# Vancomycin Reig Jofre > Wankomycyna · 500 mg · Proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji ## Szczegóły leku - **Nazwa:** Vancomycin Reig Jofre - **Nazwa powszechna:** Vancomycini hydrochloridum - **Substancja czynna:** [Wankomycyna](https://apteka.online/odpowiedniki/vancomycini-hydrochloridum) - **Moc:** 500 mg - **Postać farmaceutyczna:** Proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji - **Droga podania:** dożylna - **Kategoria dostępności:** Lz - **Kod ATC:** J01XA01 - **Liczba opakowań:** 2 - **Numer pozwolenia:** 29427 - **Podmiot odpowiedzialny:** Reig Jofre Sp. z o.o. - **Status RPL:** Produkt aktywny - **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-przeciwbakteryjne-do-stosowania-ogolnego/vancomycin-reig-jofre-prosz-konc-inf-500-mg-reig - **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-przeciwbakteryjne-do-stosowania-ogolnego/vancomycin-reig-jofre-prosz-konc-inf-500-mg-reig.md ## Dokumenty PDF - Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/49756/leaflet - ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/49756/characteristic ## Dostępne opakowania (2) | Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz | |---|---|---|---|---|---| | 1 fiol. 500 mg proszku | 5909991590192 | Lz | — | Brak danych | — | | 10 fiol. 500 mg proszku | 5909991590215 | Lz | — | Brak danych | — | ## Wskaźnik dostępności Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece. - Bardzo dobrze dostępny (5/5) - Dobrze dostępny (4/5) - Trudno dostępny (2/5) - Niedostępny (1/5) - Brak danych Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta. ## Ulotka dla pacjenta ### 1. Co to jest lek Vancomycin Reig Jofre i w jakim celu się go stosuje? Vancomycin Reig Jofre jest antybiotykiem należącym do klasy antybiotyków glikopeptydowych. Działanie leku Vancomycin Reig Jofre polega na zabijaniu niektórych bakterii powodujących zakażenia. Vancomycin Reig Jofre w postaci proszku służy do sporządzania roztworu do infuzji. Vancomycin Reig Jofre stosowany jest we wszystkich grupach wiekowych w postaci infuzji w leczeniu następujących, ciężkich zakażeń: - Zakażenia skóry i tkanki podskórnej. - Zakażenia kości i stawów. - Zakażenia płuc określanego jako „zapalenie płuc”. - Zakażenia wewnętrznej błony wyściełającej serce (zapalenie wsierdzia). ### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Vancomycin Reig Jofre Kiedy nie stosować leku Vancomycin Reig Jofre - jeśli pacjent ma uczulenie na wankomycynę lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6). Ostrzeżenia i środki ostrożności Przed rozpoczęciem stosowania wankomycyny należy omówić to z lekarzem, farmaceutą szpitalnym lub pielęgniarką, jeśli: - u pacjenta wystąpiła w przeszłości reakcja alergiczna na teikoplaninę, ponieważ może to oznaczać, że pacjent jest też uczulony na wankomycynę. - pacjent ma zaburzenia słuchu, szczególnie jeśli jest w podeszłym wieku (konieczne może być badanie słuchu podczas leczenia). - pacjent ma zaburzenia czynności nerek (konieczne będzie przeprowadzenie badań krwi oraz czynności wątroby i nerek podczas leczenia). - pacjent otrzymuje wankomycynę w infuzji w celu leczenia biegunki związanej z zakażeniem Clostridium difficile, zamiast podawania doustnego. - u pacjenta kiedykolwiek po podaniu wankomycyny wystąpiła ciężka wysypka skórna lub złuszczanie się skóry, pęcherze i (lub) owrzodzenia jamy ustnej. Podczas stosowania wankomycyny należy omówić to z lekarzem, farmaceutą szpitalnym lub pielęgniarką, jeśli: - pacjent otrzymuje leczenie wankomycyną przez długi czas (konieczne może być przeprowadzanie badań krwi oraz badań czynności wątroby i nerek podczas leczenia). - u pacjenta podczas leczenia wystąpi jakakolwiek reakcja skórna. - u pacjenta wystąpi ciężka lub długotrwała biegunka podczas lub po zakończeniu leczenia wankomycyną; w takiej sytuacji należy natychmiast skonsultować się z lekarzem. Może to być objaw zapalenia jelit (rzekomobłoniastego zapalenia jelit), które może wystąpić podczas leczenia antybiotykami. W związku z leczeniem wankomycyną zgłaszano przypadki ciężkich reakcji skórnych, w tym zespołu Stevensa-Johnsona (ang. Stevens-Johnson syndrome, SJS), toksyczna nekroliza naskórka (ang. toxic epidermal necrolysis, TEN), reakcji polekowych z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (ang. drug reaction with eosynophilia and systemic symptoms, DRESS) oraz ostrej uogólnionej osutki krostkowej (ang. acute generalized exanthematous pustulosis, AGEP). Jeśli pacjent zauważy którykolwiek z objawów opisanych w punkcie 4, należy przerwać stosowanie wankomycyny i natychmiast zgłosić się do lekarza. Po wstrzyknięciu wankomycyny do oka występowały ciężkie działania niepożądane, mogące prowadzić do utraty wzroku. Dzieci Wankomycyna będzie stosowana ze szczególną ostrożnością u wcześniaków i młodych niemowląt, ponieważ ich nerki nie są w pełni rozwinięte, co może doprowadzić do gromadzenia wankomycyny we krwi. W tej grupie wiekowej konieczne może być wykonanie badań krwi w celu kontrolowania stężenia wankomycyny we krwi. Jednoczesne podawanie wankomycyny i środków znieczulających u dzieci wiąże się z występowaniem zaczerwienienia skóry (rumienia) i reakcji alergicznych. Ponadto, jednoczesne stosowanie z innymi lekami, takimi jak antybiotyki aminoglikozydowe, niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ, np. ibuprofen) lub amfoterycyna B (lek stosowany w zakażeniach grzybiczych) może zwiększać ryzyko uszkodzenia nerek, w związku z czym, konieczne może być częstsze wykonywanie badań krwi i czynności nerek. Osoby w podeszłym wieku U pacjentów w podeszłym wieku, lekarz dostosuje dawkę leku Vancomycin Reig Jofre, ponieważ wraz z wiekiem naturalnie zmniejszają się zdolności filtracyjne nerek i łatwiej może dojść do zwiększenia ilości leku we krwi. Vancomycin Reig Jofre a inne leki Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować. Następujące leki mogą mieć wpływ na lek Vancomycin Reig Jofre lub lek Vancomycin Reig Jofre może wpływać na działanie innych leków, co może prowadzić do wystąpienia działań niepożądanych, jeśli leki te są stosowane jednocześnie: - leki znieczulające: stosowanie leków znieczulających zwiększa ryzyko wystąpienia pewnych działań niepożądanych wankomycyny, takich jak obniżenie ciśnienia krwi, zaczerwienienie skóry, pokrzywka, osłabienie czynności serca i świąd. - leki zmniejszające napięcie mięśni: stosowanie jednocześnie leków zwiotczające mięśnie (np. sukcynylocholiny), może nasilać lub przedłużać ich działanie zwiotczające mięśnie. - doustne leki przeciwzakrzepowe: w przypadku jednoczesnego stosowania warfaryny, działanie tego leku przeciwzakrzepowego może się nasilać. - leki o możliwym działaniu uszkadzającym nerki lub słuch: leki stosowane w leczeniu zakażeń bakteryjnych (np. polimyksyna B, kolistyna, bacytracyna, aminoglikozydy, piperacylina z tazobaktamem), leki stosowane w leczeniu zakażeń grzybiczych (amfoterycyna B), leki przeciwgruźlicze (wiomycyna), leki przeciwnowotworowe (cisplatyna), leki do chemioterapii na bazie platyny, niektóre leki moczopędne. Podczas jednoczesnego stosowania tych leków i wankomycyny, to szkodliwe działanie może się nasilić. W takim przypadku, lekarz będzie uważnie obserwował i regularnie sprawdzał słuch pacjenta. Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje ciążę, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku. Lek Vancomycin Reig Jofre należy stosować w okresie ciąży i podczas karmienia piersią jedynie wtedy, gdy jest to bezwzględnie konieczne. Lekarz może zalecić przerwanie karmienia piersią. Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn Vancomycin Reig Jofre nie wywiera wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. ### 3. Jak stosować lek Vancomycin Reig Jofre? Lek Vancomycin Reig Jofre będzie podawany pacjentowi przez personel medyczny podczas pobytu w szpitalu. Lekarz zdecyduje, jaką dawkę leku pacjent powinien otrzymać każdego dnia i jak długo powinno trwać leczenie. Dawkowanie Podawana dawka będzie zależeć od: - wieku pacjenta, - masy ciała pacjenta, - rodzaju zakażenia, - stanu czynności nerek, - stanu słuchu pacjenta, - jakichkolwiek innych leków stosowanych przez pacjenta. Sposób podawania Infuzja dożylna oznacza, że lek przepływa z butelki lub worka infuzyjnego przez przewód do jednej z żył w ciele pacjenta. Lekarz lub pielęgniarka będzie zawsze podawać wankomycynę do krwi, a nie w mięsień. Wankomycyna będzie podawana do żyły przez co najmniej 60 minut. W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się do lekarza lub pracownika fachowego personelu medycznego. Podanie dożylne Dorośli i młodzież (w wieku 12 lat i starsza) Dawka zostanie wyliczona w oparciu o masę ciała pacjenta. Dawka zazwyczaj stosowana w infuzji wynosi od 15 mg do 20 mg na każdy kg masy ciała. Dawka ta jest zwykle podawana co 8 do 12 godzin. W niektórych przypadkach lekarz może zdecydować o zastosowaniu dawki początkowej do 30 mg na każdy kilogram masy ciała. Maksymalna dawka dobowa wankomycyny nie powinna być większa niż 2 g. Stosowanie u dzieci Dzieci w wieku od pierwszego miesiąca życia do poniżej 12 lat Dawka zostanie wyliczona w oparciu o masę ciała pacjenta. Dawka zazwyczaj stosowana w infuzji wynosi od 10 mg do 15 mg na każdy kilogram masy ciała. Dawka ta jest zwykle podawana co 6 godzin. Wcześniaki i noworodki urodzone w terminie (od 0 do 27 dni) Dawka zostanie wyliczona w oparciu o wiek płodowy [czas, jaki upłynął od pierwszego dnia ostatniej miesiączki matki do porodu (wiek ciążowy) plus czas, jaki upłynął od urodzenia dziecka (wiek pourodzeniowy)]. Inne grupy pacjentów U osób w podeszłym wieku, kobiet w ciąży oraz pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, w tym pacjentów dializowanych, konieczne może być zastosowanie innej dawki. Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Vancomycin Reig Jofre Jeśli pacjent przypuszcza, że otrzymał zbyt dużą dawkę leku Vancomycin Reig Jofre i z tego powodu źle się czuje, powinien skontaktować się z lekarzem lub personelem medycznym. Lekarz skontroluje ilość podanego leku Vancomycin Reig Jofre. Jeżeli badania krwi i inne badania wykażą, że w organizmie jest za dużo leku Vancomycin Reig Jofre, dawka zostanie zmniejszona lub leczenie będzie wstrzymane albo przerwane. Stężenie leku pozostałego we krwi ulegnie wtedy zmniejszeniu. ### 4. Możliwe działania niepożądane Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Wankomycyna może powodować reakcje alergiczne, jednak ciężkie reakcje alergiczne (reakcje anafilaktyczne) są rzadkie. Jeśli u pacjenta wystąpi nagle świszczący oddech, trudności w oddychaniu, zaczerwienienie górnej części ciała, wysypka lub swędzenie, należy niezwłocznie powiadomić o tym lekarza. Należy przerwać stosowanie wankomycyny i natychmiast zgłosić się do lekarza, jeśli pacjent zauważy którykolwiek z następujących objawów: - Czerwonawe, płaskie, przypominające tarczę strzelniczą lub okrągłe plamy na tułowiu, często z pęcherzami pośrodku, złuszczanie się skóry, owrzodzenia jamy ustnej, gardła, nosa, narządów płciowych i oczu. Wystąpienie tych ciężkich wysypek skórnych może poprzedzać gorączka i objawy grypopodobne (zespół Stevensa-Johnsona oraz toksyczna nekroliza naskórka). - Rozległa wysypka, wysoka temperatura ciała i powiększone węzły chłonne (zespół DRESS lub zespół nadwrażliwości na lek). - Czerwona, łuszcząca się wysypka z guzkami pod skórą oraz pęcherzami, z jednoczesną gorączką na początku leczenia (ostra uogólniona osutka krostkowa). Częste działania niepożądane (mogą wystąpić rzadziej niż u 1 na 10 osób): - Spadek ciśnienia krwi - Duszność, świszczący oddech (wysoki dźwięk spowodowany przeszkodą na drodze przepływu powietrza w górnych drogach oddechowych) - Wysypka i stan zapalny błony śluzowej jamy ustnej, świąd, swędząca wysypka, pokrzywka - Zaburzenia czynności nerek, wykrywane zwykle w badaniach krwi - Zaczerwienienie górnej części ciała i twarzy, zapalenie żył. Niezbyt częste działania niepożądane (mogą wystąpić rzadziej niż u 1 na 100 osób): - Przejściowa lub trwała utrata słuchu. Rzadkie działania niepożądane (mogą wystąpić rzadziej niż 1 na 1000 osób): - Zmniejszenie liczby białych krwinek, czerwonych krwinek i płytek krwi (krwinek odpowiedzialnych za krzepnięcie krwi) - Zwiększenie liczby niektórych białych krwinek we krwi - Zaburzenia równowagi, dzwonienie w uszach, zawroty głowy - Zapalenie naczyń krwionośnych - Nudności (mdłości) - Zapalenie nerek i niewydolność nerek - Ból w klatce piersiowej i mięśni pleców - Gorączka, dreszcze. Bardzo rzadkie działania niepożądane (mogą wystąpić rzadziej niż u 1 na 10 000 osób): - Nagłe wystąpienie ciężkiej skórnej reakcji alergicznej, obejmującej łuszczenie się skóry lub powstawanie pęcherzy na skórze. Może temu towarzyszyć wysoka gorączka i bóle stawów - Zatrzymanie akcji serca - Zapalenie jelita, powodujące ból brzucha i biegunkę, która może zawierać krew. Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych) - Wymioty, biegunka - Splątanie, senność, brak energii, opuchlizna, zatrzymanie płynów, zmniejszenie ilości wytwarzanego moczu - Wysypka z obrzękiem i bólem obszaru za uszami, szyi, pachwin, pod brodą i pod pachami (obrzęk węzłów chłonnych), nieprawidłowe wyniki badań krwi i czynności wątroby - Wysypka z pęcherzami i gorączką. Zgłaszanie działań niepożądanych Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa tel.: + 48 22 49 21 301 faks: + 48 22 49 21 309 strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl. Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu. Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku. ### 5. Jak przechowywać lek Vancomycin Reig Jofre? Za przechowywanie leku będzie odpowiedzialny lekarz. Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci. Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku tekturowym i fiolce po „EXP”. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca. Proszek w opakowaniu do sprzedaży: Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25°C. Koncentrat po rekonstytucji Po rekonstytucji koncentrat należy natychmiast dalej rozcieńczyć. Czas przechowywania rozcieńczonego produktu: Wykazano chemiczną i fizyczną stabilność produktu chronionego przed światłem i przechowywanego przez 8 godzin w temperaturze poniżej 25oC i przez 14 dni w temperaturze 2-8oC po rozpuszczeniu w 9 mg/mL (0,9%) roztworze chlorku sodu lub 50 mg/mL (5%) roztworze glukozy. Z mikrobiologicznego punktu widzenia, produkt leczniczy należy zużyć natychmiast. Jeżeli produkt leczniczy nie zostanie zużyty natychmiast, za czas i warunki przechowywania przed użyciem odpowiada użytkownik i zwykle okres ten nie powinien być dłuższy niż 24 godziny w temperaturze od 2 do 8°C, chyba że rekonstytucja i rozcieńczenie wykonywane były w kontrolowanych i zwalidowanych warunkach aseptycznych. Roztwory po rekonstytucji i rozcieńczeniu należy obejrzeć przed podaniem, czy nie zawierają widocznych cząstek stałych i przebarwień. Należy użyć jedynie przejrzyste, bezbarwne, niezawierające widocznych cząstek stałych. Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić środowisko. ### 6. Zawartość opakowania i inne informacje Co zawiera lek Vancomycin Reig Jofre Substancją czynną leku jest wankomycyny chlorowodorek. Vancomycin Reig Jofre, 500 mg, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji: Każda fiolka zawiera 500 mg wankomycyny (w postaci wankomycyny chlorowodorku), co odpowiada 500 000 j.m. wankomycyny. Po rekonstytucji w 10 mL wody do wstrzykiwań, sporządzony koncentrat roztworu do infuzji zawiera 50 mg/mL wankomycyny chlorowodorku. Vancomycin Reig Jofre, 1000 mg, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji: Każda fiolka zawiera 1000 mg wankomycyny (w postaci wankomycyny chlorowodorku), co odpowiada 1 000 000 j.m. wankomycyny. Po rekonstytucji w 20 mL wody do wstrzykiwań, sporządzony koncentrat roztworu do infuzji zawiera 50 mg/mL wankomycyny chlorowodorku. Jak wygląda lek Vancomycin Reig Jofre i co zawiera opakowanie Vancomycin Reig Jofre 500 mg: - Biały lub prawie biały proszek, umieszczonym w fiolce z przezroczystego szkła, z białym wieczkiem typu flip-off, w tekturowym pudełku. Wielkość opakowań: 1 lub 10 fiolek. Vancomycin Reig Jofre 1000 mg: - Biały lub prawie biały proszek, umieszczonym w fiolce z przezroczystego szkła, z niebieskim wieczkiem typu flip-off, w tekturowym pudełku. Wielkość opakowań: 1 lub 10 fiolek. Nie wszystkie wielkości opakowań musza znajdować się w obrocie. Podmiot odpowiedzialny i wytwórca Podmiot odpowiedzialny Reig Jofre Sp. z o.o. ul. Ostródzka 74N 03-289 Warszawa e-mail: biuro@reigjofre.com Tel.: +48 22 487 88 49 {logo podmiotu odpowiedzilanego} Wytwórca Laboratorio Reig Jofre, S.A. Gran Capitán, 10 08970 Sant Joan Despí, Barcelona Hiszpania Ten lek jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego i w Zjednoczonym Królestwie (Irlandii Północnej) pod następującymi nazwami: Dania Vancomycin Reig Jofre 500mg, pulver til koncentrat til infusionsvæske, opløsning Vancomycin Reig Jofre 1000mg, pulver til koncentrat til infusionsvæske, opløsning Finlandia Vancomycin Reig Jofre 500mg kuiva-aine välikonsentraatiksi infuusionestettä varten, liuos Vancomycin Reig Jofre 1000mg kuiva-aine välikonsentraatiksi infuusionestettä varten, liuos Francja Vancomycine Reig Jofre 500mg, poudre pour solution à diluer pour perfusion Vancomycine Reig Jofre 1000mg, poudre pour solution à diluer pour perfusion Norwegia Vancomycin Reig Jofre Polska Vancomycin Reig Jofre Portugalia Vancomicina Reig Jofre 500mg pó para concentrado para solução para perfusão Vancomicina Reig Jofre 1000mg pó para concentrado para solução para perfusão Szwecja Vancomycin Reig Jofre 500mg pulver till koncentrat till infusionsvätska, lösning Vancomycin Reig Jofre 1000mg pulver till koncentrat till infusionsvätska, lösning Włochy Vancomicina Reig Jofre -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Informacje przeznaczone wyłącznie dla fachowego personelu medycznego 500 mg: Rozpuścić zawartość każdej fiolki w 10 mL jałowej wody do wstrzykiwań. Roztwór po rozpuszczeniu należy rozcieńczyć w co najmniej 100 mL roztworu chlorku sodu 9 mg/mL (0,9%) do wstrzykiwań lub roztworu glukozy 50 mg/mL (5%) do wstrzykiwań. 1000 mg: Rozpuścić zawartość każdej fiolki w 20 mL jałowej wody do wstrzykiwań. Roztwór po rozpuszczeniu należy rozcieńczyć w co najmniej 200 mL roztworu chlorku sodu 9 mg/mL (0,9%) do wstrzykiwań lub roztworu glukozy 50 mg/mL (5%) do wstrzykiwań. Stężenie wankomycyny w końcowym roztworze do infuzji nie powinno być większe niż 5 mg/mL. U pacjentów z ograniczeniem podaży płynów, można zastosować roztwór o stężeniu do 10 mg/mL. Stosowanie tak dużych stężeń może powodować zwiększenie ryzyka wystąpienia działań niepożądanych związanych z podawaniem leku w infuzji. Roztwory po rekonstytucji i rozcieńczeniu należy obejrzeć przed podaniem, czy nie zawierają widocznych cząstek stałych i przebarwień. Należy użyć jedynie przejrzyste, bezbarwne lub jasnożółte roztwory, niezawierające widocznych cząstek stałych. Roztworu do infuzji nie należy mieszać z innymi lekami. Infuzja Podawać w powolnej infuzji dożylnej, trwającej co najmniej 60 minut, z maksymalną szybkością 10 mg/min, co odpowiada 2 mL/min w przypadku roztworu o stężeniu 5 mg/mL. Dawkowanie Dorośli i dzieci w wieku powyżej 12 lat Zalecana dawka dożylna to 2000 mg (2 g) na dobę, podawana w dawce 500 mg co 6 godzin lub 1000 mg (1 g) co 12 godzin. Powrót do zdrowia następuje zwykle w ciągu 48-72 godzin. Całkowity czas trwania leczenia zależy od typu i stopnia ciężkości zakażenia oraz od indywidualnej odpowiedzi klinicznej u pacjenta. Dzieci i młodzież - Dzieci od 1 miesiąca życia do 12 lat 40 mg/kg mc./dobę: zwykle w czterech dawkach podzielonych (np. 10 mg/kg mc. co 6 godzin). Każdą dawkę należy podawać przez co najmniej 60 minut. - Noworodki (urodzone w terminie) Dni 0-7.: dawka początkowa 15 mg/kg mc., następnie 10 mg/kg mc. co 12 godzin. Dni 7.-30.: dawka początkowa 15 mg/kg mc., następnie 10 mg/kg co 8 godzin. Każdą dawkę należy podawać przez co najmniej 60 minut. U tych pacjentów może być konieczne ścisłe monitorowanie stężenia wankomycyny w surowicy krwi. Osoby w podeszłym wieku Ze względu na związane z wiekiem pogorszenie czynności nerek, może być konieczne zastosowanie mniejszych dawek podtrzymujących. Ciąża Zgłaszano, że w celu osiągnięcia terapeutycznego stężenia w surowicy, może być konieczne znaczne zwiększenie dawki. Przechowywanie Nie należy przechowywać leku Vancomycin Reig Jofre w temperaturze powyżej 25ºC. Nie stosować leku Vancomycin Reig Jofre po upływie terminu ważności zamieszczonego na tekturowym pudełku. Warunki przechowywania po rekonstytucji i dalszym rozcieńczeniu znajdują się w punkcie 5. ## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL) CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO ### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Vancomycin Reig Jofre, 500 mg, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji Vancomycin Reig Jofre, 1000 mg, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji ### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY 500 mg Każda fiolka zawiera 500 mg wankomycyny chlorowodorku, co odpowiada 500 000 j.m. wankomycyny. Po rekonstytucji w 10 mL wody do wstrzykiwań, sporządzony koncentrat roztworu do infuzji zawiera 50 mg/mL wankomycyny chlorowodorku. 1000 mg Każda fiolka zawiera 1000 mg wankomycyny chlorowodorku, co odpowiada 1 000 000 j.m. wankomycyny. Po rekonstytucji w 20 mL wody do wstrzykiwań, sporządzony koncentrat roztworu do infuzji zawiera 50 mg/mL wankomycyny chlorowodorku. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. ### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji. Biały lub prawie biały proszek. pH roztworu po rekonstytucji wynosi od 2,5 do 4,5. ### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE #### 4.1 Wskazania do stosowania Podanie dożylne Wankomycyna jest wskazana do stosowania u pacjentów z wszystkich grup wiekowych w leczeniu następujących zakażeń (patrz punkty 4.2, 4.4 i 5.1): - powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich (ang. complicated skin and soft tissue infections, cSSTI) - zakażenia kości i stawów - pozaszpitalne zapalenie płuc (ang. community acquired pneumonia, CAP) - szpitalne zapalenie płuc (ang. hospital acquired pneumonia, HAP), w tym zapalenie płuc związane z wentylacją mechaniczną (ang. ventilator-associated pneumonia, VAP) - zakaźne zapalenie wsierdzia. Należy wziąć pod uwagę oficjalne wytyczne dotyczące prawidłowego stosowania leków przeciwbakteryjnych. #### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania Dawkowanie W odpowiednich przypadkach, wankomycyna powinna być stosowana w skojarzeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi. Podanie dożylne Dawka początkowa powinna być ustalona w oparciu o całkowitą masę ciała. Kolejne modyfikacje dawki powinny być uzależnione od stężenia wankomycyny w surowicy krwi, z zamiarem osiągnięcia docelowego stężenia terapeutycznego. Przy ustalaniu kolejnych dawek i odstępów pomiędzy nimi należy wziąć także pod uwagę czynność nerek. Pacjenci w wieku 12 lat i starsi Zalecana dawka to 15 do 20 mg/kg mc. co 8 do 12 godzin (nie przekraczać 2 g na dawkę). W przypadku ciężko chorych pacjentów można zastosować dawkę nasycającą 25-30 mg/kg mc., aby ułatwić szybkie osiągnięcie docelowego, minimalnego stężenia wankomycyny w surowicy krwi. Niemowlęta i dzieci w wieku od pierwszego miesiąca życia do mniej niż 12 lat Zalecana dawka to 10 do 15 mg/kg mc. co 6 godzin (patrz punkt 4.4). Noworodki urodzone w terminie (od urodzenia do 27 dni wieku pourodzeniowego) oraz wcześniaki (od urodzenia do oczekiwanej daty porodu plus 27 dni) W celu ustalenia schematu dawkowania dla noworodków, należy zwrócić się o poradę do lekarza doświadczonego w leczeniu noworodków. Jeden z możliwych schematów dawkowania wankomycyny u noworodków przedstawiony jest w poniższej tabeli (patrz punkt 4.4): PMA (tygodnie) Dawka (mg/kg mc.) Odstęp pomiędzy dawkami (godziny) <29 15 24 29 – 35 15 12 >35 15 8 PMA: wiek postkoncepcyjny [czas, jaki upłynął od pierwszego dnia ostatniego krwawienia miesiączkowego do porodu (wiek ciążowy) plus czas, jaki upłynął od urodzenia (wiek pourodzeniowy)]. Czas trwania leczenia Sugerowany czas trwania leczenia podano w tabeli niżej. W każdym przypadku, czas trwania leczenia powinien być dostosowany do typu i stopnia ciężkości zakażenia oraz do indywidualnej odpowiedzi klinicznej. Wskazanie Czas trwania leczenia Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich - Bez martwicy - Z martwicą 7 do 14 dni 4 do 6 tygodni* Zakażenia kości i stawów 4 do 6 tygodni** Pozaszpitalne zapalenie płuc 7 do 14 dni Szpitalne zapalenie płuc, w tym zapalenie płuc związane z wentylacją mechaniczną 7 do 14 dni Zakaźne zapalenie wsierdzia 4 do 6 tygodni*** * Kontynuować do momentu, w którym niepotrzebne będzie dalsze usuwanie martwiczych tkanek, stan kliniczny pacjenta poprawi się i pacjent nie będzie gorączkował od 48 do 72 godzin. ** W przypadku okołoprotezowych zakażeń stawów należy rozważyć dłuższe cykle doustnego leczenia supresyjnego odpowiednimi antybiotykami. *** Czas trwania i konieczność stosowania leczenia skojarzonego zależy od typu zastawki i organizmu. Szczególne grupy pacjentów Osoby w podeszłym wieku Ze względu na związane z wiekiem zmniejszenie czynności nerek, konieczne może być zastosowanie mniejszych dawek podtrzymujących. Zaburzenia czynności nerek U pacjentów dorosłych i u dzieci i młodzieży z zaburzeniami czynności nerek należy brać pod uwagę wstępną dawkę początkową, a następnie oznaczenia minimalnego stężenia wankomycyny w surowicy krwi, zamiast zaplanowanego schematu leczenia, szczególnie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub poddawanych leczeniu nerkozastępczemu (ang. renal replacement therapy, RRT) ze względu na liczne zmienne czynniki wpływające na stężenie wankomycyny u takich pacjentów. U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek nie wolno zmniejszać dawki początkowej. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek zaleca się wydłużyć odstępy między kolejnymi dawkami a nie podawać mniejsze dawki dobowe. Należy właściwie rozważyć jednoczesne podawanie produktów leczniczych, które mogą zmniejszać klirens wankomycyny i (lub) nasilać jej działania niepożądane (patrz punkt 4.4). Wankomycyna jest w niewielkim stopniu usuwana przez hemodializę przerywaną. Jednak, zastosowanie błon filtracyjnych o dużej przepuszczalności lub ciągłego leczenia nerkozastępczego (ang. continuous renal replacement therapy, CRRT) zwiększa klirens wankomycyny i na ogół, konieczne jest podawanie dawek uzupełniających (zwykle po sesji hemodializy w przypadku hemodializy przerywanej). Dorośli Modyfikacje dawki u dorosłych pacjentów mogą być oparte na szybkości filtracji kłębuszkowej szacowanej (ang. glomerular filtration rate estimated, eGFR) na podstawie następującego wzoru: Mężczyźni: [masa (kg) x [140 – wiek (lata)]]/[72 x stężenie kreatyniny w surowicy krwi (mg/dL)] Kobiety: 0,85 x wartość wyliczona według powyższego wzoru Zwykła dawka początkowa dla dorosłych pacjentów to 15 do 20 mg/kg mc. dawkę tę można podawać co 24 godziny pacjentom z klirensem kreatyniny w zakresie 20 do 49 mL/min. W przypadku pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny poniżej 20 mL/min) lub pacjentów przechodzących terapię nerkozastępczą odpowiednie odstępy między dawkami i wielkość kolejnych dawek w dużym stopniu zależą od stosowanej procedury RRT i powinny być ustalone w oparciu o wartości minimalnego stężenia wankomycyny w surowicy krwi oraz przetrwałą czynność nerek (patrz punkt 4.4). W zależności od sytuacji klinicznej, można rozważyć wstrzymanie kolejnej dawki do czasu oznaczenia stężenia wankomycyny we krwi. U pacjentów w stanie krytycznym z zaburzeniami czynności nerek nie należy zmniejszać wstępnej dawki nasycającej (25 do 30 mg/kg mc.). Dzieci i młodzież Modyfikacje dawki u dzieci w wieku 1 roku i starszych oraz u młodzieży mogą być oparte na szybkości filtracji kłębuszkowej szacunkowej (eGFR) na podstawie zmodyfikowanego wzoru Schwartza: eGFR (mL/min/1,73 m2) = (wzrost w cm x 0,413)/stężenie kreatyniny w surowicy krwi (mg/dL) eGFR (mL/min/1,73 m2) = (wzrost w cm x 36,2)/stężenie kreatyniny w surowicy krwi (μmol/L) W przypadku noworodków i niemowląt w wieku poniżej 1. roku należy zwrócić się o poradę eksperta, bowiem wzór Schwartza nie ma zastosowania u takich pacjentów. Orientacyjne zalecenia dotyczące dawkowania u dzieci i młodzieży podane w tabeli poniżej podlegają tym samym zasadom, co zalecenia dla dorosłych pacjentów. GFR (mL/min/1,73 m2) Dawka dożylna Częstość 50-30 15 mg/kg mc. Co 12 godzin 29-10 15 mg/kg mc. Co 24 godziny <10 10-15 mg/kg mc. Ponowne podanie w zależności od stężenia*Hemodializa przerywana Dializa otrzewnowa Ciągłe leczenie nerkozastępcze 15 mg/kg mc. Ponowne podanie w zależności od stężenia* * Odpowiednie odstępy między dawkami i wielkość kolejnych dawek w dużym stopniu zależą od stosowanej metody RRT i powinny być ustalone w oparciu o wartości stężenia wankomycyny w surowicy krwi przed podaniem oraz resztkową czynność nerek. Zależnie od sytuacji klinicznej, można rozważyć wstrzymanie kolejnej dawki do czasu oznaczenia stężenia wankomycyny we krwi. Zaburzenia czynności wątroby Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością wątroby. Ciąża W przypadku kobiet w ciąży konieczne może być znaczne zwiększenie dawek w celu osiągnięcia stężenia terapeutycznego wankomycyny w surowicy krwi (patrz punkt 4.6). Pacjenci otyli U pacjentów otyłych dawkę początkową należy dostosować indywidualnie według całkowitej masy ciała, tak samo jak u pacjentów o prawidłowej masie ciała. Kontrolowanie stężenia wankomycyny w surowicy krwi Częstość kontroli terapeutycznego stężenia leku (ang. therapeutic drug monitoring, TDM) należy dostosować indywidualnie do sytuacji klinicznej i reakcji na leczenie; częstość pobierania próbek może wynosić od codziennego pobierania u niektórych niestabilnych hemodynamicznie pacjentów do co najmniej raz na tydzień u stabilnych pacjentów z widoczną reakcją na leczenie. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek, stężenie wankomycyny w surowicy krwi należy oznaczyć drugiego dnia leczenia, bezpośrednio przed podaniem kolejnej dawki. U pacjentów poddawanych hemodializie przerywanej, stężenie wankomycyny należy oznaczyć przed rozpoczęciem sesji hemodializy. Należy kontrolować stężenie wankomycyny w surowicy krwi po podaniu doustnym u pacjentów z zapalnymi chorobami jelit (patrz punkt 4.4). Minimalne terapeutyczne stężenie wankomycyny we krwi powinno wynosić 10-20 mg/L, w zależności od miejsca zakażenia i wrażliwości patogenu. Laboratoria kliniczne zwykle zalecają stężenie minimalne 15-20 mg/L, zapewniające lepsze pokrycie mikroorganizmów zakwalifikowanych jako wrażliwe z wartością MIC ≥1 mg/L (patrz punkty 4.4 i 5.1). W przewidywaniu indywidualnego dawkowania, koniecznego do osiągnięcia odpowiedniej wartości AUC, przydatne mogą być metody oparte na modelach. Podejście oparte na modelach można zastosować przy wyliczaniu indywidualnej dawki początkowej, jak i przy modyfikacji dawek w oparciu o wyniki TDM (patrz punkt 5.1). Sposób podawania Podanie dożylne Wankomycyna jest zwykle podawana dożylnie w postaci infuzji przerywanej; zalecenia dotyczące dawkowania przedstawione w tym punkcie dla drogi dożylnej odnoszą się do tego sposobu podawania. Wankomycyna powinna być podawana wyłącznie w powolnej infuzji dożylnej, trwającej co najmniej godzinę lub z maksymalną szybkością 10 mg/min (w zależności od tego, który z okresów będzie dłuższy) w wystarczająco rozcieńczonym roztworze (co najmniej 100 mL na 500 mg lub co najmniej 200 mL na 1000 mg), patrz punkt 4.4. Pacjenci z ograniczeniem podaży płynów mogą otrzymywać roztwór 500 mg/50 mL (1000 mg/100 mL), jednak, przy takim większym stężeniu ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, związanych z infuzją, może być zwiększone. Instrukcje dotyczące rozpuszczenia produktu leczniczego przed podaniem, patrz punkt 6.6. Można rozważyć stosowanie ciągłej infuzji wankomycyny, np. u pacjentów z niestabilnym klirensem wankomycyny. #### 4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1 (patrz punkt 4.4). Wankomycyny nie należy podawać domięśniowo, ze względu na ryzyko martwicy w miejscu podania. #### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Reakcje nadwrażliwości Możliwe jest wystąpienie ciężkich reakcji nadwrażliwości, które niekiedy mogą doprowadzić do zgonu (patrz punkty 4.3 i 4.8). W przypadku reakcji nadwrażliwości należy natychmiast przerwać leczenie wankomycyną i zastosować odpowiednie leczenie ratunkowe. U pacjentów otrzymujących wankomycynę przez dłuższy czas lub jednocześnie z innymi produktami leczniczymi, które mogą spowodować neutropenię lub agranulocytozę, należy regularnie kontrolować liczbę leukocytów. U wszystkich pacjentów otrzymujących wankomycynę należy w regularnych odstępach czasu przeprowadzać testy hematologiczne, analizę moczu oraz badania czynności wątroby i nerek. Wankomycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z reakcją alergiczną na teikoplaninę w wywiadzie, z uwagi na możliwość wystąpienia krzyżowej reakcji nadwrażliwości, w tym wstrząsu anafilaktycznego zakończonego zgonem. Zakres aktywności przeciwbakteryjnej Zakres aktywności przeciwbakteryjnej wankomycyny jest ograniczony do mikroorganizmów Gram-dodatnich. Wankomycyna nie jest odpowiednia do stosowania w monoterapii w leczeniu pewnych typów zakażeń, chyba że odpowiedzialny patogen jest zidentyfikowany i wiadomo, że jest wrażliwy na wankomycynę lub istnieje uzasadnione podejrzenie, że najbardziej prawdopodobny patogen(y) będzie odpowiedni do leczenia wankomycyną. Racjonalne stosowanie wankomycyny powinno uwzględniać zakres aktywności przeciwbakteryjnej, profil bezpieczeństwa oraz zasadność standardowego leczenia przeciwbakteryjnego u konkretnego pacjenta. Ototoksyczność Działanie ototoksyczne, które może być przejściowe lub trwałe (patrz punkt 4.8), obserwowano u pacjentów z uprzednią głuchotą, pacjentów, którzy otrzymywali nadmierne dawki dożylne lub otrzymywali jednoczesne leczenie innym lekiem o działaniu ototoksycznym, takim jak antybiotyk aminoglikozydowy. Należy także unikać stosowania wankomycyny u pacjentów z uprzednio istniejącym ubytkiem słuchu. Wystąpienie głuchoty może być poprzedzone szumem w uszach. Doświadczenie dotyczące innych antybiotyków wskazuje, że taka głuchota może postępować pomimo przerwania leczenia. W celu zmniejszenia ryzyka ototoksyczności należy regularnie kontrolować stężenie wankomycyny we krwi. Zalecane są też regularne testy słuchu. Osoby w podeszłym wieku są szczególnie podatne na uszkodzenie narządu słuchu. U osób w podeszłym wieku należy kontrolować czynność układu przedsionkowego i słuch w trakcie leczenia i po jego zakończeniu. Należy unikać podawania innych substancji o działaniu ototoksycznym w trakcie leczenia i bezpośrednio po jego zakończeniu. Reakcje związane z infuzją Szybkie podanie w bolusie (tzn. w ciągu kilku minut) może być związane ze znacznym niedociśnieniem tętniczym (włącznie ze wstrząsem i w rzadkich przypadkach zatrzymaniem czynności serca), reakcją histaminopodobną oraz wysypką grudkowo-plamistą lub rumieniowatą (reakcja po infuzji wankomycyny). Wankomycynę należy podawać w powolnej infuzji w rozcieńczonym roztworze (2,5 do 5 mg/mL), z szybkością nie większą niż 10 mg/min, przez co najmniej 60 minut, aby uniknąć reakcji związanych z szybką infuzją. Zatrzymanie infuzji zwykle powoduje szybkie ustąpienie takich reakcji. Częstość występowania reakcji związanych z infuzją (niedociśnienie tętnicze, uderzenia gorąca, rumień, pokrzywka i świąd) zwiększa się w razie jednoczesnego podawania środków znieczulających (patrz punkt 4.5). Ryzyko ich wystąpienia można zmniejszyć podając wankomycynę w infuzji trwającej co najmniej 60 minut przed indukcją znieczulenia. Ciężkie niepożądane reakcje skórne (ang. severe cutaneous adverse reactions, SCARs) W związku z leczeniem wankomycyną notowano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych, w tym zespołu Stevensa-Johnsona (ang. Stevens-Johnson syndrome, SJS), toksycznego nekroliza naskórka (ang. toxic epidermal necrolysis, TEN), reakcji polekowych z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (ang. drug reaction with eosynophilia and systemic symptoms, DRESS) oraz ostrej uogólnionej osutki krostkowej (ang. acute generalized exanthematous pustulosis, AGEP), mogących zagrażać życiu lub prowadzić do zgonu (patrz punkt 4.8). Większość z tych reakcji wystąpiła w ciągu kilku dni do ośmiu tygodni od rozpoczęcia leczenia wankomycyną. Podczas przepisywania produktu leczniczego należy poinformować pacjenta o objawach przedmiotowych i podmiotowych oraz ściśle obserwować reakcje skórne. Jeśli wystąpią przedmiotowe i podmiotowe objawy tych reakcji, należy natychmiast przerwać stosowanie wankomycyny i rozważyć inne leczenie. Jeśli u pacjenta wystąpią ciężkie niepożądane reakcje skórne związane ze stosowaniem wankomycyny, nie należy nigdy wznawiać leczenia wankomycyną. Reakcje związane z miejscem podania U wielu pacjentów otrzymujących dożylnie wankomycynę może wystąpić ból i zapalenie żyły, niekiedy ciężkie. Częstość występowania i stopień nasilenia zapalenia żyły można zminimalizować, podając produkt leczniczy powoli w postaci rozcieńczonego roztworu (patrz punkt 4.2) i regularnie zmieniając miejsce infuzji. Nie określono skuteczności ani bezpieczeństwa stosowania wankomycyny podawanej drogą dokanałową, dolędźwiową ani dokomorową. Nefrotoksyczność Wankomycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, w tym z bezmoczem, ponieważ ryzyko wystąpienia działań toksycznych jest znacznie większe w razie długotrwałego dużego stężenia we krwi. Ryzyko działań toksycznych zwiększa się w przypadku dużego stężenia we krwi lub długotrwałego leczenia. Regularne kontrolowanie stężenia wankomycyny we krwi jest wskazane w razie leczenia dużymi dawkami oraz długotrwałego stosowania, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub zaburzeniami dotyczącymi narządu słuchu, jak również w razie jednoczesnego podawania substancji o działaniu, odpowiednio, nefrotoksycznym lub ototoksycznym (patrz punkty 4.2 i 4.5). Dzieci i młodzież Aktualne zalecenia dotyczące dawkowania dożylnego u dzieci i młodzieży, szczególnie u dzieci w wieku poniżej 12 lat, mogą prowadzić do osiągnięcia subterapeutycznego stężenia wankomycyny u znacznej liczby dzieci. Jednak bezpieczeństwo zwiększonych dawek wankomycyny nie zostało odpowiednio ocenione i ogólnie nie można zalecić dawek większych niż 60 mg/kg mc./dobę. Wankomycynę należy stosować ze szczególną ostrożnością u wcześniaków i małych niemowląt ze względu na niedojrzałość nerek i możliwe zwiększenie stężenia wankomycyny w surowicy. Dlatego w tej grupie dzieci należy ściśle monitorować stężenie wankomycyny we krwi. Jednoczesne stosowanie wankomycyny i leków znieczulających wiązało się u dzieci z występowaniem rumienia i zaczerwienienia podobnego do występującego po histaminie. Podobnie, jednoczesne stosowanie leków o działaniu nefrotoksycznym, takich jak antybiotyki aminoglikozydowe, NLPZ (np. ibuprofen stosowany w celu zamknięcia przewodu tętniczego) lub amfoterycyna B jest związane ze zwiększonym ryzykiem działania nefrotoksycznego (patrz punkt 4.5), dlatego wskazane jest częstsze monitorowanie stężenia wankomycyny w surowicy i czynności nerek. Stosowanie u osób w podeszłym wieku Naturalne zmniejszenie przesączania kłębuszkowego wraz z wiekiem, może prowadzić do zwiększenia stężenia wankomycyny w surowicy, jeśli dawka nie zostanie dostosowana (patrz punkt 4.2). Interakcje ze lekami znieczulającymi Wankomycyna może nasilać depresję mięśnia sercowego wywołaną znieczuleniem. Podczas znieczulenia, dawki muszą być odpowiednio rozcieńczone i podawane powoli przy jednoczesnym dokładnym monitorowaniu pracy serca. Zmiana pozycji ciała powinna być opóźniona do zakończenia infuzji, aby umożliwić dostosowanie postawy ciała (patrz punkt 4.5). Rzekomobłoniaste zapalenie jelit W przypadku ciężkiej, uporczywej biegunki należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia rzekomobłoniastego zapalenia jelit, które może zagrażać życiu (patrz punkt 4.8). Nie wolno podawać leków przeciwbiegunkowych. Nadkażenie Długotrwałe stosowanie wankomycyny może powodować nadmierny wzrost niewrażliwych drobnoustrojów. Niezbędna jest uważna obserwacja pacjenta. Jeśli podczas leczenia wystąpi nadkażenie, należy podjąć odpowiednie działania. Zaburzenia oka Wankomycyna nie jest zatwierdzona do stosowania do komory przedniej oka lub do ciała szklistego, w tym w zapobieganiu wewnętrznemu zapaleniu oka. W pojedynczych przypadkach obserwowano wystąpienie krwotoczno-okluzyjnego zapalenia naczyń siatkówki (ang. hemorrhagic occlusive retinal vasculitis, HORV), w tym trwałą utratę wzroku, po zastosowaniu wankomycyny do komory przedniej oka lub do ciała szklistego podczas operacji zaćmy. #### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Leki znieczulające Jednoczesne stosowanie wankomycyny i leków znieczulających związane było z występowaniem rumienia, zaczerwienienia skóry, podobnego jak w reakcji na histaminę i reakcji anafilaktoidalnej (patrz punkt 4.4). Reakcje te można zmniejszyć, jeśli wankomycynę podaje się w infuzji trwającej ponad 60 minut, przed wprowadzeniem do znieczulenia. Inne produkty lecznicze o potencjalnym działaniu nefrotoksycznym lub ototoksycznym Jednoczesne lub następujące bezpośrednio po podaniu wankomycyny zastosowanie innych produktów leczniczych, działających ogólnoustrojowo lub miejscowo, mogących działać neurotoksycznie lub nefrotoksycznie, takich jak gentamycyna, amfoterycyna B, streptomycyna, neomycyna, kanamycyna, amikacyna, tobramycyna, bacytracyna, polimiksyna B, piperacylina z tazobaktamem, kolistyna, wiomycyna oraz cisplatyna może zwiększać nefrotoksyczność i (lub) ototoksyczność wankomycyny (patrz punkt 4.4). W punkcie 4.2 podano informacje na temat dostosowania dawki w przypadku stosowania z aminoglikozydem. Leki zwiotczające mięśnie Ryzyko blokady przewodnictwa nerwowo-mięśniowego zwiększa się podczas jednoczesnego stosowania wankomycyny i leków zwiotczających mięśnie. Doustne przeciwzakrzepowe produkty lecznicze Jednoczesne podawanie wankomycyny i warfaryny może nasilać działanie tych przeciwzakrzepowych produktów leczniczych. Zgłaszano liczne przypadki zwiększonej aktywności doustnych przeciwzakrzepowych produktów leczniczych u pacjentów otrzymujących antybiotyki. Zakaźne lub zapalne tło choroby pacjenta, wiek i ogólny stan wydają się być czynnikami ryzyka. W tych okolicznościach, trudno jest rozróżnić czy zaburzenia dotyczące INR wynika z zakażenia czy z jej leczenia. Zaleca się częste kontrolowanie INR podczas jednoczesnego podawania wankomycyny i doustnych leków przeciwzakrzepowych oraz zaraz po jego podaniu. #### 4.6 Wpływ na ciążę i laktację Ciąża Brak wystarczającego doświadczenia dotyczącego stosowania wankomycyny u kobiet w ciąży. Badania toksycznego wpływu na reprodukcję u zwierząt nie wykazały żadnego wpływu na rozwój zarodka, płodu lub przebieg ciąży (patrz punkt 5.3). Jednakże, wankomycyna przenika przez łożysko i nie można wykluczyć ryzyka ototoksycznego i nefrotoksycznego działania na płód i noworodka. Z tego względu, wankomycynę można podawać kobietom w ciąży tylko w razie bezwzględnej konieczności i po dokładnym rozważeniu stosunku korzyści do ryzyka. Karmienie piersią Wankomycyna przenika do mleka ludzkiego. Należy zachować ostrożność podczas podawania wankomycyny matkom karmiącym piersią, ze względu na możliwość wystąpienia działań niepożądanych u dziecka (zaburzenia flory bakteryjnej z biegunką, kolonizacja grzybami drożdżopodobnymi i możliwość uczulenia). Mając na uwadze znaczenie produktu leczniczego dla karmiącej matki, należy rozważyć przerwanie karmienia piersią. #### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Wankomycyna wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. #### 4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Najczęściej występujące działania niepożądane to zapalenie żyły, reakcje rzekomoalergiczne oraz przekrwienie górnej części ciała („reakcja związana z infuzją wankomycyny”), związane ze zbyt szybką infuzją dożylną wankomycyny. W związku ze stosowaniem wankomycyny notowano przypadki ciężkich skórnych działań niepożądanych (ang. severe cutaneous adverse reactions, SCARs,), w tym zespołu Stevensa-Johnsona (ang. Stevens-Johnson syndrome, SJS), toksycznej nekrolizy naskórka (ang. toxic epidermal necrolysis, TEN), reakcji polekowych z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (ang. drug reaction with eosynophilia and systemic symptoms, DRESS) oraz ostrej uogólnionej osutki krostkowej (ang. acute generalized exanthematous pustulosis, AGEP), patrz punkt 4.4. Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych W obrębie każdej grupy o określonej częstości działania niepożądane są wymienione zgodnie ze zmniejszającą się ciężkością. Wymienione poniżej działania niepożądane zdefiniowano zgodnie z następującą konwencją MedDRA i klasyfikacją układów i narządów: Bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000), częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Klasyfikacja układów i narządów Częstość występowania Działanie niepożądane Rzadko Odwracalna neutropenia, agranulocytoza, eozynofilia, trombocytopenia, pancytopenia Zaburzenia układu immunologicznego: Rzadko Reakcje nadwrażliwości, reakcje anafilaktyczne Niezbyt często Przejściowa lub trwała utrata słuchu Rzadko Zawroty głowy pochodzenia obwodowego, szumy uszne, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego Zaburzenia serca: Bardzo rzadko Zatrzymanie czynności serca Zaburzenia naczyniowe: Często Zmniejszenie ciśnienia tętniczego Rzadko Zapalenie naczyń Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia: Często Duszność, świst krtaniowy Zaburzenia żołądka i jelit: Rzadko Nudności Bardzo rzadko Rzekomobłoniaste zapalenie jelit Częstość nieznana Wymioty, biegunka Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: Często Przekrwienie górnej części ciała („reakcja związana z infuzją wankomycyny”), wykwity i zapalenie błon śluzowych, świąd, pokrzywka Bardzo rzadko Złuszczające zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona, linijna IgA dermatoza pęcherzowa, toksyczna nekroliza naskórka (TEN) Częstość nieznana Zespół DRESS (wysypka polekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi), ostra uogólniona osutka krostkowa (AGEP) Zaburzenia nerek i dróg moczowych: Często Zaburzenia czynności nerek, objawiające się przede wszystkim jako zwiększenie stężenia kreatyniny i mocznika w surowicy krwi Rzadko Śródmiąższowe zapalenie nerek, ostra niewydolność nerek Częstość nieznana Ostra martwica kanalików nerkowych Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania: Często Zapalenie żył, zaczerwienienie górnej części ciała i twarzy Rzadko Gorączka polekowa, dreszcze, ból i skurcze mięśni klatki piersiowej i grzbietu Opis wybranych działań niepożądanych Odwracalna neutropenia zwykle pojawia się tydzień lub później po rozpoczęciu leczenia dożylnego lub gdy łączna dawka przekroczy 25 g. Podczas szybkiej infuzji lub wkrótce po jej zakończeniu może wystąpić reakcja anafilaktyczna i (lub) anafilaktoidalna, w tym świszczący oddech. Reakcje takie ustępują po przerwaniu podawania, zwykle w ciągu 20 minut do 2 godzin. Wankomycynę należy podawać w powolnej infuzji (patrz punkty 4.2 i 4.4). Po wstrzyknięciu domięśniowym może wystąpić martwica. Szum w uszach, przypuszczalnie poprzedzający wystąpienie głuchoty, powinien być traktowany jako wskazanie do przerwania leczenia. Działanie ototoksyczne obserwowano głównie u pacjentów otrzymujących duże dawki, u pacjentów leczonych jednocześnie innym produktem leczniczym o działaniu ototoksycznym, takim jak antybiotyk aminoglikozydowy lub u pacjentów z istniejącymi wcześniej zaburzeniami czynności nerek lub słuchu. Dzieci i młodzież Profil bezpieczeństwa u dzieci i dorosłych jest zasadniczo zgodny. Opisywano przypadki działania nefrotoksycznego, zwykle w związku ze stosowaniem innych nefrotoksycznych produktów leczniczych, takich jak antybiotyki aminoglikozydowe. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl. Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu. #### 4.9 Przedawkowanie Opisywano działania toksyczne spowodowane przedawkowaniem. Podanie dawki 500 mg dożylnie dwuletniemu dziecku doprowadziło do zatrucia zakończonego zgonem. Podanie łącznie 56 g w okresie 10 dni osobie dorosłej doprowadziło do rozwoju niewydolności nerek W sytuacjach zwiększonego ryzyka (np. w przypadku ciężkiego zaburzenia czynności nerek) mogą występować wysokie stężenia wankomycyny w surowicy oraz działania oto- i nefrotoksyczne. Postępowanie w przypadku przedawkowania Nie jest znana swoista odtrutka. Zaleca się leczenie objawowe i podtrzymujące czynność nerek. Wankomycyna jest w niewielkim stopniu usuwana z krwi metodą hemodializy lub dializy otrzewnowej. W celu zmniejszenia stężenia wankomycyny w surowicy stosowano hemofiltrację lub hemoperfuzję żywicami polisulfonowymi. 5 WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE #### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwbakteryjne glikopeptydowe; Kod ATC: J01XA01. Mechanizm działania Wankomycyna jest trójpierścieniowym antybiotykiem glikopeptydowym, który hamuje syntezę ściany komórkowej wrażliwych bakterii przez wiązanie się z dużym powinowactwem z D-alanylo-D-alaninowym końcem cząsteczek prekursorowych ściany komórkowej. Produkt leczniczy wywiera powolne działanie bakteriobójcze wobec dzielących się mikroorganizmów. Ponadto, zaburza on przepuszczalność błony komórkowej bakterii i syntezę RNA. Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne (PK/PD) Wankomycyna wykazuje aktywność niezależną od stężenia, a głównym przewidywalnym parametrem skuteczności jest iloraz pola powierzchni pod krzywą (ang. area under curve, AUC) i minimalnego stężenia hamującego (ang. minimum inhibitory concentration, MIC) mikroorganizmu docelowego stanowi. Na podstawie danych z badań in vitro, danych z badań na zwierzętach i ograniczonych danych z badań z udziałem ludzi uznano, że docelową z farmakokinetycznego i farmakodynamicznego punktu widzenia wartością AUC/MIC zapewniającą skuteczność kliniczną wankomycyny jest wartość ### 400. Aby osiągnąć ten cel przy MIC>1 mg/L, konieczne jest stosowanie dawek z górnego zakresu oraz utrzymywanie wysokiego stężenia wankomycyny w surowicy przed podaniem kolejnej dawki (15- 20 mg/L) (patrz punkt 4.2). Mechanizm oporności Nabyta oporność na antybiotyki glikopeptydowe występuje najczęściej u enterokoków i wynika z nabycia różnych kompleksów genowych van, które powodują zastąpienie końcowego punktu uchwytu D alanylo-D-alaniny przez D-alanylo-D-mleczan lub D-alanylo-D-serynę, z którymi wankomycyna słabo się wiąże. W niektórych krajach obserwuje się coraz większą liczbę przypadków oporności, zwłaszcza wśród enterokoków; szczególnie niepokojące jest występowanie wielolekoopornych szczepów Enterococcus faecium. Geny van obserwuje się rzadko w przypadku Staphylococcus aureus, u którego zmiany struktury ściany komórkowej powodują pośrednią wrażliwość, która jest najczęściej heterogenna. Zgłaszano również występowanie szczepów metycylinoopornego Staphylococcus aureus (MRSA) o zmniejszonej wrażliwości na wankomycynę. Niewiele wiadomo na temat podłoża zmniejszonej wrażliwości lub oporności Staphylococcus na wankomycynę. Konieczna jest obecność kilku elementów genetycznych i licznych mutacji. Nie występuje oporność krzyżowa między wankomycyną a innymi antybiotykami. Występuje oporność krzyżowa z innymi antybiotykami glikopeptydowymi, takimi jak teikoplanina. Przypadki wtórnego rozwoju oporności podczas leczenia są rzadkie. Działanie synergiczne Skojarzenie wankomycyny z antybiotykiem aminoglikozydowym wykazuje działanie synergicznie wobec wielu szczepów Staphylococcus aureus, paciorkowców z grupy D nienależących do enterokoków, enterokoków oraz paciorkowców z grupy Viridans. Skojarzenie wankomycyny z cefalosporyną wykazuje działanie synergicznie wobec niektórych szczepów Staphylococcus epidermidis opornych na oksacylinę, a skojarzenie wankomycyny z ryfampicyną wykazuje działanie synergicznie wobec Staphylococcus epidermidis i działanie częściowo synergicznie wobec niektórych szczepów Staphylococcus aureus. Ponieważ wankomycyna w skojarzeniu z cefalosporyną może też wywierać działanie antagonistyczne wobec niektórych szczepów Staphylococcus epidermidis, a w skojarzeniu z ryfampicyną niektórych szczepów Staphylococcus aureus, przydatne jest uprzednie przeprowadzenie testów działania synergicznego. Należy pobrać próbki do posiewu bakterii w celu wyizolowania i identyfikacji mikroorganizmów sprawczych i określenia ich wrażliwości na wankomycynę. Wartości graniczne badania wrażliwości Kryteria interpretacyjne MIC (minimalnego stężenia hamującego) dla badania wrażliwości zostały ustanowione przez European Committee on Antimicrobial Susceptibility Testing (EUCAST) dla wankomycyny. Są one wymienione tutaj: https://www.ema.europa.eu/documents/other/minimuminhibitory-concentration-mic-breakpoints_en.xlsx. Częstość występowania oporności nabytej dla wybranych gatunków może się różnić w zależności od rejonu geograficznego i czasu, w związku z tym, przydatne są lokalne informacje na temat oporności, szczególnie w przypadku leczenia ciężkich zakażeń. W razie konieczności należy zasięgnąć porady eksperta, jeżeli lokalne występowanie oporności jest na tyle powszechne, że użyteczność leku, przynamniej wobec pewnego typu zakażeń, jest wątpliwa. Informacje te stanowią tylko przybliżone wytyczne co do szansy występowania wrażliwości drobnoustrojów na wankomycynę. Gatunki zwykle wrażliwe Gram-dodatnie bakterie Enterococcus faecalis Staphylococcus aureus Staphylococcus aureus oporny na metycylinę Gronkowce koagulazo-ujemne Streptococcus spp. Streptococcus pneumoniae Enterococcus spp. Staphylococcus spp. Gatunki beztlenowe Clostridium spp. z wyjątkiem Clostridium innocuum Eubacterium spp. Peptostreptococcus spp. Gatunki, dla których oporność nabyta może stanowić problem Enterococcus faecium Mikroorganizmy naturalnie oporne Wszystkie bakterie Gram-ujemne Gram-dodatnie gatunki tlenowe Erysipelothrix rhusiopathiae Lactobacillus ze zdolnością heterofermentacji Leuconostoc spp. Pediococcus spp. Gatunki beztlenowe Clostridium innocuum Występowanie oporności na wankomycynę różni się w poszczególnych szpitalach, w związku z czym należy zwrócić się o odpowiednie informacje do miejscowego laboratorium mikrobiologicznego. #### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne Wchłanianie W leczeniu zakażeń ogólnoustrojowych wankomycyna jest podawana dożylnie. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek, dożylna infuzja wielu dawek po 1 g wankomycyny (15 mg/kg mc.) trwająca 60 minut, zapewnia średnie stężenie w osoczu, wynoszące w przybliżeniu 50-60 mg/L, 20-25 mg/L oraz 5-10 mg/L odpowiednio, bezpośrednio po oraz po 2 i 10 godzinach po infuzji. Stężenia w osoczu osiągane po podaniu wielokrotnym są podobne do stężeń osiąganych po podaniu pojedynczej dawki. Dystrybucja Wankomycyna występuje w różnych płynach ustrojowych, w tym w płynie opłucnowym, osierdziowym, maziowym i puchlinowym. Po podaniu dawki 1 g u dorosłych w infuzji dożylnej trwającej 1-2 godziny, stężenie w osoczu po 1 godzinie wynosi 15–30 μg/mL. Wankomycyna metabolizowana jest w niewielkim stopniu. Po podaniu pozajelitowym, jest ona wydalana przez nerki drogą przesączania kłębuszkowego, prawie w całości jako mikrobiologicznie czynna substancja (około 75-90% w ciągu 24 godzin). Wydalanie z żółcią nie odgrywa większej roli (tą drogą wydalane jest mniej niż 5% podanej dawki). Okres półtrwania wankomycyny w fazie eliminacji w surowicy krwi u dorosłych pacjentów z prawidłową czynnością nerek wynosi około od 4 do 6 godzin, a u dzieci — od 2,2 do 3 godzin. U pacjentów z niewydolnością nerek eliminacja wankomycyny może być wydłużona (do 7,5 dnia). U pacjentów w podeszłym wieku całkowity klirens ogólnoustrojowy i klirens nerkowy wankomycyny mogą być zmniejszone. Objętość dystrybucji wynosi 0,4-1 L/kg. W literaturze opisano, że stopień wiązania wankomycyny z białkami wynosi 10–50%. Czynniki wpływające na ogólną aktywność wankomycyny obejmują jej dystrybucję w tkankach, wielkość inokulum i wiązanie z białkami. #### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Dane niekliniczne wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa i badań toksyczności po podaniu wielokrotnym nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla człowieka. Ograniczone dane na temat działania mutagennego nie ujawniają żadnych zagrożeń. Nie są dostępne wyniki długoterminowych badań na zwierzętach dotyczących potencjalnego działania rakotwórczego. W badaniach nad teratogennością, w których szczury i króliki otrzymywały dawki w przybliżeniu odpowiadające dawkom stosowanym u ludzi po przeliczeniu na pole powierzchni ciała (mg/m2), nie stwierdzono żadnego bezpośredniego ani pośredniego działania teratogennego. Nie przeprowadzono badań na zwierzętach dotyczących stosowania wankomycyny w okresie okołoporodowym i poporodowym lub wpływu na płodność. ### 6. DANE FARMACEUTYCZNE #### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Nie zawiera. #### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Roztwór wankomycyny ma niskie pH i może być nietrwały fizycznie lub chemicznie po zmieszaniu z innymi substancjami. Należy unikać mieszania wankomycyny z roztworami alkalicznymi. W związku z powyższym każdy roztwór przeznaczony do podania pozajelitowego należy przed zastosowaniem poddać ocenie wizualnej pod kątem ewentualnej obecności cząstek stałych i zmiany zabarwienia. Nie mieszać tego produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, oprócz wymienionych w punkcie 6.6. #### 6.3 Okres ważności 2 lata Koncentrat po rozpuszczeniu Po rekonstytucji koncentrat należy natychmiast dalej rozcieńczyć. Czas przechowywania rozcieńczonego roztworu Wykazano stabilność chemiczną i fizyczną w trakcie stosowania, chronionego od światła, przygotowanego roztworu przez 8 godzin w temperaturze poniżej 25°C i przez 14 dni w temperaturze od 2 do 8°C, jeśli do rozcieńczenia zastosowano 9 mg/mL (0,9%) roztwór chlorku sodu lub 50 mg/mL (5%) roztwór glukozy. Z mikrobiologicznego punktu widzenia, produkt leczniczy należy zużyć natychmiast. Jeżeli produkt leczniczy nie zostanie zużyty natychmiast, za czas i warunki przechowywania przed użyciem odpowiada użytkownik i zwykle okres ten nie powinien być dłuższy niż 24 godziny w temperaturze od 2 do 8°C, chyba że rozpuszczenie i rozcieńczenie wykonywane były w kontrolowanych i zwalidowanych warunkach aseptycznych. #### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25ºC. Warunki przechowywania produktu leczniczego po rekonstytucji i rozcieńczeniu Warunki przechowywania produktu leczniczego po rozpuszczeniu i rozcieńczeniu, patrz punkt 6.3. #### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania 500 mg Fiolka o pojemności 10 mL z bezbarwnego szkła typu I, z korkiem chlorobutylowym, z wieczkiem z Aluminium/PP typu „flip-off”, w tekturowym pudełku. Wielkość opakowań: 1 lub 10 fiolek. 1000 mg Fiolki o pojemności 20 mL z bezbarwnego szkła typu I, z korkiem chlorobutylowym, z wieczkiem z Aluminium/PP typu „flip-off”, w tekturowym pudełku. Wielkość opakowań: 1 lub 10 fiolek. #### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Przed użyciem, proszek musi zostać zrekonstytuowany, a powstały w wyniku tego koncentrat musi zostać natychmiast dalej rozcieńczony. Sporządzenie koncentratu roztworu do infuzji Rozpuścić zawartość każdej fiolki z 500 mg wankomycyny w 10 mL wody do wstrzykiwań. Rozpuścić zawartość każdej fiolki z 1000 mg wankomycyny w 20 mL wody do wstrzykiwań. Jeden mL roztworu po rozpuszczeniu zawiera 50 mg wankomycyny. pH roztworu po rozpuszczeniu wynosi od 2,5 do 4,5. Wygląd roztworu po rekonstytucji Przezroczysty, bezbarwny do jasnożółtego roztwór, niezawierający włókien i widocznych cząstek. Warunki przechowywania produktu leczniczego po rozpuszczeniu, patrz punkt 6.3. Przygotowanie końcowego rozcieńczonego roztworu do infuzji Po rozpuszczeniu koncentrat, zawierający 50 mg/mL wankomycyny, należy dalej rozcieńczyć, w zależności od sposobu podania. Odpowiednie rozcieńczalniki to 50 mg/mL (5%) roztwór glukozy. 9 mg/mL (0,9%) roztwór chlorku sodu. Infuzja przerywana Roztwór po rekonstytucji, zawierający 500 mg (50 mg/mL), należy dalej rozcieńczyć w co najmniej 100 mL rozcieńczalnika. Roztwór po rekonstytucji, zawierający 1000 mg (50 mg/mL), należy dalej rozcieńczyć w co najmniej 200 mL rozcieńczalnika Stężenie wankomycyny w roztworze do infuzji nie powinno przekraczać 5 mg/mL. U pacjentów wymagających ograniczenia podaży płynów można zastosować stężenie do 10 mg/mL. Stosowanie tych dużych stężeń zwiększa ryzyko zdarzeń związanych z infuzją. Odpowiednią dawkę należy podawać powoli w infuzji dożylnej, z szybkością nie większą niż 10 mg/min, przez co najmniej 60 minut. Warunki przechowywania rozcieńczonego produktu leczniczego, patrz punkt 6.3. Roztwory po rekonstytucji i po rozcieńczeniu należy obejrzeć przed podaniem, czy nie zawierają widocznych cząstek stałych i przebarwień. Należy użyć jedynie przejrzyste, bezbarwne lub jasnożółte roztwory, niezawierające widocznych cząstek stałych. Usuwanie Fiolki są przeznaczone wyłącznie do jednorazowego użycia. Niezużyty produkt leczniczy należy usunąć. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami. 7 PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU Reig Jofre Sp. z o.o. ul. Ostródzka 74N 03 289 Warszawa Polska e-mail: biuro@reigjofre.com Tel.: +48 22 487 88 49 8 NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU Vancomycin Reig Jofre 500 mg Pozwolenie nr Vancomycin Reig Jofre 1000 mg Pozwolenie nr 9 DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 10 DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTUCHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO --- > Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.