# Biseptol 480

> Sulfametoksazol + Trimetoprim · 400 mg + 80 mg · Tabletki

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Biseptol 480
- **Nazwa powszechna:** Sulfamethoxazolum + Trimethoprimum
- **Substancja czynna:** [Sulfametoksazol + Trimetoprim](https://apteka.online/odpowiedniki/sulfamethoxazolum)
- **Moc:** 400 mg + 80 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** J01EE01
- **Liczba opakowań:** 1
- **Numer pozwolenia:** 01176
- **Podmiot odpowiedzialny:** Adamed Pharma S.A.
- **Producent:** Adamed Pharma S.A., Polska
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-przeciwbakteryjne-do-stosowania-ogolnego/biseptol-480-tabl-400-mg-80-mg-adamed
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-przeciwbakteryjne-do-stosowania-ogolnego/biseptol-480-tabl-400-mg-80-mg-adamed.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/1085/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/1085/characteristic

## Dostępne opakowania (1)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 20 tabl. | 5909990117611 | Rp | 28,13 zł (dopłata od 15,38 zł) | Bardzo dobrze dostępny (5/5) | — |

## Leki refundowane

### 20 tabl. — EAN 5909990117611 · cena jedn. 1,41 zł / tabl.

| Wskazanie | Poziom | Cena 100% | Dopłata | Refundacja NFZ | Limit |
|---|---|---|---|---|---|
| We wszystkich zarejestrowanych wskazaniach na dzień wydania decyzji | 50% | 28,13 zł | 15,38 zł | 12,75 zł | 22,09 zł |

**Bezpłatnie z uprawnieniem S (seniorzy 65+) oraz DZ (dzieci i młodzież do 18): 0,00 zł** — lek na wykazie bezpłatnych leków MZ (pełna bezpłatność dla uprawnionego pacjenta, w zakresie wskazań objętych refundacją).

> Ceny urzędowe (maksymalne) z obwieszczenia refundacyjnego MZ 82W. Rzeczywista dopłata zależy od poziomu odpłatności i wskazania na recepcie. Leki ujęte w wykazie bezpłatnych leków MZ są całkowicie bezpłatne (0,00 zł) dla osób z uprawnieniem S (seniorzy 65+) lub DZ (dzieci i młodzież do 18).

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Biseptol 120, 100 mg + 20 mg tabletki
Biseptol 480, 400 mg + 80 mg tabletki
Biseptol 960, 800 mg + 160 mg tabletki

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

1 tabletka Biseptol 120 zawiera 100 mg sulfametoksazolu (Sulfamethoxazolum) i 20 mg trimetoprimu
(Trimethoprimum)

1 tabletka Biseptol 480 zawiera 400 mg sulfametoksazolu (Sulfamethoxazolum) i 80 mg trimetoprimu
(Trimethoprimum)

1 tabletka Biseptol 960 zawiera 800 mg sulfametoksazolu (Sulfamethoxazolum) i 160 mg trimetoprimu
(Trimethoprimum)

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka.

Biseptol 120 - tabletki barwy białej o żółtawym odcieniu, okrągłe, obustronnie płaskie z fazą,
jednostronnie grawerowane literami ”Bs”.

Biseptol 480- tabletki barwy białej o żółtawym odcieniu, okrągłe, obustronnie płaskie z fazą,
jednostronnie grawerowane znakiem „-„, nad którym znajdują się litery „Bs”,

Biseptol 960 - tabletki barwy białej o żółtawym odcieniu, okrągłe, obustronnie płaskie, jednostronnie
grawerowane znakiem „-„.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Biseptol 120 jest przeznaczony do stosowania u dorosłych, młodzieży i dzieci w wieku powyżej 6 lat.
Biseptol 480 jest przeznaczony do stosowania u dorosłych, młodzieży i dzieci w wieku powyżej 6 lat.
Biseptol 960 jest przeznaczony do stosowania u dorosłych, młodzieży i dzieci w wieku powyżej 6 lat.

Przy podejmowaniu decyzji o rozpoczęciu leczenia produktem Biseptol należy wziąć pod uwagę
oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Produkt leczniczy Biseptol stosowany jest w leczeniu następujących zakażeń bakteryjnych:
– Zakażenia dróg moczowych powodowane przez wrażliwe szczepy E. coli, Klebsiella spp.,
Enterobacter spp., Morganella morganii, Proteus mirabilis i Proteus vulgaris.

Uwaga: Niepowikłane zakażenia dróg moczowych w pierwszej kolejności należy leczyć pojedynczym
lekiem przeciwbakteryjnym.

– Ostre zapalenie ucha środkowego, powodowane przez wrażliwe szczepy S. pneumoniae i H.
influenzae, jeśli w opinii lekarza stosowanie kotrimoksazolu jest bardziej celowe niż podanie
pojedynczego antybiotyku.
– Zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli, powodowane przez wrażliwe szczepy Streptococcus
pneumoniae lub H. influenzae, jeśli w opinii lekarza zastosowanie leku złożonego jest
korzystniejsze od monoterapii.
– Zakażenie przewodu pokarmowego pałeczkami Shigella.
– Mikrobiologicznie potwierdzone zapalenie płuc powodowane przez Pneumocystis jirovecii
i zapobieganie zakażeniom tym drobnoustrojem w szczególności u pacjentów ze zmniejszoną
odpornością (np. AIDS).
– Biegunka podróżnych u dorosłych wywołana przez enteropatogenne szczepy E. coli.

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dzieci w wieku poniżej 6 lat: nie zaleca się stosowania tabletek ze względu na ryzyko zachłyśnięcia;
dla młodszych dzieci, w wieku poniżej 6 lat, dostępne są produkty lecznicze w postaci zawiesiny.

Zakażenie dróg moczowych, zakażenie przewodu pokarmowego pałeczkami Shigella oraz zaostrzenie
przewlekłego zapalenia oskrzeli u dorosłych i młodzieży (powyżej 12 lat):
Zwykle podaje się doustnie 960 mg kotrimoksazolu (8 tabletek Biseptol 120 lub 2 tabletki
Biseptol 480 lub 1 tabletka Biseptol 960) 2 razy na dobę; w zakażeniach dróg moczowych lek stosuje
się zwykle przez 10-14 dni, w zaostrzeniu przewlekłego zapalenia oskrzeli – przez 14 dni, w
zakażeniu przewodu pokarmowego pałeczkami Shigella – przez 5 dni.

Zakażenia dróg moczowych, zakażenie przewodu pokarmowego pałeczkami Shigella
i ostre zapalenie ucha środkowego u dzieci:
Zwykle stosuje się 6 mg trimetoprimu i 30 mg sulfametoksazolu/kg mc./dobę w 2 dawkach
podzielonych co 12 godzin.
Przeciętna dawka dla dzieci w wieku 6-12 lat wynosi 480 mg kotrimoksazolu co 12 godzin.
Nie należy podawać dawki większej niż stosowana u dorosłych.
W zakażeniach dróg moczowych oraz w ostrym zapaleniu ucha środkowego produkt leczniczy stosuje
się zwykle przez 10 dni, w zakażeniu pałeczkami Shigella – przez 5 dni.

Zapalenie płuc powodowane przez Pneumocystis jirovecii u dorosłych i dzieci:
Dawka zalecana u osób z udokumentowanym zakażeniem wynosi 90-120 mg kotrimoksazolu/kg
mc./dobę w dawkach podzielonych podawanych co 6 godzin przez 21 dni.

Tabela 1. Maksymalne dawki produktu Biseptol w zależności od masy ciała pacjentów
z zapaleniem płuc wywołanym przez Pneumocystis jirovecii.

Masa ciała
[kg]
Dawka podawana co 6 godzin
[mg kotrimoksazolu]

Zapobieganie zakażeniom Pneumocystis jirovecii:
Dorośli i młodzież: 960 mg kotrimoksazolu (8 tabletek Biseptol 120 lub 2 tabletki Biseptol 480 lub
1 tabletka Biseptol 960) raz na dobę, przez 7 dni. W przypadku słabej tolerancji leku można rozważyć
zmniejszenie dawki dobowej do 480 mg. Wyniki badania przeprowadzonego u pacjentów zakażonych
wirusem HIV wskazują również na skuteczność zastosowania 480 mg kotrimoksazolu raz na dobę.

Dzieci: 900 mg kotrimoksazolu/m2 pc. na dobę w 2 równych dawkach podzielonych co 12 godzin
przez kolejne 3 dni tygodnia.

Tabela 2. Dawki produktu Biseptol zalecane u dzieci w profilaktyce zapalenia płuc wywołanego
przez Pneumocystis jirovecii

Powierzchnia ciała
[m2]
Dawka podawana co 12 godzin
[mg kotrimoksazolu]
0,53
1,06

Maksymalna dawka dobowa wynosi 1920 mg kotrimoksazolu (4 tabletki Biseptol 480 lub 2 tabletki
Biseptol 960).

Leczenie dawką pojedynczą w niepowikłanym, ostrym zapaleniu dróg moczowych
1920 mg do 2880 mg (4 do 6 tabletek Biseptol 480 lub 2 do 3 tabletek Biseptol 960) kotrimoksazolu
stosowanych jednorazowo, przyjmowanych w miarę możliwości wieczorem po kolacji lub przed
snem.

Biegunka podróżnych u dorosłych wywołana przez enteropatogenne szczepy E. coli:
Zalecana dawka wynosi 960 mg (8 tabletek Biseptol 120 lub 2 tabletki Biseptol 480 lub 1 tabletka
Biseptol 960) co 12 godzin.

Dawkowanie u pacjentów z niewydolnością nerek:
U pacjentów z klirensem kreatyniny powyżej 30 mL/min można stosować standardowe dawkowanie,
natomiast u pacjentów z klirensem kreatyniny 15-30 mL/min dawkę należy zmniejszyć o połowę; jeśli
klirens kreatyniny jest mniejszy niż 15 mL/min nie zaleca się stosowania kotrimoksazolu.

Dawkowanie u osób poddawanych dializom
Pacjenci poddawani hemodializom powinni początkowo otrzymywać normalną dawkę nasycającą
kotrimoksazolu, a następnie dodatkowo połowę dawki po każdej hemodializie.
Dializa otrzewnowa powoduje minimalną eliminację kotrimoksazolu. Nie zaleca się stosowania
kotrimoksazolu u pacjentów poddawanych dializom otrzewnowym.

Dawkowanie u osób w podeszłym wieku
U pacjentów w podeszłym wieku z prawidłową czynnością nerek należy stosować takie dawki, jak
zalecane u dorosłych.

Sposób podawania:
Tabletek nie należy dzielić.
Lek podaje się doustnie w czasie jedzenia lub tuż po posiłku. W czasie stosowania leku pacjent
powinien pić dużo płynów.

#### 4.3 Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancje czynne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w
punkcie 6.1.

Produkt leczniczy jest przeciwwskazany, jeśli u pacjenta stwierdzono:
– nadwrażliwość na kotrimoksazol (sulfametoksazol z trimetoprimem), którykolwiek składnik
pomocniczy, sulfonamidy lub trimetoprim,
– rozpoznane uszkodzenie miąższu wątroby,
– ciężką niewydolność nerek – klirens kreatyniny <15 mL/min (patrz punkt 4.2), gdy nie ma
możliwości oznaczania stężenia leku w osoczu,
– niedokrwistość megaloblastyczną spowodowaną przez niedobór kwasu foliowego,

Kotrimoksazolu nie należy stosować u dzieci w wieku poniżej 2 miesięcy.

Kotrimoksazolu nie należy stosować w skojarzeniu z dofetylidenem (patrz punkt 4.5).

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Jeśli w przebiegu leczenia kotrimoksazolem wystąpią: wysypka, ból gardła, gorączka, ból stawów,
kaszel, duszność lub żółtaczka, może to wskazywać na występujące bardzo rzadko, ale potencjalnie
niebezpieczne działania niepożądane i powinno stać się sygnałem do natychmiastowego odstawienia
leku.

Kotrimoksazol należy ostrożnie stosować u pacjentów z niewydolnością nerek (patrz: punkt 4.2), z
niedoborem kwasu foliowego (np. w wieku podeszłym, u osób uzależnionych od alkoholu, leczonych
lekami przeciwdrgawkowymi, u osób z zespołem złego wchłaniania oraz niedożywionych), u osób z
ciężkimi objawami alergicznymi lub chorych na astmę oskrzelową.

Stosowanie kotrimoksazolu w paciorkowcowym zapaleniu gardła w stosunkowo dużym odsetku
kończy się niepowodzeniem, ponieważ nie udaje się uzyskać eliminacji bakterii. Kotrimoksazol nie
nadaje się do leczenia paciorkowcowego zapalenia gardła i migdałków.

Ciężkie działania niepożądane
Opisano rzadkie przypadki groźnych dla życia powikłań związanych ze stosowaniem sulfonamidów,
w tym ostrej martwicy wątroby, niedokrwistości aplastycznej, agranulocytozy, innych zaburzeń składu
krwi i ciężka postać wysiękowa rumienia wielopostaciowego – zespół Stevensa-Johnsona, (ang. SJS –
Stevens-Johnson Syndrome), toksyczna nekroliza naskórka (ang. TEN – Toxic Epidermal Necrolysis),
wysypka polekowa, której towarzyszy zwiększenie liczby granulocytów kwasochłonnych we krwi
oraz objawy ogólnoustrojowe (ang. DRESS – Drug Rash with Eosinophilia and Systemic Symptoms).
- Należy poinformować pacjentów o objawach podmiotowych i przedmiotowych reakcji skórnych
oraz konieczności dokładnego ich monitorowania. Największe ryzyko rozwinięcia SJS, TEN lub
DRESS występuje w ciągu pierwszych tygodni leczenia.
- Należy przerwać leczenie produktem Biseptol, jeżeli pojawią się objawy przedmiotowe lub
podmiotowe SJS, TEN lub DRESS (na przykład postępująca wysypka skórna często z
pęcherzami lub pojawienie się zmian na błonach śluzowych).
- Najlepsze wyniki w leczeniu SJS, TEN i DRESS uzyskuje się przez wczesne ich rozpoznanie
i natychmiastowe odstawienie leku, który je mógł wywołać. Wczesne odstawienie leku wiąże się
z lepszym rokowaniem.
- Jeśli podczas leczenia produktem Biseptol wystąpił u pacjenta zespół Stevensa-Johnsona lub
toksycznej nekrolizy naskórka, nie należy w przyszłości wznawiać leczenia tym produktem
leczniczym.

Wpływ na nerki
Sulfonamidy, w tym kotrimoksazol, mogą powodować zwiększoną diurezę, w szczególności u
pacjentów z obrzękami pochodzenia sercowego.
Należy dokładnie monitorować stężenie potasu w surowicy krwi oraz czynność nerek u pacjentów
przyjmujących duże dawki kotrimoksazolu, stosowane u pacjentów z zapaleniem płuc wywołanym
przez Pneumocystis jirovecii, lub u pacjentów przyjmujących standardową dawkę kotrimoksazolu, u
których występują zaburzenia metabolizmu potasu lub niewydolność nerek. Jednoczesne stosowanie
produktów leczniczych powodujących hiperkaliemię w skojarzeniu ze spironolaktonem może
prowadzić do ciężkiej hiperkaliemii (patrz punkt 4.5).

Szczególne populacje pacjentów
W przypadku niewydolności nerek dawkę należy odpowiednio dostosować (patrz punkt 4.2). Pacjenci
z ciężką niewydolnością nerek (tj. z klirensem kreatyniny 15-30 mL/min) przyjmujący kotrimoksazol
powinni być dokładnie monitorowani z powodu możliwości wystąpienia objawów przedmiotowych i
podmiotowych toksyczności, takich jak mdłości, wymioty i hiperkaliemia.

U pacjentów w podeszłym wieku występuje zwiększone ryzyko ciężkich reakcji niepożądanych na
kotrimoksazol, w tym niewydolności nerek lub wątroby. Najczęściej opisywanymi ciężkimi objawami

niepożądanymi w podeszłym wieku są ciężkie reakcje skórne, zahamowanie czynności szpiku oraz
trombocytopenia z plamicą lub bez. Jednoczesne stosowanie leków moczopędnych zwiększa ryzyko
plamicy.

U chorych na AIDS leczonych kotrimoksazolem z powodu zakażenia Pneumocystis jirovecii częściej
występują objawy niepożądane, zwłaszcza wysypki, gorączka, leukopenia, zwiększenie aktywności
aminotransferaz w surowicy, hiperkaliemia i hiponatremia.

Leczenie długotrwałe
Należy wykonywać regularne badania krwi u pacjentów poddawanych przedłużonemu leczeniu
kotrimoksazolem. W przypadku znaczącego zmniejszenia się wartości któregokolwiek z elementów
krwi, należy przerwać podawanie produktu leczniczego Biseptol.

Poza wyjątkowymi sytuacjami, nie zaleca się stosowania produktu leczniczego Biseptol u pacjentów z
poważnymi zaburzeniami hematologicznymi.

Odnotowano przypadki pancytopenii u pacjentów, którzy przyjmowali kotrimoksazol (patrz punkt 4.3
i 4.5).

Hematologiczne objawy niepożądane związane z niedoborem kwasu foliowego mogą wystąpić u osób
w podeszłym wieku, u pacjentów z wcześniej istniejącym niedoborem kwasu foliowego lub u
pacjentów z niewydolnością nerek. Objawy te ustępują po podaniu kwasu foliowego.

Podczas długotrwałego leczenia kotrimoksazolem (szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek)
należy regularnie wykonywać badania moczu oraz czynności nerek. Podczas leczenia należy zapewnić
odpowiednią podaż płynów oraz diurezę, aby zapobiec krystalurii.

W związku z możliwością wystąpienia hemolizy, nie należy stosować produktu leczniczego Biseptol u
pacjentów z niedoborem G6PD, z wyjątkiem absolutnej konieczności. W takim wypadku należy
podawać wyłącznie minimalne dawki leku.

Podobnie jak w przypadku innych leków zawierających sulfonamidy zaleca się ostrożność podczas
leczenia pacjentów z porfirią i zaburzeniami czynności tarczycy.

Pacjenci należący do grupy „osób wolno acetylujących” mogą mieć większą skłonność do
indywidualnej odczynowości na sulfonamidy (zjawisko idiosynkrazji).

W czasie podawania kotrimoksazolu (podobnie, jak w czasie podawania innych środków
przeciwbakteryjnych) może wystąpić rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy.
Przebieg choroby może mieć charakter od łagodnego do zagrażającego życiu. Dlatego ważne jest
właściwe rozpoznanie tej choroby u pacjentów, u których w trakcie stosowania leku
przeciwbakteryjnego wystąpiła biegunka. Leczenie środkami przeciwbakteryjnymi wpływa na zmianę
fizjologicznej flory okrężnicy i może spowodować nadmierne zwiększenie ilości laseczek
beztlenowych. Toksyny wytwarzane przez Clostridioides difficile są jedną z głównych przyczyn
zapalenia okrężnicy. W łagodnych przypadkach rzekomobłoniastego zapalenia okrężnicy wystarcza
zwykle przerwanie podawania leku. W przypadkach średnio ciężkich i ciężkich należy podawać
pacjentom płyny, elektrolity, białko oraz środki przeciwbakteryjne działające na Clostridioides
difficile (metronidazol lub wankomycyna). Nie należy podawać leków hamujących perystaltykę ani
innych działających zapierająco.

Działanie toksyczne na układ oddechowy
W trakcie leczenia kotrimoksazolem bardzo rzadko występowały przypadki ciężkiego działania
toksycznego na układ oddechowy, czasami przekształcającego się w zespół ostrej niewydolności
oddechowej (ang. acute respiratory distress syndrome, ARDS). Pierwszymi objawami ARDS mogą
być takie objawy ze strony płuc, jak kaszel, gorączka i duszności, z jednoczesnymi objawami
radiologicznymi wskazującymi na nacieki płucne oraz osłabieniem czynności płuc. W takich
okolicznościach należy przerwać leczenie kotrimoksazolem i zastosować odpowiednią terapię.

Limfohistiocytoza hemofagocytowa
Bardzo rzadko u pacjentów leczonych kotrimoksazolem występowały przypadki limfohistiocytozy
hemofagocytowej (ang. haemophagocytic lymphohistiocytosis, HLH). Jest to zagrażający życiu zespół
nieprawidłowej aktywacji immunologicznej, charakteryzujący się występowaniem takich klinicznych
objawów przedmiotowych i podmiotowych, jak nasilone zapalenie uogólnione (np. gorączka,
hepatosplenomegalia, hipertriglicerydemia, hipofibrynogenemia, duże stężenie ferrytyny w surowicy,
cytopenie i hemofagocytoza). Pacjentów z wczesnymi objawami nieprawidłowej aktywacji
immunologicznej należy niezwłocznie zdiagnozować. Jeśli rozpozna się HLH, należy przerwać
leczenie kotrimoksazolem.

Produkt leczniczy Biseptol 960 zawiera sód.
Produkt Biseptol 960 zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy lek uznaje się za
„wolny od sodu”.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Interakcje farmakokinetyczne

Leki transportowane przez OCT2
Trimetoprim jest inhibitorem organicznego transportera kationów 2 (ang. Organic Cation Transporter
2, OCT2) i słabym inhibitorem CYP2C8. Sulfametoksazol jest słabym inhibitorem CYP2C9.

Ogólnoustrojowa ekspozycja na leki transportowane przez OCT2 może wzrastać, gdy są podawane
jednocześnie z kotrimoksazolem. Przykłady obejmują dofetylid, amantadynę, memantynę oraz
lamiwudynę.

Dofetylid
TMP-SMZ nie należy podawać w skojarzeniu z dofetylidem (patrz punkt 4.3).
Udowodniono, że trimetoprim, hamuje nerkowe wydzielanie dofetylidu. Skojarzenie trimetoprimu
(160 mg) z sulfametoksazolem (800 mg) podawane dwa razy na dobę razem z dofetylidem w dawce
500 μg podawanej dwa razy na dobę przez 4 dni powodowało zwiększenie pola pod krzywą zależności
stężenia od czasu (ang. AUC od Area Under the Curve) dofetylidu o 103% oraz zwiększenie wartości
maksymalnego stężenia (Cmax) o 93%. Dofetylid może powodować ciężkie arytmie komorowe
związane z wydłużeniem odstępu QT, w tym torsades de pointes, które bezpośrednio związane są ze
stężeniem dofetylidu w osoczu krwi.

Amantadyna i memantyna
Pacjenci przyjmujące amantadynę lub memantynę mogą być narażeni na zwiększone ryzyko
niepożądanych zdarzeń neurologicznych, np. majaczenie (delirium) i mioklonie.

Leki metabolizowane głównie przez CYP2C8
Ogólnoustrojowa ekspozycja na leki metabolizowane głównie przez CYP2C8 może się zwiększać
przy jednoczesnym podawaniu z kotrimoksazolem. Przykłady obejmują paklitaksel, amiodaron,
dapson, repaglinid, rozyglitazon oraz pioglitazon.

Paklitaksel i amiodaron mają wąski indeks terapeutyczny. W związku z tym nie zaleca się ich
jednoczesnego stosowania z kotrimoksazolem.

Dapson
Zarówno dapson jak i kotrimoksazol mogą powodować methemoglobinemię, skąd wynika możliwość
interakcji zarówno farmakokinetycznych, jak i farmakodynamicznych. Pacjentów otrzymujących
dapson i kotrimoksazol należy kontrolować w kierunku methemoglobinemii. Jeśli możliwe, należy
rozważyć alternatywne terapie.

Repaglinid, rosiglitazon, pioglitazon

Pacjentów otrzymujących repaglinid, rozyglitazon lub pioglitazon należy regularnie kontrolować w
kierunku hipoglikemii.

Leki metabolizowane głównie przez CYP2C9
Ogólnoustrojowa ekspozycja na leki metabolizowane głównie przez CYP2C9 może wzrastać przy
jednoczesnym podawaniu z kotrimoksazolem. Przykłady obejmują kumaryny (warfarynę,
acenokumarol, fenprokumon), fenytoinę oraz pochodne sulfonylomocznika (glibenlamid, gliklazyd,
glipizyd, chlorpropamid oraz tolbutamid).

Kumaryny
Kotrimoksazol może nasilać działanie leków przeciwzakrzepowych w stopniu wymagającym
modyfikacji dawkowania. U pacjentów otrzymujących kumaryny należy kontrolować krzepnięcie.

Fenytoina
Kotrimoksazol hamuje metabolizm fenytoiny; u osób zażywających oba leki okres półtrwania
fenytoiny wydłuża się o około 39%, zaś klirens fenytoiny zmniejsza się o około 27%.

Pochodne sulfonylomocznika
Kotrimoksazol może zwiększać działanie podawanych jednocześnie leków przeciwcukrzycowych
pochodnych sulfonylomocznika (w tym glibenklamid, gliklazyd, glipizyd, chlorpropamid i
tolbutamid) i powodować ryzyko wystąpienia hipoglikemii. Należy regularnie kontrolować w
kierunku hipoglikemii.

Digoksyna
Kotrimoksazol może zwiększać stężenie digoksyny w osoczu u niektórych pacjentów w podeszłym
wieku. Należy kontrolować stężenie digoksyny w surowicy krwi.

Interakcje farmakodynamiczne oraz interakcje o niezdefiniowanym mechanizmie
Częstość występowania i nasilenie mielotoksycznych i nefrotoksycznych działań niepożądanych może
zwiększyć się, jeśli kotrimoksazol jest podawany jednocześnie z innymi lekami o potwierdzonym
działaniu mielosupresyjnym lub nefrotoksycznym, takimi jak analogi nukleozydów, takrolimus,
azatiopryna lub merkaptopuryna. Pacjenci przyjmujący kotrimoksazol jednocześnie z tymi lekami
powinni być monitorowani z powodu możliwości wystąpienia mielo- i (lub) nefrotoksyczności.

Klozapina
Należy unikać jednoczesnego podawania z klozapiną, lekiem mogącym powodować wystąpienie
agranulocytozy.

Tiazydowe leki moczopędne
U pacjentów w podeszłym wieku kojarzenie kotrimoksazolu z niektórymi lekami moczopędnymi,
zwłaszcza tiazydowymi, zwiększa ryzyko trombocytopenii. U pacjentów przyjmujących diuretyki
należy regularnie kontrolować liczbę płytek.

Metotreksat
Kotrimoksazol zwiększa stężenie wolnej frakcji metotreksatu w surowicy na skutek wypierania
z połączeń z białkami zwiększając tym samym całkowity wpływ metotreksatu na organizm. Zgłaszano
przypadki pancytopenii u pacjentów przyjmujących jednocześnie trimetoprim i metotreksat (patrz
punkt 4.4). Trimetoprim wykazuje niskie powinowactwo do ludzkiej reduktazy dehydrofolianowej,
może natomiast zwiększać toksyczność metotreksatu, szczególnie jeśli występują czynniki ryzyka,
takie jak: podeszły wiek, hipoalbuminemia, nieprawidłowa czynność nerek, zmniejszenie rezerwy
szpiku kostnego oraz u pacjentów otrzymujących wysokie dawki metotreksatu. Pacjentów z grupy
ryzyka należy leczyć kwasem foliowym lub folinianem wapnia w celu przeciwdziałania
niekorzystnemu wpływowi metotreksatu na hemopoezę.

Pirymetamina
Kotrimoksazol z pirymetaminą w dawkach przekraczających 25 mg, może wywołać niedokrwistość
megaloblastyczną.

Leki oszczędzające potas (inhibitory konwertazy angiotensyny, blokery receptora angiotensynowego)
Wskutek działania oszczędzającego potas przez kotrimoksazol, należy zachować ostrożność, gdy
kotrimoksazol jest podawany jednocześnie z innymi lekami, które zwiększają poziom potasu w
surowicy, np. inhibitorami konwertazy angiotensyny oraz blokerami receptora angiotensyny, lekami
moczopędnymi oszczędzającymi potas (spironolakton) i prednizolonem. Jednoczesne stosowanie tych
leków może prowadzić do istotnej klinicznie hiperkaliemii.

Cyklosporyna
U pacjentów po przeszczepieniu nerki, leczonych kotrimoksazolem i cyklosporyną, obserwuje się
przemijające zaburzenia czynności przeszczepionej nerki, objawiające się zwiększeniem stężenia
kreatyniny w surowicy, co prawdopodobnie jest wywołane działaniem trimetoprimu.

Leki hipoglikemizujące
Rzadko może wystąpić ciężka hipoglikemia. Należy ostrzec pacjenta i zalecić częstsze kontrolowanie
stężenia glukozy we krwi. Może zaistnieć konieczność zmiany dawki doustnych leków
przeciwcukrzycowych w trakcie i po zakończeniu stosowania leku Biseptol.

Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne
Kotrimoksazol może zmniejszać skuteczność trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych.

Sulfonamidy wykazują podobieństwo chemiczne do niektórych leków przeciwtarczycowych, leków
moczopędnych (acetazolamidu i tiazydów) oraz doustnych leków przeciwcukrzycowych, co może być
przyczyną alergii krzyżowej.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych:
– Trimetoprim może modyfikować wyniki oznaczania stężenia metotreksatu w surowicy metodą
enzymatyczną, nie wpływa zaś na oznaczenia wykonywane metodami radioimmunologicznymi.
– Kotrimoksazol może zawyżać o około 10% wyniki próby Jaffego z zasadowym pikrynianem na
kreatyninę.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża
Nie wykazano w sposób jednoznaczny ryzyka wystąpienia wad rozwojowych płodu u kobiet
leczonych we wczesnym okresie ciąży kotrimoksazolem. Wyniki dwóch dużych badań
obserwacyjnych wskazują na zwiększenie ryzyka samoistnego poronienia o 2 do 3,5 razy u kobiet, u
których zastosowano trimetoprim w monoterapii lub w skojarzeniu z sulfametoksazolem w pierwszym
trymestrze ciąży w porównaniu z kobietami, u których nie zastosowano antybiotyków lub
zastosowano penicyliny.
W doświadczeniach na zwierzętach bardzo wysokie dawki kotrimoksazolu powodowały powstawanie
wad rozwojowych u płodu, typowych dla substancji antagonistycznych dla kwasu foliowego.
Ponieważ zarówno trimetoprim, jak i sulfametoksazol przenikają barierę łożyska i mogą wpływać na
metabolizm kwasu foliowego, produkt Biseptol może być stosowany w ciąży jedynie w przypadkach,
gdy w opinii lekarza korzyść dla matki przeważa nad potencjalnym zagrożeniem dla płodu.
W takim przypadku pacjentkom w ciąży lub kobietom, które planują zajść w ciążę podczas leczenia
produktem Biseptol zaleca się podawanie kwasu foliowego w dawce 5 mg na dobę. W miarę
możliwości należy unikać stosowania produktu Biseptol w ostatnim okresie ciąży ze względu na
ryzyko wystąpienia żółtaczki jąder podkorowych mózgu u noworodka (patrz punkt 5.2).

Karmienie piersią
Zarówno trimetoprim jak i sulfametoksazol przenikają do mleka ludzkiego. Chociaż ilość leku
przyjmowana przez dziecko karmione mlekiem leczonej kotrimoksazolem matki jest niewielka, należy
rozważyć ryzyko dla dziecka (żółtaczka jąder podkorowych mózgu, nadwrażliwość) wobec
oczekiwanych korzyści terapeutycznych dla matki (patrz punkt 5.2).

Płodność

Brak dostępnych danych dotyczących wpływu na płodność.

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Brak danych dotyczących wpływu produktu leczniczego na zdolność prowadzenia pojazdów i
obsługiwania maszyn.

#### 4.8 Działania niepożądane

Najczęściej występują dolegliwości ze strony układu pokarmowego (nudności, biegunka, wymioty)
oraz zmiany skórne (wysypka, pokrzywka).

Poniżej zastosowano następujące kryteria określające częstość występowania:
Bardzo często ≥1/10, często ≥1/100 i <1/10, niezbyt często ≥1/1000 i <1/100, rzadko ≥1/10 000
i <1/1000, bardzo rzadko <1/10 000.

Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Bardzo rzadko: leukopenia, neutropenia, trombocytopenia, niedokrwistość (megaloblastyczna,
hemolityczna i (lub) autoimmunologiczna, aplastyczna), agranulocytoza, methemoglobinemia,
eozynofilia, plamica, hemoliza u niektórych wrażliwych pacjentów z niedoborem G-6-PD.

Zaburzenia układu immunologicznego
Często: wysypki alergiczne.
Rzadko: guzkowe zapalenie okołotętnicze.
Bardzo rzadko: zespół choroby posurowiczej, reakcje anafilaktyczne (w tym ciężkie, zagrażające
życiu), obrzęk naczynioruchowy, gorączka polekowa, plamica Henocha-Schoenleina, dreszcze,
objawy nadwrażliwości ze strony układu oddechowego, przekrwienie spojówki i twardówki oka.

Zaburzenia serca
Bardzo rzadko: alergiczne zapalenie mięśnia sercowego.

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Często: hiperkaliemia(w przypadku stosowania dużych dawek).
Rzadko: hipoglikemia.
Bardzo rzadko: hiponatremia, brak łaknienia, kwasica metaboliczna.

Zaburzenia układu nerwowego
Bardzo rzadko: apatia, aseptyczne zapalenie opon mózgowych, ataksja, dreszcze, depresja, zmęczenie,
omamy, ból głowy, bezsenność, nerwowość, nerwica obwodowa, drgawki, zawroty głowy.

Zaburzenia ucha i błędnika
Bardzo rzadko: szumy uszne i zawroty głowy.

Zaburzenia oka
Bardzo rzadko: zapalenie błony naczyniowej.

Zaburzenia naczyniowe
Częstość nieznana: wstrząs krążeniowy.

Zaburzenia układu oddechowego klatki piersiowej i śródpiersia
Bardzo rzadko: duszność, kaszel, nacieki w płucach.

Zaburzenia żołądka i jelit
Często: nudności, biegunka.
Rzadko: bóle brzucha, wymioty, zapalenie jamy ustnej.
Bardzo rzadko: rzekomobłoniaste zapalenie jelit, zapalenie trzustki, zapalenie głośni.

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Bardzo rzadko: zwiększenie aktywności aminotransferaz, zapalenie wątroby niekiedy z żółtaczką
cholestatyczną lub martwicą wątroby, hiperbilirubinemia.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Często: wysypka, pokrzywka.
Rzadko: nadwrażliwość na światło, złuszczające zapalenie skóry, rumień wielopostaciowy.
Bardzo rzadko: zgłaszano przypadki zespołu Stevens-Johnsona (ang. SJS), toksycznej nekrolizy
naskórka (ang. TEN) i wysypki polekowej, której towarzyszy eozynofilia i objawy ogólnoustrojowe
(patrz punkt 4.4).
Częstość nieznana: ostra gorączkowa dermatoza neutrofilowa (Zespół Sweeta).

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej
Bardzo rzadko: bóle stawów, bóle mięśni, rabdomioliza (głównie u chorych na AIDS), toczeń
rumieniowaty systemowy.

Zaburzenia nerek i dróg moczowych
Rzadko: nasilenie diurezy.
Bardzo rzadko: krystaluria, niewydolność nerek, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczny zespół
nerczycowy z oligurią lub anurią, zwiększenie stężenia azotu mocznikowego, zwiększenie stężenia
kreatyniny w surowicy.

Inne
Osłabienie, uczucie zmęczenia, bezsenność.

Opis wybranych działań niepożądanych
Większość obserwowanych zmian hematologicznych przebiegała łagodnie, bezobjawowo i ustępowała
po odstawieniu leku.

Jak w przypadku każdego leku, u pacjentów z nadwrażliwością na składniki leku mogą wystąpić
reakcje alergiczne. Najczęstsze reakcje skórne obserwowane podczas stosowania kotrimoksazolu
wykazywały na ogół niewielkie nasilenie i szybko ustępowały po odstawieniu leku.

Nacieki płucne obserwowane w związku z eozynofilowym lub alergicznym zapaleniem pęcherzyków
płucnych mogą objawiać się kaszlem i dusznością (patrz punkt 4.4).

Duże dawki trimetoprimu, jakie stosuje się w leczeniu zapalenia płuc wywoływanego przez
Pneumocystis jirovecii, indukują u znacznej liczby pacjentów postępujące, ale odwracalne
zwiększenie stężenia potasu w surowicy. Nawet po zastosowaniu w standardowych dawkach,
trimetoprim może spowodować hiperkaliemię u pacjentów z zaburzeniami metabolizmu potasu,
z niewydolnością nerek lub przyjmujących produkty lecznicze zwiększające stężenie potasu (patrz
punkt 4.4).

Notowano przypadki hipoglikemii u osób niechorujących na cukrzycę leczonych kotrimoksazolem,
występującej zwykle po kilku dniach leczenia (patrz punkt 4.5). Na szczególne ryzyko narażeni są
pacjenci z zaburzoną czynnością nerek, chorobami wątroby, niedożywieni lub otrzymujący duże
dawki kotrimoksazolu.

Wstrząs krążeniowy
W związku ze stosowaniem sulfametoksazolu z trimetoprimem – zwłaszcza u pacjentów z osłabioną
odpornością – występowały przypadki wstrząsu krążeniowego, często z jednoczesną gorączką,
niereagującego na standardowe leczenie nadwrażliwości.

Częstość występowania działań niepożądanych wydaje się być zwiększona u pacjentów z AIDS.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa,
Tel.: + 48 22 49 21 301,
Faks: + 48 22 49 21 309,
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można również zgłaszać podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

Nie wiadomo jaka dawka kotrimoksazolu może być groźna dla życia.

Objawy
Po przedawkowaniu sulfonamidów występują: brak łaknienia, bóle o charakterze kolki, nudności,
wymioty, zawroty głowy, ból głowy, senność, utrata świadomości. Może wystąpić gorączka,
krwiomocz i krystaluria.

Po ostrym przedawkowaniu trimetoprimu mogą pojawić się nudności, wymioty, zawroty głowy, ból
głowy, depresja, zaburzenia świadomości, zahamowanie czynności szpiku.
W przypadku długotrwałego przedawkowywania trimetoprimu może rozwinąć się zahamowanie
czynności szpiku objawiającego się trombocytopenią lub leukopenią, a także innymi
nieprawidłowościami w obrazie krwi wynikającymi z niedoboru kwasu foliowego.

Leczenie
Postępowanie polega na usunięciu leku z przewodu pokarmowego (płukanie żołądka lub
sprowokowanie wymiotów) oraz podaniu dużych ilości płynów ze środkami moczopędnymi (diureza
wymuszona), jeśli diureza jest niedostateczna, a czynność nerek prawidłowa (alkalizacja moczu
zwiększa wydalanie sulfametoksazolu). Należy monitorować obraz krwi, skład elektrolitów osocza i
inne parametry biochemiczne pacjenta. Jeśli wystąpi uszkodzenie szpiku lub żółtaczka, należy
wdrożyć postępowanie typowe w takich przypadkach. Może być wskazane domięśniowe podawanie
3-6 mg folinianu wapnia przez 5-7 dni w celu przeciwdziałania wpływowi trimetoprimu na
hemopoezę.
Hemodializa jest umiarkowanie skuteczna, a dializa otrzewnowa jest nieskuteczna.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: mieszaniny sulfonamidów i trimetoprimu, w tym pochodne.
Sulfametoksazol i trimetoprim.
Kod ATC: J01EE01

Mechanizm działania
Biseptol jest lekiem przeciwbakteryjnym zawierającym kotrimoksazol, składający się z dwóch
substancji czynnych: sulfametoksazolu i trimetoprimu.
Substancje te blokują dwa miejsca w szlaku metabolicznym syntezy kwasu foliowego.
Sulfametoksazol jest kompetencyjnym antagonistą kwasu para-aminobenzoesowego przez co hamuje
tworzenie kwasu dihydrofoliowego z kwasu para-aminobenzoesowego; trimetoprim hamuje redukcję
kwasu dihydrofoliowego do tetrahydrofolianu, co powoduje hamowanie kolejno enzymów szlaku
kwasu foliowego. Działanie to prowadzi do znaczącego wzajemnego nasilenia aktywności in vitro
tych dwóch składników.

Mechanizm oporności
Badania przeprowadzone in vitro wykazały, że oporność bakterii rozwija się wolniej na
sulfametoksazol i trimetoprim w skojarzeniu niż na poszczególne składniki oddzielnie.

U niektórych bakterii występuje zmniejszona przepuszczalność dla trimetoprimu i sulfameoksazolu,
lub mają docelowy enzym o zmniejszonym powinowactwie do tych substancji leczniczych.
Oporność na sulfametoksazol może powstać w wyniku różnych mechanizmów. Mutacje bakteryjne
powodują zwiększenie stężenia PABA i w konsekwencji wykluczenie sulfametoksazolu z
konkurowania, czego wynikiem jest zmniejszenie działania hamującego na syntetazę
dihydropterynianową. Inny rodzaj mechanizmu oporności przenoszonej za pośrednictwem plazmidu,
wynika z wytwarzania zmienionego enzymu syntetazy dihydropterynianowej o zmniejszonym
powinowactwie do sulfametoksazolu w porównaniu z enzymem typu „dzikiego”. Na przykład
oporność Pneumocystis jirovecii na sulfametoksazol jest skorelowana z mutacjami genu syntetazy
dihydropterynianowej, podczas gdy mutacje genu reduktazy kwasu dihydrofoliowego odpowiadają za
wysoki poziom oporności w innych organizmach takich Enterococcus faecalis i Campylobacter jejuni.
Upośledzoną przepuszczalność wykazano u opornych szczepów Klebsiella pneumoniae i Serratia
marcescens.

Naturalnie oporne na sulfametoksazol bakterie (np. E. faecalis) są zazwyczaj auksotroficzne dla kwasu
foliowego.
Oporność na trimetoprim, przenoszona za pośrednictwem plazmidu, wynika z wytwarzania
zmienionego enzymu – reduktazy kwasu dihydrofoliowego (DHFR, ang. dihydrofolate reductase), o
zmniejszonym powinowactwie do trimetoprimu w porównaniu z enzymem typu „dzikiego”.

Trimetoprim wiąże się z plazmidowym enzymem DHFR, jednak mniej ściśle niż z enzymem
bakteryjnym. Powinowactwo trimetoprimu do DHFR ludzi jest około 100 000 razy mniejsze niż do
enzymu bakteryjnego.

Spośród bakterii gram ujemnych enteropatogennych oporność najczęściej wynika z pozyskiwania
plazmidów z genami kodującymi enzymy oporne na trimetoprim. Plazmidy te często zawierają geny,
które nadają oporność na inne leki przeciwdrobnoustrojowe. Oporność za pośrednictwem genów jest
co raz częściej obserwowana u szczepów Escherichia coli.

Niektóre bakterie (np. Pseudomonas aeruginosa) posiadają mechanizm aktywnego usuwania leków z
komórki.

Wiele bakterii chorobotwórczych jest wrażliwych in vitro na trimetoprim i sulfametoksazol w
stężeniach znacznie niższych od osiąganych we krwi, płynach tkankowych i moczu po podaniu w
zalecanych dawkach. Tak jak w przypadku innych leków przeciwbakteryjnych, działanie in vitro
niekoniecznie świadczy o skuteczności klinicznej i dlatego należy wziąć pod uwagę, że zadowalające
testy określające wrażliwość osiąga się tylko po zastosowaniu podłoża bez substancji działających
hamująco, szczególnie tymidyny i tyminy.

Wartości graniczne lekowrażliwości
Testowanie wrażliwości na kotrimoksazol przeprowadzono przy użyciu standardowych metod, takich
jak metoda dyfuzyjno-krążkowa i metoda rozcieńczeń, zalecanych przez Europejski Komitet ds.
Oznaczania Lekowrażliwości (EUCAST). Graniczne wartości wrażliwości i oporności według
EUCAST (wersja 12.0, 01.01.2022) zostały przedstawione w tabeli poniżej.

Bakteria
Metoda rozcieńczeń
MIC
[mg/L]

Zawartość
krążka
[μg]

Metoda dyfuzyjnokrążkowa
Średnica strefy

zahamowania
[mm]
W≤ O> ATU W≥ O< ATU
Enterobacterales 2 4 1,25-23,75 14 11
Stenotrophomonas maltophilia 0,001 4 1,25-23,75 50 16
Acinetobacter spp 2 4 1,25-23,75 14 11
Staphylococcus spp. 2 4 1,25-23,75 17 14

Enterococcus spp.

Działanie kotrimoksazolu na enterokoki nie jest pewne i nie można
przewidzieć wyniku klinicznego. Epidemiologiczna wartość odcięcia
(ECOFF) do kategoryzacji izolatów jako typu dzikiego lub typu nie
dzikiego zarówno dla E. faecalis, jak i E. faecium wynosi 1 mg/L, z
odpowiednią średnicą strefy ECOFF 23 mm dla kotrimoksazolu.
Streptococcus grupy A, B, C oraz G 1 2 1,25-23,75 18 15
Streptococcus pneumoniae 1 2 1,25-23,75 13 10
Haemophilus influenzae 0,5 1 1,25-23,75 23 20
Moraxella catarrhalis 0,5 1 1,25-23,75 18 15
Listeria monocytogenes 0,06 0,06 1,25-23,75 29 29
Pasteurella multocida 0,25 0,25 1,25-23,75 23 23
Kingella kingae 0,25 0,25 1,25-23,75 28 28
Aeromonas spp. 2 4 1,25-23,75 19 16
Burkholderia pseudomallei 0,001 4 1,25-23,75 50 17
W – wrażliwe; O – oporne; MIC – minimalne stężenie hamujące
Zawartość krążka: 1,25 μg trimetoprimu i 23,75 μg sulfametoksazolu
Trimetoprim : sulfametoksazol w stosunku 1:19. Wartości graniczne wyrażono jako stężenie
trimetoprimu.

Zakres działania przeciwbakteryjnego
Kotrimoksazol jest skuteczny w zwalczaniu wielu tlenowych bakterii gram dodatnich i gram
ujemnych, P. jirovecii i niektórych pierwotniaków (patrz tabela poniżej).
Patogeny układu moczowego
Escherichia coli
Klebsiella pneumonia
Proteus mirabilis
Enterobacter sp.
Morganella morgani
Patogeny układu oddechowego
Streptococcus pneumoniae
Haemophilus influenzae
Moraxella catarrhalis
Pneumocystis jirovecii
Patogeny przewodu pokarmowego
Enterotoksyczne szczepy E. coli
Shigella spp.
Salmonella typhi (oraz inne gatunki)
Vibrio cholerae
Cyclospora
Isospora belli
Yersinia enterocolitica
Inne patogeny
Nocardia spp.
Listeria monocytogenes
Mycobacterium marinum

Większość metycylinoopornych Staphylococcus aureus jest wrażliwa na kotrimoksazol, w
szczególności w zakażeniach pozaszpitalnych.

Niektóre patogeny nabywane szpitalnie i (lub) występujące u pacjentów z obniżoną opornością są
często hamowane przez kotrimoksazol. Należą do nich Burkholderia cepacia (poprzednio
Pseudomonas cepacia), Stenotrophomonas maltophilia (poprzednio Xanthomonas maltophilia),
Serratia marcescens, P. jirovecii, i Nocardia spp.

Jednak, wiele patogenów jest zazwyczaj opornych na kotrimoksazol. Zaliczają się do nich:
Pseudomonas aeruginosa, Bacteroides fragilis (i większość innych bakterii beztlenowych),
Mycobacterium tuberculosis, Treponema pallidum, Campylobacter, penicylinooporne Streptococcus
pneumoniae, i Rickettsiae. Ponadto, oporność może się rozwinąć pośród uprzednio wrażliwych
bakterii za pomocą mechanizmów opisanych powyżej.

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie
Oba składniki leku są szybko wchłaniane z przewodu pokarmowego, a ich biodostępność wynosi
około 85%; maksymalne stężenie obu składników w surowicy występuje w ciągu 2-4 godzin po
podaniu doustnym. Maksymalne stężenie w surowicy po podaniu sulfametoksazolu i trimetoprimu w
dawce 800 mg + 160 mg wynosi odpowiednio 25-60 μg/mL i 1-2 μg/mL. Przy podawaniu
powyższych dawek dwa razy dziennie, maksymalne stężenia sulfametoksazolu i trimetoprimu w
osoczu wynoszą odpowiednio ~ 40 i 2 μg/mL, co stanowi optymalny stosunek

Dystrybucja
Trimetoprim wiąże się z białkami osocza w 40%, sulfametoksazol - w 70%. Dystrybucja obu
związków jest różna; sulfonamid przenika wyłącznie do kompartmentu pozakomórkowego,
trimetoprim zaś ulega rozmieszczeniu we wszystkich płynach organizmu. Duże stężenia trimetoprimu
występują m.in. w wydzielinie gruczołów oskrzelowych, gruczołu krokowego i w żółci. Stężenia
sulfametoksazolu w płynach ustrojowych są niższe. Oba związki pojawiają się w stężeniach
terapeutycznych w plwocinie, wydzielinie pochwy i płynie ucha środkowego. Objętość dystrybucji
sulfametoksazolu wynosi 0,2 L/kg, trimetoprimu – 1,6 L/kg co powoduje uzyskiwane stężenia w
proporcji 1:2 do 1:10 w tkankach a w płynach pozakomórkowych 1:20. Przenikanie do płynu
mózgowo-rdzeniowego kotrimoksazolu jest ogólnie dobre, przy stężeniach trimetoprimu wahających
się od 20% do 60% wartości w surowicy i stężeniach sulfametoksazolu wahających się od 12% do
50% stężenia w surowicy. Przybliżony stosunek trimetoprimu do sulfametoksazolu w płynie mózgowo
rdzeniowym wynosi 1:15. Stężenie sulfametoksazolu i trimetoprimu jest większe niż minimalne
stężenie hamujące w przypadku większości wrażliwych drobnoustrojów.
Zarówno sulfametoksazol, jak i trimetoprim przenikają do mleka kobiecego i krwiobiegu płodowego.

Metabolizm
Około 30% dawki trimetoprimu jest metabolizowane. Na podstawie wyników badania in vitro z
wykorzystaniem ludzkich mikrosomów wątrobowych, nie można wykluczyć udziału CYP3A4,
CYP1A2 i CYP2C9 w metabolizmie tlenowym trimetoprimu. Głównymi metabolitami trimetoprimu
są 1- i 3-tlenki oraz 3- i 4- wodorotlenki. Niektóre z tych metabolitów są mikrobiologicznie czynne.
Około 80% dawki sulfametoksazolu jest metabolizowane w wątrobie, głównie do N4
acetylopochodnej (około 40% dawki) i w mniejszym stopniu przez sprzęganie z glikozydem kwasu
glukuronowego. Sulfametoksazol podlega także metabolizmowi oksydacyjnemu. Pierwszy etap szlaku
oksydacyjnego, który prowadzi do tworzenia pochodnej hydroksyloaminowej, jest katalizowany przez
CYP2C9.

Eliminacja
Oba związki są wydalane głównie przez nerki, zarówno w wyniku przesączania kłębuszkowego, jak
i czynnego wydzielania kanalikowego. Stężenia czynnych związków w moczu są znacznie wyższe niż
we krwi. W ciągu 72 godzin z moczem ulega wydaleniu 84,5% podanej dawki sulfonamidu i 66,8%
trimetoprimu.
Okresy półtrwania w surowicy wynoszą odpowiednio 10 godzin dla sulfametoksazolu i 8-10 godzin
dla trimetoprimu. W niewydolności nerek okresy półtrwania obu związków ulegają przedłużeniu w
stopniu uzasadniającym modyfikację dawek.

Farmakokinetyka w specjalnych populacjach
Dzieci i młodzież
Farmakokinetyka obu składników produktu Biseptol 120, Bisteptol 480, Biseptol 960, trimetoprimu
i sulfametoksazolu u dzieci i młodzieży z prawidłową czynnością nerek zależy od wieku. Eliminacja
trimetoprimu i sulfametoksazolu jest zmniejszona u noworodków, podczas pierwszych dwóch
miesięcy życia, w okresie późniejszym zarówno trimetoprim, jak i sulfametoksazol charakteryzują się
większą eliminacją z większym klirensem i krótszym okresem półtrwania w fazie eliminacji. Różnice
są największe u młodszych niemowląt (>1,7 miesięcy do 24 miesięcy) i zmniejszają się wraz
z wiekiem, w porównaniu do małych dzieci (od 1 roku do 3,6 lat), dzieci (7,5 lat do <10 lat) oraz
dorosłych (patrz punkt 4.2).

Osoby w podeszłym wieku
Ze względu na znaczenie klirensu nerkowego w procesie eliminacji trimetoprimu i biorąc pod uwagę,
że klirens kreatyniny zmniejsza się fizjologicznie wraz z wiekiem, należy spodziewać się obniżenia
klirensu nerkowego i klirensu całkowitego trimetoprimu wraz z wiekiem. Wiek w mniejszym stopniu
wpływa na farmakokinetykę sulfametoksazolu, jako że klirens nerkowy sulfametoksazolu stanowi
zaledwie 20% klirensu całkowitego sulfametoksazolu.

Pacjenci z niewydolnością nerek
U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny 15-30 mL/min) okresy półtrwania w
fazie eliminacji obu składników są wydłużone, co wymaga dostosowania schematu dawkowania.
Przerywana lub ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa nie wpływa w istotny sposób na eliminację
kotrimoksazolu. Trimetoprim i sulfametoksazol są usuwane w umiarkowanym stopniu w czasie
hemodializy i hemofiltracji. Sugeruje się, aby zwiększyć o 50% dawkę kotrimoksazolu po każdej sesji
hemodializy. U dzieci z niewydolnością nerek (CLcr < 30 mL/min) klirens trimetoprimu jest
zmniejszony, a połowiczny czas eliminacji wydłużony. Dawkowanie kotrimoksazolu u pacjentów
pediatrycznych z niewydolnością nerek powinno zależeć od czynności nerek (patrz punkt 4.2).

Pacjenci z niewydolnością wątroby
Farmakokinetyka trimetoprimu i sulfametoksazolu u pacjentów z umiarkowaną lub ciężką
niewydolnością wątroby nie różni się w sposób znamienny od obserwowanej u zdrowych osób.

Pacjenci z mukowiscydozą
U pacjentów z mukowiscydozą klirens nerkowy trimetoprimu oraz metaboliczny klirens
sulfametoksazolu są zwiększone. W konsekwencji w przypadku obu leków całkowity klirens w
osoczu jest zwiększony, a okres półtrwania w fazie eliminacji skrócony.

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Dane niekliniczne, uzyskane na podstawie konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących
bezpieczeństwa stosowania, właściwości toksycznych po podaniu wielokrotnym, genotoksycznych,
embriotoksycznych i teratogennych oraz potencjalnych właściwości rakotwórczych, nie wskazują na
wystąpienie szczególnego ryzyka u ludzi.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Biseptol 120
Skrobia ziemniaczana
Talk
Magnezu stearynian
Alkohol poliwinylowy

Biseptol 480
Skrobia ziemniaczana

Talk
Magnezu stearynian
Alkohol poliwinylowy

Biseptol 960
Skrobia ziemniaczana
Talk
Magnezu stearynian
Karboksymetyloskrobia sodowa (typ A)
Alkohol poliwinylowy

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

5 lat

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Przechowywać w temperaturze poniżej 25ºC.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Biseptol 120
Blister z folii PCV/Aluminium lub fiolka szklana zamykana zatyczką, w tekturowym pudełku.
Opakowanie zawiera 20 tabletek w jednym blistrze lub w fiolce.

Biseptol 480
Blister z folii PCV/Aluminium, w tekturowym pudełku.
Opakowanie zawiera 20 tabletek w jednym blistrze.

Biseptol 960
Blister z folii PCV/Aluminium lub pojemnik polietylenowy zamykany zatyczką, w tekturowym
pudełku.
Opakowanie zawiera 10 tabletek w jednym blistrze lub w pojemniku.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do
stosowania

Bez specjalnych wymagań. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady
należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE
DO OBROTU

Adamed Pharma S.A.
Pieńków, ul. M. Adamkiewicza 6A
05-152 Czosnów

### 8. NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Biseptol 120
Pozwolenie nr R/1175
Biseptol 480

Pozwolenie nr R/1176
Biseptol 960
Pozwolenie nr R/1177

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU I
DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Biseptol 120
Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 26.10.1972r.
Data ostatniego przedłużenia pozwolenia: 11.12.2008r.

Biseptol 480
Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 26.01.1972r.
Data ostatniego przedłużenia pozwolenia: 11.12.2008r.

Biseptol 960
Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 28.02.1992r.
Data ostatniego przedłużenia pozwolenia: 11.12.2008r.

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.