiowej. Należy ponownie ocenić zasadność dalszego leczenia amiodaronem, ponieważ
śródmiąższowe zapalenie płuc jest zwykle przemijające, jeżeli terapia lekiem zostanie szybko
zakończona (kliniczne objawy zwykle ustępują w ciągu 3 do 4 tygodni, zmiany radiologiczne
i poprawa czynności płuc następuje w ciągu kilku miesięcy). Należy rozważyć zastosowanie
kortykosteroidów.

Zgłaszano kilka bardzo rzadkich przypadków ciężkich powikłań oddechowych, czasami
prowadzących do zgonu, występujących zwykle bezpośrednio po zabiegu chirurgicznym (zespół ostrej
niewydolności oddechowej dorosłych). Może być to związane z interakcją tlenu podawanego
w dużym stężeniu (patrz poniżej i punkty 4.5 oraz 4.8).

Znieczulenie (patrz punkty 4.5 oraz 4.8)
Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu przez pacjenta
amiodaronu.
Donoszono o przypadkach ciężkich zaburzeń ze strony układu krążenia i układu oddechowego
(czasami prowadzących do zgonu) u pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu i tlenoterapii.

Zaburzenia czynności wątroby (patrz punkt 4.8)
Zaleca się regularne, ścisłe monitorowanie czynności wątroby (oznaczenie aktywności
aminotransferaz) podczas leczenia amiodaronem, począwszy od momentu rozpoczęcia leczenia.
Dawkowanie amiodaronu należy zmniejszyć lub zakończyć leczenie w przypadku zwiększenia
aktywności aminotransferaz 3 - krotnie powyżej górnej granicy normy, co może świadczyć
o wystąpieniu ostrych, ciężkich zaburzeń czynności wątroby (w tym niewydolności wątroby, czasami
ze skutkiem śmiertelnym) lub przewlekłych zaburzeń czynności wątroby. Mogą wystąpić podczas
stosowania zarówno doustnej, jak i dożylnej postaci leku, oraz w ciągu 24 godzin od podania
amiodaronu w formie dożylnej.
Kliniczne i biologiczne objawy przewlekłych zaburzeń czynności wątroby mogą być o niewielkim
nasileniu (możliwe powiększenie wątroby, zwiększenie aktywności aminotransferaz 1,5 do 5 razy
powyżej górnej granicy normy). Te nieprawidłowości zwykle ustępują po odstawieniu leczenia
amiodaronem; donoszono jednak o przypadkach śmiertelnych.

Zaburzenia nerwowo-mięśniowe (patrz punkt 4.8)
Amiodaron może powodować czuciowo-ruchową obwodową neuropatię i (lub) miopatię. Ustąpienie
objawów występuje zwykle w ciągu kilku miesięcy po odstawieniu leczenia amiodaronem,
ale czasami niektóre objawy mogą się utrzymywać.

Zaburzenia oka (patrz punkt 4.8)
W przypadku wystąpienia niewyraźnego widzenia lub pogorszenia widzenia należy niezwłocznie
przeprowadzić kompletne badanie okulistyczne, w tym badanie dna oka oftalmoskopem. Stwierdzenie
neuropatii nerwu wzrokowego i (lub) zapalenia nerwu wzrokowego wymaga odstawienia leczenia
amiodaronem ze względu na możliwość progresji do utraty wzroku.

Oddziaływanie z innymi lekami (patrz punkt 4.5)
Nie jest zalecane jednoczesne stosowanie amiodaronu z następującymi lekami: leki betaadrenolityczne, antagoniści kanałów wapniowych zwalniający rytm serca (werapamil, diltiazem),
pobudzające leki przeczyszczające, które mogą powodować hipokaliemię.

Ciężkie reakcje skórne
Należy natychmiast przerwać leczenie amiodaronem jeśli podczas jego stosowania pojawią się reakcje
skórne mogące wskazywać na wystąpienie zespołu Stevensa-Johnsona (ang.SJS- Stevens-Johnson
syndrome) (postępująca wysypka z pęcherzami lub zmiany na błonach śluzowych, gorączka i bóle
stawowe) lub toksycznego martwiczego oddzielania się naskórka (ang. TEN- Toxic Epidermal
Necrolysis) (ciężka gwałtownie przebiegająca choroba objawiająca się pękającymi olbrzymimi
pęcherzami podnaskórkowymi, rozległymi nadżerkami na skórze, spełzaniem dużych płatów naskórka
oraz gorączką) pęcherzowe zapalenie skóry i reakcja polekowa z eozynofilią i objawami
uogólnionymi (DRESS). Objawy te mogą zagrażać życiu pacjenta, a nawet prowadzić do jego zgonu.

Zaburzenia skóry (patrz punkt 4.8)
Należy poinformować pacjentów o konieczności unikania ekspozycji na światło słoneczne podczas
leczenia i stosować środki chroniące przed światłem słonecznym w czasie terapii. Amiodaron
powoduje nadwrażliwość na światło, która może utrzymywać się po kilku miesiącach od zaprzestania
leczenia.
Najczęściej występującymi objawami są: mrowienie, oparzenia i rumień, występujące na powierzchni
skóry, która poddana została działaniu promieni słonecznych.
Rzadko obserwowano reakcję fototoksyczną i wysypkę.

Dzieci i młodzież
Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności amiodaronu u dzieci. Dlatego też, nie zaleca
się stosowania leku u tych pacjentów. Dostępne obecnie dane są opisane w punktach 5.1. i 5.2.

Tabletki zawierają laktozę, dlatego pacjenci z występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy,
niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy- galaktozy nie powinni
stosować tego produktu.

Przeszczep serca
W badaniach retrospektywnych stosowanie amiodaronu przed przeszczepem serca u biorcy
przeszczepu, wykazało zwiększone ryzyko wystąpienia pierwotnej dysfunkcji przeszczepu (PGD, ang.
Primary Graft Dysfunction).

Pierwotna dysfunkcja przeszczepu (PGD) jest zagrażającym życiu powikłaniem przeszczepu serca,
które charakteryzuje się zaburzeniami lewej komory, prawej komory lub zaburzeniami
dwukomorowymi i występuje w ciągu pierwszych 24 godzin po przeszczepie, dla której nie ma
możliwej do zidentyfikowania wtórnej przyczyny (patrz punkt 4.8). Ciężka postać PGD może być
nieodwracalna.

U pacjentów znajdujących się na liście oczekujących na przeszczep serca należy jak najwcześniej
przed przeszczepem rozważyć zastosowanie alternatywnego leku przeciwarytmicznego.

#### 4.5. Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Interakcje farmakodynamiczne

• Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsade de pointes lub wydłużające odstęp QT

- Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsade de pointes

Stosowanie amiodaronu wraz z innymi lekami mogącymi spowodować zaburzenia
rytmu serca typu torsade de pointes jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3); do tych
leków należą:
- leki przeciwarytmiczne klasy IA (np: chinidyna, dyzopiramid, prokainamid),
sotalol, bretylium, bepridil,
- podawana dożylnie erytromycyna, kotrimoksazol lub pentamidyna (podana
pozajelitowo),
- leki przeciwpsychotyczne, takie jak: chloropromazyna, tiorydazyna, flufenazyna,
pimozyd, haloperidol, amisulpiryd, sertindol,
- preparaty litu i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, np. doksepina,
amitryptylina,
- niektóre leki przeciwhistaminowe: terfenadyna, astemizol, mizolastyna,
- leki przeciwmalaryczne: chinina, chlorochina, meflochina, halofantryna,
- winkamina,
- cyzapryd, niektóre leki neuroleptyczne.

- Leki wydłużające odstęp QT
Jednoczesne podawanie amiodaronu z lekami o znanym działaniu wydłużającym odstęp
QT musi być oparte na szczególnej ocenie ryzyka i korzyści dla każdego pacjenta,
ponieważ może wzrosnąć ryzyko zaburzeń rytmu serca typu torsade de pointes (patrz
punkt 4.4) i pacjenta należy monitorować pod kątem wydłużenia odstępu QT.
Należy unikać podawania fluorochinolonów u pacjentów otrzymujących amiodaron.

• Leki zwalniające rytm pracy serca lub wywołujące zaburzenia automatyzmu, lub
przewodzenia serca
Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z tymi lekami.

Leki beta-adrenolityczne oraz leki z grupy antagonistów kanałów wapniowych spowalniających
rytm serca (werapamil, diltiazem), mogą spowodować zaburzenia automatyzmu węzła (znaczna
bradykardia) i zaburzenia przewodzenia.

• Interakcje innych leków z amiodaronem (patrz punkt 4.4)
Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z sofosbuwirem w skojarzeniu
z innymi lekami przeciwwirusowymi o działaniu bezpośrednim (takimi jak daklataswir,
symeprewir czy ledipaswir). Jednoczesne stosowanie amiodaronu ze schematami
zawierającymi sofosbuwir może prowadzić do wystąpienia ciężkiej, objawowej bradykardii.
Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania amiodaronu ze schematami
zawierającymi sofosbuwir, po ich podaniu zalecane jest monitorowanie pracy serca pacjenta
(patrz punkt 4.4).

• Leki mogące wywołać hipokaliemię

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania z następującymi lekami.

- drażniącymi lekami przeczyszczającymi wywołującymi hipokaliemię, co zwiększa ryzyko
wystąpienia zaburzeń rytmu serca typu torsade de pointes, należy stosować inne grupy leków
przeczyszczających.

Należy zachować ostrożność podczas stosowania następujących leków w połączeniu z amiodaronem:

- leki mogące wywołać hipokaliemię i (lub) hipomagnezemię: leki moczopędne, kortykosteroidy
(gluko-, mineralo-) stosowane ogólnoustrojowo, tetrakozaktyd, amfoterycyna B podawana
dożylnie.

Należy zapobiegać wystąpieniu hipokaliemii, a w przypadku jej stwierdzenia, należy
uzupełnić niedobór potasu; należy monitorować odstęp QT oraz w przypadku wystąpienia
zaburzeń rytmu typu typu torsade de pointes nie należy stosować leków
przeciwarytmicznych (należy wdrożyć stymulację komorową, można stosować dożylne
infuzje magnezu).

• Znieczulenie ogólne (patrz punkty 4.4 oraz 4.8)
Obserwowano potencjalnie ciężkie powikłania u pacjentów poddawanych znieczuleniu
ogólnemu: bradykardia (nie odpowiadająca na atropinę), niedociśnienie, zaburzenia
przewodzenia, zmniejszenie pojemności minutowej serca.
Zgłaszano kilka bardzo rzadkich przypadków ciężkich powikłań oddechowych czasami
prowadzących do zgonu, występujących zwykle bezpośrednio po zakończeniu zabiegu
chirurgicznego (zespół ostrej niewydolności oddechowej u dorosłych). Może być to
związane z interakcją z tlenem podawanym w dużym stężeniu. Przed zabiegiem
chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu amiodaronu.

Wpływ Cordarone na inne produkty lecznicze

Amiodaron i (lub) jego metabolit, deetyloamiodaron, hamują CYP1A1, CYP1A2, CYP3A4, CYP2C9,
CYP2D6 i glikoproteinę P i mogą zwiększać ekspozycję na ich substraty.
Z powodu długiego okresu półtrwania amiodaronu, interakcje mogą być obserwowane nawet po kilku
miesiącach od zakończenia leczenia amiodaronem.

• Substraty glikoproteiny P

Amiodaron jest inhibitorem glikoproteiny P. Przypuszcza się, że jednoczesne stosowanie z substratami
glikoproteiny P wiąże się ze zwiększeniem ekspozycji na te substraty.

- Glikozydy naparstnicy:

Stosowanie amiodaronu u pacjentów leczonych długotrwale digoksyną może spowodować
zwiększenie stężenia digoksyny we krwi i wywołać objawy jej przedawkowania - zaburzenia
czynności węzła zatokowego, zaburzenia automatyzmu (nadmierna bradykardia) oraz zwolnienie
przewodzenia przedsionkowo-komorowego (działanie synergiczne): dodatkowo możliwy jest wzrost
stężenia digoksyny w osoczu ze względu na spadek klirensu digoksyny.
Należy monitorować EKG oraz stężenie digoksyny w osoczu. Pacjenta należy obserwować pod kątem
klinicznych objawów toksyczności glikozydów naparstnicy. Może być konieczne dostosowanie dawki
glikozydów naparstnicy.

- Dabigatran

Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania amiodaronu z dabigatranem
ze względu na ryzyko krwawienia. Może być konieczne dostosowanie dawki dabigatranu zgodnie
z jego wskazaniami.

• Substraty CYP2C9

Amiodaron zwiększa stężenie substratów CYP2C9 takich jak warfaryna lub fenytoina przez
hamowanie izoenzymu 2C9 cytochromu P450.

- Warfaryna

Połączenie warfaryny i amiodaronu może nasilać działanie doustnego leku przeciwzakrzepowego,
stąd ryzyko krwawienia. Konieczne jest ścisłe monitorowanie czasu protrombinowego (INR),

aby dostosować doustne dawki leków przeciwzakrzepowych, zarówno podczas leczenia amiodaronem,
jak i po zakończeniu leczenia amiodaronem.

- Fenytoina

Połączenie fenytoiny i amiodaronu może prowadzić do przedawkowania fenytoiny, powodując
objawy neurologiczne. Należy prowadzić ścisłe monitorowanie stanu klinicznego pacjenta
i natychmiast po wystąpieniu pierwszych objawów przedawkowania zmniejszyć dawkę
fenytoiny oraz oznaczyć stężenie fenytoiny w osoczu.

• Substraty CYP2D6

- Flekainid

Jednoczesne stosowanie amiodaronu i flekainidu powoduje zwiększenie stężenia flekainidu
w osoczu na skutek hamowania izoenzymu 2D6 cytochromu P450. Dlatego należy dostosować
dawkowanie flekainidu.

• Substraty CYP3A4

Jednoczesne stosowanie leków metabolizowanych przez cytochrom CYP3A4 i amiodaronu,
inhibitora CYP 3A4, może powodować zwiększenie stężenia tych leków w osoczu i wystąpienie
ich toksyczności.

- Cyklosporyna

Jednoczesne stosowanie z amiodaronem może powodować zwiększenie stężenia cyklosporyny
w osoczu. Należy dostosować dawkę cyklosporyny.

- Fentanyl

Jednoczesne stosowanie z amiodaronem może nasilać działanie fentanylu i zwiększać ryzyko
jego toksycznego działania.

- Statyny

Podczas jednoczesnego stosowaniu amiodaronu ze statynami metabolizowanymi przez
CYP3A4, takimi jak symwastatyna, atorwastatyna i lowastatyna występuje zwiększone ryzyko
toksycznego wpływu na układ mięśniowy (np. rabdomioliza). Zaleca się stosowanie statyn nie
metabolizowanych przez CYP3A4 podczas leczenia amiodaronem.

- Inne leki metabolizowane przez CYP3A4

Lidokaina, syrolimus, takrolimus, syldenafil, midazolam, triazolam, dihydroergotamina,
ergotamina, kolchicyna.

Wpływ innych produktów leczniczych na Cordarone

Inhibitory CYP3A4 oraz CYP2C8 mogą potencjalnie hamować metabolizm amiodaronu i zwiększać
ekspozycję na niego.
Zaleca się unikanie inhibitorów CYP3A4 (np. soku z grejpfruta oraz pewnych leków) podczas
leczenia amiodaronem.

#### 4.6. Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża
Ze względu na wpływ amiodaronu na tarczycę płodu stosowanie leku w okresie ciąży jest
przeciwwskazane.

Karmienie piersią
Amiodaron jest wydzielany do mleka kobiecego w znaczących ilościach, dlatego stosowanie leku
w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane.

Płodność:
Brak danych dotyczących wpływu amiodaronu na płodność u ludzi.

#### 4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania maszyn

W świetle danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania amiodaronu lek nie powoduje ograniczenia
zdolności prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

#### 4.8. Działania niepożądane

Następujące działania niepożądane są wymienione na podstawie klasyfikacji układów i narządów
oraz przy użyciu następującej konwencji: bardzo często ≥1/10, często ≥1/100 do <1/10, niezbyt często
≥1/1 000 do <1/100, rzadko ≥1/10 000 do <1/1 000, bardzo rzadko <1/10 000, nieznana (częstość nie
może być określona na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia krwi i układu chłonnego:
Bardzo rzadko:
niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość aplastyczna, trombocytopenia

Częstość nieznana:
neutropenia, agranulocytoza

Zaburzenia serca (patrz punkt 4.4):
Często:
bradykardia, zazwyczaj umiarkowana i zależna od dawki leku

Niezbyt często:
wystąpienie lub nasilenie zaburzeń rytmu serca, czasami z zatrzymaniem czynności serca (patrz punkt
#### 4.4 i 4.5), zaburzenia przewodzenia w mięśniu sercowym (blok zatokowo-przedsionkowy, blok
przedsionkowo-komorowy różnego stopnia)

Bardzo rzadko:
znaczna bradykardia lub zatrzymanie czynności węzła zatokowego u pacjentów z zaburzeniem
czynności węzła zatokowego i (lub) u pacjentów w podeszłym wieku

Częstość nieznana:
torsade de pointes (patrz punkt 4.4 oraz 4.5)

Zaburzenia endokrynologiczne (patrz punkt 4.4.):
Często:
niedoczynność tarczycy, nadczynność tarczycy, czasami prowadzące do zgonu

Bardzo rzadko:
zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH)

Zaburzenia oka:
Bardzo często:

mikrozłogi w rogówce, tworzące się tuż pod źrenicą. Może im towarzyszyć widzenie kolorowej
otoczki przedmiotów podczas patrzenia w ostrym świetle lub niewyraźne widzenie. Składają się one
ze złożonych złogów lipidowych i przemijają po odstawieniu leczenia amiodaronem.

Bardzo rzadko:
neuropatia i (lub) zapalenie nerwu wzrokowego, które może prowadzić do utraty wzroku (patrz punkt
4.4)

Zaburzenia żołądka i jelit:
Bardzo często:
łagodne zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, zaburzenia smaku) zwykle występujące
podczas stosowania dawki nasycającej leku i ustępujące po zmniejszeniu dawki amiodaronu

Często:
zaparcie

Niezbyt często:
suchość w ustach

Częstość nieznana:
zapalenie trzustki lub ostre zapalenie trzustki,

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych (patrz punkt 4.4):
Bardzo często:
izolowane zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy, które jest zwykle umiarkowanie
nasilone (1,5 do 3 razy powyżej górnej granicy normy), występujące na początku leczenia.
Te nieprawidłowości mogą powrócić do wartości prawidłowych po zmniejszeniu dawki leku lub
samoistnie.

Często:
ostre zaburzenia czynności wątroby z towarzyszącą dużą aktywnością aminotransferaz w surowicy
i (lub) żółtaczką, w tym niewydolność wątroby, które mogą być czasami śmiertelne

Bardzo rzadko:
przewlekłe choroby wątroby (pseudoalkoholowe zapalenie wątroby, marskość wątroby), czasami
prowadzące do zgonu

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania:
Częstość nieznana:
ziarniniak, w tym ziarniniak szpiku kostnego

Zaburzenia układu immunologicznego:
Częstość nieznana:
obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quinckego), reakcje anafilaktyczne lub rzekomoanafilaktyczne,
wstrząs anafilaktyczny

Badania diagnostyczne:
Bardzo rzadko:
zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi

Zaburzenia układu nerwowego:
Często:
drżenia pochodzenia pozapiramidowego, koszmary senne, zaburzenia snu

Niezbyt często:

czuciowo-ruchowa obwodowa neuropatia i (lub) miopatia, zwykle przemijające po odstawieniu
leczenia amiodaronem (patrz punkt 4.4)

Bardzo rzadko:
ataksja móżdżkowa, nieznaczne zwiększenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego (rzekomy guz mózgu),
bóle głowy

Częstość nieznana:
parkinsonizm, zaburzenia węchu

Zaburzenia układu rozrodczego i piersi:
Bardzo rzadko:
zapalenie najądrza, impotencja

Częstość nieznana:
zmniejszenie libido

Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia:
Często:
toksyczne uszkodzenie tkanki płucnej (pęcherzykowe/śródmiąższowe zapalenie płuc lub zwłóknienie
płuc, zapalenie opłucnej, zarostowe zapalenie oskrzelików płucnych z zapaleniem płuc), czasami
prowadzące do zgonu (patrz punkt 4.4)

Bardzo rzadko:
skurcz oskrzeli u pacjentów z ciężką niewydolnością oddechową i zwłaszcza u pacjentów z astmą
oskrzelową, zespołem ostrej niewydolności oddechowej dorosłych, czasami z prowadzące do zgonu,
zwłaszcza bezpośrednio po zabiegu operacyjnym (możliwa interakcja z tlenem w dużym stężeniu)
(patrz punkt 4.4 i 4.5)

Częstość nieznana:
krwotok płucny

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania:
Częstość nieznana:
zmniejszenie łaknienia

Zaburzenia psychiczne:
Często:
zmniejszone libido

Częstość nieznana:
majaczenie (w tym splątanie), omamy

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej:
Bardzo często:
nadwrażliwość na światło (patrz punkt 4.4)

Często:
wyprysk, ciemnoszare lub niebieskawe zabarwienie skóry podczas długotrwałego stosowania dużych
dawek amiodaronu, które ustępuje powoli po odstawieniu leku

Bardzo rzadko:
rumień podczas zabiegu radioterapii, wysypki skórne, zwykle niespecyficzne, złuszczające zapalenie
skóry, łysienie

Częstość nieznana:
pokrzywka, ciężkie reakcje skórne, jak toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), zespół
Stevensa-Johnsona (SJS), pęcherzowe zapalenie skóry, reakcja polekowa z eozynofilią i objawami
uogólnionymi (DRESS)

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej:
Częstość nieznana:
zespół toczniopodobny

Zaburzenia naczyń:
Bardzo rzadko:
zapalenie naczyń

Urazy, zatrucia i powikłania po zabiegach
Częstość nieznana:
pierwotna dysfunkcja przeszczepu po przeszczepie serca (patrz punkt 4.4)

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych:
Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309,
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu lub przedstawicielowi
podmiotu odpowiedzialnego w Polsce.

#### 4.9. Przedawkowanie

Istnieje niewiele doniesień dotyczących przedawkowania amiodaronu podawanego drogą
doustną. Może wystąpić bradykardia zatokowa, blok przedsionkowo – komorowy, częstoskurcz
komorowy, zaburzenia rytmu serca typu torsade de pointes, niewydolność krążenia, a także
obniżenie ciśnienia i uszkodzenie wątroby.

Zarówno amiodaron jak i jego metabolity nie są usuwane podczas dializy.

Przedawkowanie leku wymaga fachowej pomocy lekarskiej; leczenie jest objawowe.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1. Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwarytmiczne, preparaty należące do klasy III
kod ATC; C 01 BD 01

Właściwości przeciwarytmiczne
Wydłużenie fazy 3 potencjału czynnościowego komórek mięśnia sercowego powodujące zwolnienie
przepływu jonów potasu (vaugham Williams klasa III).
Zwolnienie czynności serca na skutek obniżenia automatyzmu węzła zatokowego, działanie to
nie jest znoszone przez atropinę.
Działanie antyadrenergiczne na receptory alfa i beta.

Zwolnienie przewodzenia na poziomie węzła zatokowo-przedsionkowego, przedsionków i węzła
przedsionkowo-komorowego- im szybszy rytm serca tym bardziej nasilone działanie; brak wpływu
na przewodzenie śródkomorowe.
Wydłużenie okresu refrakcji i zmniejszenie pobudliwości komórek mięśnia sercowego na poziomie
przedsionków, węzła przedsionkowo-komorowego i komór.
Zwolnienie przewodzenia i wydłużenie okresu refrakcji w dodatkowych szlakach przedsionkowokomorowych.

Inne właściwości:
Zmniejszenie zapotrzebowania na tlen na skutek umiarkowanego zmniejszenia oporu obwodowego
naczyń i zwolnienia czynności serca.
Zwiększenie pojemności minutowej serca spowodowane bezpośrednim działaniem leku na mięśnie
gładkie tętnic mięśnia sercowego, zmniejszeniem oporu obwodowego i braku działania inotropowo
ujemnego leku.

Nie przeprowadzono kontrolowanych badań u dzieci.

W opublikowanych badaniach bezpieczeństwo stosowania amiodaronu zostało ocenione u 1118 dzieci
z różnymi zaburzeniami rytmu serca.
W klinicznych badaniach pediatrycznych stosowano następujące dawki leku:

Podanie doustne:
- dawka nasycająca: 10 do 20 mg/kg mc. na dobę przez 7 do 10 dni (lub 500 mg/m2 na dobę, jeśli
dawkowanie wyrażamy na metr kwadratowy powierzchni ciała),
- dawka podtrzymująca: należy stosować jak najmniejszą skuteczną dawkę; w zależności od
indywidualnej odpowiedzi, może ona wynosić od 5 do 10 mg/kg mc. na dobę (lub 250 mg/m2 na dobę,
jeśli dawkowanie wyrażamy na metr kwadratowy powierzchni ciała),

#### 5.2. Właściwości farmakokinetyczne

Amiodaron jest głównie metabolizowany przez CYP3A4, a także przez CYP2C8.
Amiodaron i jego metabolit, deetyloamiodaron, wykazuje in vitro potencjał hamowania CYP1A1,
CYP1A2, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, CYP2A6, CYP2B6 oraz 2C8. Amiodaron
i deetyloamiodaron mają również potencjał hamowania niektórych transporterów takich jak
glikoproteina P i organiczne transportery kationowe (OCT2) [jedno badanie wykazało 11% wzrostu
poziomu kreatyniny (substratu OCT2) w surowicy].
Dane in vitro opisują interakcje amiodaronu z substratami CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6
oraz glikoproteiny P.

Amiodaron posiada duże powinowactwo do tkanek.
Biodostępność po podaniu doustnym wynosi od 30 do 80% (średnio 50%). Po podaniu pojedynczej
dawki maksymalne stężenie we krwi występuje po 3 do 7 godzinach. Efekt terapeutyczny występuje
średnio w ciągu tygodnia (od kilku dni do dwóch tygodni).

Amiodaron wykazuje długi okres półtrwania i jest on zmienny osobniczo (20 do 100 dni). Podczas
pierwszych kilku dni leczenia lek ulega kumulacji w większości tkanek ciała, zwłaszcza w tkance
tłuszczowej. Eliminacja występuje po kilku dniach i równowaga dystrybucji jest osiągana po okresie
jednego do kilku miesięcy.
To tłumaczy stosowanie dawek nasycających w celu osiągnięcia szybkiego tkankowego wysycenia
istotnego dla działania terapeutycznego.

Część jodu oddziela się od cząsteczki i pojawia się w moczu w postaci jodków. Jest to równoważne
6 mg/24 godziny dla dawki dobowej 200 mg amiodaronu. Pozostała część cząsteczki, z większą
ilością jodu, jest eliminowana z kałem po uprzednim przejściu przez wątrobę.

Z powodu niewielkiej eliminacji leku z moczem amiodaron może być stosowany w zwykle zalecanej
dawce u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek.
Po odstawieniu leku, eliminacja utrzymuje się jeszcze przez kilka miesięcy.
Należy wziąć pod uwagę resztkową aktywność leku utrzymująca się przez okres od 10 dni do jednego
miesiąca.

Nie przeprowadzono kontrolowanych badań z udziałem dzieci i młodzieży.
W nielicznie opublikowanych, dostępnych danych dotyczących stosowania amiodaronu u dzieci, nie
stwierdzono różnic w porównaniu z dorosłymi.

#### 5.3. Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

W 2-letnim badaniu rakotwórczości u szczurów, zaobserwowano u obu płci istotny klinicznie wpływ
amiodaronu na wzrost guzów pęcherzykowych tarczycy [gruczolaki i (lub) raki]. Ponieważ nie
stwierdzono mutagennego działania amiodaronu, przypuszcza się, że do indukcji tego typu nowotworu
dochodzi raczej w wyniku mechanizmu epigenetycznego (dziedzicznych zmian w ekspresji genów nie
wynikających ze zmian w sekwencji DNA) niż działania genotoksycznego. U myszy nie
zaobserwowano raka, jednak pojawił się zależny od dawki pęcherzykowy rozrost tarczycy.
Wystąpienie tych objawów w tarczycach szczurów i myszy najprawdopodobniej wiązało się
z wpływem amiodaronu na syntezę i (lub) uwalnianie hormonów tarczycy. Znaczenie tych wyników
w odniesieniu do ludzi jest małe.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1. Wykaz substancji pomocniczych

Skrobia kukurydziana
Laktoza jednowodna 200 mesh
Magnezu stearynian
Powidon K90 F
Krzemionka koloidalna bezwodna

#### 6.2. Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3. Okres ważności

3 lata

#### 6.4. Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Przechowywać w temperaturze poniżej 30°C.

#### 6.5. Rodzaj i zawartość opakowania

30 tabletek w blistrach z folii AI/PCV, w tekturowym pudełku.

6.6.Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do
stosowania

Bez specjalnych wymagań oprócz podanych w punkcie 4.2.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJACY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Sanofi Winthrop Industrie
82, Avenue Raspail
94250 Gentilly
Francja

### 8. NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

R/1637

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 15 września 1979
Data ostatniego przedłużenia pozwolenia: 23 września 2013

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.