# Biseptol

> Sulfametoksazol + Trimetoprim · \(200 mg + 40 mg\)/5 ml · Zawiesina doustna

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Biseptol
- **Nazwa powszechna:** Sulfamethoxazolum + Trimethoprimum
- **Substancja czynna:** [Sulfametoksazol + Trimetoprim](https://apteka.online/odpowiedniki/sulfamethoxazolum)
- **Moc:** \(200 mg + 40 mg\)/5 ml
- **Postać farmaceutyczna:** Zawiesina doustna
- **Droga podania:** doustne niedzielone zwykłe \(syrop\)
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** J01EE01
- **Liczba opakowań:** 1
- **Numer pozwolenia:** 01178
- **Podmiot odpowiedzialny:** Zakłady Farmaceutyczne POLPHARMA S.A.
- **Producent:** Zakłady Farmaceutyczne POLPHARMA S.A. Oddział Medana w Sieradzu, Polska
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-przeciwbakteryjne-do-stosowania-ogolnego/biseptol-zaw-doustna-200-mg-40-mg-5-ml-zaklady
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-przeciwbakteryjne-do-stosowania-ogolnego/biseptol-zaw-doustna-200-mg-40-mg-5-ml-zaklady.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/1082/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/1082/characteristic

## Dostępne opakowania (1)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 1 op. 100 ml Rp ¦ Skasowane ¦ 43991 1 fl. 80 ml | 5909990117819 | Rp | 15,35 zł (dopłata od 6,91 zł) | Bardzo dobrze dostępny (5/5) | — |

## Leki refundowane

### 1 op. 100 ml Rp ¦ Skasowane ¦ 43991 1 fl. 80 ml — EAN 5909990117819 · cena jedn. 15,35 zł / 100 ml

| Wskazanie | Poziom | Cena 100% | Dopłata | Refundacja NFZ | Limit |
|---|---|---|---|---|---|
| We wszystkich zarejestrowanych wskazaniach na dzień wydania decyzji | 50% | 15,35 zł | 6,91 zł | 8,44 zł | 15,35 zł |

**Bezpłatnie z uprawnieniem S (seniorzy 65+) oraz DZ (dzieci i młodzież do 18): 0,00 zł** — lek na wykazie bezpłatnych leków MZ (pełna bezpłatność dla uprawnionego pacjenta, w zakresie wskazań objętych refundacją).

> Ceny urzędowe (maksymalne) z obwieszczenia refundacyjnego MZ 82W. Rzeczywista dopłata zależy od poziomu odpłatności i wskazania na recepcie. Leki ujęte w wykazie bezpłatnych leków MZ są całkowicie bezpłatne (0,00 zł) dla osób z uprawnieniem S (seniorzy 65+) lub DZ (dzieci i młodzież do 18).

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Biseptol i w jakim celu się go stosuje?
Lek Biseptol jest lekiem przeciwbakteryjnym. Zawiera kotrimoksazol – mieszaninę trimetoprimu
i sulfametoksazolu. Podobnie jak inne leki przeciwbakteryjne, działa na niektóre bakterie i może być
stosowany w niektórych rodzajach zakażeń, wywołanych przez drobnoustroje wrażliwe na
kotrimoksazol.

Lek Biseptol jest przeznaczony do stosowania u dorosłych, młodzieży, dzieci i niemowląt w wieku
powyżej 6 tygodni.

Lek Biseptol stosuje się w następujących przypadkach:
- zakażenia dróg oddechowych - w nagłym zaostrzeniu przewlekłego zapalenia oskrzeli, jeśli są
powody przemawiające za zastosowaniem sulfametoksazolu i trimetoprimu zamiast
jednoskładnikowego antybiotyku;
- zapalenie zatok, ostre zapalenie ucha środkowego – wyłącznie po badaniu bakteriologicznym;
- ostre i przewlekłe zakażenia układu moczowego i gruczołu krokowego;
- zakażenia przenoszone drogą płciową: wrzód miękki;
- zakażenia przewodu pokarmowego: dur brzuszny i paradury, czerwonka bakteryjna, cholera
(jako leczenie wspomagające obok uzupełniania płynów i elektrolitów), biegunka podróżnych
(wywołana przez enterotoksyczne szczepy Escherichia coli);
- inne zakażenia bakteryjne (leczenie możliwie w połączeniu z innymi antybiotykami), na
przykład nokardioza.

### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Biseptol

Kiedy nie stosować leku Biseptol:
- jeśli pacjent ma uczulenie na sulfonamidy, trimetoprim, sulfametoksazol lub którykolwiek
z pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6);

- jeśli pacjent ma ciężką niewydolność wątroby i (lub) nerek (klirens kreatyniny poniżej
15 ml/min);
- jeśli u pacjenta stwierdzono zmiany w obrazie morfologicznym krwi;
- jeśli pacjentka jest w końcowym okresie ciąży lub karmi piersią;
- w leczeniu anginy paciorkowcowej;
- jeśli pacjent ma rzadką dziedziczną chorobę zwaną niedoborem dehydrogenazy
glukozo-6-fosforanowej (G-6-PD).

Leku Biseptol nie należy stosować u niemowląt podczas pierwszych 6 tygodni życia.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem stosowania leku Biseptol należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą.

- Po zastosowaniu kotrimoksazolu obserwowano występowanie zagrażających życiu reakcji
skórnych (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka). Początkowym objawem
mogą być czerwone punkciki lub okrągłe plamy na tułowiu, często z pęcherzami położonymi w
ich środku. Dodatkowymi objawami mogą być owrzodzenia w jamie ustnej, gardle, nosie, na
narządach płciowych i spojówkach (czerwone i obrzęknięte oczy).
Te wysypki skórne mogą zagrażać życiu i często przebiegają z objawami grypopodobnymi.
Wysypka może przekształcić się w rozsiane na skórze pęcherze lub łuszczenie się skóry.
Najwyższe ryzyko poważnych reakcji skórnych występuje w ciągu pierwszych tygodni
leczenia.
Jeśli po zastosowaniu kotrimoksazolu u pacjenta wystąpił zespół Stevensa-Johnsona lub
toksyczna nekroliza naskórka, pacjent ten już nigdy nie może otrzymywać tego leku.
Jeśli u pacjenta wystąpi wysypka lub powyższe objawy skórne, należy odstawić lek i pilnie
skonsultować się z lekarzem, a także powiedzieć, że pacjent przyjmuje lek Biseptol.

- Opisano rzadkie przypadki groźnych dla życia powikłań związanych ze stosowaniem
sulfonamidów, w tym ostrej martwicy wątroby, agranulocytozy, niedokrwistości aplastycznej
i innych zaburzeń układu krwiotwórczego oraz reakcji nadwrażliwości oddechowej.

- Jeżeli w okresie stosowania leku wystąpi biegunka, może to być objaw rzekomobłoniastego
zapalenia jelit. Należy wówczas zaprzestać podawania leku i skontaktować się z lekarzem. Nie
przyjmować leków działających zapierająco.

- Lek Biseptol należy stosować ostrożnie u pacjentów z niewydolnością wątroby lub nerek,
niedoborem kwasu foliowego (np. u osób w podeszłym wieku, uzależnionych od alkoholu,
leczonych lekami przeciwdrgawkowymi oraz z zespołem złego wchłaniania), u osób z ciężkimi
objawami alergii, u chorych na astmę.

- U pacjentów w podeszłym wieku (powyżej 65 lat) występuje zwiększone ryzyko ciężkich
reakcji niepożądanych, w tym niewydolności nerek lub wątroby, reakcji skórnych,
zahamowania czynności szpiku oraz małopłytkowości.

- Jeśli lek jest stosowany dłużej niż 14 dni w dużych dawkach, lekarz zaleci okresową kontrolę
obrazu krwi. W przypadku stwierdzenia zmian w obrazie krwi, rozważy podanie kwasu
foliowego.

- Lekarz zaleci badanie określające stężenie potasu i sodu we krwi u pacjentów, u których
występuje ryzyko zwiększonego stężenia potasu i zmniejszonego stężenia sodu.
Jednoczesne stosowanie leku Biseptol z pewnymi lekami, suplementami potasu oraz jedzeniem
z wysoką zawartością potasu może prowadzić do ciężkiej hiperkaliemii (zwiększonego stężenia
potasu we krwi). Objawy ciężkiej hiperkaliemii mogą obejmować skurcze mięśni, nieregularny
rytm serca, biegunkę, nudności, zawroty głowy lub ból głowy.

- Nie należy stosować leku Biseptol u osób ze stwierdzoną lub podejrzewaną porfirią (rzadka
choroba krwi), ponieważ może dojść do pogorszenia stanu pacjentów z porfirią.

- Podczas stosowania sulfonamidów rzadko stwierdzano w moczu kryształy. Dlatego u pacjentów
leczonych długotrwale, szczególnie z niewydolnością nerek, lekarz zaleci regularne
kontrolowanie wydalania moczu i parametrów czynności nerek. W trakcie leczenia należy
przyjmować odpowiednią ilość płynów w celu zapobiegania powstawaniu kryształów w moczu.
U pacjentów ze zmniejszonym stężeniem albumin w osoczu (hipoalbuminemią) ryzyko
powstawania kryształów może wzrosnąć.

- Jeśli u pacjenta nastąpi nasilenie kaszlu i duszności, należy natychmiast powiedzieć o tym
lekarzowi.

- Limfohistiocytoza hemofagocytowa
Bardzo rzadko występowały przypadki nasilonych reakcji immunologicznych, wynikających
z rozregulowanej aktywacji krwinek białych, prowadzące do powstania stanów zapalnych
(limfohistiocytoza hemofagocytowa). Mogą one zagrażać życiu, jeśli nie zostaną wcześnie
zdiagnozowane i poddane leczeniu. Jeśli jednocześnie lub z nieznacznym opóźnieniem wystąpi
wiele objawów, takich jak gorączka, obrzęk węzłów chłonnych, osłabienie, zawroty głowy,
duszności, zasinienia lub wysypka skórna, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Dzieci
Leku Biseptol nie należy podawać niemowlętom w wieku poniżej 6 tygodni. Ponadto należy unikać
podawania niemowlętom w wieku poniżej 8 tygodni w związku z predyspozycją młodych niemowląt do
hiperbilirubinemii.

Lek Biseptol a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich lekach stosowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio,
a także o lekach, które pacjent planuje stosować. Szczególnie dotyczy to następujących leków:
- leki moczopędne, np. hydrochlorotiazyd;
- leki przeciwzakrzepowe, np. warfaryna;
- fenytoina - lek przeciwpadaczkowy;
- metotreksat - lek stosowany w chorobach nowotworowych; jeśli pacjent otrzymuje jednocześnie
metotreksat i lek Biseptol, powinien przyjmować sole kwasu foliowego;
- leki przeciwcukrzycowe pochodne sulfonylomocznika, np. glibenklamid, tolbutamid;
- pirymetamina - lek przeciwmalaryczny; u osób stosujących kotrimoksazol i pirymetaminę
w dawkach większych niż 25 mg na tydzień odnotowano przypadki wystąpienia
niedokrwistości zwanej megaloblastyczną;
- cyklosporyna - lek podawany po przeszczepieniu narządu, np. nerki;
- indometacyna - niesteroidowy lek przeciwzapalny;
- ryfampicyna - lek przeciwbakteryjny;
- prokainamid - lek przeciwarytmiczny;
- amantadyna, zydowudyna, lamiwudyna - leki przeciwwirusowe;
- digoksyna - lek nasercowy;
- trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne;
- spironolakton.

Lek Biseptol wpływa na wyniki niektórych badań laboratoryjnych – dlatego podczas wykonywania
tego rodzaju badań, należy poinformować personel medyczny o stosowaniu tego leku.

Lek Biseptol z jedzeniem i piciem
Lek podaje się podczas lub bezpośrednio po posiłku, z dużą ilością płynu.

Ciąża i karmienie piersią
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.

Ciąża
Substancje czynne leku przenikają przez łożysko, dlatego stosowanie leku w okresie ciąży jest
uzasadnione jedynie wtedy, gdy korzyści wynikające z jego stosowania u matki przeważają nad
zagrożeniem dla płodu.
W końcowym okresie ciąży stosowanie leku jest przeciwwskazane.

Karmienie piersią
Substancje czynne leku przenikają do mleka ludzkiego.
Stosowanie leku w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Lek Biseptol nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, chyba że
występują takie objawy niepożądane, jak zawroty głowy.

Lek Biseptol zawiera makrogologlicerolu hydroksystearynian, metylu parahydroksybenzoesan
(E 218), propylu parahydroksybenzoesan, maltitol (E 965), glikol propylenowy (E 1520) oraz sód
Lek może powodować niestrawność i biegunkę.
Lek może powodować reakcje alergiczne (możliwe reakcje typu późnego).
Jeżeli stwierdzono wcześniej u pacjenta nietolerancję niektórych cukrów, pacjent powinien
skontaktować się z lekarzem przed przyjęciem leku.
Przy zastosowaniu dawki powyżej 20 ml, lek może mieć lekkie działanie przeczyszczające.
Wartość kaloryczna 2,3 kcal/g maltitolu.
Lek zawiera 142,72 mg glikolu propylenowego w każdych 5 ml zawiesiny doustnej.
W szczególnie ciężkich zakażeniach, przy stosowaniu wysokich dawek leku (powyżej 1,75 ml/kg
masy ciała na dobę), należy wziąć pod uwagę następujące ostrzeżenia dotyczące glikolu
propylenowego:
- przed podaniem leku dziecku w wieku poniżej 5 lat należy skontaktować się z lekarzem lub
farmaceutą, zwłaszcza gdy dziecko przyjmuje inne leki zawierające glikol propylenowy lub
alkohol.
- kobiety w ciąży lub karmiące piersią nie powinny przyjmować tego leku bez zalecenia lekarza.
Lekarz może zdecydować o przeprowadzeniu dodatkowych badań u takich pacjentek.
- pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek nie powinni przyjmować tego leku bez
zalecenia lekarza. Lekarz może zdecydować o przeprowadzeniu dodatkowych badań u takich
pacjentów.
Lek zawiera 38 mg sodu (głównego składnika soli kuchennej) w każdych 5 ml. Odpowiada to 1,9%
maksymalnej zalecanej dobowej dawki sodu w diecie u osób dorosłych.
W razie przyjmowania więcej niż 10 łyżeczek miarowych (50 ml) leku Biseptol na dobę przez długi
czas (codziennie, dłużej niż miesiąc), pacjenci, zwłaszcza kontrolujący zawartość sodu w diecie,
powinni skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą.

### 3. Jak stosować lek Biseptol?
Ten lek należy zawsze przyjmować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy
zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

- Lek stosuje się doustnie, podczas lub bezpośrednio po posiłku, z dużą ilością płynu.
- Przed użyciem wstrząsnąć do uzyskania jednorodnej zawiesiny.
- Do opakowania dołączona jest łyżeczka miarowa ułatwiająca dawkowanie.
- 5 ml zawiesiny zawiera 200 mg sulfametoksazolu i 40 mg trimetoprimu.

Dawkowanie u dzieci i młodzieży
Zwykle stosuje się 6 mg trimetoprimu i 30 mg sulfametoksazolu na kilogram masy ciała na dobę.
W leczeniu szczególnie ciężkich zakażeń u dzieci lekarz może zalecić zwiększenie dawki o połowę.

Poniżej w tabeli podano dawkowanie dla dzieci i młodzieży uwzględniające wiek:

Standardowe dawkowanie
Wiek Objętość zawiesiny oraz częstość podawania

poniżej 6 tygodni stosowanie jest przeciwwskazane
od 6 tygodni do 5 miesięcy 2,5 ml zawiesiny co 12 godzin
6 miesięcy do 5 lat 5 ml zawiesiny co 12 godzin
od 6 lat do 12 lat 10 ml zawiesiny co 12 godzin
powyżej 12 lat 20 ml zawiesiny co 12 godzin

Dorośli
Zwykle stosuje się 20 ml zawiesiny co 12 godzin.

U dorosłych i młodzieży w wieku powyżej 12 lat dawka minimalna i do długotrwałego leczenia
(powyżej 14 dni) – 10 ml zawiesiny co 12 godzin.
Dawka do stosowania w szczególnie ciężkich zakażeniach – 30 ml zawiesiny co 12 godzin.

Dawkowanie u pacjentów z niewydolnością nerek
Lekarz zmodyfikuje dawkę w zależności od stopnia niewydolności nerek:
• klirens kreatyniny powyżej 30 ml/min – stosuje się zwykłą dawkę,
• klirens kreatyniny od 15 do 30 ml/min ‒ zaleca się stosowanie ½ zwykłej dawki,
• klirens kreatyniny poniżej 15 ml/min – nie należy stosować leku Biseptol.

Czas trwania leczenia
W leczeniu ostrych zakażeń lek należy podawać jeszcze przez 2 dni po ustąpieniu objawów choroby,
co najmniej 5 dni.

Zakażenie płuc wywołane przez Pneumocystis jirovecii (P. carinii) – do 100 mg/kg mc. na dobę
sulfametoksazolu i 20 mg/kg mc. na dobę trimetoprimu, podzielone na 4 dawki jednorazowe
podawane co 6 godzin przez 14 dni.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Biseptol
Po ostrym przedawkowaniu mogą wystąpić takie objawy przedawkowania, jak: nudności, wymioty,
kolka, bóle i zawroty głowy, senność, utrata przytomności, gorączka, zaburzenia widzenia,
dezorientacja; w ciężkich przypadkach występuje krwiomocz, kryształy w moczu i bezmocz.
Zaburzenia w składzie krwi i żółtaczka mogą wystąpić jako późny objaw przedawkowania.

Stosowanie leku w dużych dawkach i (lub) przez długi czas może prowadzić do zahamowania
czynności szpiku objawiającego się nieprawidłowościami w obrazie krwi (np. małopłytkowość,
leukopenia, niedokrwistość megaloblastyczna).

W razie przyjęcia większej niż zalecana dawki leku, należy niezwłocznie zwrócić się do lekarza lub
farmaceuty. Właściwe postępowanie podejmuje personel medyczny.

Pominięcie przyjęcia leku Biseptol
Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki. Należy nadal
przyjmować lek zgodnie z zaleconym przez lekarza schematem dawkowania.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Ciężkie działania niepożądane
Należy przerwać przyjmowanie leku i natychmiast skontaktować się z lekarzem, jeśli u pacjenta
wystąpi:

Bardzo często (występują częściej niż u 1 na 10 pacjentów)
- hiperkaliemia (zwiększenie stężenia potasu we krwi; patrz „Ostrzeżenia i środki ostrożności”
w punkcie 2).

Bardzo rzadko (występują u mniej niż 1 na 10 000 pacjentów)
- zespół choroby posurowiczej, anafilaksja (rodzaj reakcji alergicznej o gwałtownym przebiegu),
alergiczne zapalenie mięśnia sercowego, obrzęk naczynioruchowy (objawy to np. obrzęk
twarzy, warg, języka, gardła, powodujący trudności w oddychaniu lub przełykaniu, omdlenia,
ból w klatce piersiowej, czerwone plamy na skórze), gorączka polekowa, alergiczne zapalenie
naczyń, choroba Schoenleina-Henocha (objawy: plamy, wybroczyny na skórze), guzkowe
zapalenie tętnic, toczeń rumieniowaty układowy;
- kaszel, skrócony oddech, nacieki płucne; mogą być one wczesnym wskaźnikiem
nadwrażliwości oddechowej, która bardzo rzadko może być śmiertelna;
- złuszczające zapalenie skóry, wysypka polekowa, rumień wielopostaciowy, ciężkie, mogące
zagrażać życiu reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka) (patrz
„Ostrzeżenia i środki ostrożności” w puncie 2);
- hipoglikemia (zmniejszenie stężenia cukru we krwi);
- nadwrażliwość na światło;
- żółtaczka, martwica wątroby, podwyższenie aktywności aminotransferaz w surowicy,
zwiększenie stężenia bilirubiny (żółtaczka i martwica wątroby mogą być śmiertelne);
- zapalenie trzustki;
- zapalenie błony naczyniowej oka;
- leukopenia (zmniejszenie liczby białych krwinek), neutropenia (zmniejszenie liczby
granulocytów obojętnochłonnych), trombocytopenia (zmniejszenie liczby płytek krwi),
agranulocytoza (zmniejszenie liczby granulocytów), niedokrwistość megaloblastyczna,
niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, methemoglobinemia (choroba krwi),
eozynofilia (zmniejszenie liczby eozynofili), plamica, hemoliza (rozpad czerwonych krwinek)
u pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej (G-6-PD);
- aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, drgawki, zapalenie nerwów obwodowych,
ataksja (niezborność ruchów), zaburzenia równowagi, szumy uszne, zawroty głowy;
aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych ustępowało szybko po odstawieniu leku, ale
w wielu przypadkach powracało, jeśli pacjent ponownie przyjmował kotrimoksazol lub sam
trimetoprim;
- rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy;
- zaburzenie czynności nerek (czasami zgłaszane jako niewydolność nerek), śródmiąższowe
zapalenie nerek.

Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)
- Bolesne, wypukłe zmiany skórne w kolorze fioletowym, pojawiające się na kończynach,
a czasami na twarzy i szyi, z towarzyszącą im gorączką (zespół Sweeta).
- Jeśli u pacjenta po przyjęciu tego leku wystąpi jednocześnie wiele objawów, takich jak
gorączka, bardzo niskie ciśnienie krwi lub przyspieszenie częstości akcji serca, należy
natychmiast się zgłosić na oddział ratunkowy, ponieważ mogą być to objawy wstrząsu.

Inne działania niepożądane, które opisywano u pacjentów stosujących lek Biseptol (kolejność
według częstości występowania):

Często (występują rzadziej niż u 1 na 10 pacjentów):
- kandydoza (zakażenie drożdżakami);
- ból głowy;
- nudności, biegunka;
- wysypka.

Niezbyt często (występują rzadziej niż u 1 na 100 pacjentów):
- wymioty.

Bardzo rzadko (występują rzadziej niż u 1 na 10 000 pacjentów):
- hiponatremia (zmniejszenie stężenia sodu we krwi);
- jadłowstręt;
- depresja, omamy;
- zapalenie błony śluzowej języka, jamy ustnej;
- bóle stawów, bóle mięśni.

Działania niepożądane związane z zakażeniem Pneumocystis jirovecii (P. carinii) wywołującym
pneumocystozowe zapalenia płuc (PJP)
Bardzo rzadko: ciężkie reakcje nadwrażliwości, wysypka, gorączka, neutropenia, trombocytopenia,
zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, rabdomioliza (objawy: bóle mięśni, tkliwość,
osłabienie; w rzadkich przypadkach dolegliwości te mogą mieć ciężką postać i wiązać się
z rozpadem tkanki mięśniowej powodującym uszkodzenie nerek); hiperkaliemia, hiponatremia.
Po zastosowaniu dużych dawek kotrimoksazolu w leczeniu PJP obserwowano ciężkie reakcje
nadwrażliwości, wymagające przerwania przyjmowania leku. Reakcje takie obserwowano
u pacjentów z PJP, którym ponownie podano trimetoprim z sulfametoksazolem, czasami po
kilkudniowej przerwie w stosowaniu.
Rabdomioliza była obserwowana u pacjentów z pozytywnym mianem HIV, otrzymujących
kotrimoksazol profilaktycznie lub w leczeniu PJP.

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można
zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów
Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów
Biobójczych:
Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Biseptol?
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.
Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25°C. Chronić od światła.

Nie należy stosować leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku i butelce. Termin
ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.
Zapis na opakowaniu po skrócie EXP oznacza termin ważności, a po skrócie Lot oznacza numer serii.

Po pierwszym otwarciu butelki, lek należy zużyć w ciągu 8 miesięcy.
Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Biseptol
- Substancjami czynnymi leku są: sulfametoksazol i trimetoprim. 5 ml zawiesiny zawiera 200 mg
sulfametoksazolu i 40 mg trimetoprimu.

- Pozostałe składniki to: makrogologlicerolu hydroksystearynian, glinu magnezu krzemian,
karmeloza sodowa, kwas cytrynowy jednowodny, disodu fosforan dwunastowodny, metylu
parahydroksybenzoesan (E 218), propylu parahydroksybenzoesan, maltitol (E 965), sacharyna
sodowa, glikol propylenowy (E 1520), aromat poziomkowy, woda oczyszczona.

Jak wygląda lek Biseptol i co zawiera opakowanie
Lek Biseptol jest w postaci zawiesiny doustnej.
Opakowanie – butelka ze szkła brunatnego zawiera 100 ml zawiesiny. Do opakowania dołączona jest
łyżeczka miarowa ułatwiająca dawkowanie.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca
Podmiot odpowiedzialny
Zakłady Farmaceutyczne POLPHARMA S.A.
ul. Pelplińska 19, 83-200 Starogard Gdański
tel. + 48 22 364 61 01

Wytwórca
Zakłady Farmaceutyczne POLPHARMA S.A.
Oddział Medana w Sieradzu
ul. Władysława Łokietka 10, 98-200 Sieradz

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Biseptol, (200 mg + 40 mg)/5 ml, zawiesina doustna

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

5 ml zawiesiny zawiera 200 mg sulfametoksazolu (Sulfamethoxazolum) i 40 mg trimetoprimu
(Trimethoprimum).

Substancje pomocnicze o znanym działaniu:
5 ml zawiesiny zawiera: 2,42 g maltitolu (E 965), 7,5 mg metylu parahydroksybenzoesanu (E 218),
2,5 mg propylu parahydroksybenzoesanu, 142,72 mg glikolu propylenowego (E 1520),
14 mg makrogologlicerolu hydroksystearynianu, 38 mg sodu.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Zawiesina doustna

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Produkt leczniczy Biseptol można zastosować po rozważeniu stosunku korzyści do ryzyka w
porównaniu z innymi dostępnymi produktami leczniczymi, sprawdzeniu danych epidemiologicznych i
oporności bakterii. Wskazania lecznicze są ograniczone do zakażeń wywołanych przez drobnoustroje
wrażliwe na kotrimoksazol (patrz punkt 5.1).
Produkt leczniczy Biseptol jest przeznaczony do stosowania u dorosłych, młodzieży, dzieci i
niemowląt w wieku powyżej 6 tygodni.

• Zakażenia dróg oddechowych - nagłe zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli, jeśli są
powody przemawiające za zastosowaniem sulfametoksazolu i trimetoprimu zamiast
jednoskładnikowego antybiotyku.
• Zapalenie zatok, ostre zapalenie ucha środkowego - wyłącznie po badaniu bakteriologicznym.
• Ostre i przewlekłe zakażenia układu moczowego i gruczołu krokowego.
• Zakażenia przenoszone drogą płciową: wrzód miękki.
• Zakażenia przewodu pokarmowego: dur brzuszny i paradury, czerwonka bakteryjna, cholera
(jako leczenie wspomagające obok uzupełniania płynów i elektrolitów), biegunka podróżnych
wywołana przez enterotoksyczne szczepy E. coli.
• Inne zakażenia bakteryjne (leczenie możliwie w połączeniu z innymi antybiotykami), na
przykład nokardioza.

Należy wziąć pod uwagę oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania leków
przeciwbakteryjnych.

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Dzieci i młodzież
Zwykle stosuje się 6 mg trimetoprimu i 30 mg sulfametoksazolu na kilogram masy ciała na dobę.
W leczeniu szczególnie ciężkich zakażeń u dzieci dawki można zwiększyć o 50%.

Poniżej w tabeli podano dawkowanie dla dzieci i młodzieży uwzględniające wiek:

Standardowe dawkowanie
Wiek Objętość zawiesiny oraz częstość podawania

poniżej 6 tygodni stosowanie jest przeciwwskazane
od 6 tygodni do 5 miesięcy 2,5 ml zawiesiny co 12 godzin
od 6 miesięcy do 5 lat 5 ml zawiesiny co 12 godzin
od 6 lat do 12 lat 10 ml zawiesiny co 12 godzin
powyżej 12 lat 20 ml zawiesiny co 12 godzin

Dorośli
Zwykle stosuje się 20 ml zawiesiny co 12 godzin.

U dorosłych i młodzieży w wieku powyżej 12 lat dawka minimalna i do długotrwałego leczenia
(powyżej 14 dni) – 10 ml zawiesiny co 12 godzin.
W leczeniu szczególnie ciężkich zakażeń – 30 ml zawiesiny co 12 godzin.

Dawkowanie u pacjentów z niewydolnością nerek (patrz też punkt 4.4)
Dawkę należy zmodyfikować w zależności od stopnia niewydolności nerek:
- klirens kreatyniny powyżej 30 ml/min – stosuje się zwykłą dawkę,
- klirens kreatyniny od 15 do 30 ml/min – zaleca się stosowanie ½ zwykłej dawki,
- klirens kreatyniny poniżej 15 ml/min – nie należy stosować.

Czas trwania leczenia
W leczeniu ostrych zakażeń produkt należy podawać jeszcze przez 2 dni po ustąpieniu objawów
choroby, co najmniej 5 dni.

W zakażeniu płuc wywołanym przez Pneumocystis jirovecii – do 100 mg/kg mc. na dobę
sulfametoksazolu i 20 mg/kg mc. na dobę trimetoprimu, w 4 dawkach podzielonych podawanych co
6 godzin przez 14 dni.

Sposób podawania

Produkt leczniczy podaje się doustnie, podczas lub bezpośrednio po posiłku, z dużą ilością płynu.
Do opakowania dołączona jest łyżeczka miarowa.
Przed użyciem wstrząsnąć do uzyskania jednorodnej zawiesiny.

#### 4.3 Przeciwwskazania

Produktu nie należy stosować:
• u pacjentów z nadwrażliwością na substancje czynne, sulfonamidy lub na którąkolwiek
substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1;
• u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby;
• u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny poniżej 15 ml/min);
• u pacjentów ze stwierdzonymi zmianami w obrazie morfologicznym krwi;

• w końcowym okresie ciąży i w okresie karmienia piersią;
• w leczeniu anginy paciorkowcowej;
• u pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej (G-6-PD).

Produktu leczniczego Biseptol nie należy stosować u niemowląt podczas pierwszych 6 tygodni życia.

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Bardzo rzadko zdarzał się zgon pacjenta w wyniku ciężkich działań niepożądanych, takich jak ostra
martwica wątroby, agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna i inne zaburzenia układu
krwiotwórczego i krwi, reakcje nadwrażliwości oddechowej.

Po zastosowaniu sulfametoksazolu obserwowano występowanie zagrażających życiu reakcji skórnych:
zespołu Stevensa-Johnsona (SJS) oraz toksycznej nekrolizy naskórka (TEN). Należy poinformować
pacjenta, jakie mogą być objawy tych reakcji skórnych i że należy obserwować, czy się nie pojawiają.
Największe ryzyko wystąpienia zmian skórnych związanych z SJS i TEN występuje podczas
pierwszych tygodni stosowania produktu. Jeśli pojawią się takie objawy skórne, jak postępująca
wysypka, często z pęcherzami lub zmianami na błonach śluzowych, należy zaprzestać stosowania
produktu leczniczego Biseptol.
Najlepsze wyniki leczenia w przypadku wystąpienia SJS lub TEN uzyskuje się, jeśli szybko postawi
się rozpoznanie i natychmiast zaprzestanie stosowania wszelkich produktów podejrzewanych o
wywołanie tych objawów. Wczesne rozpoznanie wiąże się z lepszym rokowaniem.
Jeśli u pacjenta rozpoznano SJS lub TEN w wyniku stosowania produktu leczniczego Biseptol, nie
może on nigdy ponownie przyjmować sulfametoksazolu.
Produkt leczniczy Biseptol należy odstawić po wystąpieniu pierwszych objawów wysypki.

Większość leków przeciwbakteryjnych może wywoływać rzekomobłoniaste zapalenie jelit - jest to
skutek zmiany fizjologicznej flory bakteryjnej w okrężnicy i nadmiernego namnożenia się Clostridium
difficile. Tego działania niepożądanego nie można wykluczyć również po zastosowaniu
kotrimoksazolu (produktu złożonego z trimetoprimu z sulfametoksazolem). Jeżeli u pacjenta
leczonego kotrimoksazolem wystąpi biegunka, produkt należy odstawić. Jeśli stwierdzi się zakażenie
Clostridium difficile, należy wdrożyć odpowiednie leczenie. W postaci rzekomobłoniastego zapalenia
jelit o lekkim przebiegu wystarcza odstawienie produktu; jeśli nasilenie choroby jest średnie lub
ciężkie, konieczne jest podawanie płynów i elektrolitów, uzupełnianie białek oraz zastosowanie leków
przeciwbakteryjnych, działających na Clostridium difficile (doustne podawanie metronidazolu lub
wankomycyny). Nie należy stosować produktów leczniczych hamujących perystaltykę ani innych
działających zapierająco.

Produkt należy stosować ostrożnie u pacjentów z niewydolnością wątroby lub nerek, niedoborem
kwasu foliowego (np. w podeszłym wieku, uzależnionych od alkoholu, leczonych lekami
przeciwdrgawkowymi oraz z zespołem złego wchłaniania), u osób z ciężkimi objawami alergii,
u chorych na astmę oskrzelową.

Należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów w podeszłym wieku, gdyż w tej grupie
występuje zwiększone ryzyko ciężkich reakcji niepożądanych, w tym niewydolności nerek lub
wątroby, reakcji skórnych, zahamowania czynności szpiku oraz małopłytkowości.

U chorych na AIDS leczonych kotrimoksazolem z powodu zakażenia Pneumocystis jirovecii częściej
występują działania niepożądane, jak: wysypka, gorączka, leukopenia, zwiększenie aktywności
aminotransferaz w surowicy, hiperkaliemia i hiponatremia.

Jeśli produkt stosuje się dłużej niż 14 dni w dużych dawkach, konieczna jest okresowa kontrola obrazu
krwi. W przypadku stwierdzenia zmian w obrazie krwi, należy rozważyć podanie kwasu foliowego.
Stosowanie produktu należy przerwać, gdy pojawi się znamienne zmniejszenie liczby komórek krwi.

Produktu nie należy stosować u pacjentów z poważnymi chorobami hematologicznymi, z wyjątkiem
szczególnych przypadków.

Kotrimoksazol stosowany u pacjentów poddawanych terapii cytostatykami nie wpływał lub wpływał
nieznacznie na szpik kostny lub krew obwodową.

Zaleca się ścisłe monitorowanie stężenia potasu i sodu u pacjentów z ryzykiem hiperkaliemii
i hiponatremii.

Jednoczesne stosowanie kotrimoksazolu, który powoduje hiperkaliemię, ze spironolaktonem może
prowadzić do ciężkiej hiperkaliemii (patrz punkt 4.5).

Nie zaleca się stosowania produktu osobom ze stwierdzoną lub podejrzewaną porfirią – sulfonamidy
i trimetoprim mogą pogarszać stan pacjentów z porfirią.

U pacjentów leczonych przewlekle, w szczególności u pacjentów z niewydolnością nerek, należy
regularnie kontrolować diurezę i parametry czynności nerek. W trakcie leczenia należy zwrócić
uwagę, by pacjent otrzymywał i wydalał odpowiednią ilość płynów, w celu zapobiegania powstawaniu
kryształów w moczu. Występowanie kryształów w świeżym moczu stwierdzano rzadko, ale
obserwowane były w schłodzonym moczu pacjentów poddawanych terapii. U pacjentów
z hipoalbuminemią ryzyko powstawania kryształów może wzrosnąć.

Działanie toksyczne na układ oddechowy

W trakcie leczenia kotrimoksazolem bardzo rzadko występowały przypadki ciężkiego działania
toksycznego na układ oddechowy, czasami przekształcającego się w zespół ostrej niewydolności
oddechowej (ang. Acute Respiratory Distress Syndrome, ARDS). Pierwszymi objawami ARDS mogą
być takie objawy ze strony płuc, jak kaszel, gorączka i duszności, z jednoczesnymi objawami
radiologicznymi wskazującymi na nacieki płucne oraz osłabieniem czynności płuc. W takich
okolicznościach należy przerwać leczenie kotrimoksazolem i zastosować odpowiednią terapię.

Limfohistiocytoza hemofagocytowa

Bardzo rzadko u pacjentów leczonych kotrimoksazolem występowały przypadki limfohistiocytozy
hemofagocytowej (ang. haemophagocytic lymphohistiocytosis, HLH). Jest to zagrażający życiu zespół
nieprawidłowej aktywacji immunologicznej, charakteryzujący się występowaniem takich klinicznych
objawów przedmiotowych i podmiotowych, jak nasilone zapalenie uogólnione (np. gorączka,
hepatosplenomegalia, hipertriglicerydemia, hipofibrynogenemia, duże stężenie ferrytyny w surowicy,
cytopenie i hemofagocytoza). Pacjentów z wczesnymi objawami nieprawidłowej aktywacji
immunologicznej należy niezwłocznie zdiagnozować. Jeśli rozpozna się HLH, należy przerwać
leczenie kotrimoksazolem.

Dzieci
Kotrimoksazol jest przeciwwskazany u niemowląt w wieku poniżej 6 tygodni (patrz punkt 4.3).
Ponadto należy unikać podawania go niemowlętom w wieku poniżej 8 tygodni w związku
z predyspozycją młodych niemowląt do hiperbilirubinemii.

Substancje pomocnicze
Produkt leczniczy zawiera makrogologlicerolu hydroksystearynian, który może powodować
niestrawność i biegunkę.

Produkt leczniczy zawiera metylu parahydroksybenzoesan (E 218) oraz propylu
parahydroksybenzoesan i dlatego może powodować reakcje alergiczne (możliwe reakcje typu
późnego).

Produkt leczniczy zawiera maltitol (E 965) i dlatego nie powinien być stosowany u pacjentów z
rzadko występującą dziedziczną nietolerancją fruktozy.
Przy zastosowaniu dawki powyżej 20 ml, produkt leczniczy może mieć lekkie działanie
przeczyszczające. Wartość kaloryczna maltitolu: 2,3 kcal/g.

Produkt leczniczy zawiera 142,72 mg glikolu propylenowego (E 1520) w każdych 5 ml zawiesiny
doustnej.
Przy stosowaniu dawek większy niż 1,75 ml (14 mg trimetoprimu i 70 mg sulfametoksazolu) na kg
masy ciała na dobę należy wziąć pod uwagę następujące ostrzeżenia dotyczące glikolu
propylenowego:
- jednoczesne podawanie produktu leczniczego Biseptol z innymi substratami dehydrogenazy
alkoholowej, takimi jak etanol może powodować działania niepożądane u dzieci w wieku
poniżej 5 lat;
- chociaż nie wykazano toksycznego wpływu glikolu propylenowego na rozród i rozwój
potomstwa, może on przenikać do płodu i do mleka matki. Dlatego też podanie glikolu
propylenowego pacjentce w ciąży lub karmiącej piersią należy rozważyć w każdym przypadku
indywidualnie;
- pacjenci z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby powinni pozostawać pod kontrolą lekarza
z powodu różnych działań niepożądanych przypisywanych glikolowi propylenowemu, takich
jak zaburzenia czynności nerek (ostra martwica kanalików nerkowych), ostra niewydolność
nerek i zaburzenia czynności wątroby.

Produkt leczniczy Biseptol zawiera 38 mg sodu w 5 ml co odpowiada 1,9% zalecanej przez WHO
maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych.
Dobowa dawka tego produktu 60 ml odpowiada 22,8% maksymalnego dziennego spożycia sodu
zaleconego przez WHO. Produkt leczniczy Biseptol należy uznać za produkt z wysoką zawartością
sodu, zwłaszcza w przypadku jego stosowania przez długi czas (powyżej 1 miesiąca). Należy to wziąć
pod uwagę szczególnie u pacjentów będących na diecie z niską zawartością sodu.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

U pacjentów w podeszłym wieku, otrzymujących równocześnie leki moczopędne, zwłaszcza z grupy
tiazydów, dochodzi do nasilenia częstości występowania małopłytkowości ze skazą krwotoczną.

Sulfametoksazol może wypierać warfarynę z albumin osocza i przedłużać czas protrombinowy
u pacjentów otrzymujących leki przeciwzakrzepowe. Należy o tym pamiętać stosując produkt w tej
grupie pacjentów i oceniać u nich aktualny czas krzepnięcia.

Kotrimoksazol wydłuża okres półtrwania fenytoiny – jednoczesne podanie obu leków wiąże się
z ryzykiem nasilenia działania fenytoiny. Wskazane jest ścisłe kontrolowanie stanu pacjenta i stężenia
fenytoiny w osoczu.

Sulfonamidy wypierają metotreksat z połączeń z białkami, przez co zwiększają zawartość wolnej
frakcji metotreksatu w surowicy.

Jeśli leczenie kotrimoksazolem jest uznane za właściwe u pacjentów otrzymujących inne produkty
działające antagonistycznie w stosunku do kwasu foliowego, jak metotreksat, należy rozważyć
podawanie suplementów kwasu foliowego.

Produkt nasila działanie leków przeciwcukrzycowych pochodnych sulfonylomocznika i może
powodować hipoglikemię.

Należy zachować ostrożność u pacjentów przyjmujących inne produkty, które mogą powodować
hiperkaliemię. Jednoczesne stosowanie trimetoprimu w skojarzeniu z sulfametoksazolem
(kotrimoksazol) ze spironolaktonem może prowadzić do istotnej klinicznie hiperkaliemii.

U pacjentów leczonych kotrimoksazolem i przyjmujących zapobiegawczo pirymetaminę (lek
przeciwmalaryczny) w dawkach większych niż 25 mg na tydzień, może dojść do wystąpienia
niedokrwistości megaloblastycznej.

U pacjentów po przeszczepieniu nerki, leczonych kotrimoksazolem i cyklosporyną, obserwuje się
przemijające zaburzenia czynności przeszczepionej nerki, objawiające się zwiększeniem stężenia
kreatyniny w surowicy. Jest to prawdopodobnie wywołane działaniem trimetoprimu.

U pacjentów otrzymujących indometacynę, równoczesne stosowanie kotrimoksazolu może
powodować zwiększenie stężenia sulfametoksazolu we krwi.

Odnotowano, że podczas jednoczesnego stosowania kotrimoksazolu i ryfampicyny przez tydzień,
następuje skrócenie okresu półtrwania trimetoprimu. Nie ma to jednak znaczenia klinicznego.

Trimetoprim może hamować wydalanie i zwiększać stężenia w surowicy produktów, które
w fizjologicznym pH występują w postaci kationu i są częściowo wydalane przez nerki
(np. prokainamid, amantadyna); w takich warunkach zwiększone może być także stężenie
trimetoprimu.

U pacjentów w podeszłym wieku przyjmujących jednocześnie trimetoprim i digoksynę może wystąpić
zwiększenie stężenia digoksyny w surowicy.

Podczas jednoczesnego stosowania kotrimoksazolu i zydowudyny może wzrastać ryzyko zaburzeń
hematologicznych. Jeżeli konieczne jest zastosowanie kotrimoksazolu i zydowudyny, należy
kontrolować obraz krwi.

Podanie kotrimoksazolu w dawce 160 mg trimetoprimu i 800 mg sulfametoksazolu powoduje
zwiększenie stopnia narażenia na lamiwudynę o 40% (z powodu trimetoprimu). Lamiwudyna nie
wpływa na farmakokinetykę trimetoprimu oraz sulfametoksazolu.

Skuteczność trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych może się zmniejszać podczas podawania
z kotrimoksazolem.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych
Kotrimoksazol może wpływać na wyniki oznaczania stopnia konkurencyjnego wiązania się
metotreksatu z białkami osocza, gdy jako białka do badań używa się bakteryjnej reduktazy
dihydrofoliowej. Nie odnotowuje się wpływu na wyniki, gdy metotreksat jest oznaczany za pomocą
testu radioimmunologicznego.

Kotrimoksazol może zaburzać wyniki oznaczania kreatyniny za pomocą zasadowego pikrynianu
Jaffe'go (zawyża stężenie kreatyniny o ok. 10%). Zaburzenia funkcjonalne wydzielania kanalikowego
kreatyniny mogą powodować fałszywy spadek szacowanego poziomu klirensu kreatyniny.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża (patrz też punkt 4.4)
Trimetoprim i sulfametoksazol przenikają przez łożysko, a ich bezpieczeństwo stosowania u kobiet
w ciąży nie zostało określone.

Trimetoprim jest antagonistą kwasu foliowego, a badania przeprowadzone na zwierzętach wykazały, że
obie substancje czynne powodowały występowanie nieprawidłowości u płodu (patrz punkt 5.3). Badania
kliniczno-kontrolne wykazały, że może istnieć związek między narażeniem na działanie antagonistów
kwasu foliowego i występowaniem wad rozwojowych u ludzi. Dlatego należy unikać stosowania
kotrimoksazolu w ciąży, szczególnie w pierwszym trymestrze, chyba że oczekiwany efekt leczniczy

u matki przewyższa ryzyko dla płodu. Jeśli produkt leczniczy Biseptol stosuje się w okresie ciąży,
należy rozważyć podawanie kwasu foliowego.

Stosowanie w końcowym okresie ciąży jest przeciwwskazane.
Sulfametoksazol konkuruje z bilirubiną o wiązanie się z albuminami osocza. Ze względu na to, że
znaczące ilości leku przenikają od matki do płodu i utrzymują się przez kilka dni u noworodka,
możliwe jest u noworodków wystąpienie i zaostrzenie hiperbilirubinemii oraz związane z tym ryzyko
żółtaczki jąder podkorowych mózgu, jeśli produkt leczniczy Biseptol jest podawany matce w okresie
przed porodem. To teoretyczne ryzyko jest szczególnie istotne u noworodków ze zwiększonym
ryzykiem hiperbilirubinemii, czyli u urodzonych przed terminem lub z niedoborem dehydrogenazy
glukozo-6-fosforanowej (G-6-PD).

Karmienie piersią (patrz też punkt 4.4)
Trimetoprim i sulfametoksazol przenikają do mleka ludzkiego. Nie należy podawać produktu
leczniczego Biseptol kobietom karmiącym piersią. Jeśli konieczne jest zastosowanie tego leku, kobieta
powinna zaprzestać karmienia piersią w okresie leczenia.

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Produkt nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, chyba że występują
takie objawy niepożądane, jak zawroty głowy.

#### 4.8 Działania niepożądane

W związku z tym, że kotrimoksazol zawiera trimetoprim i sulfonamid, należy się spodziewać, że
rodzaj i częstość występowania działań niepożądanych związanych z tymi składnikami będzie zgodny
z dotychczasowym szerokim doświadczeniem z ich stosowania.

Wyniki z dużej liczby opublikowanych badań klinicznych zostały użyte do określenia zakresu
częstości występowania działań niepożądanych − od bardzo częstych do rzadkich. Bardzo rzadkie
działania niepożądane to przede wszystkim działania zgłaszane po wprowadzeniu produktu do obrotu
i dlatego odnoszą się bardziej do liczby zgłoszeń niż do „prawdziwej” częstości występowania.
Ponadto, działania niepożądane mogą się różnić w zależności od wskazania.

Działania niepożądane zostały sklasyfikowane zgodnie z częstością występowania:
bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), rzadko
(≥1/10 000 do <1/1 000), bardzo rzadko (<1/10 000), nieznana (częstość nie może być określona na
podstawie dostępnych danych).

Zakażenia i zarażenia pasożytnicze
Często: kandydoza.

Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Bardzo rzadko: leukopenia, neutropenia, trombocytopenia, agranulocytoza, niedokrwistość
megaloblastyczna, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, methemoglobinemia,
eozynofilia, plamica, hemoliza u pacjentów z niedoborem G-6-PD.

Zaburzenia układu immunologicznego
Bardzo rzadko: zespół choroby posurowiczej, anafilaksja, alergiczne zapalenie mięśnia sercowego,
obrzęk naczynioruchowy, gorączka polekowa, alergiczne zapalenie naczyń, choroba
Schoenleina-Henocha, guzkowe zapalenie tętnic, toczeń rumieniowaty układowy.

Zburzenia metabolizmu i odżywiania
Bardzo często: hiperkaliemia.
Bardzo rzadko: hipoglikemia, hiponatremia, jadłowstręt.

Zaburzenia psychiczne
Bardzo rzadko: depresja, omamy.

Zaburzenia układu nerwowego
Często: ból głowy.
Bardzo rzadko: aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, drgawki, zapalenie nerwów
obwodowych, ataksja, zaburzenia równowagi, szumy uszne, zawroty głowy.
Aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych ustępowało szybko po odstawieniu leku, ale
w wielu przypadkach powracało, jeśli pacjent ponownie otrzymał kotrimoksazol lub sam trimetoprim.

Zaburzenia naczyniowe
Częstość nieznana: wstrząs krążeniowy (patrz poniżej – „opis wybranych działań niepożądanych”).

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
Bardzo rzadko: kaszel, skrócony oddech, nacieki płucne.
Mogą być one wczesnym wskaźnikiem nadwrażliwości oddechowej, która bardzo rzadko może być
śmiertelna.

Zaburzenia żołądka i jelit
Często: nudności, biegunka.
Niezbyt często: wymioty.
Bardzo rzadko: zapalenie błony śluzowej języka, jamy ustnej, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy,
zapalenie trzustki.

Zaburzenia oka
Bardzo rzadko: zapalenie błony naczyniowej oka.

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Bardzo rzadko: żółtaczka, martwica wątroby, podwyższenie aktywności aminotransferaz
w surowicy, zwiększenie stężenia bilirubiny.
Żółtaczka i martwica wątroby mogą być śmiertelne.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Często: wysypka.
Bardzo rzadko: nadwrażliwość na światło, złuszczające zapalenie skóry, wysypka polekowa, rumień
wielopostaciowy, ciężkie reakcje skórne, jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka
(patrz punkt 4.4).
Częstość nieznana: ostra gorączkowa dermatoza neutrofilowa (zespół Sweeta).

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej
Bardzo rzadko: bóle stawów, bóle mięśni.

Zaburzenia nerek i dróg moczowych
Bardzo rzadko: zaburzenie czynności nerek (czasami raportowane jako niewydolność nerek),
śródmiąższowe zapalenie nerek.

Opis wybranych działań niepożądanych

Wstrząs krążeniowy
W związku ze stosowaniem sulfametoksazolu z trimetoprimem - zwłaszcza u pacjentów z osłabioną
odpornością - występowały przypadki wstrząsu krążeniowego, często z jednoczesną gorączką,
niereagującego na standardowe leczenie nadwrażliwości.

Działania niepożądane związane z zakażeniem Pneumocystis jirovecii (P. carinii) wywołującym
pneumocystozowe zapalenie płuc (PJP)

Bardzo rzadko: ciężkie reakcje nadwrażliwości, wysypka, gorączka, neutropenia, trombocytopenia,
zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, rabdomioliza, hiperkaliemia, hiponatremia.
Obserwowano ciężkie reakcje nadwrażliwości po podaniu dużych dawek, stosowanych w leczeniu PJP
i wówczas konieczne jest przerwanie stosowania leku. Jeśli wystąpią objawy zahamowania czynności
szpiku kostnego, należy podać pacjentowi folinian wapnia (5-10 mg/dobę).
Ciężkie reakcje nadwrażliwości obserwowano u pacjentów z PJP, którzy ponownie byli leczeni
trimetoprimem z sulfametoksazolem, czasami po kilkudniowej przerwie w stosowaniu.
Rabdomiolizę obserwowano u pacjentów z pozytywnym mianem HIV, otrzymujących kotrimoksazol
zapobiegawczo lub w leczeniu PJP.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
Tel: + 48 22 49 21 301
Fax: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

Po ostrym przedawkowaniu produktu mogą pojawić się takie objawy, jak: nudności, wymioty, kolka,
bóle i zawroty głowy, senność, utrata przytomności, gorączka, zaburzenia widzenia, dezorientacja;
w ciężkich przypadkach występuje hematuria, krystaluria i bezmocz. Zaburzenia w składzie krwi
i żółtaczka mogą wystąpić jako późny objaw przedawkowania.

Przedawkowanie przewlekłe: stosowanie w dużych dawkach i (lub) przez dłuższy czas może
prowadzić do zahamowania czynności szpiku objawiającego się małopłytkowością, leukopenią,
niedokrwistością megaloblastyczną, a także innymi nieprawidłowościami w obrazie krwi,
wynikającymi z niedoboru kwasu foliowego.

W zależności od objawów, rozważa się następujące metody leczenia: sprowokowanie wymiotów lub
płukanie żołądka, dożylne podawanie płynów, jeżeli wydalanie moczu jest małe a czynność nerek
normalna (alkalizacja moczu zwiększa wydalanie sulfametoksazolu), hemodializę (dializa otrzewnowa
nie jest skuteczna). Zaleca się badanie obrazu krwi i oznaczanie elektrolitów.
Jeżeli wystąpią objawy zahamowania czynności szpiku, należy podawać 5 do 15 mg folinianu wapnia
na dobę, aż do przywrócenia prawidłowej hematopoezy.
Należy także stosować leczenie objawowe.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwbakteryjne do stosowania ogólnoustrojowego; mieszaniny
sulfonamidów z trimetoprimem, w tym pochodne,
kod ATC: J01EE01

Produkt o działaniu przeciwbakteryjnym, mieszanina sulfonamidu − sulfametoksazolu z pochodną
diaminopirymidyny − trimetoprimem w stosunku 5:1 (kotrimoksazol). Skojarzenie składników
pozwoliło na uzyskanie, oprócz działania bakteriostatycznego, także działania bakteriobójczego.
Każdy składnik działa w innym punkcie uchwytu na biosyntezę kwasu foliowego. Sulfametoksazol
blokuje syntezę kwasu dihydrofoliowego (konkurując z kwasem p-aminobenzoesowym), a
trimetoprim blokuje przemianę kwasu dihydrofoliowego w kwas tetrahydrofoliowy (hamując
reduktazę kwasu dihydrofoliowego).
W efekcie prowadzi to do zahamowania syntezy puryn, DNA i RNA. Kotrimoksazol działa również
na bakterie oporne na jeden ze składników stosowany oddzielnie. Wykazuje szerokie spektrum
działania, rzadko też powstają oporne szczepy bakteryjne. Hamuje in vitro rozwój bakterii
Gram-dodatnich, m.in.: paciorkowców (Streptococcus pneumoniae, Streptococcus agalactiae,
Streptococcus viridans), gronkowców (Staphylococcus aureus, Staphylococcus saprophyticus) oraz
bakterii Gram-ujemnych, m.in.: większości pałeczek Enterobacteriaceae (rodzaje Salmonella spp.,
Shigella spp., Klebsiella spp., Proteus mirabilis, Proteus vulgaris, Enterobacter spp., Serratia spp.,
Escherichia coli), Moraxella catarrhalis, Haemophilus influenzae, Morganella morganii,
Yersinia spp., Brucella spp., Neisseria meningitidis, Neisseria gonorrhoeae, Vibrio cholerae,
Nocardia asteroides, a także Pneumocystis jirovecii (dawniej Pneumocystis carinii),
Chlamydia trachomatis.
Nie działa na prątki, wirusy, większość bakterii beztlenowych i grzyby.
Przed rozpoczęciem leczenia zaleca się wykonanie oznaczenia wrażliwości in vitro.

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie
Kotrimoksazol podany doustnie w dawce leczniczej szybko i niemal całkowicie wchłania się
w górnym odcinku jelita cienkiego. Po 60 minutach występuje lecznicze stężenie we krwi i tkankach,
utrzymujące się ok. 12 godzin. Maksymalne stężenie we krwi występuje po 1-4 godzinach.

Dystrybucja
Z białkami osocza krwi sulfametoksazol wiąże się w ok. 60%, trimetoprim w ok. 45%. Oba składniki
przenikają do tkanek i płynów ustrojowych, m.in. do płuc, migdałków podniebiennych, płynu
mózgowo-rdzeniowego, gruczołu krokowego i nerek, płynu ucha środkowego, wydzieliny oskrzeli
i pochwy, a także do mleka i przez barierę łożyska.

Metabolizm
Oba związki są metabolizowane w wątrobie do nieczynnych pochodnych: sulfametoksazol w 20%,
trimetoprim w 20-25%.

Eliminacja
Oba związki wydalane są głównie z moczem: 20% sulfametoksazolu i ok. 60% trimetoprimu
w postaci niezmienionej, pozostała część w postaci metabolitów.

Dzieci i młodzież
Farmakokinetyka obu składników produktu leczniczego Biseptol, trimetoprimu i sulfametoksazolu u
dzieci i młodzieży z prawidłową czynnością nerek zależy od wieku. Eliminacja trimetoprimu
i sulfametoksazolu jest zmniejszona u noworodków, podczas pierwszych dwóch miesięcy życia,
w okresie późniejszym zarówno trimetoprim, jak i sulfametoksazol charakteryzują się większą
eliminacją z większym klirensem i krótszym okresem półtrwania w fazie eliminacji. Różnice są
największe u młodszych niemowląt (>1,7 miesięcy do 24 miesięcy) i zmniejszają się wraz z wiekiem,
w porównaniu do małych dzieci (od 1 roku do 3,6 lat), dzieci (7,5 lat do <10 lat) oraz dorosłych (patrz
punkt 4.2).

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Toksyczny wpływ na reprodukcję
Po podaniu w dawkach przekraczających zalecane dawki terapeutyczne, trimetoprim i sulfametoksazol
powodowały rozszczep podniebienia i inne wady płodu u szczurów (typowe dla działania antagonisty
kwasu foliowego). Tym skutkom działania trimetoprimu można było zapobiegać, podając
jednocześnie foliany w diecie.
U królików niedobory kwasu foliowego obserwowano w wyniku podawania dawek przekraczających
dawki terapeutyczne stosowane u ludzi.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Makrogologlicerolu hydroksystearynian
Glinu magnezu krzemian
Karmeloza sodowa
Kwas cytrynowy jednowodny
Disodu fosforan dwunastowodny
Metylu parahydroksybenzoesan (E 218)
Propylu parahydroksybenzoesan
Maltitol (E 965)
Sacharyna sodowa
Glikol propylenowy (E 1520)
Aromat poziomkowy
Woda oczyszczona

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

3 lata
Rozpoczęte opakowanie należy zużyć w ciągu 8 miesięcy.

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25°C.
Chronić od światła.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Butelka ze szkła brunatnego oraz łyżeczka miarowa, w tekturowym pudełku.
100 ml zawiesiny.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Bez specjalnych wymagań.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Zakłady Farmaceutyczne POLPHARMA S.A.
ul. Pelplińska 19, 83-200 Starogard Gdański

### 8. NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Pozwolenie nr R/1178

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 15.05.1986 r.
Data ostatniego przedłużenia pozwolenia: 26.03.2013 r.

### 10. DATA ZATWIERDZENIA TEKSTU CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU
LECZNICZEGO

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.