# Gefitinib Sandoz

> Gefitynib · 250 mg · Tabletki powlekane

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Gefitinib Sandoz
- **Nazwa powszechna:** Gefitinibum
- **Substancja czynna:** [Gefitynib](https://apteka.online/odpowiedniki/gefitinibum)
- **Moc:** 250 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki powlekane
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rpz
- **Kod ATC:** L01EB01
- **Liczba opakowań:** 1
- **Numer pozwolenia:** 24926
- **Podmiot odpowiedzialny:** Sandoz GmbH
- **Producent:** LEK Pharmaceuticals d.d.
Remedica Ltd, Słowenia
Cypr
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-przeciwnowotworowe/gefitinib-sandoz-tabl-powl-250-mg-sandoz
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-przeciwnowotworowe/gefitinib-sandoz-tabl-powl-250-mg-sandoz.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/39210/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/39210/characteristic

## Dostępne opakowania (1)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 30 tabl. | 7613421021696 | Rpz | — | Niedostępny (1/5) | — |

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Gefitinib Sandoz i w jakim celu się go stosuje?
Lek Gefitinib Sandoz zawiera substancję czynną gefitynib, który hamuje aktywność białka
nazywanego receptorem naskórkowego czynnika wzrostu (ang. epidermal growth factor receptor,
EGFR). Białko to uczestniczy w procesie wzrostu i rozprzestrzeniania się komórek nowotworowych.

Lek Gefitinib Sandoz stosuje się w leczeniu dorosłych pacjentów z niedrobnokomórkowym rakiem
płuc. Ten rodzaj raka rozwija się w tkance płucnej.

### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Gefitinib Sandoz

Kiedy nie stosować leku Gefitinib Sandoz
→ jeśli pacjent ma uczulenie na gefitynib lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych tego leku
(wymienionych w punkcie 6);
→ jeśli pacjentka karmi piersią.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed zastosowaniem leku Gefitinib Sandoz należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą, jeśli:
→ pacjent miał kiedykolwiek chorobę płuc, gdyż niektóre problemy dotyczące płuc mogą nasilać się
w trakcie stosowania leku Gefitinib Sandoz;
→ pacjent miał kiedykolwiek zaburzenia czynności wątroby.

Dzieci i młodzież
Nie należy stosować leku Gefitinib Sandoz u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat.

Gefitinib Sandoz a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować.

Należy zwłaszcza powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o stosowaniu następujących leków:
− fenytoina lub karbamazepina (leki przeciwpadaczkowe);

2 NL/H/4128/001/IB/005

− ryfampicyna (lek stosowany w leczeniu gruźlicy);
− itrakonazol (lek stosowany w leczeniu zakażenia grzybiczego);
− barbiturany (rodzaj leków stosowanych w leczeniu zaburzeń snu);
− leki roślinne zawierające ziele dziurawca (Hypericum perforatum), stosowane w leczeniu depresji i
niepokoju;
− inhibitory pompy protonowej, antagoniści receptora H2 i leki zobojętniające (leki stosowane
w leczeniu choroby wrzodowej, niestrawności, zgagi i w celu zmniejszenia wydzielania kwasu
solnego w żołądku);
Wymienione leki mogą wpływać na sposób działania leku Gefitinib Sandoz.
− warfaryna (tzw. doustny lek przeciwzakrzepowy, stosowany w celu zapobiegania powstawaniu
zakrzepów krwi). Jeśli pacjent przyjmuje lek zawierający tę substancje czynną, lekarz może zlecać
częstsze badania krwi.

Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność
Jeśli pacjentka jest w ciąży, może zajść w ciążę lub karmi piersią, powinna powiedzieć o tym
lekarzowi przed zastosowaniem tego leku.

Należy unikać zajścia w ciążę podczas stosowania leku Gefitinib Sandoz, gdyż może on działać
szkodliwie na dziecko.
Ze względu na bezpieczeństwo dziecka kobiety karmiące piersią nie powinny przyjmować leku
Gefitinib Sandoz.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Jeśli pacjent odczuwa osłabienie podczas stosowania tego leku, powinien zachować ostrożność
podczas prowadzenia pojazdów, obsługiwania narzędzi lub maszyn.

Gefitinib Sandoz zawiera sód i laktozę
Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w tabletce powlekanej, to znaczy lek uznaje się za
„wolny od sodu”.

Jeśli u pacjenta stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, powinien skonsultować się z lekarzem
przed zastosowaniem tego leku.

### 3. Jak stosować lek Gefitinib Sandoz?
Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić
się do lekarza lub farmaceuty.

− Zalecaną dawką jest jedna tabletka 250 mg na dobę.
− Tabletkę należy przyjmować codziennie o tej samej porze dnia.
− Tabletkę można przyjmować z posiłkiem lub bez posiłku.
− Leki zobojętniające (zmniejszające ilość kwasu solnego w żołądku) można przyjmować co
najmniej 2 godziny po lub 1 godzinę przed przyjęciem leku Gefitinib Sandoz.

Jeśli pacjent ma problem z połknięciem tabletki, należy wymieszać ją z niegazowaną wodą. Nie
należy stosować innych płynów. Tabletki nie należy rozkruszać. Należy mieszać zawartość aż do
rozpuszczenia tabletki (może to trwać do 20 minut), a następnie wypić całość niezwłocznie po
przygotowaniu. Aby upewnić się, że cały lek został przyjęty, szklankę należy ponownie napełnić do
połowy wodą i wypić.

Przyjęcie większej niż zalecana dawki leku Gefitinib Sandoz
Jeśli pacjent przyjął więcej tabletek niż powinien, należy natychmiast zwrócić się do lekarza lub
farmaceuty.

Pominięcie zastosowania leku Gefitinib Sandoz
Postępowanie w przypadku pominięcia dawki leku zależy od tego, ile czasu zostało do przyjęcia

3 NL/H/4128/001/IB/005

następnej tabletki.
- Jeśli do przyjęcia następnej dawki zostało 12 lub więcej godzin, pominiętą tabletkę należy przyjąć
niezwłocznie po przypomnieniu sobie o tym, a następną o zwykłej porze.
- Jeśli do przyjęcia następnej dawki zostało mniej niż 12 godzin, nie należy przyjmować pominiętej
tabletki, tylko następną tabletkę przyjąć o zwykłej porze.

Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się
do lekarza lub farmaceuty.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

W razie wystąpienia któregokolwiek z wymienionych działań niepożądanych należy natychmiast
skontaktować się z lekarzem, gdyż może być konieczne pilne leczenie.

− Reakcja alergiczna (często), zwłaszcza z takimi objawami, jak obrzęk twarzy, warg, języka lub
gardła, trudności w połykaniu, pokrzywka i trudności w oddychaniu;
− Poważny brak tchu lub nagłe nasilenie duszności, z którymi może występować kaszel lub
gorączka. Mogą to być objawy zapalenia płuc o nazwie „śródmiąższowa choroba płuc”. Mogą one
występować w przybliżeniu u 1 na 100 pacjentów przyjmujących lek Gefitinib Sandoz i mogą
zagrażać życiu.
− Ciężkie reakcje skórne (rzadko) obejmujące duże powierzchnie ciała. Objawami mogą być:
zaczerwienienie, ból, owrzodzenie, powstawanie pęcherzy i złuszczanie się skóry. Zmiany mogą
obejmować wargi, nos, oczy i narządy płciowe.
− Odwodnienie (często) spowodowane przez długotrwałą lub ciężką biegunkę, wymioty, nudności
lub brak apetytu.
− Zaburzenia dotyczące oczu (niezbyt często), takie jak ból, zaczerwienienie, łzawienie,
nadwrażliwość na światło, zaburzenia widzenia lub wrastanie rzęs. Objawy te mogą wskazywać na
owrzodzenie powierzchni oka (rogówki).

W razie wystąpienia następujących działań niepożądanych należy zwrócić się do lekarza tak
szybko, jak to możliwe:

Bardzo częste (mogą występować u więcej niż 1 na 10 osób):
→ biegunka
→ wymioty
→ nudności
→ reakcje skórne, takie jak wysypka przypominająca trądzik, czasami swędząca z suchością i (lub)
pękaniem skóry
→ utrata apetytu
→ osłabienie
→ zaczerwienienie lub ból w jamie ustnej
→ zwiększenie aktywności enzymu wątrobowego o nazwie „aminotransferaza alaninowa” widoczne
w badaniu krwi (jeśli aktywność ta jest za duża, lekarz może zalecić pacjentowi przerwanie
stosowania leku Gefitinib Sandoz).

Częste (mogą występować u mniej niż 1 na 10 osób):
→ suchość w jamie ustnej
→ suchość, zaczerwienienie lub świąd oczu
→ zaczerwienienie i ból powiek
→ zaburzenia dotyczące paznokci
→ utrata włosów
→ gorączka

4 NL/H/4128/001/IB/005

→ krwawienie (np. krwawienie z nosa lub obecność krwi w moczu)
→ obecność białka w moczu (wykrywana w badaniach moczu)
→ zwiększenie stężenia bilirubiny i aktywności enzymu wątrobowego o nazwie „aminotransferaza
asparaginianowa” widoczne w badaniu krwi (jeśli aktywność ta jest za duża, lekarz może zalecić
pacjentowi przerwanie stosowania leku Gefitinib Sandoz)
→ zwiększenie stężenia kreatyniny widoczne w badaniu krwi (oceniającym czynności nerek)
→ zapalenie pęcherza moczowego (odczucie pieczenia podczas oddawania moczu i częsta, nagła
potrzeba oddania moczu).

Niezbyt częste (mogą występować u mniej niż 1 na 100 osób):
→ zapalenie trzustki (objawami mogą być: bardzo silny ból w nadbrzuszu i ciężkie nudności
i wymioty)
→ zapalenie wątroby (z takimi objawami, jak ogólne złe samopoczucie z żółtaczką [zażółcenie skóry i
oczu] lub bez żółtaczki); działanie to występuje niezbyt często, ale u niektórych osób prowadziło
do zgonu
→ perforacja przewodu pokarmowego
→ reakcja skórna na dłoniach i podeszwach stóp, w tym mrowienie, drętwienie, ból, obrzęk lub
zaczerwienienie (znana jako zespół erytrodyzestezji dłoniowo-podeszwowej lub zespół ręka-stopa).

Rzadkie (mogą występować u mniej niż 1 na 1000 osób):
→ zapalenie skórnych naczyń krwionośnych (może spowodować wystąpienie siniaków lub
nieblednącą wysypkę na skórze)
→ krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego (odczucie pieczenia podczas oddawania moczu
i częsta, nagła potrzeba oddania moczu z domieszką krwi).

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Działania niepożądane
można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów
Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów
Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa
tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Gefitinib Sandoz?
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na tekturowym pudełku
i blistrze po EXP. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Brak specjalnych zaleceń dotyczących temperatury przechowywania. Przechowywać w oryginalnym
opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Gefitinib Sandoz
- Substancją czynną jest gefitynib. Jedna tabletka powlekana zawiera 250 mg gefitynibu.

5 NL/H/4128/001/IB/005

- Pozostałe składniki to: laktoza jednowodna, celuloza mikrokrystaliczna, kroskarmeloza sodowa,
powidon K30, magnezu stearynian, sodu laurylosiarczan, alkohol poliwinylowy, makrogol 3350,
talk, tytanu dwutlenek (E 171), woda oczyszczona, żelaza tlenek czerwony (E 172), żelaza tlenek
żółty (E 172).

Jak wygląda lek Gefitinib Sandoz i co zawiera opakowanie
Lek Gefitinib Sandoz to brązowe, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane o średnicy
11,1 mm, z wytłoczonym napisem „250” na jednej stronie i gładkie po drugiej stronie.

Tabletki powlekane pakowane są w nieperforowane blistry z folii Aluminium/OPA/Aluminium/PVC,
w tekturowym pudełku.

Wielkość opakowań: 30 tabletek powlekanych.

Podmiot odpowiedzialny
Sandoz GmbH
Biochemiestrasse 10
6250 Kundl, Austria

Wytwórca
Remedica Ltd
Aharnon Street, Limassol Industrial Estate
3056 Limassol, Cypr

Lek Pharmaceuticals d.d.
Verovškova 57
1526 Ljubljana, Słowenia

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji na temat leku oraz jego nazw w krajach
członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego należy zwrócić się do:
Sandoz Polska Sp. z o.o.
ul. Domaniewska 50 C
02-672 Warszawa
tel. 22 209 70 00

Data ostatniej aktualizacji ulotki: 10/2021

Logo Sandoz

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

1 NL/H/4128/001/IA/08

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Gefitinib Sandoz, 250 mg, tabletki powlekane

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Jedna tabletka powlekana zawiera 250 mg gefitynibu (Gefitinibum).

Substancja pomocnicza o znanym działaniu
Jedna tabletka powlekana zawiera 155,3 mg laktozy (w postaci laktozy jednowodnej).

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana

Brązowa, okrągła, obustronnie wypukła tabletka powlekana o średnicy 11,1 mm, z wytłoczonym
napisem „250” na jednej stronie i gładka po drugiej stronie.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Produkt Gefitinib Sandoz jest wskazany w monoterapii u dorosłych pacjentów
z niedrobnokomórkowym rakiem płuca (NDRP) miejscowo zaawansowanym lub z przerzutami,
z aktywującą mutacją EGFR-TK (patrz punkt 4.4).

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Leczenie produktem Gefitinib Sandoz powinien rozpoczynać i nadzorować lekarz z doświadczeniem
w stosowaniu leczenia przeciwnowotworowego.

Dawkowanie
Zalecaną dawką produktu Gefitinib Sandoz jest 250 mg (jedna tabletka) raz na dobę. W razie
pominięcia dawki produktu, należy przyjąć ją niezwłocznie po przypomnieniu sobie o tym. Jeśli do
czasu przyjęcia następnej dawki jest mniej niż 12 godzin, nie należy przyjmować pominiętej dawki.
Pacjent nie powinien przyjmować podwójnej dawki (dwóch dawek w tym samym czasie) w celu
uzupełnienia pominiętej dawki.

Dzieci i młodzież
Nie ustalono bezpieczeństwa ani skuteczności gefitynibu u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat.
Gefitynib nie ma zastosowania u dzieci i młodzieży we wskazaniu NDRP.

Zaburzenia czynności wątroby
U pacjentów z umiarkowanymi do ciężkich zaburzeniami czynności wątroby (stopień B lub C w skali
Childa-Pugha) w wyniku marskości wątroby stwierdza się zwiększone stężenie gefitynibu w osoczu.
Należy uważnie kontrolować, czy u tych pacjentów nie występują działania niepożądane. Nie
stwierdzono zwiększonego stężenia gefitynibu u pacjentów ze zwiększoną aktywnością
aminotransferazy asparaginianowej (AspAT), fosfatazy zasadowej lub zwiększonym stężeniem
bilirubiny z powodu przerzutów w wątrobie (patrz punkt 5.2).

2 NL/H/4128/001/IA/08

Zaburzenia czynności nerek
U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i klirensem kreatyniny >20 ml/min modyfikacja dawki
nie jest konieczna. Ze względu na ograniczone dostępne dane dotyczące pacjentów z klirensem
kreatyniny ≤20 ml/min, zaleca się u nich zachowanie ostrożności (patrz punkt 5.2).

Pacjenci w podeszłym wieku
Modyfikacja dawki ze względu na wiek pacjenta nie jest konieczna (patrz punkt 5.2).

Osoby wolno metabolizujące z udziałem CYP2D6
Szczególna modyfikacja dawki u pacjentów wolno metabolizujących z udziałem izoenzymu CYP2D6
nie jest konieczna, ale należy uważnie kontrolować, czy u tych pacjentów nie występują działania
niepożądane (patrz punkt 5.2).

Modyfikacja dawki na skutek działania toksycznego
U pacjentów źle tolerujących biegunkę lub skórne reakcje niepożądane korzystne może być
krótkotrwałe (do 14 dni) przerwanie leczenia i ponowne zastosowanie dawki 250 mg (patrz punkt 4.8).
U pacjentów, którzy nie tolerują leczenia po przerwie w terapii, należy zaprzestać stosowania
gefitynibu i rozważyć inny sposób leczenia.

Sposób podawania
Tabletkę można przyjmować doustnie z posiłkiem lub bez posiłku, mniej więcej o tej samej porze
każdego dnia. Tabletkę można połknąć w całości popijając wodą lub, jeśli przyjęcie całej tabletki nie
jest możliwe, tabletkę można podać po wymieszaniu z niegazowaną wodą. Nie należy stosować
innych płynów. Tabletkę (bez rozkruszania) należy wrzucić do szklanki w połowie wypełnionej wodą,
od czasu do czasu wymieszać zawartość aż do uzyskania zawiesiny (może to trwać do 20 minut),
a następnie wypić całość niezwłocznie po przygotowaniu (tj. w ciągu 60 minut). Szklankę należy
ponownie napełnić do połowy wodą i wypić. Zawiesinę można także podawać przez sondę nosowożołądkową lub gastrostomię.

#### 4.3 Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną
w punkcie 6.1.
Karmienie piersią (patrz punkt 4.6).

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Jeśli rozważane jest zastosowanie gefitynibu w leczeniu miejscowo zaawansowanego lub rozsianego
NDRP, istotne jest, aby u wszystkich pacjentów podjąć próbę wykrycia obecności mutacji EGFR
w tkance nowotworowej. Jeśli materiał z guza jest niezdatny do oceny, można wykorzystać krążący
DNA nowotworu (ang. circulating tumour DNA, ctDNA) uzyskany z krwi (osocza).

W celu uniknięcia fałszywie ujemnych lub fałszywie dodatnich wyników oznaczeń należy stosować
wyłącznie solidny, wiarygodny i czuły test(y) o udowodnionej przydatności do określenia statusu
mutacji EGFR w guzie nowotworowym lub ctDNA (patrz punkt 5.1).

Choroba śródmiąższowa płuc
U 1,3% pacjentów otrzymujących gefitynib obserwowano wystąpienie śródmiąższowej choroby płuc,
której początek może być nagły i która w niektórych przypadkach zakończyła się zgonem pacjenta
(patrz punkt 4.8). Jeśli u pacjenta nastąpi zaostrzenie takich objawów, jak duszność, kaszel i gorączka,
stosowanie gefitynibu należy przerwać i natychmiast rozpocząć badania pacjenta. W razie rozpoznania
śródmiąższowej choroby płuc, należy przerwać stosowanie gefitynibu i zastosować odpowiednie
leczenie.

W japońskim badaniu farmakoepidemiologicznym, w którym 3159 pacjentów z NDRP otrzymywało
gefitynib lub chemioterapię i poddawanych było obserwacji przez 12 tygodni, zidentyfikowano

3 NL/H/4128/001/IA/08

następujące czynniki ryzyka wystąpienia śródmiąższowej choroby płuc (niezależnie od tego, czy
pacjent otrzymywał gefitynib, czy chemioterapię): palenie tytoniu, zły stan ogólny pacjenta (PS ≥2),
zmniejszona ilość prawidłowej tkanki płucnej (≤50%) potwierdzona metodą tomografii komputerowej
(CT), niedawne (<6 miesięcy) rozpoznanie NDRP, wcześniejsza choroba śródmiąższowa płuc, starszy
wiek (≥55 lat) oraz współistniejąca choroba serca. Zwiększone w porównaniu z chemioterapią ryzyko
wystąpienia śródmiąższowej choroby płuc po zastosowaniu gefitynibu obserwowano głównie
w pierwszych 4 tygodniach leczenia (skorygowany iloraz szans (OR) 3,8; 95% CI 1,9 do 7,7), po tym
czasie względne ryzyko było mniejsze (skorygowany OR 2,5; 95% CI 1,1 do 5,8). Ryzyko zgonu
u pacjentów, u których wystąpiła śródmiąższowa choroba płuc podczas stosowania gefitynibu lub
chemioterapii było większe w grupie z następującymi czynnikami ryzyka: palenie tytoniu,
potwierdzone w badaniu CT zmniejszenie ilości prawidłowej tkanki płucnej (≤50%), wcześniejsza
choroba śródmiąższowa płuc, starszy wiek (≥65 lat) i znaczne obszary (≥50%) przyrośnięte do
opłucnej.

Działanie toksyczne na wątrobę i zaburzenia czynności wątroby
Obserwowano nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby (w tym zwiększenie aktywności
aminotransferazy alaninowej, aminotransferazy asparaginianowej, zwiększenie stężenia bilirubiny),
niezbyt często jako zapalenie wątroby (patrz punkt 4.8). Istnieją pojedyncze doniesienia o wystąpieniu
niewydolności wątroby prowadzącej w niektórych przypadkach do zgonu. Dlatego zaleca się
okresową kontrolę czynności wątroby. Gefitynib należy stosować ostrożnie u pacjentów z lekkimi do
umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby. Jeśli zaburzenia te są ciężkie, należy rozważyć
przerwanie stosowania gefitynibu.

Wykazano, że zaburzenia czynności wątroby w wyniku marskości wątroby prowadzą do zwiększenia
stężenia gefitynibu w osoczu (patrz punkt 5.2).

Interakcje z innymi produktami leczniczymi
Produkty lecznicze pobudzające aktywność CYP3A4 mogą nasilać metabolizm gefitynibu
i zmniejszać jego stężenie w osoczu. Z tego względu należy unikać jednoczesnego stosowania
z induktorami CYP3A4 (takimi jak fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna, barbiturany lub ziele
dziurawca, Hypericum perforatum) ze względu na możliwość zmniejszenia skuteczności leczenia (patrz
punkt 4.5).

U poszczególnych pacjentów z genotypem determinującym wolny metabolizm z udziałem izoenzymu
CYP2D6U leczenie silnym inhibitorem enzymu CYP3A4 może spowodować zwiększenie stężenia
gefitynibu w osoczu. Po rozpoczęciu leczenia inhibitorem enzymu CYP3A4 należy ściśle
kontrolować, czy u pacjenta nie występują działania niepożądane gefitynibu (patrz punkt 4.5).

U niektórych pacjentów przyjmujących warfarynę razem z gefitynibem stwierdzano zwiększenie
wartości międzynarodowego współczynnika znormalizowanego (INR) i (lub) krwawienie (patrz punkt
4.5). Należy regularnie kontrolować, czy u pacjenta przyjmującego jednocześnie warfarynę i gefitynib
nie zmienia się czas protrombinowy (PT) lub wartość INR.

Produkty lecznicze powodujące znaczne i utrzymujące się zwiększenie pH soku żołądkowego, takie
jak inhibitory pompy protonowej i antagoniści receptora H2, mogą zmniejszać biodostępność i stężenie
gefitynibu w osoczu, zmniejszając jego skuteczność. Leki zobojętniające przyjmowane regularnie w
czasie zbliżonym do czasu podawania gefitynibu mogą mieć podobne działanie (patrz punkty 4.5 i
5.2).

Wyniki badania klinicznego II fazy z jednoczesnym zastosowaniem gefitynibu i winorelbiny
wskazują, że gefitynib może nasilać neutropenię wywołaną przez winorelbinę.

Dalsze środki ostrożności
Należy poinformować pacjenta o konieczności niezwłocznego zwrócenia się do lekarza w razie
wystąpienia ciężkiej lub utrzymującej się biegunki, nudności, wymiotów lub jadłowstrętu, gdyż mogą
one prowadzić pośrednio do odwodnienia. Objawy te należy leczyć zgodnie ze wskazaniami
klinicznymi (patrz punkt 4.8).

4 NL/H/4128/001/IA/08

Jeśli u pacjenta występują przedmiotowe i podmiotowe objawy wskazujące na zapalenie rogówki,
takie jak ostre lub nasilające się: zapalenie oka, łzawienie, nadwrażliwość na światło, niewyraźne
widzenie, ból i (lub) zaczerwienienie oka, należy niezwłocznie zwrócić się do okulisty.

W razie potwierdzenia u pacjenta wrzodziejącego zapalenia rogówki, leczenie gefitynibem należy
przerwać, a jeśli objawy nie ustąpią lub występują ponownie po wznowieniu stosowania gefitynibu,
należy rozważyć jego definitywne odstawienie.

W badaniu I/II fazy oceniającym stosowanie gefitynibu i radiopterapii u dzieci z nowo rozpoznanym
glejakiem pnia mózgu lub po niecałkowitym usunięciu złośliwego glejaka nadnamiotowego, w grupie
45 pacjentów włączonych do badania stwierdzono 4 przypadki (jeden zgon) krwawienia do
ośrodkowego układu nerwowego (OUN). Kolejny przypadek krwawienia do OUN odnotowano
u dziecka z wyściółczakiem, które brało udział w badaniu z zastosowaniem samego gefitynibu. Nie
ustalono zwiększonego ryzyka krwawienia do OUN u dorosłych pacjentów z NDRP otrzymujących
gefitynib.

U pacjentów przyjmujących gefitynib zgłaszano perforację przewodu pokarmowego. W większości
przypadków wiązała się ona z innymi znanymi czynnikami ryzyka, w tym z jednoczesnym
stosowaniem steroidów lub NLPZ, owrzodzeniem przewodu pokarmowego w wywiadzie, wiekiem
pacjenta, paleniem tytoniu lub obecnością przerzutów do jelita w miejscach perforacji.

Produkt Gefitinib Sandoz zawiera sód i laktozę
Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w tabletce powlekanej, to znaczy
produkt leczniczy uznaje się za „wolny od sodu”.

Ten produkt leczniczy nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną
nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

W metabolizmie gefitynibu uczestniczą izoenzymy układu cytochromu P450: CYP3A4 (głównie)
oraz CYP2D6.

Substancje czynne, które mogą zwiększyć stężenie gefitynibu w osoczu
W badaniach in vitro wykazano, że gefitynib jest substratem dla glikoproteiny P (P-gp). Dostępne
dane nie wskazują, aby miało to jakiekolwiek skutki kliniczne.

Substancje, które hamują aktywność CYP3A4 mogą zmniejszać klirens gefitynibu. Jednoczesne
stosowanie z silnymi inhibitorami CYP3A4 (tj, ketokonazol, pozakonazol, worykonazol, inhibitory
protezy, klarytromycyna, telitromycyna) może spowodować zwiększenie stężenia gefitynibu
w osoczu. Zwiększone stężenie gefitynibu może mieć znaczenie kliniczne, gdyż jego działania
niepożądane związane są z dawką i ekspozycją. Zwiększenie to może być znaczniejsze
u poszczególnych pacjentów z genotypem determinującym wolny metabolizm z udziałem izoenzymu
CYP2D6. Wcześniejsze leczenie itrakonazolem (silny inhibitor CYP3A4) powodowało u zdrowych
ochotników zwiększenie o 80% średniej wartości AUC gefitynibu. Podczas jednoczesnego stosowania
z silnymi inhibitorami CYP3A4 należy uważnie kontrolować, czy u pacjenta nie występują działania
niepożądane gefitynibu.

Nie ma danych dotyczących jednoczesnego stosowania z inhibitorami CYP2D6, ale silne inhibitory
tego izoenzymu mogą spowodować około 2-krotne zwiększenie stężenia gefitynibu w osoczu
pacjentów szybko metabolizujących z udziałem CYP2D6 (patrz punkt 5.2). Podczas rozpoczynania
jednoczesnego stosowania gefitynibu z silnym inhibitorem CYP3A4 należy uważnie kontrolować, czy
u pacjenta nie występują działania niepożądane.

Substancje czynne, które mogą zmniejszyć stężenie gefitynibu w osoczu
Substancje pobudzające aktywność CYP3A4 mogą nasilać metabolizm i zmniejszać stężenie

5 NL/H/4128/001/IA/08

gefitynibu w osoczu, zmniejszając jego skuteczność. Należy unikać jednoczesnego stosowania
z produktami leczniczymi, które indukują CYP3A4, takimi jak fenytoina, karbamazepina,
ryfampicyna, barbiturany lub ziele dziurawca (Hypericum perforatum). Wcześniejsze leczenie
ryfampicyną (silny induktor CYP3A4) powodowało u zdrowych ochotników zmniejszenie o 83%
średniej wartości AUC gefitynibu (patrz punkt 4.4).

Substancje, które powodują znaczące, utrzymujące się zwiększenie pH soku żołądkowego, mogą
zmniejszyć stężenie gefitynibu w osoczu, zmniejszając jego skuteczność. Duże dawki krótko
działających leków zobojętniających mogą mieć podobne działanie, jeśli przyjmowane są regularnie w
czasie zbliżonym do czasu podawania gefitynibu. W wyniku jednoczesnego przyjmowania gefitynibu
i ranitydyny w dawce powodującej utrzymujące się zwiększenie żołądkowego pH ≥5 średnia wartość
AUC gefitynibu u zdrowych ochotników zmniejszała się o 47% (patrz punkty 4.4 i 5.2).

Substancje czynne, których stężenie w osoczu może być zmienione przez gefitynib
Badania in vitro wykazały, że gefitynib w ograniczonym stopniu hamuje aktywność CYP2D6.
W ramach badania klinicznego gefitynib podawano jednocześnie z metoprololem (substrat CYP2D6),
co spowodowało zwiększenie o 35% ekspozycji na metoprolol. Takie działanie mogłoby mieć
znaczenie dla substancji z wąskim indeksem terapeutycznym, które są substratami dla CYP2D6. Jeśli
planowane jest stosowanie substratów dla CYP2D6 z gefitynibem, należy rozważyć modyfikację
dawki substratów CYP2D6, zwłaszcza tych z wąskim indeksem terapeutycznym.
W warunkach in vitro gefitynib hamuje białko transportowe BCRP, ale kliniczne znaczenie tego
działania nie jest znane.

Inne możliwe interakcje
U niektórych pacjentów przyjmujących jednocześnie warfarynę zgłaszano zwiększenie wartości INR
i (lub) epizody krwawienia (patrz punkt 4.4).

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Kobiety w wieku rozrodczym
Kobietom w wieku rozrodczym należy doradzić, aby podczas leczenia nie zachodziły w ciążę.

Ciąża
Brak danych dotyczących stosowania gefitynibu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach wykazały
szkodliwy wpływ na reprodukcję (patrz punkt 5.3), ale potencjalne ryzyko dla ludzi nie jest znane.
Produktu Gefitinib Sandoz nie należy stosować w okresie ciąży, chyba że jest to bezwzględnie
konieczne.

Karmienie piersią
Nie wiadomo, czy gefitynib przenika do mleka kobiecego. Wykazano kumulację gefitynibu i jego
metabolitów w mleku karmiących samic szczura (patrz punkt 5.3). Stosowanie gefitynibu u kobiet
karmiących piersią jest przeciwwskazane, dlatego karmienie piersią należy przerwać na czas leczenia
(patrz punkt 4.3).

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Podczas leczenia gefitynibem zgłaszano występowanie astenii. Pacjenci, u których ona wystąpi
powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

#### 4.8 Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa
Łączne dane z badań klinicznych III fazy ISEL, INTEREST oraz IPASS (2462 pacjentów
otrzymujących gefitynib) wskazują, że najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi, które
występowały u ponad 20% pacjentów, są biegunka i reakcje skórne (w tym wysypka, trądzik, suchość
skóry i świąd). Działania niepożądane występują zazwyczaj w pierwszym miesiącu leczenia i są
najczęściej przemijające. U około 8% pacjentów wystąpiły ciężkie działania niepożądane (stopnia 3.

6 NL/H/4128/001/IA/08

lub 4. stopnia wg skali CTC (ang. Common Toxicity Criteria), a około 3% pacjentów przerwało
leczenie z powodu działań niepożądanych.

U 1,3% pacjentów wystąpiła śródmiąższowa choroba płuc (ang. interstitial lung disease, ILD), często
ciężka (3. do 4. stopnia wg CTC). Zgłaszano przypadki zakończone zgonem.

Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych
Profil bezpieczeństwa przedstawiony w tabeli 1 opiera się na danych z badań klinicznych
z zastosowaniem gefitynibu i danych uzyskanych po wprowadzeniu go do obrotu. Przedstawione
w tabeli 1 działania niepożądane przypisano, gdy było to możliwe, do poszczególnych kategorii
częstości na podstawie porównywalnych zgłoszeń działań niepożądanych w łącznej bazie z badań
ISEL, INTEREST i IPASS (badania III fazy, 2462 pacjentów otrzymujących gefitynib).

Częstości działań niepożądanych zdefiniowano następująco: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do
<1/10); niezbyt często (≥1/1000 do <1/100); rzadko (≥1/10 000 do <1/1000); bardzo rzadko
(<1/10 000); częstość nieznana (częstości nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Działania niepożądane wg klasyfikacji układów i narządów oraz częstości
Zaburzenia metabolizmu
i odżywiania
Bardzo często Jadłowstręt lekki lub umiarkowany
(stopnia 1. lub 2. wg CTC)
Zaburzenia oka Często Zapalenie spojówek, zapalenie brzegów powiek,
suchość oka*, zwykle lekkie (stopnia 1. wg CTC)
Niezbyt często Nadżerka rogówki, odwracalna i czasami związana
z nieprawidłowym wzrostem rzęs.
Zapalenie rogówki (0,12%)
Zaburzenia naczyniowe Często Krwotok, np. krwawienie z nosa i hematuria
Zaburzenia układu
oddechowego, klatki
piersiowej i śródpiersia

Często Śródmiąższowa choroba płuc (1,3%), często ciężka
(stopnia 3.-4. wg CTC). Zgłaszano przypadki
zakończone zgonem.
Zaburzenia żołądka i jelit Bardzo często Biegunka, zwykle lekka lub umiarkowana
(stopnia 1. lub 2. wg CTC)
Wymioty, zwykle lekkie lub umiarkowane
(stopnia 1. lub 2. wg CTC)
Nudności, zwykle lekkie (stopnia 1. wg CTC)
Zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zwykle lekkie
(stopnia 1. wg CTC)
Często Odwodnienie na skutek biegunki, nudności,
wymiotów lub jadłowstrętu
Suchość w jamie ustnej*, zwykle lekka
(stopnia 1. wg CTC)
Niezbyt często Zapalenie trzustki, perforacja przewodu pokarmowego
Zaburzenia wątroby
i dróg żółciowych
Bardzo często Zwiększenie aktywności aminotransferazy alaninowej,
zwykle lekkie do umiarkowanego
Często Zwiększenie aktywności aminotransferazy
asparaginianowej, zwykle lekkie do umiarkowanego
Zwiększenie stężenia bilirubiny całkowitej, zwykle
lekkie do umiarkowanego
Niezbyt często Zapalenie wątroby**
Zaburzenia skóry i tkanki
podskórnej
Bardzo często Reakcje skórne, zwykle lekkie lub umiarkowane
(stopnia 1. lub 2. wg CTC)
Często Zaburzenia dotyczące paznokci
Łysienie
Reakcje alergiczne (1,1%), w tym obrzęk
naczynioruchowy i pokrzywka
Niezbyt często Zespół erytrodyzestezji dłoniowo-podeszwowej
Rzadko Reakcje pęcherzowe, w tym toksyczne martwicze

7 NL/H/4128/001/IA/08

oddzielanie się naskórka, zespół Stevensa-Johnsona i
rumień wielopostaciowy
Zapalenie naczyń skórnych
Zaburzenia nerek i dróg
moczowych
Często Bezobjawowe, widoczne w badaniu laboratoryjnym
zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi
Białkomocz
Zapalenie pęcherza moczowego
Rzadko Krwotoczne zapalenie pęcherza
Zaburzenia ogólne i stany
w miejscu podania
Bardzo często Astenia, głównie lekka (stopnia 1. wg CTC)
Często Gorączka

Częstość działań niepożądanych w postaci nieprawidłowych wyników badań diagnostycznych dotyczy
pacjentów, u których nastąpiła zmiana wobec wartości początkowych odpowiednich wskaźników
laboratoryjnych o co najmniej 2 stopnie wg CTC.
* To działanie niepożądane może wystąpić podczas stosowania gefitynibu razem z innymi
zaburzeniami przebiegającymi z suchością (głównie reakcje skórne).
** W tym pojedyncze przypadki niewydolności wątroby, czasami prowadzące do zgonu.

Choroba śródmiąższowa płuc
W badaniu INTEREST zdarzenia typu choroby śródmiąższowej płuc wystąpiły u 1,4% (n=10)
pacjentów otrzymujących gefitynib i u 1,1% (n=8) pacjentów otrzymujących docetaksel. W jednym
przypadku zdarzenie takie zakończyło się zgonem i wystąpiło u pacjenta otrzymującego gefitynib.

W badaniu ISEL częstość zdarzeń typu choroby śródmiąższowej płuc w ogólnej populacji
uczestników badania wynosiła około 1% w obu ramionach terapeutycznych. Większość zgłaszanych
zdarzeń wystąpiła u pacjentów pochodzenia azjatyckiego. Częstość choroby śródmiąższowej płuc
u Azjatów otrzymujących gefitynib i placebo wynosiła odpowiednio 3% i 4%. W jednym przypadku
zdarzenie takie zakończyło się zgonem i wystąpiło u pacjenta otrzymującego placebo.

W badaniu z zakresu nadzoru po wprowadzeniu gefitynibu do obrotu w Japonii (3350 pacjentów)
częstość zgłaszanych zdarzeń typu choroby śródmiąższowej płuc u pacjentów otrzymujących gefitynib
wynosiła 5,8%. Odsetek przypadków tych zdarzeń, w których wystąpił zgon, wynosił 38,6%.

W otwartym badanu klinicznym III fazy (IPASS) z udziałem 1217 pacjentów z Azji, w którym
porównywano gefitynib i chemioterapię skojarzoną obejmującą karboplatynę z paklitakselem
w leczeniu pierwszego rzutu u wybranych pacjentów z zaawansowanym raku niedrobnokomórkowym,
częstość zdarzeń typu choroby śródmiąższowej płuc wynosiła 2,6% w grupie gefitynibu i 1,4%
w grupie karboplatyny z paklitakselem.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa
tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

Nie ma swoistego leczenia w przypadku przedawkowania gefitynibu. W badaniach klinicznych I fazy
ograniczona liczba pacjentów otrzymywała dawki dobowe do 1000 mg. Obserwowano zwiększenie
częstości i nasilenia niektórych działań niepożądanych, głównie biegunki i wysypki skórnej. Działania
niepożądane związane z przedawkowaniem należy leczyć objawowo; zwłaszcza w przypadku ciężkiej
biegunki należy wdrożyć postępowanie zgodne ze wskazaniami klinicznymi. W jednym badaniu,
w którym ograniczona liczba pacjentów otrzymywała co tydzień dawki od 1500 mg do 3500 mg,

8 NL/H/4128/001/IA/08

ekspozycja na gefitynib nie zwiększała się wraz ze zwiększeniem dawki, działania niepożądane były
najczęściej lekkie lub umiarkowane i odpowiadały znanemu profilowi bezpieczeństwa gefitynibu.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwnowotworowe, inhibitory kinazy proteinowej
Kod ATC: L01EB01

Mechanizm działania i działania farmakodynamiczne
Naskórkowy czynnik wzrostu (ang. epidermal growth factor, EGF) oraz jego receptor (ang. epidermal
growth factor receptor, EGFR [HER1; ErbB1]) zostały zidentyfikowane jako główne czynniki
przyspieszające proces wzrostu i podziału komórek prawidłowych i nowotworowych. Aktywująca
mutacja EGFR w komórce nowotworowej jest istotnym czynnikiem pobudzającym wzrost komórki,
blokującym apoptozę, zwiększającym wytwarzanie czynników angiogenezy i ułatwiającym procesy
metastazy.

Gefitynib jest wybiórczym, małocząsteczkowym inhibitorem kinazy tyrozynowej receptora dla
czynnika wzrostu naskórka, skutecznym sposobem leczenia u pacjentów z nowotworem z obecnością
mutacji aktywującej domenę kinazy tyrozynowej EGFR, niezależnie od rzutu leczenia. Nie wykazano
znaczącego klinicznie działania u pacjentów z potwierdzonym brakiem mutacji EGFR w guzie.

Istnieją solidne dane wykazujące wrażliwość na gefitynib w przypadku częstych mutacji
aktywujących EGFR (delecje w egzonie 19.; mutacja L858R); na przykład hazard względny dla czasu
do progresji choroby [HR (95% CI)] wyniósł: 0,489 (0,336; 0,710) przy porównaniu gefitynibu ze
schematem chemioterapii dwulekowej [WJTOG3405]. Dane dotyczące odpowiedzi na gefitynib są
rzadsze u pacjentów, u których w tkance nowotworowej stwierdzono mniej częste mutacje. Dostępne
dane wskazują, że mutacje G719X, L861Q i S7681 są mutacjami związanymi z wrażliwością na
leczenie gefitynibem, natomiast mutacja punktowa T790M lub insercje w egzonie 20 związane są
z mechanizmami oporności na gefitynib.

Oporność
W przypadku większości guzów w NDRP z uwrażliwiającymi mutacjami kinazy EGFR wytworzy się
w końcu oporność na leczenie gefitynibem, z medianą czasu do progresji choroby wynoszącą 1 rok. W
około 60% przypadków oporność wiąże się z wtórną mutacją T790M, w której inhibitory kinazy
tyrozynowej EGFR skierowane przeciwko T790M mogą być stosowane jako leczenie kolejnego rzutu.
Innymi możliwymi mechanizmami oporności, które zgłaszano po leczeniu produktami leczniczymi
blokującymi przewodzenie sygnału dla EGFR, mogą być: przewodzenie sygnału innym szlakiem,
np. poprzez amplifikację genów HER2 i MET oraz mutacje genu PIK3CA. W 5-10% przypadków
obserwowano również zmianę fenotypu na drobnokomórkowy rak płuca.

Krążący DNA komórek nowotworowych (ctDNA)
W badaniu IFUM (Iressa Follow-Up Measure) oceniano status mutacji w materiale z guza
nowotworowego i w próbkach ctDNA z osocza przy użyciu zestawu testowego Therascreen EGFR
RGQ PCR (Qiagen). Ocena zarówno ctDNA, jak i próbek z guza nowotworowego możliwa była u 652
z 1060 badanych pacjentów. Odsetek odpowiedzi obiektywnych (ORR) u pacjentów z dodatnim
wynikiem analizy na obecność mutacji w guzie nowotworowym i w ocenie ctDNA wyniósł 77% (95%
CI: 66% do 86%), a u pacjentów z dodatnim wynikiem na obecność mutacji wyłącznie w guzie
nowotworowym 60% (95% CI: 44% do 74%).

Tabela 2 Zestawienie wyjściowego statusu mutacji w próbkach z guza nowotworowego
i ctDNA u wszystkich badanych pacjentów, u których możliwa była ocena z obu
próbek (badanie IFUM).

Parametr Definicja Odsetek pacjentów % N

9 NL/H/4128/001/IA/08

(CI)
Czułość Odsetek dodatnich wyników analizy ctDNA (M+)
w obrębie dodatnich wyników analizy materiału
z guza (M+)

65,7 (55,8, 74,7) 105

Swoistość Odsetek ujemnych wyników analizy ctDNA (M-)
w obrębie ujemnych wyników analizy materiału
z guza (M-)

99,8 (99,0, 100,0) 547

Dane te są spójne z wynikami zaplanowanej wcześniej eksploracyjnej analizy obejmującej podgrupę
pacjentów z Japonii włączonych do badania IPASS (Goto 2012). W tym badaniu do analizy mutacji
EGFR przy użyciu zestawu EGFR Mutation Test Kit (DxS) wykorzystano ctDNA z surowicy, a nie
z osocza (N=86). W badaniu tym czułość wyniosła 43,1%, a swoistość 100%.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo

Leczenie pierwszego rzutu
Randomizowane badanie kliniczne III fazy IPASS (Iressa Pan Asian Study) dotyczące leczenia
pierwszego rzutu przeprowadzono u pacjentów pochodzących z Azji1 z zaawansowanym (stadium
IIIB lub IV) NDRP o utkaniu gruczołowym, którzy w przeszłości palili papierosy w niewielkiej ilości
(zaprzestali palenia ≥15 lat temu i palili <10 paczko-lat) lub nigdy nie palili (patrz tabela 3).

1Chiny, Hong Kong, Indonezja, Japonia, Malezja, Filipiny, Singapur, Taiwan i Tajlandia.

Tabela 3 Ocena skuteczności gefitynibu w porównaniu z karboplatyną/paklitakselem
w badaniu IPASS

Populacja N Odsetek odpowiedzi
obiektywnych i 95%
CI dla różnicy między
sposobami leczeniaa

Pierwszorzędowy
punkt końcowy
Czas do progresji
choroby (PFS)a,b

Przeżycie
ogólneab

Ogólna 1217 43,0% vs 32,2%
[5,3%, 16,1%]
HR 0,74
[0,65, 0,85]
5,7 m vs 5,8 m
p<0,0001

HR 0,90
[0,79, 1,02]
18,8 m vs 17,4 m
p=0,1087
Z mutacją EGFR 261 71,2% vs 47,3%
[12,0%, 34,9%]
HR 0,48
[0,36, 0,64]
9,5 m vs 6,3 m
p<0,0001

HR 1,00
[0,76, 1,33]
21,6 m vs 21,9 m

Bez mutacji EGFR 176 1,1% vs 23,5%
[-32,5%, -13,3%]
HR 2,85
[2,05, 3,98]
1,5 m vs 5,5 m
p<0,0001

HR 1,18
[0,86, 1,63]
11,2 m vs 12,7 m

Mutacja EGFR nieznana 780 43,3% vs 29,2%
[7,3%, 20,6%]
HR 0,68
[0,58 do 0,81]
6,6 m vs 5,8 m
p<0,0001

HR 0,82
[0,70 do 0,96]
18,9 m vs. 17,2 m

a Wartości dla gefitynibu vs karboplatyna/paklitaksel.
b „m” oznacza medianę miesięcy. Liczby w nawiasach kwadratowych to przedział ufności 95% dla
wartości HR
N - Liczba pacjentów poddanych randomizacji.
HR - Hazard względny (wartości <1 wskazują na przewagę gefitynibu)

Wyniki oceny jakości życia różniły się w zależności od statusu mutacji EGFR. Spośród pacjentów
z mutacją EGFR, u znacząco większej liczby osób leczonych gefitynibem niż pacjentów
otrzymujących karboplatynę z paklitakselem nastąpiła poprawa jakości życia i objawów raka płuca
(patrz tabela 4).

10 NL/H/4128/001/IA/08

Tabela 4 Wyniki oceny jakości życia po zastosowaniu gefitynibu w porównaniu
z karboplatyną/paklitakselem w badaniu IPASS

Populacja N Współczynnik poprawy jakości
życia w skali FACT-La
%

Odsetek popraw objawów
w skali LCSa
%
Ogólna 1151 (48,0% vs. 40,8%)
p=0,0148
(51,5% vs. 48,5%)
p=0,3037
Z mutacją EGFR 259 (70,2% vs. 44,5%)
p <0,0001
(75,6% vs. 53,9%)
p=0,0003
Bez mutacji EGFR 169 (14,6% vs. 36,3%)
p=0,0021
(20,2% vs. 47,5%)
p=0,0002
Wyniki TOI (indeks wyników badania – ang. Trial Outcome Index) potwierdzały wyniki uzyskane
w skali FACT-L i LCS
a Wartości dla gefitynibu vs. karboplatyna/paklitaksel.
N - Liczba pacjentów, u których możliwa była analiza jakości życia.
QoL - jakość życia
FACT-L - Czynnościowa ocena leczenia przeciwnowotworowego – płuca (ang. Functional
Assessment of Cancer Therapy - Lung)
LCS - Podskala oceny raka płuca (ang. Lung Cancer Subscale)

W badaniu IPASS wykazano przewagę gefitynibu nad karboplatyną z paklitakselem w odniesieniu do
takich wskaźników, jak PFS, ORR, QoL i szybkość ustępowania objawów u nieleczonych wcześniej
pacjentów z NDRP miejscowo zaawansowanym lub z przerzutami, z obecnością aktywującej mutacji
kinazy tyrozynowej EFGR. Różnica w zakresie przeżycia całkowitego między obiema terapiami była
nieistotna.

Pacjenci uprzednio leczeni
Przeprowadzono randomizowane badanie kliniczne III fazy INTEREST u pacjentów z NDRP
miejscowo zaawansowanym lub z przerzutami, którzy otrzymywali wcześniej chemioterapię
obejmującą związki platyny. W ogólnej populacji nie stwierdzono istotnej statystycznie różnicy
pomiędzy gefitynibem i docetakselem (75 mg/m2) w odniesieniu do przeżycia całkowitego, czasu do
progresji choroby i odsetka odpowiedzi obiektywnych (patrz tabela 5).

Tabela 5 Ocena skuteczności gefitynibu w porównaniu z docetakselem w badaniu INTEREST

Populacja N Odsetek odpowiedzi
obiektywnych i 95% CI
dla różnicy między
sposobami leczeniaa

Czas do progresji
chorobya,b
Pierwszorzędowy
punkt badania -
przeżycie ogólneab

Ogólna 1466 9,1% vs 7,6%
[-1,5%, 4,5%]
HR 1,04
[0,93, 1,18]
2,2 m vs 2,7 m
p=0,4658

HR 1,020
[0,905, 1,150]c
7,6 m vs 8,0 m
p=0,7332
Z mutacją EGFR 44 42,1% vs 21,1%
[-8,2%, 46,0%]
HR 0,16
[0,05, 0,49]
7,0 m vs 4,1 m
p=0,0012

HR 0,83
[0,41, 1,67]
14,2 m vs 16,6 m
p=0,6043
Bez mutacji EGFR 253 6,6% vs 9,8%
[-10,5%, 4,4%]
HR 1,24
[0,94, 1,64]
1,7 m vs 2,6 m
p=0,1353

HR 1,02
[0,78, 1,33]
6,4 m vs 6,0 m
p=0,9131
Azjacic 323 19,7% vs 8,7%
[3,1 %, 19,2 %]
HR 0,83
[0,64, 1,08]
2,9 m vs 2,8 m
p=0,1746

HR 1,04
[0,80, 1,35]
10,4 m vs 12,2 m
p=0,7711
Nie-Azjaci 1143 6,2% vs 7,3% HR 1,12 HR 1,01

11 NL/H/4128/001/IA/08

[-4,3%, 2,0%] [0,98, 1,28]
2,0 m vs 2,7 m
p=0,1041

[0,89, 1,14]
6,9 m vs 6,9 m
p=0,9259
a Wartości dla gefitynibu vs docetaksel
b „m” oznacza medianę miesięcy. Liczby w nawiasach kwadratowych to przedział ufności 96% dla
HR w odniesieniu do ogólnego przeżycia w ogólnej populacji lub w przeciwnym wypadku
przedział ufności 95% dla HR.
c przedział ufności całkowicie poniżej zakładanej granicy non-inferiority 1,154
N - Liczba pacjentów poddanych randomizacji
HR - hazard względny (wartość <1 wskazuje na przewagę gefitynibu)

Rysunek 1 i 2 Ocena skuteczności w podgrupach pacjentów ras innych niż azjatycka w badaniu
INTEREST (N=liczba pacjentów poddanych randomizacji)

Ogólne przeżycie
N

1143 Łącznie

27 Mutacja EGFR +

222 Mutacja EGFR –

133 Nigdy niepalący

1010 Palący kiedykolwiek

600 Rak gruczołowy

543 Rak nie gruczołowy

369 Kobiety

774 Mężczyźni

0,5 1,0 1,5 2,0

12 NL/H/4128/001/IA/08

Hazard względny (gefitynib versus docetaksel) i 95% CI

Analiza wyników
nieskorygowanych
Populacja PP (Per protocol) dla
czynników klinicznych
Populacja ITT (Intention to
treat) dla biomarkerów

Czas do progresji choroby

N Odsetek odpowiedzi obiektywnych (%)
gefitynib versus docetaksel

1143 6,2 vs 7,3 Łącznie

27 42,9 vs
20,0
Mutacja EGFR +

222 5,5 vs 9,1 Mutacja EGFR –

133 23,7 vs
13,3
Nigdy niepalący

1010 3,9 vs 6,5 Palący kiedykolwiek

600 9,4 vs 9,4 Rak gruczołowy

543 2,8 vs 5,0 Rak nie gruczołowy

369 9,8 vs 13,1 Kobiety

774 4,4 vs 4,6 Mężczyźni

0 0,5 1,0 1,5

Hazard względny (gefitynib versus docetaksel) i 95% CI

Analiza wyników nieskorygowanych Populacja EFR (Evaluable For Response)

Randomizowane badanie kliniczne III fazy ISEL przeprowadzono u pacjentów z zaawansowanym
NDRP otrzymującym wcześniej 1 lub 2 cykle chemioterapii i którzy nie tolerowali lub nie
zareagowali na ostatni cykl leczenia. Porównywano działanie gefitynibu plus najlepsze leczenie
objawowe z działaniem placebo plus najlepsze leczenie objawowe. Gefitynib nie wydłużał przeżycia
w populacji ogólnej. Stwierdzono różne wyniki dotyczące przeżycia w zależności od palenia tytoniu
i rasy (patrz tabela 6).

Tabela 6 Ocena skuteczności gefitynibu w porównaniu z placebo w badaniu ISEL

Populacja N Odsetek odpowiedzi
obiektywnych i 95%
CI dla różnicy między
sposobami leczeniaa

Czas do
niepowodzenia
leczeniaa,b

Pierwszorzędowy
punkt badania -
przeżycie ogólneabc

Ogólna 1692 8,0% vs 1,3%
[4,7%, 8,8%]
HR 0,82
[0,73, 0,92]
3,0 m vs 2,6 m
p=0,0006

HR 0,89
[0,77, 1, 2]
5,6 m vs 5,1 m
p=0,0871
Z mutacją EGFR 26 37,5% vs 0%
[-15,1%, 61,4%]
HR 0,79
[0,20, 3,12]
10,8 m vs 3,8 m
p=0,7382

HR NO

NU vs 4,3 m

13 NL/H/4128/001/IA/08

Bez mutacji EGFR 189 2,6% vs 0%
[-5,6%, 7,3%]
HR 1,10
[0,78, 1,56]
2,0 m vs 2,6 m
p=0,5771

HR 1,16
[0,79, 1,72]
3,7 m vs 5,9 m
p=0,4449
Nigdy niepalący 375 18,1% vs 0%
[12,3%, 14,0%]
HR 0,55
[0,42, 0,72]
5,6 m vs 2,8 m
P<0,0001

HR 0,67
[0,49, 0,92]
8,9 m vs 6,1 m
p=0,0124
Palący kiedykolwiek 1317 5,3% vs 1,6%
[1,4%, 5,7%]
HR 0,83
[0,64, 1,08]
2,9 m vs 2,8 m
p=0,1746

HR 0,92
[0,79, 1,06]
5,0 m vs 4,9 m
p=0,2420
Azjacid 342 12,4% vs 2,1%
[4,0 %, 15,8 %]
HR 0,69
[0,52, 0,91]
4,4 m vs 2,2 m
p=0,0084

HR 0,66
[0,48, 0,91]
9,5 m vs 5,5 m
p=0,0100
Nie-Azjaci 1350 6,8% vs 1,0%
[3,5%, 7,9%]
HR 0,86
[0,76, 0,98]
2,9 m vs 2,7 m
p=0,0197

HR 0,92
[0,80, 1,07]
5,2 m vs 5,1 m
p=0,2942
a Wartości dla gefitynibu versus placebo.
b „m” oznacza medianę miesięcy. Liczby w nawiasach kwadratowych to przedział ufności 95% dla
wartości HR
c stratyfikowany test logarytmiczny rang dla populacji ogólnej, dla innych model proporcjonalnego
ryzyka Coxa
d Z tej grupy wyłączono pacjentów pochodzenia hinduskiego, a określenie “Azjaci” odnosi się do
rasy, a niekoniecznie do miejsca urodzenia
N Liczba pacjentów poddanych randomizacji
NO Nie obliczono HR dla ogólnego przeżycia ze względu na zbyt małą liczbę zdarzeń
NU Nie uzyskano
HR - hazard względny (wartość <1 wskazuje na przewagę gefitynibu)

IFUM było jednoramiennym, wieloośrodkowym badaniem u pacjentów rasy białej (n=106)
z niedrobnokomórkowym rakiem płuca z aktywującą mutacją w genie dla EGFR, które miało na celu
potwierdzenie, że działanie gefitynibu jest takie samo u osób rasy kaukaskiej i u osób pochodzenia
azjatyckiego. Odsetek odpowiedzi obiektywnych (ORR) w ocenie badaczy wyniósł 70%, a mediana
przeżycia bez progresji (PFS) 9,7 miesiąca. Wyniki te są podobne do uzyskanych w badaniu IPASS.

Status mutacji EGFR i charakterystyka kliniczna
Na podstawie wieloczynnikowej analizy danych od 786 pacjentów rasy białej, uzyskanych
w badaniach klinicznych dotyczących gefitynibu* (patrz tabela 7) wykazano, że niepalenie tytoniu
w wywiadzie, rak gruczołowy oraz płeć żeńska są niezależnymi czynnikami klinicznymi
wskazującymi na obecność mutacji EGFR. Guzy z mutacją EGFR występują częściej u pacjentów
pochodzenia azjatyckiego.

Tabela 7 Podsumowanie wieloczynnikowej analizy regresji logistycznej w celu identyfikacji
niezależnych czynników klinicznych wskazujących na obecność mutacji EGFR
u 786 pacjentów rasy kaukaskiej*

Czynniki
wskazujące na
obecność mutacji
EGFR

Wartość
p
Szansa mutacji EGFR Wartość pozytywnie predestynująca
[u 9,5% ogólnej populacji występuje
mutacja EGFR (M+)]

Palenie tytoniu <0,0001 6,5-krotnie większa u osób,
które nigdy nie paliły niż u
osób, które kiedykolwiek
paliły

M+ u 28/70 (40%) osób, które nigdy
nie paliły
M+ u 47/716 (7%) osób kiedykolwiek
palących

14 NL/H/4128/001/IA/08

Histologia <0,0001 4,4-krotnie większa u osób
z rakiem gruczołowym niż
niegruczołowym

M+ u 63/396 (16%) pacjentów
z rakiem gruczołowym
M+ u 12/390 (3%) pacjentów z rakiem
niegruczołowym
Płeć 0,0397 1,7-krotnie większa u
kobiet niż u mężczyzn
M+ u 40/235 (17%) kobiet
M+ u 35/551 (6%) mężczyzn
* Dane z badań: INTEREST, ISEL, INTACT 1&2, IDEAL 1&2, INVITE

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie
Gefitynib podany doustnie jest umiarkowanie wolno wchłaniany, a maksymalne stężenie w osoczu
osiąga zazwyczaj po 3 do 7 godzin od podania. Średnia bezwzględna biodostępność u pacjentów
z nowotworem wynosi 59%. Pokarm nie wpływa istotnie na ekspozycję na gefitynib. W badaniu
z udziałem zdrowych ochotników, gdzie utrzymywano pH soku żołądkowego powyżej 5, ekspozycja
na gefitynib zmniejszyła się o 47%, prawdopodobnie w wyniku zmniejszonej rozpuszczalności
gefitynibu w żołądku (patrz punkty 4.4 i 4.5).

Dystrybucja
Średnia objętość dystrybucji gefitynibu w stanie stacjonarnym wynosi 1400 l, co wskazuje na znaczną
dystrybucję do tkanek. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 90%. Gefitynib wiąże się z albuminą
i kwaśną alfa-1-glikoproteiną.

Dane z badań in vitro wskazują, że gefitynib jest substratem dla glikoproteiny P (P-gp), białka
odpowiedzialnego za transport przez błony.

Metabolizm
Badania in vitro wskazują, że CYP3A4 i CYP2D6 są głównymi izoenzymami układu cytochromu
P450 uczestniczącymi w metabolizmie tlenowym gefitynibu.

Badania in vitro wykazały, że gefitynib ma ograniczone działanie hamujące aktywność CYP2D6.
W badaniach na zwierzętach gefitynib nie wykazuje działania pobudzającego enzymy ani istotnego
działania hamującego (badania in vitro) na jakikolwiek inny enzym układu cytochromu P450.

U ludzi gefitynib podlega rozległemu metabolizmowi. W pełni określono 5 metabolitów obecnych
w wydzielinach i 8 w osoczu. Głównym zidentyfikowanym metabolitem jest O-demetylogefitynib,
wykazujący 14-krotnie słabsze niż gefitynib działanie hamujące wzrost komórki stymulowany przez
pobudzenie EGFR i nie hamujący wzrostu komórek guza u myszy. Dlatego wydaje się mało
prawdopodobne, aby przyczyniał się do klinicznego działania gefitynibu.

W warunkach in vitro wykazano, że w tworzeniu O-demetylogefitynibu bierze udział CYP2D6. Rolę
tego izoenzymu w metabolizmie gefitynibu oceniano w badaniu klinicznym z udziałem zdrowych
ochotników z określonym genotypem enzymu CYP2D6. U osób wolno metabolizujących nie
stwierdzono wykrywalnych stężeń O-demetylogefitynibu. Zakresy ekspozycji na gefitynib u osób
wolno i szybko metabolizujących były szerokie i częściowo pokrywały się, ale średnia ekspozycja na
gefitynib była 2-krotnie większa u osób wolno metabolizujących. Większa średnia ekspozycja u osób
z nieaktywnym izoenzymem CYP2D6 może mieć znaczenie kliniczne, gdyż działania niepożądane są
zależne od dawki i ekspozycji.

Wydalanie
Gefitynib jest wydalany głównie w postaci metabolitów z kałem, a mniej niż 4% podanej dawki jest
wydalane przez nerki w postaci gefitynibu i jego metabolitów.

Całkowity klirens osoczowy gefitynibu wynosi około 500 ml/min, a średni końcowy okres półtrwania
u pacjentów z nowotworem wynosi 41 godzin. Podawanie gefitynibu raz na dobę powoduje

15 NL/H/4128/001/IA/08

2- do 8-krotnej kumulację z ekspozycją w stanie stacjonarnym uzyskiwaną po podaniu 7 do 10 dawek.
W stanie stacjonarnym stężenia w osoczu są zazwyczaj utrzymywane w ramach 2- do 3-krotnego
zakresu przez cały 24-godzinny okres między kolejnymi dawkami.

Szczególne grupy pacjentów
W analizach populacyjnych danych farmakokinetycznych u pacjentów z nowotworem nie stwierdzono
zależności między przewidywanym minimalnym stężeniem gefitynibu w stanie stacjonarnym
a wiekiem, masą ciała, płcią, rasą pacjenta lub klirensem kreatyniny (powyżej 20 ml/min).

Zaburzenia czynności wątroby
W otwartym badaniu I fazy u pacjentów z lekkimi, umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami
czynności wątroby w wyniku marskości (zgodnie z klasyfikacją Childa-Pugha), podanie pojedynczej
dawki gefitynibu 250 mg spowodowało zwiększenie ekspozycji we wszystkich grupach w porównaniu
z ekspozycją u osób zdrowych. U osób z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby
obserwowano średnio 3,1-krotne zwiększenie ekspozycji na gefitynib. Żaden z pacjentów nie miał
nowotworu, u wszystkich stwierdzano marskość, a u niektórych zapalenie wątroby. Zwiększenie
ekspozycji może mieć znaczenie kliniczne, gdyż działania niepożądane są zależne od dawki
i ekspozycji na gefitynib.

Gefitynib oceniano w badaniu klinicznym u 41 pacjentów z guzami litymi i prawidłową czynnością
wątroby albo umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (sklasyfikowanymi na
podstawie wyjściowej aktywności AspAT, fosfatazy zasadowej i stężenia bilirubiny wg Common
Toxicity Criteria) z powodu przerzutów do wątroby. Wykazano, że po podawaniu gefitynibu w dawce
250 mg na dobę, czas do osiągnięcia stanu stacjonarnego, całkowity klirens osoczowy (Cmaxss) oraz
ekspozycja w stanie stacjonarnym (AUC24ss) były podobne u pacjentów z prawidłową czynnością
i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby. Dane uzyskane od 4 pacjentów z ciężkimi
zaburzeniami czynności wątroby na skutek przerzutów wskazują, że ekspozycja w stanie stacjonarnym
u tych pacjentów jest również zbliżona do ekspozycji u osób z prawidłową czynnością wątroby.

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Działania niepożądane, których nie obserwowano w badaniach klinicznych, ale odnotowano
u zwierząt przy ekspozycji zbliżonej do ekspozycji w warunkach klinicznych i które mogą mieć
znaczenie dla zastosowania klinicznego, to:
- zanik nabłonka rogówki i ścieńczenie rogówki,
- martwica brodawek nerkowych,
- martwica komórek wątroby i nacieki eozynofilowe makrofagów w zatokach wątrobowych.

Dane z badań nieklinicznych (in vitro) wskazują, że gefitynib może hamować proces repolaryzacji
potencjału czynnościowego (np. odstęp QT). Doświadczenie kliniczne nie wykazało związku
przyczynowego między wydłużeniem odstępu QT a działaniem gefitynibu.

U szczurów obserwowano zmniejszenie płodności samic po zastosowaniu dawki 20 mg/kg mc./dobę.

Wyniki opublikowanych badań wskazują, że u genetycznie modyfikowanych myszy pozbawionych
ekspresji EGFR występują zaburzenia rozwojowe związane z niedojrzałością nabłonka w wielu
narządach, w tym skórze, przewodzie pokarmowym i płucach. Gefitynib w największej dawce
(30 mg/kg mc. na dobę) podawany szczurom w okresie organogenezy nie wpływał na rozwój
zarodków i płodów, jednak u królików stwierdzono zmniejszoną masę ciała płodów po podaniu dawki
co wynoszącej najmniej 20 mg/kg mc. na dobę. U żadnego z gatunków nie odnotowano wad
rozwojowych wywołanych przez gefitynib. Gefitynib w dawce 20 mg/kg mc. na dobę podawany
samicom szczura w okresie ciąży i podczas porodu powodował zmniejszenie przeżycia noworodków.

U karmiących samic szczura, którym 14 dni po porodzie podano gefitynib znakowany 14C,
radioaktywność w mleku była 11-19-krotnie większa niż we krwi.

Gefitynib nie wykazuje działania genotoksycznego.

16 NL/H/4128/001/IA/08

Wyniki trwającego 2 lata badania działania rakotwórczego u szczurów wykazały, że gefitynib tylko
w największej zastosowanej dawce (10 mg/kg mc. na dobę) wywoływał małe, ale statystycznie istotne
zwiększenie częstości gruczolaka wątroby u samców i samic oraz naczyniakomięsaka krwionośnego
węzłów krezki u samic. Gruczolaki wątroby obserwowano także w 2-letnim badaniu działania
rakotwórczego u myszy, w którym niewielkie zwiększenie częstości tych zmian występowało
u samców po zastosowaniu średniej dawki i u myszy obu płci po zastosowaniu największej dawki.
Działanie to było istotne statystycznie u samic myszy, ale nie u samców. Dawki niewywołujące zmian
u szczurów ani myszy (NOEL) były poza zakresem ekspozycji klinicznej. Znaczenie kliniczne tych
obserwacji nie jest znane.

Wyniki badania in vitro wykazały, że gefitynib może mieć działanie fototoksyczne.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Laktoza jednowodna
Celuloza mikrokrystaliczna
Kroskarmeloza sodowa
Powidon K30
Magnezu stearynian
Sodu laurylosiarczan
Woda oczyszczona
Alkohol poliwinylowy
Makrogol 3350
Talk
Tytanu dwutlenek (E171)
Żelaza tlenek czerwony (E172)
Żelaza tlenek żółty (E172)

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

3 lata

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących temperatury przechowywania produktu leczniczego.
Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Perforowane jednodawkowe blistry z folii Aluminium/OPA/Aluminium/PVC lub nieperforowane
blistry z folii Aluminium/OPA/Aluminium/PVC w tekturowym pudełku.
Wielkość opakowań: 30 i 30x1, 60x1, 90x1, 100x1, 120x1 tabletek powlekanych.

Opakowanie zbiorcze zawierające 60x1 (2 opakowania po 30x1) tabletek powlekanych.
Opakowanie zbiorcze zawierające 90x1 (3 opakowania po 30x1) tabletek powlekanych.
Opakowania zbiorcze są owinięte folią i oznakowane.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

17 NL/H/4128/001/IA/08

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do
stosowania

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie
z lokalnymi przepisami.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE
DO OBROTU

Sandoz GmbH
Biochemiestrasse 10
6250 Kundl, Austria

### 8. NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Pozwolenie nr 24926

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 24.09.2018 r.

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

##### 18.05.2023 r.

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.