# Tobramycin B. Braun > Tobramycyna · 3 mg/ml · Roztwór do infuzji ## Szczegóły leku - **Nazwa:** Tobramycin B. Braun - **Nazwa powszechna:** Tobramycinum - **Substancja czynna:** [Tobramycyna](https://apteka.online/odpowiedniki/tobramycinum) - **Moc:** 3 mg/ml - **Postać farmaceutyczna:** Roztwór do infuzji - **Droga podania:** dożylna - **Kategoria dostępności:** Rp - **Kod ATC:** J01GB01 - **Liczba opakowań:** 4 - **Numer pozwolenia:** 17627 - **Podmiot odpowiedzialny:** B. Braun Melsungen AG - **Producent:** B. Braun Medical S.A., Hiszpania - **Status RPL:** Produkt aktywny - **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-przeciwbakteryjne-do-stosowania-ogolnego/tobramycin-b-braun-rozt-inf-3-mg-ml-braun - **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-przeciwbakteryjne-do-stosowania-ogolnego/tobramycin-b-braun-rozt-inf-3-mg-ml-braun.md ## Dokumenty PDF - Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/23763/leaflet - ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/23763/characteristic ## Dostępne opakowania (4) | Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz | |---|---|---|---|---|---| | 10 butelek 80 ml | 5909990826940 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — | | 20 butelek 80 ml | 5909990826957 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — | | 10 butelek 120 ml | 5909990826964 | Rp | — | Trudno dostępny (2/5) | — | | 20 butelek 120 ml | 5909990826971 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — | ## Wskaźnik dostępności Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece. - Bardzo dobrze dostępny (5/5) - Dobrze dostępny (4/5) - Trudno dostępny (2/5) - Niedostępny (1/5) - Brak danych Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta. ## Ulotka dla pacjenta ### 1. Co to jest lek Tobramycin B. Braun i w jakim celu się go stosuje? Lek Tobramycin B. Braun należy do grupy leków zwanych antybiotykami, tzn. jest stosowany do leczenia ciężkich zakażeń wywołanych bakteriami, które mogą być zabite przez substancję czynną - tobramycynę. Pacjent może otrzymać tobramycynę do leczenia następujących chorób: – nabyte w szpitalu zakażenia płuc i dolnych dróg oddechowych; – zakażenia płuc i dolnych dróg oddechowych u pacjentów z mukowiscydozą; – powikłane i nawracające zakażenia nerek, dróg moczowych i pęcherza moczowego; – zakażenia wewnątrz jamy brzusznej; – zakażenia skóry i tkanek miękkich, w tym ciężkie oparzenia. W razie konieczności terapia może obejmować także inne antybiotyki. ### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Tobramycin B. Braun Kiedy nie stosować leku Tobramycin B. Braun – jeśli pacjent ma uczulenie na tobramycynę, inne aminoglikozydy lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6). – jeśli pacjent choruje na miastenię. Ostrzeżenia i środki ostrożności Przed rozpoczęciem stosowania leku Tobramycin B. Braun 1 mg/ml lub 3 mg/ml należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą. Należy zachować szczególną ostrożność, jeśli – u pacjenta występuje choroba nerek, – u pacjenta występują zaburzenia słuchu lub jakiekolwiek nieprawidłowości ucha wewnętrznego, – u pacjenta występuje choroba Parkinsona, – jeśli u pacjenta lub członków jego rodziny występuje choroba związana z mutacją mitochondrialną (choroba wywołana przez odmiany genomów mitochondriów, części komórek, uczestniczących 1313 – PIL-dv-03-IR-2007-03-05-mtg Strona 2 z8 w wytwarzaniu energii) lub utrata słuchu spowodowana lekami antybiotykowymi; niektóre mutacje mitochondrialne mogą zwiększyć ryzyko utraty słuchu po zastosowaniu tego leku. Jeśli u pacjenta występuje którakolwiek z powyższych chorób, należy poinformować o tym lekarza. Tobramycyna może mieć szkodliwe działanie na nerki i na nerw słuchowy, więc pacjent będzie dokładnie obserwowany pod względem występowania jakichkolwiek objawów, które mogłyby wskazywać na takie uszkodzenia podczas leczenia. Kontrola czynności nerek, słuchu i zmysłu równowagi jest szczególnie ważna, gdy u pacjenta już występują – lub mogą występować – zaburzenia czynności nerek lub gdy czynność nerek pogarsza się podczas leczenia. Należy unikać stosowania tobramycyny z szybko działającymi lekami, które zwiększają wytwarzanie moczu, lub innymi lekami, które również mogłyby uszkodzić nerki i nerw słuchowy. Kontrola będzie obejmować – czynność nerek, szczególnie jeśli pacjent jest w podeszłym wieku lub ma zaburzoną czynność nerek, – słuch, – stężenie tobramycyny we krwi, tak często, jak to będzie możliwe. Jeśli wystąpią objawy wskazujące na osłabienie czynności nerek lub osłabienie czynności nerek ulegnie pogorszeniu, dawki dobowe zostaną zmniejszone i (lub) odstęp między dawkami zostanie wydłużony. Jeśli zaburzenia czynności nerek staną się ciężkie, terapia zostanie przerwana. Leczenie tobramycyną zostanie przerwane także wtedy, gdy nastąpi uszkodzenia nerwu słuchowego, objawiającego się szumami w uchu lub utratą słuchu. Jeśli u pacjenta wystąpi ciężka biegunka, należy natychmiast poinformować o tym lekarza. Jeśli pojawi się blokada czynności mięśni, może być ona leczona solami wapnia. Podczas leczenia kontrolowany będzie poziom płynów i elektrolitów. Jeśli pacjent ma rozległe rany oparzeniowe, stężenie tobramycyny we krwi będzie szczególnie dokładnie kontrolowane. Jeśli pacjent jest poddawany podczas operacji procedurom płukania ran roztworami zawierającymi tobramycynę lub inne aminoglikozydy, będzie to uwzględnione podczas ustalania dawki tobramycyny. Należy zachować szczególną ostrożność, jeśli pacjent jest w podeszłym wieku. Dzieci U wcześniaków i donoszonych noworodków tobramycyna będzie podawana z zachowaniem szczególnej ostrożności. Lek Tobramycin B. Braun a inne leki Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować. Należy zwracać uwagę na leki wymienione poniżej. Leki zwiotczające mięśnie, eter, krew konserwowana cytrynianem: Mogą one zwiększyć ryzyko blokady nerwów lub czynności mięśni. W miarę możliwości takie skojarzenie będzie unikane. Znieczulenie metoksyfluranem Należy poinformować lekarza anestezjologa przed przeprowadzeniem znieczulenia metoksyfluranem (gazem znieczulającym) o fakcie, że pacjent przyjmował lub przyjmuje aminoglikozydy, i należy w miarę możliwości unikać stosowania metoksyfluranu ze względu na zwiększone ryzyko uszkodzenia nerek. 1313 – PIL-dv-03-IR-2007-03-05-mtg Strona 3 z8 Inne leki mogące również uszkodzić nerki i nerw słuchowy Szkodliwe działanie tobramycyny na nerki i nerw słuchu może być spotęgowane przez: – inne substancje stosowane w leczeniu zakażeń, takie jak amfoterycyna B, polimiksyna B, kolistyna, cefalotyna, aminoglikozydy; – cisplatynę (lek przeciwnowotworowy – w tym przypadku uszkodzenie nerek może wystąpić nawet trzy do czterech tygodni po podaniu tych leków); – cyklosporynę, takrolimus (substancję hamującą niepożądane reakcje odpornościowe); – szybko działające leki zwiększające wytwarzanie moczu: furosemid lub kwas etakrynowy. Należy w miarę możliwości unikać podawania tych leków równocześnie z tobramycyną lub po stosowaniu tobramycyny. Inne antybiotyki Terapia skojarzona z odpowiednimi antybiotykami (np. beta-laktamami) może wyraźnie nasilać działanie terapeutyczne. Jednak działanie tobramycyny osłabiają antybiotyki podobne do penicyliny, jeśli u pacjenta występują ciężkie zaburzenia czynności nerek. Ciąża i karmienie piersią Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży, lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza przed zastosowaniem tego leku. Ciąża Jeśli pacjentka jest w ciąży, lekarz przepisze ten lek, jeśli uzna to za bezwzględnie konieczne. Karmienie piersią Chociaż tobramycyna zazwyczaj nie wchłania się w jelitach karmionych piersią dzieci, lekarz dokładnie rozważy, czy należy przerwać karmienie piersią, czy leczenie tobramycyną. Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn Zaleca się ostrożność podczas prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn ze względu na możliwe działania niepożądane, takie jak zawroty głowy. Lek Tobramycin B. Braun zawiera sód Tobramycin B. Braun, 1 mg/ml Lek zawiera 283 mg sodu (głównego składnika soli kuchennej) w każdej butelce 80 ml. Odpowiada to 14,2% maksymalnej zalecanej dobowej dawki sodu w diecie u osób dorosłych. Tobramycin B. Braun, 3 mg/ml Lek zawiera 283 mg sodu (głównego składnika soli kuchennej) w każdej butelce 80 ml. Odpowiada to 14,2% maksymalnej zalecanej dobowej dawki sodu w diecie u osób dorosłych. Lek zawiera 425 mg sodu (głównego składnika soli kuchennej) w każdej butelce 120 ml. Odpowiada to 21,3% maksymalnej zalecanej dobowej dawki sodu w diecie u osób dorosłych. ### 3. Jak stosować lek Tobramycin B. Braun? Lek Tobramycin B. Braun jest podawany przez wlew kroplowy bezpośrednio do żyły (infuzja dożylna). Zalecany czas podawania zawartości jednej butelki wynosi 30 minut, ale może być przedłużony do 60 minut. Lekarz ustali odpowiednią dawkę dla danego pacjenta. Poniżej podano zazwyczaj stosowane dawki. 1313 – PIL-dv-03-IR-2007-03-05-mtg Strona 4 z8 Dawkowanie u pacjentów z prawidłową czynnością nerek Dorośli i młodzież Ciężkie zakażenia 3 mg tobramycyny na kg masy ciała (m.c.) na dobę w jednej dawce lub 1 mg/kg masy ciała w równo podzielonych dawkach podawanych co 8 godzin. Zakażenia zagrażające życiu Do 5 mg tobramycyny na kg masy ciała (m.c.) na dobę w jednej dawce lub 1,66 mg/kg masy ciała w równo podzielonych dawkach podawanych co 8 godzin (lub 1,25 mg na kg m.c. co 6 godzin). Gdy tylko stan kliniczny pacjenta poprawi się, należy zmniejszyć dawkę. Mukowiscydoza Do 8–10 mg tobramycyny na kg m.c. na dobę w równych dawkach podzielonych. Noworodki i dzieci w wieku powyżej 1 tygodnia życia: Od 6 do 7,5 mg tobramycyny na kg m.c. na dobę w jednej dawce lub 2 do 2,5 mg na kg m.c. co 8 godzin, lub 1,5 do 1,9 mg na kg m.c. co 6 godzin. Dawka i wielkość butelki, którą otrzyma pacjent, zależą od jego masy ciała. Lekarz lub pielęgniarka zadbają o to, aby objętość podawana pacjentowi nie przekraczała dawki zalecanej. Konieczna jest absolutna pewność, że pacjent otrzyma prawidłową dawkę. Dobowa dawka tobramycyny może być podana jako dawka pojedyncza Nie dotyczy to jednak pacjentów z osłabioną odpornością, niewydolnością nerek, wywiadem lub objawami wskazującymi na utratę słuchu, wodobrzuszem, rozległymi oparzeniami (ponad 20 procent powierzchni skóry) oraz kobiet w okresie ciąży. Pacjenci z prawidłową czynnością nerek otrzymają 5 mg/kg masy ciała w pojedynczej dawce dobowej. Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek Jeśli pacjent ma zaburzenia czynności nerek, stężenie tobramycyny w krwi i czynność nerek będą starannie i często kontrolowane w celu odpowiedniego dostosowania dawki tobramycyny. Lekarz wie, w jaki sposób obliczyć i dostosować dawki, które ma otrzymywać pacjent. Jeśli pacjent jest poddawany hemodializie lub dializie otrzewnowej, dawka jest starannie dobierana na podstawie stężenia tobramycyny we krwi. Pacjenci z dużą nadwagą U tych pacjentów dawkę oblicza się na podstawie szacowanej idealnej masy ciała plus 40% nadmiaru masy ciała. Długość leczenia Zazwyczaj leczenie tobramycyną trwa 7–10 dni. Dłuższe leczenie może być niezbędne w przypadku ciężkich i powikłanych zakażeń. Będzie kontrolowana czynność nerek, słuch i czynność błędnika. Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Tobramycin B. Braun Przedawkowanie może prowadzić do uszkodzenia nerek i nerwów słuchu lub blokady czynności mięśni (porażenia). W takich przypadkach należy przerwać infuzję tobramycyny. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek lekarz zwróci uwagę, czy występuje prawidłowe wydalanie moczu. Wydalanie tobramycyny można wymusić poddając pacjenta dializie. Blokadę czynności mięśni można leczyć podając sole wapnia. Jeśli nastąpi porażenie oddychania, może być konieczne wspomaganie oddychania. Jeśli wystąpi ostra reakcja alergiczna, należy podjąć działania ratunkowe. W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się do lekarza. 1313 – PIL-dv-03-IR-2007-03-05-mtg Strona 5 z8 ### 4. Możliwe działania niepożądane Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. W tej ulotce częstość występowania działań niepożądanych jest określona w następujący sposób: Bardzo często: występuje u więcej niż 1 leczonego pacjenta na 10; Często: występuje u 1 do 10 leczonych pacjentów na 100; Niezbyt często: występuje u 1 do 10 leczonych pacjentów na 1 000; Rzadko: występuje u 1 do 10 leczonych pacjentów na 10 000; Bardzo rzadko: występuje u mniej niż 1 leczonego pacjenta na 10 000; Częstość nieznana: częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych. Tobramycyna działa szkodliwie na nerw słuchowy i nerki. Zaburzenia czynności nerek niezbyt często obserwowano u pacjentów leczonych tobramycyną. Zaburzenia te zazwyczaj ustępują po odstawieniu leku. W większości przypadków szkodliwe działanie jest powiązane z nadmiernie dużą dawką lub długotrwałym leczeniem, już występującymi nieprawidłowościami nerek lub jest powiązane z innymi substancjami również mającymi szkodliwe działanie na nerki. Wystąpienie szkodliwego działania jest bardziej prawdopodobne u osób w podeszłym wieku i u pacjentów z niedoborem płynów. Możliwe jest uniknięcie w znacznym stopniu działań niepożądanych poprzez ścisłe przestrzeganie środków ostrożności i staranne dawkowanie zgodnie z instrukcjami. Następujące działania niepożądane, które mogą wystąpić tylko rzadko, mogą być ciężkie i powodować konieczność natychmiastowego leczenia: – ciężkie ostre reakcje nadwrażliwości (uczuleniowe) ze wstrząsem, – osłabienie słuchu, które może rozwinąć się do głuchoty, – ostra niewydolność nerek. Działania niepożądane, które mogą być wywołane leczeniem, są wymienione poniżej według częstości występowania. Częste działania niepożądane • Zwiększona liczba pewnego rodzaju białych krwinek (eozynofili). • Uszkodzenia ucha wewnętrznego u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, objawiające się zawrotami głowy, zaburzeniami równowagi, świstem i gwizdaniem w uchu oraz osłabieniem słuchu. • Zakrzepica i zapalenie żył. • Podwyższone stężenia bilirubiny i niektórych enzymów zlokalizowanych w wątrobie (aminotransferaza asparaginianowa, aminotransferaza alaninowa). • Uszkodzenie nerek u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. • Ból i reakcje miejscowe w miejscu wstrzyknięcia. Niezbyt częste działania niepożądane • Mała ogólna liczba białych krwinek (leukopenia). • Ból głowy. • Uszkodzenie ucha wewnętrznego u pacjenta z prawidłową czynnością nerek (takie same objawy jak powyżej). • Nudności, wymioty. • Podwyższone stężenia bilirubiny i aktywności niektórych enzymów zlokalizowanych w wątrobie (fosfataza alkaliczna, dehydrogenaza mleczanowa). • Alergiczna wysypka skórna, swędzenie. • Uszkodzenie nerek u pacjentów z prawidłową czynnością nerek. Rzadkie działania niepożądane • Mała liczba czerwonych krwinek, pewnego rodzaju białych krwinek (granulocytów) oraz płytek krwi; zwiększona ogólna liczba białych krwinek (leukocytoza). 1313 – PIL-dv-03-IR-2007-03-05-mtg Strona 6 z8 • Reakcje nadwrażliwości (wysypka, świąd, pokrzywka). • Splątanie psychiczne, utrata orientacji. • Biegunka. • Zaczerwienienie skóry. • Gorączka, zobojętnienie. • Małe stężenie we krwi wapnia, magnezu, sodu i potasu. Bardzo rzadkie działania niepożądane • Ciężka ostra reakcja nadwrażliwości (uczuleniowa) aż do wstrząsu. • Ciężka reakcja alergiczna obejmująca skórę i błony śluzowe, z powstawaniem pęcherzy i zaczerwieniem skóry (rumień wielopostaciowy), co może w bardzo ciężkich przypadkach wpływać na narządy wewnętrzne i przybierać postać reakcji zagrażającej życiu (zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka). • Ostra niewydolność nerek. Działania niepożądane o nieznanej częstości występowania • Zapalenie jelita grubego (może być zwykle wywołane przez inne antybiotyki), zakażenie bakteriami odpornymi na działanie tobramycyny. • Zdrętwienie, cierpnięcie skóry, drżenia mięśni, drgawki, senność. • Blokada nerwowo-mięśniowa. Zgłaszanie działań niepożądanych Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl. Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu. Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku. ### 5. Jak przechowywać Tobramycin B. Braun? Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci. Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na butelce i opakowaniu zewnętrznym. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca. Skrót „EXP” oznacza termin ważności. Tylko przejrzyste roztwory, bez cząstek, nadają się do użycia. Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania leku. Lek przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użycia. Niewykorzystany roztwór należy usunąć. Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Farmaceuta będzie wiedział, jak usunąć ten lek. Takie postępowanie pomoże chronić środowisko. 1313 – PIL-dv-03-IR-2007-03-05-mtg Strona 7 z8 ### 6. Zawartość opakowania i inne informacje Co zawiera lek Tobramycin B. Braun – Substancją czynną jest tobramycyna. 1 ml leku Tobramycin B. Braun, 1 mg/ml, roztwór do infuzji zawiera 1 mg tobramycyny. 1 butelka polietylenowa o pojemności 80 ml zawiera 80 mg tobramycyny. 1 ml leku Tobramycin B. Braun, 3 mg/ml, roztwór do infuzji zawiera 3 mg tobramycyny. 1 butelka polietylenowa o pojemności 80 ml zawiera 240 mg tobramycyny. 1 butelka polietylenowa o pojemności 120 ml zawiera 360 mg tobramycyny. - Pozostałe składniki to: Tobramycin B. Braun, 1 mg/ml: Sodu chlorek Woda do wstrzykiwań Kwas siarkowy (w celu regulacji pH) Tobramycin B. Braun, 3 mg/ml: Sodu chlorek Woda do wstrzykiwań Kwas solny (w celu regulacji pH) Jak wygląda lek Tobramycin B. Braun i co zawiera opakowanie Lek Tobramycin B. Braun jest roztworem do infuzji, tzn. jest podawany w postaci wlewu przez cienki przewód lub kaniulę umieszczoną w żyle. Jest to przejrzysty, bezbarwny roztwór. Tobramycin B. Braun, 1 mg/ml, roztwór do infuzji jest dostarczany w butelkach polietylenowych o pojemności 80 ml. Jest dostępny w opakowaniach po 10 lub 20 butelek. Tobramycin B. Braun, 3 mg/ml, roztwór do infuzji jest dostarczany w butelkach polietylenowych o pojemności 80 ml lub 120 ml. Jest dostępny w opakowaniach po 10 lub 20 butelek. Podmiot odpowiedzialny B. Braun Melsungen AG Carl-Braun-Strasse 1 34212 Melsungen Niemcy Wytwórca B. Braun Medical S.A. Carretera de Terrassa, 121 08191 Rubí (Barcelona) Hiszpania Ten lek jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego pod następującymi nazwami: Austria Tobramycin B. Braun 1 mg/ml Infusionslösung Tobramycin B. Braun 3 mg/ml Infusionslösung Niemcy Tobramycin B. Braun 1 mg/ml Infusionslösung Tobramycin B. Braun 3 mg/ml Infusionslösung Finlandia Tobramycin B. Braun 1 mg/ml infuusioneste, liuos 1313 – PIL-dv-03-IR-2007-03-05-mtg Strona 8 z8 Tobramycin B. Braun 3 mg/ml infuusioneste, liuos Włochy Tobramicina B. Braun 1 mg/ml soluzione per infusione Tobramicina B. Braun 3 mg/ml soluzione per infusione Luksemburg Tobramycin B. Braun 1 mg/ml Infusionslösung Tobramycin B. Braun 3 mg/ml Infusionslösung Norwegia Tobramycin B. Braun 1 mg/ml Infusjonsvæske, oppløsning Tobramycin B. Braun 3 mg/ml Infusjonsvæske, oppløsning Polska Tobramycin B. Braun, 1 mg/ml, roztwór do infuzji Tobramycin B. Braun, 3 mg/ml, roztwór do infuzji Data ostatniej aktualizacji ulotki: 2021-11-11 _______________________________________________________________________________________ Informacje przeznaczone wyłącznie dla fachowego personelu medycznego: Lek Tobramycin B. Braun jest roztworem gotowym do użycia. W żadnym razie nie mieszać aminoglikozydów w roztworze do infuzji z antybiotykami beta-laktamowymi (np. penicylinami, cefalosporynami), ponieważ może to powodować inaktywację chemiczno-fizyczną leku skojarzonego. Jeśli tobramycynę podaje się razem z penicyliną lub cefalosporyną, obie substancje należy podawać oddzielnie. Dla każdego produktu leczniczego należy zastosować zalecaną dawkę. Tobramycyna jest niezgodna z heparyną. Tylko do podania dożylnego. Do jednorazowego użycia. Resztki niewykorzystanego roztworu należy usunąć. Tylko przejrzyste roztwory, bez cząstek, nadają się do użycia. Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt powinien być zużyty natychmiast. Jeżeli nie zostanie zużyty natychmiast, za okres i warunki przechowywania przed użyciem odpowiada użytkownik. W warunkach prawidłowych nie powinny one przekraczać 24 godzin przechowywania w temperaturze 2–8°C. Roztwór należy podawać za pomocą jałowego sprzętu z wykorzystaniem techniki aseptycznej. Sprzęt należy przygotowywać razem z roztworem w celu uniknięcia dostania się powietrza do systemu. Dokładne informacje dotyczące dawkowania, patrz punkt 4.2 Charakterystyki Produktu Leczniczego (ChPL). ## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL) CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO ### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Tobramycin B. Braun, 3 mg/ml, roztwór do infuzji ### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY 1 ml roztworu zawiera 3 mg tobramycyny. 1 butelka 80 ml zawiera 240 mg tobramycyny. 1 butelka 120 ml zawiera 360 mg tobramycyny. Substancja pomocnicza o znanym działaniu 283 mg/425 mg sodu (w postaci chlorku) na butelkę 80 ml/120 ml Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. ### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do infuzji. Przejrzysty, bezbarwny roztwór wodny. ### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE #### 4.1 Wskazania do stosowania Leczenie ciężkich zakażeń wywołanych bakteriami wrażliwymi na tobramycynę (patrz punkt 5.1), jeśli mniej toksyczne leki przeciwbakteryjne są nieskuteczne. Pod tym warunkiem produkt leczniczy Tobramycin B. Braun, 3 mg/ml, roztwór do infuzji można stosować w: • szpitalnych zakażeniach dolnych dróg oddechowych, w tym w ciężkim zapaleniu płuc; • zaostrzeniu zakażenia dolnych dróg oddechowych u pacjentów z mukowiscydozą; • skomplikowanych i nawracających zakażeniach dróg moczowych; • zakażeniach wewnątrz jamy brzusznej; • zakażeniach skóry i tkanek miękkich, w tym w ciężkich oparzeniach. Produkt leczniczy Tobramycin B. Braun, 3 mg/ml, roztwór do infuzji zwykle stosuje się w leczeniu skojarzonym, głównie z antybiotykami beta-laktamowymi lub antybiotykami działającymi na bakterie beztlenowe, szczególnie w zakażeniach zagrażających życiu wywołanych nieznanymi bakteriami, w zakażeniach mieszanych wywołanych przez bakterie tlenowe i beztlenowe, w ogólnoustrojowych zakażeniach wywołanych bakteriami Pseudomonas oraz u pacjentów z osłabioną odpornością – głównie z neutropenią. Należy wziąć pod uwagę oficjalne wytyczne dotyczące odpowiedniego stosowania środków przeciwbakteryjnych. #### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania Dawkowanie Dawkowanie u pacjentów z prawidłową czynnością nerek Dorośli i młodzież (w wieku od 12 do 17 lat) Ciężkie zakażenia 3 mg/kg masy ciała na dobę w jednej dawce lub w równo podzielonych dawkach wynoszących 1 mg/kg masy ciała, podawanych co 8 godzin. Zakażenia zagrażające życiu: Do 5 mg/kg masy ciała na dobę w jednej dawce lub w równo podzielonych dawkach wynoszących 1,66 mg/kg masy ciała, podawanych co 8 godzin (czasami 1,25 mg/kg masy ciała co 6 godzin). Jeśli stan kliniczny poprawi się, należy zmniejszyć dawkę. Mukowiscydoza: U pacjentów z mukowiscydozą farmakokinetyka tobramycyny może być zmieniona, co może się wiązać z koniecznością zwiększenia dawki do 8-10 mg/kg masy ciała na dobę w równych dawkach podzielonych w celu osiągnięcia terapeutycznego stężenia w surowicy. Z uwagi na dużą osobniczą zmienność, należy kontrolować stężenie tobramycyny w surowicy. Dobowa objętość roztworu podawanego w infuzji u pacjentów z prawidłową czynnością nerek Dawka w kg masy ciała/dobę Masa ciała 50 kg 60 kg 70 kg 80 kg 90 kg 100 kg Całkowita dobowa objętość roztworu podanego w infuzji 3,0 mg 50 ml 60 ml 70 ml 80 ml 90 ml 100 ml 3,5 mg 58 ml 70 ml 82 ml 93 ml 105 ml 117 ml 4,0 mg 67 ml 80 ml 93 ml 107 ml 120 ml 133 ml 4,5 mg 75 ml 90 ml 105 ml 120 ml 135 ml 150 ml 5,0 mg 83 ml 100 ml 117 ml 133 ml 150 ml 167 ml 5,5 mg 92 ml 110 ml 128 ml 147 ml 165 ml 183 ml 6,0 mg 100 ml 120 ml 140 ml 160 ml 180 ml 200 ml 6,5 mg 108 ml 130 ml 152 ml 173 ml 195 ml 217 ml 7,0 mg 117 ml 140 ml 163 ml 187 ml 210 ml 233 ml 7,5 mg 125 ml 150 ml 175 ml 200 ml 225 ml 250 ml 8,0 mg 133 ml 160 ml 187 ml 213 ml 240 ml 267 ml 8,5 mg 141 ml 170 ml 199 ml 226 ml 255 ml 284 ml 9,0 mg 149 ml 180 ml 211 ml 239 ml 270 ml 301 ml 9,5 mg 157 ml 190 ml 223 ml 252 ml 285 ml 318 ml 10,0 mg 165 ml 200 ml 235 ml 265 ml 300 ml 335 ml Dzieci (w wieku powyżej jednego tygodnia życia) Od 6 do 7,5 mg/kg masy ciała na dobę w jednej dawce lub od 2 do 2,5 mg/kg masy ciała co 8 godzin lub czasami od 1,5 do 1, 9 mg/kg masy ciała co 6 godzin. Podawana dawka oraz wielkość butelki, którą należy zastosować, zależą od masy ciała pacjenta. Podawana objętość nie może przekraczać określonej dawki, Należy mieć całkowitą pewność, że pacjent otrzyma właściwą objętość leku. Aby uniknąć przedawkowania, należy pobrać obliczoną dawkę z pojemnika przed podawaniem produktu leczniczego. Można również usunąć z butelki niepotrzebną część produktu leczniczego przed podaniem obliczonej dawki. Dalsze zalecenia dotyczące dawkowania Odpowiednie dawkowanie jest zapewnione, jeśli produkt leczniczy Tobramycin B. Braun, 3 mg/ml, roztwór do infuzji podaje się za pomocą pompy infuzyjnej. Dawkowanie raz na dobę Zaleca się podawanie produktu leczniczego Tobramycin B. Braun, 3 mg/ml raz na dobę, z wyjątkiem pacjentów z osłabioną odpornością (np. neutropenią), ciężką niewydolnością nerek, wywiadem lub objawami wskazującymi na utratę słuchu lub zaburzenia czynności układu przedsionkowego, wodobrzuszem, pacjentów z rozległymi oparzeniami (ponad 20% skóry) oraz w ciąży (patrz punkt 5.2). Pacjenci z prawidłową czynnością nerek powinni otrzymywać dawkę 5 mg/kg masy ciała raz na dobę. Tradycyjnie tobramycynę podaje się w równych dawkach podzielonych co 8 godzin. Jednak badania doświadczalne i kliniczne wykazały, że dawkowanie raz na dobę jest korzystniejsze, zarówno pod względem skuteczności, jak i bezpieczeństwa stosowania, od dawkowania kilka razy na dobę. Tobramycyna wykazuje długotrwały efekt poantybiotykowy (patrz punkt 5.1). Wykazano również, że jej działanie bakteriobójcze zależy od stężenia. Ostatnie badania in vitro oraz in vivo wykazały, że przenikanie aminoglikozydów do kory nerek oraz ucha wewnętrznego ulega wysyceniu przy stosunkowo niewielkich stężeniach w surowicy, i w związku z tym, jeśli maksymalne stężenie tobramycyny w surowicy krwi jest większe (po dawkowaniu raz na dobę), mniej aminoglikozydów jest magazynowanych w nerkach/uchu wewnętrznym niż podczas tradycyjnego dawkowania kilka razy na dobę. Również podczas leczenia skojarzonego (np. z antybiotykiem beta-laktamowym w zwykłej dawce) możliwe jest podanie całkowitej dawki dobowej w jednej dawce. Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek Po podaniu dawki początkowej 1 mg/kg masy ciała konieczna jest modyfikacja dawkowania poprzez zmniejszenie dawki podawanej co 8 godzin (schemat 1.) lub zwiększenie odstępów między zwykłymi dawkami (schemat 2., patrz tabela poniżej). Jeśli nie jest możliwe bezpośrednie mierzenie stężenia tobramycyny w surowicy, dawkę należy modyfikować na podstawie stężenia kreatyniny w surowicy lub klirensu kreatyniny, zakładając, że występuje dobra korelacja między tymi parametrami a okresem półtrwania tobramycyny. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawkę podtrzymującą należy skorygować stosownie do czynności nerek, według podanego niżej schematu. Leczenie podtrzymujące po dawce początkowej 1 mg/kg masy ciała (*), w zależności od czynności nerek i masy ciała pacjenta Czynność nerek Schemat 1. Dawki zmodyfikowane, podawane co 8 godzin Schemat 2. Dawki stałe, podawane w zmodyfikowanych odstępach czasu Azot mocznikowy [mg/100 ml] Stężenie kreatyniny w surowicy [mg/100 ml] Klirens kreatyniny [ml/min]** Masa ciała Masa ciała: dawka 50 do 60 kg 60 do 80 kg 50 do 60 kg: 60 mg 60 do 80 kg: 80 mg Prawidłowy ≤20 ≤1,3 ≥70 60 mg 80 mg co 8 h 21–34 1,4–1,9 69–40 30–60 mg 50–80 mg co 12 h 35–49 2,0–3,3 39–20 20–25 mg 30–45 mg co 18 h 50–65 3,4–5,3 19–10 10–18 mg 15–24 mg co 24 h 66–74 5,4–7,5 9–5 5–9 mg 7–12 mg co 36 h ≥75 ≥7,6 ≤4 2,5–4,5 mg 3,5–6 mg co 48 h (*) W zakażeniach zagrażających życiu można podawać dodatkowe dawki o połowę większe niż zalecane dawki. Po zaobserwowaniu poprawy stanu pacjenta dawki należy zmniejszyć do normalnych wielkości. (**) W celu ustalenia klirensu kreatyniny konieczna jest stabilna czynność nerek, tzn. stabilne stężenie mocznika we krwi. Alternatywnym sposobem obliczenia zmniejszonej dawki, podawanej co 8 godzin (u pacjentów ze stabilnym i znanym stężeniem kreatyniny w surowicy) jest podzielenie normalnej, zalecanej dawki przez stężenie kreatyniny (mg/100 ml) u danego pacjenta. W celu obliczenia częstości podawania dawek, wyrażonej w godzinach, przeważnie wystarcza pomnożyć przez sześć stężenie kreatyniny (mg/100 ml) w surowicy danego pacjenta. W przypadku zaburzeń czynności nerek, leczenia długotrwałego i w dużych dawkach, niemowląt i małych dzieci oraz pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka reakcji toksycznych należy kontrolować dawkowanie oznaczając stężenie tobramycyny w surowicy i w razie konieczności korygować je. Aby uniknąć toksycznych działań niepożądanych, maksymalne stężenie w surowicy powinno wynosić między 4 a 10 mikrogramów/ml, a minimalne stężenie przed podaniem następnej dawki powinno być mniejsze niż 2 mikrogramy/ml. Hemodializa: Po każdej sesji dializy należy indywidualnie dostosować dawkę według stężenia tobramycyny w surowicy. Zazwyczaj zalecana dawka tobramycyny po hemodializie równa jest połowie dawki nasycającej. Pacjenci w podeszłym wieku Pacjenci w podeszłym wieku mogą wymagać niższych dawek podtrzymujących niż młodsi dorośli pacjenci w celu osiągnięcia stężenia leczniczego w surowicy. Otyłość Odpowiednią dawkę dobową można obliczyć na podstawie szacowanej idealnej masy ciała pacjenta plus 40% nadmiaru masy ciała. Czas trwania leczenia Zwykły czas trwania leczenia wynosi 7 do 10 dni. W leczeniu zakażeń opornych lub powikłanych może być konieczne długotrwałe podawanie leku. Zaleca się monitorowanie czynności nerek, słuchu i przedsionka, ponieważ występowanie nefro- i neurotoksyczności jest bardziej prawdopodobne podczas leczenia trwającego dłużej niż 10 dni. Sposób podawania Podanie dożylne Produkt leczniczy Tobramycin B. Braun, 3 mg/ml, roztwór do infuzji podaje się wyłącznie w infuzji dożylnej. Zalecany czas podawania wynosi 30 minut, ale może wynosić maksymalnie 60 minut (patrz punkty 5.1 i 5.2) #### 4.3 Przeciwwskazania • Nadwrażliwość na substancję czynną lub inne aminoglikozydy, lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. • Miastenia. #### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Ze względu na potencjalne działanie nefrotoksyczne i ototoksyczne aminoglikozydów należy ściśle obserwować pacjentów podczas leczenia. U pacjentów z występującymi wcześniej zaburzeniami ósmego nerwu czaszkowego (np. niedosłuch ucha środkowego lub zaburzenia układu przedsionkowego) tobramycynę należy stosować wyłącznie w leczeniu zakażeń zagrażających życiu. U pacjentów, których wiek pozwala na poddanie ich testom, szczególnie u pacjentów z grup wysokiego ryzyka, zaleca się, jeśli to tylko możliwe, wykonanie serii audiogramów. Monitorowanie czynności nerek i ósmego nerwu słuchowego ma kluczowe znaczenie u pacjentów, u których stwierdzono lub podejrzewa się zaburzenia czynności nerek, oraz u pacjentów, u których początkowo czynność nerek była prawidłowa, a podczas leczenia pojawiły się objawy zaburzenia czynności nerek (patrz punkt 4.8). Stężenie tobramycyny w surowicy należy ściśle kontrolować podczas leczenia, kiedy to tylko możliwe. Szczególnie ważne jest ścisłe kontrolowanie stężenia w surowicy u pacjentów ze stwierdzonymi zaburzeniami czynności nerek. Stężenie minimalne (zmierzone pod koniec okresu pomiędzy poszczególnymi dawkami) powyżej 2 mikrogramów/ml może wskazywać na kumulację w tkankach i należy go unikać, zmniejszając dawkę lub zwiększając przerwy pomiędzy kolejnymi dawkami. Utrzymywanie się przez dłuższy czas maksymalnego stężenia w surowicy (zmierzonego bezpośrednio po zakończeniu infuzji) powyżej 12 mikrogramów/ml (szczególnie podczas dawkowania kilka razy na dobę) może być związane z toksycznym działaniem leku i należy go unikać (patrz punkt 4.2). Należy badać mocz w celu wykrycia zwiększonego wydalania białka, komórek i wałeczków nerkowych. Należy okresowo oznaczać stężenie kreatyniny w surowicy lub klirens kreatyniny. W miarę możliwości zaleca się wykonanie serii audiogramów u pacjentów, których wiek umożliwia poddanie ich testom, szczególnie pacjentów z grupy wysokiego ryzyka. Należy monitorować stężenie wapnia, magnezu i sodu w surowicy. Ryzyko wystąpienia reakcji toksyczności jest większe u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, w podeszłym wieku, odwodnionych i u pacjentów leczonych dużymi dawkami i długotrwale oraz leczonych po raz kolejny. Należy zachować ostrożność u pacjentów z nieprawidłowościami przedsionka lub ślimaka (patrz punkt 4.8). Należy unikać jednoczesnego stosowania tobramycyny z bardzo silnymi diuretykami lub ogólnie z jakimikolwiek substancjami ototoksycznymi lub nefrotoksycznymi (patrz punkt 4.5). Jeśli wystąpią objawy nefrotoksyczności lub ototoksyczności, należy zmodyfikować dawkę lub przerwać podawanie leku. U pacjentów z mutacjami mitochondrialnymi DNA, zwłaszcza z nukleotydem 1555 A do G w genie rRNA 12S, ryzyko ototoksyczności może być większe, nawet jeśli stężenie aminoglikozydów w surowicy mieści się w zalecanym zakresie. Jeśli w rodzinie występowały przypadki głuchoty wywołanej przez aminoglikozydy lub znane mutacje mitochondrialne DNA w genie 12S rRNA, należy rozważyć zastosowanie alternatywnych leków, innych niż aminoglikozydy. Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe Notowano występowanie blokady nerwowo-mięśniowej i porażenie oddychania u zwierząt po zastosowaniu w dawkach kilkakrotnie większych niż zalecane. Nie można wykluczyć możliwości wystąpienia takich reakcji u ludzi, szczególnie podczas podawania leku pacjentom, którzy otrzymują leki hamujące przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, leki znieczulające lub przetaczanie dużej objętości krwi z cytrynianem jako antykoagulantem. Jeśli wystąpi blokada nerwowo-mięśniowa, można ją odwrócić poprzez podanie soli wapnia. Ze względu na działanie hamujące przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, aminoglikozydy należy stosować ostrożnie u pacjentów z zaburzeniami nerwowo-mięśniowymi, np. parkinsonizmem (informacje dotyczące miastenii, patrz punkt 4.3). Biegunka związana ze stosowaniem antybiotyku Podczas stosowania tobramycyny notowano przypadki wywołanej działaniem antybiotyków biegunki. Rozpoznanie takie należy rozważyć u tych pacjentów, u których biegunka pojawiła się w okresie do 2 miesięcy po zakończenia leczenia. Jeśli biegunka jest ciężka i (lub) krwawa należy przerwać podawanie tobramycyny i rozpocząć odpowiednie leczenie. Nie podawać leków hamujących perystaltykę (patrz punkt 4.8). U pacjentów z rozległymi ranami oparzeniowymi farmakokinetyka aminoglikozydów może być zmieniona i może prowadzić do zmniejszenia stężenia w surowicy. Ważne jest monitorowanie stężenia w surowicy. Ważne jest, aby podczas leczenia aminoglikozydami pacjent był dobrze nawodniony. Aminoglikozydy mogą wchłaniać się w znacznych ilościach z powierzchni ciała podczas miejscowej irygacji lub aplikacji, co może prowadzić do neurotoksyczności i nefrotoksyczności. Należy to uwzględnić w dawce całkowitej, jeśli równocześnie podaje się lek ogólnoustrojowo. Dzieci i młodzież Tobramycynę należy podawać ostrożnie wcześniakom i noworodkom ze względu na niedojrzałość ich nerek, która prowadzi do wydłużenia okresu półtrwania leku w surowicy. Nadwrażliwość krzyżowa / oporność krzyżowa Wykazano, że aminoglikozydy powodują krzyżowe reakcje alergiczne i oporność. Substancje pomocnicze Tobramycin B. Braun, 3 mg/ml (80 ml) Produkt leczniczy zawiera 283 mg sodu na butelkę 80 ml, co odpowiada 14,2% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych. Tobramycin B. Braun, 3 mg/ml (120 ml) Produkt leczniczy zawiera 425 mg sodu na butelkę 120 ml, co odpowiada 21,3% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych. Roztwór jest izotoniczny. Zawartość sodu i chlorków w produkcie leczniczym Tobramycin B. Braun, 3 mg/ml, roztwór do infuzji należy wziąć pod uwagę podczas stosowania u pacjentów, u których podawanie sodu i chlorku może być szkodliwe klinicznie. Podczas obliczania dobowej podaży płynów dożylnych, szczególnie u dzieci, należy brać pod uwagę całkowitą objętość podanego roztworu. #### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Leki zwiotczające mięśnie, eter lub krew cytrynianowa (patrz punkt 4.4) Działanie blokujące przewodnictwo nerwowo-mięśniowe aminoglikozydów jest nasilane przez eter i leki zwiotczające mięśnie lub duże ilości krwi cytrynianowej. Ewentualną blokadę nerwowomięśniową można odwrócić podając sole wapnia. Znieczulenie metoksyfluranem Aminoglikozydy mogą zwiększać nefrotoksyczne działanie metoksyfluranu. Podczas jednoczesnego podawania mogą wystąpić ciężkie nefropatie. Przed rozpoczęciem zabiegu należy poinformować anestezjologa, że pacjent przyjmuje aminoglikozydy. Inne substancje potencjalnie nefrotoksyczne lub ototoksyczne (patrz punkt 4.4) Z powodu zwiększonego ryzyka działań niepożądanych konieczne jest dokładne kontrolowanie pacjentów, którzy równocześnie lub po krótkiej przerwie otrzymują substancje potencjalnie ototoksyczne lub nefrotoksyczne, np. amfoterycynę B, kolistynę, cyklosporynę, takrolimus, cisplatynę, wankomycynę, polimiksynę B, aminoglikozydy, cefalotynę lub diuretyki pętlowe, takie jak kwas etakrynowy lub furosemid. Jeśli stosuje się produkty lecznicze zawierające cisplatynę, należy uwzględnić, że nefrotoksyczność tobramycyny może być zwiększona nawet przez okres trzech do czterech tygodni po podaniu tych leków. Antybiotyki Podczas skojarzonego stosowania z odpowiednimi antybiotykami (np. beta-laktamami) może wystąpić działanie synergiczne. Tobramycyna i antybiotyki beta-laktamowe mogą, w wyniku reakcji chemicznej, łączyć się w nieaktywne amidy. W związku z tym tobramycyny nie należy podawać w tej samej infuzji, co antybiotyki beta-laktamowe. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek tobramycyna może być unieczynniana przez antybiotyki beta-laktamowe. Unieczynnienia takiego nie obserwuje się u pacjentów z prawidłową czynnością nerek, którym produkty lecznicze są podawane różnymi drogami. Diuretyki Leki moczopędne podawane dożylnie mogą zwiększać toksyczność aminoglikozydów poprzez modyfikację stężenia antybiotyku w surowicy i w tkankach. Niektóre diuretyki wykazują właściwości ototoksyczne. Równoczesne podawanie takich diuretyków może zwiększać ryzyko reakcji niepożądanej. #### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Tobramycyna przenika przez łożysko. Brak wystarczających danych dotyczących podawania tobramycyny kobietom w okresie ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazały teratogennego działania tobramycyny (patrz punkt 5.3). Aminoglikozydy mogą jednak wpływać niekorzystnie na płód (np. wrodzona głuchota i nefrotoksyczność), jeśli występuje duże ich stężenie w surowicy kobiety w okresie ciąży. Z uwagi na ryzyko dla płodu tobramycyna nie jest wskazana do podawania kobietom w okresie ciąży, chyba że korzyści dla matki przewyższają zagrożenie dla płodu. Jeśli występowało narażenie na tobramycynę w okresie ciąży, zaleca się badanie słuchu i czynności nerek noworodka. Karmienie piersią Tobramycyna przenika w małych ilościach do mleka ludzkiego. Z uwagi na ryzyko wywołania ototoksyczności i nefrotoksyczności u niemowląt należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać podawanie tobramycyny. Tobramycyna może niekorzystnie wpływać na florę jelitową dziecka. Jeśli wystąpią zaburzenia żołądkowo-jelitowe u dziecka karmionego piersią (kandydoza jelit, biegunka), należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać podawanie tobramycyny. #### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu produktu leczniczego na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Jeśli lek podawany jest pacjentowi leczonemu ambulatoryjnie, zaleca się zachowanie ostrożności podczas prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn ze względu na możliwe działania niepożądane, takie jak zawroty głowy. #### 4.8 Działania niepożądane Tobramycyna wykazuje działanie ototoksyczne i (lub) nefrotoksyczne. Zaburzenia czynności nerek niezbyt często obserwuje się u pacjentów leczonych tobramycyną i zazwyczaj ustępuje ono po odstawieniu leku. Toksyczność występuje częściej u osób z niewydolnością nerek, u pacjentów otrzymujących inne substancje ototoksyczne lub nefrotoksyczne, podczas leczenia długotrwałego i ponownego i (lub) u osób przyjmujących dawkę większą niż zalecana. Ryzyko ototoksyczności może wzrastać wraz z wiekiem i odwodnieniem. Działania niepożądane uważane przynajmniej za prawdopodobnie związane z leczeniem są wymienione poniżej według klasyfikacji układów narządowych i bezwzględnej częstości występowania. Klasyfikacja układów i narządów Częstość Często (≥1/100 do <1/10) Niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100) Rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000) Bardzo rzadko (<1/10 000) Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych) Zakażenia i zarażenia pasożytnicze nadkażenie czynnikami chorobotwórczym i opornymi na tobramycynę Zaburzenia krwi i układu chłonnego eozynofilia leukopenia niedokrwistoś ć, granulocytope nia, trombocytope nia, leukocytoza Zaburzenia układu immunologicz nego reakcje nadwrażliwoś ci, w tym świąd, gorączka polekowa oraz zmiany skórne opisane poniżej w punkcie „Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej” ciężkie reakcje nadwrażliw ości, w tym zmiany skórne opisane poniżej w punkcie „Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej” , oraz reakcje ogólne aż do wstrząsu anafilaktycz nego Zaburzenia psychiczne splątanie, dezorientacja Zaburzenia układu nerwowego ból głowy ospałość parestezje, cierpnięcie skóry, drżenia mięśni, drgawki (objawy neurotoksycznośc i), senność porażenie mięśni oddechowych, drżenie, zaburzenia równowagi blokada nerwowomięśniowa – patrz również punkt 4.4. Zaburzenia ucha i błędnika uszkodzenie przedsionka i ślimaka (u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek)* uszkodzenie przedsionka i ślimaka (u pacjentów z prawidłową czynnością nerek)* zawroty głowy pochodzenia obwodowego Zaburzenia naczyniowe zakrzepowe zapalenie żył niskie ciśnienie krwi Zaburzenia żołądka i jelit nudności, wymioty biegunka – patrz również punkt 4.4. Zaburzenia skóry i tkanki alergiczna wysypka zaczerwienien ie skóry martwica toksyczno- podskórnej skórna rozpływna naskórka, zespół StevensaJohnsona, rumień wielopostac iowy Zaburzenia nerek i dróg moczowych zaburzenia czynności nerek (u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek) patrz również punkt 4.4 zaburzenia czynności nerek (u pacjentów z prawidłową czynnością nerek) patrz również punkt 4.4 ostra niewydolno ść nerek (objawy mogą obejmować postępujące zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy, zwiększenie stężenia azotu i pozostałości azotu w moczu, oligurię, wałeczkom ocz oraz postępujący białkomocz; konieczna jest regularna kontrola patrz punkt 4.4) Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania ból i reakcje miejscowe w miejscu wstrzyknięcia gorączka Badania diagnostyczne zwiększona aktywność aminotransfer azy asparaginiano wej (AspAT), zwiększona aktywność aminotransfer azy alaninowej (AlAT) zwiększona aktywność fosfatazy alkalicznej, zwiększona aktywność dehydrogenaz y mleczanowej, zwiększone stężenie bilirubiny w surowicy Zaburzenia metabolizmu i hipokalcemia, hipomagneze odżywiania mia, hiponatremia, hipokaliemia – patrz również punkt 4.4 * Uszkodzeniu ulec mogą zarówno przedsionkowe, jak i słuchowe odgałęzienia nerwu czaszkowego VIII. Objawy obejmują zawroty głowy, zaburzenia równowagi, odgłosy świstania i gwizdania w uchu, częściową utratę słuchu. Utrata słuchu jest przeważnie nieodwracalna i objawia się początkowo utratą słuchu w zakresie dźwięków o wysokich częstotliwościach (patrz punkt 4.4). Produkt leczniczy Tobramycin B. Braun, 3 mg/ml, roztwór do infuzji zawiera sód. Roztwory zawierające sód należy stosować ze szczególną ostrożnością w przypadkach, kiedy istnieje ryzyko zatrzymywania sodu lub możliwych powikłań z powodu przeciążenia sodem. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C PL-02 222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu. #### 4.9 Przedawkowanie Objawy Przedział terapeutyczny tobramycyny jest wąski. W razie kumulacji (np. w wyniku zaburzeń czynności nerek) może wystąpić uszkodzenie nerek lub uszkodzenie nerwu przedsionkowoślimakowego. Oprócz tego może wystąpić blokada nerwowo-mięśniowa lub porażenie oddechowe. Leczenie Leczenie przedawkowania Zaprzestać podawania leku. Nie jest znane swoiste antidotum. Z tego powodu niezbędne jest utrzymanie produkcji moczu u pacjentów z prawidłową czynnością nerek. Tobramycyna może zostać usunięta z krwi metodą hemodializy (usuwanie metodą dializy otrzewnowej jest wolniejsze i nieciągłe). Leczenie blokady nerwowo-mięśniowej Jeśli wystąpi blokada nerwowo-mięśniowa (zazwyczaj na skutek interakcji, patrz punkt 4.5), zaleca się podanie dożylne chlorku wapnia oraz zastosowanie oddechu wspomaganego, jeśli jest to konieczne. ### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE #### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: inne aminoglikozydy, kod ATC: J01GB01 Mechanizm działania: Tobramycyna jest antybiotykiem z grupy aminoglikozydów, wytwarzanym przez Streptomyces tenebrarius. Działanie bakteriobójcze polega na hamowaniu syntezy białek, co wymaga aktywnego transportu tobramycyny przez komórkę bakteryjną i nie odbywa się w warunkach beztlenowych. Tobramycyna wiąże się z podjednostką 30S rybosomu bakteryjnego i blokuje pierwszy etap syntezy białek. Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne (PK/PD) Najbardziej istotne parametry PK/PD określające skuteczność bakteriobójczą tobramycyny to wskaźnik maksymalnego stężenia w surowicy (Cmax) i minimalne stężenie hamujące (MIC) dla określonego patogenu. Wskaźnik Cmax/MIC na poziomie 8:1 lub 10:1 przyjmowany jest za wystarczający do skutecznego działania przeciwbakteryjnego i zapobiegania namnażaniu się bakterii. Tobramycyna wykazuje efekt poantybiotykowy in vitro i in vivo. Efekt poantybiotykowy pozwala na wydłużenie odstępów między dawkami bez utraty skuteczności działania na większość bakterii Gramujemnych. Mechanizm(y) oporności Oporność może powstawać w wyniku braku przenikania, małego powinowactwa rybosomu bakterii, ekspresji wielolekowej pompy usuwającej lek z komórki lub inaktywacji tobramycyny przez enzymy bakteryjne. Rzadko podczas leczenia rozwija się oporność. Stężenia graniczne Wartości graniczne dla tobramycyny ustalone przez Europejski Komitet Badania Wrażliwości Drobnoustrojów (EUCAST) są następujące: Drobnoustrój Stężenia graniczne EUCAST (mg/l) S ≤ R > Enterobacteriaceae 2 4 Pseudomonas spp. 4 4 Acinetobacter spp. 4 4 Staphylococcus spp. 1 1 Stężenia graniczne niezwiązane z gatunkiem 2 4 Występowanie oporności nabytej może różnić się u wybranych gatunków, w zależności od położenia geograficznego i czasu. Dostęp do lokalnych informacji o oporności jest konieczny, zwłaszcza podczas leczenia ciężkich zakażeń. W razie potrzeby należy zasięgnąć porady specjalisty, gdy lokalne występowanie oporności jest takie, że przydatność leku jest wątpliwa przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów zakażeń. Szczególnie zaleca się identyfikację patogenu(ów) i przeprowadzenie testów wrażliwości. Gatunki ogólnie wrażliwe (według EUCAST) Bakterie tlenowe Gram-dodatnie Corynebacterium spp. Listeria monocytogenes Staphylococcus aureus (MSSA) Bakterie tlenowe Gram-ujemne Citrobacter koseri Francisella tularensis Haemophilus influenzae Klebsiella oxytoca Moraxella catarrhalis Proteus vulgaris Providencia rettgeri Salmonella spp. Shigella spp. Yersinia spp. Gatunki, wśród których może wystąpić problem oporności nabytej Bakterie tlenowe Gram-dodatnie Staphylococcus aureus (MRSA)+ Staphylococcus koagulazo-ujemny+ Bakterie tlenowe Gram-ujemne Acinetobacter baumanii Citrobacter freundii Enterobacter aerogenes+ Enterobacter cloacae Escherichia coli Klebsiella pneumoniae Morganella morganii Proteus mirabilis Pseudomonas aeruginosa Serratia marcescens Gatunki o oporności wrodzonej Bakterie tlenowe Gram-dodatnie Enterococcus spp. Streptococcus spp. Bakterie tlenowe Gram-ujemne Alcaligenes denitrificans Burkholderia cepacia Legionella pneumophila Providencia stuartii Stenotrophomonas maltophilia Bakterie beztlenowe Wszystkie drobnoustroje beztlenowe Inne bakterie Chlamydia spp. Chlamydophila spp. Mycoplasma spp. Rickettsia spp. Ureaplasma urealyticum Skróty: MRSA = gronkowiec złocisty oporny na metycylinę MSSA = gronkowiec złocisty wrażliwy na metycylinę +Wysoki stopień oporności (>50%) obserwowano w jednym lub kilku obszarach na terenie UE. Synergizm pomiędzy różnymi antybiotykami Tobramycyna może również działać synergicznie w skojarzeniu z cefalosporyną na określone drobnoustroje Gram-ujemnym (Pseudomonas aeruginosa). Penicylina G i tobramycyny podawane w skojarzeniu mają synergiczne, bakteriobójcze działanie na niektóre szczepy Enterococcus faecalis in vitro (szczepy wykazujące fenotyp niskiej oporności). Jednak to skojarzenie nie ma działania synergicznego na inne, blisko spokrewnione drobnoustroje, takie jak Enterococcus faecium i szczepy Enterococcus faecalis wykazujące fenotyp wysokiej oporności. #### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne Wchłanianie Produkt leczniczy Tobramycin B. Braun, 3 mg/ml, roztwór do infuzji podaje się dożylnie. Po podaniu doustnym tobramycyny wchłanianie jelitowe jest nieznaczne. Średnie maksymalne stężenie w surowicy wynoszące 4–6 mikrogramów/ml mierzy się 30 do 60 minut po wstrzyknięciu domięśniowym w dawce 1 mg/kg masy ciała. W przypadku krótkiej infuzji dożylnej w czasie 15 do 30 minut osiąga się podobne stężenie. Po podaniu tobramycyny w infuzji dożylnej przez 30 minut przy 10 mg/kg masy ciała na dobę w trzech dawkach, najwyższe i najniższe stężenie tobramycyny zmierzone u pacjentów dorosłych z mukowiscydozą wynosiło odpowiednio 10,5 i 1,3 mikrograma/ml. Podczas podawania takiej samej dawki dobowej, ale jednorazowo, przez 60 minut, najwyższe stężenie wynosiło 19,9 mikrogramów/ml. Podczas leczenia ciężkich zakażeń wywołanych bakteriami Gramujemnymi maksymalne stężenie w surowicy powinno wynosić między 4 a 10 mikrogramów/ml. Minimalne stężenie w surowicy między kolejnymi dawkami powinno być mniejsze niż 2 mikrogramy/ml. Dystrybucja Po pozajelitowym podaniu tobramycyny tylko w nieznacznym stopniu przenika ona przez nieuszkodzoną barierę krew-komora tak, że tylko minimalne stężenia tego antybiotyku były wykrywane w ciele szklistym, cieczy wodnistej oka i tkance spojówkowej. Średnia objętość dystrybucji tobramycyny wynosi 0,22 l/kg, co odpowiada przestrzeni pozakomórkowej. Najwyższe stężenie w narządach występuje w nerkach. Selektywny wychwyt i (lub) opóźnione uwalnianie prowadzą do nagromadzenia, szczególnie w komórkach cewek i płynie limfatycznym w uchu wewnętrznym. Najniższe stężenie w tkankach jest mierzone w ośrodkowym układzie nerwowym. Przenikanie tobramycyny do płynu mózgowo-rdzeniowego jest nieznaczne, nawet w przypadku zapalenia opon. Stężenie tobramycyny jest małe także w żółci. W przypadku istnienia procesów zapalnych wielokrotne podanie prowadzi do zaobserwowania terapeutycznie czynnych stężeń w wysięku otrzewnowym, opłucnowym i maziówkowym. Tobramycyna nie wiąże się z białkami surowicy. Tobramycyna przenika barierę łożyskową. Stężenie we krwi płodu może wynosić 20% stężenia w osoczu matki. Tylko małe stężenia aminoglikozydów przenikają do mleka ludzkiego. Metabolizm Tobramycyna nie jest metabolizowana w organizmie. Eliminacja Tobramycyna jest wydalana prawie wyłącznie przez nerki w wyniku przesączania kłębuszkowego w postaci niezmienionej, czynnej mikrobiologicznie. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi średnio 2–3 godziny. Po 8–12 godzinach następuje uwolnienie z głębokich kompartmentów, np. kory nerkowej. W ciągu 24 godzin do 93% dawki tobramycyny jest eliminowane w moczu. U pacjentów poddawanych dializie 25% do 70% podanej dawki może być usunięte, w zależności od długości i rodzaju dializy. Szczególne grupy pacjentów W zależności od wieku ciążowego wcześniaki i noworodki mają znacząco większą objętość dystrybucji, zmniejszającą się wraz z wiekiem. U noworodków donoszonych okres półtrwania w osoczu w fazie eliminacji wynosi średnio 4,6 godziny, a u noworodków z małą masą urodzeniową średnio 8,7 godzin. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek stężenie antybiotyku w surowicy jest przeważnie większe. U tych pacjentów konieczne jest odpowiednie dostosowanie dawki (patrz punkt 4.2). Okres półtrwania w surowicy może się zmniejszyć u pacjentów z ciężkimi oparzeniami, co może prowadzić do mniejszego niż oczekiwane stężenia w surowicy. #### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Toksyczność po podaniu dawki pojedynczej U myszy, szczurów i kotów wartości LD50 po podaniu dożylnym wynosiły odpowiednio 53– 107 mg/kg masy ciała, 133 mg/kg masy ciała i więcej niż 50, ale mniej niż 100 mg/kg masy ciała. Toksyczność po podaniu wielokrotnym W badaniach toksyczności podostrej i (lub) przewlekłej, przeprowadzonych na szczurach, psach, kotach i świnkach morskich, objawy nefrotoksyczności zależnej od dawki były obserwowane po podaniu pozajelitowym tobramycyny (zwiększenie stężenia azotu mocznikowego we krwi, białkomocz, martwica korowo-cewkowa, zmiany nabłonka cewkowego). U szczurów po podaniu dużych dawek wystąpiło nieznaczne zmniejszenie hematokrytu, hemoglobiny i liczby erytrocytów. Toksyczność ślimakową zależną od dawki wykryto u świnek morskich po dawkach tobramycyny między 25 a 150 mg/kg masy ciała, a u jednego psa otrzymującego domięśniowo dawkę tobramycyny 15 mg/kg masy ciała zaobserwowano również utratę słuchu. U kotów dawka tobramycyny 40 mg/kg masy ciała wywołała porażenie mięśni i oddychania, a dawka tobramycyny 50 mg/kg masy ciała była powiązana z ciężkim uszkodzeniem przedsionka. Działanie genotoksyczne i rakotwórcze Działanie mutagenne tobramycyny jest niewystarczająco zbadane, ale poprzednie badania na drobnoustrojach były negatywne. Nie są dostępne badania dotyczące działania rakotwórczego tobramycyny. Toksyczny wpływ na reprodukcję Po podaniu dużych dawek tobramycyny świnkom morskim podczas drugiej połowy ciąży wystąpiły objawy ototoksyczności u matek i noworodków. Badania przeprowadzone na innych gatunkach zwierząt nie wykazały dowodów na teratogenność, embriotoksyczność lub pourodzeniowe zaburzenia rozwoju spowodowane podawaniem tobramycyny. ### 6. DANE FARMACEUTYCZNE #### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Sodu chlorek Woda do wstrzykiwań Kwas solny (w celu regulacji pH) #### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie mieszać tego produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, oprócz wymienionych w punkcie 6.6. W żadnym razie nie mieszać aminoglikozydów w roztworze do infuzji z antybiotykami beta-laktamowymi (np. penicylinami, cefalosporynami), ponieważ może to powodować inaktywację chemiczno-fizyczną leku skojarzonego. Jeśli tobramycynę podaje się razem z penicyliną lub cefalosporyną, obie substancje należy podawać oddzielnie. Dla każdego produktu leczniczego należy zastosować zalecaną dawkę. Tobramycyna jest niezgodna z heparyną. #### 6.3 Okres ważności 3 lata przed otwarciem opakowania. Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt należy zużyć natychmiast. Jeżeli nie zostanie zużyty natychmiast, za okres i warunki przechowywania przed użyciem odpowiada użytkownik. W warunkach prawidłowych nie powinny one przekraczać 24 godzin przechowywania w temperaturze 2–8°C. #### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego. #### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Butelki z polietylenu o niskiej gęstości (LDPE), zawierające 80 ml lub 120 ml, dostępne w opakowaniach: 10 × 80 ml 20 × 80 ml 10 × 120 ml 20 × 120 ml Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. #### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Tylko do jednorazowego użycia. Po użyciu należy wyrzucić pojemnik i pozostałą zawartość. Resztki niewykorzystanego roztworu należy usunąć. Tylko przejrzyste roztwory, bez cząstek, nadają się do użycia. Roztwór należy podawać za pomocą jałowego sprzętu z wykorzystaniem techniki aseptycznej. Sprzęt należy przygotowywać razem z roztworem w celu uniknięcia dostania się powietrza do systemu. Produkt leczniczy Tobramycin B. Braun, 3 mg/ml, roztwór do infuzji jest roztworem gotowym do użycia. Nie należy go rozcieńczać przed podaniem. Dalsze informacje, patrz punkt 4.2. ### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU B. Braun Melsungen AG Carl-Braun-Strasse 1 34212 Melsungen Niemcy ### 8. NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU Pozwolenie nr 17627 ### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 16.12.2010 r. Data ostatniego przedłużenia pozwolenia: 2015-08-13 ### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO 2021-11-11 --- > Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.