# Imatinib Altan

> Imatynib · 400 mg · Kapsułki twarde

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Imatinib Altan
- **Nazwa powszechna:** Imatinibum
- **Substancja czynna:** [Imatynib](https://apteka.online/odpowiedniki/imatinibum)
- **Moc:** 400 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Kapsułki twarde
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rpz
- **Kod ATC:** L01XE01
- **Liczba opakowań:** 1
- **Numer pozwolenia:** 25772
- **Podmiot odpowiedzialny:** Altan Pharma Ltd.
- **Producent:** Nobilus Ent, Polska
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-przeciwnowotworowe/imatinib-altan-kaps-tw-400-mg-altan
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-przeciwnowotworowe/imatinib-altan-kaps-tw-400-mg-altan.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/38127/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/38127/characteristic

## Dostępne opakowania (1)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 30 kaps. | 5909991423292 | Rpz | — | Brak danych | — |

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Imatinib Altan i w jakim celu się go stosuje?
Imatinib Altan jest lekiem zawierającym substancję czynną o nazwie imatynib. Lek ten działa poprzez
hamowanie wzrostu nieprawidłowych komórek w przebiegu chorób wymienionych poniżej. Należą do
nich niektóre rodzaje nowotworów.

Imatinib Altan jest wskazany w leczeniu dorosłych pacjentów i dzieci z:
- Ostrą białaczką limfoblastyczną z chromosomem Philadelphia (ang. Ph-positive ALL).
Białaczka jest nowotworem wywodzącym się z białych krwinek. Zwykle białe krwinki
pomagają organizmowi zwalczać zakażenia. Ostra białaczka limfoblastyczna jest rodzajem
białaczki, w której pewne nieprawidłowe białe krwinki (zwane limfoblastami) zaczynają
mnożyć się w niekontrolowany sposób. Imatinib Altan hamuje wzrost tych komórek.

Imatinib Altan jest także wskazany w leczeniu dorosłych pacjentów z:
- Zespołami mielodysplastycznymi/mieloproliferacyjnymi (MDS/MPD - ang.
myelodysplastic/myeloproliferate). Są to zespoły chorób krwi, w których niektóre białe krwinki
zaczynają mnożyć się w niekontrolowany sposób. Imatinib Altan hamuje wzrost tych komórek
w pewnych podtypach tych chorób.
- Zespołem hipereozynofilowym (HES – ang. Hypereosinophilic Syndrome) i (lub) przewlekłą
białaczką eozynofilową (CEL – ang. Chronic Eosinophilic Leukemia). Są to choroby krwi, w
których niektóre komórki krwi (zwane eozynofilami) zaczynają mnożyć się w niekontrolowany
sposób. Imatinib Altan hamuje wzrost tych komórek w pewnych podtypach tych chorób.

- Guzowatymi włókniakomięsakami skóry (DFSP – ang. dermatofibrosarcoma protuberans).
DFSP jest nowotworem skóry i tkanek podskórnych, w którym niektóre komórki zaczynają
mnożyć się w niekontrolowany sposób. Imatinib Altan hamuje wzrost tych komórek.

W pozostałej części ulotki będą używane skróty nazw chorób wymienionych powyżej.
W przypadku jakichkolwiek pytań dotyczących sposobu działania i zasadności podawania leku
Imatinib Altan, należy skierować je do lekarza.

### 2. Informacje ważne przed przyjęciem leku Imatinib Altan

Lek Imatinib Altan jest przepisywany pacjentom tylko przez lekarzy z doświadczeniem w stosowaniu
leków podawanych w leczeniu nowotworów krwi lub nowotworów litych.
Należy ściśle przestrzegać zaleceń lekarza, nawet jeśli różnią się one od ogólnych informacji
zawartych w tej ulotce.
Kiedy nie przyjmować leku Imatinib Altan:
- jeśli pacjent ma uczulenie na imatynib lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku
(wymienionych w punkcie 6).
Jeśli ta informacja dotyczy pacjenta, powinien powiedzieć o tym lekarzowi zanim przyjmie lek
Imatinib Altan.
W razie podejrzewania uczulenia, ale braku pewności, należy zasięgnąć porady lekarskiej.
Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem przyjmowania Imatinib Altan należy omówić to z lekarzem:
- jeśli u pacjenta występują lub kiedykolwiek występowały choroby wątroby, nerek lub serca
- jeśli pacjent przyjmuje lek lewotyroksynę po usunięciu tarczycy
- jeśli pacjent miał kiedykolwiek lub może teraz mieć zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu
B. Jest to ważne ponieważ lek Imatinib Altan może powodować ponowną aktywację
wirusowego zapalenia wątroby typu B, co może w niektórych przypadkach być śmiertelne.
Pacjenci będą poddawani dokładnej kontroli przez lekarza w celu wykrycia objawów tego
zakażenia przed rozpoczęciem leczenia.
- jeśli podczas przyjmowania Imatinib Altan u pacjenta wystąpią siniaki, krwawienie, gorączka,
zmęczenie i dezorientacja należy skontaktować się z lekarzem. Może to być objaw uszkodzenia
naczyń krwionośnych zwany mikroangiopatią zakrzepową (TMA).

Jeśli którykolwiek z wyżej wymienionych punktów odnosi się do pacjenta, należy powiedzieć o tym
lekarzowi zanim pacjent przyjmie Imatinib Altan.

Należy natychmiast powiedzieć lekarzowi, jeśli podczas leczenia lekiem Imatinib Altan nastąpi
bardzo szybkie zwiększenie masy ciała. Lek Imatinib Altan może powodować zatrzymanie wody w
organizmie (zatrzymanie płynów o ciężkim przebiegu).
Podczas przyjmowania leku Imatinib Altan stan zdrowia pacjenta będzie podlegał regularnej ocenie
przez lekarza, pozwalającej stwierdzić czy leczenie lekiem Imatinib Altan jest skuteczne. Badania
krwi i pomiar masy ciała będą regularnie wykonywane w czasie przyjmowania tego leku.
Dzieci i młodzież
Doświadczenie dotyczące stosowania u dzieci z Ph-dodatnią ALL jest ograniczone, a doświadczenie
dotyczące stosowania u dzieci z MDS/MPD, DFSP i HES/CEL jest bardzo ograniczone.
U niektórych dzieci i młodzieży przyjmujących lek Imatinib Altan może wystąpić wolniejszy wzrost
niż normalnie. Lekarz będzie kontrolował wzrost w czasie regularnych wizyt.
Imatinib Altan a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach stosowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować, także tych, które wydawane są
bez recepty (jak paracetamol) oraz lekach ziołowych (jak ziele dziurawca). Niektóre leki mogą
wpływać na działanie leku Imatinib Altan, jeśli przyjmowane są jednocześnie. Mogą one nasilać lub
osłabiać działanie leku Imatinib Altan, co może prowadzić do wzmożonych działań niepożądanych

lub powodować, że lek Imatinib Altan będzie mniej skuteczny. W taki sam sposób może działać
Imatinib Altan na niektóre inne leki.
Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjent stosuje leki zapobiegające powstawaniu zakrzepów krwi.
Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność
- Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje
mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza przed zastosowaniem tego leku.
- Lek Imatinib Altan nie jest zalecany dla kobiet w ciąży, jeśli nie jest to bezwzględnie
konieczne, ponieważ może zaszkodzić dziecku. Lekarz przedstawi możliwe zagrożenia mogące
wystąpić w trakcie przyjmowania leku Imatinib Altan w czasie ciąży.
- Zaleca się, by kobiety, które mogą zajść w ciążę stosowały skuteczną metodę antykoncepcji
podczas leczenia lekiem Imatinib Altan.
- Nie należy karmić piersią w czasie leczenia lekiem Imatinib Altan.
- Pacjenci zaniepokojeni wpływem imatynibu na swoją płodność podczas stosowania leku
Imatinib Altan, powinni skonsultować się z lekarzem.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Podczas przyjmowania leku Imatinib Altan mogą wystąpić zawroty głowy, senność lub zaburzenia
widzenia. W takim przypadku nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać żadnych narzędzi czy
maszyn do czasu, aż pacjent poczuje się znowu dobrze.

Imatinib Altan zawiera żółcień pomarańczową (E110),
Lek może powodować reakcje alergiczne.

### 3. Jak przyjmować lek Imatinib Altan?
Lekarz przepisał lek Imatinib Altan z powodu ciężkiego stanu pacjenta. Lek Imatinib Altan może
pomóc poprawić ten stan.
Jednak ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty. Jest ważne aby
stosować lek tak długo, jak to zalecił lekarz lub farmaceuta. W razie wątpliwości należy zwrócić się
do lekarza lub farmaceuty.
Nie należy przerywać stosowania leku Imatinib Altan, jeśli nie zaleci tego lekarz. Jeśli pacjent nie
może przyjąć przepisanego przez lekarza leku lub uważa, że go nie potrzebuje, powinien natychmiast
skontaktować się z lekarzem.

W jakiej dawce przyjmuje się lek Imatinib Altan

Stosowanie u pacjentów dorosłych
Lekarz określi dokładną liczbę kapsułek leku Imatinib Altan, którą należy przyjmować.
- W przypadku leczenia Ph-positive ALL
Dawka początkowa wynosi 600 mg, przyjmowana jako jedna kapsułka 400 mg i dwie kapsułki
100 mg raz na dobę.
- W przypadku lezczenia MDS/MPD
Dawka początkowa wynosi 400 mg, przyjmowana jako jedna kapsułka raz na dobę
- W przypadku leczenia HES/CEL
Dawka początkowa wynosi 100 mg, przyjmowana jako 1 kapsułka raz na dobę. Lekarz może
zdecydować o zwiększeniu dawki do 400 mg przyjmowanej jako jedna kapsułka 400 mg raz na
dobę, w zależności od odpowiedzi pacjenta na leczenie.
- W przypadku leczenia DFSP
Dawka dobowa wynosi 800 mg (2 kapsułki), przyjmowana jako jedna kapsułka ranem i jedna
wieczorem.

Stosowanie u dzieci i młodzieży
Lekarz określi ilość kapsułek leku Imatinib Altan, którą należy podać dziecku. Dawka leku Imatinib
Altan będzie zależała od stanu dziecka oraz jego masy ciała i wzrostu. Całkowita dawka dobowa
u dzieci nie może być większa niż 600 mg w leczeniu Ph-dodatniej ALL. Dawkę można podawać
dziecku raz na dobę lub podzielić ją na dwie dawki (połowę dawki rano i połowę dawki wieczorem).

Kiedy i jak przyjmuje się lek Imatinib Altan
- Lek Imatinib Altan należy przyjmować wraz z posiłkiem w celu ochrony żołądka w czasie
przyjmowania leku Imatinib Altan.
- Kapsułki należy połykać w całości, popijając dużą szklanką wody. Nie otwierać, nie kruszyć
kapsułek chyba, że pacjent ma problemy z połykaniem (np. u dzieci).
- Jeśli pacjent nie jest w stanie połknąć kapsułek, może je otworzyć i wsypać proszek do szklanki z
niegazowaną wodą lub sokiem jabłkowym (każdą kapsułkę 100 mg należy rozpuścić w mniej
więcej 50 ml wody/soku jabłkowego). Gdy kapsułka się rozpuści, należy natychmiast wypić całą
zawartość szklanki. Resztki rozpuszczonej kapsułki mogą pozostać na szklance.

Jak długo przyjmuje się lek Imatinib Altan
Należy przyjmować lek Imatinib Altan codziennie tak długo, jak długo zaleci lekarz.

Przyjęcie większej niż zalecana dawki leku Imatinib Altan
Pacjenci, którzy przyjęli przypadkowo zbyt dużą ilość kapsułek powinni natychmiast powiedzieć o
tym lekarzowi, ponieważ mogą wymagać opieki medycznej. Należy wziąć ze sobą opakowanie leku.
Pominięcie przyjęcia leku Imatinib Altan
- Jeśli pacjent zapomniał przyjąć dawkę, powinien przyjąć ją tak szybko, jak tylko sobie o niej
przypomni. Jednak jeśli zbliża się pora przyjęcia następnej dawki, należy pominąć dawkę, o
której pacjent zapomniał.
- Następnie kontynuować zwykły schemat dawkowania.
- Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się
do lekarza, farmaceuty lub pielęgniarki.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.
Zwykle są one łagodne do umiarkowanych.
Niektóre działania niepożądane mogą być ciężkie. Należy natychmiast powiedzieć lekarzowi,
jeśli wystąpi którykolwiek z poniżej podanych objawów niepożądanych:

Bardzo często (może dotyczyć więcej niż 1 na 10 osób) lub często (może dotyczyć mniej niż 1 na 10
osób):
• Szybkie zwiększenie masy ciała. Lek Imatinib Altan może powodować zatrzymanie wody w
organizmie (zatrzymanie płynów o ciężkim przebiegu).
• Objawy zakażenia, takie jak gorączka, silne dreszcze, ból gardła i wrzody w jamie ustnej. Lek
Imatinib Altan może zmniejszać liczbę białych krwinek we krwi, co może spowodować
zwiększoną podatność na zakażenie.
• Niespodziewane krwawienie lub powstawanie siniaków (pomimo braku urazu).

Niezbyt często (może dotyczyć nie więcej niż 1 na 100 osób) lub rzadko (może dotyczyć mniej niż 1
na 1 000 osób):
• Ból w klatce piersiowej, nieregularny rytm serca (objawy problemów z sercem).
• Kaszel, trudności w oddychaniu lub ból podczas oddychania (objawy problemów z płucami).

• Uczucie pustki w głowie, zawroty głowy lub omdlenia (objawy niskiego ciśnienia tętniczego
krwi).
• Nudności z utratą apetytu, ciemne zabarwienie moczu, zażółcenie skóry lub oczu (objawy
problemów z wątrobą).
• Wysypka, zaczerwienienie skóry z pęcherzami na wargach, w okolicy oczu, na skórze lub w
jamie ustnej, złuszczanie się skóry, gorączka, wypukłe czerwone lub fioletowe plamy na skórze,
swędzenie, uczucie pieczenia, wysypka krostkowa (objawy problemów ze skórą).
• Silny ból brzucha, obecność krwi w wymiocinach, kale lub moczu, czarne stolce (objawy
zaburzeń żołądka i jelit).
• Znacznie zmniejszona ilość oddawanego moczu, uczucie pragnienia (objawy problemów z
nerkami).
• Nudności z biegunką i wymiotami, ból brzucha lub gorączka (objawy problemów z jelitami).
• Silny ból głowy, osłabienie lub porażenie kończyn lub twarzy, trudności z mówieniem, nagła
utrata świadomości (objawy problemów z układem nerwowym, takie jak krwawienie lub obrzęk
w obrębie czaszki/mózgu).
• Bladość skóry, uczucie zmęczenia i duszności, oraz ciemne zabarwienie moczu (objawy
niedoboru krwinek czerwonych).
• Ból oczu lub pogorszenie widzenia, krwawienie w oczach.
• Ból bioder lub trudności w chodzeniu.
• Zdrętwienie lub uczucie zimna w palcach nóg i rąk (objawy zespołu Reynauda).
• Nagłe obrzmienie i zaczerwienienie skóry (objawy zakażenia skóry zwane zapaleniem tkanki
łącznej).
• Trudności w słyszeniu.
• Osłabienie mięśni i kurcze mięśni z nieprawidłowym rytmem serca (objawy zmian ilości potasu
we krwi pacjenta).
• Siniaczenie.
• Ból żołądka z nudnościami.
• Kurcze mięśni z gorączką, czerwono-brązowe zabarwienie moczu, ból i osłabienie mięśni
pacjenta (objawy problemów z mięśniami).
• Ból miednicy, czasami z mdłościami i wymiotami, z nagłym krwawieniem z pochwy, zawroty
głowy lub omdlenie spowodowane niskim ciśnieniem tętniczym krwi (objawy problemów z
jajnikami lub macicą).
• Nudności, duszność, nieregularne tętno, zmętnienie moczu, zmęczenie i (lub) dolegliwości ze
strony stawów z towarzyszącymi nieprawidłowościami wyników badań laboratoryjnych (np.
duże stężenie potasu, kwasu moczowego i wapnia oraz małe stężenie fosforu we krwi).
• Bolesne czerwone guzki na skórze, ból skóry, zaczerwienienie skóry (zapalenie tkanki
tłuszczowej znajdującej się pod skórą).

Rzadko (może dotyczyć mniej niż 1 na 1 000 osób):
• Zakrzepy w małych naczyniach krwionośnych (mikroangiopatia zakrzepowa)

Częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych):
• Współwystępowanie rozległej, nasilonej wysypki, nudności, gorączki, dużej liczby niektórych
krwinek białych, bądź zażółcenia skóry lub oczu (objawów żółtaczki) z dusznością, bólem i
(lub) uczuciem dyskomfortu w klatce piersiowej, znacznym zmniejszeniem ilości oddawanego
moczu i uczuciem pragnienia, itd. (objawy reakcji alergicznej związanej z leczeniem).
• Przewlekła niewydolność nerek.
• Nawrót (reaktywacja) zakażenia wirusem zapalenia wątroby typu B (zakażenia wątroby) u
pacjentów, którzy przebyli tę chorobę w przeszłości.

Jeśli wystąpi którykolwiek z powyższych objawów niepożądanych, należy natychmiast powiedzieć o
tym lekarzowi.

Inne działania niepożądane mogą obejmować:

Bardzo często (może dotyczyć więcej niż 1 na 10 osób):
• Ból głowy lub zmęczenie.
• Nudności, wymioty, biegunka, niestrawność.
• Wysypka.
• Kurcze mięśni lub stawów, ból mięśni lub kości, podczas stosowania lub po zaprzestaniu
stosowania leku Imatinib Altan.
• Obrzęki, takie jak obrzęki kostek lub okolic oczu.
• Zwiększenie masy ciała.

W razie nasilenia się któregokolwiek z wymienionych wyżej objawów należy powiedzieć o tym
lekarzowi.

Często (może dotyczyć nie więcej niż 1 na 10 osób):
• Brak łaknienia, utrata masy ciała lub zaburzenia smaku.
• Zawroty głowy lub osłabienie.
• Trudności ze snem (bezsenność).
• Wydzielina z oka ze swędzeniem, zaczerwienieniem i obrzękiem (zapalenie spojówek), nasilone
łzawienie lub niewyraźne widzenie.
• Krwotoki z nosa.
• Ból lub obrzmienie brzucha, wzdęcia z oddawaniem wiatrów, zgaga lub zaparcie.
• Świąd.
• Nadmierne wypadanie lub przerzedzenie włosów.
• Drętwienie dłoni lub stóp.
• Owrzodzenie jamy ustnej.
• Ból stawów z obrzękiem.
• Suchość jamy ustnej, suchość skóry lub suchość oka.
• Zmniejszenie lub zwiększenie wrażliwości skóry.
• Uderzenia gorąca, dreszcze lub pocenie nocne.

W razie wystąpienia któregokolwiek z wymienionych wyżej objawów należy powiedzieć o tym
lekarzowi.

Częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych):
• Zaczerwienienie lub obrzęk dłoni i podeszw stóp, któremu może towarzyszyć mrowienie i
piekący ból.
• Spowolnienie wzrostu u dzieci i młodzieży.

W razie wystąpienia któregokolwiek z wymienionych wyżej objawów należy powiedzieć o tym
lekarzowi.

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Działania niepożądane
można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów
Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów
Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C
PL-02 222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309

e-mail: ndl@urpl.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Imatinib Altan?
• Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.
• Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na tekturowym pudełku.
• Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30ºC.
• Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią.
• Nie stosować leku z opakowań, które zostały uszkodzone lub noszą ślady otwierania.
• Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy
zapytać farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże
chronić środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Imatinib Altan
- Substancją czynną leku jest imatynib (w postaci imatynibu mezylanu). Jedna kapsułka zawiera
400 mg imatynibu (w postaci imatynibu mezylanu).
- Lek nie zawiera substacji pomocniczych. Kapsułka zawiera jedynie imatynib (w postaci
imatynibu mezylanu).
- Otoczka kapsułki składa się z tytanu dwutlenku (E171) i żelatyny.
- W skład tuszu wchodzą: szelak, tytanu dwutlenek (E171), amonowy wodorotlenek stężony, glikol
propylenowy i żółcień pomarańczowa (E110).

Jak wygląda lek Imatinib Altan i co zawiera opakowanie
Imatinib Altan, kapsułki żelatynowe twarde 400 mg: kapsułki są białe lub białawe (korpus i wieczko),
rozmiaru 00, z pomarańczowym nadrukiem „400”.

Imatinib Altan, kapsułki żelatynowe twarde 400 mg są pakowane w białe butelki z HDPE, z zakrętką
zabezpieczającą przed dostępem dzieci z pierścieniem gwarancyjnym (całość z PP).

Są dostarczane w opakowaniach zawierających 30 kapsułek.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca
Podmiot odpowiedzialny
Altan Pharma Ltd
2 Harbour Square
Cofton Road
Dun Laogharie, County Dublin
A96 D6R0
Irlandia

Wytwórca
Nobilus Ent
ul. Swarzewska 45
01-821 Warszawa

Polska

Ten produkt leczniczy jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego
Obszaru Gospodarczego pod następującymi nazwami:

Wielka Brytania Imatinib Altan 400 mg hard capsules

Portugalia Imatinib Altan 400 mg capsula MG

Hiszpania Imatinib Altan 400 mg cápsulas duras EFG

Data ostatniej aktualizacji ulotki: Maj 2022

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

Niniejszy produkt leczniczy będzie dodatkowo monitorowany. Umożliwi to szybkie
zidentyfikowanie nowych informacji o bezpieczeństwie. Osoby należące do fachowego
personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane. Aby
dowiedzieć się, jak zgłaszać działania niepożądane - patrz punkt 4.8.

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Imatinib Altan, 100 mg, kapsułki, twarde
Imatinib Altan, 400 mg, kapsułki, twarde

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Imatinib Altan, 100 mg: jedna kapsułka twarda zawiera 100 mg imatynibu (w postaci imatynibu
mezylanu).
Imatinib Altan, 400 mg: jedna kapsułka twarda zawiera 400 mg imatynibu (w postaci imatynibu
mezylanu).

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Kapsułka, twarda (kapsułka).

Imatinib Altan, 100 mg, kapsułki żelatynowe twarde: kapsułki są białe lub białawe (korpus
i wieczko), rozmiaru 3, z pomarańczowym nadrukiem „100”.

Imatinib Altan, 400 mg, kapsułki żelatynowe twarde: kapsułki są białe lub białawe (korpus
i wieczko), rozmiaru 00, z pomarańczowym nadrukiem „400”.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Imatinib Altan jest wskazany w leczeniu:

• Dorosłych pacjentów oraz dzieci i młodzieży z nowo rozpoznaną ostrą białaczką
limfoblastyczną z chromosomem Philadelphia (Ph+ ALL) w skojarzeniu z
chemioterapią.
• Dorosłych pacjentów z nawracającą lub oporną na leczenie Ph+ ALL w monoterapii.
• Dorosłych pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi/mieloproliferacyjnymi (ang.
myelodysplastic/myeloproliferate – MDS/MPD) związanymi z rearanżacją genu
receptora płytkopochodnego czynnika wzrostu (ang. platelet-derived growth factor
receptor - PDGFR).
• Dorosłych pacjentów z zaawansowanym zespołem hipereozynofilowym (ang.
Hypereosinophilic Syndrome - HES) i (lub) przewlekłą białaczką eozynofilową (ang.
Chronic Eosinophilic Leukemia - CEL) z rearanżacją FIP1L1-PDGFRα.

Nie oceniano wpływu produktu leczniczego Imatinib Altan na wynik transplantacji szpiku.

Imatinib Altan jest wskazany w:

• Leczeniu dorosłych pacjentów z nieoperacyjnym guzowatym włókniakomięsakiem skóry
(ang. dermatofibrosarcoma protuberans - DFSP) oraz dorosłych pacjentów z
nawracającym DFSP i (lub) z przerzutami, którzy nie kwalifikują się do zabiegu
chirurgicznego.

U dorosłych pacjentów oraz dzieci i młodzieży, skuteczność produktu leczniczego Imatinib
Altan została oceniona na podstawie współczynnika odpowiedzi hematologicznej i
cytogenetycznej u pacjentów z Ph+ ALL, MDS/MPD, współczynnika odpowiedzi
hematologicznej w HES/CEL oraz na podstawie obiektywnego współczynnika odpowiedzi
hematologicznej u dorosłych pacjentów z nieoperacyjnym DFSP.

Doświadczenie ze stosowaniem produktu leczniczego Imatinib Altan u pacjentów z MDS/MPD
z rearanżacją genu PDGFR jest bardzo ograniczone (patrz punkt 5.1). Nie istnieją kontrolowane
badania kliniczne wykazujące korzyść kliniczną lub zwiększone przeżycie w tych wskazaniach.

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Leczenie powinno być prowadzone przez lekarza mającego doświadczenie w leczeniu
pacjentów z hematologicznymi nowotworami złośliwymi i mięsakami złośliwymi, w zależności
od przypadku.

Zalecaną dawkę należy przyjmować doustnie podczas posiłku, popijając dużą szklanką wody,
w celu zminimalizowania ryzyka podrażnienia przewodu pokarmowego. Dawki po 400 mg lub
600 mg należy podawać raz na dobę, natomiast dobową dawkę 800 mg należy podawać w
dwóch dawkach po 400 mg, rano i wieczorem. Pacjentom (dzieciom), którzy nie są zdolni
połknąć kapsułek, można rozpuścić zawartość kapsułki w szklance niegazowanej wody lub soku
jabłkowego. Ponieważ w badaniach na zwierzętach stwierdzono toksyczny wpływ na
rozrodczość, a potencjalne ryzyko dla płodu ludzkiego nie jest znane, kobiety w wieku
rozrodczym, które otwierają kapsułki należy poinstruować, żeby postępowały ostrożnie z ich
zawartością; unikały kontaktu proszku ze skórą, oczami oraz nie wdychały go (patrz punkt 4.6).
Po zakończeniu takiego przygotowania produktu leczniczego należy natychmiast umyć ręce.

Dawkowanie w Ph+ ALL u pacjentów dorosłych

Zalecana dawka produktu leczniczego Imatinib Altan to 600 mg na dobę u dorosłych pacjentów
z Ph+ ALL. We wszystkich fazach leczenia konieczny jest nadzór hematologów
doświadczonych w prowadzeniu pacjentów z tą chorobą.

Schemat dawkowania: na podstawie istniejących danych, wykazano skuteczność
i bezpieczeństwo stosowania produktu leczniczego Imatinib Altan w dawce 600 mg na dobę
w skojarzeniu z chemioterapią w fazie indukcji, konsolidacji i leczenia podtrzymującego (patrz
punkt 5.1) u dorosłych pacjentów z nowo rozpoznaną Ph+ ALL. Czas trwania leczenia
produktem leczniczym Imatinib Altan może różnić się w zależności od wybranego programu
leczenia, jednak na ogół dłuższa ekspozycja na Imatinib Altan dawała lepsze wyniki.

Dla dorosłych pacjentów z nawracającą lub oporną na leczenie Ph+ ALL monoterapia
produktem leczniczym Imatinib Altan w dawce 600 mg na dobę jest bezpieczna, skuteczna
i może być stosowana do czasu wystąpienia progresji choroby.

Dawkowanie w Ph+ ALL u dzieci

Dawkowanie u dzieci należy ustalać na podstawie powierzchni ciała (mg/m2). U dzieci
z Ph+ ALL zalecana dawka dobowa to 340 mg/m2 (nie należy stosować dawki całkowitej
większej niż 600 mg).

Dawkowanie w MDS/MPD

Zalecana dawka produktu leczniczego Imatinib Altan to 400 mg na dobę u dorosłych pacjentów
z MDS/MPD.

Czas trwania leczenia: w jedynym badaniu klinicznym przeprowadzonym do tej pory, leczenie
produktem leczniczym Imatinib Altan kontynuowano do chwili wystąpienia progresji choroby
(patrz punkt 5.1). W momencie przeprowadzania analizy, mediana czasu leczenia wynosiła 47
miesięcy (24 dni – 60 miesięcy).

Dawkowanie w HES/CEL

Zalecana dawka produktu leczniczego Imatinib Altan wynosi 100 mg na dobę u dorosłych
pacjentów z HES/CEL.
Można rozważyć zwiększenie dawki ze 100 mg do 400 mg przy braku reakcji niepożądanych
na produkt leczniczy, jeśli badania wykażą niewystarczającą odpowiedź na leczenie.

Leczenie powinno być kontynuowane tak długo, jak długo pacjent odnosi z niego korzyść.

Dawkowanie w DFSP
U dorosłych pacjentów z DFSP zalecana dawka produktu leczniczego Imatinib Altan to 800 mg
na dobę.

Zmiana dawkowania ze względu na działania niepożądane

Pozahematologiczne działania niepożądane
W przypadku wystąpienia ciężkich, pozahematologicznych działań niepożądanych należy
przerwać leczenie produktem leczniczym Imatinib Altan do czasu ich ustąpienia. Następnie
w zależności od początkowego stopnia ciężkości zdarzenia niepożądanego, można wznowić
właściwe leczenie.

Jeśli stężenie bilirubiny przekroczy 3-krotnie górną granicę normy lub aktywność
aminotransferaz wątrobowych przekroczy 5-krotnie górną granicę normy należy zaprzestać
podawania produktu leczniczego Imatinib Altan do czasu, gdy stężenie bilirubiny będzie
mniejsze niż 1,5-krotna wartość górnej granicy normy, a aktywność aminotransferaz będzie
mniejsza niż 2,5-krotna wartość górnej granicy normy. Leczenie produktem leczniczym
Imatinib Altan można kontynuować stosując zmniejszone dawki dobowe. U dorosłych dawkę
należy zmniejszyć z 400 mg do 300 mg lub z 600 mg do 400 mg, lub z 800 mg do 600 mg,
a u dzieci z 340 mg/m2 pc. do 260 mg/m2 pc. na dobę.

Hematologiczne działania niepożądane
Zaleca się zmniejszenie dawki leku lub przerwanie leczenia w przypadku ciężkiej neutropenii
lub trombocytopenii, zgodnie ze wskazówkami podanymi w poniższej tabeli:

Tabela 1:Dostosowanie dawki u pacjentów z neutropenią i trombocytopenią

HES/CEL (dawka
początkowa 100 mg)
ANC < 1,0 x 109/l
i (lub)
płytki krwi < 50 x 109/l

### 1. Przerwać podawanie
produktu leczniczego
Imatinib Altan, aż do
chwili, gdy ANC ≥ 1,5
x109/l, a płytki
krwi ≥ 75 x 109/l.
### 2. Ponownie rozpocząć
leczenie produktem
Imatinib Altan w dawce
stosowanej uprzednio (tj.
przed wystąpieniem
ciężkiego działania
niepożądanego).
MDS/MPD (dawka
początkowa 400 mg)
HES/CEL (w dawce 400 mg)

ANC < 1,0 x 109/l
i (lub)
płytki krwi < 50 x 109/l

### 1. Przerwać podawanie
produktu leczniczego
Imatinib Altan, aż do
chwili, gdy ANC ≥ 1,5
x109/l, a płytki
krwi ≥ 75 x 109/l.
### 2. Ponownie rozpocząć
leczenie produktem
Imatinib Altan w dawce
stosowanej uprzednio (tj.
przed wystąpieniem
ciężkiego działania
niepożądanego).
### 3. W przypadku
ponownego zmniejszenia
ANC < 1,0 x 109/l i (lub)
płytek krwi < 50 x 109/l,
powtórzyć postępowanie
podane w punkcie 1, a
następnie wrócić do
podawania produktu
Imatinib Altan w dawce
zmniejszonej do 300 mg.
Ph+ ALL
(dawka początkowa
600 mg)

aANC < 0,5 x 109/l
i (lub)
płytki krwi < 10 x 109/l

### 1. Sprawdzić, czy niedobór
krwinek jest
spowodowany białaczką
(aspiracja szpiku lub
biopsja).
### 2. Jeśli niedobór krwinek
nie ma związku z
białaczką, należy
zmniejszyć dawkę
produktu Imatinib Altan
do 400 mg.
### 3. Jeśli niedobór krwinek
utrzymuje się przez okres
2 tygodni, dawkę należy
zmniejszyć do 300 mg.

### 4. Jeśli niedobór krwinek
utrzymuje się przez okres
4 tygodni i nadal nie jest
spowodowany białaczką,
należy przerwać leczenie
produktem Imatinib
Altan do czasu, gdy ANC
≥ 1 x 109/l i płytki krwi ≥
20 x 109/l. Następnie,
należy ponownie podjąć
leczenie podając dawkę
300 mg.
DFSP
(w dawce 800 mg)
aANC < 1 x 109/l
i (lub)
płytki krwi < 50 x 109/l

### 1. Przerwać leczenie
produktem Imatinib
Altan do czasu, gdy ANC
≥ 1,5 x 109/l i płytki
krwi ≥ 75 x 109/l.
### 2. Wznowić leczenie
produktem Imatinib
Altan w dawce 600 mg.
### 3. W razie ponownego
zmniejszenia ANC < 1,0
x 109/l i (lub) płytek krwi
< 50 x 109/l, powtórzyć
postępowanie podane w
punkcie 1, a następnie
wrócić do podawania
produktu Imatinib Altan
w dawce zmniejszonej do
400 mg.
ANC (ang. Absolute Neutrophil Count) = bezwzględna liczba granulocytów
obojętnochłonnych
a występujące po co najmniej 1 miesiącu leczenia

Szczególne populacje pacjentów
Dzieci i młodzież: Nie ma doświadczenia dotyczącego stosowania imatynibu u dzieci z Ph+ALL
w wieku poniżej 1 roku (patrz punkt 5.1). Doświadczenie dotyczące stosowania u dzieci
z MDS/MPD, DFSP i HES/CEL jest bardzo ograniczone.

W badaniach klinicznych nie określono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności imatynibu
u dzieci z MDS/MPD, DFSP i HES/CEL w wieku poniżej 18 lat. Aktualne dane przedstawiono
w punkcie 5.1, ale na ich podstawie nie można ustalić zaleceń dotyczących dawkowania.

Niewydolność wątroby: imatynib jest głównie metabolizowany przez wątrobę. Pacjentom
z łagodnymi, umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby należy podawać
minimalną zalecaną dawkę 400 mg na dobę. Dawkę tę można zmniejszyć w przypadku
nietolerancji (patrz punkty 4.4, 4.8 i 5.2).

Tabela 2: Klasyfikacja zaburzeń wątroby

Zaburzenia czynności wątroby Próby czynnościowe wątroby
Łagodne Bilirubina całkowita: =1,5 GGN
AspAT: > GGN (może być w normie lub
< GGN, jeśli bilirubina całkowita > GGN)
Umiarkowane Bilirubina całkowita: > 1,5–3,0 GGN
AspAT: dowolna wartość
Ciężkie Bilirubina całkowita: > 3–10 GGN
AspAT: dowolna wartość
GGN = górna granica normy
AspAT = aminotransferaza asparaginianowa

Niewydolność nerek: pacjenci z zaburzeniami czynności nerek lub dializowani powinni
otrzymywać minimalną zalecaną dawkę 400 mg na dobę jako dawkę początkową. Jednakże,
u tych pacjentów zaleca się zachowanie ostrożności. Dawka może zostać zmniejszona
w przypadku nietolerancji. Jeśli dawka jest tolerowana, może zostać zwiększona w przypadku
braku skuteczności (patrz punkty 4.4 i 5.2).

Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku: nie prowadzono osobnych badań farmakokinetyki
imatynibu u osób w podeszłym wieku. W badaniach klinicznych, w których ponad 20%
pacjentów którzy brali udział było powyżej 65 lat nie stwierdzono istotnych różnic
farmakokinetycznych związanych z wiekiem. Nie ma konieczności specjalnego dawkowania
u pacjentów w podeszłym wieku.

#### 4.3 Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną
w punkcie 6.1.

Imatinib Altan zawiera żółcień pomarańczową (E 110). Produkt leczniczy może powodować
reakcje alergiczne.

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

W przypadku stosowania produktu leczniczego Imatinib Altan jednocześnie z innymi
produktami leczniczymi istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia interakcji. Należy zachować
ostrożność podczas stosowania produktu leczniczego Imatinib Altan z inhibitorami proteazy,
azolowymi lekami przeciwgrzybiczymi, niektórymi antybiotykami makrolidowymi (patrz punkt
4.5), substratami CYP3A4 o wąskim indeksie terapeutycznym (np. cyklosporyna, pimozyd,
takrolimus, syrolimus, ergotamina, diergotamina, fentanyl, alfentanyl, terfenadyna, bortezomib,
docetaksel, chynidyna) lub warfaryną i innymi pochodnymi kumaryny (patrz punkt 4.5).

Jednoczesne podawanie imatynibu z innymi produktami leczniczymi, które indukują CYP3A4
(np. deksametazon, fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna, fenobarbital lub ziele dziurawca
Hypericum perforatum) może istotnie zmniejszać ekspozycję na Imatinib Altan, potencjalnie
zwiększając ryzyko niepowodzenia terapeutycznego. Dlatego nie należy stosować jednocześnie
silnych induktorów CYP3A4 i imatynibu (patrz punkt 4.5).

Mikroangiopatia zakrzepowa
Stosowanie inhibitorów kinazy tyrozynowej (TKI) BCR-ABL jest związane z występowaniem
mikroangiopatii zakrzepowej (ang. thrombotic microangiopathy, TMA), co obejmuje zgłoszenia
pojedynczych przypadków po zastosowaniu Imatinib Altan (patrz punkt 4.8). Jeśli u pacjenta
otrzymującego Imatinib Altan wystąpią laboratoryjne lub kliniczne cechy TMA, leczenie należy
przerwać i przeprowadzić gruntowną ocenę w celu wykrycia TMA, obejmującą aktywność

ADAMTS13 i oznaczenie miana przeciwciał przeciwko ADAMTS13. Jeśli miano przeciwciał
przeciwko ADAMTS13 jest podwyższone z jednocześnie występującą małą aktywnością
ADAMTS13, leczenia Imatinib Altan nie należy wznawiać.

Niedoczynność tarczycy
W czasie leczenia produktem leczniczym Imatinib Altan, informowano o klinicznych
przypadkach niedoczynności tarczycy, występujących u pacjentów po usunięciu gruczołu
tarczowego, którym zastępczo podawano lewotyroksynę (patrz punkt 4.5). U takich pacjentów
należy ściśle kontrolować stężenie hormonu tyreotropowego (TSH, ang. thyroid-stimulating
hormone).

Toksyczny wpływ na wątrobę
Metabolizm produktu leczniczego Imatinib Altan zachodzi głównie w wątrobie, a tylko 13%
jest wydalane przez nerki. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (łagodnymi,
umiarkowanymi lub ciężkimi) należy szczegółowo monitorować obraz krwi obwodowej oraz
aktywność enzymów wątrobowych (patrz punkty 4.2, 4.8 i 5.2).

Podczas stosowania imatynibu obserwowano przypadki uszkodzenia wątroby, w tym
niewydolność wątroby oraz martwicę wątroby. W przypadku leczenia imatynibem
w skojarzeniu z chemioterapią w dużych dawkach odnotowano zwiększenie częstości
występowania ciężkich działań niepożądanych dotyczących wątroby. Należy dokładnie
monitorować czynność wątroby w przypadku jednoczesnego stosowania imatynibu i schematów
chemioterapii, o których wiadomo, że mogą powodować zaburzenia czynności wątroby (patrz
punkt 4.5 i 4.8).

Zatrzymywanie płynów
Regularne kontrolowanie masy ciała pacjentów jest wysoce wskazane. Nieoczekiwany, szybki
przyrost masy ciała należy dokładnie przeanalizować. W razie konieczności należy zastosować
odpowiednie leczenie wspomagające i inne działania terapeutyczne. W badaniach klinicznych
stwierdzono zwiększenie liczby takich przypadków u pacjentów w podeszłym wieku oraz
u pacjentów z chorobą serca w wywiadzie. Dlatego należy zachować ostrożność u pacjentów
z zaburzeniami czynności serca.

Pacjenci z chorobami serca
Należy uważnie monitorować pacjentów z chorobami serca, czynnikami ryzyka niewydolności
serca lub niewydolnością serca w wywiadzie, a wszyscy pacjenci z przedmiotowymi
i podmiotowymi objawami odpowiadającymi niewydolności serca lub nerek wymagają oceny
lekarskiej i leczenia.

U pacjentów z zespołem hipereozynofilowym z utajonym naciekaniem komórek zespołu
hipereozynofilowego w obrębie mięśnia sercowego, występowanie pojedynczych przypadków
wstrząsu kardiogennego/zaburzeń funkcji lewej komory było związane z degranulacją komórek
zespołu hipereozynofilowego przed rozpoczęciem leczenia imatynibem. Donoszono, że stan ten
jest odwracalny po podaniu steroidów o działaniu ogólnoustrojowym, zastosowaniu środków
podtrzymujących krążenie i czasowym odstawieniu imatynibu. Ponieważ po zastosowaniu
imatynibu sporadycznie zgłaszano działania niepożądane ze strony serca, należy przed
rozpoczęciem leczenia dokonać uważnej oceny stosunku korzyści do ryzyka związanego
z leczeniem imatynibem w populacji z HES/CEL.

Zespoły mielodysplastyczne/mieloproliferacyjne (MDS/MPD) z rearanżacją genu PDGFR
mogą być związane z dużym stężeniem eozynofilów. Dlatego u pacjentów z HES/CEL oraz
u pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi/mieloproliferacyjnymi związanymi z dużym
stężeniem eozynofilów, przed rozpoczęciem leczenia należy rozważyć przeprowadzenie
konsultacji z kardiologiem, wykonanie echokardiogramu oraz oznaczenie stężenia troponiny
w surowicy. Jeśli którykolwiek z wyników tych badań okaże się nieprawidłowy, należy

rozważyć dalszą obserwację kardiologiczną i profilaktyczne zastosowanie steroidów
układowych (1–2 mg/kg) przez jeden lub dwa tygodnie na początku leczenia, jednocześnie
z podawaniem imatynibu.

Krwawienie z przewodu pokarmowego
Dodatkowo, zanotowno przypadki poszerzenia naczyń okolicy przedodźwiernikowej żołądka,
tzw. żołądka arbuzowatego (GAVE, ang. gastric antral vascular ectasia) rzadkiej przyczny
krwawienia z przewodu pokarmowego u pacjentów z ALL i innymi schorzeniami (patrz punkt
4.8). W razie potrzeby można rozważyć przerwanie leczenia produktem leczniczym Imatinib
Altan.

Zespół rozpadu guza
Ze względu na możliwość wystąpienia zespołu rozpadu guza (TLS, ang. tumour lysis
syndrome), przed rozpoczęciem leczenia produktem leczniczym Imatinib Altan, zaleca się
skorygowanie klinicznie istotnego odwodnienia oraz leczenie zmniejszające podwyższone
stężenie kwasu moczowego (patrz punkt 4.8).

Reaktywacja wirusowego zapalenia wątroby typu B
U pacjentów będących przewlekłymi nosicielami wirusa zapalenia wątroby typu B dochodziło
do reaktywacji zapalenia wątroby po otrzymaniu przez nich inhibitorów kinazy tyrozynowej
BCR-ABL. Niektóre przypadki prowadziły do ostrej niewydolności wątroby lub piorunującego
zapalenia wątroby, a w konsekwencji do przeszczepu wątroby lub zgonu pacjenta.

U pacjentów należy wykonać badania w celu wykrycia zakażenia wirusem HBV przed
rozpoczęciem leczenia produktem leczniczym Imatinib Altan. Przed rozpoczęciem leczenia u
pacjentów z dodatnim wynikiem badania serologicznego w kierunku wirusowego zapalenia
wątroby typu B (w tym u pacjentów z aktywną chorobą) i w przypadku pacjentów z dodatnim
wynikiem badania w kierunku zakażenia wirusem HBV w trakcie leczenia należy skonsultować
się z ekspertami ds. chorób wątroby i leczenia wirusowego zapalenia wątroby typu B. Nosiciele
wirusa HBV, którzy wymagają leczenia produktem leczniczym Imatinib Altan, powinni być
poddani ścisłej obserwacji ze względu na wystąpienie objawów podmiotowych i
przedmiotowych aktywnego zakażenia wirusem HBV w trakcie całego okresu leczenia i przez
kilka miesięcy po jego zakończeniu (patrz punkt 4.8).

Badania laboratoryjne
U pacjentów przyjmujących produkt Imatinib Altan należy regularnie wykonywać pełne
badania krwi. Leczenie produktem leczniczym Imatinib Altan może zostać przerwane lub
dawka leku zmniejszona, zgodnie z zaleceniami określonymi w punkcie 4.2.

U pacjentów otrzymujących produkt Imatinib Altan należy regularnie oceniać czynność
wątroby (aminotransferazy, bilirubina, fosfataza zasadowa).

U pacjentów z zaburzoną czynnością nerek, całkowity wpływ imatynibu zawartego w osoczu na
organizm wydaje się być większy niż u pacjentów z prawidłową czynnością nerek. Jest to
prawdopodobnie spowodowane zwiększonym stężeniem alfa kwaśniej glikoproteiny (ang.
alpha-acid glycoprotein - AGP), białka wiążącego imatynib, w osoczu u tych pacjentów. U
pacjentów z zaburzoną czynnością nerek należy stosować minimalną dawkę początkową.
Pacjenci z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek powinni być leczeni z zachowaniem
ostrożności. W przypadku nietolerancji dawkę można zmniejszyć (patrz punkt 4.2 i 5.2).

Długotrwałe leczenie imatynibem może być związane z klinicznie istotnym pogorszeniem
czynności nerek. Z tego względu należy dokonać oceny czynności nerek przed rozpoczęciem
leczenia imatynibem i ściśle ją monitorować w czasie trwania terapii, zwracając szczególną
uwagę na pacjentów z czynnikami ryzyka dysfunkcji nerek. W przypadku wystąpienia zaburzeń

czynności nerek należy zlecić odpowiednie postępowanie i leczenie, zgodnie ze standardowymi
wytycznymi medycznymi.

Dzieci i młodzież
Zanotowano przypadki opóźnienia wzrostu u otrzymujących imatynib dzieci i młodzieży przed
okresem dojrzewania. Zaleca się ścisłe monitorowanie wzrostu u dzieci w czasie leczenia
imatynibem (patrz punkt 4.8).

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Substancje czynne, które mogą zwiększać stężenie imatynibu w osoczu:
Substancje hamujące aktywność izoenzymu CYP3A4 cytochromu P-450 (np. inhibitory
proteazy, takie jak indynawir, lopinawir/rytonawir, rytonawir, sakwinawir, telaprewir,
nelfinawir, boceprewir; azolowe leków przeciwgrzybiczych, w tym ketokonazol, itrakonazol,
pozakonazol, worykonazol; niektóre antybiotyki makrolidowe, takie jak erytromycyna,
klarytromycyna i telitromycyna) mogą spowalniać metabolizm imatynibu i powodować
zwiększenie jego stężenia. Obserwowano znacząco większe narażenie na imatynib (średnie
wartości Cmax i AUC imatynibu wzrosły odpowiednio o 26% i 40%) u zdrowych ochotników,
którym jednocześnie podano jednorazowo ketokonazol (inhibitor CYP3A4). Należy zachować
ostrożność w czasie jednoczesnego stosowania imatynibu z inhibitorami enzymów rodziny
CYP3A4.

Substancje czynne, które mogą zmniejszać stężenie imatynibu w osoczu:
Substancje będące induktorami CYP3A4 (np.: deksametazon, fenytoina, karbamazepina,
ryfampicyna, fenobarbital, fosfenytoina, prymidon lub Hypericum perforatum - ziele dziurawca)
mogą istotnie zmniejszyć ekspozycję na imatynib potencjalnie zwiększając ryzyko
niepowodzenia terapeutycznego. Uprzednie wielokrotne podawanie ryfampicyny w dawce
600 mg, a następnie podanie jednej dawki imatynibu w ilości 400 mg spowodowało
zmniejszenie Cmax i AUC(0-∞) odpowiednio o co najmniej 54% i 74%, w stosunku do wartości
uzyskanych bez uprzedniego podawania ryfampicyny. Podobne wyniki obserwowano u
pacjentów z glejakami złośliwymi leczonych imatynibem podczas przyjmowania leków
przeciwpadaczkowych pobudzających enzymy (EIAED), takich jak karbamazepina,
okskarbazepina i fenytoina. Pole pod krzywą zależności stężenia imatynibu w osoczu
zmniejszyło się o 73% w porównaniu z pacjentami nie przyjmującymi leków
przeciwpadaczkowych pobudzających enzymy. Należy unikać jednoczesnego stosowania
ryfampicyny oraz innych silnych induktorów CYP3A4 wraz z imatynibem.

Substancje czynne, których stężenie w osoczu może ulec zmianie pod wpływem imatynibu
Imatynib powoduje zwiększenie średnich wartości Cmax i AUC symwastatyny (substratu
CYP3A4) odpowiednio 2- oraz 3,5-krotnie. Wskazuje to na hamowanie aktywności CYP3A4
przez imatynib. Dlatego zaleca się ostrożność w czasie podawania imatynibu z substratami
CYP3A4 o wąskim zakresie działania terapeutycznego (np. cyklosporyna, pimozyd, takrolimus,
syrolimus, ergotamina, diergotamina, fentanyl, alfentanyl, terfenadyna, bortezomib, docetaksel i
chynidyna). Imatynib może zwiększać stężenie innych leków metabolizowanych przez CYP3A4
(np. triazolobenzodiazepin, blokerów kanału wapniowego z grupy dihydropirydyny, pewnych
inhibitorów reduktazy HMG-CoA tj. statyn, i innych).

Ze względu na znane ryzyko zwiększenia krwawienia (np. krwotok) związane z zastosowaniem
imatynibu, pacjenci, u których wymagane jest stosowanie leków przeciwzakrzepowych powinni
otrzymywać heparynę niskocząsteczkową lub heparynę standardową, zamiast pochodnych
kumaryny, takich jak warfaryna.

In vitro imatynib hamuje aktywność izoenzymu CYP2D6 cytochromu P450 w stężeniach
podobnych do tych, które mają wpływ na aktywność CYP3A4. Imatynib w dawce 400 mg

podawanej dwa razy na dobę wykazuje działanie hamujące metabolizm metoprololu zależny od
CYP2D6, przy czym Cmax i AUC metoprololu jest zwiększone o około 23% (90%CI [1,16-
1,30]). Wydaje się, że jeśli imatynib jest stosowany jednocześnie z substratami CYP2D6,
modyfikacja dawki nie jest konieczna. Jednakże, zaleca się zachowanie ostrożności w
przypadku substratów CYP2D6 o wąskim indeksie terapeutycznym, takich jak metoprolol.
U pacjentów leczonych metoprololem należy rozważyć monitorowanie kliniczne.

In vitro imatynib hamuje O-glukuronidację paracetamolu przy wartości Ki 58,5 mikromola/l.
Tego zjawiska nie zaobserwowano in vivo po podaniu imatynibu w dawce 400 mg oraz
paracetamolu w dawce 1000 mg. Większe dawki imatynibu i paracetamolu nie były badane.
Należy zachować ostrożność stosując jednocześnie duże dawki imatynibu i paracetamolu.

U pacjentów po usunięciu gruczołu tarczowego, otrzymujących lewotyroksynę, całkowity
wpływ lewotyroksyny zawartej w osoczu na organizm może zmniejszyć się w przypadku
jednoczesnego stosowania imatynibu (patrz punkt 4.4). Dlatego też zalecana jest ostrożność.
Jednakże mechanizm obserwowanej interakcji nie jest obecnie znany.

Istnieją doświadczenia kliniczne w jednoczesnym stosowaniu imatynibu i chemioterapii u
pacjentów z Ph+ ALL (patrz punkt 5.1), ale interakcje typu lek-lek między imatynibem a
chemioterapeutykami nie są dobrze scharakteryzowane. Działania niepożądane związane ze
stosowaniem imatynibu, np. hepatotoksyczność, mielosupresja czy inne, mogą się nasilać i
zanotowano, że jednoczesne stosowanie imatynibu z L-asparaginazą mogło wiązać się ze
zwiększeniem hepatotoksyczności (patrz punkt 4.8). Dlatego stosowanie imatynibu w
połączeniu z innymi lekami wymaga szczególnej ostrożności.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Kobiety w wieku rozrodczym
Kobiety w wieku rozrodczym muszą być poinformowane o konieczności stosowania skutecznej
metody antykoncepcji w trakcie leczenia.

Ciąża
Istnieją ograniczone dane dotyczące stosowania imatynibu u kobiet w ciąży.
Po wprowadzeniu do obrotu zgłaszano występowanie samoistnych poronień i wad wrodzonych
u dzieci matek, które przyjmowały imatynib. Badania na zwierzętach wykazały toksyczny
wpływ na reprodukcję (patrz punkt 5.3) a potencjalne zagrożenie dla płodu nie jest znane.
Nie powinno się stosować tego produktu w okresie ciąży, chyba że jest to bezwzględnie
konieczne. Jeśli Imatinib Altan jest stosowany u kobiety w ciąży, pacjentka musi być
poinformowana o potencjalnym ryzyku dla płodu.

Karmienie piersią
Informacje dotyczące przenikania imatynibu do mleka matki są ograniczone. Badania z
udziałem dwóch kobiet karmiących wykazały, że zarówno imatynib, jak i jego czynny metabolit
mogą przenikać do mleka matki. Proporcja stężenia w mleku do stężenia w osoczu, badana u
jednej z pacjentek wynosiła 0,5 dla imatynibu i 0,9 dla metabolitu, co sugeruje większe
przenikanie metabolitu do mleka. Biorąc pod uwagę połączone stężenie imatynibu i metabolitu
oraz maksymalne dzienne spożycie mleka przez niemowlęta, całkowite przewidywane
narażenie jest małe (~10% dawki leczniczej). Jednakże, ponieważ skutki narażenia niemowlęcia
na małe dawki imatynibu są nieznane, kobiety stosujące imatynib nie powinny karmić piersią.

Płodność
W badaniach nieklinicznych wykazano brak wpływu na płodność samców i samic szczura
(patrz punkt 5.3). Badań z udziałem pacjentów otrzymujących imatynib dotyczących wpływu na
płodność i gametogenezę nie przeprowadzono. Pacjenci zaniepokojeni wpływem imatynibu na
swoją płodność, powinni skonsultować się z lekarzem.

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Pacjentów należy uprzedzić, że w czasie leczenia imatynibem mogą wystąpić u nich takie
działania niepożądane jak zawroty głowy, zaburzenia widzenia lub senność. Dlatego zaleca się
ostrożność w czasie prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

#### 4.8 Działania niepożądane

Pacjenci w zaawansowanym stadium nowotworów złośliwych mogą mieć szereg objawów,
których związek z działaniami niepożądanymi jest trudny do ustalenia ze względu na
różnorodność objawów związanych z chorobą podstawową, jej postępem i jednoczesnym
przyjmowaniem licznych produktów leczniczych.

Zaobserwowane działania niepożądane były podobne we wszystkich wskazaniach produktu
leczniczego.

Po podaniu imatynibu razem z chemioterapią w dużych dawkach u pacjentów z Ph+ ALL
zarejestrowano przemijające toksyczne uszkodzenie wątroby w postaci podwyższonej
aktywności aminotransferaz i hiperbilirubinemii. Biorąc pod uwagę ograniczoną bazę danych o
bezpieczeństwie, zdarzenia niepożądane zgłaszane do tej pory u dzieci są zgodne z profilem
bezpieczeństwa znanym u dorosłych pacjentów z Ph+ ALL. Dane dotyczące bezpieczeństwa u
dzieci z Ph+ ALL są bardzo ograniczone, jednak nie odnotowano żadnych nowych kwestii
związanych z bezpieczeństwem.

Różnorodne działania niepożądane, takie jak: wysięk opłucnowy, wodobrzusze, obrzęk płuc i
gwałtowne zwiększenie masy ciała w obecności lub bez obecności obrzęków
powierzchniowych można ogólnie opisać jako „zatrzymanie płynów”. Działania te najczęściej
ustępują po tymczasowym odstawieniu imatynibu oraz podaniu diuretyków i innych środków
pomocniczych. Jednak niektóre z wyżej wymienionych działań niepożądanych mogą być
poważne, lub stanowić bezpośrednie zagrożenie dla życia - opisano kilka przypadków zgonów
pacjentów w przełomie blastycznym, spowodowanych wysiękiem opłucnowym, zastoinową
niewydolnością serca i niewydolnością nerek. W badaniach klinicznych u pacjentów
pediatrycznych nie stwierdzono szczególnych działań niepożądanych.

Poniżej podano wykaz działań niepożądanych, które występowały częściej niż w pojedynczych
przypadkach. Działania te przedstawiono wg klasyfikacji układów narządowych i częstości
występowania. Częstość występowania zdefiniowano zgodnie z następującą konwencją: bardzo
często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1 000, do <1/100), rzadko (≥1/10
000 do <1 000), bardzo rzadko (<1/10 000), częstość nieznana (nie może być określona na
podstawie dostępnych danych).

W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania, działania niepożądane
przedstawiono według częstości ich występowania, zaczynając od najczęstszych.

Działania niepożądane i częstość ich występowania przedstawiono w Tabeli 3.

Tabela 3: Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych

Zakażenia i zarażenia pasożytnicze

Niezbyt często:
Zakażenia wirusem Herpes zoster, Herpes simplex, zapalenie nosogardła,
zapalenie płuc, zapalenie zatok, zapalenie tkanki łącznej, zapalenia
górnych dróg oddechowych, grypa, zapalenia układu moczowego,
zapalenie żołądka i jelit, posocznica
Rzadko: : Zakażenia grzybicze

Częstość nieznana: Reaktywacja wirusowego zapalenia wątroby typu B*
Nowotwory łagodne, złośliwe i nieokreślone (w tym torbiele i polipy)
Rzadko: : Zespół rozpadu guza
Częstość nieznana: Krwawienie z guza/martwica guza*
Zaburzenia układu immunologicznego
Częstość nieznana: Wstrząs anafilaktyczny*
Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Bardzo często: Neutropenia, trombocytopenia, niedokrwistość
Często: Pancytopenia, neutropenia z gorączką
Niezbyt często: Trombocytoza, limfopenia, zahamowanie czynności szpiku kostnego,
eozynofilia, powiększenie węzłów chłonnych
Rzadko: Niedokrwistość hemolityczna, Mikroangiopatia zakrzepowa
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Często: Jadłowstręt

Niezbyt często:
Hipokaliemia, zwiększony apetyt, hipofosfatemia, zmniejszony apetyt,
odwodnienie, dna, hiperurykemia, hiperkalcemia, hiperglikemia,
hiponatremia
Rzadko: Hiperkaliemia, hipomagnezemia
Zaburzenia psychiczne
Często: Bezsenność
Niezbyt często: Depresja, osłabienie popędu płciowego, lęk
Rzadko: Stan splątania
Zaburzenia układu nerwowego
Bardzo często: Ból głowy
Często: Zawroty głowy, parestezje, zaburzenia smaku, niedoczulica

Niezbyt często: Migrena, senność, omdlenia, neuropatia obwodowa, zaburzenia pamięci,
rwa kulszowa, zespół niespokojnych nóg, drżenie, krwotok mózgowy
Rzadko: Zwiększenie ciśnienia śródczaszkowego, drgawki, zapalenie nerwu
wzrokowego
Częstość
nieznana: Obrzęk mózgu*
Zaburzenia oka

Często: Obrzęk powiek, nasilone łzawienie, krwotok spojówkowy, zapalenie
spojówek, suchość oka, nieostre widzenie
Niezbyt często: Podrażnienie oka, ból oka, obrzęk oczodołu, krwotok twardówkowy,
krwotok z siatkówki, zapalenie powiek, obrzęk plamki
Rzadko: Zaćma, jaskra, tarcza zastoinowa
Częstość nieznana: Krwotok do ciała szklistego*
Zaburzenia ucha i błędnika
Niezbyt często: Zawroty głowy, szum uszny, utrata słuchu
Zaburzenia serca
Niezbyt często: Kołatania, częstoskurcz, zastoinowa niewydolność serca, obrzęk płuc

Rzadko: Niemiarowość, migotanie przedsionków, zatrzymanie serca, zawał
mięśnia sercowego, dławica piersiowa, wysięk osierdziowy
Częstość nieznana: Zapalenie osierdzia*, tamponada serca *
Zaburzenia naczyniowe
Często: Zaczerwienienie twarzy, krwotok

Niezbyt często: Nadciśnienie tętnicze, krwiak, krwiak podtwardówkowy, zimne palce nóg
i rąk, niedociśnienie, zespół Raynauda
Częstość nieznana: Zakrzepica/zator*

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
Często: Duszności, krwawienie z nosa, kaszel
Niezbyt często: Wysięk opłucnowy, ból gardła i krtani, zapalenie gardła

Rzadko: Ból związany z zapaleniem opłucnej, zwłóknienie płuc, nadciśnienie
płucne, krwotok płucny
Częstość nieznana: Ostra niewydolność oddechowa2*, choroba śródmiąższowa płuc*
Zaburzenia żołądka i jelit
Bardzo często: Nudności, biegunka, wymioty, niestrawność, ból brzucha

Często: Wzdęcia, rozdęcie brzucha, refluks żołądkowo-przełykowy, zaparcie,
suchość jamy ustnej, zapalenie żołądka

Niezbyt często:
Zapalenie jamy ustnej, owrzodzenie jamy ustnej, krwotok z przewodu
pokarmowego, odbijanie się, smołowate stolce, zapalenie przełyku,
wodobrzusze, wrzód żołądka, krwawe wymioty, zapalenie warg, dysfagia,
zapalenie trzustki
Rzadko: Zapalenie okrężnicy, niedrożność jelita, stan zapalny jelita grubego

Częstość nieznana:
Niedrożność jelit*, perforacja przewodu pokarmowego*, zapalenie
uchyłka*, poszerzenie naczyń okolicy przedodźwiernikowej żołądka -
tzw. żołądek arbuzowaty (GAVE)*
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Często: Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych
Niezbyt często: Hiperbilirubinemia, zapalenie wątroby, żółtaczka
Rzadko: Niewydolność wątroby1, martwica wątroby
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Bardzo często: Obrzęk okołooczodołowy, zapalenie skóry/wypryski/wysypka

Często: Świąd, obrzęk twarzy, sucha skóra, rumień, łysienie, poty nocne, reakcja
nadwrażliwości na światło

Niezbyt często:

Wysypka krostkowa, siniaki, nasilone pocenie, pokrzywka, wylew
krwawy podskórny, wzmożona tendencja do występowania siniaków,
skąpe owłosienie, odbarwienie skóry, złuszczające zapalenie skóry,
łamliwość paznokci, zapalenie mieszków włosowych, wybroczyny,
łuszczyca, plamica, nadmierna pigmentacja skóry, wysypki pęcherzowe,
zapalenie tkanki tłuszczowej (w tym rumień guzowaty)

Rzadko:

Ostra dermatoza z gorączką i neutrofilią (zespół Sweeta), przebarwienia
paznokci, obrzęk naczynioruchowy, wysypka pęcherzykowa, rumień
wielopostaciowy, leukoklastyczne zapalenie naczyń, zespół StevensaJohnsona, ostra uogólniona osutka krostkowa (ang. AGEP - acute
generalised exanthematous pustulosis)

Częstość nieznana:
Zespół ręka-stopa*, rogowacenie liszajowate*, liszaj płaski*, toksyczne
martwicze oddzielanie się naskórka*, osutka polekowa z eozynofilią i
objawami układowymi (DRESS)*
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej

Bardzo często: Kurcze mięśni, bóle mięśniowo-szkieletowe w tym bóle mięśni3, bóle
stawów i bóle kości
Często: Obrzęk stawów
Niezbyt często: Sztywność stawów i mięśni
Rzadko: Osłabienie mięśni, zapalenie stawów, rabdomioliza/miopatia

Częstość nieznana: Martwica jałowa/martwica stawu biodrowego*, opóźnienie wzrostu u
dzieci*
Zaburzenia nerek i dróg moczowych
Niezbyt często: Ból nerki, krwiomocz, ostra niewydolność nerek, częste oddawanie moczu
Rzadko: Przewlekła niewydolność nerek

Zaburzenia układu rozrodczego i piersi

Niezbyt często:
Ginekomastia, zaburzenia erekcji, krwotok miesiączkowy, nieregularna
menstruacja, zaburzenia seksualne, ból brodawek sutkowych,
powiększenie piersi, obrzęk moszny
Rzadko: Krwotoczne ciałko żółte/krwotoczna torbiel jajnika
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Bardzo często: Zatrzymanie płynów i obrzęk, uczucie zmęczenia

Często: Osłabienie, gorączka, obrzęk tkanki podskórnej, dreszcze, zesztywnienie
mięśni
Niezbyt często: Ból klatki piersiowej, złe samopoczucie
Badania diagnostyczne
Bardzo często: Zwiększenie masy ciała
Często: Zmniejszenie masy ciała

Niezbyt często:
Zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, zwiększenie aktywności
fosfokinazy kreatynowej we krwi, zwiększenie aktywności
dehydrogenazy mleczanowej we krwi, zwiększenie aktywności fosfatazy
alkalicznej we krwi
Rzadko: Zwiększenie aktywności amylazy we krwi

 Wymienione działania niepożądane były zgłaszane po wprowadzeniu imatynibu do
obrotu. Należą do nich doniesienia spontaniczne, jak również poważne działania
niepożądane zgłaszane podczas nadal trwających badań, programów rozszerzonego
dostępu, badań farmakologii klinicznej i badań eksploracyjnych w niezarejestrowanych
wskazaniach. Ponieważ działania te zgłaszano w populacji o nieokreślonej liczebności,
oszacowanie ich częstości lub ustalenie związku przyczynowo-skutkowego z
narażeniem na imatynib nie zawsze jest możliwe.
### 1. Zgłoszono kilka przypadków niewydolności wątroby i martwicy wątroby zakończonych
zgonem.
### 2. Przypadki zgonów były zgłaszane u pacjentów z chorobą zaawansowaną, silnymi
zakażeniami, ciężką neutropenią i innymi poważnymi chorobami współistniejącymi.
### 3. Bóle mięśniowo-szkieletowe występujące podczas stosowania imatynibu lub po
zaprzestaniu stosowania, które obserwowano po wprowadzeniu do obrotu.
Odchylenia od normy w badaniach laboratoryjnych
Występowały przypadki martwiczego i cholestatycznego zapalenia wątroby oraz niewydolności
wątroby; niektóre z nich zakończyły się zgonami, między innymi przypadek śmierci pacjenta po
zażyciu dużej dawki paracetamolu.

Opis wybranych działań niepożądanych
Reaktywacja wirusowego zapalenia wątroby typu B
Opisywano reaktywację wirusowego zapalenia wątroby typu B powiązaną ze stosowaniem
inhibitorów kinazy tyrozynowej BCR-ABL. Niektóre przypadki prowadziły do ostrej
niewydolności wątroby lub piorunującego zapalenia wątroby, a w konsekwencji do
przeszczepienia wątroby lub zgonu pacjenta (patrz punkt 4.4).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka
stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego
powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem

Departamentu Monitorowania niepożądanych Działań Prodktów Leczniczyc, Wyrobów
Medycznych i Produktów Biobójczych.
Al. Jerozolimskie 181C
02 - 222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
e-mail: ndl@urpl.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

Doświadczenie z dawkami większymi niż zalecana dawka lecznicza jest ograniczone.
Pojedyncze przypadki przedawkowania imatynibu były zgłaszane spontanicznie i opisywane w
literaturze medycznej. W przypadku przedawkowania należy obserwować pacjenta i zastosować
odpowiednie leczenie objawowe. Na ogół zgłaszanym wynikiem w tych przypadkach było
„polepszenie” lub „wyzdrowienie”. Przy różnych zakresach dawek, donoszono o następujących
zdarzeniach:

Pacjenci dorośli
1200 do 1600 mg (różny czas trwania między 1 do 10 dni): nudności, wymioty, biegunka,
wysypka, rumień, obrzęk, obrzmienie, zmęczenie, kurcze mięśni, trombocytopenia,
pancytopenia, ból brzucha, ból głowy, zmniejszenie apetytu.
1800 do 3200 mg (aż do 3200 mg na dobę przez 6 dni): osłabienie, mialgia, zwiększenie
stężenia fosfokinazy kreatyny, zwiększenie stężenia bilirubiny, ból żołądkowo-jelitowy.
6400 mg (pojedyncza dawka): w literaturze zanotowano jeden przypadek pacjenta, u którego
wystąpiły nudności, wymioty, ból brzucha, gorączka, obrzęk twarzy, zmniejszenie liczby
granulocytów obojętnochłonnych, zwiększenie aktywności transaminaz.

8 do 10 g (pojedyncza dawka): donoszono o wymiotach i bólu żołądkowo-jelitowym.

Dzieci i młodzież
U jednego 3-letniego chłopca narażonego na pojedynczą dawkę 400 mg wystąpiły: wymioty,
biegunka i brak łaknienia, u innego 3-letniego chłopca narażonego na pojedynczą dawkę
980 mg wystąpiło zmniejszenie liczby białych krwinek i biegunka.

W przypadku przedawkowania, pacjenta należy obserwować oraz zastosować odpowiednie
leczenie wspomagające.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: inhibitor kinazy białkowo-tyrozynowej, kod ATC: L01XE01

Mechanizm działania
Imatynib jest małą cząsteczką inhibitora kinazy białkowo-tyrozynowej, która silnie hamuje
aktywność kinazy tyrozynowej (KT) Bcr-Abl oraz wielu receptorów kinaz tyrozynowych: Kit,
receptora czynnika wzrostu komórek macierzystych (SCF) kodowanego przez protoonkogen cKit, receptory domeny dyskoidynowej (DDR1 i DDR2), receptory czynnika stymulującego
kolonie (CSF-1R) oraz receptory alfa i beta płytkopochodnego czynnika wzrostu (PDGFR-alfa i
PDGFR-beta). Imatynib może również hamować procesy komórkowe, w aktywacji których
pośredniczą wymienione receptory kinaz.

Działanie farmakodynamiczne
Imatynib jest inhibitorem kinazy białkowo-tyrozynowej, który silnie hamuje kinazę tyrozynową
Bcr-Abl in vitro, w komórce oraz in vivo. Związek ten w takim samym stopniu wybiórczo
hamuje proliferację i wywołuje apoptozę w komórkach linii Bcr-Abl dodatnich, jak w
komórkach białaczkowych świeżo pobranych od pacjentów z ostrą białaczką limfoblastyczną
(ALL, ang. Acute Lymphoblastic Leukemia) z dodatnim chromosomem Philadelphia.

W badaniach in vivo na modelach zwierzęcych z użyciem Bcr-Abl dodatnich komórek
nowotworowych, imatynib samodzielnie wykazuje działanie przeciwnowotworowe.

Imatynib jest również inhibitorem receptorów kinaz tyrozynowych płytkopochodnego czynnika
aktywacji (ang. PDGF - Platelet-Derived Growth Factor), PDGF-R i czynnika komórek pnia
(ang. Stem Cell Factor - SCF), c-Kit i hamuje procesy komórkowe aktywowane przez PDGF i
SCF. Istotna aktywacja receptora PDGF lub kinaz białkowo-tyrozynowych Abl w wyniku
połączenia się różnych odpowiadajacych sobie białek lub istotne wytwarzanie PDGF są wpisane
w patogenezę MDS/MPD, HES/CEL i DFSP. Imatynib hamuje przekazywanie sygnałów i
proliferację komórek zależną od zaburzonej regulacji aktywności PDGFR i kinazy Abl.

Badania kliniczne w Ph+ ALL
Nowo rozpoznana Ph+ ALL: w kontrolowanym badaniu klinicznym (ADE10) porównującym
imatynib z chemioterapią indukcyjną u 55 pacjentów w wieku co najmniej 55 lat z nowo
rozpoznaną chorobą, imatynib stosowany w monoterapii spowodował istotnie wyższy wskaźnik
całkowitej odpowiedzi hematologicznej niż chemioterapia (96,3% w porównaniu do 50%;
p=0,0001). Kiedy u pacjentów bez odpowiedzi lub ze słabą odpowiedzią na chemioterapię
wprowadzono imatynib, całkowitą odpowiedź hematologiczną uzyskano u 9 z 11 pacjentów
(81,8%). Ten efekt kliniczny związany był z większym zmniejszeniem ilości transkryptów bcrabl po 2 tygodniach leczenia wśród pacjentów leczonych imatynibem w porównaniu z
pacjentami leczonymi chemioterapią (p=0,02). Po indukcji wszyscy pacjenci otrzymywali
imatynib oraz chemioterapię konsolidacyjną (patrz Tabela 4) i po 8 tygodniach po indukcji ilość
transkryptów bcr-abl była identyczna w obu ramieniach badania. Jak można było się
spodziewać na podstawie projektu badania, nie stwierdzono różnic w czasie trwania remisji,
okresie przeżycia bez choroby i całkowitym czasie przeżycia, jednak pacjenci, u których
stwierdzono całkowitą odpowiedź molekularną i minimalną chorobę resztkową osiągnęli lepsze
wyniki zarówno w odniesieniu do czasu trwania remisji (p=0,01) jak i czasu przeżycia bez
choroby (p=0,02).

Wyniki uzyskane w populacji 211 pacjentów z nowo rozpoznaną Ph+ ALL, uczestniczących w
czterech niekontrolowanych badaniach klinicznych (AAU02, ADE04, AJP01 i AUS01) są
zgodne z wynikami opisanymi powyżej. Imatynib w skojarzeniu z chemioterapią indukcyjną
(patrz Tabela 4) wywołał całkowitą odpowiedź hematologiczną w 93% (u 147 z 158 pacjentów
podlegających ocenie) oraz 90% wskaźnik większej odpowiedzi cytogenetycznej (19 z 21
pacjentów podlegających ocenie). Wskaźnik całkowitej odpowiedzi molekularnej wyniósł 48%
(49 ze 102 pacjentów podlegających ocenie). Okres przeżycia bez choroby (ang. diseaese-free
survival – DFS) oraz całkowity czas przeżycia (ang. overall survival – OS) stale przekraczały 1
rok i były zwiększone w porównaniu z historyczną grupą kontrolną (DFS p<0,001; OS
p<0,0001) w dwóch badaniach (AJP01 i AUS01).

Tabela 4: Schematy chemioterapi stosowane w skojarzeniu z imatynibem

Badanie ADE10
Faza wstępna DEX 10 mg/m2 doustnie, dni 1-5;
CP 200 mg/m2 dożylnie, dni 3, 4, 5;
MTX 12 mg dooponowo, dzień 1
Indukcja remisji DEX 10 mg/m2 doustnie, dni 6-7, 13-16;

VCR 1 mg dożylnie, dni 7, 14;
IDA 8 mg/m2 dożylnie (0,5 h), dni 7, 8, 14, 15;
CP 500 mg/m2 dożylnie (1 h), dzień 1;
Ara-C 60 mg/m2 dożylnie, dni 22-25, 29-32
Konsolidacja leczenia I, III, V MTX 500 mg/m2 dożylnie (24 h), dni 1, 15;
6-MP 25 mg/m2 doustnie, dzień 1-20
Konsolidacja leczenia II, IV Ara-C 75 mg/m2 dożylnie (1 h), dni 1-5;
VM26 60 mg/m2 dożylnie (1 h), dni 1-5
Badanie AAU02
Leczenie indukcyjne (de novo Ph+
ALL)
Daunorubicyna 30 mg/m2 dożylnie, dni 1-3, 15-16;
VCR 2 mg całkowita dawka dożylnie, dni 1, 8, 15, 22;
CP 750 mg/m2 dożylnie, dni 1, 8;
Prednizon 60 mg/m2 doustnie, dni 1-7, 15-21;
IDA 9 mg/m2 doustnie, dni 1-28;
MTX 15 mg dooponowo, dni 1, 8, 15, 22;
Ara-C 40 mg dooponowo, dni 1, 8, 15, 22;
Metylprednizolon 40 mg doooponowo, dni 1, 8, 15, 22
Konsolidacja leczenia (de novo
Ph+ ALL)
Ara-C 1000 mg/m2/12 h dożylnie (3 h), dni 1-4;
Mitoksantron 10 mg/m2 dożylnie, dni 3-5;
MTX 15 mg dooponowo, dzień 1;
Metylprednizolon 40 mg dooponowo, dzień 1
Badanie ADE04
Faza wstępna DEX 10 mg/m2 doustnie, dni 1-5;
CP 200 mg/m2 dożylnie, dni 3-5;
MTX 15 mg dooponowo, dzień 1
Leczenie indukcyjne I DEX 10 mg/m2 doustnie, dni 1-5;
VCR 2 mg dożylnie, dni 6, 13, 20;
Daunorubicyna 45 mg/m2 dożylnie, dni 6-7, 13-14
Leczenie indukcyjne II CP 1 g/m2 dożylnie (1 h), dni 26, 46;
Ara-C 75 mg/m2 dożylnie (1 h), dni 28-31, 35-38, 42-45;
6-MP 60 mg/m2 doustnie, dni 26-46
Konsolidacja leczenia DEX 10 mg/m2 doustnie, dni 1-5;
Windezyna 3 mg/m2 dożylnie, dzień 1;
MTX 1,5 g/m2 dożylnie (24 h), dzień 1;
Etopozyd 250 mg/m2 dożylnie (1 h) dni 4-5;
Ara-C 2x 2 g/m2 dożylnie (3 h, co 12 h), dzień 5
Badanie AJP01
Leczenie indukcyjne CP 1,2 g/m2 dożylnie (3 h), dzień 1;
Daunorubicyna 60 mg/m2 dożylnie (1 h), dni 1-3;
Winkrystyna 1,3 mg/m2 dożylnie, dni 1, 8, 15, 21;
Prednizolon 60 mg/m2/doba doustnie
Konsolidacja leczenia Naprzemienna chemioterapia: duże dawki chemioterapii
z MTX 1 g/m2 dożylnie (24 h), dzień 1 i Ara-C 2 g/m2
dożylnie (co 12 h), dni 2-3, dla 4 cyklów
Podtrzymywanie remisji VCR 1,3 g/m2 dożylnie, dzień 1;
Prednizolon 60 mg/m2 doustnie, dni 1-5
Badanie AUS01
Leczenie indukcyjnokonsolidacyjne
Schemat Hyper-CVAD regimen: CP 300 mg/m2 dożylnie
(3 h, co 12 h), dzień 1-3;
Winkrystyna 2 mg dożylnie, dni 4, 11;
Doksorubicyna 50 mg/m2 dożylnie (24 h), dzień 4;
DEX 40 mg/doba w dniach 1-4 i 11-14, naprzemiennie z
MTX 1 g/m2 dożylnie (24 h), dzień 1, Ara-C 1 g/m2
dożylnie (2 h, co 12 h), dni 2-3 (ogólem 8 kursów

leczenia)
Podtrzymywanie remisji VCR 2 mg dożylnie co miesiąc przez 13 miesiecy;
Prednizolon 200 mg doustnie, 5 dni w ciągu miesiąca
przez 13 miesięcy
Wszystkie schematy leczenia zawierają stosowanie steroidów jako profilaktykę dla
ośrodkowego układu nerwowego.
Ara-C: arabinozyd cytozyny; CP: cyklofosfamid; DEX: deksametazon; MTX: metotreksat; 6-
MP: 6-merkaptopuryna; VM26: tenipozyd; VCR: winkrystyna; IDA: idarubicyna;

Dzieci i młodzież: do badania I2301, będącego otwartym, wieloośrodkowym,
nierandomizowanym sekwencyjnym badaniem kohortowym III fazy włączono w sumie 93
dzieci, młodzieży i młodych dorosłych (w wieku od 1 do 22 lat) z Ph (+) ALL, którym
podawano imatynib (340 mg/m2 pc./dobę) w skojarzeniu z intensywną chemioterapią po
leczeniu indukcyjnym. Imatynib podawano z przerwami kohortom 1-5, zwiększając czas
trwania i przyspieszając rozpoczęcie leczenia imatynibem w poszczególnych kohortach; przy
czym kohorta 1 otrzymywała leczenie imatynibem o najmniejszej intensywności, a kohorta 5
otrzymywała leczenie o największej intensywności (najdłuższy czas trwania liczony w dniach z
ciągłym, codziennym podawaniem imatynibu w pierwszych cyklach chemioterapii).
Nieprzerwana, codzienna ekspozycja na imatynib na wczesnym etapie leczenia w skojarzeniu z
chemioterapią w kohorcie 5 (n=50) spowodowała poprawę 4-letniego przeżycia bez zdarzeń
(EFS) w porównaniu z historyczną grupą kontrolną (n=120), która otrzymywała standardową
chemioterapię bez imatynibu (odpowiednio 69,6% w porównaniu z 31,6%). Szacowane 4-letnie
przeżycie całkowite (OS) w kohorcie 5 wyniosło 83,6% w porównaniu z 44,8% w historycznej
grupie kontrolnej. U 20 z 50 (40%) pacjentów z kohorty 5 dokonano przeszczepienia
hematopoetycznych komórek macierzystych.

Tabela 5: Schemat chemioterapii stosowany w skojarzeniu z imatynibem w badaniu I2301

Konsolidacja blok 1
(3 tygodnie)
VP-16 (100 mg/m2 pc./dobę, dożylnie): dni 1-5
Ifosfamid (1,8 g/m2 pc./dobę, dożylnie): dni 1-5
MESNA (360 mg/m2 pc./dawka co 3 godz., x 8 dawek/dobę, dożylnie):
dni 1-5
G-CSF (5 μg/kg mc., podskórnie): dni 6-15 lub do czasu, gdy ANC >
1500 po osiągnięciu nadiru
Dooponowo Metotreksat (dostosowany do wieku): TYLKO dzień 1
Potrójna terapia dooponowo (dostosowana do wieku): dzień 8, 15
Konsolidacja blok 2
(3 tygodnie)
Metotreksat (5 g/m2 pc. w ciągu 24 godzin, dożylnie): dzień 1
Leukoworyna (75 mg/m2 pc. w godzinie 36, dożylnie; 15 mg/m2 pc.
dożylnie lub doustnie co 6 godz. x 6 dawek)iii: Dni 2 i 3
Potrójna terapia dooponowo (dostosowana do wieku): dzień 1
ARA-C (3 g/m2 pc./dawkę co 12 godz. x 4, dożylnie): dni 2 i 3
G-CSF (5 μg/kg mc., podskórnie): dni 4-13 lub do czasu, gdy ANC >
1500 po osiągnięciu nadiru
Reindukcja blok 1
(3 tygodnie)
VCR (1,5 mg/m2 pc./dobę, dożylnie): dni 1, 8 i 15
DAUN (45 mg/m2 pc./dobę w bolusie, dożylnie): dni 1 i 2
CPM (250 mg/m2 pc./dawkę co 12 godz. x 4 dawki, dożylnie): dni 3 i 4
PEG-ASP (2500 j.m./m2 pc., domięśniowo): dzień 4
G-CSF (5 μg/kg mc., podskórnie): dni 5-14 lub do czasu, gdy ANC >
1500 po osiągnięciu nadiru
Potrójna terapia dooponowo (dostosowana do wieku): dni 1 i 15
DEX (6 mg/m2 pc./dobę, doustnie): dni 1-7 i 15-21
Intensyfikacja blok 1
(9 tygodni)
Metotreksat (5 g/m2 pc. w ciągu 24 godzin, dożylnie): dni 1 i 15
Leukoworyna (75 mg/m2 pc. w godzinie 36, dożylnie; 15 mg/m2 pc.
dożylnie lub doustnie co 6 godz. x 6 dawek)iii: Dni 2, 3, 16 i 17
Potrójna terapia dooponowo (dostosowana do wieku): dni 1 i 22

VP-16 (100 mg/m2 pc./dobę, dożylnie): dni 22-26
CPM (300 mg/m2 pc./dobę, dożylnie): dni 22-26
MESNA (150 mg/m2 pc./dobę, dożylnie): dni 22-26
G-CSF (5 μg/kg mc., podskórnie): dni 27-36 lub do czasu, gdy ANC >
1500 po osiągnięciu nadiru
ARA-C (3 g/m2 pc., co 12 godz., dożylnie): dni 43, 44
L-ASP (6000 j.m./m2 pc., domięśniowo): dzień 44
Leczenie
podtrzymujące
(cykle 8-
tygodniowe)
Cykle 1–4

Metotreksat (5 g/m2 pc. w ciągu 24 godzin, dożylnie): dzień 1
Leukoworyna (75 mg/m2 pc. w godzinie 36, dożylnie; 15 mg/m2 pc.
dożylnie lub doustnie co 6 godz. x 6 dawek)iii: dni 2 i 3
Potrójna terapia dooponowa (dostosowana do wieku): dni 1, 29
VCR (1,5 mg/m2 pc., dożylnie): dni 1, 29
DEX (6 mg/m2 pc./dobę doustnie): dni 1-5; 29-33
6-MP (75 mg/m2 pc./dobę, doustnie): dni 8-28
Metotreksat (20 mg/m2 pc./tydzień, doustnie): dni 8, 15, 22
VP-16 (100 mg/m2 pc., dożylnie): dni 29-33
CPM (300 mg/m2 pc., dożylnie): dni 29-33
MESNA dożylnie: dni 29-33
G-CSF (5 μg/kg mc., podskórnie): dni 34-43
Leczenie
podtrzymujące
(cykle 8-
tygodniowe)
Cykl 5

Napromienianie czaszki (Tylko blok 5)
12 Gy w 8 frakcjach u wszystkich pacjentów zaklasyfikowanych jako
pozostających w stanie CNS1 i CNS2 w chwili rozpoznania
18 Gy w 10 frakcjach u pacjentów zaklasyfikowanych, jako
pozostających w stanie CNS3 w chwili rozpoznania
VCR (1,5 mg/m2 pc./dobę, dożylnie): dni 1, 29
DEX (6 mg/m2 pc./dobę, doustnie): dni 1-5; 29-33
6-MP (75 mg/m2/dobę, doustnie): dni 11-56 (wstrzymanie 6-MP
podczas 6-10 dni napromieniania czaszki poczynając od dnia 1 Cyklu
### 5. Rozpoczęcie podawania 6-MP 1-szego dnia po zakończeniu
naświetlania głowy.)
Metotreksat (20 mg/m2 pc./tydzień, doustnie): dni 8, 15, 22, 29, 36, 43,

Leczenie
podtrzymujące
(cykle 8-
tygodniowe)
Cykle 6-12

VCR (1,5 mg/m2 pc./dobę, dożylnie): dni 1, 29
DEX (6 mg/m2 pc./dobę, doustnie): dni 1-5; 29-33
6-MP (75 mg/m2 pc./dobę, doustnie): dni 1-56
Metotreksat (20 mg/m2 pc./tydzień, doustnie): dni 1, 8, 15, 22, 29, 36,
43, 50
G-CSF = czynnik stymulujący kolonie granulocytarne, VP-16 = etopozyd, ARA-C =
cytarabina, CPM = cyklofosfamid, VCR = winkrystyna, DEX = deksametazon, DAUN =
daunorubicyna, 6-MP = 6-merkaptopuryna, E.Coli L-ASP = L-Asparaginaza, PEG-ASP =
PEG-Asparaginaza, MESNA= 2-merkaptoetanosulfonian sodowy, iii= lub do czasu, gdy
stężenie MTX wyniesie < 0,1 μM, Gy= Gray
pc. = powierzchnia ciała, mc. = masa ciała

Badanie AIT07 było wieloośrodkowym, otwartym, badaniem II/III fazy z randomizacją, z
udziałem 128 pacjentów (w wieku 1 do < 18 lat) leczonych imatynibem w skojarzeniu z
chemioterapią. Dane z tego badania dotyczące bezpieczeństwa wydają się być zgodne z
profilem bezpieczeństwa imatynibu u pacjentów z Ph+ ALL.

Nawracająca/oporna na leczenie Ph+ ALL: Po podaniu imatynibu w monoterapii pacjentom z
nawracającą/oporną na leczenie Ph+ ALL u 53 z 411 pacjentów, u których odpowiedź była
możliwa do oceny, wskaźnik odpowiedzi hematologicznej wyniósł 30% (9% odpowiedzi
całkowitej), a wskaźnik większej odpowiedzi cytogenetycznej wyniósł 23%. (Co istotne, 353 z
411 pacjentów otrzymywało leczenie według rozszerzonego programu dostępu, bez zebrania
danych dotyczących pierwszej odpowiedzi). Mediana czasu do progresji w całej populacji 411

pacjentów z nawracającą/oporną na leczenie Ph+ ALL wahała się od 2,6 do 3,1 miesiąca, a
mediana całkowitego przeżycia u 401 pacjentów podlegających ocenie wahała się od 4,9 do 9
miesięcy. Podobne dane uzyskano po powtórnej analizie z udziałem wyłącznie pacjentów w
wieku 55 lat i starszych.

Badania kliniczne w MDS/MPD
Doświadczenie z zastosowaniem imatynibu w tym wskazaniu jest bardzo ograniczone i opiera
się na wskaźnikach odpowiedzi hematologicznej i cytogenetycznej. Brak badań klinicznych
wykazujących korzyść kliniczną lub wydłużone przeżycie. Przeprowadzono jedno otwarte
wieloośrodkowe badanie fazy II (badanie B2225) testujące imatynib w różnorodnych
populacjach pacjentów cierpiących na zagrażające życiu choroby związane z kinazą białkowotyrozynową Abl, Kit lub PDGFR. W badaniu tym uczestniczyło 7 pacjentów z MDS/MPD
leczonych imatynibem w dawce 400 mg na dobę. U 3 pacjentów wystąpiła całkowita
odpowiedź hematologiczna (CHR), a u 1 pacjenta – odpowiedź częściowa (PHR). W momencie
pierwszej analizy u trzech z czterech pacjentów, u których wykryto rearanżacje genu PDGFR
wystąpiła odpowiedź hematologiczna (2 CHR i 1 PHR). Wiek tych pacjentów wahał się od 20
do 72 lat.

Prowadzono obserwacyjny rejestr (badanie L2401) w celu zgromadzenia danych o
długotrwałym bezpieczeństwie stosowania i skuteczności produktu u pacjentów z nowotworami
mieloproliferacyjnymi z rearanżacją PDGFR-β, leczonych imatynibem. Dwudziestu trzech
pacjentów włączonych do tego rejestru otrzymywało imatynib w dawce dobowej o medianie
264 mg (zakres: 100 do 400 mg) przez medianę 7,2 lat (zakres 0,1 do 12,7 lat). Z uwagi na
obserwacyjny typ tego rejestru, dane dotyczące oceny hematologicznej, cytogenetycznej i
molekularnej były dostępne odpowiednio dla 22, 9 i 17 z 23 włączonych pacjentów. Przyjmując
zachowawcze założenie, że pacjenci z brakującymi danymi byli pacjentami bez odpowiedzi,
CHR obserwowano u 20/23 (87%) pacjentów, CCyR u 9/23 (39,1%) pacjentów, a MR u 11/23
(47,8%) pacjentów. Obliczając wskaźnik odpowiedzi na podstawie danych pochodzących od
pacjentów z przynajmniej jedną ważną oceną, wskaźnik odpowiedzi CHR, CCyR i MR wyniósł
odpowiednio 20/22 (90,9%), 9/9 (100%) i 11/17 (64,7%).

Ponadto, donoszono o przypadkach kolejnych 24 pacjentów z MDS/MPD opisanych w 13
publikacjach. 21 pacjentów otrzymywało imatynib w dawce 400 mg na dobę, a kolejnych 3
pacjentów było leczonych mniejszymi dawkami. U 11 pacjentów wykryto rearanżacje genu
PDGFR, 9 pacjentów uzyskało całkowitą odpowiedź hematologiczną (CHR), a 1 pacjent –
odpowiedź częściową (PHR). Wiek tych pacjentów wynosił od 2 do 79 lat. W ostatniej
publikacji przedstawiono uaktualnione dane dotyczące 6 z 11 wspomnianych pacjentów,
zgodnie z którymi wszyscy ci pacjenci pozostawali w fazie remisji cytogenetycznej (zakres 32-
38 miesięcy). W tej samej publikacji opisywano dane z długoterminowej obserwacji 12
pacjentów z MDS/MPD i rearanżacjami genu PDGFR (5 pacjentów z badania B2225).
Wspomniani pacjenci otrzymywali imatynib średnio przez 47 miesięcy (zakres 24 dni – 60
miesięcy). U 6 z tych pacjentów czas obserwacji w chwili obecnej przekracza 4 lata. U 11
pacjentów całkowita odpowiedź cytogenetyczna (CHR) wystąpiła szybko; u dziesięciu
pacjentów anomalie cytogenetyczne ustąpiły całkowicie i obserwowano również zmniejszenie
się lub zanik liczby transkryptów fuzyjnych mierzonych za pomocą RT-PCR. Odpowiedź
hematologiczna i cytogenetyczna utrzymywała się odpowiednio przez 49 miesięcy (zakres 19-
60) i 47 miesięcy (zakres 16-59). Całkowite przeżycie od chwili postawienia rozpoznania
wynosi 65 miesięcy od chwili postawienia rozpoznania (zakres 25-234). Podawanie imatynibu
pacjentom bez translokacji genów zazwyczaj nie daje poprawy.

Nie ma kontrolowanych badań z udziałem dzieci i młodzieży z MDS/MPD. W 4 publikacjach
opisano 5 pacjentów z MDS/MPD i rearanżacjami genu PDGFR. Wiek tych pacjentów mieścił
się w zakresie od 3 miesięcy do 4 lat, a imatynib podawano w dawce wynoszącej 50 mg na dobę
lub w dawkach wynoszących od 92,5 do 340 mg/m2 pc. na dobę. U wszystkich pacjentów

uzyskano całkowitą odpowiedź hematologiczną, odpowiedź cytogenetyczną i (lub) odpowiedź
kliniczną.

Badania kliniczne w HES/CEL
Przeprowadzono jedno otwarte, wieloośrodkowe badanie kliniczne II fazy (badanie B2225),
testujące imatynib w różnych populacjach pacjentów cierpiących na zagrażające życiu choroby
związane z kinazą białkowo-tyrozynową Abl, Kit lub PDGFR. W badaniu tym 14 pacjentów z
HES/CEL otrzymywało imatynib w dawce od 100 mg do 1000 mg na dobę. Kolejnych 162
pacjentów z HES/CEL opisywanych w 35 opublikowanych opisach przypadków i seriach
przypadków otrzymywało imatynib w dawce od 75 do 800 mg na dobę. Anomalie
cytogenetyczne oceniano u 117 ze wszystkich 176 pacjentów. U 61 z tych 117 pacjentów
zidentyfikowano kinazę fuzyjną FIP1L1-PDGFRα. W trzech innych publikacjach opisano
dodatkowo czterech pacjentów z HES i dodatnim wynikiem na obecność kinazy fuzyjnej
FIP1L1-PDGFRα. U wszystkich 65 pacjentów z obecnością kinazy fuzyjnej FIP1L1-PDGFRα
uzyskano całkowitą odpowiedź hematologiczną utrzymującą się przez wiele miesięcy (zakres
od 1+ do 44+ miesięcy do czasu publikacji). Jak donoszono w ostatnio opublikowanej pracy, 21
ze wspomnianych 65 pacjentów również uzyskało całkowitą remisję molekularną, przy
medianie czasu trwania obserwacji wynoszącej 28 miesięcy (zakres 13-67 miesięcy). Wiek tych
pacjentów wahał się od 25 do 72 lat. Ponadto, w kartach obserwacji klinicznej badacze donosili
o poprawie w zakresie objawów i innych zaburzeń funkcji narządów. Poprawa dotyczyła serca,
układu nerwowego, skóry/tkanki podskórnej, układu oddechowego/klatki
piersiowej/śródpiersia, układu mięśniowo-szkieletowego/tkanki łącznej/naczyń oraz przewodu
pokarmowego.

Nie ma kontrolowanych badań klinicznych z udziałem dzieci i młodzieży z HES/CEL. W trzech
publikacjach opisano troje (3) pacjentów z HES/CEL i z rearanżacją genu PDGFR. Wiek tych
pacjentów mieścił się w zakresie między 2 a 16 lat a imatynib był podawany w dawce
300mg/m2 pc. na dobę lub w dawkach od 200 mg do 400 mg na dobę. U wszystkich pacjentów
uzyskano całkowitą odpowiedź hematologiczną, całkowitą odpowiedź cytogenetyczną i (lub)
całkowitą odpowiedź molekularną.

Badania kliniczne w DFSP
Przeprowadzono jedno otwarte, wieloośrodkowe badanie kliniczne II fazy (badanie B2225) z
udziałem 12 pacjentów z DFSP leczonych imatynibem w dawce 800 mg na dobę. Wiek
pacjentów z DFSP wahał się od 23 do 75 lat. Byli to pacjenci z DFSP z przerzutami i miejscową
wznową po wstępnej resekcji, którzy w chwili właczenia do badania zostali uznani jako nie
kwalifikujący się do ponownej resekcji. Wstępne dowody skuteczności leku uzyskano na
podstawie obiektywnych wskaźników odpowiedzi. Spośród 12 pacjentów włączonych do
badania, u 9 uzyskano całkowitą odpowiedź, a u 8 – odpowiedź częściową. Trzech spośród
pacjentów z odpowiedzią częściową zostało następnie wyleczonych za pomocą zabiegu
chirurgicznego. Mediana czasu trwania leczenia w badaniu B2225 wynosiła 6,2 miesięcy,
maksymalnie 24,3 miesiące. Kolejnych 6 pacjentów z DFSP leczonych imatynibem, w wieku
od 18 miesięcy do 49 lat opisano w 5 opublikowanych opisach przypadków. Dorosłych
pacjentów opisywanych w literaturze leczono dawką 400 mg (4 przypadki) lub 800 mg (1
przypadek) imatynibu na dobę. U pięciu (5) pacjentów uzyskano odpowiedź: u 3 – całkowitą, a
u 2 – częściową. Mediana czasu trwania leczenia opisywanego w literaturze wahała się od 4
tygodni do ponad 20 miesięcy. Translokacja (17:22)[(q22:q13)] lub jej produkt genowy były
obecne u prawie wszystkich pacjentów odpowiadających na leczenie imatynibem.

Nie ma kontrolowanych badań przeprowadzonych na grupie dzieci i młodzieży z DFSP. W 3
publikacjach opisano 5 pacjentów z DFSP i rearanżacjami genu PDGFR. Byli to pacjenci w
wieku od noworodka do 14 lat, a imatynib podawano w dawce 50 mg na dobę lub w dawkach
wynoszących od 400 do 520 mg/m2 pc. na dobę. U wszystkich pacjentów uzyskano częściową i
(lub) całkowitą odpowiedź.

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Farmakokinetyka imatynibu
Właściwości farmakokinetyczne imatynibu oszacowano w zakresie dawek od 25 do 1000 mg.
Profile farmakokinetyczne w osoczu analizowano po 1 dniu oraz po 7 lub 28 dniach, kiedy
stężenie imatynibu w osoczu osiągnęło stan równowagi.

Wchłanianie
Średnia bezwzględna dostępność biologiczna leku w postaci kapsułek wynosi 98%. Po podaniu
doustnym stwierdzono dużą międzyosobniczą zmienność wartości AUC imatynibu w osoczu
pacjentów. W przypadku podania leku z wysokotłuszczowym posiłkiem, stopień wchłaniania
imatynibu był minimalnie zmniejszony (11% obniżenie Cmax i wydłużenie tmax o 1,5 h), z
niewielkim zmniejszeniem AUC (7,4%) w porównaniu do pacjentów przyjmujących lek na
czczo. Nie badano wpływu uprzedniej operacji w obrębie przewodu pokarmowego na
wchłanianie leku.

Dystrybucja
W badaniach in vitro, z zastosowaniem stężeń imatynibu o znaczeniu klinicznym, 95%
imatynibu wiązało się z białkami osocza, przede wszystkim z albuminą i kwaśną alfaglikoproteiną oraz w niewielkim stopniu z lipoproteiną.

Metabolizm
Głównym metabolitem imatynibu we krwi człowieka jest pochodna N-demetylowa piperazyny,
która in vitro charakteryzuje się podobną siłą działania jak związek macierzysty. AUC
metabolitu w osoczu wynosiło zaledwie 16% wartości AUC imatynibu. Wiązanie Ndemetylowanego metabolitu z białkami osocza jest podobne jak w przypadku związku
macierzystego.
Imatynib i jego N-demetylowy metabolit stanowią łącznie około 65% radioaktywności we krwi
(AUC(0-48h)). Pozostała część radioaktywności we krwi była związana z obecnymi w
mniejszej ilości metabolitami.

Badania in vitro wykazały, że CYP3A4 jest głównym enzymem z grupy ludzkiego cytochromu
P-450 biorącym udział w biotransformacji imatynibu. Z leków, które mogą być stosowane
jednocześnie z imatynibem (acetaminofen, acyklowir, allopurinol, amfoterycyna, cytarabina,
erytromycyna, flukonazol, hydroksymocznik, norfloksacyna, penicylina V) tylko erytromycyna
(IC50=50 μmol/l) i flukonazol (IC50=118 μmol/l) hamowały metabolizm imatynibu w stopniu,
który może mieć kliniczne znaczenie.

W badaniach in vitro z zastosowaniem standardowych substratów CYP2C9, CYP2D6 i
CYP3A4/5 wykazano, że imatynib jest inhibitorem kompetycyjnym tych izoenzymów.
Wartości Ki w mikrosomach izolowanych z ludzkiej wątroby wynosiły odpowiednio 27; 7,5 i
7,9 μmol/l. Maksymalne stężenie imatynibu w osoczu pacjentów wynosi 2–4 μmol/l. Dlatego
możliwe jest zahamowanie metabolizmu leków podawanych jednocześnie z imatynibem i
metabolizowanych przez CYP2D6 i (lub) CYP3A4/5. Imatynib nie wpływa na biotransformację
5-fluorouracylu, ale w wyniku hamowania kompetycyjnego CYP2C8 (Ki = 34,7 μmol/l) hamuje
metabolizm paklitakselu. Ta wartość Ki jest dużo większa niż oczekiwane stężenie imatynibu w
osoczu pacjentów i dlatego nie należy spodziewać się interakcji po jednoczesnym podaniu 5-
fluorouracylu lub paklitakselu z imatynibem.

Eliminacja
W oparciu o wykrywanie związku(ów) po doustnym podaniu znakowanego 14C-imatynibu
stwierdzono, że około 81% dawki wykrywane jest w ciągu 7 dni w kale (68%) i moczu (13%).
25% dawki imatynibu jest wydalane w postaci nie zmienionej (5% z moczem, 20% z kałem),
pozostałą część stanowią metabolity.

Właściwości farmakokinetyczne w osoczu
Po doustnym podaniu leku zdrowym ochotnikom, okres półtrwania (t½) wynosił około 18
godzin, co wskazywałoby, że podawanie leku raz na dobę jest właściwe. Po podaniu doustnym
imatynibu obserwowano liniowy proporcjonalny do dawki wzrost średnich wartości AUC
zgodnie ze wzrastającymi dawkami leku w zakresie od 25 mg do 1 000 mg. Nie odnotowano
zmian farmakokinetyki imatynibu po wielokrotnym podawaniu, a kumulacja leku w organizmie
była 1,5–2,5-krotnie większa w stanie równowagi, kiedy lek podawano raz na dobę.

Farmakokinetyka populacyjna
Wpływ masy ciała na klirens imatynibu jest następujący: u pacjentów o masie ciała 50 kg,
średni klirens będzie wynosił 8,5 l/h, podczas gdy u pacjentów o masie ciała 100 kg - klirens
zwiększy się do 11,8 l/h. Uważa się, że zmiany te nie wymagają dostosowania dawkowania w
zależności od masy ciała pacjenta. Płeć pacjentów nie ma wpływu na właściwości
farmakokinetyczne imatynibu.

Farmakokinetyka u dzieci
Tak jak u dorosłych pacjentów, imatynib był szybko wchłaniany po podaniu doustnym
dzieciom i młodzieży biorącym udział zarówno w badaniu I jak i II fazy. Dawki w zakresie od
260 do 340 mg/m2 pc. spowodowały taką samą ekspozycję jak odpowiednio dawki 400 mg i
600 mg u dorosłych pacjentów. Porównanie AUC(0-24) w 8. i 1. dniu podawania dawki 340
mg/m2 pc. wykazało 1,7-krotną kumulację po wielokrotnym podaniu raz na dobę.
W oparciu o zbiorczą analizę farmakokinetyki w populacji dzieci i młodzieży z zaburzeniami
hematologicznymi (CML, Ph+ ALL lub innymi zaburzeniami hematologicznymi leczonymi
imatynibem) stwierdzono, że klirens imatynibu wzrasta wraz ze wzrostem powierzchni ciała
(pc.). Po dokonaniu korekty względem pc. inne parametry demograficzne takie, jak wiek, masa
ciała i wskaźnik masy ciała nie miały klinicznie istotnego wpływu na ekspozycję na imatynib.
Analiza potwierdziła, że ekspozycja na imatynib u dzieci i młodzieży otrzymujących dawkę 260
mg/m2 pc. raz na dobę (nie więcej niż 400 mg raz na dobę) lub 340 mg/m2 pc. raz na dobę (nie
więcej niż 600 mg raz na dobę) była podobna do ekspozycji u pacjentów dorosłych, którzy
otrzymywali imatynib w dawce 400 mg lub 600 mg raz na dobę.

Zaburzenia czynności narządów
Imatynib i jego metabolity nie są w znaczącym stopniu wydalane przez nerki. Pacjenci z
łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek wykazują większy całkowity
wpływ leku zawatrtego w osoczu na organizm niż pacjenci z prawidłową czynnością nerek. Jest
to zwiększenie średnio 1,5- do -2-krotne, co związane jest z 1,5-krotnym zwiększeniem w
osoczu stężenia AGP, białka, z którym silnie wiąże się imatynib. Ponieważ imatynib jest tylko
w nieznacznym stopniu wydalany przez nerki, klirens wolnego leku u pacjentów z zaburzeniami
czynności nerek jest prawdopodobnie zbliżony do takiego, jak u pacjentów z prawidłową
czynnością nerek (patrz punkty 4.2 i 4.4).

Mimo, iż wyniki analizy farmakokinetycznej wykazały istnienie znacznych różnic
międzyosobniczych, średnia ekspozycja na imatynib nie wzrosła u pacjentów z różnym
stopniem zaburzeń czynności wątroby w porównaniu z pacjentami z prawidłową czynnością
tego narządu (patrz punkty 4.2, 4.4 i 4.8).

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

W badaniach nieklinicznych profil bezpieczeństwa imatynibu oceniano u szczurów, psów, małp
i królików.

W badaniach toksyczności u szczurów, psów i małp po podaniu wielokrotnym stwierdzono
zmiany hematologiczne o nasileniu łagodnym do umiarkowanego. U szczurów i psów
towarzyszyły im zmiany w szpiku.

U szczurów i psów narządem docelowym była wątroba. U obu gatunków stwierdzono łagodne
do umiarkowanego zwiększenie aktywności aminotransferaz i nieznaczne zmniejszenie stężenia
cholesterolu, triglicerydów, białka całkowitego i albumin. Nie stwierdzono zmian
histopatologicznych w wątrobie szczurów. U psów, którym podawano imatynib przez 2
tygodnie obserwowano ciężkie uszkodzenie wątroby ze zwiększeniem aktywności enzymów
wątrobowych, martwicą komórek wątrobowych, martwicą w obrębie przewodów żółciowych i
rozrostem w obrębie przewodów żółciowych.

U małp, którym podawano imatynib przez 2 tygodnie obserwowano uszkodzenie nerek z
ogniskową mineralizacją, rozszerzeniem cewek nerkowych i zwyrodnieniem cewek nerkowych.
U kilku małp stwierdzono zwiększenie stężenia azotu mocznikowego we krwi (BUN) i
kreatyniny. U szczurów, po podaniu dawki ≥ 6 mg/kg przez 13 tygodni, obserwowano rozrost
przejściowego nabłonka brodawek nerkowych i pęcherza moczowego, bez zmian wskaźników
w surowicy i moczu. W czasie długotrwałego podawania imatynibu stwierdzono zwiększenie
częstości zakażeń oportunistycznych.

W 39-tygodniowym badaniu na małpach, dawkę NOAEL (ang. No Observed Adverse Effect
Level, czyli poziom przy którym nie obserwowano działań niepożądanych) ustalono na
poziomie najmniejszej dawki leku 15 mg/kg, co stanowi około 1/3 maksymalnej dawki
zalecanej ludziom (800 mg) w przeliczeniu na powierzchnię ciała. Podawanie imatynibu
powodowało pogorszenie normalnie zahamowanego przewlekłego zakażenia malarią u tych
zwierząt.

Imatynib nie miał działania genotoksycznego w badaniach in vitro z zastosowaniem komórek
bakteryjnych (test Amesa), w badaniu in vitro z zastosowaniem komórek ssaków (chłoniaka
mysiego) i in vivo w mikrojądrowym teście u szczurów. Pozytywne efekty genotoksyczności
uzyskano dla imatynibu w badaniu in vitro komórek ssaków (komórki jajnika chomików)
wykrywającym działanie klastogenne (aberracje chromosomowe) w czasie aktywności
metabolicznej. Dwa z produktów pośrednich procesu wytwarzania, obecnych w produkcie
końcowym, miało działanie mutagenne w teście Amesa. Jeden z nich miał również działanie
mutagenne w teście z zastosowaniem komórek chłoniaka mysiego.

W badaniach wpływu na płodność, u samców szczurów otrzymujących 60 mg/kg imatynibu
przez 70 dni przed kojarzeniem, masa jąder i najądrzy oraz procent ruchliwych plemników były
zmniejszone. Dawka ta jest zbliżona do maksymalnej zalecanej dawki klinicznej (800 mg na
dobę) w przeliczeniu na powierzchnię ciała. Podobnego działania nie obserwowano w dawkach
≤ 20 mg/kg. Nieznaczne do umiarkowanego zmniejszenie spermatogenezy obserwowano u
psów po podaniu dawek doustnych ≥ 30 mg/kg. Nie stwierdzono wpływu na przebieg
kojarzenia i liczbę ciężarnych samic szczurów w grupie otrzymującej imatynib między 14.
dniem przed kojarzeniem do 6. dnia potencjalnej ciąży. Po podaniu dawki 60 mg/kg u samic
szczurów stwierdzono istotne zwiększenie poimplantacyjnych utrat płodów i zmniejszenie
liczby żywych płodów. Nie stwierdzono takiego działania po podaniu dawek ≤ 20 mg/kg.

W badaniu przed- i pourodzeniowego rozwoju u szczurów stwierdzono czerwoną wydzielinę z
pochwy w 14. lub 15. dniu ciąży, w grupie otrzymującej doustnie dawkę 45 mg/kg mc. na dobę.
Po podaniu tej samej dawki liczba urodzonych martwych młodych oraz tych, które padły
między 0. i 4. dniem po porodzie była zwiększona. U młodych pokolenia F1, ta sama dawka
spowodowała zmniejszenie średniej masy ciała od porodu do końca badania, a liczba młodych
osiągających stadium odwiedzenia napletka była nieznacznie zmniejszona. Płodność w
pokoleniu F1 nie była zmieniona, ale zwiększyła się liczba resorpcji i zmniejszyła liczba żywych
płodów po podaniu dawki 45 mg/kg mc. na dobę. Dawka NOEL (ang. non observed effect level
- dawka, po której nie ma objawów działań niepożądanych) zarówno dla matek potomstwa jak i
pokolenia F1 wynosiła 15 mg/kg mc. na dobę (jedna czwarta maksymalnej dawki stosowanej u
ludzi czyli 800 mg).

Imatynib miał działanie teratogenne u szczurów, gdy był podawany w okresie organogenezy w
dawkach ≥ 100 mg/kg. Dawka ta jest zbliżona do maksymalnej dawki klinicznej (800 mg na
dobę) w przeliczeniu na powierzchnię ciała. Działanie teratogenne dotyczyło: częściowego lub
całkowitego braku kości czaszki, przepukliny mózgowej, nieobecności/redukcji kości czołowej
i nieobecności kości ciemieniowej. Działania takiego nie obserwowano po dawkach ≤ 30
mg/kg.

W badaniu toksykologicznym, prowadzonym na młodych rozwijających się szczurach (dzień
10-70 po porodzie), nie wykazano żadnego nowego toksycznego wpływu na narządy docelowe
w odniesieniu do znanych narządów docelowych u dorosłych szczurów. W badaniu
toksykologicznym na młodych osobnikach obserwowano wpływ na wzrost, opóźnienie otwarcia
pochwy i separacji napletka, przy około 0,3 do 2-krotności przeciętnej pediatrycznej ekspozycji
po podaniu największej zalecanej dawki 340 mg/m2 pc. Ponadto u młodych zwierząt (w fazie
usamodzielniania się) obserwowano śmiertelność przy około 2-krotności przeciętnej
pediatrycznej ekspozycji po podaniu największej zalecanej dawki 340 mg/m2 pc.

W 2-letnim badaniu rakotwórczego działania leku na szczury podawanie imatynibu w dawce
15, 30 i 60 mg/kg mc. na dobę spowodowało statystycznie istotne skrócenie czasu życia
samców po dawkach 60 mg/kg mc. na dobę i samic po dawkach ≥ 30 mg/kg mc. na dobę.
Badanie histopatologiczne martwych osobników jako główną przyczynę śmierci lub powód
uśmiercenia zwierząt laboratoryjnych wykazało kardiomiopatię (u szczurów obu płci),
przewlekłą postępującą chorobę nerek (u samic) oraz brodawczaka gruczołu napletkowego.
Narządami docelowymi dla zmian nowotworowych były nerki, pęcherz moczowy, cewka
moczowa, gruczoł napletkowy i łechtaczkowy, jelito cienkie, przytarczyce, nadnercza oraz dno
żołądka.

Przypadki brodawczaka/raka gruczołów napletkowych/łechtaczkowych odnotowano po podaniu
dawek od 30 mg/kg mc. na dobę, co stanowi odpowiednio około 0,5 lub 0,3-krotność dobowej
ekspozycji na lek u ludzi (na podstawie AUC) po podaniu dawki 400 mg na dobę lub 800 mg na
dobę, oraz 0,4-krotnośc dobowej ekspozycji na lek u dzieci (na podstawie AUC) po podaniu
dawki 340 mg/m2 pc. na dobę. Dawka NOEL wynosiła 15 mg/kg mc. na dobę. Występowanie
gruczolaka/raka nerek, brodawczaka pęcherza moczowego i cewki moczowej, gruczolakoraka
jelita cienkiego, gruczolaków przytarczyc, łagodnych i złośliwych guzów części rdzennej
nadnerczy oraz brodawczaków/raków dna żołądka odnotowano po dawce 60 mg/kg mc. na
dobę, co stanowiło odpowiednio około 1,7 lub 1 krotność dobowej ekspozycji na lek u ludzi (na
podstawie AUC) po podaniu dawki 400 mg na dobę lub 800 mg na dobę oraz 1,2-krotność
dobowej ekspozycji na lek u dzieci (na podstawie AUC) po podaniu dawki 340 mg/m2 pc. na
dobę. Dawka, po której nie ma objawów działań niepożądanych (NOEL) wynosiła 30 mg/kg
mc. na dobę.

Mechanizm oraz istotność danych z badań rakotwórczości prowadzonych na szczurach dla ludzi
nie zostały jeszcze wyjaśnione.

Do zmian nienowotworowych nie obserwowanych we wcześniejszych badaniach
przedklinicznych należały zmiany w układzie sercowo-naczyniowym, w trzustce, w narządach
układu wewnątrzwydzielniczego i w zębach. Najważniejsze zmiany to przerost mięśnia
sercowego i rozstrzeń jam serca, prowadzące u niektórych zwierząt do objawów niewydolności
serca.

Substancja czynna imatynib wykazuje zagrożenie dla środowiska dla organizmów żyjących w
materiałach osadowych.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Otoczka kapsułki:
Tytanu dwutlenek (E171)
Żelatyna

Skład tuszu:
Szelak
Tytanu dwutlenek (E171)
Amonowy wodorotlenek stężony
Glikol propylenowy
Żółcień pomarańczowa (E110)

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

3 lata.

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30ºC.
Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Białe butelki z HDPE, z zakrętką zabezpieczającą przed dostępem dzieci z pierścieniem
gwarancyjnym (całość z PP).

Imatinib Altan 100 mg: opakowanie zawiera 60 lub 120 kapsułek.
Imatinib Altan 400 mg: opakowanie zawiera 30 kapsułek.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania produktu

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie
z lokalnymi przepisami.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Altan Pharma Ltd
2 Harbour Square
Cofton Road
Dun Laogharie, County Dublin
A96 D6R0
Irlandia

### 8. NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Imatinib Altan, 100 mg, kapsułki, twarde: 25771
Imatinib Altan, 400 mg kapsułki, twarde: 25772

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO
OBROTU I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 2020-02-26

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

Maj 2022

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.