# Simvacard 20

> Symwastatyna · 20 mg · Tabletki powlekane

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Simvacard 20
- **Nazwa powszechna:** Simvastatinum
- **Substancja czynna:** [Symwastatyna](https://apteka.online/odpowiedniki/simvastatinum)
- **Moc:** 20 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki powlekane
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** C10AA01
- **Liczba opakowań:** 1
- **Numer pozwolenia:** 546/12
- **Podmiot odpowiedzialny:** Delfarma Sp. z o.o.
- **Import równoległy:** Tak
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-modyfikujace-gospodarke-lipidowa/simvacard-20-tabl-powl-20-mg-delfarma
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-modyfikujace-gospodarke-lipidowa/simvacard-20-tabl-powl-20-mg-delfarma.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/28900/parallel-import-files/LEAFLET/public
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/10827/characteristic

## Dostępne opakowania (1)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 28 tabl. | 5909997213606 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Simvacard 20 i w jakim celu się go stosuje?
Lek Simvacard 20 zawiera substancję czynną symwastatynę. Lek Simvacard 20 jest lekiem
stosowanym w celu zmniejszenia stężenia we krwi cholesterolu całkowitego, „złego” cholesterolu
(cholesterolu LDL) oraz substancji tłuszczowych, nazywanych triglicerydami. Ponadto lek Simvacard
20 zwiększa stężenie „dobrego” cholesterolu (cholesterolu HDL). Lek Simvacard 20 należy do grupy
leków zwanych statynami.

Cholesterol jest jedną z kilku substancji tłuszczowych obecnych we krwi. Cholesterol całkowity
składa się głównie z frakcji cholesterolu LDL i cholesterolu HDL.
Cholesterol LDL często zwany jest „złym” cholesterolem ponieważ może odkładać się na ścianach
naczyń tętniczych tworząc blaszki miażdżycowe. Ostatecznie, te blaszki miażdżycowe mogą
spowodować zwężenie tętnic, w wyniku czego ograniczony lub zahamowany zostaje dopływ krwi do
ważnych narządów, takich jak serce i mózg. Zahamowanie dopływu krwi może prowadzić do
wystąpienia zawału serca lub udaru mózgu.
Cholesterol HDL często zwany jest „dobrym” cholesterolem, ponieważ pomaga powstrzymać
odkładanie się złego cholesterolu w tętnicach i chroni przed chorobami serca.
Triglicerydy to inny rodzaj tłuszczów obecnych we krwi, które mogą przyczynić się do zwiększenia
ryzyka rozwoju choroby serca.

W czasie przyjmowania tego leku należy przestrzegać diety zmniejszającej stężenie cholesterolu.
Lek Simvacard 20 jest stosowany jako środek uzupełniający dietę zmniejszającą stężenie cholesterolu,
w przypadku:
- zwiększonego stężenia cholesterolu we krwi (hipercholesterolemia pierwotna) lub
zwiększonego stężenia tłuszczów we krwi (hiperlipidemia mieszana);
- zaburzenia dziedzicznego (homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna), które powoduje
zwiększenie stężenia cholesterolu we krwi. Można wtedy zastosować także inne metody
leczenia;

- choroby niedokrwiennej serca (choroba wieńcowa) lub wysokiego ryzyka wystąpienia choroby
niedokrwiennej serca (ze względu na cukrzycę, przebyty udar mózgu lub inne choroby naczyń
krwionośnych). Lek Simvacard 20 może wydłużyć życie pacjenta przyczyniając się do
zmniejszenia ryzyka rozwoju chorób serca niezależnie od stężenia cholesterolu we krwi.
U większości osób nie występują bezpośrednie objawy zwiększenia stężenia cholesterolu. Lekarz
może ocenić stężenie cholesterolu, zlecając proste badanie krwi. Należy regularnie zgłaszać się na
wizyty kontrolne, obserwować stężenie cholesterolu we krwi i omawiać z lekarzem zamierzone cele
leczenia.

### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Simvacard 20

Kiedy nie stosować leku Simvacard 20
- jeśli pacjent ma uczulenie na symwastatynę lub którykolwiek z pozostałych składników tego
leku (wymienionych w punkcie 6);
- jeśli występują obecnie zaburzenia czynności wątroby;
- jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią;
- jeśli stosowany(-e) jest(są) jednocześnie lek(-i) zawierający(-e) co najmniej jedną z
wymienionych niżej substancji czynnych:
- itrakonazol, ketokonazol, pozakonazol lub worykonazol (stosowane w leczeniu zakażeń
grzybiczych);
- erytromycyna, klarytromycyna lub telitromycyna (stosowane w leczeniu zakażeń);
- inhibitory proteazy HIV, takie jak indynawir, nelfinawir, rytonawir i sakwinawir (inhibitory
proteazy wirusa HIV stosowane w leczeniu zakażenia wirusem HIV);
- boceprewir i telaprewir (stosowane w leczeniu wirusowego zapalenia wątroby typu C);
- nefazodon (stosowany w leczeniu depresji);
- kobicystat;
- gemfibrozyl (stosowany w celu zmniejszenia stężenia cholesterolu);
- cyklosporyna (stosowana u pacjentów po przeszczepach narządów);
- danazol (syntetyczny hormon stosowany w leczeniu endometriozy, choroby w której błona
wyściełająca macicę rozrasta się poza macicą);
- jeśli pacjent obecnie przyjmuje lub w okresie 7 ostatnich dni przyjmował (lub podawano mu)
lek o nazwie kwas fusydowy (stosowany w leczeniu zakażeń bakteryjnych) doustnie lub we
wstrzyknięciu. Przyjmowanie kwasu fusydowego w skojarzeniu z lekiem Simvacard 20 może
prowadzić do poważnych problemów dotyczących mięśni (rabdomioliza). Nie wolno stosować
leku Simvacard 20 w dawce większej niż 40 mg, jeśli pacjent przyjmuje lomitapid (stosowany
w leczeniu ciężkiego i rzadkiego genetycznego zaburzenia stężenia cholesterolu).

W razie wątpliwości, czy stosowany jest którykolwiek z wyżej wymienionych leków należy poradzić
się lekarza.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem stosowania leku Simvacard 20 należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą.

Należy poinformować lekarza:
- o wszystkich dolegliwościach, w tym o uczuleniach;
- o spożywaniu dużych ilości alkoholu;
- o występowaniu w przeszłości chorób wątroby. Stosowanie leku Simvacard 20 może nie być
właściwe;
- o planowanym zabiegu operacyjnym. Może zaistnieć potrzeba przerwania stosowania leku
Simvacard 20 na krótki czas;
- jeśli pacjent jest pochodzenia azjatyckiego, ponieważ inna dawka może być odpowiednia dla
tego pacjenta.

Lekarz powinien wykonać badanie krwi przed rozpoczęciem stosowania leku Simvacard 20 i podczas
leczenia, jeśli u pacjenta występują jakiekolwiek zaburzenia wątroby. Celem badania będzie ocena
czynności wątroby.

Lekarz może również przeprowadzić badania krwi oceniające czynność wątroby po rozpoczęciu
stosowania leku Simvacard 20.

Podczas terapii lekarz będzie prowadził ścisłą obserwację stanu zdrowia pacjenta, jeśli choruje on na
cukrzycę lub istnieje u niego ryzyko rozwoju cukrzycy. Prawdopodobieństwo rozwoju cukrzycy
istnieje u osób, które mają wysoki poziom cukru i tłuszczów we krwi, nadwagę i wysokie ciśnienie
krwi.

Należy poinformować lekarza o poważnych chorobach płuc.

Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem, w przypadku występowania niewyjaśnionych
bólów mięśni, ich wrażliwości na dotyk lub osłabienia. W rzadkich przypadkach dolegliwości ze
strony mięśni mogą być poważne, w tym może nastąpić rozpad mięśni prowadzący do
uszkodzenia nerek, a w bardzo rzadkich przypadkach do śmierci.

Ryzyko uszkodzenia mięśni jest większe podczas stosowania większych dawek leku Simvacard 20 w
szczególności dawki 80 mg. Ryzyko rozpadu tkanki mięśniowej jest także większe u niektórych
pacjentów. Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli:
- pacjent spożywa alkohol w dużych ilościach;
- u pacjenta występują dolegliwości ze strony nerek;
- u pacjenta występują dolegliwości ze strony tarczycy;
- pacjent ma 65 lat lub więcej;
- pacjent jest płci żeńskiej;
- u pacjenta kiedykolwiek wystąpiły dolegliwości ze strony mięśni podczas terapii lekami
zmniejszającymi stężenie cholesterolu we krwi, nazywanymi „statynami” lub „fibratami”;
- u pacjenta lub jego bliskiego krewnego stwierdzono dziedziczne schorzenia mięśni.

Lekarza lub farmaceutę należy powiadomić także wtedy, gdy osłabienie mięśni utrzymuje się. W celu
rozpoznania i leczenia tej dolegliwości konieczne może być wykonanie dodatkowych badań i
przyjmowanie dodatkowych leków.

Dzieci i młodzież
Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania badano u chłopców w wieku 10-17 lat oraz dziewcząt, które
rozpoczęły miesiączkowanie (menstruację) co najmniej jeden rok wcześniej (patrz punkt 3 „Jak
stosować lek Simvacard 20”). Nie przeprowadzono badań symwastatyny u dzieci w wieku poniżej 10
lat. W celu uzyskania dodatkowych informacji należy skonsultować się z lekarzem.

Lek Simvacard 20 a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich lekach stosowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, a
także o lekach, które pacjent planuje stosować. Stosowanie tych leków jednocześnie z lekiem
Simvacard 20 może zwiększać ryzyko dolegliwości ze strony mięśni (niektóre z nich wymieniono w
powyższym punkcie „Kiedy nie stosować leku Simvacard 20”).
- Jeśli konieczne jest doustne przyjmowanie kwasu fusydowego w leczeniu zakażenia
bakteryjnego, konieczne będzie czasowe przerwanie przyjmowania tego leku. Lekarz
poinformuje, kiedy ponowne rozpoczęcie przyjmowania leku Simvacard 20 będzie
bezpieczne. Jednoczesne przyjmowanie leku Simvacard 20 z kwasem fusydowym może w
rzadkich przypadkach prowadzić do osłabienia, tkliwości lub bólu mięśni (rabdomioliza).
Dodatkowe informacje dotyczące rabdomiolizy znajdują się w punkcie 4.;
- cyklosporyna (często stosowana u pacjentów po przeszczepach narządów);
- danazol (syntetyczny hormon stosowany w leczeniu endometriozy, choroby w której błona
wyściełająca macicę rozrasta się poza macicą);
- leki zawierające takie substancje czynne jak itrakonazol, ketokonazol, flukonazol, pozakonazol
lub worykonazol (stosowane w leczeniu zakażeń grzybiczych);
- fibraty zawierające takie substancje czynne jak gemfibrozyl i bezafibrat (stosowane w celu
zmniejszenia stężenia cholesterolu);
- erytromycyna, klarytromycyna lub telitromycyna (stosowane w leczeniu zakażeń bakteryjnych);

- inhibitory proteazy HIV, takie jak indynawir, nelfinawir, rytonawir i sakwinawir (stosowane w
leczeniu AIDS);
- leki przeciwwirusowe stosowane w leczeniu wirusowego zapalenia wątroby typu C, takie jak
boceprewir, telaprewir, elbaswir lub grazoprewir (stosowane w leczeniu wirusowego zapalenia
wątroby typu C);
- nefazodon (stosowany w leczeniu depresji);
- leki zawierające substancję czynną kobicystat;
- amiodaron (stosowany w leczeniu zaburzeń rytmu serca);
- werapamil, diltiazem lub amlodypina (stosowane w leczeniu nadciśnienia tętniczego, bólu w
klatce piersiowej związanego z chorobą serca lub innych chorób serca);
- lomitapid (stosowany w leczeniu ciężkiego i rzadkiego genetycznego zaburzenia stężenia
cholesterolu);
- daptomycyna (lek stosowany w leczeniu powikłanych zakażeń skóry i tkanek miękkich oraz
bakteremii). Możliwe jest, że działania niepożądane wpływające na mięśnie mogą być większe,
gdy lek ten jest przyjmowany podczas leczenia symwastatyną (np. lek Simvacard 20). Lekarz
może zadecydować o zaprzestaniu przyjmowania leku Simvacard 20 na jakiś czas;
- kolchicyna (stosowana w leczeniu dny moczanowej).

Podobnie jak w przypadku leków wymienionych powyżej, należy powiedzieć lekarzowi lub
farmaceucie o wszystkich lekach stosowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach,
które pacjent planuje przyjmować.

W szczególności należy powiedzieć lekarzowi o stosowaniu leków zawierających którąkolwiek z
wymienionych poniżej substancji czynnych:
- leki zawierające substancje czynne, które zapobiegają powstawaniu zakrzepów krwi, takie jak
warfaryna, fenprokumon lub acenokumarol (leki przeciwzakrzepowe);
- fenofibrat (także stosowany w celu zmniejszenia stężenia cholesterolu);
- niacyna (także stosowana w celu zmniejszenia stężenia cholesterolu);
- ryfampicyna (stosowana w leczeniu gruźlicy);
- tikagrelor (stosowany w celu zapobiegania zawałowi serca lub udarowi mózgu).

O stosowaniu leku Simvacard 20 należy także poinformować każdego lekarza przepisującego nowy
lek.

Lek Simvacard 20 z jedzeniem i piciem
Sok grejpfrutowy zawiera jeden lub więcej związków, które wpływają na działanie niektórych leków
w organizmie, w tym leku Simvacard 20. Należy unikać picia napojów zawierających sok
grejpfrutowy.

Ciąża i karmienie piersią
Nie stosować leku Simvacard 20 jeśli pacjentka jest w ciąży, gdy planuje mieć dziecko lub
przypuszcza że może być w ciąży. W przypadku zajścia w ciążę w trakcie stosowania leku Simvacard
20, należy natychmiast przerwać leczenie i skontaktować się z lekarzem.

Nie stosować leku Simvacard 20 w okresie karmienia piersią, ponieważ nie wiadomo, czy lek jest
wydzielany do mleka matki.

Przed zastosowaniem każdego leku należy poradzić się lekarza lub farmaceuty.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Lek Simvacard 20 nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Jednakże
należy wziąć pod uwagę, że u niektórych osób po zażyciu leku Simvacard 20 mogą wystąpić zawroty
głowy.

Lek Simvacard 20 zawiera laktozę
Tabletki leku Simvacard 20 zawierają cukier zwany laktozą. Jeśli stwierdzono wcześniej u pacjenta
nietolerancję niektórych cukrów, należy skontaktować się z lekarzem przed przyjęciem leku.

### 3. Jak stosować lek Simvacard 20?
Lekarz ustali dawkę leku odpowiednią dla danego pacjenta w zależności od stosowanego aktualnie
leczenia oraz indywidualnego ryzyka.

Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości, należy zwrócić
się do lekarza lub farmaceuty.

W obrocie dostępne są: lek Simvacard 10 (10 mg), lek Simvacard 20 (20 mg) i lek Simvacard 40 (40
mg).

W trakcie stosowania leku Simvacard 20 należy przestrzegać diety ubogiej w cholesterol.

Dawkowanie

Dorośli:
Dawka początkowa wynosi 10, 20 lub w niektórych przypadkach 40 mg na dobę. Lekarz może
dostosować dawkę po co najmniej 4 tygodniach leczenia do maksymalnie 80 mg na dobę. Nie
stosować większej dawki niż 80 mg na dobę.

Lekarz może zalecić mniejsze dawki, zwłaszcza jeśli pacjent przyjmuje niektóre leki wymienione
powyżej lub posiada pewne dolegliwości związane z nerkami.

Dawka 80 mg zalecana jest wyłącznie u pacjentów dorosłych z bardzo wysokim stężeniem
cholesterolu we krwi i dużym ryzykiem rozwoju chorób serca, u których nie osiągnięto docelowego
stężenia cholesterolu stosując lek w niższej dawce.

Stosowanie u dzieci i młodzieży
Dla dzieci i młodzieży (w wieku 10-17 lat) zwykle zalecana dawka początkowa wynosi 10 mg raz na
dobę wieczorem.
Maksymalna zalecana dawka wynosi 40 mg na dobę.

Sposób podawania:
Lek Simvacard 20 należy przyjmować raz na dobę, wieczorem. Lek można przyjmować podczas
posiłków lub niezależnie od jedzenia. Lek Simvacard 20 należy przyjmować nieprzerwanie do czasu,
gdy lekarz zaleci jego odstawienie.

Jeśli lekarz przepisał lek Simvacard 20 z innym lekiem zmniejszającym stężenie cholesterolu
zawierającym jakikolwiek lek wiążący kwasy żółciowe, lek Simvacard 20 należy zażywać co najmniej
2 godziny przed lub 4 godziny po przyjęciu leku wiążącego kwasy żółciowe.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Simvacard 20
Należy skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą.

Pominięcie zastosowania leku Simvacard 20
Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki. Należy przyjąć kolejną
dawkę leku Simvacard 20 następnego dnia o zwykłej porze.

Przerwanie stosowania leku Simvacard 20
Nie należy przerywać stosowania leku, chyba że tak zaleci lekarz. Po przerwaniu stosowania leku
Simvacard 20 stężenie cholesterolu może ponownie wzrosnąć. Należy poradzić się lekarza lub
farmaceuty, ponieważ może wystąpić ponowne zwiększenie stężenia cholesterolu.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się
do lekarza lub farmaceuty.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Następujące określenia są stosowane, aby opisać, jak często zgłaszano występowanie działań
niepożądanych:
- rzadko (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 1000 osób);
- bardzo rzadko (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 000 osób);
- częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

Poniżej wymieniono rzadko występujące ciężkie działania niepożądane.
Jeśli wystąpi którekolwiek z wymienionych poniżej ciężkich działań niepożądanych, należy
przerwać stosowanie leku i niezwłocznie powiadomić o tym lekarza lub zgłosić się do oddziału
ratunkowego najbliższego szpitala.

- bóle mięśniowe, tkliwość, osłabienie lub kurcze mięśni. W rzadkich przypadkach dolegliwości
te mogą mieć ciężką postać i wiązać się z rozpadem tkanki mięśniowej powodującym
uszkodzenie nerek; odnotowywano bardzo rzadko przypadki zgonów;
- reakcje nadwrażliwości (uczulenia) w postaci:
- obrzęku twarzy, języka i gardła mogącego spowodować trudności w oddychaniu (obrzęk
naczynioruchowy);
- silnego bólu mięśni, zazwyczaj w okolicy stawów barkowych i biodrowych;
- wysypki z osłabieniem siły mięśni kończyn i szyi;
- bólu lub zapalenia stawów (poligamia reumatyczna);
- stanów zapalnych naczyń krwionośnych (zapalenie naczyń);
- nietypowych siniaków, wykwitów skórnych i obrzęków (zapalenie skórno-mięśniowe),
pokrzywki, nadwrażliwości skóry na słońce, gorączki, uderzenia gorąca;
- spłycenia oddechu (duszność) i złego samopoczucia;
- objawów choroby toczniopodobnej (w tym wysypka, dolegliwości ze strony stawów i zmiany
komórek krwi);
- zapalenie wątroby z objawami zażółcenia skóry i oczu, świądem, ciemno zabarwionym moczem
lub jasno zabarwionym stolcem, zmęczenie lub osłabienie, utrata apetytu, niewydolność
wątroby (bardzo rzadko);
- zapalenie trzustki często przebiegające z silnym bólem brzucha;
- ciężka reakcja alergiczna, która powoduje trudności w oddychaniu lub zawroty głowy
(anafilaksja) (bardzo rzadko).

Rzadko zgłaszano także występowanie następujących działań niepożądanych:
- zmniejszenie liczby czerwonych krwinek (niedokrwistość);
- drętwienie lub osłabienie rąk i nóg;
- bóle głowy, uczucie mrowienia, zawroty głowy;
- dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (bóle brzucha, zaparcia, wzdęcia, niestrawność,
biegunka, nudności, wymioty);
- wysypka, świąd, wypadanie włosów;
- osłabienie;
- utrata pamięci, splątanie;
- niewyraźne widzenie oraz zaburzenia widzenia*.

Bardzo rzadko zgłaszano występowanie następujących działań niepożądanych:
- zerwanie mięśni*;
- ginekomastia (powiększenie piersi u mężczyzn)*;
- wysypka mogąca występować na skórze lub owrzodzenia błony śluzowej jamy ustnej
(polekowe zmiany liszajowate)*;
- zaburzenia snu;
- osłabienie pamięci.

Następujące działania niepożądane były również zgłaszane ale ich częstość nie może być określona na
podstawie dostępnych danych (częstość nieznana):
- zaburzenia erekcji;
- depresja;
- zapalenie płuc powodujące problemy z oddychaniem, w tym uporczywy kaszel i (lub) duszność
lub gorączka;
- zaburzenia ścięgien, czasami powikłane zerwaniem ścięgna.

* Działania niepożądane obserwowane u pacjentów stosujących ezetymib z symwastatyną lub leki
zawierające jako substancje czynne ezetymib lub symwastatynę.

Dodatkowe, możliwe działania niepożądane zgłaszane podczas stosowania niektórych statyn:
- zaburzenia snu, w tym koszmary senne;
- zaburzenia seksualne;
- cukrzyca. Wystąpienie cukrzycy jest bardziej prawdopodobne u osób z wysokim poziomem
cukru i tłuszczów we krwi, nadwagą i wysokim ciśnieniem krwi. Lekarz będzie prowadził
obserwację stanu zdrowia pacjenta podczas terapii lekiem.
Ból, tkliwość lub utrzymujące się osłabienie mięśni, które może nie ustąpić po przerwaniu
stosowania leku Simvacard 20 (częstość nieznana).

Wyniki badań laboratoryjnych
Obserwowano podwyższenie aktywności enzymów mięśniowych (kinazy kreatynowej) we krwi i
nieprawidłowe wyniki testów czynnościowych wątroby.

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Działania niepożądane
można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów
Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów
Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa,
tel.: 22 49 21 301, faks: 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Simvacard 20?
Przechowywać w temperaturze poniżej 25°C, w oryginalnym opakowaniu.
Przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.
Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku i blistrze. Termin
ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Simvacard 20
Substancją czynną leku jest symwastatyna.
Każda tabletka powlekana zawiera 20 mg symwastatyny.

Pozostałe składniki to:
Laktoza, skrobia żelowana, celuloza mikrokrystaliczna, talk, magnezu stearynian,
butylohydroksyanizol.

Skład otoczki: hypromeloza, hydroksypropyloceluloza, tytanu dwutlenek, talk.

Jak wygląda lek Simvacard 20 i co zawiera opakowanie
Białe, owalne tabletki powlekane z rowkiem dzielącym po obu stronach i odpowiednim
oznakowaniem po jednej stronie „SVT 20”.
Blistry PVC-PE-PVDC/Al w tekturowym pudełku.
Wielkość opakowania: 28 tabletek.

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji należy zwrócić się do podmiotu
odpowiedzialnego lub importera równoległego.

Podmiot odpowiedzialny w Rumunii, kraju eksportu:
Zentiva k.s.
U kabelovny 130
Dolní Mĕcholupy
102 37 Praga 10, Republika Czeska

Wytwórca:
Zentiva k.s.
U kabelovny 130
Dolní Mĕcholupy
102 37 Praga 10, Republika Czeska

Importer równoległy:
Delfarma Sp. z o.o.
ul. Św. Teresy od Dzieciątka Jezus 111, 91-222 Łódź

Przepakowano w:
Delfarma Sp. z o.o.
ul. Św. Teresy od Dzieciątka Jezus 111, 91-222 Łódź

Nr pozwolenia w Rumunii, kraju eksportu: 1758/2009/01
1758/2009/02
Nr pozwolenia na import równoległy: 546/12

Data zatwierdzenia ulotki: 29.09.2022 r.

[Informacja o zastrzeżonym znaku towarowym]

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Simvacard 10, 10 mg, tabletki powlekane
Simvacard 20, 20 mg, tabletki powlekane
Simvacard 40, 40 mg, tabletki powlekane

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Simvacard 10: każda tabletka zawiera 10 mg symwastatyny (Simvastatinum).
Simvacard 20: każda tabletka zawiera 20 mg symwastatyny (Simvastatinum).
Simvacard 40: każda tabletka zawiera 40 mg symwastatyny (Simvastatinum).

Substancje pomocnicze o znanym działaniu:
Simvacard 10: każda tabletka zawiera 74,5 mg laktozy.
Simvacard 20: każda tabletka zawiera 149 mg laktozy.
Simvacard 40: każda tabletka zawiera 298 mg laktozy.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana.
Opis produktu:
Simvacard 10: białe, owalne, powlekane tabletki z rowkiem dzielącym po obu stronach
i oznakowaniem ‘SVT 10’ po jednej stronie.
Simvacard 20: białe do prawie białych, owalne, powlekane tabletki z rowkiem dzielącym
i oznakowaniem ‘SVT 20’ po jednej stronie.
Simvacard 40: białe, owalne, powlekane tabletki z rowkiem dzielącym po obu stronach
i oznakowaniem ‘SVT 40’ po jednej stronie.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Hipercholesterolemia
Leczenie pierwotnej hipercholesterolemii lub mieszanej dyslipidemii, jako uzupełnienie diety, kiedy
reakcja na dietę lub inne niefarmakologiczne metody leczenia (np. ćwiczenia fizyczne, zmniejszenie
masy ciała) jest niewystarczająca.

Leczenie homozygotycznej hipercholesterolemii rodzinnej jako uzupełnienie diety i innego leczenia
obniżającego stężenie lipidów (np. afereza LDL) lub jeśli takie leczenie jest niewłaściwe lub
niedostępne.

Zapobieganie zdarzeniom ze strony układu sercowo-naczyniowego
Zmniejszenie zachorowań i umieralności na choroby układu sercowo-naczyniowego u pacjentów z
jawną miażdżycą naczyń serca lub cukrzycą, z prawidłowym lub podwyższonym stężeniem
cholesterolu, jako leczenie wspomagające, mające na celu skorygowanie innych czynników ryzyka lub
uzupełnienie innej terapii zapobiegającej chorobom serca (patrz punkt 5.1)

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie
Zakres dawkowania to 5-80 mg podawane raz na dobę, doustnie, wieczorem. Jeśli jest to konieczne,
dawkę należy korygować w odstępach co najmniej 4 tygodni do maksymalnie 80 mg podawanych raz
na dobę, wieczorem. Dawka 80 mg na dobę jest zalecana tylko pacjentom z ciężką
hipercholesterolemią i dużym ryzykiem powikłań ze strony układu sercowo-naczyniowego, którzy nie
osiągnęli celów leczenia za pomocą niższej dawki oraz kiedy spodziewane korzyści przewyższają
potencjalne ryzyko (patrz punkty 4.4 i 5.1).

Hipercholesterolemia

Pacjent powinien stosować standardową niskocholesterolową dietę, którą należy kontynuować
podczas leczenia produktem leczniczym Simvacard. Zazwyczaj początkową dawką jest 10-20 mg na
dobę, wieczorem. Pacjenci, u których konieczne jest znaczne obniżenie LDL-C (powyżej 45%), mogą
rozpocząć od dawki 20-40 mg raz na dobę, podawanej wieczorem. Jeśli konieczna jest korekta dawki,
należy ją przeprowadzić tak, jak opisano powyżej.

Homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna

W oparciu o wyniki kontrolowanych badań klinicznych, zalecana dawka początkowa produktu
leczniczego Simvacard to 40 mg raz na dobę, wieczorem. W tej grupie pacjentów, Simvacard należy
stosować jako lek uzupełniający inne metody leczenia zmniejszające stężenie lipidów (np. afereza
LDL) lub jeśli takie leczenie jest niedostępne lub niewłaściwe.

U pacjentów przyjmujących lomitapid jednocześnie z produktem leczniczym Simvacard, dawka
produktu Simvacard nie może przekraczać 40 mg na dobę (patrz punkty 4.3, 4.4 i 4.5).

Zapobieganie zdarzeniom ze strony układu sercowo-naczyniowego

Zalecaną dawką produktu leczniczego Simvacard u pacjentów z dużym ryzykiem wystąpienia zdarzeń
wieńcowych (choroba wieńcowa, z hiperlipidemią lub bez) jest 20 do 40 mg na dobę, w pojedynczej
dawce wieczorem. Leczenie może być rozpoczęte jednocześnie ze stosowaniem diety i ćwiczeniami
fizycznymi. Jeśli konieczna jest korekta dawkowania, należy ją przeprowadzić tak, jak opisano
powyżej.

Jednoczesne stosowanie z innymi lekami

Simvacard jest skuteczny w monoterapii lub w skojarzeniu z preparatami wiążącymi kwasy żółciowe.
Produkt leczniczy należy podawać albo nie mniej niż 2 godziny przed lub nie mniej niż 4 godziny po
podaniu preparatów wiążących kwasy żółciowe.

Pacjenci przyjmujący jednocześnie z produktem leczniczym Simvacard fibraty, z wyjątkiem
gemfibrozylu (patrz punkt 4.3) lub fenofibratu, nie mogą stosować dobowej dawki produktu
leczniczego Simvacard większej niż 10 mg na dobę. Pacjenci przyjmujący produkt leczniczy
Simvacard jednocześnie z amiodaronem, amlodypiną, werapamilem, diltiazemem lub produktami
leczniczymi zawierającymi elbaswir lub grazoprewir nie mogą stosować dawki produktu leczniczego
Simvacard większej niż 20 mg na dobę. (Patrz punkty 4.4 i 4.5)

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

Nie ma konieczności zmiany dawkowania u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek.
U pacjentów z ostrą niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min), należy bardzo starannie
rozważyć podawanie dawki większej niż 10 mg na dobę i jeśli jest to niezbędne, bardzo ostrożnie
rozpocząć leczenie.

Pacjenci w podeszłym wieku

Dostosowanie dawkowania nie jest konieczne.

Dzieci i młodzież

Zwykle zalecana dawka początkowa dla dzieci i młodzieży (chłopców w fazie II i powyżej wg skali
Tannera oraz dziewcząt, u których minął co najmniej jeden rok od pierwszej miesiączki, w wieku
10– 17 lat) z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną wynosi 10 mg raz na dobę wieczorem.
Przed rozpoczęciem leczenia symwastatyną u dzieci i młodzieży należy zastosować standardową dietę
obniżającą stężenie cholesterolu; dietę należy kontynuować w trakcie leczenia symwastatyną.

Zalecany zakres dawki wynosi 10-40 mg na dobę; najwyższa zalecana dawka wynosi 40 mg na dobę.
Dawki należy dostosowywać indywidualnie zgodnie z zalecanym celem terapii według zaleceń
dotyczących leczenia dzieci i młodzieży (patrz punkty 4.4 i 5.1). Dawkę należy dostosowywać w
odstępach 4 tygodni lub dłuższych.

Doświadczenia dotyczące stosowania produktu leczniczego Simvacard u dzieci przed okresem
dojrzewania są ograniczone.

Sposób podawania
Simvacard jest przeznaczony do stosowania doustnego. Simvacard może być podawany w pojedynczej
dawce wieczorem.

#### 4.3 Przeciwwskazania

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą
wymienioną w punkcie 6.1.
• Czynna choroba wątroby lub utrzymujące się, niewyjaśnione zwiększenie aktywności
aminotransferaz w surowicy.
• Ciąża i okres karmienia piersią (patrz punkt 4.6).
• Jednoczesne podawanie silnych inhibitorów CYP3A4 (substancji powodujących w przybliżeniu
co najmniej pięciokrotne zwiększenie wartości AUC) (np. itrakonazol, ketokonazol,
pozakonazol, worykonazol, inhibitory proteazy wirusa HIV (np. nelfinawir), erytromycyna,
klarytromycyna, telitromycyna, boceprewir, telaprewir i nefazodon oraz produkty lecznicze
zawierające kobicystat) (patrz punkty 4.4 i 4.5).
• Jednoczesne podawanie gemfibrozylu, cyklosporyny lub danazolu (patrz punkty 4.4 i 4.5).
• U pacjentów z homozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną stosujących lomitapid
przeciwwskazane jest stosowanie produktu leczniczego Simvacard w dawkach większych niż
40 mg na dobę (patrz punkty 4.2, 4.4 i 4.5).

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Miopatia/rabdomioliza

Symwastatyna, podobnie jak inne inhibitory reduktazy HMG-CoA, wywołuje niekiedy miopatię
objawiającą się bólami mięśni, tkliwością lub osłabieniem, z towarzyszącym zwiększeniem
aktywności kinazy kreatynowej (CK) do ponad 10 razy powyżej górnej granicy wartości uznanej za
prawidłową. Miopatia czasem przekształca się w rabdomiolizę z lub bez ostrej niewydolności nerek
spowodowanej mioglobinurią. Odnotowano bardzo rzadko przypadki zgonów. Duża aktywność
inhibitorów reduktazy HMG-CoA w osoczu zwiększa ryzyko wystąpienia miopatii (np. podwyższone
stężenia symwastatyny i kwasu symwastatyny w osoczu), którego przyczyną częściowo mogą być
wywołujące interakcje produkty lecznicze, które zakłócają metabolizm symwastatyny i (lub) szlaki
transporterów (patrz punkt 4.5).

Jak w przypadku innych inhibitorów reduktazy HMG-CoA, ryzyko wystąpienia miopatii i (lub)
rabdomiolizy zależne jest od dawki. Według danych pochodzących z badania klinicznego, w którym
41 413 pacjentów było leczonych symwastatyną, 24 747 z nich (około 60%) włączono do badań ze

średnim czasem obserwacji wynoszącym co najmniej 4 lata, częstość występowania miopatii wynosiła
około 0,03%, 0,08% i 0,61% przy dawce wynoszącej odpowiednio 20, 40 i 80 mg na dobę. W
badaniach tych pacjenci byli pod ścisłą kontrolą oraz nie otrzymywali niektórych produktów
leczniczych powodujących interakcje.

W badaniu klinicznym, w którym pacjenci po przebytym zawale mięśnia sercowego byli leczeni
symwastatyną w dawce 80 mg na dobę (średni okres obserwacji 6,7 roku), częstość występowania
miopatii wyniosła około 1,0%, w porównaniu z 0,02% w grupie pacjentów, u których stosowano dawkę
20 mg na dobę. Około połowa przypadków miopatii wystąpiła w pierwszym roku leczenia. W każdym
kolejnym roku częstość występowania miopatii wyniosła w przybliżeniu 0,1%. (Patrz punkty 4.8 i 5.1).

Ryzyko wystąpienia miopatii jest większe u pacjentów stosujących symwastatynę w dawce 80 mg w
porównaniu z innymi rodzajami leczenia opartymi na statynach o podobnej skuteczności w obniżaniu
stężenia cholesterolu LDL. Dlatego produkt leczniczy Simvacard w dawce 80 mg należy stosować
jedynie u pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i z wysokim ryzykiem powikłań sercowonaczyniowych, u których cel leczenia nie został osiągnięty za pomocą niższych dawek i u których
spodziewane korzyści przewyższają potencjalne ryzyko. U pacjentów przyjmujących symwastatynę w
dawce 80 mg wymagających podania produktu leczniczego wchodzącego w interakcję należy
zastosować niższą dawkę symwastatyny lub alternatywny schemat leczenia oparty na statynie o
mniejszym potencjale interakcji z innymi produktami leczniczymi (patrz niżej Środki zaradcze
zmniejszające ryzyko wystąpienia miopatii spowodowanej interakcją produktów leczniczych i punkty
4.2, 4.3 i 4.5).

W badaniu klinicznym, w którym pacjentom obarczonym wysokim ryzykiem wystąpienia choroby
sercowo-naczyniowej podawano symwastatynę w dawce 40 mg/dobę (mediana okresu obserwacji:
3,9 roku), częstość występowania miopatii u pacjentów narodowości innej niż chińska (n = 7367) oraz
pacjentów narodowości chińskiej (n = 5468) wynosiła odpowiednio około 0,05% i 0,24%. Mimo, że
populacja azjatycka w tym badaniu składała się wyłącznie z pacjentów narodowości chińskiej, należy
zachować ostrożność przepisując symwastatynę pacjentom pochodzenia azjatyckiego i stosować u
nich najniższą konieczną dawkę.

Zmniejszona aktywność białek transportowych
Zmniejszenie aktywności wątrobowych białek transportujących aniony organiczne (OATP) może
wzmagać ekspozycję ogólnoustrojową na kwas symwastatyny i zwiększać ryzyko wystąpienia
miopatii i rabdomiolizy. Zmniejszenie aktywności może być skutkiem inhibicji przez leki wchodzące
w interakcje (np. cyklosporynę) lub występować u pacjentów będących nosicielami genotypu
SLCO1B1 c.521T>C.

U pacjentów posiadających allel (c.521T>C) genu SLCO1B1, kodujący białko OATP1B1o mniejszej
aktywności, występuje wzmożona ekspozycja ogólnoustrojowa na kwas symwastatyny i zwiększone
ryzyko miopatii. Bez przeprowadzania testów genetycznych, ryzyko wystąpienia miopatii związanej
ze stosowaniem dużych dawek symwastatyny (80 mg) wynosi ok. 1% w populacji ogólnej. Na
podstawie wyników badania SEARCH ustalono, iż u homozygotycznych nosicieli allelu C (zwanych
CC) leczonych symwastatyną w dawce 80 mg, ryzyko wystąpienia miopatii wynosi 15% w ciągu
jednego roku, natomiast u heterozygotycznych nosicieli allelu C (CT) ryzyko to wynosi 1,5%. Ryzyko
w przypadku pacjentów z najczęściej występującym genotypem (TT) wynosi 0,3% (patrz punkt 5.2
ChPL). Jeżeli to możliwe, należy rozważyć możliwość wykonania badań genetycznych na obecność
allelu C celem oceny stosunku korzyści do ryzyka przed przepisaniem symwastatyny w dawce 80 mg
danemu pacjentowi i unikać przepisywania dużych dawek pacjentom z genotypem CC. Niemniej
jednak, nieobecność wspomnianych alleli podczas genotypowania nie wyklucza wystąpienia miopatii.

Oznaczanie aktywności kinazy kreatynowej
Aktywność kinazy kreatynowej (CK) nie powinna być oznaczana po męczącym wysiłku fizycznym
lub jeśli istnieją jakiekolwiek inne, alternatywne przyczyny powodujące zwiększenie aktywności CK,
ponieważ może to spowodować trudności w interpretacji oznaczanej wartości. Jeżeli aktywność CK
jest znacznie większa od górnej granicy wartości uznanej za prawidłową (ponad pięciokrotnie powyżej

górnej granicy wartości uznanej za prawidłową), należy w celu potwierdzenia wyników powtórzyć
badanie po 5. a najpóźniej po 7. dniu.

Przed rozpoczęciem leczenia
Przed rozpoczęciem stosowania symwastatyny lub w przypadku zwiększenia dawki symwastatyny,
należy poinformować wszystkich pacjentów o ryzyku wystąpienia miopatii i zalecić szybkie
zgłoszenie się do lekarza w razie odczuwania trudnych do wyjaśnienia bólów mięśni, ich nadmiernej
wrażliwości na dotyk lub osłabienia.

Ostrożnie należy stosować u pacjentów z czynnikami predysponującymi do wystąpienia rabdomiolizy.
Aby ustalić referencyjną wartość wyjściową, aktywność CK należy oznaczać przed rozpoczęciem
leczenia w następujących przypadkach:
• podeszły wiek (≥65 lat),
• płeć żeńska,
• zaburzenia czynności nerek,
• oporna na leczenie lub nieleczona niedoczynność tarczycy,
• indywidualny lub rodzinny wywiad świadczący o dziedzicznych zaburzeniach ze strony układu
mięśniowego,
• pacjenci, u których w przeszłości wystąpiło toksyczne działanie statyn lub fibratów na mięśnie,
• uzależnienie od alkoholu.

W powyższych przypadkach należy rozważyć spodziewane korzyści leczenia i związane z tym
ryzyko. Zalecane jest monitorowanie stanu zdrowia pacjenta. Jeśli w przeszłości u pacjenta wystąpił
szkodliwy wpływ statyn lub fibratów na mięśnie, leczenie należy rozpocząć bardzo ostrożnie. Jeśli
aktywność CK znacznie przekracza górną granicę wartości uznanej za prawidłową (pięciokrotnie
powyżej górnej wartości uznanej za prawidłową), nie należy rozpoczynać leczenia symwastatyną.

Podczas leczenia
Jeśli podczas leczenia u pacjenta otrzymującego statyny wystąpią bóle mięśni, osłabienie lub kurcze
mięśni, należy oznaczyć aktywność CK. Podawanie symwastatyny należy przerwać, jeśli aktywność
CK badana u pacjenta, który nie był po forsownym wysiłku fizycznym, jest znacznie podwyższona
(ponad pięciokrotnie powyżej górnej granicy wartości uznanej za prawidłową).
Należy rozważyć odstawienie symwastatyny, nawet jeśli aktywność CK nie przekracza pięciokrotnie
górnej granicy wartości uznanej za prawidłową, ale niepożądane objawy ze strony mięśni są nasilone i
powodują codzienny dyskomfort. Jeśli z jakichkolwiek powodów podejrzewana jest miopatia, lek
należy odstawić.

Zgłoszono bardzo rzadkie przypadki wystąpienia immunozależnej miopatii martwiczej (ang. Immunemediated necrotizing myopathy, IMNM) w trakcie leczenia statynami lub po jego zakończeniu. Cechy
kliniczne IMNM to utrzymujące się osłabienie mięśni proksymalnych oraz zwiększona aktywność
kinazy kreatynowej w surowicy, utrzymująca się mimo przerwania leczenia statynami (patrz punkt
4.8).

Jeśli objawy ze strony mięśni ustąpiły i wartość CK powróciła do normy, można rozważyć powtórne
podanie statyny w najmniejszej skutecznej dawce przy ścisłej kontroli stanu zdrowia pacjenta.

U pacjentów, u których dawkę symwastatyny zwiększono do 80 mg, obserwowano częstsze
występowanie miopatii (patrz punkt 5.1). Zaleca się okresowe oznaczanie stężenia CK jako badanie
przydatne do identyfikacji subklinicznych przypadków miopatii. Nie ma jednak żadnej pewności, że
pozwoli to uniknąć rozwoju miopatii.

Leczenie symwastatyną należy przerwać na kilka dni przed planowanym dużym zabiegiem
chirurgicznym lub jeśli konieczne jest podjęcie leczenia internistycznego lub chirurgicznego.

Środki zaradcze zmniejszające ryzyko wystąpienia miopatii spowodowanej interakcją produktów
leczniczych (patrz także punkt 4.5)

Ryzyko miopatii i rabdomiolizy znacznie wzrasta podczas jednoczesnego stosowania symwastatyny z
innymi silnymi inhibitorami CYP3A4 (takimi jak: itrakonazol, ketokonazol, pozakonazol,
worykonazol, erytromycyna, klarytromycyna, telitromycyna, inhibitory proteazy wirusa HIV
(np. nelfinawir), boceprewir, telaprewir, nefazodon, produkty lecznicze zawierające kobicystat), jak
również gemfibrozylem, cyklosporyną i danazolem. Stosowanie tych produktów leczniczych jest
przeciwwskazane (patrz punkt 4.3).

Ryzyko miopatii i rabdomiolizy wzrasta również podczas jednoczesnego stosowania amiodaronu,
amlodypiny, werapamilu lub diltiazemu z pewnymi dawkami symwastatyny (patrz punkty 4.2 i 4.5).
Ryzyko miopatii, w tym rabdomiolizy, może zwiększyć się podczas jednoczesnego podawania kwasu
fusydowego ze statynami (patrz punkt 4.5). U pacjentów z homozygotyczną hipercholesterolemią
rodzinną to ryzyko może ulegać zwiększeniu w wyniku jednoczesnego stosowania symwastatyny
z lomitapidem.

Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie symwastatyny z inhibitorami CYP3A4: itrakonazolem,
ketokonazolem, pozakonazolem, worykonazolem, inhibitorami proteazy wirusa HIV
(np. nelfinawirem), erytromycyną, klarytromycyną, telitromycyną, boceprewirem, telaprewirem,
nefazodonem oraz produktami leczniczymi zawierającymi kobicystat (patrz punkty 4.3 i 4.5). Jeśli
leczenie silnymi inhibitorami CYP3A4 (substancji powodujących w przybliżeniu co najmniej
pięciokrotne zwiększenie wartości AUC) jest konieczne, należy w tym czasie przerwać stosowanie
symwastatyny (i rozważyć podanie innego rodzaju statyny). Należy ponadto zachować ostrożność
podczas podawania symwastatyny z inhibitorami CYP3A4 o słabszym działaniu: flukonazolem,
werapamilem, diltiazemem (patrz punkty 4.2 i 4.5). Należy unikać jednoczesnego przyjmowania
symwastatyny i soku grejpfrutowego.

Przeciwwskazane jest stosowanie symwastatyny z gemfibrozylem (patrz punkt 4.3). Ze względu na
zwiększone ryzyko wystąpienia miopatii lub rabdomiolizy, nie należy przekraczać dawki 10 mg
symwastatyny na dobę u pacjentów przyjmujących jednocześnie fibraty z wyjątkiem fenofibratu.
(Patrz punkty 4.2 i 4.5). Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania fenofibratu z
symwastatyną, ponieważ każdy z tych preparatów podawany w monoterapii może spowodować
miopatię.

Symwastatyny nie wolno stosować jednocześnie z kwasem fusydowym podawanym ogólnoustrojowo
lub w ciągu 7 dni po zakończeniu leczenia kwasem fusydowym. U pacjentów, u których podawanie
ogólnoustrojowo kwasu fusydowego uważa się za konieczne, leczenie statynami należy przerwać na
cały okres leczenia kwasem fusydowym. Istnieją doniesienia o przypadkach rabdomiolizy (także
śmiertelnych) wśród pacjentów leczonych kwasem fusydowym w skojarzeniu ze statynami (patrz
punkt 4.5). Pacjentowi trzeba zalecić, aby w razie wystąpienia jakichkolwiek objawów w postaci
osłabienia, bólu lub tkliwości mięśni, niezwłocznie zgłosił się do lekarza. Leczenie statynami można
wznowić po upływie siedmiu dni od daty podania ostatniej dawki kwasu fusydowego. W wyjątkowych
okolicznościach, gdy konieczne jest podawanie ogólnoustrojowe kwasu fusydowego, np. w ramach
leczenia ciężkich zakażeń, jednoczesne stosowanie symwastatyny i kwasu fusydowego można
rozważyć wyłącznie w przypadkach indywidualnych, pod ścisłym nadzorem lekarza.

Należy unikać jednoczesnego stosowania symwastatyny w dawkach większych niż 20 mg na dobę z
amiodaronem, amlodypiną, werapamilem lub diltiazemem. U pacjentów z homozygotyczną
hipercholesterolemią rodzinną należy unikać jednoczesnego stosowania symwastatyny w dawkach
przewyższających 40 mg na dobę z lomitapidem (patrz punkty 4.2, 4.3 i 4.5).

Pacjenci przyjmujący jednocześnie z symwastatyną inne produkty lecznicze, oznaczone jako mające
umiarkowany hamujący wpływ na CYP3A4, zwłaszcza większe dawki symwastatyny, mogą mieć
zwiększone ryzyko wystąpienia miopatii. W przypadku jednoczesnego stosowania symwastatyny z
umiarkowanym inhibitorem CYP3A4 (substancją powodującą w przybliżeniu 2-5 krotne zwiększenie
wartości AUC), może być konieczne dostosowanie dawki. Jeśli stosowane są pewne substancje

mające umiarkowanie hamujący wpływ na inhibitory CYP3A4, np. diltiazem, zaleca się podawanie
symwastatyny w dawce wynoszącej maksymalnie 20 mg (patrz punkt 4.2).

Symwastatyna jest substratem transportera pompy lekowej – białka warunkującego oporność w raku
piersi (ang. Breast Cancer Resistant Protein, BCRP). Jednoczesne podawanie produktów leczniczych
będących inhibitorami BCRP (np. elbaswiru and grazoprewiru) może prowadzić do zwiększenia
stężeń symwastatyny w osoczu oraz do zwiększenia ryzyka miopatii; w związku z tym, w zależności
od przepisanej dawki konieczne może być dostosowanie dawki symwastatyny. Nie badano
jednoczesnego podawania elbaswiru i grazoprewiru z symwastatyną; jednakże, u pacjentów
przyjmujących jednocześnie produkty lecznicze zawierające elbaswir lub grazoprewir, dawka
produktu leczniczego Simvacard nie powinna przekraczać 20 mg na dobę (patrz punkt 4.5).

Rzadko obserwowano przypadki miopatii/rabdomiolizy, związane z przyjmowaniem inhibitorów
reduktazy HMG-CoA jednocześnie z niacyną (kwasem nikotynowym) w dawkach modyfikujących
stężenie lipidów (≥ 1 g/dobę), każdy lek z obydwu grup stosowany w monoterapii może spowodować
rozwój miopatii.

W badaniu klinicznym (mediana okresu obserwacji: 3,9 roku) z udziałem pacjentów obarczonych
wysokim ryzykiem wystąpienia choroby sercowo-naczyniowej, z dobrze kontrolowanym poziomem
cholesterolu LDL, przyjmujących symwastatynę w dawce 40 mg/dobę w monoterapii lub w
skojarzeniu z ezetymibem w dawce 10 mg, nie stwierdzono zwiększenia korzystnego wpływu na
układ krążenia po włączeniu niacyny (kwasu nikotynowego) w dawkach modyfikujących stężenie
lipidów (≥ 1 g/dobę). Z tego względu lekarze rozważający zastosowanie leczenia skojarzonego
symwastatyną i niacyną (kwasem nikotynowym) lub lekami zawierającymi niacynę w dawkach
modyfikujących stężenie lipidów (≥ 1 g/dobę) powinni dokładnie ocenić potencjalne korzyści i
ryzyko, a także ściśle monitorować pacjentów pod kątem występowania wszelkich objawów
podmiotowych i przedmiotowych, w postaci bólu mięśni, tkliwości czy osłabienia siły mięśni,
zwłaszcza w pierwszych miesiącach leczenia oraz w przypadku zwiększenia dawki któregokolwiek z
leków.

Ponadto, w tym badaniu częstość występowania miopatii u pacjentów narodowości chińskiej
przyjmujących symwastatynę w dawce 40 mg lub ezetymib z symwastatyną w dawce 10 mg + 40 mg
wynosiła około 0,24% w porównaniu do 1,24% u pacjentów narodowości chińskiej przyjmujących
symwastatynę w dawce 40 mg lub ezetymib z symwastatyną w dawce 10 mg + 40 mg w skojarzeniu z
kwasem nikotynowym i laropiprantem w dawce 2000 mg + 40 mg w postaci o przedłużonym
uwalnianiu. Mimo, że populacja azjatycka w tym badaniu składała się wyłącznie z pacjentów
narodowości chińskiej, z uwagi na fakt, że częstość występowania miopatii jest wyższa u osób
pochodzących z Chin niż u pacjentów innych narodowości, nie zaleca się jednoczesnego podawania
symwastatyny z niacyną (kwasem nikotynowym) w dawkach modyfikujących stężenie lipidów
(≥1 g/dobę) pacjentom pochodzenia azjatyckiego.

Acypimoks pod względem budowy podobny jest do kwasu nikotynowego. Mimo, że acypomiks nie
został przebadany, ryzyko działania toksycznego na mięśnie może być podobne do niacyny.

Daptomycyna
Zgłaszano przypadki miopatii i (lub) rabdomiolizy podczas jednoczesnego podawania inhibitorów
reduktazy HMG-CoA (np. symwastatyny) z daptomycyną. Należy zachować ostrożność przepisując
inhibitory reduktazy HMG-CoA z daptomycyną, ponieważ każdy z tych produktów podawany
w monoterapii może spowodować wystąpienie miopatii i (lub) rabdomiolizy. Należy rozważyć
tymczasowe przerwanie stosowania produktu leczniczego Simvacard u pacjentów przyjmujących
daptomycynę chyba, że korzyści z jednoczesnego podawania przewyższają ryzyko. Należy zapoznać
się z informacją o daptomycynie w celu uzyskania dalszych informacji na temat wystąpienia ich
potencjalnych interakcji z inhibitorami reduktazy HMG-CoA (np. symwastatyny) oraz dalszych
wskazówek dotyczących monitorowania. (Patrz punkt 4.5).

Wpływ na wątrobę
Podczas badań klinicznych, u kilku dorosłych pacjentów leczonych symwastatyną doszło do
utrzymującego się zwiększenia aktywności aminotransferaz w surowicy (ponad trzykrotnie powyżej
górnej granicy wartości uznanej za prawidłową). Po odstawieniu symwastatyny, aktywność
aminotransferaz u tych pacjentów zwykle wracała powoli do wartości sprzed leczenia.

Zaleca się wykonywanie badań oceniających czynność wątroby u wszystkich pacjentów przed
rozpoczęciem stosowania leku a następnie, gdy będzie to wskazane klinicznie. U pacjentów, u których
wymagane jest stosowanie symwastatyny w dawce 80 mg należy wykonać dodatkowy test przed
zmianą dawkowania, 3 miesiące po zmianie dawkowania na 80 mg, a następnie co pewien czas (np. co
pół roku) w pierwszym roku leczenia. Należy zwrócić szczególną uwagę na pacjentów, u których
stwierdzono zwiększenie aktywności aminotransferaz. U tych pacjentów należy niezwłocznie
powtórzyć badania, a następnie przeprowadzać je częściej. Jeśli następuje dalsze zwiększanie
aktywności aminotransferaz, zwłaszcza do wartości trzykrotnie większych od górnej granicy normy i
utrzymuje się, lek należy odstawić. Należy zwrócić uwagę, że aktywność aminotransferazy alaninowej
(AlAT) może wywodzić się z tkanki mięśniowej, zatem wzrost aktywności AlAT wraz ze wzrostem
aktywności CK może wskazywać na miopatię (patrz wyżej Miopatia/rabdomioliza).

W okresie porejestracyjnym zgłaszano rzadkie przypadki niewydolności wątroby bez skutku
śmiertelnego i zakończone zgonem, u pacjentów przyjmujących statyny, w tym symwastatynę. Jeżeli
podczas leczenia produktem leczniczym Simvacard wystąpi ciężkie uszkodzenie wątroby dające
objawy kliniczne i (lub) hiperbilirubinemia lub żółtaczka, należy niezwłocznie przerwać leczenie.
Jeżeli nie można zidentyfikować innej przyczyny zaburzeń, nie należy wznawiać leczenia produktem
leczniczym Simvacard.

Produkt leczniczy należy stosować ostrożnie u osób pijących znaczne ilości alkoholu.

Po zastosowaniu symwastatyny, podobnie jak i po zastosowaniu innych leków zmniejszających
stężenie lipidów, obserwowano umiarkowane zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy
(mniej niż trzykrotnie powyżej górnej granicy wartości uznawanej za prawidłową). Zwiększenie takie
występowało wkrótce po rozpoczęciu leczenia symwastatyną, często było przemijające i nie
towarzyszyły mu żadne dodatkowe objawy. Odstawienie leku nie było konieczne.

Cukrzyca
Niektóre dane wskazują, że statyny są lekami podnoszącymi stężenie glukozy we krwi; u niektórych
pacjentów, u których istnieje wysokie ryzyko wystąpienia cukrzycy w przyszłości, mogą one wywołać
hiperglikemię na poziomie wymagającym podania leków przeciwcukrzycowych. To ryzyko jest
jednak równoważone przez zdolność statyn do zmniejszenia ryzyka chorób naczyniowych, nie
powinno ono zatem być powodem przerwania terapii statynami. U pacjentów z grupy ryzyka (poziom
glukozy na czczo 5,6–6,9 mmol/l, BMI > 30 kg/m2, podwyższony poziom triglicerydów, nadciśnienie)
należy prowadzić obserwację kliniczną i monitorować parametry biochemiczne zgodnie z lokalnymi
wytycznymi.

Śródmiąższowa choroba płuc
Pojedyncze przypadki śródmiąższowej choroby płuc zgłaszano podczas stosowania niektórych
statyn, szczególnie podczas długotrwałej terapii (patrz punkt 4.8). Objawy mogą obejmować
duszność, suchy kaszel oraz pogorszenie stanu ogólnego (zmęczenie, zmniejszenie masy ciała oraz
gorączka). Jeśli istnieje podejrzenie, że rozwinęła się u pacjenta śródmiąższowa choroba płuc,
należy zakończyć leczenie statyną.

Miastenia
W kilku przypadkach zaobserwowano, że statyny wywołują miastenię de novo lub nasilają już
występującą miastenię lub miastenię oczną (patrz punkt 4.8). Jeśli nastąpi nasilenie objawów, należy
przerwać stosowanie produktu Simvacard. Odnotowano nawroty choroby po podaniu (ponownym
podaniu) tej samej lub innej statyny.

Dzieci i młodzież
Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania symwastatyny u pacjentów w wieku 10-17 lat z
heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną oceniano w kontrolowanym badaniu klinicznym z
udziałem chłopców w fazie II i powyżej wg skali Tannera oraz dziewcząt, u których minął co najmniej
jeden rok od pierwszej miesiączki. Profil działań niepożądanych u pacjentów leczonych symwastatyną
był na ogół podobny do profilu u pacjentów, którym podawano placebo. Dawek większych niż 40 mg
nie badano w tej populacji. W tym ograniczonym, kontrolowanym badaniu nie stwierdzono
wykrywalnego wpływu na wzrost lub dojrzewanie płciowe u chłopców i dziewcząt ani jakiegokolwiek
wpływu na długość cyklu miesiączkowego u dziewcząt (patrz punkty 4.2, 4.8 i 5.1). Dziewczęta
należy poinformować o odpowiednich metodach zapobiegania ciąży podczas leczenia symwastatyną
(patrz punkty 4.3 i 4.6). U pacjentów w wieku < 18 lat nie przeprowadzono badań skuteczności ani
bezpieczeństwa w odniesieniu do okresu leczenia > 48 tygodni i długotrwały wpływ leku na
dojrzewanie fizyczne, umysłowe i płciowe jest nieznany. Nie badano stosowania symwastatyny u
pacjentów w wieku poniżej 10 lat ani dzieci w wieku przed dojrzewaniem i dziewcząt przed pierwszą
miesiączką.

Substancje pomocnicze
Simvacard zawiera laktozę. Lek nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą
dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania
glukozy-galaktozy.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Do występowania potencjalnych interakcji z inhibitorami reduktazy HMG-CoA może przyczyniać się
wiele mechanizmów. Produkty lecznicze lub produkty ziołowe, które hamują pewne enzymy (np.
CYP3A4) i (lub) szlaki transporterów (np. OATP1B), mogą zwiększać stężenie symwastatyny i kwasu
symwastatyny w osoczu oraz mogą prowadzić do zwiększenia ryzyka wystąpienia miopatii i (lub)
rabdomiolizy.

Należy zapoznać się z informacją o wszystkich jednocześnie stosowanych produktach
leczniczych, w celu uzyskania dalszych informacji na temat wystąpienia ich potencjalnych
interakcji z symwastatyną i (lub) potencjalnych zmian dotyczących enzymów lub transporterów
oraz ewentualnego dostosowania dawki i schematów leczenia.

Badania dotyczące interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych.

Interakcje farmakodynamiczne

Interakcje z preparatami obniżającymi stężenie lipidów, które podawane w monoterapii mogą
spowodować miopatię.
Ryzyko wystąpienia miopatii w tym rabdomiolizy jest zwiększone podczas jednoczesnego stosowania
fibratów. Ponadto, interakcja z gemfibrozylem powoduje zwiększenie stężenia symwastatyny w
osoczu krwi (patrz poniżej: Interakcje farmakokinetyczne oraz punkty 4.3 i 4.4). Nie ma dowodów, że
ryzyko wystąpienia miopatii podczas jednoczesnego stosowania symwastatyny i fenofibratu jest
większe niż łączne ryzyko stosowania każdego z tych produktów osobno. Nie ma dostępnych danych z
zakresu farmakokinetyki i monitorowania bezpieczeństwa stosowania dotyczących innych fibratów.
Rzadko obserwowano przypadki miopatii/rabdomiolizy związane z przyjmowaniem symwastatyny
jednocześnie z niacyną w dawkach modyfikujących stężenie lipidów (≥ 1 g/dobę) (patrz punkt 4.4).

Interakcje farmakokinetyczne
Zalecenia odnośnie przepisywania leków wchodzących w interakcje zostały zebrane w tabeli poniżej
(dalsze szczegóły zawarte są w tekście, patrz również punkty 4.2, 4.3 i 4.4).

Interakcje lekowe związane ze zwiększonym
ryzykiem miopatii/rabdomiolizy
Leki wchodzące w interakcje Zalecenia odnośnie przepisywania
Silne inhibitory CYP3A4:
Itrakonazol
Ketokonazol
Pozakonazol
Worykonazol
Erytromycyna
Klarytromycyna
Telitromycyna
Inhibitory proteazy wirusa
HIV (np. nelfinawir)
Boceprewir
Telaprewir
Nefazodon
Kobicystat
Cyklosporyna
Danazol
Gemfibrozyl

Przeciwwskazane do stosowania z symwastatyną

Inne fibraty (z wyjątkiem
fenofibratu)
Nie stosować dawki większej niż 10 mg symwastatyny na
dobę
Kwas fusydowy Nie zaleca się jednoczesnego stosowania z symwastatyną

Niacyna (kwas nikotynowy)
(≥ 1 g/dobę
U pacjentów pochodzenia azjatyckiego nie zaleca się
jednoczesnego stosowania z symwastatyną
Amiodaron
Amlodypina
Werapamil
Diltiazem
Elbaswir
Grazoprewir

Nie stosować dawki większej niż 20 mg symwastatyny na
dobę.

Lomitapid U pacjentów z homozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną
nie stosować większej dawki symwastatyny niż 40 mg na dobę.

Daptomycyna Należy rozważyć tymczasowe przerwanie stosowania
symwastatyny u pacjentów przyjmujących daptomycynę chyba,
że korzyści z jednoczesnego podawania przewyższają
ryzyko (patrz punkt 4.4)
Sok grejpfrutowy Unikać picia soku grejpfrutowego podczas stosowania
symwastatyny.

Wpływ innych preparatów na symwastatynę

Interakcje dotyczące inhibitorów CYP3A4
Symwastatyna jest substratem cytochromu P450 3A4. Jednoczesne leczenie symwastatyną i silnymi
inhibitorami cytochromu P450 3A4 zwiększa ryzyko wystąpienia miopatii i rabdomiolizy, na skutek
zwiększenia stężenia inhibitorów reduktazy HMG-CoA w osoczu. Do takich inhibitorów cytochromu
P450 3A4 należą: itrakonazol, ketokonazol, pozakonazol, worykonazol, erytromycyna,
klarytromycyna, telitromycyna, inhibitory proteazy wirusa HIV (np. nelfinawir), boceprewir,
telaprewir, nefazodon oraz produkty lecznicze zawierające kobicystat. Jednoczesne podanie
itrakonazolu spowodowało ponad 10-krotne zwiększenie narażenia na kwas powstający z
symwastatyny (aktywnym metabolitem jest beta-hydroksykwas). Telitromycyna spowodowała
11-krotnie większe narażenie na kwas powstający z symwastatyny.

Przeciwwskazane jest stosowanie symwastatyny z itrakonazolem, ketokonazolem, pozakonazolem,
worykonazolem, inhibitorami proteazy wirusa HIV (np. nelfinawirem), erytromycyną,
klarytromycyną, telitromycyną, boceprewirem, telaprewirem, nefazodonem oraz produktami
leczniczymi zawierającymi kobicystat, jak również gemfibrozylem, cyklosporyną i danazolem (patrz
punkt 4.3). Jeśli leczenie silnymi inhibitorami CYP3A4 (substancji powodujących w przybliżeniu co
najmniej pięciokrotne zwiększenie wartości AUC) jest konieczne, należy podczas tego leczenia
przerwać stosowanie symwastatyny (i rozważyć podanie innego rodzaju statyny). Ostrożnie należy
stosować symwastatynę jednocześnie z innymi słabszymi inhibitorami CYP3A4: flukonazolem,
werapamilem, diltiazemem (patrz punkty 4.2 i 4.4).

Tikagrelor
Jednoczesne stosowanie tikagreloru z symwastatyną powodowało zwiększenie Cmax symwastatyny o
81% i AUC o 56% oraz zwiększenie Cmax kwasu symwastatyny o 64% i jego AUC o 52% z
pojedynczymi przypadkami zwiększenia 2- lub 3-krotnego. Jednoczesne stosowanie tikagrelolu
i symwastatyny w dawce większej niż 40 mg na dobę mogłoby spowodować wystąpienie działań
niepożądanych symwastatyny i dlatego należy je uwzględnić w ocenie potencjalnych korzyści tego
skojarzenia. Nie stwierdzono wpływu symwastatyny na stężenie tikagreloru w osoczu. Nie zaleca się
jednoczesnego stosowania tikagreloru z symwastatyną w dawkach większych niż 40 mg.

Flukonazol
Zgłaszano rzadkie przypadki rabdomiolizy związane z jednoczesnym stosowaniem symwastatyny i
flukonazolu (patrz punkt 4.4).

Cyklosporyna
Ryzyko wystąpienia miopatii i (lub) rabdomiolizy jest zwiększone podczas jednoczesnego stosowania
cyklosporyny z symwastatyną, dlatego stosowanie z cyklosporyną jest przeciwwskazane (patrz punkty
#### 4.3 i 4.4). Mimo, że mechanizm nie jest w pełni wyjaśniony, wykazano, że cyklosporyna zwiększa
AUC inhibitorów reduktazy HMG-CoA. Zwiększenie AUC kwasu symwastatyny występowało
przypuszczalnie częściowo na skutek hamowania CYP3A4 i (lub) OATP1B1.

Danazol
Jednoczesne stosowanie danazolu i symwastatyny zwiększa ryzyko wystąpienia miopatii i
rabdomiolizy, dlatego stosowanie z danazolem jest przeciwwskazane (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Gemfibrozyl
Gemfibrozyl zwiększa 1,9-krotnie wartość AUC kwasu symwastatyny prawdopodobnie w wyniku
zahamowania szlaku glukuronidowego i(lub) OATP1B1 (patrz punkty 4.3 i 4.4). Jednoczesne
stosowanie z gemfibrozylem jest przeciwwskazane.

Kwas fusydowy
Ryzyko miopatii, w tym rabdomiolizy może być zwiększone podczas jednoczesnego
ogólnoustrojowego podawania kwasu fusydowego ze statynami. Mechanizm leżący u podłoża tej
interakcji (niezależnie od tego, czy ma ona charakter farmakodynamiczny, czy farmakokinetyczny, czy
zarówno farmakodynamiczny, jak i farmakokinetyczny) jest jeszcze nieznany. Istnieją doniesienia o
przypadkach rabdomiolizy (także prowadzących do śmierci) wśród pacjentów leczonych takim
skojarzeniem. W wyniku zastosowania takiego skojarzenia może dojść do wzrostu stężenia obu leków
w osoczu. U pacjentów, u których podawanie kwasu fusydowego uważa się za konieczne, leczenie
symwastatyną należy przerwać na cały okres leczenia kwasem fusydowym. Patrz także punkt 4.4.

Amiodaron
Ryzyko wystąpienia miopatii i rabdomiolizy wzrasta podczas stosowania amiodaronu jednocześnie z
symwastatyną (patrz punkt 4.4). W badaniu klinicznym wystąpienie miopatii obserwowano u
6% pacjentów otrzymujących symwastatynę w dawce 80 mg i amiodaron. Dlatego u pacjentów
stosujących jednocześnie lek zawierający amiodaron, dawka symwastatyny nie powinna przekraczać
20 mg na dobę.

Antagoniści kanału wapniowego
• Werapamil
Ryzyko wystąpienia miopatii i rabdomiolizy jest zwiększone podczas jednoczesnego
stosowania werapamilu z symwastatyną w dawce 40 mg lub 80 mg (patrz punkt 4.4).
W badaniach farmakokinetycznych jednoczesne podawanie z werapamilem powoduje
2,3-krotne zwiększenie narażenia na kwas symwastatyny, przypuszczalnie na skutek
hamowania CYP3A4. Dlatego u pacjentów otrzymujących jednocześnie symwastatynę
i werapamil dawka symwastatyny nie powinna być większa niż 20 mg na dobę.

• Diltiazem
Ryzyko wystąpienia miopatii i rabdomiolizy jest zwiększone podczas jednoczesnego
stosowania diltiazemu z symwastatyną w dawce 80 mg (patrz punkt 4.4). W badaniach
farmakokinetycznych jednoczesne podawanie z diltiazemem powoduje 2,7-krotne zwiększenie
narażenia na kwas symwastatyny, przypuszczalnie na skutek hamowania CYP3A4. Dlatego też
dawka symwastatyny u pacjentów otrzymujących jednocześnie diltiazem nie powinna być
większa niż 20 mg na dobę.

• Amlodypina
U pacjentów stosujących amlodypinę jednocześnie z symwastatyną ryzyko wystąpienia miopatii
jest zwiększone. W badaniu farmakokinetycznym jednoczesne stosowanie amlodypiny
prowadziło do 1,6-krotnego wzrostu ekspozycji na kwas symwastatyny. Dlatego też dawka
symwastatyny u pacjentów otrzymujących jednocześnie amlodypinę nie powinna być większa
niż 20 mg na dobę.

Lomitapid
Ryzyko rozwoju miopatii i rabdomiolizy może być zwiększone w wyniku jednoczesnego podawania
lomitapidu z symwastatyną (patrz punkty 4.3 i 4.4), dlatego w przypadku pacjentów z
homozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną dawka symwastatyny nie może przekraczać 40 mg na
dobę u pacjentów przyjmujących jednocześnie lomitapid.

Umiarkowane inhibitory CYP3A4
U pacjentów stosujących jednocześnie symwastatynę, zwłaszcza w wyższych dawkach, z innymi
lekami uznanymi za mające umiarkowany wpływ na układ enzymatyczny CYP3A4, ryzyko
wystąpienia miopatii może być większe (patrz punkt 4.4).

Inhibitory białka transportowego OATP1B1
Kwas symwastatyny jest substratem dla białka transportowego OATP1B1. Jednoczesne podawanie
produktów leczniczych będących inhibitorami białka transportowego OATP1B1 może prowadzić do
podwyższonego stężenia kwasu symwastatyny w osoczu oraz podwyższonego ryzyka wystąpienia
miopatii (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Inhibitory białka warunkującego oporność w raku piersi (BCRP)
Jednoczesne podawanie produktów leczniczych będących inhibitorami BCRP, w tym produktów
leczniczych zawierających elbaswir lub grazoprewir, może prowadzić do zwiększenia stężeń
symwastatyny w osoczu oraz do zwiększenia ryzyka miopatii (patrz punkty 4.2 i 4.4).

Niacyna (kwas nikotynowy)
Obserwowano przypadki rozwoju miopatii/rabdomiolizy podczas przyjmowania symwastatyny
jednocześnie z niacyną (kwasem nikotynowym) w dawkach modyfikujących stężenie lipidów
(≥ 1 g/dobę). W badaniu farmakokinetyki podanie kwasu nikotynowego o przedłużonym uwalnianiu
w dawce jednorazowej wynoszącej 2 g jednocześnie z symwastatyną w dawce 20 mg spowodowało
nieznaczny wzrost wartości pola pod krzywą (AUC) symwastatyny i kwasu symwastatyny oraz
wartości Cmax stężenia kwasu symwastatyny w osoczu.

Sok grejpfrutowy
Sok grejpfrutowy hamuje cytochrom P450 3A4. Jednoczesne stosowanie symwastatyny i picie dużych
ilości soku grejpfrutowego (ponad 1 litr dziennie) powoduje 7-krotne zwiększenie narażenia na kwas

symwastatyny. Wypicie 240 ml soku grejpfrutowego rano i przyjęcie wieczorem symwastatyny
powoduje 1,9-krotne zwiększenie narażenia. Należy unikać picia soku grejpfrutowego podczas
leczenia symwastatyną.

Kolchicyna
U pacjentów z niewydolnością nerek zgłaszano przypadki miopatii i rabdomiolizy podczas
jednoczesnego stosowania kolchicyny i symwastatyny. Zalecane jest uważne monitorowanie
pacjentów.

Daptomycyna
Ryzyko miopatii i (lub) rabdomiolizy może być zwiększone podczas jednoczesnego podawania
inhibitorów reduktazy HMG-CoA (np. symwastatyny) i daptomycyny (patrz punkt 4.4).

Ryfampicyna
Ponieważ ryfampicyna jest induktorem aktywności P450 3A4, u pacjentów długotrwale
przyjmujących ryfampicynę (np. leczonych na gruźlicę) jednocześnie z symwastatyną, skuteczność
leczenia symwastatyną może być zmniejszona. W badaniu farmakokinetyki leku u zdrowych
ochotników stwierdzono zmniejszenie pola pod krzywą (AUC) stężeń osoczowych kwasu
symwastatyny o 93% przy jednoczesnym stosowaniu ryfampicyny.

Wpływ symwastatyny na farmakokinetykę innych produktów leczniczych
Symwastatyna nie wpływa hamująco na cytochrom P450 3A4. Dlatego też, symwastatyna nie wpływa
na stężenie w osoczu innych substancji metabolizowanych przez cytochrom P450 3A4.

Doustne leki przeciwzakrzepowe
W dwóch badaniach klinicznych: jednym - obejmującym zdrowych ochotników, drugim - pacjentów z
hipercholesterolemią, symwastatyna w dawce 20 mg – 40 mg na dobę umiarkowanie nasilała działanie
leków przeciwzakrzepowych, pochodnych kumaryny: czas protrombinowy (podawany jako
International Normalized Ratio, INR) zwiększył się z wartości sprzed podania leku wynoszącej 1,7 do
wartości 1,8 oraz z 2,6 do 3,4 odpowiednio u zdrowych ochotników i osób chorych. Informowano o
bardzo rzadkich przypadkach podwyższenia wartości INR. U pacjentów przyjmujących leki
przeciwzakrzepowe pochodne kumaryny, czas protrombinowy należy ocenić zarówno przed
rozpoczęciem terapii symwastatyną, jak i odpowiednio często w początkowym okresie trwania terapii,
aby upewnić się, czy nie występują istotne zmiany w czasie protrombinowym. Po stwierdzeniu
stabilności czasu protrombinowego należy go oceniać z częstością zalecaną podczas terapii
pochodnymi kumaryny. Powyższą procedurę należy powtórzyć w przypadku zmiany dawki
symwastatyny lub przerwania stosowania tego leku. U pacjentów nie przyjmujących leków
przeciwzakrzepowych, jednoczesne przyjmowanie symwastatyny nie było związane z występowaniem
krwawień lub zmian czasu protrombinowego.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża

Nie należy stosować produktu Simvacard w okresie ciąży (patrz punkt 4.3).

Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania w czasie ciąży. Nie przeprowadzono kontrolowanych badań
klinicznych u kobiet ciężarnych. Obserwowano rzadkie przypadki występowania wad wrodzonych u
dzieci, których matki w okresie ciąży leczone były inhibitorami reduktazy HMG-CoA. Jednak w
analizie danych dotyczących około 200 ciężarnych, które były prospektywnie obserwowane w
pierwszym trymestrze ciąży, a przyjmowały symwastatynę lub inny inhibitor reduktazy HMG-CoA
o podobnej strukturze chemicznej, częstość występowania wad wrodzonych nie była większa od tej jaka
występuje w ogólnej populacji. Liczba odnotowanych przypadków ciąży u kobiet przyjmujących
symwastatynę była statystycznie wystarczająca, aby wykluczyć 2,5-krotny lub większy wzrost
występowania wad rozwojowych płodów wobec ogólnej częstości występowania.

Chociaż nie ma dowodów świadczących, że przypadki wad wrodzonych u potomstwa pacjentek
przyjmujących symwastatynę lub inny pokrewny inhibitor reduktazy HMG-CoA są różne od tych
obserwowanych ogólnie w populacji, leczenie w okresie ciąży produktem Simvacard może zmniejszyć
u płodu stężenie mewalonianu, który jest prekursorem biosyntezy cholesterolu. Miażdżyca jest chorobą
przewlekłą i przerwanie leczenia zmniejszającego stężenie lipidów podczas ciąży ma prawdopodobnie
niewielki wpływ na wyniki długotrwałego leczenia pierwotnej hipercholesterolemii. Z tego względu,
produkt Simvacard nie może być stosowany u kobiet w ciąży, u kobiet planujących ciążę w najbliższym
czasie lub tych, u których podejrzewana jest ciąża. Leczenie produktem Simvacard należy przerwać w
okresie trwania ciąży lub do czasu ustalenia czy pacjentka nie jest w ciąży (patrz punkt 4.3 i 5.3).

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy symwastatyna lub jej metabolity przenikają do mleka kobiet. Ponieważ jednak wiele
leków przenika do mleka, kobiety przyjmujące Simvacard nie powinny karmić piersią ze względu na
możliwość wystąpienia ciężkich działań niepożądanych u dziecka (patrz punkt 4.3).

Płodność

Nie ma dostępnych danych z badań klinicznych dotyczących wpływu symwastatyny na płodność u
człowieka. W badaniach na szczurach nie stwierdzono wpływu symwastatyny na płodność (patrz punkt
5.3).

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Produkt leczniczy Simvacard nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia
pojazdów i obsługiwania maszyn. Jednakże podczas prowadzenia pojazdu lub obsługiwania maszyn
należy wziąć pod uwagę, że po zastosowaniu symwastatyny mogą wystąpić zawroty głowy, o czym
donoszono po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu.

#### 4.8 Działania niepożądane

Działania niepożądane, o których informowano w czasie trwania badań klinicznych i po wprowadzeniu
symwastatyny do obrotu, uszeregowano w oparciu o częstość ich występowania, w szeroko
zakrojonych, długoterminowych, kontrolowanych placebo badaniach klinicznych, w tym HPS i 4S z
udziałem odpowiednio 20 536 i 4444 pacjentów (patrz punkt 5.1). W badaniu HPS, odnotowano
poważne działania niepożądane jak również bóle mięśni, zwiększenie aktywności aminotransferaz i CK
w surowicy. W badaniu 4S odnotowano wszystkie poniżej wymienione działania niepożądane. Jeśli
częstość występowania działań niepożądanych po symwastatynie była mniejsza lub podobna do tej, jaka
występuje w badaniach po podaniu placebo oraz jeśli spontanicznie zgłaszane działania niepożądane
były przypuszczalnie przyczynowo związane ze stosowaniem symwastatyny, takie działania
niepożądane klasyfikowano jako występujące „rzadko”.

W badaniu HPS (patrz punkt 5.1), w którym uczestniczyło 20 536 pacjentów leczonych symwastatyną
w dawce 40 mg na dobę (n = 10 269) lub placebo (n = 10 267), parametry bezpieczeństwa były
porównywalne wśród pacjentów przyjmujących symwastatynę lub placebo, przez okres wynoszący
średnio 5 lat obserwacji. Wskaźniki przerwania leczenia z powodu działań niepożądanych były w tych
grupach porównywalne (4,8% w grupie pacjentów leczonych symwastatyną, w porównaniu z 5,1% w
grupie placebo). Częstość występowania miopatii była poniżej 0,1% (<0,1%) u pacjentów leczonych
symwastatyną w dawce 40 mg. Zwiększenie aktywności aminotransferaz (więcej niż trzykrotnie
powyżej górnej granicy uznanej za prawidłową, potwierdzone powtórnym badaniem) wystąpiło
u 0,21% pacjentów (n = 21) leczonych symwastatyną w dawce 40 mg, w porównaniu do 0,09%
pacjentów (n = 9) otrzymujących placebo.

Częstość występowania działań niepożądanych uszeregowano zgodnie z następującą klasyfikacją:
Bardzo często (>1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do < 1/100),
rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000), nieznana (częstość nie może być
określona na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia krwi i układu chłonnego:
Rzadko: niedokrwistość

Zaburzenia układu immunologicznego:
Bardzo rzadko: anafilaksja

Zaburzenia psychiczne:
Bardzo rzadko: bezsenność
Częstość nieznana: depresja

Zaburzenia układu nerwowego:
Rzadko: ból głowy, parestezje, zawroty głowy, neuropatia obwodowa
Bardzo rzadko: zaburzenia pamięci
Częstość nieznana: miastenia

Zaburzenia oka:
Rzadko: niewyraźne widzenie, zaburzenia widzenia***
Częstość nieznana: miastenia oczna

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia:
Częstość nieznana: śródmiąższowa choroba płuc (patrz punkt 4.4)

Zaburzenia żołądka i jelit:
Rzadko: zaparcia, bóle brzucha, wzdęcia z oddawaniem wiatrów, niestrawność, biegunka, nudności,
wymioty, zapalenie trzustki

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych:
Rzadko: zapalenie wątroby/żółtaczka
Bardzo rzadko: niewydolność wątroby bez skutku śmiertelnego i zakończona zgonem

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej:
Rzadko: wysypka, świąd, łysienie
Bardzo rzadko: polekowe zmiany liszajowate***

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej:
Rzadko: miopatia* (w tym zapalenie mięśni), rabdomioliza z ostrą niewydolnością nerek lub bez
(patrz punkt 4.4), bóle mięśniowe, kurcze mięśni
Bardzo rzadko: zerwanie mięśni***

* W badaniu klinicznym u pacjentów leczonych symwastatyną w dawce 80 mg na dobę miopatia
występowała częściej niż u osób przyjmujących produkt leczniczy w dawce 20 mg na dobę
(odpowiednio 1,0% w porównaniu z 0,02%) (patrz punkty 4.4 i 4.5).
Częstość nieznana: tendinopatia, czasami powikłana przerwaniem ścięgna, immunozależna miopatia
martwicza**
** Zgłoszono bardzo rzadkie przypadki wystąpienia immunozależnej miopatii martwiczej (IMNM) –
miopatii autoimmunologicznej, w trakcie leczenia statynami lub po jego zakończeniu. Cechy kliniczne
IMNM to utrzymujące się osłabienie mięśni proksymalnych oraz zwiększona aktywność kinazy
kreatynowej w surowicy, utrzymująca się mimo przerwania leczenia statynami; biopsja mięśni
wykazuje martwiczą miopatię bez istotnego zapalenia; poprawa następuje w wyniku stosowania leków
immunosupresyjnych (patrz punkt 4.4).
***Działania niepożądane obserwowane po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu:
Następujące dodatkowe działania niepożądane odnotowano po wprowadzeniu ezetymibu
z symwastatyną do obrotu lub w badaniach klinicznych, lub w okresie po wprowadzeniu do obrotu
jednej z substancji czynnych.

Zaburzenia układu rozrodczego i piersi:
Bardzo rzadko: ginekomastia***
Częstość nieznana: zaburzenia erekcji

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania:
Rzadko: astenia

W rzadkich przypadkach opisywano objawy zespołu nadwrażliwości, przebiegającego z jednym lub
więcej spośród objawów, takich jak: obrzęk naczynioruchowy, zespół toczniopodobny, bóle mięśni
typu reumatoidalnego, zapalenie mięśni i skóry, zapalenie naczyń, małopłytkowość, eozynofilia,
podwyższone OB, zapalenie stawów i bóle stawów, pokrzywka, nadwrażliwość na światło, gorączka,
uderzenia gorąca, duszność, złe samopoczucie.

Badania diagnostyczne:
Rzadko: zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy krwi (aminotransferazy alaninowej,
aminotransferazy asparaginianowej, γ-glutamylotranspeptydazy) (patrz punkt 4.4 Wpływ na wątrobę),
podwyższenie aktywności fosfatazy alkalicznej; zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej w
surowicy krwi (patrz punkt 4.4).

U pacjentów przyjmujących statyny, w tym produkt leczniczy Simvacard, zgłaszano przypadki wzrostu
stężenia HbA1c i glukozy w surowicy na czczo.

W okresie porejestracyjnym zgłaszano rzadkie przypadki zaburzeń funkcji poznawczych (np. utrata
pamięci, słaba pamięć, amnezja, zaburzenia pamięci, splątanie) u pacjentów przyjmujących statyny, w
tym symwastatynę. Zgłaszane problemy były na ogół łagodne i ustępowały po przerwaniu leczenia
statyną. Obserwowano zmienny czas do wystąpienia (od 1 dnia do kilku lat) i ustąpienia (mediana
3 tygodnie) objawów.

Zgłaszano następujące działania niepożądane podczas stosowania niektórych statyn:
• zaburzenia snu, w tym koszmary senne;
• zaburzenia seksualne;
• cukrzyca: częstość zależy od obecności lub braku czynników ryzyka (poziom glukozy na czczo
≥ 5,6 mmol/l, BMI > 30 kg/m2, podwyższony poziom triglicerydów, nadciśnienie w wywiadzie).

Dzieci i młodzież
W 48-tygodniowym badaniu z udziałem dzieci i młodzieży (chłopców w fazie II i powyżej wg skali
Tannera oraz dziewcząt, u których minął co najmniej jeden rok od pierwszej miesiączki) w wieku
10-17 lat z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną (n = 175), profil bezpieczeństwa i
tolerancji w grupie leczonej symwastatyną był na ogół podobny do profilu w grupie leczonej placebo.
Długotrwały wpływ leku na dojrzewanie fizyczne, umysłowe i płciowe jest nieznany. Obecnie, po
jednym roku leczenia, nie są dostępne wystarczające dane. (Patrz punkty 4.2, 4.4 i 5.1).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa.
Tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych będzie można zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu lub przedstawicielowi
podmiotu odpowiedzialnego w Polsce.

#### 4.9 Przedawkowanie

Dotychczas opisano kilka przypadków przedawkowania symwastatyny; maksymalna przyjęta dawka to
3,6 g. U wszystkich pacjentów nastąpiło wyzdrowienie bez powikłań. Nie ma specyficznych metod
leczenia w przypadku przedawkowania. Należy zastosować leczenie objawowe i inne wspomagające
środki.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Inhibitory reduktazy 3-hydroksy-3-metyloglutarylo-koenzymu A
Kod ATC: C10A A01

Mechanizm działania
Po podaniu doustnym, symwastatyna, będąca nieaktywnym laktonem, jest hydrolizowana w wątrobie
do odpowiedniego beta-hydroksykwasu, który jest inhibitorem reduktazy 3-hydroksy-3-
metyloglutarylo-koenzymu A (HMG-CoA). Enzym ten katalizuje przemianę HMG-CoA w mewalonian.
Jest to wczesny etap przemian prowadzących do powstawania cholesterolu. Ograniczenie tego procesu
ma wpływ na szybkość syntezy cholesterolu.

Symwastatyna powoduje zmniejszenie stężenia LDL-cholesterolu (LDL-C), zarówno w przypadkach
gdy stężenie to jest podwyższone jak i prawidłowe. LDL składa się z protein o bardzo niskiej gęstości
(VLDL) i jest katabolizowany głównie za pośrednictwem receptora LDL o bardzo wysokim
powinowactwie. Mechanizm działania symwastatyny prowadzącego do zmniejszania stężenia LDL
może być wynikiem zarówno obniżenia stężenia cholesterolu VLDL (VLDL-C) jak i indukcji receptora
LDL. Prowadzi to do zmniejszenia wytwarzania oraz zwiększonego katabolizmu LDL-C. W wyniku
leczenia symwastatyną znacznie zmniejsza się stężenie apolipoproteiny B. Dodatkowo, symwastatyna
powoduje niewielki wzrost stężenia HDL-C oraz zmniejszenie stężenia TG w osoczu. W wyniku tych
działań stosunek całkowitego cholesterolu do HDL-C oraz LDL do HDL-C jest obniżony.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

Duże ryzyko wystąpienia choroby wieńcowej (CHD) lub istniejąca choroba wieńcowa.
W badaniu HPS (ang. Heart Protection Study), oceniono wpływ leczenia symwastatyną u 20 536
pacjentów (w wieku od 40 do 80 lat), z chorobą naczyń wieńcowych, inną zarostową chorobą tętnic lub
cukrzycą, u których stwierdzono lub nie stwierdzono hiperlipidemii. W trakcie tego badania 10 269
pacjentów przyjmowało symwastatynę w dawce 40 mg/dobę i 10 267 pacjentów przyjmowało placebo
przez okres wynoszący średnio 5 lat. Na początku badania stężenia LDL-C u 6 793 pacjentów (33%)
były poniżej 116 mg/dl, u 5 063 pacjentów (25%) pomiędzy 116 mg/dl a 135 mg/dl, natomiast u 8 680
pacjentów (42%) powyżej 135 mg/dl.

W porównaniu z placebo leczenie symwastatyną w dawce 40 mg/dobę powodowało istotne
zmniejszenie ryzyka śmierci z powodu wszystkich przyczyn (1 328 [12,9%] u pacjentów leczonych
symwastatyną, w porównaniu z 1 507 [14,7%] u pacjentów otrzymujących placebo; p = 0,0003);
powodowało zmniejszenie ryzyka zgonów wieńcowych o 18% (587 [5,7%] w porównaniu do 707
[6,9%]; p = 0,0005; bezwzględne zmniejszenie ryzyka 1,2%). Zmniejszenie liczby zgonów z innych
przyczyn niż dotyczące układu naczyniowego nie osiągnęło poziomu istotnego statystycznie.
Przyjmowanie symwastatyny zmniejszało także ryzyko wystąpienia poważnych zdarzeń wieńcowych
(złożony punkt końcowy składający się z zawału serca nieprowadzącego do zgonu lub zgonu z przyczyn
wieńcowych) o 27% (p < 0,0001). Symwastatyna zmniejszała potrzebę wykonania procedury
rewaskularyzacji naczyń wieńcowych (w tym pomosty aortalno-wieńcowe lub przezskórna
angioplastyka balonowa) i rewaskularyzację naczyń obwodowych oraz naczyń innych niż wieńcowych,
odpowiednio o 30% (p < 0,0001) i 16% (p = 0,006). Symwastatyna zmniejszała o 25% (p < 0,0001)
ryzyko wystąpienia udaru, a do 30% zmniejszała ryzyko udaru z powodu niedokrwienia (p < 0,0001).
Dodatkowo, w podgrupie pacjentów z cukrzycą, symwastatyna zmniejszała ryzyko rozwoju powikłań

ze strony dużych naczyń krwionośnych, konieczność wykonania rewaskularyzacji naczyń obwodowych
(zabiegi chirurgiczne lub angioplastyka), konieczność wykonania amputacji kończyn lub częstość
wystąpienia owrzodzeń nóg o 21% (p = 0,0293). Proporcjonalne zmniejszenie częstości zdarzeń było
podobne w każdej podgrupie badanych pacjentów, w tym również u pacjentów, u których nie
stwierdzono choroby wieńcowej, ale u których stwierdzono schorzenia naczyń mózgowych lub tętnic
obwodowych, w grupie kobiet i mężczyzn mających w momencie włączenia do badania mniej lub
ponad 70 lat, z nadciśnieniem tętniczym lub bez oraz w szczególności u pacjentów, u których
w momencie włączenia do badania stężenie cholesterolu LDL było niższe niż 3,0 mmol/l.

W badaniu 4S (ang. Scandinavian Simvastatin Survival Study), oceniono wpływ leczenia symwastatyną
na śmiertelność całkowitą u 4 444 pacjentów z chorobą naczyń wieńcowych, u których stężenie
całkowitego cholesterolu w momencie rozpoczęcia badania zawierało się w przedziale 212 – 309 mg/dl
(5,5-8,0 mmol/l). W tym badaniu wieloośrodkowym, z randomizacją, z podwójnie ślepą próbą,
kontrolowanym placebo, pacjenci z dławicą piersiową lub, u których wcześniej wystąpił zawał mięśnia
sercowego, otrzymywali leczenie złożone z diety, standardowych leków i podawano im symwastatynę
w dawce 20 mg do 40 mg/dobę (n = 2 221) albo placebo (n = 2 223) przez okres wynoszący średnio 5,4
lat. Symwastatyna zmniejszyła ryzyko zgonu o 30% (bezwzględne zmniejszenie ryzyka o 3,3%).
Ryzyko śmierci z powodu choroby naczyń wieńcowych zostało zredukowane o 42% (bezwzględne
zmniejszenie ryzyka o 3,5%). Symwastatyna zmniejszyła także ryzyko wystąpienia poważnych zdarzeń
wieńcowych (zgon z powodu choroby wieńcowej wraz z potwierdzonym w trakcie hospitalizacji
zawałem serca niepowodującym śmierci) o 34%. Ponadto, symwastatyna w znaczącym stopniu (o 28%)
zmniejszyła ryzyko wystąpienia zakończonych śmiercią i nie powodujących śmierci zdarzeń ze strony
naczyń mózgowych (udar i przemijające epizody niedokrwienia). Pomiędzy grupami nie stwierdzono
istotnej statystycznie różnicy częstości występowania zgonów niespowodowanych chorobami serca i
naczyń.

W badaniu dotyczącym skuteczności dodatkowego zmniejszenia stężenia cholesterolu i homocysteiny
(ang. Study of Effectiveness of Additional Reductions in Cholesterol and Homocysteine, SEARCH)
oceniano wpływ leczenia symwastatyną w dawce 80 mg w porównaniu z leczeniem dawką 20 mg
(mediana czasu obserwacji kontrolnej – 6,7 roku) na występowanie poważnych zdarzeń naczyniowych
(MVE – ang. major vascular events, zdefiniowanych jako choroba wieńcowa zakończona zgonem,
zawał mięśnia sercowego bez skutku śmiertelnego, procedura rewaskularyzacji naczyń wieńcowych,
udar mózgu ze skutkiem śmiertelnym lub bez lub procedura rewaskularyzacji naczyń obwodowych) u
12 064 pacjentów po przebytym zawale mięśnia sercowego. Nie stwierdzono istotnej różnicy częstości
występowania MVE między 2 grupami leczonymi; symwastatyną w dawce 20 mg (n = 1553; 25,7%) w
porównaniu z symwastatyną w dawce 80 mg (n = 1477; 24,5%); RR 0,94, 95% CI: 0,88 do 1,01.
Bezwzględna różnica stężenia frakcji LDL-C odnotowana między dwiema grupami leczonymi w
przebiegu badania wyniosła 0,35 ± 0,01 mmol/l. Profil bezpieczeństwa był zbliżony w obu grupach,
poza częstością występowania miopatii wynoszącą około 1,0% w grupie leczonej symwastatyną w
dawce 80 mg w porównaniu z 0,02% w grupie leczonej symwastatyną w dawce 20 mg. Około połowę z
tych przypadków miopatii stwierdzono w pierwszym roku leczenia. Częstość występowania miopatii w
każdym kolejnym roku leczenia wyniosła około 0,1%.

Pierwotna hipercholestrolemia i mieszana hiperlipidemia
W badaniach mających na celu porównanie skuteczności i bezpieczeństwa stosowania symwastatyny w
dawkach 10, 20, 40 i 80 mg na dobę, u pacjentów z hipercholestrolemią, obserwowano średnie
zmniejszenie stężenia LDL-C odpowiednio o 30, 38, 41 i 47%. W badaniach pacjentów ze złożoną
(mieszaną) hiperlipidemią, którzy otrzymywali symwastatynę w dawkach 40 i 80 mg, mediana
zmniejszenia stężenia triglicerydów wynosiła odpowiednio 28 i 33% (placebo: 2%), średni wzrost
stężenia HDL-C odpowiednio 13 i 16% (placebo: 3%).

Dzieci i młodzież
W badaniu z podwójnie ślepą próbą i grupą kontrolną placebo 175 pacjentów (99 chłopców w fazie II
i powyżej wg skali Tannera oraz 76 dziewcząt, u których minął co najmniej jeden rok od pierwszej
miesiączki) w wieku 10-17 lat (średni wiek 14,1 roku) z heterozygotyczną hipercholesterolemią
rodzinną (heFH) przydzielono losowo do grupy otrzymującej symwastatynę lub grupy otrzymującej
placebo przez 24 tygodnie (badanie główne). Kryteria włączenia do badania obejmowały wartość

początkową stężenia LDL-C w przedziale między 160 i 400 mg/dl oraz wartość stężenia LDL-C u co
najmniej jednego rodzica > 189 mg/dl. Dawka symwastatyny (raz na dobę wieczorem) wynosiła 10
mg przez pierwsze 8 tygodni, 20 mg przez kolejne 8 tygodni, a następnie 40 mg. W 24-tygodniowym
przedłużeniu badania 144 pacjentów wybranych w celu kontynuowania leczenia otrzymywało
symwastatynę w dawce 40 mg lub placebo.

Symwastatyna powodowała istotne zmniejszenie stężenia LDL-C, triglicerydów (TG) oraz Apo B w
osoczu. Wyniki uzyskane w fazie przedłużenia badania do 48 tygodni były porównywalne z wynikami
uzyskanymi w badaniu głównym. Po 24 tygodniach leczenia średnia wartość uzyskanego stężenia
LDL-C wynosiła 124,9 mg/dl (zakres: 64,0-289,0 mg/dl) w grupie przyjmującej symwastatynę w
dawce 40 mg, w porównaniu z 207,8 mg/dl (zakres: 128,0-334,0 mg/dl) w grupie otrzymującej
placebo.

Po 24 tygodniach leczenia (w dawkach rosnących od 10, 20 do 40 mg na dobę w odstępach 8 tygodni)
symwastatyna zmniejszała średnie stężenie LDL-C o 36,8% (placebo: 1,1% wzrost względem wartości
początkowej) i Apo B o 32,4% (placebo: 0,5%), a medianę stężenia TG o 7,9% (placebo: 3,2%),
natomiast powodowała zwiększenie średniego stężenia HDL-C o 8,3% (placebo: 3,6%). Długotrwałe
korzyści z przyjmowania symwastatyny w odniesieniu do zdarzeń ze strony układu sercowonaczyniowego u dzieci z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną (HeFH, ang. heterozygous
familial hypercholesterolaemia) są nieznane.

Nie przeprowadzono badań dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania dawek powyżej
40 mg na dobę u dzieci z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną. Nie ustalono długotrwałej
skuteczności leczenia symwastatyną w dzieciństwie w celu obniżenia zachorowalności i śmiertelności w
wieku dorosłym.

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Symwastatyna jest nieaktywnym laktonem, który in vivo łatwo ulega hydrolizie do odpowiedniego
beta-hydroksykwasu, silnego inhibitora reduktazy HMG-CoA. Proces hydrolizy odbywa się głównie w
wątrobie; w osoczu ludzkim proces ten przebiega bardzo powoli.

Właściwości farmakokinetyczne badano u pacjentów dorosłych. Dane farmakokinetyczne dotyczące
dzieci i młodzieży nie są dostępne.

Wchłanianie
U ludzi symwastatyna jest dobrze wchłaniana i znaczny jej wychwyt następuje w wątrobie (efekt
pierwszego przejścia). Wychwyt w wątrobie zależy od przepływu krwi w wątrobie. Wątroba jest
głównym miejscem działania formy aktywnej.
Po doustnym podaniu symwastatyny, wchłanianie beta-hydroksykwasu do krążenia ogólnego było
mniejsze niż 5% dawki. Maksymalne stężenie w osoczu aktywnego inhibitora jest osiągane około 1 do
2 godzin po podaniu symwastatyny. Przyjęcie symwastatyny z posiłkiem nie wpływa na wchłanianie
symwastatyny.

Farmakokinetyka po jednorazowym i wielokrotnym podaniu symwastatyny wskazuje na brak kumulacji
produktu po wielokrotnym podaniu.

Dystrybucja
Symwastatyna i jej aktywne metabolity są w znacznym stopniu > 95% wiązane z białkami.

Eliminacja
Symwastatyna jest substratem dla CYP3A4 (patrz punkty 4.3 i 4.5). Głównymi metabolitami
symwastatyny obecnymi w ludzkim osoczu jest beta hydroksykwas i inne cztery aktywne metabolity.
Po podaniu doustnym znakowanej symwastatyny, w ciągu 96 godzin 13% dawki jest wydalane z
moczem, a 60% z kałem. Zawartość leku wykryta w kale odpowiadała ilości wchłoniętych metabolitów,
które zostały wydalone z żółcią oraz lekowi niewchłoniętemu.

Po dożylnym podaniu metabolitu beta-hydroksykwasu, okres półtrwania wynosił przeciętnie 1,9 godzin.
Przeciętnie tylko 0,3% dawki podanej dożylnie było wydalane w moczu w postaci inhibitorów.

Kwas symwastatyny jest aktywnie wprowadzany do hepatocytów przez białko transportujące
OATP1B1.

Symwastatyna jest substratem transportera pompy lekowej BCRP.

Szczególne grupy pacjentów
Polimorfizm genu SLCO1B1
Osoby posiadające allel c.521T>C genu SLCO1B1 mają mniejszą aktywność białka transportującego
OATP1B1. Średnia ekspozycja (AUC) na główny aktywny metabolit, kwas symwastatyny wynosi
120% u heterozygotycznych nosicieli allelu C (CT) i 221% u nosicieli homozygotycznych (CC) w
porównaniu do pacjentów, którzy mają najczęściej występujący genotyp (TT). Obecność allelu C
stwierdza się u 18% populacji europejskiej. U pacjentów z polimorfizmem SLCO1B1 istnieje ryzyko
zwiększonej ekspozycji na kwas symwastatyny, co może prowadzić do wzrostu ryzyka wystąpienia
rabdomiolizy (patrz punkt 4.4).

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

W oparciu o konwencjonalne badania na zwierzętach, dotyczące farmakodynamiki, toksyczności po
podaniu dawki wielokrotnej, genotoksyczności i rakotwórczości, stwierdzono, że dla ludzi nie
występuje inne zagrożenie poza tym, jakie może wyniknąć z samego mechanizmu farmakologicznego
działania symwastatyny. Po podaniu maksymalnej tolerowanej dawki symwastatyny, zarówno u
szczurów jak i królików, nie stwierdzono zniekształceń płodów, wpływu na płodność, funkcje rozrodcze
lub rozwój noworodków.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki:
Laktoza
Skrobia żelowana, kukurydziana
Celuloza mikrokrystaliczna
Talk
Magnezu stearynian
Butylohydroksyanizol

Skład otoczki:
Hypromeloza
Hydroksypropyloceluloza
Tytanu dwutlenek (E 171)
Talk

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

2 lata.

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Przechowywać w temperaturze poniżej 25°C w oryginalnym opakowaniu.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Blistry z folii Aluminium/PVC/PE/PVDC w tekturowym pudełku.
Wielkość opakowania: 28 tabletek (2 blistry po 14 tabletek).

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowywania produktu leczniczego
do stosowania

Bez specjalnych wymagań.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE
DO OBROTU

Zentiva k.s., U kabelovny 130, Dolní Měcholupy, 102 37 Praga 10, Republika Czeska.

### 8. NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Simvacard 10: pozwolenie nr 9401
Simvacard 20: pozwolenie nr 9402
Simvacard 40: pozwolenie nr 9403

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU I
DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 26 czerwca 2002
Data ostatniego przedłużenia pozwolenia: 07 maja 2012

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.