# Sorafenib Pharmascience

> Sorafenib · 200 mg · Tabletki powlekane

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Sorafenib Pharmascience
- **Nazwa powszechna:** Sorafenibum
- **Substancja czynna:** [Sorafenib](https://apteka.online/odpowiedniki/sorafenibum)
- **Moc:** 200 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki powlekane
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rpz
- **Kod ATC:** L01EX02
- **Liczba opakowań:** 2
- **Numer pozwolenia:** 26478
- **Podmiot odpowiedzialny:** Pharmascience International Limited
- **Producent:** PharOS Mt Ltd
Remedica Ltd, Malta
Cypr
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-przeciwnowotworowe/sorafenib-pharmascience-tabl-powl-200-mg-pharmascience
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-przeciwnowotworowe/sorafenib-pharmascience-tabl-powl-200-mg-pharmascience.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/43972/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/43972/characteristic

## Dostępne opakowania (2)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 56 tabl. | 5909991456856 | Rpz | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 112 tabl. | 5909991456849 | Rpz | — | Niedostępny (1/5) | — |

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Sorafenib Pharmascience i w jakim celu się go stosuje?
Lek Sorafenib Pharmascience stosuje się w leczeniu raka wątroby (rak wątrobowokomórkowy).
Lek Sorafenib Pharmascience stosuje się również w leczeniu raka nerki w zaawansowanym stadium
(zaawansowany rak nerkowokomórkowy) u pacjentów, u których standardowa terapia nie przyniosła
efektów w postaci zatrzymania choroby lub gdy uznano, że nie jest ona wskazana.

Lek Sorafenib Pharmascience jest tak zwanym inhibitorem wielokinazowym. Działa w ten sposób, że
zmniejsza tempo wzrostu komórek rakowych i odcina dopływ krwi, który podtrzymuje rozwój
komórek raka.

### 2. Informacje ważne przed przyjęciem leku Sorafenib Pharmascience

Kiedy nie przyjmować leku Sorafenib Pharmascience
− jeśli pacjent ma uczulenie na sorafenib lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku
(wymienionych w punkcie 6).

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Sorafenib Pharmascience należy omówić to z lekarzem lub
farmaceutą.

Kiedy zachować szczególną ostrożność stosując lek Sorafenib Pharmascience
− Jeśli wystąpią zmiany na skórze. Sorafenib Pharmascience może powodować wysypkę i reakcje
skórne, zwłaszcza na dłoniach i stopach. Zwykle zmiany te mogą być leczone przez lekarza
prowadzącego. Jeśli nie ustępują, lekarz może czasowo przerwać leczenie lekiem Sorafenib
Pharmascience lub wstrzymać jego stosowanie całkowicie.

− Jeśli osoba, której przepisano lek, ma podwyższone ciśnienie tętnicze. Lek Sorafenib
Pharmascience może podwyższać ciśnienie krwi. Lekarz prowadzący będzie sprawdzał wartości
ciśnienia i w przypadku ich podwyższenia może podać leki, aby je obniżyć.
− Jeśli pacjent ma lub w przeszłości miał tętniaka (powiększenie i osłabienie ściany naczynia
krwionośnego) lub rozdarcie ściany naczynia krwionośnego.
− Jeśli osoba, której przepisano lek choruje na cukrzycę. U pacjentów z cukrzycą należy
regularnie sprawdzać stężenie cukru we krwi, aby ocenić, czy dawkę leku przeciwcukrzycowego
należy dostosować w celu zminimalizowania ryzyka zmniejszenia poziomu cukru we krwi.
− Jeśli wystąpią jakiekolwiek krwawienia, lub pacjent przyjmuje warfarynę lub fenprokumon.
Leczenie lekiem Sorafenib Pharmascience może zwiększać ryzyko krwawień. Pacjent
przyjmujący warfarynę lub fenprokumon, które zmniejszają krzepliwość krwi aby zapobiec
zakrzepom, może mieć zwiększone ryzyko krwawienia.
− Jeśli występują bóle w klatce piersiowej lub problemy z sercem lekarz może uznać za konieczne
przerwanie leczenia lekiem Sorafenib Pharmascience lub całkowicie wstrzymać jego stosowanie.
− Jeśli pacjent ma zaburzenia ze strony serca, takie jak nieprawidłowa czynność elektryczna,
nazywana „wydłużeniem odstępu QT”.
− Jeżeli pacjent planuje zabieg chirurgiczny lub niedawno miał wykonaną operację. Lek
Sorafenib Pharmascience może wpływać na sposób gojenia się rany. Zazwyczaj wstrzymuje się
przyjmowanie leku Sorafenib Pharmascience w przypadku operacji. Lekarz prowadzący
zadecyduje, kiedy powrócić do leczenia lekiem Sorafenib Pharmascience.
− Jeżeli pacjent, któremu przepisano lek Sorafenib Pharmascience przyjmuje jednocześnie
irynotekan lub otrzymuje docetaksel, które również są lekami przeznaczonymi do leczenia raka.
Lek Sorafenib Pharmascience może nasilać ich działanie, a zwłaszcza działania niepożądane.
− Jeśli pacjent stosuje neomycynę lub inne antybiotyki skuteczność leku Sorafenib
Pharmascience może ulec zmniejszeniu.
− Jeśli pacjent ma poważne zaburzenie czynności wątroby, mogą wystąpić poważniejsze działania
niepożądane w trakcie przyjmowania leku.
− Jeśli pacjent ma osłabioną czynność nerek, lekarz przeprowadzi monitorowanie bilansu płynów
ustrojowych oraz elektrolitów.
− Płodność. Lek Sorafenib Pharmascience może zmniejszać płodność zarówno u mężczyzn jak i
kobiet. Wszelkie kwestie związane z płodnością należy omówić z lekarzem.
− Perforacja przewodu pokarmowego. W okresie leczenia może wystąpić przerwanie ciągłości
ściany przewodu pokarmowego (patrz też punkt 4: Możliwe działania niepożądane). W tym
przypadku lekarz zaleci przerwanie leczenia sorafenibem.
− Jeśli u pacjenta wystąpią następujące objawy, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem,
ponieważ może to być choroba zagrażająca życiu: nudności, duszność, nieregularne bicie serca,
kurcze mięśni, drgawki, zmętnienie moczu i zmęczenie. Objawy takie mogą być wywołane przez
grupę metabolicznych powikłań, które mogą wystąpić w trakcie leczenia nowotworu,
spowodowanych przez produkty rozpadu umierających komórek nowotworowych [zespół rozpadu
guza (TLS)] i mogą prowadzić do zaburzeń czynności nerek oraz do ostrej niewydolności nerek
(patrz też punkt 4. Możliwe działania niepożądane).

Należy powiadomić lekarza, jeśli którakolwiek z wymienionych wyżej okoliczności dotyczy
pacjenta, któremu przepisano lek Sorafenib Pharmascience. Może być wtedy potrzebne
odpowiednie leczenie, lub lekarz może zdecydować o zmianie dawkowania leku Sorafenib
Pharmascience lub o całkowitym zaprzestaniu jego stosowania (patrz też punkt 4: Możliwe działania
niepożądane).

Dzieci i młodzież
Dotychczas nie przeprowadzono badań dotyczących stosowania leku Sorafenib Pharmascience u
dzieci i młodzieży.

Lek Sorafenib Pharmascience a inne leki
Niektóre leki mogą wpływać na działanie leku Sorafenib Pharmascience, lub też ich działanie może
być zmienione przez lek Sorafenib Pharmascience. Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o
jakichkolwiek lekach z poniższej listy i jakichkolwiek innych lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować, w tym lekach wydawanych
bez recepty:
− Ryfampicyna, neomycyna lub inne leki stosowane w leczeniu zakażeń (antybiotyki)
− Ziele dziurawca, stosowane w leczeniu depresji
− Fenytoina, karbamazepina lub fenobarbital, leki stosowane w padaczce i innych chorobach
− Deksametazon, kortykosteroid podawany w różnych chorobach
− Warfaryna lub fenprokumon, leki przeciwzakrzepowe podawane w celu zapobiegania
zakrzepom
− Doksorubicyna, kapecytabina, docetaksel, paklitaksel i irynotekan – leki przeciwnowotworowe
− Digoksyna, stosowana w leczeniu łagodnej i umiarkowanej niewydolności serca.

Ciąża i karmienie piersią
Należy unikać zajścia w ciążę w okresie przyjmowania leku Sorafenib Pharmascience. Jeśli
istnieje możliwość, że pacjentka mogłaby zajść w ciążę powinna stosować skuteczną metodę
antykoncepcji podczas leczenia. Jeśli pacjentka zaszła w ciążę w trakcie terapii, powinna natychmiast
skontaktować się z lekarzem, który zdecyduje czy można kontynuować leczenie.

Nie wolno karmić piersią w trakcie stosowania leku Sorafenib Pharmascience, ponieważ
sorafenib może wpłynąć na wzrost i rozwój dziecka.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Nie ma danych wskazujących, że Sorafenib Pharmascience może zaburzać zdolność prowadzenia
pojazdów i obsługiwania maszyn.

Sorafenib Pharmascience zawiera sód
Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w przeliczeniu na dawkę, co oznacza, że zasadniczo
„nie zawiera sodu”

### 3. Jak przyjmować lek Sorafenib Pharmascience?
Zalecana dawka leku Sorafenib Pharmascience u dorosłych to dwa razy na dobę po dwie
tabletki zawierające 200 mg sorafenibu.
Odpowiada to dawce dobowej 800 mg lub czterem tabletkom.

Tabletki leku Sorafenib Pharmascience należy połykać, popijając szklanką wody, na czczo lub z
posiłkami o małej lub umiarkowanej zawartości tłuszczu. Nie należy przyjmować leku z
wysokotłuszczowymi posiłkami, ponieważ może to zmniejszać skuteczność leku Sorafenib
Pharmascience. Jeśli pacjent zamierza spożyć posiłek o dużej zawartości tłuszczu, tabletki należy
przyjąć przynajmniej 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku.
Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić
się do lekarza lub farmaceuty.

Ważne jest, aby każdego dnia przyjmować ten lek mniej więcej o podobnej porze tak, żeby zapewnić
stałą ilość leku w układzie krążenia.

Ten lek stosuje się zazwyczaj tak długo, jak długo przynosi on korzyści kliniczne oraz jak długo
pacjent, który go przyjmuje nie doświadcza niemożliwych do zaakceptowania działań niepożądanych.

Przyjęcie większej niż zalecana dawki leku Sorafenib Pharmascience
Natychmiast należy powiadomić lekarza, jeżeli osoba, której przepisano Sorafenib Pharmascience
(lub ktokolwiek inny) przyjęła dawkę większą od zalecanej. Przyjęcie leku Sorafenib Pharmascience
w zbyt dużej dawce może zwiększyć zagrożenie wystąpienia działań niepożądanych lub je nasilić,
zwłaszcza biegunkę i odczyny skórne. Lekarz może zalecić zaprzestanie leczenia tym lekiem.

Pominięcie przyjęcia leku Sorafenib Pharmascience
Jeżeli pacjent opuści jedną dawkę, należy ją przyjąć tak szybko, jak tylko sobie o tym przypomni. Jeśli
termin przyjęcia kolejnej dawki jest bliski, należy pominąć opuszczoną dawkę i kontynuować leczenie
jak dotychczas. Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętych pojedynczych
dawek.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.
Lek ten może również wpływać na wyniki niektórych badań krwi.

Bardzo często:
Mogą wystąpić częściej niż u 1 na 10 osób
− biegunka
− nudności (mdłości)
− uczucie osłabienia lub zmęczenia (zmęczenie)
− ból (w tym ból w jamie ustnej, ból brzucha, kości, głowy, bóle nowotworowe)
− wypadanie włosów (łysienie)
− zaczerwienienie lub bolesność dłoni lub stóp (zespół ręka-stopa)
− świąd lub wysypka
− wymioty
− krwawienie (w tym krwawienia mózgowe, ze ściany jelita, z dróg oddechowych, krwotok)
− podwyższone ciśnienie tętnicze lub okresowe zwiększenia ciśnienia krwi (nadciśnienie tętnicze)
− zakażenia
− utrata apetytu (jadłowstręt)
− zaparcia
− ból stawów (artralgia)
− gorączka
− utrata masy ciała
− sucha skóra.

Często:
Mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 10 osób
− dolegliwości grypopodobne
− niestrawność (dyspepsja)
− trudności w połykaniu (dysfagia)
− zapalenie lub suchość w jamie ustnej, ból języka (zapalenie jamy ustnej i zapalenie błon
śluzowych)
− niskie stężenie wapnia we krwi (hipokalcemia)
− niskie stężenie potasu we krwi (hipokaliemia)
− niskie stężenie cukru we krwi (hipoglikemia)
− ból mięśni (mialgia)
− zaburzenia czucia w palcach rąk i stóp, także mrowienie lub drętwienie (obwodowa neuropatia
czuciowa)
− depresja
− zaburzenia erekcji (impotencja)

− zmiana głosu (dysfonia)
− trądzik
− cechy zapalenia skóry, skóra sucha i łuszcząca się (zapalenie skóry, łuszczenie skóry)
− niewydolność serca
− atak serca (zawał serca) lub ból w klatce piersiowej
− szumy uszne (dzwonienie w uchu)
− niewydolność nerek
− wyjątkowo wysokie stężenie białka w moczu (białkomocz)
− ogólne osłabienie lub utrata siły (astenia)
− zmniejszenie liczby białych krwinek (leukopenia i neutropenia)
− zmniejszenie liczby czerwonych krwinek (niedokrwistość)
− mała liczba płytek krwi (małopłytkowość)
− zapalenie mieszków włosowych (folliculitis)
− zmniejszona aktywność tarczycy (niedoczynność tarczycy)
− niskie stężenie sodu we krwi (hiponatremia)
− zaburzenia smaku (dysgeuzja)
− zaczerwienienie twarzy i często innych obszarów skóry (nagłe zaczerwienienie)
− wodnisty wyciek z nosa (wodnisty nieżyt nosa)
− zgaga (choroba refluksowa przełyku)
− rak skóry (rogowiak kolczystokomórkowy lub rak płaskokomórkowy skóry)
− pogrubienie zewnętrznej warstwy skóry (hiperkeratoza)
− nagłe, mimowolne skurcze mięśni (skurcze mięśni).

Niezbyt często:
Mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 100 osób
− zapalenie błony śluzowej (wyściółki) żołądka
− ból brzucha spowodowany zapaleniem trzustki, stan zapalny pęcherzyka żółciowego i (lub) dróg
żółciowych
− zażółcenie skóry lub oczu (żółtaczka) spowodowane wysokimi stężeniami barwników żółci
(hiperbilirubinemia)
− odczyny uczuleniowe (w tym reakcje ze strony skóry i katar sienny)
− odwodnienie
− powiększenie piersi (ginekomastia)
− trudności w oddychaniu (choroba płuc)
− wyprysk (egzema)
− zwiększona aktywność tarczycy (nadczynność tarczycy)
− liczne różnorodne wykwity skórne (rumień wielopostaciowy)
− wyjątkowo wysokie ciśnienie krwi
− przebicie ściany jelita (perforacja przewodu pokarmowego)
− odwracalny obrzęk tylnej części mózgu, który może być związany z bólem głowy, zaburzeniami
świadomości, drgawkami oraz zaburzeniami widzenia, w tym z utratą wzroku (odwracalna tylna
leukoencefalopatia)
− nagła, ciężka reakcja alergiczna (reakcja anafilaktyczna).

Rzadko:
Mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 1000 osób
− reakcja alergiczna z obrzękiem skóry (np. twarzy, języka), która może powodować trudności w
oddychaniu lub połykaniu (obrzęk naczynioruchowy)
− nieprawidłowy rytm serca (wydłużenie odstępu QT)
− zapalenie wątroby, które może wywołać nudności, wymioty, ból brzucha i żółtaczkę (zapalenie
wątroby wywołane lekiem)

− wysypka o typie oparzenia słonecznego, która może występować na skórze wcześniej poddanej
radioterapii, jej nasilenie może być ciężkie (zapalenie skóry wywołane napromienianiem)
− ciężkie reakcje skórne i (lub) ze strony błon śluzowych, w tym bolesne pęcherze i gorączka, w tym
zaś rozległe odwarstwienie skóry (zespół Stevensa-Johnsona i toksyczna nekroliza naskórka)
− nieprawidłowy rozpad tkanki mięśniowej, który może prowadzić do zaburzenia czynności nerek
(rozpad mięśni poprzecznie prążkowanych, rabdomioliza)
− uszkodzenie nerek powodujące utratę dużych ilości białka (zespół nerczycowy)
− zapalenie naczyń w skórze, co może spowodować wysypkę (leukocytoklastyczne zapalenie naczyń
krwionośnych).

Nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):
− zaburzenia czynności mózgu, z którymi mogą być związane, np. senność, zmiany w zachowaniu
lub dezorientacja (encefalopatia)
− powiększenie i osłabienie ściany naczynia krwionośnego lub rozdarcie ściany naczynia
krwionośnego (tętniak i rozwarstwienie tętnicy).
− nudności, duszności, nieregularne bicie serca, kurcze mięśni, drgawki, zmętnienie moczu i
zmęczenie [zespół rozpadu guza (TLS)] (patrz punkt 2).

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać
bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych
Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, Al.
Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301, Faks: + 48 22 49 21 309, strona
internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl.
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Sorafenib Pharmascience?
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku po: Termin
ważności (EXP), i na każdym blistrze po: EXP. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego
miesiąca.

Blistry Aluminium/OPA/Aluminium/PVC:
Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

Blistry Aluminium/PVC/PE/PVDC:
Nie przechowywać tego leku w temperaturze powyżej 30°C.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Sorafenib Pharmascience
− Substancją czynną leku jest sorafenib. Każda tabletka powlekana zawiera 200 mg sorafenibu (w
postaci tozylanu).

− Pozostałe składniki to:
rdzeń tabletki: hypromeloza 2910 (E464), kroskarmeloza sodowa (E468), celuloza
mikrokrystaliczna (E460), magnezu stearynian (E470b), sodu laurylosiarczan (E514).
otoczka tabletki: hypromeloza 2910 (E464), tytanu dwutlenek (E 171), makrogol (E1521), żelaza
tlenek, czerwony (E 172).

Jak wygląda lek Sorafenib Pharmascience i co zawiera opakowanie
Tabletki powlekane leku Sorafenib Pharmascience są czerwono-brązowe, okrągłe, obustronnie
wypukłe z wytłoczonym napisem „200” po jednej stronie i gładkie po drugiej stronie, o średnicy 12,0
mm ± 5%.
Pakowane są:
W blistry z folii Aluminium/PVC/PE/PVDC zawierające 28, 56 lub 112 tabletek powlekanych z
nadrukowanymi skrótami nazw dni tygodnia w tekturowym pudełku.
W blistry z folii Aluminium/PVC/PE/PVDC perforowane, jednodawkowe zawierające 56 lub 112
tabletek powlekanych z nadrukowanymi skrótami nazw dni tygodnia w tekturowym pudełku.
W blistry z folii Aluminium/OPA/Aluminium/PVC zawierające 60 tabletek powlekanych z
nadrukowanymi skrótami nazw dni tygodnia w tekturowym pudełku.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

Podmiot odpowiedzialny
Pharmascience International Ltd.
Lampousas 1
1095 Nikozja
Cypr

Wytwórca
Remedica Ltd
Aharnon Street,
Limassol Industrial Estate
3056 Limassol
Cypr

PharOS MT Ltd.
HF62X, Hal Far Industrial Estate
Birzebbugia BBG3000
Malta

Ten produkt leczniczy jest dopuszczony do obrotu w państwach członkowskich EOG pod
następującymi nazwami:

Niderlandy Sorafenib Pharmascience 200 mg, filmomhulde tabletten
Bułgaria Sorafenib Pharmascience 200 mg film-coated tablets
Węgry Sorafenib Pharmascience 200 mg filmtabletta
Chorwacja Sorafenib Pharmascience 200 mg filmom obložene tablete
Polska Sorafenib Pharmascience
Słowenia Sorafenib Pharmascience 200 mg filmsko obložene tablete

Data ostatniej aktualizacji ulotki: 05/2022

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Sorafenib Pharmascience, 200 mg, tabletki powlekane

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka powlekana zawiera 200 mg sorafenibu (w postaci tozylanu).

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana (tabletka).

Tabletki powlekane są czerwono-brązowe, okrągłe, obustronnie wypukłe z wytłoczonym napisem
„200” po jednej stronie i gładkie po drugiej stronie, o średnicy 12,0 mm ± 5%.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Rak wątrobowokomórkowy

Produkt Sorafenib Pharmascience jest wskazany w leczeniu raka wątrobowokomórkowego (patrz
punkt 5.1).

Rak nerkowokomórkowy

Produkt Sorafenib Pharmascience jest wskazany w leczeniu chorych z zaawansowanym rakiem
nerkowokomórkowym, u których nie powiodła się wcześniejsza terapia interferonem-alfa albo
interleukiną-2 lub zostali uznani za niekwalifikujących się do takiej terapii.

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Leczenie produktem Sorafenib Pharmascience powinno odbywać się pod nadzorem lekarza
posiadającego doświadczenie w stosowaniu leków przeciwnowotworowych.

Dawkowanie

Zalecana dawka Sorafenib Pharmascience u dorosłych wynosi 400 mg sorafenibu (dwie tabletki po
200 mg) dwa razy na dobę (równoważna całkowitej dawce dobowej 800 mg).
Leczenie należy prowadzić tak długo, jak długo stwierdza się korzyść kliniczną albo do wystąpienia
ciężkich objawów toksyczności.

Dostosowanie dawkowania

Postępowanie w przypadku podejrzenia wystąpienia działań niepożądanych może wymagać
czasowego przerwania podawania lub zmniejszenia stosowanej dawki sorafenibu.

Jeśli niezbędne jest zmniejszenie dawki podczas leczenia raka wątrobowokomórkowego (HCC) i
zaawansowanego raka nerkowokomórkowego (RCC), dawkowanie produktu Sorafenib Pharmascience
należy ograniczyć do dwóch tabletek po 200 mg sorafenibu raz na dobę (patrz punkt 4.4).

Dzieci i młodzież
Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności sorafenibu u dzieci i młodzieży
w wieku < 18 lat. Brak dostępnych danych.

Pacjenci w podeszłym wieku
Nie ma potrzeby dostosowania dawkowania u pacjentów w podeszłym wieku (pacjenci powyżej 65
lat).

Niewydolność nerek
Nie ma potrzeby dostosowania dawkowania u chorych z łagodną, umiarkowaną lub ciężką
niewydolnością nerek. Brak danych dotyczących stosowania produktu u chorych wymagających
dializowania (patrz punkt 5.2).

Zaleca się monitorowanie bilansu płynów ustrojowych organizmu i elektrolitów u pacjentów z
ryzykiem zaburzenia czynności nerek.

Niewydolność wątroby
Nie ma potrzeby zmiany dawkowania u chorych z zaburzeniami czynności wątroby łagodnego i
umiarkowanego stopnia (stopień A lub B wg klasyfikacji Child-Pugh). Brak danych dotyczących
stosowania produktu u chorych z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby (stopień C wg klasyfikacji
Child-Pugh) (patrz punkty 4.4 i 5.2).

Sposób podawania

Podanie doustne.
Zaleca się, aby produkt Sorafenib Pharmascience przyjmować bez pokarmu lub z posiłkiem o małej
lub umiarkowanej zawartości tłuszczów. Jeśli pacjent zamierza spożyć wysokotłuszczowy posiłek,
Sorafenib Pharmascience należy przyjąć przynajmniej jedną godzinę przed lub dwie godziny po
posiłku. Tabletki należy połykać popijając szklanką wody.

#### 4.3 Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w
punkcie 6.1.

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Toksyczność dermatologiczna

Zespół dłoniowo-podeszwowy (erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa) i wysypka to najczęstsze z
działań niepożądanych wywoływanych przez sorafenib. Nasilenie wysypki i zespołu dłoniowopodeszwowego przyjmuje zwykle stopień 1. i 2. wg klasyfikacji CTC (ang. Common Toxicity
Criteria), a objawy pojawiają się zwykle w ciągu pierwszych sześciu tygodni leczenia sorafenibem. W
leczeniu objawów toksyczności skórnej można zastosować leki miejscowe, aby zmniejszyć objawy,
czasowo przerwać leczenie sorafenibem i (lub) zmodyfikować jego dawkowanie, a w przypadku
ciężkich lub utrzymujących się zmian całkowicie zaprzestać stosowania sorafenibu (patrz punkt 4.8).

Nadciśnienie tętnicze

U chorych leczonych sorafenibem zaobserwowano częstsze występowanie nadciśnienia tętniczego.
Zwykle było to nadciśnienie łagodne lub umiarkowane, rozwijało się w początkowym okresie leczenia
oraz poddawało się kontroli po zastosowaniu standardowej terapii obniżającej ciśnienie krwi.
Ciśnienie tętnicze należy regularnie kontrolować, a jeśli jest to konieczne, podjąć leczenie zgodne ze
standardową praktyką medyczną. W przypadku ciężkiego lub opornego na leczenie nadciśnienia, a
także, gdy wystąpi przełom nadciśnieniowy pomimo wdrożenia leków przeciwnadciśnieniowych,
należy rozważyć całkowite odstawienie sorafenibu (patrz punkt 4.8).

Tętniak i rozwarstwienie tętnicy

Stosowanie inhibitorów szlaku VEGF u pacjentów z nadciśnieniem lub bez nadciśnienia może
sprzyjać tworzeniu tętniaka i (lub) rozwarstwieniu tętnicy. Przed rozpoczęciem stosowania produktu
Sorafenib Pharmascience należy starannie rozważyć to ryzyko, zwłaszcza u pacjentów z takimi
czynnikami ryzyka, jak nadciśnienie lub tętniak w wywiadzie.

Hipoglikemia

Podczas leczenia sorafenibem zgłaszano zmniejszenie stężenia glukozy we krwi, w niektórych
przypadkach klinicznie objawowe i wymagające hospitalizacji z powodu utraty przytomności. Jeśli
wystąpi objawowa hipoglikemia, należy czasowo przerwać leczenie sorafenibem. Należy regularnie
sprawdzać stężenie glukozy we krwi u pacjentów z cukrzycą, aby ocenić, czy konieczne jest
dostosowanie dawki leku przeciwcukrzycowego.

Krwotok

W następstwie podawania sorafenibu może dojść do zwiększenia ryzyka krwawienia. Jeśli wystąpi
jakiegokolwiek krwawienie, które wymaga interwencji medycznej, zaleca się rozważenie całkowitego
odstawienia sorafenibu (patrz punkt 4.8).

Niedokrwienie mięśnia sercowego i (lub) zawał

W randomizowanym, kontrolowanym placebo badaniu z podwójnie ślepą próbą (badanie 1, patrz
punkt 5.1), częstość występowania zdarzeń niedokrwienia mięśnia sercowego i (lub) zawału w trakcie
leczenia sorafenibem była wyższa w grupie przyjmującej sorafenib (4,9 %) w porównaniu do grupy
placebo (0,4 %). W badaniu 3 (patrz punkt 5.1) częstość występowania zdarzeń niedokrwienia mięśnia
sercowego i (lub) zawału w okresie leczenia sorafenibem wynosiła 2,7% w grupie przyjmującej
sorafenib w porównaniu z 1,3 % w grupie placebo. Pacjenci z niestabilną chorobą wieńcową lub
niedawno przebytym zawałem serca byli wykluczeni z tych badań. Należy rozważyć czasowe lub
całkowite odstawienie sorafenibu u pacjentów, u których dochodzi do niedokrwienia i (lub) zawału
mięśnia sercowego (patrz punkt 4.8).

Wydłużenie odstęp QT

Wykazano, że sorafenib wydłuża odstęp QT/QTc (patrz punkt 5.1), co może prowadzić do
zwiększenia ryzyka arytmii komorowej. Sorafenib należy stosować ostrożnie u pacjentów, u których
obserwowano występowanie lub u których możliwe jest rozwinięcie się wydłużenia odstępu QTc,
takich jak pacjenci z wrodzonym zespołem długiego QT, pacjenci leczeni dużymi, kumulującymi się
dawkami antracyklin, pacjenci przyjmujący określone leki przeciwarytmiczne lub inne produkty
lecznicze powodujące wydłużenie odstępu QT, oraz u których występują takie zaburzenia jak:
hipokaliemia, hipokalcemia lub hipomagnezemia. Podczas stosowania sorafenibu u tych pacjentów, w
trakcie leczenia należy rozważyć okresowe monitorowanie EKG oraz elektrolitów (magnez, potas,
wapń).

Perforacja przewodu pokarmowego

Perforacja przewodu pokarmowego to niezbyt częste działanie niepożądane, zgłaszane u mniej niż
1% pacjentów stosujących sorafenib. W niektórych przypadkach nie było to związane z jawnym
guzem jamy brzusznej. Stosowanie sorafenibu należy przerwać (patrz punkt 4.8).

Niewydolność wątroby

Brak danych dotyczących stosowania sorafenibu u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności
wątroby (stopień C wg klasyfikacji Child-Pugh). Ponieważ jest on metabolizowany głównie w
wątrobie, jego ekspozycja może się zwiększyć u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby
(patrz punkty 4.2 i 5.2).

Jednoczesne podawanie warfaryny

U niektórych chorych leczonych sorafenibem, którzy przyjmowali jednocześnie warfarynę,
raportowano rzadko występujące krwawienia lub podwyższone wartości międzynarodowego
współczynnika znormalizowanego (INR, ang. International Normalized Ratio). Pacjentów
przyjmujących jednocześnie warfarynę lub fenprokumon należy obserwować w kierunku zmian czasu
protrombinowego i INR oraz klinicznie jawnych epizodów krwawienia (patrz punkty 4.5 i 4.8).

Powikłania gojenia się ran

Nie przeprowadzono badań mających na celu ocenę wpływu sorafenibu na gojenie ran. U chorych
poddawanych dużym zabiegom chirurgicznym zaleca się jako środek ostrożności czasowe przerwanie
leczenia sorafenibem. Ograniczone doświadczenie kliniczne służące określeniu czasu ponownego
rozpoczęcia podawania sorafenibu pacjentom po dużym zabiegu chirurgicznym sprawia, że decyzję o
przywróceniu leczenia sorafenibem po dużym zabiegu chirurgicznym należy oprzeć na klinicznej
ocenie prawidłowości gojenia rany.

Osoby w podeszłym wieku

Zgłaszano przypadki niewydolności nerek. Należy rozważyć konieczność monitorowania czynności
nerek.

Interakcje lekowe

Zaleca się zachowanie ostrożności podczas stosowania sorafenibu jednocześnie z lekami
metabolizowanymi i eliminowanymi głównie przez szlak UGT1A1 (np. irynotekan) lub UGT1A9
(patrz punkt 4.5).

Zaleca się zachowanie ostrożności, gdy sorafenib z docetakselem są stosowane jednoczesnego (patrz
punkt 4.5).

Równoczesne podawanie neomycyny lub innych antybiotyków, które mogą spowodować znaczne
zaburzenia naturalnej mikroflory przewodu pokarmowego może prowadzić do zmniejszenia
biodostępności sorafenibu (patrz punkt 4.5). Przed rozpoczęciem leczenia antybiotykami należy wziąć
pod uwagę ryzyko zmniejszenia stężenia sorafenibu w osoczu.

U pacjentów z płaskonabłonkowym rakiem płuca, leczonych sorafenibem w skojarzeniu z
chemioterapią opartą na pochodnych platyny obserwowano większą śmiertelność. W dwóch
randomizowanych badaniach z udziałem pacjentów z niedrobnokomórkowym rakiem płuca w
podgrupie pacjentów z rakiem płaskonabłonkowym leczonych sorafenibem oraz paklitakselem +
karboplatyną, HR dla przeżycia całkowitego wynosił 1,81 (95% CI 1,19; 2.74) a z gemcytabiną +
cisplatyną wynosił 1,22 (95% CI 0,82; 1,80). Żadna z przyczyn zgonów nie jest dominująca, ale

obserwowano większe odsetki niewydolności oddechowej, krwotoków i zakażeń u pacjentów
leczonych sorafenibem w skojarzeniu z chemioterapią opartą na pochodnych platyny.

Ostrzeżenia dotyczące poszczególnych chorób

Rak nerkowokomórkowy
Pacjenci z grupy dużego ryzyka, według MSKCC (ang. Memorial Sloan Kettering Cancer Center) nie
byli włączani do badań klinicznych III fazy z udziałem pacjentów z rakiem nerkowokomórkowym
(patrz punkt 5.1, badanie 1) i nie oceniano dla nich stosunku korzyści do ryzyka.

Zespół rozpadu guza (ang. Tumour lysis syndrome, TLS)

U pacjentów leczonych sorafenibem w ramach nadzoru po wprowadzeniu do obrotu notowano
przypadki TLS, niekiedy prowadzące do zgonu. Czynniki ryzyka TLS obejmują duże obciążenie
nowotworowe, występującą wcześniej przewlekłą niewydolność nerek, skąpomocz, odwodnienie,
niedociśnienie i kwaśny odczyn moczu. Pacjentów takich należy uważnie obserwować i niezwłocznie
wdrożyć leczenie zgodne ze wskazaniami klinicznymi, a także rozważyć profilaktyczne stosowanie
nawodnienia.

Informacja o substancjach pomocniczych

Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w przeliczeniu na tabletkę, co oznacza,
że zasadniczo nie zawiera sodu.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Substancje indukujące aktywność enzymów

Podawanie ryfampicyny przez 5 dni poprzedzających podanie pojedynczej dawki sorafenibu
powodowało średnie obniżenie jego AUC o 37 %. Inne substancje indukujące aktywność enzymów
CYP3A4 i (lub) enzymów powodujących glukuronidację (np. Hypericum perforatum – ziele
dziurawca, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital i deksametazon) mogą również nasilać metabolizm
sorafenibu a tym samym zmniejszać jego stężenie.

Inhibitory CYP3A4

Ketokonazol, silny inhibitor CYP3A4, podawany raz na dobę przez 7 dni zdrowym ochotnikom płci
męskiej nie zmieniał średniego stężenia sorafenibu, wyrażonego wartością pola pod krzywą (AUC,
ang. area under curve) po jednorazowym podaniu 50 mg sorafenibu. Z danych tych wynika, że istotne
klinicznie farmakokinetyczne interakcje sorafenibu z inhibitorami CYP3A4 są mało prawdopodobne.

Substraty CYP2B6, CYP2C8 i CYP2C9

Sorafenib z podobną siłą hamował CYP2B6, CYP2C8 oraz CYP2C9 in vitro. Jednakże, w klinicznych
badaniach farmakokinetycznych, jednoczesne stosowanie sorafenibu w dawce 400 mg dwa razy na
dobę wraz z cyklofosfamidem, substratem CYP2B6, lub paklitakselem, substratem CYP2C8, nie
wykazywało znaczącego klinicznie hamowania tych izoenzymów. Z danych tych wynika, że sorafenib
w zalecanej dawce 400 mg dwa razy na dobę może nie być inhibitorem ani CYP2B6, ani CYP2C8 in
vivo. Ponadto, jednoczesne leczenie sorafenibem i warfaryną, substratem CYP2C9, nie spowodowało
zmian wskaźnika PT-INR w porównaniu z placebo. Dlatego też można się spodziewać, że ryzyko
znaczącego klinicznie hamowania CYP2C9 in vivo przez sorafenib także będzie małe. Jednak u
pacjentów przyjmujących warfarynę lub fenprokumon należy regularnie sprawdzać wartość wskaźnika
INR (patrz punkt 4.4).

Substraty CYP3A4, CYP2D6 i CYP2C19

Jednoczesne podawanie sorafenibu z midazolamem, dekstrometorfanem lub omeprazolem, będącymi
odpowiednio substratami cytochromów CYP3A4, CYP2D6 i CYP2C19, nie zmieniało ekspozycji na
wymienione leki. Wskazuje to, że sorafenib nie jest ani inhibitorem ani induktorem wymienionych
izoenzymów cytochromu P450. Istotne klinicznie interakcje farmakokinetyczne sorafenibu z
substratami wymienionych enzymów są zatem mało prawdopodobne.

Substraty UGT1A1 i UGT1A9

Sorafenib hamował glukuronidację poprzez UGT1A1 i UGT1A9 in vitro. Kliniczne znaczenie tego
zjawiska jest nieznane (patrz poniżej oraz punkt 4.4).

Badania indukcji enzymu CYP in vitro

Aktywność CYP1A2 i CYP3A4 nie ulegała zmianie po dodaniu sorafenibu do hodowli ludzkich
hepatocytów co wskazuje, że indukowanie CYP1A2 i CYP3A4 przez sorafenib jest mało
prawdopodobne.

Substraty P-gp
Wykazano, że sorafenib hamuje białko nośnikowe p-glikoproteinę (P-gp) in vitro. Po jednoczesnym
podaniu sorafenibu i substratów P-gp, takich jak digoksyna, nie można wykluczyć wzrostu ich stężeń
w osoczu.

Jednoczesne stosowanie z innymi lekami przeciwnowotworowymi

W ramach badań klinicznych sorafenib podawano z szeregiem różnych innych leków
przeciwnowotworowych stosowanych w ogólnie przyjętych schematach dawkowania, w tym z
gemcytabiną, cisplatyną, oksaliplatyną, paklitakselem, karboplatyną, kapecytabiną, doksorubicyną,
irynotekanem, docetakselem i cyklofosfamidem. Sorafenib nie miał znaczącego klinicznie wpływu na
farmakokinetykę gemcytabiny, cisplatyny, karboplatyny, oksaliplatyny ani cyklofosfamidu.

Paklitaksel + karboplatyna

o Podawanie paklitakselu (225 mg/m2) i karboplatyny (AUC = 6) z sorafenibem (≤ 400 mg dwa
razy na dobę), z zachowaniem trzydniowej przerwy w stosowaniu sorafenibu (dwa dni przed
oraz w dniu podania paklitakselu + karboplatyny), nie powodowało znaczących skutków dla
farmakokinetyki paklitakselu.

o Jednoczesne podawanie paklitakselu (225 mg/m2, raz na 3 tygodnie) i karboplatyny (AUC=6)
z sorafenibem (400 mg dwa razy na dobę, bez przerwy w stosowaniu sorafenibu) powodowało
47% zwiększenie ekspozycji na sorafenib, 29% zwiększenie ekspozycji na paklitaksel oraz
50% zwiększenie ekspozycji na 6-OH paklitaksel. Farmakokinetyka karboplatyny
pozostawała bez zmian.

Dane te wskazują na brak konieczności dostosowywania dawki, kiedy paklitaksel i karboplatyna są
podawane jednocześnie z sorafenibem z zachowaniem 3-dniowej przerwy w stosowaniu sorafenibu
(dwa dni przed i w dniu podania paklitakselu + karboplatyny). Znaczenie kliniczne zwiększenia
ekspozycji na sorafenib i paklitaksel, z jednoczesnym podawaniem sorafenibu bez zastosowania
przerwy w stosowaniu tego leku, nie jest znane.

Kapecytabina

Podawanie kapecytabiny (750-1050 mg/m2 dwa razy na dobę, w dniach 1-14 co 21 dni) oraz
sorafenibu (200 lub 400 mg dwa razy na dobę, stosowanie ciągłe nieprzerywane) nie powodowało
znaczących zmian ekspozycji na sorafenib, lecz skutkowało 15-50% zwiększeniem ekspozycji na
kapecytabinę oraz 0-52% zwiększeniem ekspozycji na 5-FU. Kliniczne znaczenie tych niewielkich do
umiarkowanych wzrostów ekspozycji na kapecytabinę i 5-FU podczas jednoczesnego podawania
sorafenibu nie jest znane.

Doksorubicyna + irynotekan

Jednoczesne podawanie sorafenibu z doksorubicyną powodowało zwiększenie jej AUC o 21%.
Sorafenib stosowany jednocześnie z irynotekanem, którego czynny metabolit SN-38 podlega dalszym
przemianom w szlaku UGT1A1, powodował zwiększenie AUC SN-38 o 67 - 120% i AUC
irynotekanu o 26 - 42%. Znaczenie kliniczne tych obserwacji jest niewyjaśnione (patrz punkt 4.4).

Docetaksel

Jednoczesne podanie docetakselu (w jednorazowej dawce 75 lub 100 mg/m2 pc. co 21 dni) i
sorafenibu (w dawce 200 mg dwa razy na dobę lub 400 mg dwa razy na dobę, codziennie od dnia 2 do
19 w 21-dniowym cyklu, z trzydniową przerwą w trakcie której podawano docetaksel) powodowało
zwiększenie AUC docetakselu o 36 - 80 % oraz zwiększenie Cmax docetakselu o 16 - 32 %. Zaleca się
zachowanie ostrożności podczas jednoczesnego stosowania sorafenibu z docetakselem (patrz punkt
4.4).

Skojarzenie z innymi lekami

Neomycyna
Równoczesne podawanie neomycyny, leku przeciwbakteryjnego niedziałającego ogólnoustrojowo,
stosowanego w celu wyjałowienia przewodu pokarmowego, zakłóca krążenie jelitowo-wątrobowe
sorafenibu (patrz punkt 5.2, Metabolizm i eliminacja), powodując zmniejszenie ekspozycji na
sorafenib. U zdrowych ochotników poddanych 5-dniowemu leczeniu neomycyną, średnia ekspozycja
na sorafenib zmniejszyła się o 54%. Wpływ innych antybiotyków nie był badany, ale będzie
prawdopodobnie zależał od ich zdolności do zaburzania funkcji mikroorganizmów wytwarzających
glukuronidazę.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża

Brak danych dotyczących stosowania sorafenibu u kobiet w okresie ciąży. Badania na zwierzętach
wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję, włączając wady rozwojowe płodu (patrz punkt 5.3). U
szczurów wykazano, że sorafenib i jego metabolity przenikają przez łożysko i należy przyjąć, że
sorafenib doprowadza do uszkodzenia płodu. Sorafenibu nie należy stosować w okresie ciąży, chyba
że jest to wyraźnie konieczne, po szczegółowym rozważeniu potrzeb matki i ryzyka dla płodu.
Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną metodę antykoncepcji w trakcie leczenia.

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy sorafenib przenika do mleka kobiecego. W badaniach na zwierzętach stwierdzono,
że sorafenib i (lub) jego metabolity przenikają do mleka. Ponieważ sorafenib może zaburzać wzrost i
rozwój niemowląt (patrz punkt 5.3), kobiety nie mogą karmić piersią podczas leczenia sorafenibem.

Płodność

Wyniki badań na zwierzętach wskazują, że sorafenib może zaburzać płodność u mężczyzn i u kobiet
(patrz punkt 5.3).

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Nie przeprowadzono badań wpływu sorafenibu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania
urządzeń mechanicznych w ruchu. Nie ma dowodów, że sorafenib wpływa na taką zdolność.

#### 4.8 Działania niepożądane

Najpoważniejszymi działaniami niepożądanymi były: zawał serca i (lub) niedokrwienie, perforacja
przewodu pokarmowego, zapalenie wątroby wywołane przez lek, krwawienie i nadciśnienie tętnicze i
(lub) przełom nadciśnieniowy.

Najczęstszymi działaniami niepożądanymi były: biegunka, zmęczenie, łysienie, zakażenie, zespół
ręka-stopa (odpowiadający zespołowi erytrodyzestezji dłoniowo-podeszwowej w MedDRA) i
wysypka.

Działania niepożądane, opisywane w licznych badaniach klinicznych lub po wprowadzeniu sorafenibu
do obrotu, zestawiono poniżej w tabeli 1, według klasyfikacji układów i narządów (wg MedDRA),
zgodnie ze zmniejszającą się częstością występowania. Częstości określono następująco: bardzo
często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), niezbyt często (≥ 1/1000 do < 1/100), rzadko (≥ 1/10 000
do < 1/1000), częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania działania niepożądane są wymienione
zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem.

Tabela 1: Wszystkie działania niepożądane obserwowane u chorych w ramach licznych badań
klinicznych i po wprowadzeniu sorafenibu do obrotu

Klasyfikacja
układów i
narządów

Bardzo
często
Często Niezbyt często Rzadko Częstość
nieznana

Zakażenia i
zarażenia
pasożytnicze

zakażenie zapalenie
mieszków
włosowych
Zaburzenia
krwi i układu
chłonnego

limfopenia leukopenia
neutropenia
niedokrwistość
małopłytkowość
Zaburzenia
układu
immunologicznego

reakcje
nadwrażliwości
(w tym reakcje
skórne i
pokrzywka),
reakcja
anafilaktyczna

obrzęk
naczynioruchowy

Zaburzenia
endokrynologiczne

niedoczynność
tarczycy
nadczynność
tarczycy

Zaburzenia
metabolizmu i
jadłowstręt
hipofosfatehipokalcemia
hipokaliemia
odwodnienie zespół rozpadu
guza

odżywiania mia hiponatremia
hipoglikemia
Zaburzenia
psychiczne
depresja

Zaburzenia
układu
nerwowego

obwodowa
neuropatia
czuciowa,
zaburzenia
smaku

odwracalna
tylna
leukoencefalopatia*

encefalopatiao

Zaburzenia
ucha i
błędnika

szumy uszne

Zaburzenia
serca
zastoinowa
niewydolność
serca*
niedokrwienie
mięśnia
sercowego i
zawał*

wydłużenie
odstępu QT

Zaburzenia
naczyniowe
krwotok (w
tym krwotok
z przewodu
pokarmowego*, układu
oddechowego* oraz
krwotok
mózgowy*)
nadciśnienie
tętnicze

nagłe
zaczerwienienie
przełom
nadciśnieniowy*

tętniak i
rozwarstwienie
tętnicy

Zaburzenia
układu
oddechowego,
klatki
piersiowej i
śródpiersia

wyciek z nosa
dysfonia
zdarzenia
przypominające
śródmiąższowe
choroby płuc*
(zapalenie
płuc, zapalenie
płuc wywołane
napromienianiem, ostra
niewydolność
oddechowa,
itp.)
Zaburzenia
żołądka i jelit
biegunka
nudności
wymioty
zaparcie

zapalenie jamy
ustnej (w tym
suchość w
jamie ustnej i
ból języka)
dyspepsja
dysfagia

choroba
refluksowa
przełyku

zapalenie
trzustki
zapalenie
błony śluzowej
żołądka
perforacja
przewodu
pokarmowego*

Zaburzenia
wątroby i
dróg
żółciowych

hiperbilirubinemia i
żółtaczka
zapalenie
pęcherzyka
żółciowego
zapalenie dróg
żółciowych

zapalenie
wątroby
wywołane
lekiem*

Zaburzenia
skóry i tkanki
podskórnej

suchość
skóry
wysypka
łysienie
zespół rękastopa**
rumień
świąd

rogowiak
kolczystokomórkowy lub
rak
płaskokomórkowy skóry
złuszczające
zapalenie skóry
trądzik
łuszczenie się
skóry
hiperkeratoza

wyprysk
rumień
wielopostaciowy

zapalenie
skóry
wywołane
wcześniejszym
napromienianiem
zespół
StevensaJohnsona
leukocytoklastyczne
zapalenie
naczyń
krwionośnych
toksyczna
nekroliza
naskórka*
Zaburzenia
mięśniowoszkieletowe i
tkanki łącznej

ból
mięśniowy
ból stawów
skurcze mięśni
rabdomioliza

Zaburzenia
nerek i dróg
moczowych

niewydolność
nerek
białkomocz

zespół
nerczycowy

Zaburzenia
układu
rozrodczego i
piersi

zaburzenia
erekcji
ginekomastia

Zaburzenia
ogólne i stany
w miejscu
podania

zmęczenie
ból (w tym
jamy ustnej,
brzucha,
kości,
nowotworowy, głowy)
gorączka

astenia
zespół
grypopodobny
zapalenie błon
śluzowych

Badania
diagnostyczne
zmniejszenie
masy ciała
zwiększenie
aktywności
amylazy
zwiększenie
aktywności
lipazy

przemijające
zwiększenie
aktywności
aminotransferaz

przemijające
zwiększenie
aktywności
fosfatazy
zasadowej we
krwi
nieprawidłowe
wartości INR
nieprawidłowy

poziom
protrombiny
* Działania niepożądane, które mogą zagrażać życiu lub zakończyć się zgonem. Te działania są
niezbyt częste lub występują jeszcze rzadziej niż rzadko.
** Zespół ręka-stopa odpowiada zespołowi erytrodyzestezji dłoniowo-podeszwowej wg MedDRA
O Przypadki zgłaszane po wprowadzeniu sorafenibu do obrotu.

Dodatkowe informacje dotyczące wybranych działań niepożądanych

Zastoinowa niewydolność serca
W badaniach klinicznych sponsorowanych przez podmiot odpowiedzialny produktu referencyjnego
zgłoszono jako działanie niepożądane występowanie zastoinowej niewydolności serca u 1,9%
pacjentów leczonych sorafenibem (n= 2276). W badaniu o numerze protokołu 11213 (RCC – rak
nerkowokomórkowy) zgłoszono występowanie zdarzeń niepożądanych potwierdzających zastoinową
niewydolność serca u 1,7% pacjentów leczonych sorafenibem oraz u 0,7% pacjentów otrzymujących
placebo. W badaniu o numerze protokołu 100554 (HCC – rak wątrobowokomórkowy) zdarzenie to
zgłoszono u 0,99% osób leczonych sorafenibem oraz u 1,1% chorych otrzymujących placebo.

Dodatkowe informacje dotyczące szczególnych grup pacjentów
W badaniach klinicznych pewne działania niepożądane sorafenibu, takie jak zespół ręka-stopa,
biegunka, łysienie, zmniejszenie masy ciała, nadciśnienie tętnicze, hipokalcemia i rogowiak
kolczystokomórkowy lub rak płaskokomórkowy skóry, występowały ze znacznie większą częstością u
pacjentów ze zróżnicowanym rakiem tarczycy niż u pacjentów w badaniach raka
nerkowokomórkowego i wątrobowokomórkowego.

Nieprawidłowe wyniki testów laboratoryjnych u pacjentów z HCC (badanie 3) i RCC (badanie 1)

Bardzo często opisywano zwiększenie aktywności lipazy i amylazy. Podwyższona aktywność lipazy
stopnia 3. lub 4. wg CTCAE wystąpiła u 11 % i 9 % chorych w grupie otrzymującej sorafenib
odpowiednio w badaniu 1 (RCC) i w badaniu 3 (HCC), w porównaniu z 7% i 9% pacjentów w
odpowiednich grupach placebo. Podwyższenie aktywności amylazy stopnia 3. lub 4. wg CTCAE
opisywano u 1% i 2% chorych w grupie otrzymującej sorafenib odpowiednio w badaniu 1 i badaniu 3,
w porównaniu z 3 % pacjentów w każdej grupie placebo. Klinicznie jawne zapalenie trzustki
stwierdzono u 2 spośród 451 chorych leczonych sorafenibem (stopień 4. wg CTCAE) w badaniu 1, u 1
spośród 297 chorych leczonych w badaniu 3 (stopień 2. wg CTCAE) i u 1 z 451 (stopień 2. wg
CTCAE) w grupie placebo w ramach badania 1.

Hipofosfatemia była bardzo często stwierdzana w badaniach laboratoryjnych i zaobserwowano ją u
45% i 35 % chorych otrzymujących sorafenib w porównaniu z 12 % i 11 % w odpowiednich grupach
placebo. Hipofosfatemia stopnia 3. wg CTCAE (1 - 2 mg/dl) w badaniu 1 wystąpiła u 13% leczonych
sorafenibem i u 3 % pacjentów z grupy placebo, w badaniu 3 natomiast u 11% chorych leczonych
sorafenibem i 2 % pacjentów z grupy placebo. W badaniu 1 nie obserwowano hipofosfatemii stopnia
### 4. wg CTCAE (< 1 mg/dl) ani w grupie otrzymującej sorafenib ani w grupie placebo, a w badaniu 3
odnotowano 1 przypadek w grupie placebo. Etiologia hipofosfatemii związanej ze stosowaniem
sorafenibu jest nieznana.

Do nieprawidłowych wyników badań laboratoryjnych stopnia 3. lub 4. wg CTCAE, które
występowały u ≥ 5 % chorych otrzymujących sorafenib należą limfopenia i neutropenia.

W badaniu 1 i badaniu 3 odnotowano hipokalcemię odpowiednio u 12% i 26,5% pacjentów leczonych
sorafenibem w porównaniu z 7,5% i 14,8% pacjentów otrzymujących placebo. Najwięcej zgłoszeń
dotyczyło hipokalcemii niskiego stopnia (1 i 2 wg CTCAE). W badaniu 1 i badaniu 3 hipokalcemia
stopnia 3. wg CTCAE (6,0 - 7,0 mg/dl) wystąpiła odpowiednio u 1,1% i 1,8% pacjentów leczonych
sorafenibem oraz u 0,2% i 1,1% pacjentów otrzymujących placebo, a hipokalcemia stopnia 4. wg
CTCAE (< 6,0 mg/dl) wystąpiła odpowiednio u 1,1% i 0,4% pacjentów leczonych sorafenibem oraz u

0,5% i 0% pacjentów otrzymujących placebo. Etiologia hipokalcemii związanej z sorafenibem nie jest
znana.

W badaniach 1 i 3 zaobserwowano zmniejszone stężenie potasu odpowiednio u 5,4% i 9,5%
pacjentów leczonych sorafenibem w porównaniu z 0,7% i 5,9% pacjentów otrzymujących placebo.
Najwięcej zgłoszeń dotyczyło hipokaliemii niskiego stopnia (1 wg CTCAE). W tych badaniach
hipokaliemia stopnia 3 wg CTCAE wystąpiła u 1,1% i 0,4% pacjentów leczonych sorafenibem oraz u
0,2% i 0,7% pacjentów otrzymujących placebo. Nie zgłaszano hipokaliemii stopnia 4. wg CTCAE.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301, Faks: + 48 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl.
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

Nie istnieje swoiste leczenie przedawkowania sorafenibu. Największa dawka sorafenibu oceniana
klinicznie wynosiła 800 mg dwa razy na dobę. Zdarzenia niepożądane obserwowane po tej dawce to
głównie biegunka i zmiany skórne. W przypadku podejrzewania przedawkowania sorafenib należy
odstawić i w razie potrzeby wdrożyć postępowanie objawowe.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne
Grupa farmakoterapeutyczna: Leki przeciwnowotworowe, inhibitory kinazy białkowej, kod ATC:
L01EX02

Sorafenib jest inhibitorem wielokinazowym, który in vitro i in vivo wykazuje działanie zarówno
przeciwproliferacyjne, jak i przeciwangiogenne.

Mechanizm działania i działanie farmakodynamiczne

Sorafenib jest inhibitorem wielokinazowym, który zmniejsza proliferację komórek guza in vitro.
Sorafenib hamuje wzrost różnych ludzkich guzów nowotworowych w mysim modelu raka
nerkowokomórkowego (przeszczep obcogatunkowy), czemu towarzyszy zmniejszenie angiogenezy
nowotworowej. Sorafenib hamuje aktywność docelowych enzymów i (lub) czynników
zlokalizowanych w komórce guza (CRAF, BRAF, V600E BRAF, c-KIT i FLT-3) oraz w
unaczynieniu guza (CRAF, VEGFR-2, VEGFR-3 i PDGFR-β). Kinazy RAF należą do kinaz
serynowo-treoninowych, natomiast c-KIT, FLT-3, VEGFR-2, VEGFR-3 i PDGFR-β są
receptorowymi kinazami tyrozynowymi.

Skuteczność kliniczna

Kliniczne bezpieczeństwo stosowania i skuteczność sorafenibu były badane u pacjentów z rakiem
wątrobowokomórkowym (HCC) i u pacjentów z zaawansowanym rakiem nerkowokomórkowym
(RCC).

Rak wątrobowokomórkowy

Badanie 3 (badanie 100554) było międzynarodowym, wieloośrodkowym, randomizowanym, z
podwójnie ślepą próbą, kontrolowanym placebo badaniem III fazy z udziałem 602 pacjentów z rakiem
wątrobowokomórkowym. Charakterystyka demograficzna oraz wyjściowy stan zaawansowania
choroby w grupie otrzymującej sorafenib i grupie placebo były porównywalne w zakresie klasyfikacji
ECOG (stopień 0: 54 % vs. 54 %; stopień 1: 38 % vs. 39 %; stopień 2: 8 % vs. 7 %), klasyfikacji TNM
(stopień I: < 1 % vs. < 1 %; stopień II: 10,4 % vs. 8,3 %; stopień III: 37,8 % vs. 43,6 %; stopień IV:
50,8 % vs. 46,9 %), oraz klasyfikacji BCLC (stopień B: 18,1 % vs. 16,8 %; stopień C: 81,6 % vs. 83,2
%; stopień D: < 1 % vs. 0 %).

Badanie zostało przerwane, gdy wyniki zaplanowanej pośredniej analizy OS przekroczyły założony
próg skuteczności. Analiza OS wykazała statystycznie istotną korzyść dla pacjentów przyjmujących
sorafenib w porównaniu do grupy placebo (HR: 0,69; p = 0,00058, patrz Tabela 3).

Badanie dostarczyło ograniczonej liczby danych dotyczących pacjentów z zaburzeniami czynności
wątroby w stopniu B wg klasyfikacji Child-Pugh, tylko jeden pacjent z zaburzeniami wątroby w
stopniu C wg klasyfikacji Child-Pugh brał udział w badaniu.

Tabela 2: Wyniki dotyczące skuteczności z badania 3 (badanie 100554), rak
wątrobowokomórkowy

Ocena skuteczności Sorafenib
(N=299)
Placebo
(N=303)
P-wartość HR
(95% CI)
Przeżycie
ocałkowite (OS)
[mediana, tygodnie
(95% CI)]

46,3
(40,9; 57,9)
34,4
(29,4; 39,4)
0,00058* 0,69
(0,55; 0,87)

Czas do progresji
(TTP) [mediana,
tygodnie (95%
CI)]**

24,0
(18,0; 30,0)
12,3
(11,7; 17,1)
0,000007 0,58
(0,45; 0,74)

CI = przedział ufności, HR = współczynnik ryzyka (sorafenib w porównaniu z placebo)
* statystycznie istotny przy wartości p poniżej wcześniej określonej wartości granicznej O’Brien
Fleming wynoszącej 0,0077
** niezależna ocena radiologiczna

W drugim międzynarodowym, wieloośrodkowym, randomizowanym, z podwójnie ślepą próbą,
kontrolowanym placebo badaniu fazy III (Badanie 4, 11849) oceniano kliniczną korzyść ze stosowania
sorafenibu u 226 pacjentów z zaawansowanym rakiem wątrobowokomórkowym. Badanie to,
przeprowadzone w Chinach, Korei i Tajwanie potwierdziło pozytywny stosunek korzyści do ryzyka
dla sorafenibu (HR (OS): 0,68; p = 0,01414), który stwierdzono w Badaniu 3.

Analiza ryzyka w poszczególnych podgrupach w zależności od wcześniej określonych czynników
stratyfikacji (wg. klasyfikacji ECOG, obecność lub brak makroskopowego naciekania naczyń
krwionośnych i (lub) pozawątrobowy rozsiew choroby) dla obu badań - Badania 3 i 4 - wykazywała
przewagę sorafenibu nad placebo we wszystkich podgrupach. Eksploracyjna analiza podgrup
wskazywała na słabiej wyrażony efekt leczniczy u pacjentów z chorobą przerzutową w momencie
włączenia do badania.

Rak nerkowokomórkowy

Bezpieczeństwo i skuteczność sorafenibu w leczeniu zaawansowanego raka nerkowokomórkowego
(RCC) oceniono w dwóch badaniach klinicznych:
Badanie 1 (badanie 11213) było wieloośrodkową, randomizowaną, podwójnie ślepą próbą kliniczną
III fazy przeprowadzoną u 903 pacjentów. Włączono do niej wyłącznie pacjentów z
jasnokomórkowym rakiem nerki oraz z małym i umiarkowanym ryzykiem wg MSKCC (ang.
Memorial Sloan Kettering Cancer Center). Pierwotnymi punktami końcowymi badania były:
przeżycie całkowite oraz przeżycie wolne od progresji choroby (PFS, ang. progression-free survival).
Około połowa chorych miała wartość 0 w skali wydolności ECOG, a połowa była w prognostycznej
grupie o małym ryzyku wg MSKCC.
PFS oceniano z wykorzystaniem niezależnej, zaślepionej oceny radiologicznej, w oparciu o kryteria
RECIST. Analizę PFS przeprowadzono przy 342 zdarzeniach końcowych dla 769 pacjentów. Mediana
PFS wyniosła 167 dni dla pacjentów zrandomizowanych do grupy przyjmującej sorafenib w
porównaniu do 84 dni w grupie przyjmującej placebo (HR = 0,44; 95 % CI: 0,35 - 0,55;
p < 0,000001). Wiek pacjentów, grupa prognostyczna w/g MSKCC, ECOG PS oraz wcześniejsze
leczenie nie miały wpływu na wielkość końcowego efektu terapeutycznego sorafenibu.

Pośrednią analizę (drugą pośrednią analizę) przeżycia całkowitego przeprowadzono przy liczbie 367
zgonów, dla 903 pacjentów uczestniczących w badaniu. Nominalna wartość alfa dla tej analizy
wyniosła 0,0094. Mediana przeżycia wyniosła 19,3 miesiąca dla pacjentów przyjmujących sorafenib
w porównaniu do 15,9 miesięcy dla pacjentów z grupy placebo (HR = 0,77; 95 % CI: 0,63 - 0,95;
p = 0,015). W momencie tej analizy około 200 pacjentów zostało przeniesionych z grupy placebo do
grupy przyjmującej sorafenib.

Badanie 2 było próbą kliniczną II fazy u pacjentów z przerzutami nowotworów złośliwych, w tym
raka nerki (RCC), w której zaprzestawano terapii. Pacjenci otrzymujący sorafenib, u których stan
choroby był stabilny zostali losowo przydzieleni do grupy placebo lub grupy kontynuującej terapię
produktem sorafenib. Przeżycie wolne od progresji choroby u pacjentów z RCC było znacząco dłuższe
w grupie sorafenibu (163 dni) niż w grupie placebo (41 dni) (p = 0,0001, HR = 0,29).

Wydłużenie odcinka QT

W klinicznym badaniu farmakologicznym, pomiary QT/QTc zostały zarejestrowane w punkcie
początkowym (przed leczeniem) oraz po leczeniu u 31 pacjentów. Po 28-dniowym cyklu leczenia, w
momencie, gdy stężenie sorafenibu było największe, QTcB był wydłużony o 4 ±19 msek., a QTcF o 9
±18 msek., w porównaniu z placebo w punkcie początkowym. Podczas monitorowania EKG po
leczeniu, u żadnego pacjenta nie wystąpiło QTcB lub QTcF >500 msek. (patrz punkt 4.4).

Dzieci i młodzież

Europejska Agencja Leków uchyliła obowiązek dołączania wyników badań we wszystkich
podgrupach populacji dzieci i młodzieży w nowotworach nerki i miedniczki nerkowej [z wyłączeniem
nerczaka niedojrzałego (nefroblastoma), nefroblastomatozy, mięsaka jasnokomórkowego, guza
mezoblastycznego nerki, raka rdzeniastego nerki oraz guza rabdoidalnego nerki] oraz w nowotworach
wątroby i wewnątrzwątrobowych dróg żółciowych [z wyłączeniem wątrobiaka (hepatoblastoma)] i
zróżnicowanego raka tarczycy (stosowanie u dzieci i młodzieży, patrz punkt 4.2).

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie i dystrybucja
Po podaniu tabletek sorafenibu średnia względna biodostępność wynosi 38 - 49 % w porównaniu z
roztworem do podawania doustnego. Całkowita biodostępność nie jest znana. Po podaniu doustnym
sorafenib osiąga najwyższe stężenia w osoczu po około 3 godzinach. Wchłanianie sorafenibu
podanego wraz z wysokotłuszczowym posiłkiem było o 30 % mniejsze w porównaniu do podania leku
na czczo.

Średnie wartości Cmax i AUC zwiększały się mniej niż proporcjonalnie w dawkach większych niż 400
mg, podawanych dwa razy na dobę. Wiązanie sorafenibu z białkami ludzkiego osocza wynosi in vitro
99,5 %.
Wielokrotne podawanie sorafenibu przez 7 dni prowadziło od 2,5 do 7-krotnej kumulacji w
porównaniu do podania pojedynczej dawki. Stężenie stacjonarne sorafenibu w osoczu uzyskuje się w
ciągu 7 dni, a wskaźnik peak to trough dla średnich wartości stężeń jest mniejszy niż 2.

Metabolizm i eliminacja

Okres półtrwania w fazie eliminacji sorafenibu wynosi w przybliżeniu 25 - 48 godzin. Sorafenib jest
metabolizowany głównie w wątrobie i ulega przemianom oksydacyjnym zależnym od CYP3A4 oraz
przemianie do glukuronidów w wyniku działania UGT1A9. Sprzężony sorafenib może być
rozszczepiony w przewodzie pokarmowym w wyniku działania bakteryjnej glukuronidazy, co
umożliwia reabsorpcję niesprzężonej substancji czynnej. Wykazano, że jednoczesne podawanie
neomycyny zakłóca ten proces, zmniejszając średnią biodostępność sorafenibu o 54%.

Sorafenib stanowi około 70 - 85 % krążących analizowanych substancji w osoczu w stanie
stacjonarnym. Zidentyfikowano 8 metabolitów sorafenibu, spośród których 5 wykryto w osoczu.
Głównym metabolitem sorafenibu krążącym w osoczu jest pirydyno-N-tlenek, wykazujący in vitro
czynność podobną do sorafenibu. Metabolit ten stanowi około 9 - 16 % krążących analizowanych
substancji w stanie stacjonarnym.

Po doustnym podaniu 100 mg sorafenibu w postaci roztworu odzyskano 96 % tej dawki w ciągu 14
dni, przy czym 77 % dawki było wydalone z kałem i 19 % z moczem w postaci glukuronidowanych
metabolitów. Niezmieniony sorafenib, stanowiący 51 % podanej dawki, wykryto w kale, lecz nie w
moczu, co wskazuje, że wydalanie substancji czynnej z żółcią w stanie niezmienionym może
odgrywać rolę w eliminacji sorafenibu.

Farmakokinetyka w szczególnych populacjach

Analiza danych demograficznych wskazuje, że nie ma zależności pomiędzy farmakokinetyką i
wiekiem (do 65 lat), płcią lub masą ciała.

Dzieci i młodzież

Nie przeprowadzono badań oceniających farmakokinetykę sorafenibu u dzieci i młodzieży.

Rasa

Nie ma żadnych klinicznie istotnych różnic w farmakokinetyce między osobami rasy kaukaskiej i rasy
azjatyckiej.

Niewydolność nerek

W czterech badaniach klinicznych I fazy ekspozycja na sorafenib w stanie stacjonarnym była podobna
u chorych z łagodnym i umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek w porównaniu z ekspozycją u
pacjentów z prawidłową czynnością nerek. W badaniu farmakologii klinicznej (pojedyncza dawka 400
mg sorafenibu) nie stwierdzono zależności między ekspozycją na sorafenib a czynnością nerek u osób
z prawidłowym ich funkcjonowaniem, łagodnym, umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniem czynności
nerek. Brak danych dotyczących chorych, którzy wymagają dializowania.

Niewydolność wątroby

U pacjentów z rakiem wątrobowokomórkowym (HCC), z niewydolnością wątroby stopnia A lub B wg
klasyfikacji Child-Pugh (łagodna do umiarkowanej) wartości ekspozycji były porównywalne i

mieściły się w zakresie wartości obserwowanych u pacjentów bez zaburzenia czynności wątroby.
Farmakokinetyka sorafenibu u chorych z niewydolnością wątroby wg klasyfikacji Child-Pugh, stopień
A i B, bez raka wątrobowokomórkowego była podobna do farmakokinetyki u zdrowych ochotników.
Brak danych dotyczących chorych z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (stopień C wg
klasyfikacji Child-Pugh). Sorafenib jest metabolizowany głównie w wątrobie i w tej populacji
pacjentów ekspozycja może być zwiększona.

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Niekliniczny profil bezpieczeństwa sorafenibu oceniono u myszy, szczurów, psów i królików.
Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym ujawniły pewne zmiany (zwyrodnienia i regeneracje)
w różnych narządach, przy wartości ekspozycji poniżej przewidywanej ekspozycji klinicznej (na
podstawie porównań AUC).
Po podawaniu wielokrotnym młodym i rosnącym psom stwierdzono wpływ na kości i zęby przy
ekspozycjach poniżej klinicznej wartości ekspozycji. Zmiany to nierówne pogrubienie płytki
wzrostowej kości udowej, ubogokomórkowość szpiku w sąsiedztwie zmienionej płytki wzrostowej
oraz zmiany w składzie zębiny. Podobne efekty nie wystąpiły u dorosłych psów.

Przeprowadzono standardowy program badań oceniających genotoksyczność, w których uzyskano
potwierdzające wyniki, gdyż zaobserwowano zwiększenie liczby strukturalnych aberracji
chromosomowych w teście in vitro komórek ssaków (CHO, jajnik chomika chińskiego) oceniającym
klastogenność w obecności pobudzenia metabolicznego. Sorafenib nie cechował się
genotoksycznością w teście Amesa ani mikrojądrowym teście in vivo u myszy. Jeden z produktów
pośrednich, powstający w trakcie wytwarzania sorafenibu, który jest obecny w ostatecznej substancji
czynnej (< 0,15 %), wykazywał działanie mutagenenne w bakteryjnym teście komórkowym in vitro
(test Amesa). Serie sorafenibu badane w standardowym zestawie testów genotoksyczności zawierały
0,34 % PAPE.

Nie przeprowadzono badań oceniających działanie rakotwórcze sorafenibu.

Nie przeprowadzono odrębnych badań na zwierzętach, oceniających wpływ leku na płodność. Można
jednak oczekiwać niekorzystnego wpływu na płodność męską i żeńską, ponieważ w badaniach z
podawaniem zwierzętom dawek wielokrotnych wykazano zmiany w zakresie męskich i żeńskich
narządów rozrodczych przy ekspozycji poniżej przewidywanej wartości ekspozycji klinicznej (na
podstawie AUC). Typowe zmiany to cechy zwyrodnienia i opóźnienia rozwoju jąder, najądrzy,
gruczołu krokowego i pęcherzyków nasiennych u szczurów. U samic szczura stwierdzano martwicę
centralną ciałek żółtych i zahamowanie rozwoju pęcherzyków w jajnikach. U psów obserwowano
zmiany wsteczne cewek nasiennych i oligospermię.

Po podaniu szczurom i królikom, sorafenib wykazywał działanie embriotoksyczne i teratogenne przy
ekspozycji poniżej oczekiwanej ekspozycji klinicznej. Działanie to obejmowało zmniejszenie masy
ciała matek i płodów, zwiększenie liczby resorpcji płodów oraz zwiększenie liczby wad wrodzonych
zarówno zewnętrznych jak i narządów wewnętrznych.

Badania oceniające ryzyko dla środowiska wykazały, że tozylan sorafenibu może być trwały, zdolny
do bioakumulacji i toksyczny dla środowiska. Ocena ryzyka dla środowiska jest dostępna w EPAR
tego leku (patrz punkt 6.6).

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki:
Hypromeloza 2910 (E464)

Kroskarmeloza sodowa (E468)
Celuloza mikrokrystaliczna (E460)
Magnezu stearynian (E470b)
Sodu laurylosiarczan (E514).

Otoczka tabletki:
Hypromeloza 2910 (E464)
Tytanu dwutlenek (E 171)
Makrogol (1521)
Żelaza tlenek, czerwony (E 172).

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

Blistry Aluminium/OPA/Aluminium/PVC: 3 lata.

Blistry Aluminium/PVC/PE/PVDC: 3 lata.

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Blistry Aluminium/OPA/Aluminium/PVC
Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

Blistry Aluminium/PVC/PE/PVDC
Nie przechowywać tego leku w temperaturze powyżej 30°C.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Blister z folii Aluminium/PVC/PE/PVDC zawierający 28, 56 lub 112 tabletek powlekanych w
tekturowym pudełku.

Blister z folii Aluminium/PVC/PE/PVDC perforowany, jednodawkowy zawierający 56 lub 112
tabletek powlekanych w tekturowym pudełku.

Blister z folii Aluminium/OPA/Aluminium/PVC zawierający 60 tabletek powlekanych w tekturowym
pudełku.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Produkt leczniczy może wykazywać potencjalne ryzyko dla środowiska. Wszelkie niewykorzystane
resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE
DO OBROTU

Pharmascience International Ltd.
Lampousas 1
1095 Nicosia

Cypr

### 8. NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Pozwolenie nr: 26478

### 9. DATAWYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU I
DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 24-06-2021

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

04-05-2022

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.