# Milrinone Zentiva

> Milrinon · 1 mg/ml · Roztwór do wstrzykiwań i infuzji

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Milrinone Zentiva
- **Nazwa powszechna:** Milrinonum
- **Substancja czynna:** [Milrinon](https://apteka.online/odpowiedniki/milrinonum)
- **Moc:** 1 mg/ml
- **Postać farmaceutyczna:** Roztwór do wstrzykiwań i infuzji
- **Droga podania:** dożylna
- **Kategoria dostępności:** Lz
- **Kod ATC:** C01CE02
- **Liczba opakowań:** 2
- **Numer pozwolenia:** 26607
- **Podmiot odpowiedzialny:** Zentiva, k.s.
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-kardiologiczne/milrinone-zentiva-roztwor-do-wstrzykiwan-i-1-mg-ml-zentiva
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-kardiologiczne/milrinone-zentiva-roztwor-do-wstrzykiwan-i-1-mg-ml-zentiva.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/41513/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/41513/characteristic

## Dostępne opakowania (2)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 1 fiol. 10 ml | 5909991464073 | Lz | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 10 fiol. 10 ml | 5909991464080 | Lz | — | Trudno dostępny (2/5) | — |

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Milrinone Zentiva i w jakim celu się go stosuje?
Milrinone Zentiva jest lekiem zwiększającym objętość minutową serca. Substancją czynną leku jest
milrinon. Milrinon jest związkiem, który wpływa na układ sercowo-naczyniowy i rozszerza naczynia
krwionośne.

Lek Milrinone Zentiva stosuje się u osób dorosłych w celu:
Krótkotrwałego leczenia (do 48 godzin) ciężkiej niewydolności serca, która nie jest skutecznie leczona
z użyciem konwencjonalnych produktów (glikozydów nasercowych, leków moczopędnych,
inhibitorów konwertazy angiotensyny [ACE] i leków rozszerzających naczynia krwionośne).

Lek Milrinone Zentiva stosuje się u dzieci w następujących sytuacjach:
− Krótkotrwałe leczenie (do 35 godzin) ciężkiej niewydolności serca (gdy serce nie może
pompować wystarczającej ilości krwi do reszty ciała), gdy inne leki okazały się nieskuteczne;
− Krótkotrwałe leczenie (do 35 godzin) ostrej niewydolności serca, na przykład po operacji serca,
tzn. gdy serce ma trudności w pompowaniu krwi w organizmie.
W czasie leczenia z użyciem wlewu milrinonu należy stale monitorować czynność serca i ciśnienie
tętnicze.

### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Milrinone Zentiva

Kiedy nie stosować leku Milrinone Zentiva:
− jeśli pacjent ma uczulenie na milrinon lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku
(wymienionych w punkcie 6),
− u pacjentów z ciężką postacią zwężenia zastawki serca (zastawki aorty lub tętnicy płucnej),
− u pacjentów z niewydolnością serca spowodowaną nieprawidłowym powiększeniem komórek
mięśnia sercowego (kardiomiopatia przerostowa oporowa),
− u pacjentów z odgraniczonym poszerzeniem ściany komory serca (tętniakiem komory serca),

− u pacjentów z ciężkim, nieleczonym wcześniej zmniejszeniem objętości płynów w organizmie,
− u pacjentów po ostrym zawale mięśnia sercowego.

Leku Milrinone Zentiva nie należy również stosować u pacjentów z niewydolnością serca
spowodowaną nadczynnością tarczycy, ostrym zapaleniem mięśnia sercowego lub z chorobą mięśnia
sercowego (kardiomiopatią amyloidową) z powodu niewystarczającego doświadczenia w stosowaniu
takiego leczenia.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed zastosowaniem Milrinone Zentiva należy skonsultować się z lekarzem lub pielęgniarką.

− jeżeli u pacjenta stwierdzono niektóre zaburzenia rytmu serca (na przykład trzepotanie
przedsionków, migotanie przedsionków lub niektóre inne zaburzenia rytmu serca dotyczące
komór serca), ponieważ podanie milrinonu może nasilać niektóre postacie arytmii. W związku z
tym lekarz rozważy podanie dodatkowych leków przeciwarytmicznych, modyfikację dawki lub
monitorowanie za pomocą elektrokardiografii.

− jeżeli podejrzewa się, że ciśnienie napełniania się serca jest obniżone (na przykład z powodu
stosowanego wcześniej leczenia z użyciem leków moczopędnych). Lekarz oceni ciśnienie
napełniania serca przed zastosowaniem leku i w razie konieczności wyrówna je.

− jeżeli u pacjenta występuje choroba nerek lub niskie ciśnienie tętnicze. Lekarz wykona
odpowiednie badania przed podaniem leku oraz w czasie leczenia, aby ocenić działanie leczenia
i dawkowanie milrinonu i innych leków.

− jeżeli u pacjenta występuje obniżenie liczby płytek krwi (trombocytów) lub czerwonych krwinek
(erytrocytów) bądź niskie stężenie hemoglobiny. Lekarz będzie kontynuował podawanie
milrinonu wyłącznie przy ścisłym monitorowaniu poziomu płytek krwi, ponieważ może dojść do
dalszego obniżania ich ilości.

Obserwowano przypadki odczynów w miejscu podania wlewu. Dlatego w czasie podawania milrinonu
należy starannie obserwować miejsce, w którym roztwór do infuzji przechodzi z cewnika do krwi
żylnej, aby uniknąć przypadkowego podania pozanaczyniowego (wynaczynienia).

Dzieci i młodzież
U dzieci należy dodatkowo rozważyć następujące ostrzeżenia i środki ostrożności, poza tymi
opisanymi dla osób dorosłych:
Przed podaniem milrinonu lekarz sprawdzi wiele parametrów, takich jak rytm serca i ciśnienie krwi,
oraz przeprowadzi badania krwi.
Lek Milrinone Zentiva nie zostanie podany dzieciom z niestabilnym rytmem serca i ciśnieniem
tętniczym.

Należy powiedzieć lekarzowi, jeżeli:
− dziecko ma problemy z nerkami,
− dziecko jest wcześniakiem lub ma niską masę urodzeniową,
− dziecko ma wadę serca określaną jako przetrwały przewód tętniczy, czyli połączenie między
dwoma dużymi naczyniami krwionośnymi (tętnicą wieńcową i tętnicą płucną), które pozostaje
otwarte, choć powinno być zamknięte.

W takich przypadkach lekarz zdecyduje, czy dziecko może być leczone milrinonem.
Zgłaszano przypadki wad serca u wcześniaków.

Pacjenci w podeszłym wieku
Nie ma specjalnych zaleceń dotyczących dawkowania u pacjentów w podeszłym wieku.
W kontrolowanych badaniach farmakokinetycznych nie wykazano dotychczas związanych z wiekiem
zmian dystrybucji i (lub) wydalania milrinonu – substancji czynnej leku Milrinone Zentiva.

Lek Milrinone Zentiva a inne leki
Należy poinformować lekarza lub farmaceutę o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować.

U pacjentów stosujących jednocześnie leki moczopędne i milrinon może dojść do nasilenia działania
diuretycznego i obniżającego stężenie potasu. Wynikająca z takiego stosowania utrata potasu może
sprzyjać występowaniu zaburzeń rytmu serca. Działanie milrinonu również może być silniejsze.

Jednoczesne podawanie milrinonu i innych leków o działaniu kardioprotekcyjnym (np. dobutaminy)
może potęgować działanie kardiopresyjne (dodatnie działanie inotropowe).

Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży, lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza przed zastosowaniem tego leku.

Obecnie brak jest doświadczenia dotyczącego stosowania milrinonu u kobiet w ciąży. W badaniach na
zwierzętach nie wykazano bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na rozwój zarodka
lub płodu.
Ze względu na konieczność zachowania ostrożności, kobiety w ciąży powinny unikać stosowania
milrinonu.

Nie wiadomo, czy milrinon przenika do mleka ludzkiego. Nie można wykluczyć zagrożenia dla
noworodka lub dziecka. Podczas leczenia milrinonem należy przerwać karmienie piersią.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Brak wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Lek Milrinone Zentiva zawiera glukozę
Jeśli lekarz stwierdził u pacjenta nietolerancję niektórych cukrów, należy powiedzieć o tym lekarzowi
przed podaniem milrinonu.

Lek Milrinone Zentiva zawiera sód
Lek ten zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w 1 ml, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.

### 3. Jak przyjmować lek Milrinone Zentiva?
Dawkowanie i sposób podawania leku Milrinone Zentiva zostaną określone przez lekarza. Poniżej
przedstawiono zalecenia dotyczące dawkowania, na których swoją decyzję będzie opierał lekarz.

Dawkowanie
Dawka początkowa:
Dawka początkowa wynosi 50 mikrogramów (0,05 mg) milrinonu na kg masy ciała (mc.). Dawkę tę
podaje się przez 10 minut. Następnie zwykle podaje się dawkę podtrzymującą we wlewie ciągłym
(Tabela 1).

Dawka podtrzymująca:
Ogólnie wlew ciągły podtrzymujący podaje się z szybkością 0,5 mikrograma milrinonu na kg mc. na
minutę. Wartość ta może jednak mieścić się w zakresie od 0,375 mikrograma milrinonu/kg mc. na

minutę do 0,75 mikrograma milrinonu/kg mc. na minutę w zależności od działania w układzie
sercowo-naczyniowym (Tabela 2).

Dawka dobowa milrinonu nie powinna przekraczać 1,13 mg milrinonu/kg mc.
W celu podania dawki podtrzymującej należy przygotować roztwór do wlewu zawierający
200 mikrogramów milrinonu na ml. Należy dodać 40 ml roztworu nośnikowego do 10 ml
nierozcieńczonego roztworu milrinonu do wstrzykiwań. Do rozcieńczania jako roztworów
nośnikowych można użyć 0,9% roztworu chlorku sodu lub 5% roztworu glukozy do infuzji.

Tabela 1. Dawka początkowa (stężenie 1 mg/ml)
Masa ciała pacjenta (kg) a dawka początkowa milrinonu

kg 30 40 50 60 70 80 90 100 110

ml 1,5 2,0 2,5 3,0 3,5 4,0 4,5 5,5 6,0

Tabela 2. Dawka podtrzymująca (do ciągłego podawania)
Dawka
(mikrogram/kg mc./min)
Dawka dobowa (24 godziny)*
mg/kg mc.
dawka minimalna 0,375 0,59
dawka standardowa 0,50 0,77
dawka maksymalna 0,75 1,13
*Dawkę dobową (w mg/kg mc.) oblicza się z odpowiadającej jej dawki (minimalnej, standardowej,
maksymalnej) plus dawka początkowa (0,05 mg/kg masy ciała)

W zależności od wymaganej dawki podtrzymującej (w mikrogramach na kg mc. na minutę)
przygotowany roztwór do infuzji w stężeniu 200 mikrogramów/ml jest podawany z następującą
szybkością infuzji (w mililitrach na kg mc. na godzinę) (patrz Tabela 3).

Tabela 3. Dawka podtrzymująca i odpowiadająca jej szybkość infuzji
Dawka podtrzymująca
(mikrogram/kg mc. na minutę)
Dawka podtrzymująca
(mikrogram/kg mc. na godzinę)
Szybkość infuzji*
(mililitr/kg mc. na godzinę)
0,375 22,5 0,11
0,400 24,0 0,12
0,500 30,0 0,15
0,600 36,0 0,18
0,700 42,0 0,21
0,750 45,0 0,22
*obliczono dla roztworu do infuzji o stężeniu 200 mikrogramów milrinonu na mililitr.

Stosowanie u dzieci i młodzieży
Jako pierwszą dawkę dla dziecka lekarz powinien podać od 50 do 75 mikrogramów na kilogram masy
ciała dziecka w czasie 30 do 60 minut.
Następnie podaje się dawkę od 0,25 do 0,75 mikrograma na kilogram masy ciała na minutę w
zależności od odpowiedzi dziecka na leczenie i występowanie działań niepożądanych. Milrinon może
być podawany przez maksymalnie 35 godzin.

Podczas infuzji dziecko będzie ściśle monitorowane: lekarz będzie sprawdzał wiele parametrów,
takich jak rytm serca oraz ciśnienie krwi. Będą także pobierane próbki krwi celem oceny odpowiedzi
na leczenie i występowania działań niepożądanych.

Pacjenci w podeszłym wieku
W oparciu o obecną wiedzę oczekuje się, że u pacjentów z prawidłową czynnością nerek nie będą
konieczne żadne szczególne zalecenia dotyczące dawkowania w tej grupie pacjentów.

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek
U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek wydalanie milrinonu jest zmniejszone. Dlatego też
dawkę podtrzymującą należy zmniejszyć w zależności od stopnia zaburzeń czynnościowych nerek
(patrz Tabela 4).

Tabela 4: Przeliczenie ograniczonej dawki podtrzymującej u pacjentów z zaburzeniem czynności
nerek na odpowiadającą jej szybkość infuzji
Klirens kreatyniny
(ml/min/1,73 m2)
Dawka podtrzymująca
(mikrogram/kg mc. na
minutę)

Dawka podtrzymująca
(mikrogram/kg mc. na
godzinę)

Szybkość infuzji*
(mililitr/kg mc. na
godzinę)
5 0,20 12,0 0,06
10 0,23 13,8 0,07
20 0,28 16,8 0,08
30 0,33 19,8 0,10
40 0,38 22,8 0,11
50 0,43 25,8 0,13
*obliczono dla roztworu do infuzji o stężeniu 200 mikrogramów milrinonu na mililitr.

Sposób podawania
Lek Milrinone Zentiva jest podawany w powolnym wstrzyknięciu dożylnym lub we wlewie
dożylnym.
Leku Milrinone Zentiva nie należy mieszać z substancjami innymi niż wymienione powyżej roztwory
nośnikowe.

Furosemid wykazuje niezgodności chemiczne z wieloma substancjami, w tym z milrinonem. Dlatego
w czasie jednoczesnego stosowania furosemidu lub bumetanidu z milrinonem należy wybrać inne
drogi podania dożylnego lub furosemid należy podać w postaci tabletek do stosowania doustnego.
Milrinonu nie należy mieszać z roztworami wodorowęglanu sodu.

W zależności od zapotrzebowania pacjenta na płyny można zastosować roztwory do infuzji o różnych
stężeniach.
W przypadku wstrzyknięcia należy wybrać największą możliwą żyłę, aby uniknąć podrażnienia
miejscowego. Należy unikać podania leku do tkanek obok naczynia krwionośnego.

Czas trwania leczenia:
Czas trwania leczenia nie powinien przekraczać 48 godzin, ponieważ nie przeprowadzono
kontrolowanych badań klinicznych oceniających leczenie trwające dłużej niż 48 godzin.
U dzieci czas trwania leczenia wynosi do 35 godzin.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Milrinone Zentiva
Może dojść do spadku ciśnienia tętniczego i zaburzeń rytmu serca.
W przypadku przedawkowania lekarz przerwie wlew milrinonu lub zmniejszy szybkość infuzji i może
zastosować inne odpowiednie środki. Specyficzne antidotum nie jest znane.

W razie jakichkolwiek dalszych pytań dotyczących stosowania tego leku należy zwrócić się do lekarza
lub farmaceuty.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Często (u nie więcej niż 1 na 10 osób)
− bóle głowy o nasileniu łagodnym do umiarkowanego,
− nieregularne bicie serca z powodu występowania dodatkowych uderzeń serca,
− częstoskurcz,
− zaburzenia rytmu serca,
− niskie ciśnienie tętnicze (niedociśnienie).

Niezbyt często (u nie więcej niż 1 na 100 osób)
− zmniejszenie liczby płytek krwi,
− zmniejszenie stężenia potasu we krwi,
− drżenia,
− migotanie komór,
− bóle w klatce piersiowej o dużym nasileniu, często z towarzyszącym uciskiem i dusznością,
− zwiększenie czynności wątroby w wyniku zaburzenia jej czynności.

Rzadko (u nie więcej niż 1 na 1000 osób)
− zmniejszenie liczby krwinek czerwonych,
− zmniejszenie stężenia pigmentu krwi.

Bardzo rzadko (u nie więcej niż 1 na 10 000 pacjentów)
− wstrząs alergiczny (anafilaktyczny),
− zaburzenia typu torsade de pointes – ciężkie zaburzenia rytmu serca. Do objawów należy bardzo
szybka, nieregularna lub silna praca serca (palpitacje), zawroty głowy i utrata przytomności. U
pacjenta może też wystąpić złe samopoczucie, zimne poty, duszności, nietypowa bladość skóry i
bóle w klatce piersiowej.
− skurczowe zwężenie oskrzeli,
− odczyny skórne, takie jak wysypka.

Częstość nieznana (częstość nie może być oszacowana na podstawie dostępnych danych)
− niewydolność nerek spowodowana występującym jednocześnie niskim ciśnieniem tętniczym,
− podrażnienie w miejscu podawania wlewu.

Do zagrażających życiu zaburzeń rytmu serca dochodziło w szczególności przy współwystępowaniu
nieregularnego rytmu serca i (lub) zaburzeń metabolicznych (np. obniżonego poziomu potasu) oraz
(lub) zwiększonego poziomu glikozydów naparstnicy.

Oprócz działań niepożądanych występujących u osób dorosłych następujące działania niepożądane
obserwowano u dzieci:
− krwawienie do zlokalizowanych w mózgu przestrzeni wypełnionych płynem, czyli komór mózgu
(krwotok dokomorowy),
− choroba serca określana jako przetrwały przewód tętniczy, czyli połączenie między dwoma
dużymi naczyniami krwionośnymi (aortą i tętnicą płucną), które pozostaje otwarte, choć powinno
być zamknięte. Może to spowodować nadmiar płynu w płucach oraz krwawienie lub uszkodzenie
jelit lub przewodu pokarmowego. Stan ten może prowadzić do zgonu.

Ponadto u dzieci częściej niż u osób dorosłych dochodzi do zmniejszenia liczby płytek krwi. Ryzyko
wystąpienia tego działania niepożądanego zwiększa się wraz z czasem trwania leczenia milrinonem.
Wydaje się, że u dzieci zaburzenia rytmu serca występują rzadziej niż u dorosłych.

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać
bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych
Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych.

Al. Jerozolimskie 181 C
02 - 222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu lub przedstawicielowi
podmiotu odpowiedzialnego w Polsce.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Milrinone Zentiva?
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku i fiolce po: „EXP”.
Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Warunki przechowywania
Brak szczególnych wymagań dotyczących warunków przechowywania.
Nie zamrażać. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu.

Produkt ten ma zwykle postać przejrzystego płynu, bezbarwnego do bladożółtego. Fiolkę należy
wyrzucić w przypadku zauważenia strąceń lub zmiany barwy produktu.

Warunki przechowywania po rozcieńczeniu:

Wykazano stabilność chemiczną i fizyczną produktu po rozcieńczeniu w 0,9% roztworze chlorku sodu
lub 5% roztworze glukozy do infuzji przez okres 24 godzin w temperaturze od 20 do 25°C.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt powinien być zastosowany natychmiast, chyba że
metoda rozcieńczenia wyklucza ryzyko zanieczyszczenia mikrobiologicznego. Jeśli nie zostanie użyty
natychmiast, za zapewnienie właściwych warunków i czasu przechowywania produktu przed
podaniem odpowiada użytkownik.

Roztwory do infuzji w zalecanych rozcieńczeniach z 0,9% roztworem chlorku sodu lub 5% roztworem
glukozy należy przygotować bezpośrednio przed użyciem.

Fiolki są przeznaczone wyłącznie do jednorazowego użytku. Wszelkie resztki niewykorzystanego
produktu lub jego odpady należy zutylizować w sposób zgodny z lokalnymi przepisami.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Milrinone Zentiva
- Substancją czynną leku jest milrinon.
Jedna fiolka z 10 ml roztworu do wstrzykiwań i infuzji zawiera 10 mg milrinonu.

- Pozostałe składniki to:
Kwas (L)-mlekowy, glukoza, woda do wstrzykiwań, kwas mlekowy (do ustalenia pH) oraz sodu
wodorotlenek (do ustalenia pH). Patrz punkt 2.

Jak wygląda lek Milrinone Zentiva i co zawiera opakowanie
Lek Milrinone Zentiva to przezroczysty, bezbarwny do bladożółtego roztwór, praktycznie wolny od
cząstek stałych. Lek jest dostępny w fiolkach z bezbarwnego szkła (typu I) z korkiem z gumy

bromobutylowej z uszczelnieniem typu flip off w tekturowym pudełku. Każda fiolka zawiera 10 ml
roztworu.
Dostępne wielkości opakowań: 1 lub 10 fiolek.

Podmiot odpowiedzialny
Zentiva, k.s.
U kabelovny 130
Dolní Měcholupy
102 37 Praga 10
Republika Czeska

Wytwórca
Tillomed Malta Limited,
Malta Life Sciences Park,
LS2.01.06 Industrial Estate,
San Gwann, SGN 3000, Malta

Ten produkt leczniczy jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego
Obszaru Gospodarczego pod następującymi nazwami:

Austria: Milrinone Tillomed 1 mg/ml Injektionslösung/Infusionslӧsung
Niemcy: Milrinon Tillomed 1 mg/ml Injektionslösung/Infusionslӧsung
Francja: MILRINONE TILLOMED 1 mg/mL, solution injectable/pour perfusion
Holandia: Milrinone Tillomed 1 mg/ml oplossing voor injectie/infusie
Polska: Milrinone Zentiva

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji na temat leku należy zwrócić się do
przedstawiciela podmiotu odpowiedzialnego w Polsce:

Zentiva Polska Sp. z o.o.
ul. Bonifraterska 17
00-203 Warszawa
tel.: +48 22 375 92 00

Data ostatniej aktualizacji ulotki: wrzesień 2024

INFORMACJE PRZEZNACZONE DLA FACHOWEGO PERSONELU MEDYCZNEGO

Niezgodności farmaceutyczne
Furosemidu ani bumetanidu nie należy podawać z milrinonem tą samą linią infuzyjną z powodu
wytrącania się osadu po ich dodaniu. Nie należy rozcieńczać milrinonu w roztworze wodorowęglanu
sodu.
Ze względu na brak dostępnych badań dotyczących zgodności farmaceutycznej, niniejszego produktu
leczniczego nie należy mieszać z innymi produktami leczniczymi.

Okres ważności:
3 lata dla nieotwartego produktu.
Po rozcieńczeniu: Wykazano stabilność chemiczną i fizyczną produktu po rozcieńczeniu w 0,9%
roztworze chlorku sodu lub 5% roztworze glukozy do infuzji przez okres 24 godzin w temperaturze od
20 do 25°C.
Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt powinien być zastosowany natychmiast, chyba że
metoda rozcieńczenia wyklucza ryzyko zanieczyszczenia mikrobiologicznego. Jeśli produkt nie
zostanie użyty natychmiast, za zapewnienie właściwych warunków i czasu przechowywania produktu
przed podaniem odpowiada użytkownik, przy czym czas ten nie powinien przekroczyć 24 godzin w
temperaturze 2 do 8°C, chyba że rozcieńczenie miało miejsce w kontrolowanych i zwalidowanych
warunkach aseptycznych.
Nie przechowywać w lodówce.

Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania:
Brak szczególnych środków ostrożności dotyczących przechowywania.
Nie zamrażać. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu.

Zalecenia dotyczące rozcieńczenia i sposobu podawania:
Roztwory do infuzji powinny być świeżo przygotowane przed użyciem.
Do przygotowania roztworów do infuzji można użyć następujących rozcieńczalników:
• 0,9% roztwór chlorku sodu do infuzji
• 5% roztwór glukozy do infuzji
Dawka początkowa
Dawka początkowa wynosi 50 mikrogramów (0,05 mg) milrinonu na kg mc. Dawkę tę należy
podawać powoli przez 10 minut. Następnie zwykle podaje się dawkę podtrzymującą we wlewie
ciągłym.
Dawka podtrzymująca
Dawka podtrzymująca zwykle wynosi 0,5 mikrograma milrinonu na kg mc. na minutę. Może jednak
mieścić się w zakresie od 0,375 mikrogramów milrinonu/kg mc./min. do 0,75 mikrograma
milrinonu/kg mc./min.
W celu podania dawki podtrzymującej należy przygotować roztwór do infuzji zawierający
200 mikrogramów milrinonu na ml. Należy dodać 40 ml roztworu nośnikowego do 10 ml
nierozcieńczonego roztworu milrinonu do wstrzykiwań. Do rozcieńczania jako roztworów
nośnikowych można użyć następujących roztworów do infuzji: 0,9% roztwór chlorku sodu lub 5%
roztworu glukozy do infuzji.

Szybkość podawania:
Dorośli
Poniżej podano zalecenia dotyczące szybkości infuzji podtrzymującej dla roztworu zawierającego
200 mikrogramów milrinonu/ml.
Dawka podtrzymująca
(mikrogram/kg mc./min.)
Szybkość infuzji
(mililitr/kg mc./godz.)

0,375 0,11
0,400 0,12
0,500 0,15
0,600 0,18
0,700 0,21
0,750 0,22

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek:
Poniżej podano zalecenia dotyczące szybkości infuzji podtrzymującej dla roztworu opisanego
powyżej.
Klirens kreatyniny
(ml/min/1,73 m2),
Dawka
podtrzymująca
(mikrogram/kg
mc./min.)

Szybkość infuzji*
(mililitr/kg
mc./godz.)

5 0,20 0,06
10 0,23 0,07
20 0,28 0,08
30 0,33 0,10
40 0,38 0,11
50 0,43 0,13
Szybkość infuzji należy dostosować do odpowiedzi hemodynamicznej. Patrz punkt 4.2.
Fiolki są przeznaczone wyłącznie do jednorazowego użycia; po użyciu należy je natychmiast
wyrzucić.

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Milrinone Zentiva, 1 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań/infuzji

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda 10 ml fiolka zawiera 10 mg milrinonu (w postaci mleczanu).

Każdy mililitr roztworu zawiera 1 mg milrinonu (w postaci mleczanu).

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Roztwór do wstrzykiwań/infuzji.

Przezroczysty, bezbarwny do bladożółtego roztwór, praktycznie wolny od cząstek stałych.

pH roztworu wynosi 3,2 – 4,0, a osmolalność 260 – 320 mOsm/kg.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Dorośli
Krótkotrwała terapia (do 48 godzin) ciężkiej niewydolności serca, która nie jest skutecznie leczona z
użyciem konwencjonalnych leków (glikozydów nasercowych, leków moczopędnych, leków
rozszerzających naczynia krwionośne i inhibitorów konwertazy angiotensyny [ACE]).

W czasie leczenia z użyciem wlewu milrinonu należy stale monitorować EKG i ciśnienie tętnicze.

Dzieci
U dzieci milrinon jest wskazany w krótkotrwałym leczeniu (do 35 godzin) zastoinowej niewydolności
serca niereagującej na standardowe leczenie podstawowe (glikozydy nasercowe, leki moczopędne,
leki rozszerzające naczynia i (lub) inhibitory konwertazy angiotensyny [ACE]) oraz w krótkotrwałym
leczeniu (do 35 godzin) u dzieci z ostrą niewydolnością serca, w tym w zespołach małego rzutu po
operacjach kardiochirurgicznych.

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie
Leczenie milrinonem należy rozpocząć od zależnej od masy ciała, początkowej dawki nasycającej,
a następnie w infuzji ciągłej podawać dawkę podtrzymującą w oparciu o skuteczność leczenia, na
podstawie wytycznych przytoczonych poniżej.

Dawka początkowa
Dawka początkowa wynosi 50 mikrogramów (0,05 mg) milrinonu na kg mc. Dawkę tę należy
podawać powoli przez 10 minut. Następnie zwykle podaje się dawkę podtrzymującą we wlewie
ciągłym (Tabela 1).

Dawka podtrzymująca
Dawka podtrzymująca zwykle wynosi 0,5 mikrograma milrinonu na kg mc. na minutę. Może jednak
mieścić się w zakresie od 0,375 mikrogramów milrinonu/kg mc./min. do 0,75 mikrograma
milrinonu/kg mc./min (Tabela 2).

Poziom dawki podtrzymującej należy wybrać w oparciu o efekt hemodynamiczny i skuteczność
kliniczną.

Dawka dobowa milrinonu nie powinna przekraczać 1,13 mg/kg mc.

Tabela 1. Dawka początkowa (stężenie 1 mg/ml)
Masa ciała pacjenta (kg) a dawka początkowa milrinonu
mc. (kg) 30 40 50 60 70 80 90 100 110

ml 1,5 2,0 2,5 3,0 3,5 4,0 4,5 5,5 6,0

Tabela 2. Dawka podtrzymująca (do ciągłego podawania)
Dawka
(mikrogram/kg mc./min)
Dawka dobowa (24 godziny)*
mg/kg mc.
dawka minimalna 0,375 0,59
dawka standardowa 0,50 0,77
dawka maksymalna 0,75 1,13

* Dawkę dobową (w mg/kg mc.) oblicza się z odpowiadającej jej dawki (minimalnej, standardowej,
maksymalnej) plus dawka początkowa (0,05 mg/kg mc.)
W celu podania dawki podtrzymującej należy przygotować roztwór do infuzji zawierający
200 mikrogramów milrinonu na ml. Należy dodać 40 ml roztworu nośnikowego do 10 ml
nierozcieńczonego roztworu milrinonu do wstrzykiwań. Do rozcieńczania, jako roztworów
nośnikowych można użyć następujących roztworów do infuzji: 0,9% roztwór chlorku sodu lub 5%
roztworu glukozy do infuzji.
W zależności od wymaganej dawki podtrzymującej (w mikrogramach/kg mc./min) przygotowany
roztwór do infuzji w stężeniu 200 mikrogramów/ml jest podawany z następującą szybkością infuzji
(w mililitrach/kg mc./godz.) (patrz Tabela 3).

Tabela 3. Dawka podtrzymująca i odpowiadająca jej szybkość infuzji
Dawka podtrzymująca
(mikrogram/kg mc./min.)
Dawka podtrzymująca
(mikrogram/kg mc./godz.)
Szybkość infuzji
(mililitr/kg mc./godz.)

0,375 22,5 0,11
0,400 24,0 0,12
0,500 30,0 0,15
0,600 36,0 0,18
0,700 42,0 0,21
0,750 45,0 0,22
*obliczono dla roztworu do infuzji o stężeniu 200 mikrogramów milrinonu na mililitr.

Niemowlęta i dzieci
Z opublikowanych danych wynika, że u niemowląt i dzieci stosowano następujące dawki:
– Dożylna dawka początkowa: 50 do 75 mikrogramów/kg mc. podawane w ciągu 30 do 60
minut.

– Ciągła infuzja dożylna: dawki należy podawać w oparciu o odpowiedź hemodynamiczną i
uwzględniając możliwy początek wystąpienia działań niepożądanych; szybkość infuzji wynosi
od 0,25 do 0,75 mikrograma/kg mc./min. przez okres do 35 godzin.

W badaniach klinicznych u niemowląt i dzieci w wieku poniżej 6 lat z zespołem małego rzutu serca po
operacji naprawczej wrodzonej wady serca dawka nasycająca wynosząca 75 mikrogramów/kg mc.
podawana w ciągu 60 minut, a następnie dawka podtrzymująca wynosząca 0,75 mikrograma/kg
mc./min podawana w infuzji przez 35 godzin zmniejszały ryzyko zespołu małego rzutu serca.
Należy wziąć pod uwagę wyniki badań farmakokinetycznych (patrz punkt 5.2).

Dzieci z zaburzeniami czynności nerek:
Ze względu na brak danych nie zaleca się stosowania milrinonu u dzieci z zaburzoną czynnością nerek
(więcej informacji patrz punkt 4.4).

Przetrwały przewód tętniczy:
Rozważając stosowanie lub ryzyko stosowania milrinonu u wcześniaków lub noworodków oraz
niemowląt z przetrwałym przewodem tętniczym, należy ocenić stosunek korzyści z leczenia do
potencjalnego ryzyka (patrz punkt 4.4, 4.8, 5.2 i 5.3).

Pacjenci w podeszłym wieku
W oparciu o obecną wiedzę oczekuje się, że u pacjentów z prawidłową czynnością nerek nie będą
konieczne żadne szczególne zalecenia dotyczące dawkowania w tej grupie pacjentów.

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek:
U pacjentów z zaburzoną czynnością nerek wydalanie milrinonu jest zmniejszone. Dlatego też
konieczna jest modyfikacja dawki. Następujące zalecenia oparto na danych uzyskanych w badaniach
pacjentów z zaburzoną czynnością nerek bez niewydolności krążenia, u których końcowy okres
półtrwania milrinonu ulegał istotnemu wydłużeniu.

Dawka początkowa pozostaje bez zmian. Dawkę podtrzymującą należy zmniejszyć w zależności od
stopnia zaburzeń czynnościowych (patrz Tabela 4).

Tabela 4: Przeliczenie ograniczonej dawki podtrzymującej u pacjentów z zaburzeniem czynności
nerek na odpowiadającą jej szybkość infuzji

Klirens kreatyniny
(ml/min/1,73 m2),
Dawka podtrzymująca
(mikrogram/kg
mc./min.)

Dawka podtrzymująca
(mikrogram/kg
mc./godz.)

Szybkość infuzji*
(mililitr/kg mc./godz.)

5 0,20 12,0 0,06
10 0,23 13,8 0,07
20 0,28 16,8 0,08
30 0,33 19,8 0,10
40 0,38 22,8 0,11
50 0,43 25,8 0,13
*obliczono dla roztworu do infuzji o stężeniu 200 mikrogramów milrinonu na mililitr

Sposób podawania
Milrinone Zentiva jest podawany powoli we wstrzyknięciu dożylnym lub we wlewie dożylnym.
Milrinone Zentiva nie należy mieszać z roztworami nośnikowymi innymi niż te, które wymieniono
powyżej (patrz też punkt 6.2). W zależności od zapotrzebowania pacjenta na płyny można zastosować
roztwory o różnych stężeniach.

Jeżeli nie jest możliwe podanie natychmiastowe, rozcieńczony roztwór należy podać w ciągu
24 godzin (patrz też punkt 6.3).
W przypadku wstrzyknięcia należy wybrać największą możliwą żyłę, aby uniknąć miejscowego
podrażnienia. Należy unikać podania pozanaczyniowego. Czas trwania leczenia nie powinien
przekraczać 48 godzin ze względu na brak dowodów na bezpieczeństwo i skuteczność
długoterminowego leczenia zastoinowej niewydolności serca. U dzieci czas trwania leczenia wynosi
do 35 godzin.

Dostępne do tej pory wyniki badań dotyczą wyłącznie leczenia niewydolności serca za pomocą
milrinonu przy jednoczesnym podawaniu leku moczopędnego.

#### 4.3 Przeciwwskazania

- Nadwrażliwość na milrinon lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną
w punkcie 6.1,
- Ciężka postać zwężenia zastawki aorty lub tętnicy płucnej,
- Kardiomiopatia przerostowa zaporowa,
- Tętniak komory serca,
- Ciężka, uprzednio nieleczona hipowolemia,
- Ostry zawał mięśnia sercowego.

Leku Milrinone Zentiva nie wolno stosować u pacjentów z niewydolnością serca spowodowaną
nadczynnością tarczycy, ostrym zapaleniem mięśnia sercowego lub kardiomiopatią amyloidową z
powodu niewystarczającego doświadczenia w stosowaniu takiego leczenia.

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

U pacjentów z trzepotaniem lub migotaniem przedsionków należy w każdym przypadku przed
podaniem milrinonu podać glikozydy naparstnicy lub inne skuteczne leki przeciwarytmiczne, jeżeli
nie ma innych przeciwwskazań, ponieważ milrinon przyspiesza przewodzenie w węźle
przedsionkowo-komorowym i może w ten sposób przyczynić się do zaburzeń częstości rytmu komór.
U pacjentów z ciężką niewydolnością serca często występuje ryzyko nadkomorowych i komorowych
zaburzeń rytmu serca lub są oni szczególnie podatni na ich wystąpienie. U niektórych pacjentów
milrinon zwiększał częstość dodatkowych skurczów komorowych, w tym nieutrwalonego
częstoskurczu komorowego (patrz punkt 4.8). Dlatego w czasie leczenia milrinonem należy stale
monitorować zapis elektrokardiograficzny i stan kliniczny pacjentów, a w szczególności pacjentów ze
złożonymi komorowymi zaburzeniami rytmu serca, oraz dokładnie dostosować dawkowanie.
Jeżeli podejrzewa się obniżenie ciśnienia napełniania się serca (np. z powodu wcześniejszego leczenia
z użyciem leków moczopędnych), milrinon można podać wyłącznie po uprzednim pomiarze i korekcie
ciśnienia wypełniania się komór (ZVD, PCWP), a pacjentom lek podaje się pod obserwacją kliniczną.
Należy zachować ostrożność podczas wstrzykiwania milrinonu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami
czynności nerek. Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek wymagają dostosowania dawki (patrz
punkt 4.2).
W czasie leczenia z użyciem milrinonu należy monitorować zarówno czynność nerek (stężenie
kreatyniny w surowicy), jak i gospodarkę wodno-elektrolitową.
Należy również rozważyć fakt, że poprawa objętości minutowej serca spowodowana podawaniem
milrinonu wiąże się z poprawą perfuzji nerek i nasiloną diurezą, w związku z czym może być
konieczne zmniejszenie dawek leków moczopędnych. Utrata potasu związana z nasileniem diurezy
może przyczynić się do wystąpienia zaburzeń rytmu serca. Dlatego przy niskich poziomach potasu
należy wdrożyć suplementację potasu przed i w trakcie leczenia milrinonem.

Milrinon może wywołać spadek ciśnienia tętniczego krwi na skutek rozszerzenia naczyń
krwionośnych. W związku z tym należy zachować ostrożność, rozważając podanie milrinonu
pacjentom z obniżonym ciśnieniem tętniczym, a terapię należy rozpocząć od małej dawki. Jeżeli w
czasie leczenia milrinonem wystąpi nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego, infuzję należy przerwać

do czasu normalizacji ciśnienia tętniczego. Jeśli rozważa się ponowne użycie milrinonu, wówczas
należy zastosować mniejszą dawkę.
U pacjentów z obniżonym poziomem płytek krwi (<100 000 /mikrolitr) milrinon można stosować
wyłącznie wraz ze ścisłym monitorowaniem wyników badań laboratoryjnych, ponieważ w niektórych
przypadkach następowało dalsze obniżenie liczby płytek krwi (patrz punkt 4.8). U pacjentów z
obniżonym stężeniem hemoglobiny (<10 g/l) milrinon można stosować wyłącznie przy ścisłym
monitorowaniu wyników oznaczeń czerwonych krwinek, ponieważ może nastąpić dalsze obniżenie
stężenia hemoglobiny (i liczby erytrocytów).

Brak jest danych pochodzących z kontrolowanych badań klinicznych dotyczących stosowania
milrinonu przez okres dłuższy niż 48 godzin.
W czasie stosowania dożylnego milrinonu obserwowano przypadki odczynów w miejscu podania
(patrz punkt 4.8). Dlatego należy dokładnie obserwować miejsce podania, aby uniknąć potencjalnego
wynaczynienia.
Milrinonu nie należy stosować u pacjentów z rzadko występującym zespołem złego wchłaniania
glukozy-galaktozy.

Dzieci i młodzież
U dzieci należy dodatkowo rozważyć następujące ostrzeżenia i środki ostrożności, poza tymi
opisanymi dla osób dorosłych:
U noworodków po operacjach na otwartym sercu w czasie leczenia milrinonem należy monitorować
następujące parametry: tętno i rytm serca, ciśnienie tętnicze w krążeniu ogólnym poprzez cewnik w
tętnicy pępowinowej lub cewnik obwodowy, centralne ciśnienie żylne, wskaźnik sercowy, rzut serca,
opór naczyniowy w krążeniu ogólnym, ciśnienie w tętnicy płucnej oraz ciśnienie w przedsionkach
serca. Należy monitorować następujące wyniki badań laboratoryjnych: liczba płytek krwi, stężenie
potasu w surowicy, czynność wątroby i nerek.
Częstotliwość oznaczeń zależy od wartości wyjściowych; konieczne jest monitorowanie odpowiedzi
noworodka na wszelkie zmiany w terapii. W literaturze opisano, że u dzieci i młodzieży z zaburzoną
czynnością nerek klirens milrinonu był istotnie zmniejszony i występowały klinicznie istotne działania
niepożądane.
Na chwilę obecną nie została jednak określona konkretna wartość klirensu kreatyniny, przy której
należy dostosować dawkowanie u pacjentów należących do populacji dzieci i młodzieży. W związku z
tym nie zaleca się stosowania milrinonu w tej populacji pacjentów (patrz punkt 4.2).
Stosowanie milrinonu u dzieci i młodzieży należy rozpocząć tylko wtedy, gdy pacjent jest stabilny
hemodynamicznie.
Należy zachować ostrożność u noworodków z czynnikami ryzyka krwawienia dokomorowego (tj. u
wcześniaków lub noworodków o niskiej masie urodzeniowej), ponieważ milrinon może wywołać
małopłytkowość. W badaniach klinicznych w populacji dzieci i młodzieży ryzyko małopłytkowości
istotnie wzrastało wraz z czasem trwania infuzji.
Dane kliniczne sugerują, że małopłytkowość wywołana milrinonem występuje częściej u dzieci niż u
dorosłych (patrz punkt 4.8). W badaniach klinicznych z udziałem dzieci milrinon wydawał się
opóźniać zamykanie przewodu tętniczego. Dlatego u wcześniaków i noworodków z przetrwałym
przewodem tętniczym lub z ryzykiem wystąpienia przetrwałego przewodu tętniczego należy ocenić
stosunek korzyści z leczenia do potencjalnego ryzyka (patrz punkty 4.2, 4.8, 5.2 i 5.3).

Pacjenci w podeszłym wieku
Nie ma specjalnych zaleceń dotyczących dawkowania u pacjentów w podeszłym wieku.
Kontrolowane badania farmakokinetyki nie ujawniły związanych z wiekiem różnic w dystrybucji
i (lub) eliminacji milrinonu.
Produkt zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w 1 ml, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Zmiany gospodarki wodno-elektrolitowej należy monitorować w czasie terapii milrinonem tak
dokładnie, jak stężenie kreatyniny w surowicy. Milrinon i leki moczopędne mogą wzajemnie

wzmacniać swoje działanie. Obserwowano skumulowane działanie diuretyczne i hipokaliemiczne.
Milrinon zwiększa perfuzję nerek poprzez poprawę rzutu serca, wzmacniając tym samym działanie
leków moczopędnych. W związku z tym konieczna może być redukcja dawki leków moczopędnych.
Utrata potasu spowodowana nadmierną diurezą może przyczyniać się do występowania zaburzeń
rytmu serca u pacjentów leczonych glikozydami naparstnicy. Dlatego też przed lub w trakcie leczenia
milrinonem należy skorygować hipokaliemię.
Równoczesne stosowanie leków o działaniu inotropowym (np. dobutaminy) może zwiększać dodatni
efekt inotropowy.

Niezgodności z innymi roztworami: patrz punkt 6.2.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża
Obecnie brak jest doświadczenia dotyczącego stosowania milrinonu u kobiet w ciąży, bądź
doświadczenie to jest niewielkie. W badaniach na zwierzętach nie wykazano bezpośredniego ani
pośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję (patrz punkt 5.3). Ze względu na konieczność
zachowania ostrożności, kobiety w ciąży powinny unikać stosowania milrinonu.

Karmienie piersią
Nie wiadomo, czy milrinon lub jego metabolity przenikają do mleka ludzkiego. Nie można wykluczyć
zagrożenia dla noworodka i (lub) dziecka. Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy
też odstąpić od leczenia milrinonem, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka
i korzyści z leczenia dla kobiety.

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Brak wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

#### 4.8 Działania niepożądane

Częstość występowania działań niepożądanych oparto o następujące kategorie:

Bardzo często (≥1/10)
Często (≥1/100 do <1/10)
Niezbyt często (od ≥1/1000 do <1/100)
Rzadko (od ≥1/10 000 do <1/1000)
Bardzo rzadko (<1/10 000)
Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)

Klasyfikacja
układów
i narządów

Często Niezbyt często Rzadko Bardzo
rzadko
Częstość
nieznana

Zaburzenia krwi
oraz układu
chłonnego

Małopłytkowość1) Zmniejszenie
liczby
czerwonych
krwinek i
stężenia
hemoglobiny
Zaburzenia układu
immunologicznego
Wstrząs
anafilaktyczny
Zaburzenia
metabolizmu
i odżywiania

Hipokaliemia

Zaburzenia układu
nerwowego
Bóle głowy o
nasileniu
łagodnym do
umiarkowanego

Drżenie

Zaburzenia serca Komorowe
skurcze
dodatkowe,
nieutrwalone
lub utrwalone

Częstoskurcz
komorowy
(patrz
punkt 4.4),

Nadkomorowe
zaburzenia
rytmu serca 2)

Niedociśnienie
tętnicze

Migotanie komór,
dusznica bolesna,
bóle w klatce
piersiowej

Zaburzenia
rytmu serca
typu torsade
de pointes

Zaburzenia układu
oddechowego,
klatki piersiowej
i śródpiersia

Skurcz
oskrzeli

Zaburzenia
wątroby i dróg
żółciowych

Nieprawidłowe
wyniki badań
czynnościowych
wątroby
Zaburzenia skóry
i tkanki podskórnej
Reakcje
skórne, takie
jak wykwity
Zaburzenia nerek
i dróg moczowych
Niewydolność
nerek w
wyniku
towarzyszącego
niedociśnienia
tętniczego
Zaburzenia ogólne
i stany w miejscu
podania

Odczyn w
miejscu
podawania
wlewu
1) U niemowląt i dzieci ryzyko wystąpienia małopłytkowości istotnie wzrastało wraz z czasem trwania
infuzji. Dane kliniczne sugerują, że małopłytkowość związana ze stosowaniem milrinonu występuje
częściej u dzieci niż u dorosłych (patrz punkt 4.4).
2) Częstość występowania nadkomorowych i komorowych zaburzeń rytmu serca nie wydawała się być
związana z dawką leku lub stężeniem milrinonu w osoczu. Zagrażające życiu zaburzenia rytmu serca
były związane z występującymi w wywiadzie zaburzeniami rytmu serca i (lub) zaburzeniami
metabolicznymi (np. hipokaliemią) oraz (lub) ze stosowaniem dużych dawek glikozydów naparstnicy
lub założeniem cewnika.

Dane kliniczne wskazują, że związane z milrinonem zaburzenia rytmu serca występują rzadziej
u dzieci niż u osób dorosłych.

Stosowanie milrinonu prowadzi do niewielkiego skrócenia czasu przewodzenia przedsionkowokomorowego. Stan ten może prowadzić do zwiększenia rytmu komorowego u pacjentów
z trzepotaniem lub migotaniem przedsionków.

Dzieci i młodzież:
Choroby układu nerwowego
Częstość nieznana: krwawienie dokomorowe (patrz punkt 4.4)

Zaburzenia wrodzone, rodzinne i genetyczne
Częstość nieznana: przetrwały przewód tętniczy (patrz punkty 4.2, 4.4, 5.2 i 5.3).
Zgodnie z literaturą ciężkie następstwa przetrwałego przewodu tętniczego, związane z występującym
jednocześnie nadmiernym przepływem krwi przez płuca z obrzękiem płuc i krwotokiem oraz
zmniejszoną perfuzją narządów, po czym następuje krwawienie dokomorowe i martwicze zapalenie
jelit, mogą prowadzić do zgonu.
Nie są jeszcze dostępne długoterminowe dane dotyczące stosowania leku u dzieci.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych.
Al. Jerozolimskie 181 C
02 - 222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych będzie można zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

#### 4.9 Przedawkowanie

Objawy zatrucia
Przedawkowanie milrinonu może objawiać się niedociśnieniem tętniczym i zaburzeniami rytmu serca.

Leczenie w przypadku przedawkowania
Na tę chwilę nie jest znane specyficzne antidotum.
W przypadku przedawkowania wlew milrinonu należy przerwać lub zmniejszyć szybkość infuzji do
czasu stabilizacji stanu pacjenta. Może być wskazane leczenie objawowe i zastosowanie produktów
podtrzymujących czynność układu krążenia. W razie konieczności należy rozważyć leczenie zaburzeń
rytmu serca.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: inhibitory fosfodiesterazy.
Kod ATC: C01CE02.

Milrinon jest związkiem o działaniu inotropowym dodatnim i rozszerzającym naczynia krwionośne,
wywierającym niewielkie działanie chronotropowe, batmotropowe i dromotropowe.
Pod względem budowy i mechanizmu działania różni się on zarówno od glikozydów naparstnicy, jak i
od katecholamin.

W stężeniach inotropowych i rozkurczających naczynia krwionośne milrinon jest selektywnym
inhibitorem izoenzymu fosfodiesterazy cAMP typu III w mięśniu sercowym i błonie środkowej
naczyń. To działanie hamujące prowadzi do związanego z cAMP zwiększenia wewnątrzkomórkowego
stężenia jonów Ca2+ w miocytach oraz siły skurczu mięśnia sercowego, jak też do zależnej od cAMP
fosforylacji białek kurczliwych.

W komórkach błony środkowej naczyń następuje związany z cAMP spadek wewnątrzkomórkowego
stężenia jonów Ca2+, co prowadzi do rozkurczu mięśni naczyń. Kolejne dowody pochodzące z badań
eksperymentalnych wskazują, że milrinon nie działa jak agonista receptorów beta ani nie przypomina
mechanizmem działania glikozydów naparstnicy, które hamują aktywność pompy sodowo-potasowej.

Badania kliniczne obejmujące pacjentów z niewydolnością serca wykazały, że milrinon zwiększa
wartość maksymalnego wzrostu ciśnienia w lewej komorze w zależności od dawki i stężenia w
osoczu. Badania prowadzone z udziałem zdrowych ochotników wykazały zwiększenie związku
ciśnienia w lewej komorze z jej objętością w czasie stosowania milrinonu. Wskazuje to na
bezpośrednie działanie inotropowe produktu. U pacjentów z niewydolnością serca stosujących
milrinon stwierdzono też zależne od dawki i stężenia w osoczu zwiększenie przepływu krwi w
przedramieniu, co wskazuje na bezpośrednie działanie rozszerzające tętnice.

Oprócz zwiększenia kurczliwości mięśnia sercowego milrinon poprawia funkcję rozkurczową.
Wykazano to poprzez poprawę relaksacji lewej komory w czasie rozkurczu.

U pacjentów z zaburzeniami czynności mięśnia sercowego wstrzyknięcie milrinonu w zwyczajowych
dawkach zwiększyło wskaźnik sercowy i zmniejszyło ciśnienie w naczyniach włosowatych płuc oraz
obwodowy opór naczyniowy. Częstość rytmu serca zwiększyła się od 3% do 10% w zależności od
podanej dawki. Średnia wartość ciśnienia tętniczego zmniejszyła się od 5% do 17% w zależności od
podanej dawki. Poprawa parametrów hemodynamicznych korelowała z podaną dawką i stężeniem
milrinonu w osoczu i towarzyszyła jej poprawa w zakresie objawów klinicznych. Znacząca większość
pacjentów wykazywała poprawę parametrów hemodynamicznych w czasie 5–15 minut od rozpoczęcia
leczenia.

Milrinon wykazuje też dodatnie działanie inotropowe u pacjentów, którym podano glikozydy
naparstnicy. Brak dowodów na zwiększanie przez milrinon toksyczności glikozydów. Przy stężeniach
milrinonu w osoczu w zakresie od 150 do 250 ng/ml uzyskiwano mniej więcej maksymalne działanie
milrinonu na rzut serca i ciśnienie w naczyniach włosowatych płuc.

Dzieci i młodzież:
W przeglądzie piśmiennictwa zidentyfikowano badania kliniczne z udziałem pacjentów leczonych z
powodu zespołu małego rzutu po operacji kardiochirurgicznej, wstrząsie septycznym lub nadciśnieniu
płucnym. Zazwyczaj stosowane dawkowanie obejmowało dawkę początkową, która wynosiła od 50
do 75 mikrogramów/kg mc., podawaną przez 30 do 60 minut, a następnie od 0,25 do
0,75 mikrograma/kg mc./min w ciągłym wlewie dożylnym przez okres do 35 godzin. W omawianych
badaniach milrinon spowodował zwiększenie rzutu serca, zmniejszenie ciśnienia napełniania się serca
oraz zmniejszenie systemowego oraz płucnego oporu naczyniowego, przy minimalnych zmianach
częstotliwości rytmu serca i zużycia tlenu przez mięsień sercowy.
Wyniki badań dotyczących dłuższego stosowania milrinonu nie są wystarczające, aby zalecać jego
podawanie przez okres dłuższy niż 35 godzin.
W niektórych badaniach oceniono stosowanie milrinonu u dzieci z niehiperdynamiczną postacią
wstrząsu septycznego, a także wpływ milrinonu na pooperacyjne nadciśnienie płucne po chirurgicznej
korekcji wad w tetralogii Fallota oraz wpływ jednoczesnego zastosowania tlenku azotu i milrinonu na
krążenie płucne po operacji Fontana. Wyniki tych badań były niejednoznaczne. W związku z tym nie
można zalecić milrinonu w tych wskazaniach.

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

W badaniach wiązania białek in vitro wykazano, że – w zależności od metody oznaczenia – milrinon
w istotnych z terapeutycznego punktu widzenia stężeniach wiąże się z białkami osocza w 70–91%.
Stężenia milrinonu w stanie stacjonarnym wynoszą około 200 ng/ml w czasie sześciu do dwunastu
godzin po stabilnej infuzji podtrzymującej o szybkości 0,50 mikrograma/ kg mc./min.
Po wstrzyknięciu dożylnym 12,5 do 125 mikrogramów/kg mc. w grupie pacjentów z niewydolnością
serca stwierdzono objętość dystrybucji milrinonu na poziomie 0,38 l/kg mc., średni okres półtrwania
w fazie eliminacji wynoszący 2,3 godziny i klirens na poziomie 0,13 l/kg/godz.
Po wlewie dożylnym 0,20 do 0,7 mikrograma/kg mc./min. w grupie pacjentów z niewydolnością serca
stwierdzono objętość dystrybucji milrinonu na poziomie 0,45 l/kg mc., średni okres półtrwania w fazie
eliminacji wynoszący 2,4 godziny i klirens na poziomie 0,14 l/kg/godz.
Te parametry farmakokinetyczne nie były zależne od dawki. Wartość pola powierzchni pod krzywą
stężenia leku w osoczu w czasie była jednak w sposób istotny zależna od dawki. Metodą
ultrawirowania wykazano, że milrinon jest obecny w osoczu w stężeniach od 70 do
400 nanogramów/ml, a wiązanie z białkami osocza wynosi do 70%.
W porównaniu ze zdrowymi ochotnikami u pacjentów z niewydolnością serca wydłużone były
zarówno klirens, jak i okres półtrwania zgodnie z ograniczeniem czynności nerek.
Dane pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min)
wykazały wydłużony okres półtrwania w fazie eliminacji.

Dzieci i młodzież:
Klirens milrinonu jest wyższy u dzieci niż u dorosłych, jednak niemowlęta mają istotnie niższy klirens
niż dzieci, a u wcześniaków jest on jeszcze niższy. Z powodu szybszego niż u dorosłych klirensu
stężenia osoczowe milrinonu w stanie stacjonarnym były niższe u dzieci w porównaniu z osobami
dorosłymi.
U dzieci z prawidłową czynnością nerek stężenia osoczowe milrinonu w stanie stacjonarnym po 6–
12 godzinach ciągłego wlewu z szybkością 0,5 do 0,75 mikrograma/kg mc./min wynosiły około 100–
300 ng/ml.
Po wlewie dożylnym z szybkością 0,5 do 0,75 mikrograma/kg mc./min u noworodków, niemowląt i
dzieci po operacji kardiochirurgicznej na otwartym sercu objętość dystrybucji milrinonu wynosiła od
0,35 do 0,9 l/kg bez znaczących różnic w poszczególnych grupach wiekowych.
Po infuzji dożylnej z szybkością 0,5 mikrograma/kg mc./min u niemowląt urodzonych przedwcześnie,
podanej w celu zapobiegnięcia bardzo niskiemu przepływowi krwi w krążeniu ogólnoustrojowym po
urodzeniu, objętość dystrybucji milrinonu wynosiła około 0,5 l/kg mc.
W różnych badaniach farmakokinetyki wykazano, że u dzieci klirens zwiększa się wraz z wiekiem.
Niemowlęta mają znacząco niższy klirens niż dzieci (3,4–3,8 ml/kg mc./min. w porównaniu z 5,9–
6,7 ml/kg mc./min.). U noworodków klirens milrinonu wynosi około 1,64 ml/kg mc./min.,
a u wcześniaków jest jeszcze niższy (0,64 ml/kg mc./min.).
Milrinon ma średni końcowy okres półtrwania wynoszący od 2 do 4 godzin u niemowląt i dzieci oraz
10 godzin u wcześniaków.
Na tej podstawie stwierdzono, że optymalna dawka milrinonu, w wyniku podania której można
uzyskać stężenia w osoczu powyżej progu farmakodynamicznej skuteczności, jest większa dla dzieci i
młodzieży niż dla dorosłych. Jednakże u wcześniaków optymalna dawka do uzyskania stężeń w
osoczu powyżej progu skuteczności farmakodynamicznej wydaje się być niższa niż dla dzieci.

Przetrwały przewód tętniczy:
Milrinon jest eliminowany na drodze wydalania nerkowego, a jego objętość dystrybucji jest
ograniczona do przestrzeni pozakomórkowej. Sugeruje to, że objętość płynów oraz zmiany
hemodynamiczne związane z przetrwałym przewodem tętniczym mogą mieć wpływ na dystrybucję i
wydalanie milrinonu (patrz punkty 4.2, 4.4, 4.8 oraz 5.2).

Metabolizm i wydalanie
U ludzi milrinon jest głównie wydalany z moczem. Najważniejszymi produktami wydalanymi u ludzi
są milrinon (83%) oraz jego metabolit O-glukuronian (12%). U osób zdrowych wydalanie milrinonu w

moczu odbywa się szybko; około 60% podanej dawki jest wydalane w ciągu dwóch godzin od
podania, a około 90% po ośmiu godzinach od podania. Średni klirens nerkowy milrinonu po podaniu
dożylnym wynosi około 0,3 l/min., co wskazuje na czynne wydalanie.

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Toksyczność ostra
U myszy dawka LD50 po podaniu doustnym wynosi 137 mg/kg mc. dla samców i 170 mg/kg mc. dla
samic. U szczurów dawka LD50 dla samców wynosiła 91 mg/kg mc., a dla samic 153 mg/kg mc.
U królików po podaniu dożylnym milrinonu występowało ogniskowe krwawienie nasierdziowe i
wsierdziowe oraz ogniskowe zwłóknienie mięśnia sercowego (szczególnie mięśnia brodawkowatego i
okolic wsierdzia).

Toksyczność podostra
Toksyczność podostrą badano na szczurach i psach. We wszystkich grupach leczonych psów
występowały krwotoki wsierdziowe i zwłóknienie mięśnia sercowego po skumulowanym i
frakcjonowanym podaniu milrinonu w dawkach nieco przekraczających dawkę terapeutyczną.

Toksyczność podprzewlekła i przewlekła
Po doustnym i dożylnym podaniu milrinonu szczurom, psom i małpom, w dawkach odpowiednio:
terapeutycznych lub nieznacznie przekraczających dawki terapeutyczne, obserwowano zwyrodnienie
mięśnia sercowego, zwłóknienie oraz krwotoki podwsierdziowe, szczególnie w okolicy mięśnia
brodawkowatego lewej komory. Zmiany w tętnicach wieńcowych, cechujące się okołotętniczym
obrzękiem i stanem zapalnym, obserwowano wyłącznie u psów.

Rakotwórczość
W badaniach długoterminowych nie odnotowano działania rakotwórczego u szczurów i myszy. U
szczurów występowały krwotoki wsierdziowe, a także martwica i zwłóknienie mięśnia sercowego. U
myszy stwierdzono zmiany zwyrodnieniowe i zwłóknienie mięśnia sercowego po podaniu najwyższej
dawki. U myszy stwierdzono też zmiany martwicze i owrzodzenia żołądka.

Mutagenność
Szczegółowe badania mutagenności w warunkach in vitro i in vivo dały wynik ujemny.

Płodność i toksyczność reprodukcyjna
Milrinon nie wykazywał wpływu na płodność samców i samic szczura po podaniu doustnym dawek
do 40-krotnie przekraczających dawki terapeutyczne dla ludzi.
W badaniach toksyczności reprodukcyjnej u szczurów i królików nie stwierdzono działania
teratogennego po podaniu dawek przekraczających 10-krotnie typową dawkę terapeutyczną dla ludzi
(dla dawek podawanych doustnie) i 2,5-krotnie (dla dawek podawanych dożylnie).
W badaniu trójpokoleniowym (pokolenie P, F1, F2) na szczurach leczonych milrinonem podawanym
doustnie nie stwierdzono wpływu na rozwój zwierząt i ich zdolności reprodukcyjne, co dotyczyło
zarówno matek, jak i miotu, nawet po podaniu najwyższej dawki (40-krotnie przekraczającej typową
dawkę terapeutyczną dla ludzi).

Ekspozycja zarodka lub płodu w stosunku do stężenia w surowicy matki
Przenikanie milrinonu przez łożysko do płodu udokumentowano w badaniu u ciężarnych małp,
którym dożylnie podawano dawki dla ludzi. Stosunek stężenia w surowicy matki do stężenia w
surowicy płodu wynosił 4:1.

Młode zwierzęta:
Przeprowadzono badanie przedkliniczne oceniające wpływ inhibitorów PDE 3 na rozszerzenie
przewodu tętniczego u młodych szczurów urodzonych w terminie i różnic w działaniu u dojrzałych i
niedojrzałych płodach szczura. Pourodzeniowe rozszerzanie przewodu tętniczego przez milrinon było
badane z zastosowaniem trzech dawek (10, 1 i 0,1 mg/kg mc.).
Rozszerzający wpływ milrinonu na płodowy przewód tętniczy po jego zwężeniu przy użyciu
indometacyny był badany poprzez równoczesne podanie milrinonu (10, 1 i 0,1 mg/kg mc.) i
indometacyny (10 mg/kg mc.) ciężarnym samicom szczura w 21. dniu ciąży (płód dojrzały) i w 19.
dniu ciąży (płód niedojrzały). W tym badaniu in vivo wykazano, że milrinon powoduje zależne od
dawki rozszerzenie przewodu tętniczego u płodów oraz zwężenie przewodu tętniczego u młodych
szczurów po urodzeniu.
Działanie rozszerzające było silniejsze po wstrzyknięciu leku bezpośrednio po urodzeniu w
porównaniu z podaniem 1 godzinę po urodzeniu. Dodatkowo badanie wykazało, że niedojrzały
przewód tętniczy jest bardziej wrażliwy na działanie milrinonu niż dojrzały (patrz część 4.2, 4.4, 4.8
oraz 5.2).

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Kwas (L)-mlekowy
Glukoza
Woda do wstrzykiwań
Kwas mlekowy (do ustalenia pH)
Sodu wodorotlenek (do ustalenia pH)

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Podawanie furosemidu lub bumetanidu i milrinonu tą samą linią do infuzji dożylnych powoduje
wytrącenie osadu. Do rozcieńczania nie należy stosować wodorowęglanu sodu do infuzji dożylnych.

W związku z brakiem badań zgodności, produktu leczniczego nie należy mieszać z innymi
produktami.

#### 6.3 Okres ważności

3 lata dla zamkniętego produktu leczniczego.
Po rozcieńczeniu: Roztwór wykazuje stabilność chemiczną i fizyczną przez 24 godziny w
temperaturze od 20°C do 25°C gdy rozcieńczono go 0,9% roztworem chlorku sodu lub 5% roztworem
glukozy do infuzji. Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt powinien być zastosowany
natychmiast, chyba że metoda rozcieńczenia wyklucza ryzyko zanieczyszczenia mikrobiologicznego.
Jeśli produkt nie zostanie użyty natychmiast, za zapewnienie właściwych warunków i czasu
przechowywania produktu przed podaniem odpowiada użytkownik.
Nie przechowywać w lodówce.

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.
Nie zamrażać. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu.
Warunki przechowywania produktu leczniczego po rozcieńczeniu, patrz punkt 6.3.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Produkt leczniczy Milrinone Zentiva, 1 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań/infuzji jest dostępny w
fiolkach z bezbarwnego szkła (typu I) z korkiem z gumy bromobutylowej z uszczelnieniem typu flip
off w tekturowym pudełku. Każda fiolka zawiera 10 ml roztworu.
Dostępne wielkości opakowań: 1 lub 10 fiolek.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do
stosowania

Instrukcja rozcieńczania i podawania
Roztwory do infuzji należy przygotować bezpośrednio przed podaniem.
Do przygotowania roztworów do infuzji należy użyć następujących rozcieńczalników:
• 0,9% roztwór chlorku sodu do infuzji
• 5% roztwór glukozy do infuzji

Dawka początkowa
Dawka początkowa wynosi 50 mikrogramów (0,05 mg) milrinonu/kg i jest podawana w powolnym
wlewie przez co najmniej 10 minut. Następnie zwykle podaje się dawkę podtrzymującą we wlewie
ciągłym.

Dawka podtrzymująca
Dawka podtrzymująca zwykle wynosi 0,5 mikrogramów milrinonu/kg mc./min. Może jednak mieścić
się w zakresie od 0,375 mikrogramów milrinonu/kg mc./min. do 0,75 mikrograma milrinonu/kg
mc./min.

Aby podać dawkę podtrzymującą, należy przygotować roztwór do infuzji zawierający
200 mikrogramów milrinonu/ml. Przygotowuje się ją przez dodanie 40 ml roztworu nośnikowego do
10 ml nierozcieńczonego roztworu milrinonu do wstrzykiwań. Roztworem nośnikowym mogą być:
0,9% roztwór chlorku sodu lub 5% roztwór glukozy do infuzji.

Szybkości podawania:
Dorośli
Poniżej przedstawiono wytyczne dotyczące szybkości podawania infuzji podtrzymującej na podstawie
roztworu zawierającego 200 mikrogramów milrinonu na ml.

Dawka podtrzymująca
(mikrogram/kg mc./min.)
Szybkość infuzji*
(mililitr/kg mc./godz.)

0,375 0,11
0,400 0,12
0,500 0,15
0,600 0,18
0,700 0,21
0,750 0,22

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek
Zalecane są następujące szybkości infuzji podtrzymującej z użyciem roztworu do infuzji opisanego
powyżej.

Klirens kreatyniny
(ml/min/1,73 m2),
Dawka podtrzymująca
(mikrogram/kg mc./min.)
Szybkość infuzji*
(mililitr/kg mc./godz.)

5 0,20 0,06
10 0,23 0,07
20 0,28 0,08
30 0,33 0,10
40 0,38 0,11
50 0,43 0,13
Szybkość infuzji należy dostosować na podstawie odpowiedzi hemodynamicznej, patrz punkt 4.2.
Fiolki są przeznaczone wyłącznie do jednorazowego użytku i należy je wyrzucić natychmiast po
pierwszym użyciu.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Zentiva k.s.,
U kabelovny 130,
Dolni Měcholupy,
102 37 Praga 10,
Republika Czeska

### 8. NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu:

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.