# Ivabradine Viatris

> Iwabradyna · 5 mg · Tabletki powlekane

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Ivabradine Viatris
- **Nazwa powszechna:** Ivabradinum
- **Substancja czynna:** [Iwabradyna](https://apteka.online/odpowiedniki/ivabradinum)
- **Moc:** 5 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki powlekane
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** C01EB17
- **Liczba opakowań:** 1
- **Numer pozwolenia:** 23859
- **Podmiot odpowiedzialny:** Viatris Ltd
- **Producent:** Delorbis Pharmaceuticals Ltd.
HBM Pharma s.r.o., Cypr
Słowacja
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-kardiologiczne/ivabradine-viatris-tabl-powl-5-mg-viatris
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-kardiologiczne/ivabradine-viatris-tabl-powl-5-mg-viatris.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/37004/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/37004/characteristic

## Dostępne opakowania (1)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 56 tabl. | 5909991322779 | Rp | 76,77 zł (dopłata od 7,78 zł) | Bardzo dobrze dostępny (5/5) | — |

## Leki refundowane

### 56 tabl. — EAN 5909991322779 · cena jedn. 1,37 zł / tabl.

| Wskazanie | Poziom | Cena 100% | Dopłata | Refundacja NFZ | Limit |
|---|---|---|---|---|---|
| Przewlekła niewydolność serca w klasach NYHA II – NYHA IV, z zaburzeniami czynności skurczowej, u pacjentów z potwierdzonym w badaniu EKG rytmem zatokowym i częstością akcji serca ≥ 75 uderzeń na minutę, w skojarzeniu z leczeniem standardowym, w tym z beta-adrenolitykiem lub gdy leczenie beta-adrenolitykiem jest przeciwwskazane albo nie jest tolerowane | ryczałt | 76,77 zł | 7,78 zł | 68,99 zł | 72,19 zł |

**Bezpłatnie z uprawnieniem S (seniorzy 65+): 0,00 zł** — lek na wykazie bezpłatnych leków MZ (pełna bezpłatność dla uprawnionego pacjenta, w zakresie wskazań objętych refundacją).

> Ceny urzędowe (maksymalne) z obwieszczenia refundacyjnego MZ 82W. Rzeczywista dopłata zależy od poziomu odpłatności i wskazania na recepcie. Leki ujęte w wykazie bezpłatnych leków MZ są całkowicie bezpłatne (0,00 zł) dla osób z uprawnieniem S (seniorzy 65+) lub DZ (dzieci i młodzież do 18).

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Ivabradine Viatris i w jakim celu się go stosuje?
Ivabradine Viatris (iwabradyna) jest lekiem nasercowym stosowanym w leczeniu:
- Objawowej stabilnej dławicy piersiowej (która powoduje ból w klatce piersiowej) u dorosłych,
u których częstość akcji serca wynosi 70 lub więcej uderzeń na minutę. Jest stosowany
u dorosłych, którzy nie tolerują lub nie mogą przyjmować leków stosowanych w chorobach serca
zwanych beta-adrenolitykami. Jest także stosowany w skojarzeniu z beta-adrenolitykami
u dorosłych, których stan nie jest w pełni kontrolowany za pomocą beta-adrenolityku.
- Przewlekłej niewydolności serca u dorosłych, u których częstość akcji serca wynosi 75 lub więcej
uderzeń na minutę. Jest stosowany w skojarzeniu ze standardowym leczeniem, w tym z betaadrenolitykiem lub gdy beta-adrenolityki są przeciwwskazane albo nie są tolerowane.

O stabilnej dławicy piersiowej (zazwyczaj określana jako „dławica”):
Stabilna dławica piersiowa jest to choroba serca, która występuje wówczas, gdy mięsień sercowy nie
otrzymuje wystarczającej ilości tlenu. Choroba ta zwykle pojawia się u osób pomiędzy 40 a 50 rokiem
życia. Najczęstszym objawem dławicy piersiowej jest ból lub dyskomfort w klatce piersiowej.
Dławica piersiowa występuje częściej gdy serce pracuje szybciej, na przykład w takich sytuacjach, jak
wysiłek, emocje, zimno lub po spożyciu posiłku. U osób z dławicą piersiową przyśpieszenie pracy
serca wywołuje ból w klatce piersiowej.

O przewlekłej niewydolności serca:
Przewlekła niewydolność serca jest chorobą serca, która pojawia się, kiedy serce nie może
przepompować wystarczającej ilości krwi do całego organizmu. Najczęstsze objawy niewydolności
serca to duszność, znużenie, zmęczenie i obrzęk kostek.

Jak działa lek Ivabradine Viatris?
Lek Ivabradine Viatris działa głównie poprzez zmniejszenie częstości pracy serca o kilka uderzeń na
minutę. Prowadzi to do zmniejszenia zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen, szczególnie

w sytuacjach, gdy bardziej prawdopodobne jest wystąpienie napadu bólu dławicowego. W ten sposób
Ivabradine Viatris pomaga kontrolować i zmniejszać liczbę napadów bólu dławicowego.
Ponadto, ponieważ zwiększona częstość akcji serca niekorzystnie wpływa na czynność serca
i rokowanie odnośnie przeżycia u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca, swoiste działanie
iwabradyny, zmniejszające częstość akcji serca, pomaga poprawić czynność serca oraz rokowanie
odnośnie przeżycia u tych pacjentów.

### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Ivabradine Viatris

Kiedy nie stosować leku Ivabradine Viatris:
- jeśli pacjent ma uczulenie na iwabradynę lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku
(wymienionych w punkcie 6);
- u pacjentów, u których częstość akcji serca w spoczynku jest za mała (poniżej 70 uderzeń na
minutę);
- u pacjentów ze wstrząsem kardiogennym (stan serca leczony w szpitalu);
- u pacjentów z zaburzeniami rytmu serca;
- u pacjentów z zawałem mięśnia sercowego;
- u pacjentów z bardzo niskim ciśnieniem tętniczym krwi;
- u pacjentów z niestabilną dławicą piersiową (ciężka postać z bardzo często pojawiającymi się
bólami klatki piersiowej związanymi lub nie związanymi z wysiłkiem);
- u pacjentów z niewydolnością serca, która ostatnio się nasiliła;
- jeśli czynność serca jest powodowana wyłącznie przez rozrusznik serca;
- u pacjentów z ciężkimi chorobami wątroby;
- u pacjentów aktualnie przyjmujących leki stosowane w leczeniu zakażeń grzybiczych (takie jak
ketokonazol, itrakonazol), antybiotyki z grupy makrolidów (np. jozamycyna, klarytromycyna,
telitromycyna lub erytromycyna podawana doustnie), leki stosowane w leczeniu zakażenia HIV
(takie jak nelfinawir, rytonawir) lub nefazodon (lek stosowany w leczeniu depresji), lub diltiazem,
werapamil (stosowane w leczeniu nadciśnienia tętniczego lub dławicy piersiowej);
- jeśli pacjentka jest w wieku rozrodczym i nie stosuje odpowiednich metod zapobiegania ciąży;
- u kobiet w ciąży lub próbujących zajść w ciążę;
- u kobiet karmiących piersią.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem stosowania leku Ivabradine Viatris należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą:
- jeśli pacjent ma zaburzenia rytmu serca (takie jak nieregularne bicie serca, kołatanie serca,
nasilenie bólu w klatce piersiowej) lub utrwalone migotanie przedsionków (rodzaj
nieregularnego bicia serca), lub ma pewną nieprawidłowość w elektrokardiogramie (EKG),
zwaną zespołem długiego odstępu QT;
- jeśli pacjent ma takie objawy jak: uczucie zmęczenia, zawroty głowy lub duszność (co może
oznaczać za małą częstość pracy serca);
- jeśli u pacjenta występują objawy migotania przedsionków [niezwykle szybkie tętno
w spoczynku (powyżej 110 uderzeń na minutę) lub tętno nieregularne, bez widocznej
przyczyny, trudne do zmierzenia];
- jeśli u pacjenta wystąpił ostatnio udar mózgu;
- jeśli pacjent ma lekko lub umiarkowanie zmniejszone ciśnienie tętnicze krwi;
- jeśli pacjent ma niekontrolowane ciśnienie tętnicze, zwłaszcza po zmianie leczenia
przeciwnadciśnieniowego;
- jeśli pacjent ma ciężką niewydolność serca lub niewydolność serca z nieprawidłowością
w EKG, zwaną blokiem odnogi pęczka Hisa;
- jeśli u pacjenta występuje przewlekła choroba siatkówki oka;
- jeśli u pacjenta występują horoby wątroby o umiarkowanym nasileniu;
- jeśli u pacjenta występują ciężkie choroby nerek.

W przypadku wystąpienia którejkolwiek z wymienionych powyżej sytuacji, należy natychmiast
poinformować lekarza przed zastosowaniem lub podczas stosowania leku Ivabradine Viatris.

Dzieci i młodzież
Lek Ivabradine Viatris nie jest przeznaczony do stosowania u dzieci i młodzieży w wieku poniżej
18 lat.

Lek Ivabradine Viatris a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach stosowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować.

Należy poinformować lekarza o przyjmowaniu któregokolwiek z wymienionych poniżej leków,
ponieważ może być konieczna modyfikacja dawki leku Ivabradine Viatris albo ścisłe kontrolowanie
przebiegu leczenia:
- flukonazol (lek przeciwgrzybiczy);
- ryfampicyna (antybiotyk);
- barbiturany (stosowane w przypadku trudności z zasypianiem lub w padaczce);
- fenytoina (stosowana w padaczce);
- preparaty dziurawca zwyczajnego (Hypericum perforatum) (leki ziołowe, stosowane w leczeniu
depresji);
- leki wydłużające odstęp QT stosowane w leczeniu zaburzeń rytmu serca lub innych stanów,
takie jak:
- chinidyna, dyzopiramid, ibutylid, sotalol, amiodaron (leki stosowane w leczeniu zaburzeń
rytmu serca);
- beprydyl (lek stosowany w leczeniu dławicy piersiowej);
- niektóre rodzaje leków stosowanych w leczeniu lęku, schizofrenii lub innych psychoz (takie
jak pimozyd, zyprazydon, sertyndol);
- leki przeciwmalaryczne (takie jak meflochina lub halofantryna);
- erytromycyna stosowana dożylnie (antybiotyk);
- pentamidyna (lek przeciw pasożytom);
- cyzapryd (lek stosowany w leczeniu refluksu żołądkowo-przełykowego);
Niektóre rodzaje leków moczopędnych, które mogą zmniejszać stężenie potasu we krwi, takie jak
furosemid, hydrochlorotiazyd, indapamid (stosowane w leczeniu obrzęku, wysokiego ciśnienia
tętniczego).

Ivabradine Viatris z jedzeniem i piciem
Należy unikać picia soku grejpfrutowego podczas stosowania leku Ivabradine Viatris.

Ciąża i karmienie piersią
Nie należy przyjmować leku Ivabradine Viatris w okresie ciąży lub gdy kobieta planuje mieć dziecko
(patrz „Kiedy nie stosować leku Ivabradine Viatris”).
Należy zgłosić się do lekarza w razie zajścia w ciążę w okresie przyjmowania leku Ivabradine Viatris.
Kobiety w wieku rozrodczym nie powinny przyjmować leku Ivabradine Viatris, chyba że stosują
odpowiednie metody zapobiegania ciąży (patrz „Kiedy nie stosować leku Ivabradine Viatris”).
Nie należy przyjmować leku Ivabradine Viatris w okresie karmienia piersią (patrz „Kiedy nie
stosować leku Ivabradine Viatris”). Pacjentka powinna zwrócić się do lekarza, jeśli karmi lub
zamierza karmić piersią, ponieważ karmienie piersią należy przerwać, jeśli pacjentka przyjmuje
Ivabradine Viatris.
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Lek Ivabradine Viatris może powodować przemijające zaburzenia widzenia (chwilowe wrażenia
widzenia silnego światła w polu widzenia, patrz „Możliwe działania niepożądane”). W razie ich
wystąpienia, należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn,
zwłaszcza w sytuacjach, gdy może dojść do nagłych zmian natężenia oświetlenia, szczególnie podczas
prowadzenia pojazdów nocą.

Lek Ivabradine Viatris zawiera laktozę i sód
Jeżeli stwierdzono wcześniej u pacjenta nietolerancję niektórych cukrów, pacjent powinien
skontaktować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku.
Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od
sodu”.

### 3. Jak stosować lek Ivabradine Viatris?
Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty. W razie wątpliwości
należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.
Lek Ivabradine Viatris należy przyjmować podczas posiłków.
Tabletkę 5 mg można podzielić na równe dawki.

Jeśli leczony jest pacjent ze stabilną dławicą piersiową
Dawka początkowa nie powinna być większa niż jedna tabletka 5 mg leku Ivabradine Viatris dwa razy
na dobę. Jeśli pacjent wciąż ma objawy dławicy piersiowej i dobrze toleruje dawkę 5 mg dwa razy na
dobę, dawka może być zwiększona. Dawka podtrzymująca nie powinna być większa niż 7,5 mg dwa
razy na dobę. Lekarz przepisze odpowiednią dawkę dla pacjenta. Zalecana dawka to jedna tabletka
rano i jedna tabletka wieczorem. W niektórych przypadkach (np. jeśli pacjent jest w podeszłym wieku)
lekarz może przepisać połowę dawki, tj. połowę tabletki 5 mg leku Ivabradine Viatris 5 mg (co
odpowiada 2,5 mg iwabradyny) rano i połowę tabletki 5 mg wieczorem.

Jeśli leczony jest pacjent z przewlekłą niewydolnością serca
Zalecana dawka początkowa to jedna tabletka 5 mg leku Ivabradine Viatris dwa razy na dobę, w razie
konieczności dawkę zwiększa się do jednej tabletki leku Ivabradine Viatris 7,5 mg dwa razy na dobę.
Lekarz ustali odpowiednią dawkę dla danego pacjenta. Zwykła dawka to jedna tabletka rano i jedna
tabletka wieczorem. W niektórych przypadkach (np. jeśli pacjent jest w podeszłym wieku) lekarz
może zalecić połowę dawki, tj. połowę tabletki 5 mg leku Ivabradine Viatris 5 mg (co odpowiada
2,5 mg iwabradyny) rano i połowę tabletki 5 mg wieczorem.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Ivabradine Viatris
Po przyjęciu dużej dawki leku Ivabradine Viatris może wystąpić duszność lub uczucie zmęczenia,
ponieważ dochodzi do nadmiernego zwolnienia czynności serca. W takim przypadku należy
natychmiast zgłosić się do lekarza.

Pominięcie zastosowania leku Ivabradine Viatris
W razie pominięcia dawki leku Ivabradine Viatris, następną dawkę należy przyjąć o zwykłej porze.
Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

[Dla opakowań z blistrami kalendarzowymi] Kalendarz nadrukowany na blistrze zawierającym
tabletki pomoże w pamiętaniu o tym, kiedy ostatnio przyjęto tabletkę leku Ivabradine Viatris.

Przerwanie stosowania leku Ivabradine Viatris
Ponieważ leczenie dławicy piersiowej lub przewlekłej niewydolności serca jest zazwyczaj
długotrwałe, przed przerwaniem stosowania tego leku należy zwrócić się do lekarza.
W przypadku wrażenia, że działanie leku Ivabradine Viatris jest za mocne lub za słabe, należy zwrócić
się do lekarza lub farmaceuty.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się
do lekarza lub farmaceuty.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Najczęstsze działania niepożądane tego leku zależą od dawki i są związane ze sposobem jego
działania:

Bardzo częste (mogą dotyczyć więcej niż 1 na 10 pacjentów):
Zaburzenia widzenia (chwilowe wrażenia widzenia silnego światła, najczęściej spowodowane przez
nagłe zmiany natężenia światła). Zaburzenia te są także opisywane jako aureola, kolorowe błyski,
rozdzielony obraz lub zwielokrotnione obrazy. Zwykle pojawiają się w ciągu pierwszych dwóch
miesięcy leczenia, po których mogą wystąpić powtórnie i ustąpić podczas terapii lub po jej
zakończeniu.

Częste (mogą dotyczyć 1 na 10 pacjentów):
Zmiana czynności serca (objawy zwolnienia częstości pracy serca). Objawy występują szczególnie
w ciągu pierwszych 2 do 3 miesięcy od rozpoczęcia leczenia.

Zgłaszano także inne działania niepożądane:

Częste (mogą dotyczyć 1 na 10 pacjentów):
Nieregularne, szybkie skurcze serca, nietypowe odczuwanie bicia serca, niekontrolowane ciśnienie
tętnicze, bóle głowy, zawroty głowy i niewyraźne widzenie (zamazane widzenie).

Niezbyt częste (mogą dotyczyć 1 na 100 pacjentów):
Kołatanie serca i dodatkowe uderzenia serca, nudności, zaparcia, biegunka, ból brzucha, uczucie
wirowania (zawroty głowy pochodzenia błędnikowego), trudności w oddychaniu (duszność), kurcze
mięśni i zmiany w parametrach laboratoryjnych: duże stężenie kwasu moczowego we krwi,
zwiększenie liczby eozynofili we krwi (rodzaj krwinek białych) i zwiększenie stężenia kreatyniny we
krwi (produkt rozkładu mięśni), wysypka, obrzęk naczynioruchowy (jak opuchnięta twarz, opuchnięty
język lub gardło, trudności w oddychaniu lub przełykaniu), niskie ciśnienie krwi, omdlenie, uczucie
zmęczenia, uczucie osłabienia, nieprawidłowy zapis czynności serca w badaniu EKG, podwójne
widzenie, osłabione widzenie.

Rzadkie (mogą dotyczyć 1 na 1 000 pacjentów):
Pokrzywka, swędzenie, zaczerwienienie skóry, złe samopoczucie.

Bardzo rzadkie (mogą dotyczyć 1 na 10 000 pacjentów):
Nieregularne bicie serca.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać
bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych
Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl

Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Ivabradine Viatris?
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku i blistrze po:
„EXP”. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania leku.

Nie stosować tego leku dłużej niż przez 6 miesięcy po pierwszym otwarciu pojemnika z HDPE.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Ivabradine Viatris
- Substancją czynną leku jest iwabradyna (w postaci szczawianu).
Ivabradine Viatris, 5 mg: jedna tabletka powlekana zawiera 5 mg iwabradyny (co odpowiada
5,961 mg iwabradyny w postaci szczawianu).
Ivabradine Viatris, 7,5 mg: jedna tabletka powlekana zawiera 7,5 mg iwabradyny (co odpowiada
8,941 mg iwabradyny w postaci szczawianu).
- Pozostałe składniki to: laktoza bezwodna (patrz punkt 2 „Lek Ivabradine Viatris zawiera laktozę i
sód”), krzemionka koloidalna bezwodna, kroskarmeloza sodowa, butylohydroksytoluen (E 321),
magnezu stearynian. Otoczka tabletki: hypromeloza 6m Pass, tytanu dwutlenek (E 171),
makrogol 6000, glicerol, magnezu stearynian, żelaza tlenek żółty (E 172), żelaza tlenek czerwony
(E 172).

Jak wygląda lek Ivabradine Viatris i co zawiera opakowanie
Ivabradine Viatris, 5 mg to żółte, okrągłe, tabletki powlekane z wytłoczonym 5 na jednej stronie i linią
podziału po drugiej stronie. Tabletkę można podzielić na równe dawki.
Ivabradine Viatris,7,5 mg to pomarańczowo-żółte , okrągłe, obustronnie wypukłe, tabletki powlekane
z wytłoczonym 7.5 na jednej stronie.

Tabletki są dostępne w blistrach (OPA/Aluminium/PVC/Aluminium; PVC/PE/PVDC/Aluminium)
zawierających 56 lub 56x1 tabletek powlekanych.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny
Viatris Limited
Damastown Industrial Park
Mulhuddart, Dublin 15
DUBLIN
Irlandia

Wytwórca

HBM Pharma s.r.o.
Sklabinská 30
03680 Martin
Słowacja

Delorbis Pharmaceuticals Ltd
17, Athinon Street
Ergates Industrial Area
2643 Ergates,
Lefkosia
Cypr

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji na temat leku oraz jego nazw w krajach
członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego należy zwrócić się do miejscowego
przedstawiciela podmiotu odpowiedzialnego:

Viatris Healthcare Sp. z o.o.
Tel: +48 22 546 64 00

Data ostatniej aktualizacji ulotki: czerwiec 2024

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Ivabradine Viatris, 5 mg, tabletki powlekane
Ivabradine Viatris, 7,5 mg, tabletki powlekane

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Ivabradine Viatris, 5 mg, tabletki powlekane
Jedna tabletka powlekana zawiera 5 mg iwabradyny (co odpowiada 5,961 mg iwabradyny
szczawianu).

Ivabradine Viatris, 7,5 mg, tabletki powlekane
Jedna tabletka powlekana zawiera 7,5 mg iwabradyny (co odpowiada 8,941 mg iwabradyny
szczawianu).

Ivabradine Viatris, 5 mg, tabletki powlekane
Substancja pomocnicza o znanym działaniu: 70,965 mg laktozy bezwodnej

Ivabradine Viatris, 7,5 mg, tabletki powlekane
Substancja pomocnicza o znanym działaniu: 106,449 mg laktozy bezwodnej

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana.

Ivabradine Viatris, 5 mg, tabletki powlekane
Żółte, okrągłe (6,0 mm) tabletki powlekane, z wytłoczonym ‘5’ po jednej stronie i linią podziału po
drugiej stronie tabletki. Tabletkę można podzielić na równe dawki.

Ivabradine Viatris, 7,5 mg, tabletki powlekane
Pomarańczowo-żółte, okrągłe (6,5 mm), obustronnie wypukłe tabletki powlekane, z wytłoczonym
‘7,5’ po jednej stronie.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Leczenie objawowe przewlekłej stabilnej dławicy piersiowej.
Iwabradyna jest wskazana w leczeniu objawowym przewlekłej stabilnej dławicy piersiowej
u dorosłych z chorobą niedokrwienną serca, z prawidłowym rytmem zatokowym oraz z częstością
akcji serca ≥ 70 uderzeń na minutę. Iwabradyna jest wskazana:
- u dorosłych z nietolerancją lub z przeciwwskazaniem do stosowania beta-adrenolityków
- lub w skojarzeniu z beta-adrenolitykami u pacjentów niewystarczająco kontrolowanych
za pomocą optymalnej dawki beta-adrenolityku.

Leczenie przewlekłej niewydolności serca.
Iwabradyna jest wskazana w leczeniu przewlekłej niewydolności serca II do IV stopnia według
klasyfikacji NYHA, z zaburzeniami czynności skurczowej, u pacjentów z rytmem zatokowym,
u których częstość akcji serca wynosi ≥ 75 uderzeń na minutę, w skojarzeniu z leczeniem

standardowym, w tym z beta-adrenolitykiem lub gdy leczenie beta-adrenolitykiem jest
przeciwwskazane albo nie jest tolerowane (patrz punkt 5.1).

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Do podania różnych dawek dostępne są tabletki powlekane zawierające 5 mg i 7,5 mg iwabradyny.

Leczenie objawowe przewlekłej stabilnej dławicy piersiowej
Zaleca się, aby decyzja o rozpoczęciu leczenia lub dostosowaniu dawkowania została podjęta po
dokonaniu serii pomiarów częstości akcji serca, badania EKG lub 24-godzinnego monitorowania
w warunkach ambulatoryjnych.
Dawka początkowa iwabradyny nie powinna być większa niż 5 mg dwa razy na dobę u pacjentów
w wieku poniżej 75 lat. Po trzech do czterech tygodniach leczenia, jeśli u pacjenta wciąż występują
objawy, a dawka początkowa jest dobrze tolerowana i gdy częstość akcji serca w spoczynku
pozostaje powyżej 60 uderzeń na minutę, dawka może być zwiększona do kolejnej większej dawki
u pacjentów otrzymujących 2,5 mg dwa razy na dobę lub 5 mg dwa razy na dobę. Dawka
podtrzymująca nie powinna być większa niż 7,5 mg dwa razy na dobę.
Jeśli objawy dławicy piersiowej nie ustąpią w ciągu 3 miesięcy od rozpoczęcia leczenia, terapię
iwabradyną należy przerwać.
Dodatkowo, należy rozważyć przerwanie leczenia, jeśli reakcja odnośnie objawów jest tylko
ograniczona oraz kiedy nie ma klinicznie istotnego zmniejszenia częstości akcji serca w spoczynku
w ciągu trzech miesięcy.
Jeżeli w czasie leczenia zmniejsza się częstość akcji serca w spoczynku poniżej 50 uderzeń na minutę
lub pacjent odczuwa objawy związane z bradykardią, takie jak: zawroty głowy, uczucie zmęczenia lub
niedociśnienie, dawkowanie należy stopniowo zmniejszyć do najmniejszej dawki 2,5 mg dwa razy na
dobę (dwa razy na dobę po pół tabletki 5 mg). Po zmniejszeniu dawki należy monitorować częstość
akcji serca (patrz punkt 4.4). Leczenie należy przerwać, jeżeli częstość akcji serca utrzymuje się
poniżej 50 uderzeń na minutę lub jeśli pomimo zmniejszenia dawki utrzymują się objawy bradykardii.

Leczenie przewlekłej niewydolności serca
Leczenie należy rozpoczynać tylko u pacjenta ze stabilną niewydolnością serca. Zaleca się, aby lekarz
prowadzący terapię miał doświadczenie w leczeniu przewlekłej niewydolności serca.
Zazwyczaj zalecana dawka początkowa iwabradyny wynosi 5 mg dwa razy na dobę. Po dwóch
tygodniach leczenia dawka może być zwiększona do 7,5 mg dwa razy na dobę, jeśli częstość akcji
serca w spoczynku wynosi stale powyżej 60 uderzeń na minutę lub zmniejszona do 2,5 mg dwa razy
na dobę (dwa razy na dobę po pół tabletki 5 mg jeśli częstość akcji serca w spoczynku wynosi
stale poniżej 50 uderzeń na minutę, lub w przypadku wystąpienia objawów związanych z bradykardią,
takich jak zawroty głowy, zmęczenie lub niedociśnienie. Jeśli częstość akcji serca wynosi od 50 do 60
uderzeń na minutę, należy utrzymać dawkę 5 mg dwa razy na dobę. Jeśli podczas leczenia częstość
akcji serca w spoczynku zmniejszy się trwale do poniżej 50 uderzeń na minutę lub u pacjenta
występują objawy związane z bradykardią, u pacjentów otrzymujących 7,5 mg dwa razy na dobę lub
5 mg dwa razy na dobę, dawkę należy zmniejszyć. Jeśli częstość akcji serca w spoczynku zwiększy się
trwale do powyżej 60 uderzeń na minutę, u pacjentów otrzymujących 2,5 mg dwa razy na dobę lub
5 mg dwa razy na dobę, dawkę można zwiększyć.
Leczenie musi być przerwane, jeśli częstość akcji serca pozostaje poniżej 50 uderzeń na minutę lub
utrzymują się objawy bradykardii (patrz punkt 4.4).

Szczególne grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku
U pacjentów w wieku 75 lat lub starszych należy rozważyć zastosowanie mniejszej dawki
początkowej (2,5 mg dwa razy na dobę, tzn. dwa razy po pół tabletki o mocy 5 mg dwa razy na dobę).
Dawkę można zwiększać w razie konieczności.

Zaburzenie czynności nerek
Nie jest wymagana zmiana dawkowania u pacjentów z niewydolnością nerek i klirensem kreatyniny
powyżej 15 ml/min (patrz punkt 5.2).
Brak jest dostępnych danych dotyczących stosowania leku u pacjentów z klirensem kreatyniny poniżej
15 ml/min. W tej grupie pacjentów, iwabradynę należy stosować ze szczególną ostrożnością.

Zaburzenie czynności wątroby
Nie jest wymagana zmiana dawkowania u pacjentów z lekkim zaburzeniem czynności wątroby.
Należy zachować ostrożność podczas stosowania iwabradyny u pacjentów z umiarkowanym
zaburzeniem czynności wątroby. Iwabradyna jest przeciwwskazana do stosowania u pacjentów
z ciężką niewydolnością wątroby, ponieważ nie przeprowadzono badań w tej populacji i należy
spodziewać się znacznego zwiększenia narażenia układowego (patrz punkty 4.3 i 5.2).

Dzieci i młodzież
Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania iwabradyny w leczeniu przewlekłej
niewydolności serca u dzieci w wieku poniżej 18 lat.
Dostępne dane opisano w punktach 5.1 i 5.2, ale nie można przedstawić zaleceń dotyczących
dawkowania.

Sposób podawania

Tabletki należy przyjmować doustnie, dwa razy na dobę, tj. jedną tabletkę rano i wieczorem, podczas
posiłków (patrz punkt 5.2).

#### 4.3 Przeciwwskazania

- Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną
- w punkcie 6.1
- Częstość pracy serca w spoczynku przed leczeniem poniżej 70 uderzeń na minutę
- Wstrząs kardiogenny
- Świeży zawał mięśnia sercowego
- Ciężkie niedociśnienie (< 90/50 mm Hg)
- Ciężka niewydolność wątroby
- Zespół chorego węzła zatokowego
- Blok zatokowo-przedsionkowy
- Niestabilna lub ostra niewydolność serca
- Konieczność stosowania stymulatora serca (częstość akcji serca narzucona wyłącznie przez
- stymulator serca)
- Niestabilna dławica piersiowa
- Blok przedsionkowo-komorowy trzeciego stopnia
- Jednoczesne stosowanie z silnymi inhibitorami cytochromu P450 3A4, takimi jak: azolowe
leki przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol), antybiotyki makrolidowe
- (klarytromycyna, erytromycyna podawana doustnie, jozamycyna, telitromycyna), inhibitory
proteazy HIV (nelfinawir, rytonawir) i nefazodon (patrz punkty 4.5 i 5.2)
- Jednoczesne stosowanie z werapamilem lub diltiazemem, które są umiarkowanymi inhibitorami
CYP3A4 o właściwościach zmniejszania częstości akcji serca (patrz punkt 4.5)
- Ciąża, karmienie piersią oraz stosowanie u kobiet w wieku rozrodczym, które nie stosują
odpowiednich metod zapobiegania ciąży (patrz punkt 4.6).

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Ostrzeżenia specjalne

Brak korzystnego wpływu na kliniczne punkty końcowe u pacjentów z objawową przewlekłą stabilną
dławicą piersiową
Iwabradyna jest wskazana tylko w leczeniu objawowym przewlekłej stabilnej dławicy piersiowej,
ponieważ nie wpływa korzystnie na sercowo-naczyniowe punkty końcowe (np. zawał mięśnia

sercowego lub zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych) (patrz punkt 5.1).

Pomiary częstości akcji serca
Ponieważ częstość akcji serca może znacznie się zmieniać w czasie, przed rozpoczęciem leczenia
iwabradyną oraz u pacjentów leczonych iwabradyną, u których rozważa się dostosowanie
dawkowania, określając spoczynkową częstość akcji serca należy rozważyć dokonanie serii pomiarów
częstości akcji serca, EKG lub 24-godzinnego monitorowania w warunkach ambulatoryjnych. Odnosi
się to również do pacjentów z małą częstością akcji serca, szczególnie gdy częstość akcji serca
zmniejsza się poniżej 50 uderzeń na minutę, lub po zmniejszeniu dawki (patrz punkt 4.2).

Zaburzenia rytmu serca
Iwabradyna nie jest skuteczna w leczeniu lub zapobieganiu zaburzeniom rytmu serca
i prawdopodobnie traci ona skuteczność w razie wystąpienia tachyarytmii (np. częstoskurczu
komorowego lub nadkomorowego). Dlatego nie zaleca się stosowania iwabradyny u pacjentów
z migotaniem przedsionków lub innymi zaburzeniami rytmu serca zakłócającymi czynność węzła
zatokowego.
U pacjentów leczonych iwabradyną zwiększa się ryzyko wystąpienia migotania przedsionków (patrz
punkt 4.8). Migotanie przedsionków było częstsze u pacjentów stosujących jednocześnie amiodaron
lub silne leki przeciwarytmiczne klasy I. Zaleca się regularną kontrolę kliniczną pacjentów leczonych
iwabradyną w celu obserwacji wystąpienia migotania przedsionków (utrwalonego lub napadowego),
w tym, jeżeli są wskazania kliniczne (np. zaostrzenie dławicy piersiowej, kołatanie serca, nieregularne
tętno), wykonywanie badania EKG. Należy poinformować pacjentów o objawach przedmiotowych
i podmiotowych migotania przedsionków oraz poradzić, aby skontaktowali się z lekarzem
w przypadku ich wystąpienia.

Jeśli podczas terapii wystąpi migotanie przedsionków, należy ostrożnie ponownie rozważyć stosunek
korzyści do ryzyka kontynuowanego leczenia iwabradyną.
Dokładnej kontroli powinni podlegać pacjenci z przewlekłą niewydolnością serca z zaburzeniami
przewodzenia śródkomorowego (blok lewej odnogi pęczka Hisa, blok prawej odnogi pęczka Hisa)
oraz z zaburzeniami synchronizacji komór.

Stosowanie u pacjentów z blokiem przedsionkowo-komorowym drugiego stopnia
Iwabradyna nie jest zalecana u pacjentów z blokiem przedsionkowo-komorowym drugiego stopnia.

Stosowanie u pacjentów z małą częstością pracy serca
Nie należy rozpoczynać leczenia iwabradyną u pacjentów z częstością pracy serca w spoczynku
wynoszącą przed leczeniem poniżej 70 uderzeń na minutę (patrz punkt 4.3).
Jeżeli podczas leczenia częstość pracy serca w spoczynku zmniejszy się długotrwale poniżej
50 uderzeń na minutę lub pacjent odczuwa objawy związane z bradykardią, takie jak zawroty głowy,
uczucie zmęczenia lub niedociśnienie, dawkę należy stopniowo zmniejszać. Jeżeli częstość pracy
serca utrzymuje się nadal poniżej 50 uderzeń na minutę lub utrzymują się objawy bradykardii, należy
przerwać stosowanie leku (patrz punkt 4.2).

Stosowanie w skojarzeniu z antagonistami kanału wapniowego
Jednoczesne stosowanie iwabradyny w skojarzeniu z lekami z grupy antagonistów wapnia,
zmniejszającymi częstość pracy serca, takimi jak werapamil lub diltiazem, jest przeciwwskazane
(patrz punkty 4.3 i 4.5).
Nie ma potrzeby stosowania szczególnych środków bezpieczeństwa podczas stosowania iwabradyny
w skojarzeniu z azotanami, antagonistami wapnia pochodnymi dihydropirydyny, takimi jak
amlodypina. Dodatkowa skuteczność iwabradyny w skojarzeniu z antagonistami wapnia pochodnymi
dihydropirydyny nie została ustalona (patrz punkt 5.1).

Przewlekła niewydolność serca
Niewydolność serca musi być ustabilizowana przed rozważeniem leczenia iwabradyną. Iwabradynę
należy stosować z ostrożnością u pacjentów z niewydolnością serca IV stopnia według klasyfikacji
NYHA ze względu na ograniczoną ilość danych dla tej populacji.

Udar mózgu
Nie zaleca się stosowania iwabradyny bezpośrednio po wystąpieniu udaru mózgu, ponieważ nie ma
danych dotyczących podawania leku w takich sytuacjach.

Widzenie
Iwabradyna wpływa na czynność siatkówki. Nie ma dowodów toksycznego wpływu długotrwałego
leczenia iwabradyną na siatkówkę (patrz punkt 5.1). Należy rozważyć odstawienie leczenia
w przypadku nieoczekiwanego pogorszenia wzroku. Należy zachować ostrożność u pacjentów
z barwnikowym zwyrodnieniem siatkówki.

Specjalne środki ostrożności dotyczące stosowania

Pacjenci z niedociśnieniem tętniczym
Dostępne są ograniczone dane na temat stosowania leku u pacjentów z niedociśnieniem tętniczym
lekkim do umiarkowanego. W tej grupie pacjentów należy stosować iwabradynę z zachowaniem
ostrożności. Iwabradyna jest przeciwwskazana do stosowania u pacjentów z ciężkim niedociśnieniem
tętniczym (ciśnienie tętnicze krwi < 90/50 mm Hg) (patrz punkt 4.3).

Migotanie przedsionków – zaburzenia rytmu serca
Nie ma dowodów na to, że u pacjentów przyjmujących iwabradynę, u których przeprowadzono
kardiowersję farmakologiczną istnieje ryzyko (narastającej) bradykardii po przywróceniu rytmu
zatokowego. Niemniej jednak, ze względu na brak odpowiedniej ilości danych, wykonanie
kardiowersji elektrycznej w trybie planowym należy rozważyć po 24 godzinach od przyjęcia ostatniej
dawki iwabradyny.

Stosowanie u pacjentów z wrodzonym zespołem długiego odstępu QT albo przyjmujących leki
wydłużające odstęp QT
Należy unikać stosowania iwabradyny u pacjentów z wrodzonym zespołem długiego odstępu QT lub
przyjmujących leki wydłużające odstęp QT (patrz punkt 4.5). Jeżeli takie skojarzenie jest konieczne,
należy ściśle monitorować czynność serca.
Zmniejszenie częstości akcji serca spowodowane przez iwabradynę może nasilić wydłużenie odstępu
QT, co może powodować wystąpienie ciężkich arytmii, zwłaszcza torsade de pointes.

Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym wymagający modyfikacji leczenia nadciśnienia
W badaniu SHIFT (ang. Systolic Heart failure treatment with the If inhibitor ivabradine Trial) epizody
zwiększonego ciśnienia tętniczego występowały u większej liczby pacjentów leczonych iwabradyną
(7,1%) w porównaniu do pacjentów, którym podawano placebo (6,1%). Epizody te występowały
najczęściej wkrótce po modyfikacji leczenia nadciśnienia, były przemijające i nie wpływały na efekt
leczenia iwabradyną. Jeśli u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca, leczonych iwabradyną,
są dokonywane modyfikacje terapii, należy regularnie monitorować ciśnienie tętnicze (patrz
punkt 4.8).

Substancje pomocnicze o znanym działaniu
Ten produkt leczniczy zawieraja laktozę. Pacjenci z rzadko występującą, dziedziczną nietolerancją
galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni stosować
tego produktu leczniczego.
Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od
sodu”.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Interakcje farmakodynamiczne

Jednoczesne stosowanie niezalecane
Produkty lecznicze wydłużające odstęp QT
- Produkty lecznicze wydłużające odstęp QT stosowane w leczeniu chorób układu krążenia (np.
chinidyna, dyzopiramid, beprydyl, sotalol, ibutylid, amiodaron).

- Produkty lecznicze wydłużające odstęp QT stosowane w leczeniu chorób innych układów (np.
pimozyd, zyprazydon, sertyndol, meflochina, halofantryna, pentamidyna, cyzapryd,
erytromycyna podana dożylnie).
Powinno się unikać jednoczesnego stosowania produktów leczniczych wydłużających odstęp QT,
stosowanych w leczeniu chorób układu krążenia lub innych układów z iwabradyną, ponieważ
zmniejszenie częstości pracy serca może nasilać wydłużenie odstępu QT. Jeżeli takie skojarzenie jest
konieczne, należy ściśle monitorować czynność serca (patrz punkt 4.4).

Jednoczesne stosowanie z ostrożnością
Leki moczopędne zwiększające wydalanie potasu (tiazydowe leki moczopędne i pętlowe leki
moczopędne): hipokaliemia może zwiększać ryzyko arytmii. Ponieważ iwabradyna może powodować
bradykardię, jednoczesne wystąpienie hipokaliemii i bradykardii jest czynnikiem predysponującym do
wystąpienia ciężkich arytmii, zwłaszcza u pacjentów z zespołem długiego odstępu QT, wrodzonym
lub wywołanym przez substancje.

Interakcje farmakokinetyczne

Cytochrom P450 3A4 (CYP3A4)
Iwabradyna jest metabolizowana wyłącznie przez CYP3A4 i jest bardzo słabym inhibitorem tego
izoenzymu. Wykazano, że iwabradyna nie ma wpływu na metabolizm innych substratów CYP3A4
i ich stężenia w osoczu (w tym substancji o lekkim, umiarkowanie silnym lub silnym działaniu
hamującym na ten izoenzym). Inhibitory CYP3A4 oraz substancje o działaniu pobudzającym ten
izoenzym mogą wykazywać interakcje z iwabradyną oraz wpływać na jej metabolizm
i farmakokinetykę w stopniu istotnym klinicznie. Badania interakcji między poszczególnymi lekami
wykazały, że inhibitory CYP3A4 zwiększają stężenia iwabradyny w osoczu, natomiast substancje
o działaniu pobudzającym ten izoenzym zmniejszają te stężenia. Zwiększone stężenia iwabradyny
w osoczu mogą być związane z ryzykiem nasilonej bradykardii (patrz punkt 4.4).

Jednoczesne stosowanie przeciwwskazane
Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie iwabradyny z silnymi inhibitorami CYP3A4, takimi jak
azolowe leki przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol), antybiotyki makrolidowe
(klarytromycyna, erytromycyna podawana doustnie, jozamycyna, telitromycyna), inhibitory proteazy
HIV (nelfinawir, rytonawir) i nefazodon (patrz punkt 4.3). Silne inhibitory CYP3A4, ketokonazol
(w dawce 200 mg raz na dobę) oraz jozamycyna (1 g dwa razy na dobę) zwiększają średnie narażenie
na iwabradynę w osoczu od 7 do 8 razy.

Inhibitory CYP3A4 o umiarkowanie silnym działaniu: swoiste badania nad interakcjami pomiędzy
lekami, przeprowadzone z udziałem zdrowych ochotników oraz pacjentów, wykazały, że podawanie
iwabradyny w skojarzeniu z lekami zmniejszającymi częstość pracy serca diltiazemem lub
werapamilem powodowało zwiększenie narażenia na iwabradynę (zwiększenie AUC o 2 do 3 razy)
oraz dodatkowe zmniejszenie częstości pracy serca o 5 uderzeń na minutę. Jednoczesne stosowanie
iwabradyny w skojarzeniu z tymi lekami jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3).

Jednoczesne stosowanie niezalecane
Sok grejpfrutowy: jednoczesne picie soku grejpfrutowego zwiększa dwukrotnie narażenie na
iwabradynę. Z tego względu należy unikać picia soku grejpfrutowego.

Jednoczesne stosowanie ze szczególną ostrożnością
- Inhibitory CYP3A4 o umiarkowanie silnym działaniu: można rozważyć jednoczesne stosowanie
iwabradyny z innymi inhibitorami CYP3A4 o umiarkowanie silnym działaniu (np.
flukonazolem), rozpoczynając od dawki iwabradyny 2,5 mg dwa razy na dobę oraz o ile
częstość pracy serca w spoczynku wynosi powyżej 70 uderzeń na minutę, monitorując częstość
pracy serca.
- Leki pobudzające CYP3A4: leki pobudzające CYP3A4 (w tym ryfampicyna, barbiturany,
fenytoina, preparaty dziurawca zwyczajnego [Hypericum perforatum]) mogą zmniejszać
narażenie na iwabradynę i jej działanie. Podczas jednoczesnego stosowania produktów
leczniczych pobudzających CYP3A4 może być konieczne dostosowanie dawki iwabradyny.

Stwierdzono zmniejszenie AUC iwabradyny o połowę podczas jednoczesnego przyjmowania
tego leku w dawce 10 mg dwa razy na dobę i preparatu dziurawca zwyczajnego. Należy
ograniczyć stosowanie preparatów dziurawca zwyczajnego podczas leczenia iwabradyną.

Inne leki stosowane jednocześnie
Swoiste badania interakcji pomiędzy lekami nie wykazały klinicznie istotnych interakcji
farmakokinetycznych ani farmakodynamicznych pomiędzy iwabradyną a wymienionymi poniżej
produktami leczniczymi: inhibitory pompy protonowej (omeprazol, lanzoprazol), syldenafil, inhibitory
reduktazy HMG-CoA (symwastatyna), antagoniści wapnia z grupy pochodnych dihydropirydyny
(amlodypina, lacydypina), digoksyna i warfaryna. Ponadto, nie stwierdzono klinicznie znamiennego
wpływu iwabradyny na właściwości farmakokinetyczne symwastatyny, amlodypiny, lacydypiny,
właściwości farmakokinetyczne oraz farmakodynamiczne digoksyny i warfaryny, oraz na właściwości
farmakodynamiczne kwasu acetylosalicylowego.
W kluczowych badaniach III fazy stosowano rutynowo następujące produkty lecznicze w skojarzeniu
z iwabradyną, bez obaw dotyczących bezpieczeństwa: inhibitory konwertazy angiotensyny,
antagoniści angiotensyny II, beta-adrenolityki, leki moczopędne, antagoniści aldosteronu, krótko
i długo działające azotany, inhibitory reduktazy HMG-CoA, fibraty, inhibitory pompy protonowej,
doustne leki przeciwcukrzycowe, kwas acetylosalicylowy i inne przeciwpłytkowe produkty lecznicze.

Dzieci i młodzież
Badania dotyczące interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Kobiety w wieku rozrodczym
Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować podczas leczenia odpowiednie metody zapobiegania
ciąży (patrz punkt 4.3).

Ciąża
Brak danych lub istnieją ograniczone dane dotyczące stosowania iwabradyny u kobiet w ciąży.
Badania na zwierzętach wykazały toksyczny wpływ na reprodukcję. Badania te wykazały
działanie embriotoksyczne i teratogenne (patrz punkt 5.3). Potencjalne ryzyko dla ludzi nie jest znane.
Z tego powodu stosowanie iwabradyny jest przeciwwskazane w ciąży (patrz punkt 4.3).

Karmienie piersią
Badania na zwierzętach wykazują, że iwabradyna przenika do mleka. Dlatego stosowanie iwabradyny
jest przeciwwskazane w okresie karmienia piersią (patrz punkt 4.3).
Kobiety wymagające leczenia iwabradyną powinny przestać karmić piersią i wybrać inny sposób
karmienia dziecka.

Płodność
Badania na szczurach nie wykazały wpływu na płodność u samców i samic (patrz punkt 5.3).

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Specyficzne badanie oceniające możliwy wpływ iwabradyny na zdolność prowadzenia pojazdów
przeprowadzone u zdrowych ochotników, nie wykazało jakichkolwiek zmian w zdolności
prowadzenia pojazdów. Jednakże po wprowadzeniu iwabradyny do obrotu donoszono o przypadkach
zaburzonej zdolności prowadzenia pojazdów ze względu na objawy wzrokowe. Iwabradyna może
powodować przemijające zaburzenia widzenia, głównie w postaci wrażenia widzenia silnego światła
(patrz punkt 4.8). Należy brać pod uwagę możliwość wystąpienia takich zaburzeń widzenia podczas
prowadzenia pojazdów mechanicznych lub obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu,
w sytuacjach, gdy może dojść do nagłych zmian natężenia światła, szczególnie podczas prowadzenia
pojazdów mechanicznych w nocy.
Iwabradyna nie ma wpływu na zdolność obsługiwania maszyn.

#### 4.8 Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa
Przeprowadzono badania kliniczne dotyczące działania iwabradyny z udziałem prawie 45 000
uczestników. Najczęściej występujące działania niepożądane iwabradyny, zaburzenia widzenia
i bradykardia, zależą od dawki i są związane z działaniem farmakologicznym produktu leczniczego.

Wykaz działań niepożądanych przedstawiony w postaci tabeli
Następujące działania niepożądane zgłaszane podczas badań klinicznych są wymienione zgodnie
z następującą częstością: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); niezbyt często (≥1/1 000 do
<1/100); rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000); bardzo rzadko (<1/10 000); nieznana (częstość nie może
być określona na podstawie dostępnych danych).

Klasyfikacja układowonarządowa
Częstość Działanie niepożądane

Zaburzenia krwi i układu
chłonnego
Niezbyt często Eozynofilia

Zaburzenia metabolizmu
i odżywiania
Niezbyt często Hiperurykemia

Zaburzenia układu nerwowego Często Ból głowy, zazwyczaj podczas pierwszego
miesiąca leczenia
Zawroty głowy, prawdopodobnie związane
z bradykardią
Niezbyt często* Omdlenie, prawdopodobnie związane
z bradykardią
Zaburzenia oka Bardzo często Zaburzenia widzenia (wrażenie widzenia
silnego światła)
Często Niewyraźne widzenie
Niezbyt często* Podwójne widzenie
Osłabione widzenie
Zaburzenia ucha i błędnika Niezbyt często Zawroty głowy pochodzenia będnikowego
Zaburzenia serca Często Bradykardia
Blok przedsionkowo-komorowy pierwszego
stopnia (wydłużony odstęp PQ w zapisie
EKG)
Dodatkowe skurcze komorowe
Migotanie przedsionków
Niezbyt często Kołatanie serca, dodatkowe skurcze
Bardzo rzadko Blok przedsionkowo-komorowy drugiego
stopnia, blok przedsionkowo-komorowy
trzeciego stopnia
Zespół chorego węzła zatokowego
Zaburzenia naczyniowe Często Niekontrolowane ciśnienie tętnicze
Niezbyt często * Niedociśnienie tętnicze, prawdopodobnie
związane
Zaburzenia układu
oddechowego, klatki piersiowej
Niezbyt często Duszność

Zaburzenia żołądka i jelit Niezbyt często Nudności
Zaparcia
Biegunka
Ból brzucha *

Zaburzenia skóry i tkanki
podskórnej
Niezbyt często * Obrzęk naczynioruchowy
Wysypka

Rzadko* Rumień
Świąd
Pokrzywka
Zaburzenia mięśniowoszkieletowe i tkanki łącznej
Niezbyt często Kurcze mięśni

Zaburzenia ogólne i stany
w miejscu podania
Niezbyt często * Astenia, prawdopodobnie związana
z bradykardią
Zmęczenie, prawdopodobnie związane
z bradykardią
Rzadko* Złe samopoczucie, prawdopodobnie
związane z bradykardią
Badania diagnostyczne Niezbyt często Zwiększone stężenie kreatyniny we krwi
Wydłużenie odstępu QT w badaniu EKG
* Częstość oceniona na podstawie spontanicznych zgłoszeń zdarzeń niepożądanych w badaniach
klinicznych.

Opis wybranych działań niepożądanych
Zaburzenia widzenia, opisywane jako przemijające wrażenia widzenia silnego światła w ograniczonej
części pola widzenia, zgłaszało 14,5% pacjentów. Zaburzenia te zazwyczaj są wywołane przez nagłe
zmiany natężenia światła. Zaburzenia widzenia mogą być także opisywane jako aureola,
dekompozycja obrazu (efekt stroboskopowy lub kalejdoskopowy), kolorowe jasne światła lub
zwielokrotnione obrazy (przetrwałe wrażenie wzrokowe na siatkówce, ang. retinal persistency).
Zaburzenia widzenia na ogół występują w ciągu pierwszych dwóch miesięcy leczenia. W późniejszym
okresie mogą się one powtarzać. Na ogół opisywano zaburzenia widzenia jako lekkie lub
o umiarkowanym nasileniu. Wszystkie zaburzenia widzenia w postaci wrażenia widzenia silnego
światła ustępowały w czasie leczenia lub po jego zakończeniu, w większości przypadków w czasie
leczenia (77,5%). Mniej niż 1% pacjentów zmieniło tryb zwykłych czynności życia codziennego albo
przerwało leczenie w związku z opisanymi zaburzeniami widzenia.

Bradykardia była zgłaszana u 3,3% pacjentów, szczególnie w ciągu pierwszych 2 – 3 miesięcy
leczenia. U 0,5% pacjentów występowała ciężka bradykardia, z częstością pracy serca wynoszącą 40
uderzeń na minutę lub mniej.

W badaniu SIGNIFY (ang. Study assessInG the morbidity-mortality beNefits of the If inhibitor
ivabradine in patients with coronarY artery disease) migotanie przedsionków obserwowano u 5,3%
pacjentów przyjmujących iwabradynę, w porównaniu do 3,8% pacjentów w grupie placebo.
W sumarycznej analizie wszystkich kontrolowanych badań klinicznych fazy II/III z podwójnie ślepą
próbą, z czasem trwania co najmniej 3 miesiące, obejmujących ponad 40 000 pacjentów, częstość
występowania migotania przedsionków wyniosła 4,86% u pacjentów leczonych iwabradyną
w porównaniu do 4,08% w grupie kontrolnej, czemu odpowiada współczynnik ryzyka: 1,26, 95% CI
[1,15-1,39].

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych:
Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Fax: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl

#### 4.9 Przedawkowanie

Objawy
Przedawkowanie może prowadzić do ciężkiej i przedłużającej się bradykardii (patrz punkt 4.8).

Leczenie
Ciężką bradykardię należy leczyć objawowo, w specjalistycznym oddziale. W razie wystąpienia
bradykardii ze słabą tolerancją hemodynamiczną, należy rozważyć zastosowanie leczenia
objawowego, w tym dożylne podanie produktów leczniczych o działaniu pobudzającym receptory
beta, na przykład izoprenaliny. W razie konieczności należy zastosować okresowo sztuczną
elektrostymulację serca.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki nasercowe, inne leki nasercowe, kod ATC: C01EB17.

Mechanizm działania

Iwabradyna jest lekiem o swoistym działaniu zmniejszającym częstość pracy serca poprzez wybiórcze
i swoiste działanie na prąd If rozrusznika serca, który kontroluje samoistną depolaryzację węzła
zatokowego w okresie rozkurczu i reguluje częstość pracy serca. Lek działa wyłącznie na węzeł
zatokowy i nie ma wpływu na czas przewodnictwa w przedsionkach, węźle
przedsionkowokomorowym lub komorach serca ani na kurczliwość mięśnia sercowego lub
repolaryzację komory.

Iwabradyna może mieć wpływ na prąd Ih w siatkówce, który bardzo przypomina prąd If w sercu. Prąd
ten uczestniczy w uzyskiwaniu rozdzielczości czasowej układu wzrokowego poprzez ograniczanie
reakcji siatkówki na bodźce jasnego światła. W pewnych okolicznościach (np. przy nagłych zmianach
natężenia światła), częściowe zahamowanie prądu Ih przez iwabradynę stanowi przyczynę zaburzeń
widzenia, które mogą być w rzadkich przypadkach odczuwane przez pacjentów. Zaburzenia widzenia
są opisywane jako przemijające uczucie przejaśnienia w ograniczonym obszarze pola widzenia (patrz
punkt 4.8).

Działanie farmakodynamiczne

Główne działanie farmakodynamiczne iwabradyny u ludzi polega na swoistym, zależnym od dawki
zmniejszeniu częstości pracy serca. Analiza zmniejszenia częstości pracy serca podczas podawania
iwabradyny w dawce do 20 mg dwa razy na dobę wykazuje tendencję wystąpienia efektu plateau. Jest
to zgodne ze zmniejszonym ryzykiem wystąpienia ciężkiej bradykardii z częstością pracy serca
poniżej 40 uderzeń na minutę (patrz punkt 4.8).
Podczas podawania leku w zazwyczaj zalecanych dawkach stwierdzono zmniejszenie częstości pracy
serca o około 10 uderzeń na minutę w spoczynku i podczas wysiłku. Prowadzi to do zmniejszenia
obciążenia serca oraz zużycia tlenu przez mięsień sercowy. Iwabradyna nie ma wpływu na
przewodnictwo wewnątrzsercowe, kurczliwość (nie ma ujemnego działania inotropowego) lub
repolaryzację komór:
- w badaniach z zakresu elektrofizjologii klinicznej stwierdzono, że iwabradyna nie ma wpływu
na czas przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, wewnątrzkomorowego lub skorygowany
odstęp QT;
- u pacjentów z zaburzeniem czynności lewej komory (frakcja wyrzutowa lewej komory od 30%
do 45%) iwabradyna nie miała niekorzystnego wpływu na ten parametr.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

Działanie przeciwdławicowe i przeciwniedokrwienne iwabradyny wykazano w pięciu

randomizowanych badaniach z zastosowaniem metody podwójnie ślepej próby (trzy badania z grupą
kontrolną placebo, jedno badanie z grupą kontrolną przyjmującą atenolol i jedno badanie z grupą
kontrolną przyjmującą amlodypinę). W badaniach wzięło udział ogółem 4 111 pacjentów z przewlekłą
stabilną dławicą piersiową, spośród których 2 617 przyjmowało iwabradynę.

Wykazano, że iwabradyna w dawce 5 mg dwa razy na dobę była skuteczna pod względem wpływu na
wszystkie parametry testu wysiłkowego, wykonywanego po 3 – 4 tygodniach leczenia. Potwierdzono
także skuteczność leku w dawce 7,5 mg dwa razy na dobę. Dodatkową korzyść leku w dawce 5 mg
dwa razy na dobę potwierdzono w szczególności w badaniu z grupą kontrolną przyjmującą atenolol.
Po miesiącu podawania iwabradyny w dawce 5 mg dwa razy na dobę wydłużenie ogólnego czasu
trwania testu wysiłkowego w okresie minimalnego stężenia leku we krwi wynosiło w przybliżeniu
1 minutę. Natomiast po trzech miesiącach obowiązkowego, stopniowego zwiększenia dawki
iwabradyny do 7,5 mg dwa razy na dobę, stwierdzono dalsze wydłużenie czasu trwania testu
wysiłkowego o prawie 25 sekund. W tym badaniu potwierdzono korzystne działanie
przeciwdławicowe i przeciwniedokrwienne iwabradyny u pacjentów w wieku 65 lat lub powyżej.
Podczas podawania iwabradyny w dawkach 5 lub 7,5 mg dwa razy na dobę we wszystkich badaniach
stwierdzono skuteczny wpływ leku na wszystkie parametry testu wysiłkowego (całkowity czas
trwania wysiłku, czas do wystąpienia ograniczających wysiłek objawów dławicy piersiowej, czas do
wystąpienia bólu dławicowego oraz czas do wystąpienia obniżenia odcinka ST o 1 mm). Stwierdzono
zmniejszenie częstości występowania napadów dławicy piersiowej o około 70%. Podczas stosowania
iwabradyny dwa razy na dobę uzyskiwano jednolitą skuteczność działania leku przez okres 24 godzin.

W randomizowanym, kontrolowanym placebo badaniu, przeprowadzonym z udziałem 889 pacjentów
leczonych atenololem w dawce 50 mg raz na dobę, iwabradyna wykazała dodatkową skuteczność
w stosunku do wszystkich parametrów ETT (testu wysiłkowego na bieżni), kiedy aktywność leku była
najmniejsza (12 godzin po doustnym przyjęciu leku).

W randomizowanym, kontrolowanym placebo badaniu, przeprowadzonym w grupie 725 pacjentów
leczonych amlodypiną w dawce 10 mg raz na dobę, nie wykazano dodatkowej skuteczności
iwabradyny w czasie, kiedy jej stężenia były minimalne (12 godzin po doustnym przyjęciu
leku), natomiast taką dodatkową skuteczność potwierdzono w czasie, kiedy stężenia iwabradyny
były maksymalne (3-4 godziny po doustnym przyjęciu leku).

W randomizowanym, kontrolowanym placebo badaniu przeprowadzonym u 1 277 pacjentów,
u których zastosowano amlodypinę w dawce 5 mg raz na dobę lub nifedypinę GITS w dawce 30 mg
raz na dobę, po 6 tygodniach leczenia, w okresie najmniejszej aktywności leku (12 godzin po
doustnym przyjęciu iwabradyny) iwabradyna wykazała statystycznie znaczącą dodatkową skuteczność
w zakresie odpowiedzi na leczenie (definiowanej jako zmniejszenie liczby napadów dławicy
piersiowej o co najmniej 3 na tydzień i (lub) wydłużenie o co najmniej 60 s czasu do obniżenia
odcinka ST o 1 mm podczas testu wysiłkowego na bieżni) (iloraz szans OR = 1,3, 95% CI [1,0–1,7];
p = 0,012). Iwabradyna nie wykazała dodatkowej skuteczności w zakresie drugorzędowych
parametrów testu wysiłkowego w okresie najmniejszej aktywności leku, podczas gdy taka dodatkowa
skuteczność została wykazana w okresie największej aktywności leku (3-4 godziny po doustnym
przyjęciu iwabradyny).

Skuteczność iwabradyny utrzymywała się w pełni przez okresy stosowania leku, trwające 3 lub
4 miesiące w ramach prób klinicznych nad jej skutecznością. Nie stwierdzono cech tolerancji
farmakologicznej (utraty skuteczności) rozwijającej się podczas leczenia, ani zjawiska ”z odbicia” po
nagłym przerwaniu leczenia. Działanie przeciwdławicowe i przeciwniedokrwienne iwabradyny było
związane z zależnym od dawki zmniejszeniem częstości pracy serca oraz znamiennym zmniejszeniem
iloczynu częstości pracy serca i skurczowego ciśnienia tętniczego krwi w spoczynku oraz podczas
wysiłku. Wpływ na ciśnienie tętnicze krwi i obwodowe opory naczyniowe był nieznaczny i klinicznie
nieistotny.

Utrzymujące się zmniejszenie częstości pracy serca wykazano u pacjentów leczonych iwabradyną
przez okres przynajmniej jednego roku (n = 713). Nie obserwowano wpływu na stężenia glukozy czy
metabolizm lipidów.

Działanie przeciwdławicowe i przeciwniedokrwienne iwabradyny występowało także u pacjentów
z cukrzycą (n = 457), a profil bezpieczeństwa w porównaniu z ogólną populacją był podobny.

U 10 917 pacjentów z chorobą niedokrwienną serca i zaburzeniami czynności lewej komory
(LVEF < 40%), u których stosowano optymalną dodatkową terapię, spośród których 86,9% pacjentów
otrzymywało beta-adrenolityki, zostało przeprowadzone duże badanie z punktami końcowymi
BEAUTIFUL. Główne kryterium skuteczności stanowiło połączenie zgonu z przyczyn
sercowonaczyniowych, hospitalizacji z powodu świeżego zawału serca lub hospitalizacji z powodu
wystąpienia albo nasilenia niewydolności serca. Badanie nie wykazało różnicy w częstości
występowania pierwotnego złożonego punktu końcowego w grupie otrzymującej iwabradynę
w porównaniu do grupy otrzymującej placebo (ryzyko względne iwabradyna: placebo wynosiło 1,00,
p = 0,945).
W randomizowanej (n = 1 507) podgrupie post-hoc pacjentów z objawową dławicą piersiową nie
rozpoznano oznak dotyczących bezpieczeństwa odnośnie zgonu sercowo-naczyniowego, hospitalizacji
z powodu świeżego zawału serca lub niewydolności serca (iwabradyna 12,0% versus placebo 15,5%,
p = 0,05).

Duże badane kliniczne SIGNIFY przeprowadzono u 19 102 pacjentów z chorobą wieńcową bez
klinicznej niewydolności serca (LVEF> 40%), u których stosowano optymalną dodatkową terapię.
Stosowane dawkowanie było większe niż dawkowanie zatwierdzone [początkowa dawka 7,5 mg dwa
razy na dobę (5 mg dwa razy na dobę dla wieku ≥ 75 lat) i zwiększanie do 10 mg dwa razy na dobę].
Głównym kryterium skuteczności był złożony punkt końcowy obejmujący zgon sercowo-naczyniowy
lub zawał serca niezakończony zgonem. W badaniu nie wykazano różnicy w częstości wystąpienia
pierwszorzędowego złożonego punktu końcowego w grupie iwabradyny w porównaniu do grupy
placebo (względne ryzyko iwabradyna/placebo: 1,08, p = 0,197). Bradykardię odnotowano u 17,9%
pacjentów w grupie iwabradyny (2,1% w grupie placebo). Werapamil, diltiazem lub silne inhibitory
CYP3A4 otrzymywało 7,1% pacjentów w trakcie badania.
Obserwowano niewielkie statystycznie istotne zwiększenie pierwszorzędowego złożonego punktu
końcowego we wstępnie wyszczególnionej podgrupie pacjentów z dławicą piersiową klasy II lub
wyższej wg CCS (n = 12 049) (roczne częstości występowania 3,4% wobec 2,9%, względne ryzyko
iwabradyna /placebo 1,18, p = 0,018), ale nie w podgrupie całkowitej populacji z dławicą piersiową
klasy ≥ I wg CCS (n = 14 286) (względne ryzyko iwabradyna /placebo 1,11, p = 0,110).
Stosowane w badaniu dawkowanie większe niż zatwierdzone nie wyjaśnia w pełni tych ustaleń.

Badanie SHIFT było dużym, wieloośrodkowym, międzynarodowym, randomizowanym badaniem
z zastosowaniem metody podwójnie ślepej próby, kontrolowanym placebo, przeprowadzonym
z udziałem 6 505 dorosłych pacjentów ze stabilną przewlekłą niewydolnością serca (przez
≥ 4 tygodnie) od II do IV stopnia według klasyfikacji NYHA, ze zmniejszoną frakcją wyrzutową
lewej komory (LVEF ≤ 35%) oraz częstością akcji serca w spoczynku ≥ 70 uderzeń na minutę.
U pacjentów stosowano standardowe leczenie, w tym beta-adrenolityki (89%), inhibitory ACE i (lub)
antagonistów angiotensyny II (91%), leki moczopędne (83%) i antagonistów aldosteronu (60%).
W grupie otrzymującej iwabradynę 67% pacjentów było leczonych dawką 7,5 mg dwa razy na dobę.
Średni czas obserwacji wynosił 22,9 miesiąca. Leczenie iwabradyną było związane ze średnim
zmniejszeniem częstości akcji serca o 15 uderzeń na minutę, w przypadku wartości początkowej
80 uderzeń na minutę. Różnica w częstości akcji serca między grupą otrzymującą iwabradynę i grupą
otrzymującą placebo wynosiła 10,8 uderzeń na minutę podczas 28 dni, 9,1 uderzeń na minutę podczas
12 miesięcy i 8,3 uderzeń na minutę podczas 24 miesięcy.

Badanie wykazało klinicznie i statystycznie znaczące względne zmniejszenie ryzyka o 18% odnośnie
pierwotnego złożonego punktu końcowego, na który składa się zgon z przyczyn sercowonaczyniowych i hospitalizacja z powodu nasilenia niewydolności serca (współczynnik ryzyka: 0,82,
95% CI [0,75; 0,90] – p < 0,0001), mające miejsce w ciągu 3 miesięcy od rozpoczęcia leczenia.
Bezwzględne zmniejszenie ryzyka wynosiło 4,2%. Na pierwotny punkt końcowy mają wpływ głównie
punkty końcowe związane z niewydolnością serca, hospitalizacja z powodu nasilenia niewydolności
serca (bezwzględne zmniejszenie ryzyka o 4,7%) oraz zgony z powodu niewydolności serca
(bezwzględne zmniejszenie ryzyka o 1,1%).

Wpływ leczenia na pierwotny złożony punkt końcowy, jego składowe oraz wtórne punkty końcowe

Iwabradyna
(N=3241)
n (%)

Placebo
(N=3264)
n (%)

Współczynnik
ryzyka [95% CI]
Wartość p

Pierwotny złożony punkt
końcowy
793 (24,47) 937 (28,71) 0,82 [0.75; 0.90] <0,0001

Komponenty:
- Zgon z przyczyn sercowonaczyniowych
- Hospitalizacja z powodu
- nasilenia niewydolności serca

449 (13,85)
514 (15,86)
491 (15,04)
672 (20,59)
0,91 [0.80; 1,03]
0,74 [0.66; 0,83]
0,128
<0,0001

Inne wtórne punkty końcowe:
- Zgon z wszystkich przyczyn
- Zgon z powodu niewydolności
serca
- Hospitalizacja z jakiejkolwiek
Przyczyny
- Hospitalizacja z przyczyn
sercowo-naczyniowych

503 (15,52)
113 (3,49)

1231 (37,98)

977 (30,15)

552 (16,91)
151 (4,63)

1356 (41,54)

1122 (34,38)

0,90 [0,80; 1.02]
0,74 [0,58;0.94]

0,89 [0,82;0.96]

0,85 [0,78; 0.92]

0,092
0,014

0,003

0,0002

Redukcję odnośnie pierwotnego punktu końcowego obserwowano konsekwentnie niezależnie od płci,
stopnia niewydolności według NYHA, etiologii niedokrwiennej lub innej niż niedokrwienna
niewydolności serca oraz występowania cukrzycy albo nadciśnienia w wywiadzie.

W podgrupie pacjentów z częstością akcji serca ≥ 75 uderzeń na minutę (n=4 150) obserwowano
większą redukcję w pierwotnym złożonym punkcie końcowym o 24% (współczynnik ryzyka: 0,76,
95% CI [0,68; 0,85] – p < 0,0001) oraz dla innych wtórnych punktów końcowych, w tym zgonu z
wszystkich przyczyn (współczynnik ryzyka: 0,83, 95% CI [0,72; 0,96] – p=0,0109) i zgonu
z przyczyn sercowo-naczyniowych (współczynnik ryzyka: 0,83, 95% CI [0,71; 0,97] – p = 0,0166).
Profil bezpieczeństwa iwabradyny w tej podgrupie pacjentów jest zgodny z profilem dla populacji
ogólnej.

Znaczący wpływ na pierwotny złożony punkt końcowy obserwowano w całej grupie pacjentów
otrzymujących beta-adrenolityk (współczynnik ryzyka: 0,85, 95% CI [0,76; 0,94]). W podgrupie
pacjentów z częstością akcji serca ≥ 75 uderzeń na minutę i otrzymujących zaleconą docelową dawkę
beta-adrenolityku, obserwowano statystycznie nieistotną korzyść odnośnie pierwotnego złożonego
punktu końcowego (współczynnik ryzyka: 0,97, 95% CI [0,74; 1,28]) i innych wtórnych punktów
końcowych, w tym hospitalizacji z powodu nasilenia niewydolności serca (współczynnik ryzyka: 0,79,
95% CI [0,56; 1,10]) lub zgonu z powodu niewydolności serca (współczynnik ryzyka: 0,69, 95% CI
[0,31; 1,53]).

Obserwowano znaczącą poprawę stopnia niewydolności według NYHA, odnośnie ostatnio określonej
wartości, u 887 (28%) pacjentów otrzymujących iwabradynę stopień poprawił się w porównaniu do
776 (24%) pacjentów otrzymujących placebo (p=0,001).

W kontrolowanym placebo, randomizowanym badaniu z udziałem 97 pacjentów, dane zebrane
podczas szczegółowych badań oftalmologicznych mających na celu dokumentowanie czynności
systemu czopków i pręcików oraz wstępującej drogi wzrokowej (elektroretinogram, statyczna
i kinetyczna ocena pola widzenia, widzenie barwne, ostrość widzenia) u pacjentów leczonych
iwabradyną przez 3 lata z powodu przewlekłej stabilnej dławicy piersiowej, nie wykazały
jakiejkolwiek retinotoksyczności.

Dzieci i młodzież

Przeprowadzono randomizowane, podwójnie zaślepione, kontrolowane placebo badanie u 116
pacjentów w wieku dziecięcym (17 pacjentów w wieku 6-12 miesięcy, 36 - w wieku 1-3 lata i 63 –
w wieku 3-18 lat) z przewlekłą niewydolnością serca oraz kardiomiopatią rozstrzeniową, u których
stosowano optymalną dodatkową terapię; 74 pacjentów otrzymało iwabradynę (stosunek 2:1). Dawka
początkowa wynosiła 0,02 mg/kg mc. dwa razy na dobę w podgrupie w wieku 6-12 miesięcy,
0,05 mg/kg mc. dwa razy na dobę w podgrupie w wieku 1-3 lata i w wieku 3-18 lat z masą ciała
< 40 kg oraz 2,5 mg dwa razy na dobę w podgrupie w wieku 3-18 lat z masą ciała ≥ 40 kg. Dawki
były dostosowane do odpowiedzi terapeutycznej, dawki maksymalne wynosiły odpowiednio
0,2 mg/kg mc. dwa razy na dobę, 0,3 mg/kg mc. dwa razy na dobę i 15 mg dwa razy na dobę.

W badaniu tym iwabradynę podawano w postaci roztworu doustnego lub tabletki dwa razy na dobę.
Brak różnic farmakokinetycznych między tymi postaciami wykazano w otwartym, randomizowanym
badaniu w schemacie krzyżowym z dwoma okresami oceny u 24 zdrowych ochotników. Zmniejszenie
częstości akcji serca o 20%, bez bradykardii, osiągnięto u 69,9% pacjentów w grupie iwabradyny
wobec 12,2% w grupie placebo w okresie dostosowywania dawki, trwającym od 2 do 8 tygodni (iloraz
szans: E = 17,24, 95% CI [5,91 ; 50,30]).
Średnie dawki iwabradyny pozwalające na zmniejszenie częstości akcji serca o 20% wyniosły 0,13 ±
0,04 mg/kg mc. dwa razy na dobę, 0,10 ± 0,04 mg/kg mc. dwa razy na dobę i 4,1 ± 2,2 mg dwa razy
na dobę, odpowiednio w podgrupach w wieku 1-3 lata, 3-18 lat z masą ciała < 40 kg i 3-18 lat z masą
ciała ≥ 40 kg.
Średnia frakcja wyrzutowa lewej komory (LVEF) po 12 miesiącach zwiększyła się z 31,8% do 45,3%
w grupie iwabradyny wobec zwiększenia z 35,4% do 42,3% w grupie placebo. Poprawa w zakresie
klasy NYHA wystąpiła u 37,7% pacjentów w grupie iwabradyny wobec 25% w grupie placebo.
Poprawy te nie były znamienne statystycznie.
Profil bezpieczeństwa w okresie roku był podobny do opisanego u dorosłych pacjentów z przewlekłą
niewydolnością serca.

Nie badano długotrwałego wpływu iwabradyny na wzrastanie, okres dojrzewania i rozwój ogólny ani
długookresowej skuteczności terapii iwabradyną w okresie dzieciństwa odnośnie zmniejszenia
chorobowości i śmiertelności z powodu chorób układu sercowo-naczyniowego.

Europejska Agencja Leków uchyliła obowiązek dołączania wyników badań iwabradyny
we wszystkich podgrupach populacji pediatrycznej w leczeniu dławicy piersiowej.
Europejska Agencja Leków uchyliła obowiązek dołączania wyników badań iwabradyny u dzieci
w wieku poniżej 6 miesięcy w leczeniu przewlekłej niewydolności serca.

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

W warunkach fizjologicznych iwabradyna jest szybko uwalniana z tabletek i jest dobrze rozpuszczalna
w wodzie (>10 mg/ml). Iwabradyna jest enancjomerem S. W badaniach in vivo nie stwierdzono
biokonwersji. Pochodna N-demetylowa iwabradyny została zidentyfikowana jako główny czynny
metabolit u ludzi.

Wchłanianie i dostępność biologiczna
Iwabradyna jest szybko i prawie całkowicie wchłaniana po podaniu doustnym. Maksymalne stężenie
w osoczu występuje w przybliżeniu po 1 godzinie od przyjęcia leku na czczo. Bezwzględna
dostępność biologiczna tabletek powlekanych wynosi około 40% ze względu na efekt pierwszego
przejścia w jelitach i wątrobie.
Pokarm opóźniał wchłanianie o około 1 godzinę oraz zwiększał ekspozycję na lek w osoczu o około
20% do 30%. Zaleca się przyjmowanie tabletki podczas posiłków, w celu zmniejszenia
międzyosobniczych różnic narażenia na lek (patrz punkt 4.2).

Dystrybucja
Iwabradyna jest w około 70% związana z białkami osocza a objętość dystrybucji w stanie równowagi
wynosi u pacjentów około 100 litrów. Maksymalne stężenie leku w osoczu po długotrwałym

podawaniu w zalecanej dawce 5 mg dwa razy na dobę wynosi 22 ng/ml (współczynnik zmienności
CV= 29%). Średnie stężenie leku w osoczu w stanie równowagi stacjonarnej wynosi 10 ng/ml
(współczynnik zmienności CV= 38%).

Metabolizm
Iwabradyna jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie i w jelitach w procesie oksydacji
wyłącznie poprzez cytochrom P450 3A4 (CYP3A4). Głównym czynnym metabolitem jest pochodna
N-demetylowa (S 18982). Ekspozycja na tę substancję odpowiada około 40% ekspozycji na
substancję macierzystą. Metabolizm tego czynnego metabolitu również zachodzi z udziałem CYP3A4.
Iwabradyna charakteryzuje się małym powinowactwem do CYP3A4, nie wykazuje ona klinicznie
istotnego działania pobudzającego lub hamującego na CYP3A4, dlatego też jest mało prawdopodobne,
aby iwabradyna miała wpływ na metabolizm substratów CYP3A4 lub stężenia tych substancji
w osoczu. Odwrotnie, substancje o silnym działaniu hamującym lub pobudzającym CYP3A4 mogą
mieć znaczny wpływ na stężenia iwabradyny w osoczu (patrz punkt 4.5).

Eliminacja
Iwabradyna jest wydalana z głównym okresem półtrwania w fazie eliminacji w osoczu wynoszącym
2 godziny (70% – 75% AUC). Efektywny okres półtrwania wynosi 11 godzin. Całkowity klirens
wynosi około 400 ml/min a klirens nerkowy około 70 ml/min. Metabolity są wydalane w podobnym
stopniu z kałem i w moczu. Około 4% dawki doustnej jest wydalane w moczu w postaci
niezmienionej.

Liniowość lub nieliniowość
Farmakokinetyka iwabradyny jest liniowa w przypadku podawania doustnego w dawkach od 0,5 do
24 mg.

Szczególne populacje
- Osoby w wieku podeszłym: nie stwierdzono różnic farmakokinetycznych (AUC i Cmax)
w populacjach pacjentów w wieku podeszłym (≥ 65 lat) lub bardzo podeszłym (≥ 75 lat),
w porównaniu do populacji ogólnej (patrz punkt 4.2).
- Zaburzenie czynności nerek: wpływ niewydolności nerek (klirens kreatyniny od 15 do
60 ml/min) na farmakokinetykę iwabradyny jest minimalny w związku z małym udziałem
klirensu nerkowego (około 20%) w całkowitym wydalaniu zarówno iwabradyny, jak i jej
głównego metabolitu S 18982 (patrz punkt 4.2).
- Zaburzenie czynności wątroby: u pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem czynności wątroby
(Child Pugh do 7) niezwiązane AUC iwabradyny i jej głównego, czynnego metabolitu były
o około 20% większe niż u pacjentów z prawidłową czynnością wątroby. Dostępne są
ograniczone dane, aby wyciągać wnioski dotyczące wpływu iwabradyny u pacjentów
z umiarkowanym zaburzeniem czynności wątroby. Brak jest danych dotyczących stosowania leku
u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby (patrz punkty 4.2 i 4.3).
- Dzieci i młodzież: profil farmakokinetyczny iwabradyny u dzieci w wieku od 6 miesięcy do
poniżej 18 lat, z przewlekłą niewydolnością serca, jest podobny do właściwości
farmakokinetycznych opisanych u dorosłych, gdy stosowano schemat ustalania dawki w oparciu
o wiek i masę ciała.

Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne
Analiza związku między właściwościami farmakokinetycznymi a właściwościami
farmakodynamicznymi wykazała, że częstość rytmu serca zmniejsza się prawie liniowo wraz ze
zwiększaniem się stężeń iwabradyny oraz S 18982 w osoczu, dla dawek do 15 – 20 mg dwa razy na
dobę. Po większych dawkach, zmniejszenie częstości pracy serca nie jest dłużej proporcjonalne do
stężeń iwabradyny w osoczu, obserwuje się tendencję do wystąpienia plateau. Większe narażenie na
iwabradynę podczas jej podawania w skojarzeniu z silnymi inhibitorami CYP3A4 może prowadzić do
nadmiernego spowolnienia częstości pracy serca, chociaż ryzyko to jest mniejsze po jednoczesnym
podawaniu iwabradyny i inhibitorów CYP3A4 o umiarkowanie silnym działaniu (patrz punkty 4.3,
4.4, 4.5). Związek między właściwościami farmakokinetycznymi a właściwościami
farmakodynamicznymi iwabradyny u dzieci w wieku od 6 miesięcy do poniżej 18 lat, z przewlekłą
niewydolnością serca, jest podobny do związku między właściwościami farmakokinetycznymi

a właściwościami farmakodynamicznymi opisanymi u dorosłych.

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Dane niekliniczne wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących
bezpieczeństwa, badań toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności, potencjalnego
działania rakotwórczego nie ujawniają żadnego szczególnego zagrożenia dla ludzi. Badania nad
toksycznym wpływem na rozrodczość nie wykazały wpływu iwabradyny na płodność u szczurów płci
męskiej lub żeńskiej. Podając iwabradynę ciężarnym samicom różnych gatunków zwierząt w okresie
organogenezy, u których narażenie było podobne jak po podaniu dawek terapeutycznych, wykazano
zwiększenie częstości występowania wad serca u płodów szczurów oraz małą liczbę płodów
z wrodzonym brakiem jednego lub więcej palców u królików.
U psów, którym podawano iwabradynę (w dawkach 2, 7 lub 24 mg/kg masy ciała na dobę) przez
okres jednego roku, stwierdzono przemijające zmiany w siatkówce, ale nie były one związane
z wystąpieniem uszkodzenia struktur oka. Dane te są zgodne z działaniem farmakodynamicznym
iwabradyny, związanym z jej wpływem na prądy Ih aktywowane hiperpolaryzacją w siatkówce, które
z kolei wykazują duże podobieństwo do prądu If pełniącego rolę stymulatora serca.
Inne badania nad działaniem leku po długotrwałym podawaniu albo nad działaniem rakotwórczym nie
wykazały klinicznie istotnych zmian.

Ocena ryzyka dla środowiska

Ocena ryzyka dla środowiska dotyczącego iwabradyny została przeprowadzona zgodnie
z europejskimi wytycznymi.
Wyniki tej oceny wskazują na brak ryzyka dla środowiska ze strony iwabradyny oraz na brak
zagrożenia dla środowiska.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki
Laktoza bezwodna
Krzemionka koloidalna bezwodna
Kroskarmeloza sodowa
Butylohydroksytoluen (E321)
Magnezu stearynian

Otoczka tabletki
Hypromeloza 6m Pass
Tytanu dwutlenek (E 171)
Makrogol 6000
Magnezu stearynian
Żelaza tlenek żółty (E 172)
Glicerol
Żelaza tlenek czerwony (E 172)

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

Blistry OPA/Aluminium/PVC/Aluminium oraz PVC/PE/PVDC/Alumiunium
2 lata

Pojemniki z HDPE
18 miesięcy

Okres ważności po pierwszym otwarciu pojemnika z HDPE: 6 miesięcy.

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Blistry z OPA/Aluminium/PVC/Aluminium.
Opakowania zawierające 14, 14x1, 28, 56, 56x1, 98, 112 tabletek powlekanych.
Opakowania kalendarzowe zawierające 28, 56, 98 tabletek powlekanych.

Blistry z PVC/PE/PVDC/Aluminium.
Opakowania zawierające 14, 14x1, 28, 56, 56x1, 98, 112 tabletek powlekanych.
Opakowania z blistrami kalendarzowymi zawierające 28, 56, 98 tabletek powlekanych.

Pojemnik z HDPE z zamknięciem z PP (zawiera środek pochłaniający wilgoć), z zabezpieczeniem
przed dostępem dzieci.
Opakowania zawierające 56, 98, 100 tabletek powlekanych.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Bez specjalnych wymagań.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Viatris Limited
Damastown Industrial Park
Mulhuddart, Dublin 15
DUBLIN
Irlandia

### 8. NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Ivabradine Viatris, 5 mg, tabletki powlekane Pozwolenie nr 23859
Ivabradine Viatris, 7,5 mg, tabletki powlekane Pozwolenie nr 23860

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 03 kwietnia 2017

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

06/2024

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.