# Sunitinib Stada

> Sunitynib · 12,5 mg · Kapsułki twarde

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Sunitinib Stada
- **Nazwa powszechna:** Sunitinibum
- **Substancja czynna:** [Sunitynib](https://apteka.online/odpowiedniki/sunitinibum)
- **Moc:** 12,5 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Kapsułki twarde
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rpz
- **Kod ATC:** L01EX01
- **Liczba opakowań:** 1
- **Numer pozwolenia:** 26020
- **Podmiot odpowiedzialny:** STADA Arzneimittel AG
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-przeciwnowotworowe/sunitinib-stada-kaps-tw-12-5-mg-stada
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-przeciwnowotworowe/sunitinib-stada-kaps-tw-12-5-mg-stada.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/40914/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/40914/characteristic

## Dostępne opakowania (1)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 28 kaps. | 5909991436612 | Rpz | bezpłatnie w placówce | Niedostępny (1/5) | — |

## Leki refundowane

### 28 kaps. — EAN 5909991436612

Lek refundowany wydawany bezpłatnie w placówce (brak ceny detalicznej w obwieszczeniu).

> Ceny urzędowe (maksymalne) z obwieszczenia refundacyjnego MZ 82W. Rzeczywista dopłata zależy od poziomu odpłatności i wskazania na recepcie.

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Sunitinib Stada i w jakim celu się go stosuje?
Lek Sunitinib Stada zawiera substancję czynną sunitynib, który jest inhibitorem kinazy białkowej. Lek
ten stosuje się w leczeniu nowotworów, gdyż hamuje on aktywność specjalnej grupy białek, o których
wiadomo, że uczestniczą w procesach wzrostu i rozprzestrzeniania się komórek nowotworowych.

Lek Sunitinib Stada stosowany jest u dorosłych pacjentów w leczeniu następujących nowotworów:

- nowotwory podścieliskowe przewodu pokarmowego (ang. gastrointestinal stromal tumour;
GIST) - rodzaj nowotworów żołądka i jelit, gdy imatynib jest nieskuteczny (inny lek
przeciwnowotworowy) lub pacjent nie może przyjmować imatynibu.
- rak nerkowokomórkowy z przerzutami (ang. metastatic renal cell carcinoma; MRCC) - rodzaj
raka nerki, który rozprzestrzenił się do innych części ciała.
- nowotwory neuroendokrynne trzustki (ang. pancreatic neuroendocrine tumours; pNET)
(nowotwory komórek trzustki produkujących hormony), które rozwijają się w dalszym ciągu
lub nie mogą być usunięte operacyjnie.

Jeśli pacjent ma jakiekolwiek pytania dotyczące działania leku Sunitinib Stada lub przyczyn, dla
których lekarz przepisał go pacjentowi, należy zwrócić się do lekarza.

### 2. Informacje ważne przed przyjęciem leku Sunitinib Stada

Kiedy nie stosować leku Sunitinib Stada
- Jeśli pacjent ma uczulenie na sunitynib lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku
(wymienionych w punkcie 6).

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Sunitinib Stada należy omówić to z lekarzem

- Jeśli pacjent ma wysokie ciśnienie krwi. Lek Sunitinib Stada może podwyższać ciśnienie
tętnicze. Lekarz może kontrolować ciśnienie tętnicze pacjenta podczas leczenia lekiem Sunitinib
Stada i w razie potrzeby może przepisać leki obniżające ciśnienie tętnicze.

- Jeśli występują lub występowały w przeszłości choroby krwi, krwawienia lub siniaki.
Leczenie lekiem Sunitinib Stada może prowadzić do zwiększonego ryzyka krwawienia lub do
zmiany liczby pewnych komórek krwi, co może powodować niedokrwistość lub wpływać na
zdolność krwi do krzepnięcia. Jeżeli pacjent przyjmuje warfarynę lub acenokumarol, leki
rozrzedzające krew stosowane w zapobieganiu tworzenia się zakrzepów, to może istnieć większe
ryzyko krwawienia. Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich krwawieniach podczas stosowania
leku Sunitinib Stada.

- Jeśli występują choroby serca. Lek Sunitinib Stada może powodować choroby serca. Należy
powiedzieć lekarzowi, jeżeli u pacjenta występuje uczucie dużego zmęczenia, duszność lub
obrzęk stóp czy kostek.

- Jeśli występują zaburzenia rytmu serca. Lek Sunitinib Stada może powodować zaburzenia
rytmu serca. Podczas leczenia lekiem Sunitinib Stada lekarz może wykonać elektrokardiogram w
celu oceny tych zaburzeń. Należy powiedzieć lekarzowi, jeżeli u pacjenta występują zawroty
głowy, omdlenia lub nieprawidłowy rytm serca podczas stosowania leku Sunitinib Stada.

- Jeśli ostatnio występowały zakrzepy w żyłach i (lub) tętnicach (rodzaje naczyń
krwionośnych), w tym udar, zawał mięśnia sercowego, zator lub zakrzepica. Należy
natychmiast skontaktować się z lekarzem, jeżeli podczas stosowania leku Sunitinib Stada u
pacjenta wystąpią objawy, takie jak ból lub ucisk w klatce piersiowej, ból ramion, pleców, szyi lub
szczęki, duszność, drętwienie lub osłabienie jednej strony ciała, utrudniona mowa, ból głowy lub
zawroty głowy.

- Jeśli pacjent ma lub w przeszłości miał tętniaka (powiększenie i osłabienie ściany naczynia
krwionośnego) lub rozdarcie ściany naczynia krwionośnego.

- Jeśli występuje lub występowało w przeszłości uszkodzenie najmniejszych naczyń
krwionośnych nazywane mikroangiopatią zakrzepową. Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli u
pacjenta wystąpi gorączka, uczucie zmęczenia, znużenie, siniaki, krwawienie, obrzęk,
dezorientacja, utrata wzroku lub drgawki.

- Jeśli występują choroby tarczycy. Lek Sunitinib Stada może powodować choroby tarczycy.
Należy powiedzieć lekarzowi, jeżeli pacjent łatwo się męczy, ogólnie jest mu zimniej niż innym
ludziom lub występuje obniżenie głosu podczas stosowania leku Sunitinib Stada. Lekarz powinien
sprawdzić czynność tarczycy pacjenta przed rozpoczęciem stosowania leku Sunitinib Stada i
regularnie w trakcie jego przyjmowania. Jeżeli tarczyca nie wytwarza wystarczającej ilości
hormonów tarczycy, pacjent może otrzymywać terapię zastępczą hormonami tarczycy.

- Jeśli występują lub występowały w przeszłości zaburzenia czynności trzustki lub choroby
pęcherzyka żółciowego. Należy powiedzieć lekarzowi, jeżeli u pacjenta wystąpi którykolwiek z
następujących objawów: ból w obrębie żołądka (górna część brzucha), nudności, wymioty i
gorączka. Mogą to być objawy zapalenia trzustki lub pęcherzyka żółciowego.

- Jeśli występują lub występowały w przeszłości choroby wątroby. Należy powiadomić lekarza,
jeśli podczas stosowania leku Sunitinib Stada u pacjenta wystąpi którykolwiek z następujących
objawów zaburzeń czynności wątroby: swędzenie, żółte zabarwienie oczu lub skóry, ciemne
zabarwienie moczu oraz ból lub dyskomfort w prawej części nadbrzusza. Lekarz powinien zlecać
badania krwi w celu sprawdzenia czynności wątroby przed rozpoczęciem stosowania leku
Sunitinib Stada, w trakcie jego przyjmowania oraz w razie wystąpienia wskazań klinicznych.

- Jeśli występują lub występowały w przeszłości choroby nerek. Lekarz będzie kontrolował
czynność nerek pacjenta.

- Jeśli pacjent ma zostać poddany zabiegowi chirurgicznemu lub jeśli niedawno wykonano
u niego taki zabieg. Lek Sunitinib Stada może wpływać na gojenie się ran. Lek Sunitinib Stada
zazwyczaj odstawia się u pacjentów przed zabiegiem chirurgicznym. Lekarz zdecyduje, kiedy
wznowić leczenie lekiem Sunitinib Stada.

- Pacjentowi zaleca się przegląd dentystyczny przed rozpoczęciem leczenia lekiem Sunitinib
Stada.

- Jeśli występuje lub występował ból w jamie ustnej, ból zębów i (lub) szczęki, obrzęk lub
owrzodzenie jamy ustnej, drętwienie lub uczucie ciężkości szczęki, lub ruchomość zęba, należy
natychmiast poinformować lekarza i dentystę.
- Jeśli pacjent wymaga inwazyjnego leczenia stomatologicznego lub poddania się zabiegowi
chirurgii stomatologicznej, to powinien poinformować dentystę o stosowaniu leku Sunitinib
Stada, zwłaszcza kiedy także przyjmuje lub przyjmował dożylnie bisfosfoniany. Bisfosfoniany
to leki stosowane w zapobieganiu powikłaniom dotyczącym kości, które mogą być
przyjmowane z powodu innej choroby.

- Jeśli występują lub występowały w przeszłości choroby skóry i tkanki podskórnej. W trakcie
przyjmowania tego leku może wystąpić „piodermia zgorzelinowa” (bolesne owrzodzenie skóry)
lub martwicze zapalenie powięzi (gwałtownie rozprzestrzeniające się zakażenie skóry i (lub)
tkanek miękkich, które może zagrażać życiu). Należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem
prowadzącym, jeżeli w otoczeniu uszkodzenia skóry wystąpią objawy zakażenia, w tym gorączka,
ból, zaczerwienienie, obrzęk lub pojawienie się ropy lub krwi. Te zaburzenia zazwyczaj ustępują
po przerwaniu leczenia sunitynibem. Podczas stosowania sunitynibu obserwowano ciężkie
wysypki skórne (zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, rumień
wielopostaciowy), które początkowo wyglądają jak zaczerwienione plamki o kształcie podobnym
do tarczy lub okrągłe plamy, często z centralnie położonymi pęcherzami. Wysypka może
przekształcić się w rozległe pęcherze lub złuszczanie naskórka i może zagrażać życiu. Jeżeli u
pacjenta wystąpi wysypka lub wyżej wymienione objawy skórne, należy natychmiast zgłosić się
do lekarza.

- Jeśli występują lub występowały w przeszłości drgawki. Należy jak najszybciej powiadomić
lekarza, jeżeli u pacjenta wystąpi wysokie ciśnienie tętnicze, ból głowy lub utrata wzroku.

- Jeśli u pacjenta występuje cukrzyca. U pacjentów z cukrzycą należy regularnie kontrolować
stężenie cukru we krwi w celu oceny, czy konieczne jest dostosowanie dawkowania leku
przeciwcukrzycowego w celu zminimalizowania ryzyka wystąpienia małego stężenia cukru we
krwi. Należy jak najszybciej powiadomić lekarza, jeżeli wystąpią jakiekolwiek objawy małego
stężenia cukru we krwi (uczucie zmęczenia, kołatanie serca, pocenie się, głód i utrata
świadomości).

Dzieci i młodzież
Nie zaleca się stosowania leku Sunitinib Stada u pacjentów w wieku poniżej 18 lat.

Lek Sunitinib Stada a inne leki

Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach stosowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować.

Niektóre leki mogą wpływać na stężenie leku Sunitinib Stada w organizmie pacjenta. Należy
powiadomić lekarza, jeśli pacjent stosuje leki zawierające następujące substancje czynne:
◦ ketokonazol, itrakonazol - stosowane w leczeniu zakażeń grzybiczych
◦ erytromycynę, klarytromycynę, ryfampicynę – stosowane w leczeniu zakażeń
◦ rytonawir - stosowany w leczeniu zakażenia wirusem HIV
◦ deksametazon – kortykosteroid stosowany w różnych chorobach (takich jak rekacje alergiczne i
(lub) zaburzenia oddychania albo choroby skóry)

◦ fenytoinę, karbamazepinę, fenobarbital – stosowane w leczeniu padaczki i innych chorób
neurologicznych
◦ leki roślinne zawierające ziele dziurawca (Hypericum perforatum) - stosowane w leczeniu
depresji i lęku

Stosowanie leku Sunitinib Stada z jedzeniem i piciem
W trakcie stosowania leku Sunitinib Stada nie należy pić soku grejpfrutowego.

Ciąża i karmienie piersią
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.

Kobiety, które mogą zajść w ciążę, powinny stosować skuteczną metodę antykoncepcji w trakcie
leczenia lekiem Sunitinib Stada.

Należy poinformować lekarza o karmieniu piersią. Podczas przyjmowania leku Sunitinib Stada nie
należy karmić piersią.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
W przypadku wystąpienia zawrotów głowy lub znacznego zmęczenia, należy zachować szczególną
ostrożność podczas prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Lek Sunitinib Stada zawiera sód
Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od
sodu”.

### 3. Jak stosować lek Sunitinib Stada?
Lek ten należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić
się do lekarza.

Lekarz przepisze dawkę właściwą dla danego pacjenta, w zależności od rodzaju nowotworu.
W przypadku pacjentów leczonych z powodu
- GIST lub MRCC, zazwyczaj stosowana dawka to 50 mg raz na dobę przez 28 dni (4 tygodnie), po
czym powinna nastąpić 14-dniowa (2- tygodniowa) przerwa (bez leku), w 6-tygodniowych
cyklach leczenia.
- pNET, zazwyczaj stosowana dawka to 37,5 mg raz na dobę, przyjmowana w sposób ciągły.

Lekarz określi odpowiednią dawkę dla danego pacjenta oraz termin zakończenia leczenia lekiem
Sunitinib Stada.

Lek Sunitinib Stada może być przyjmowany z jedzeniem lub bez jedzenia.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Sunitinib Stada
Jeśli przypadkowo pacjent przyjął więcej kapsułek niż zostało to zalecone, należy natychmiast
powiadomić o tym lekarza, ponieważ pacjent może wymagać pilnej pomocy medycznej.

Pominięcie przyjęcia leku Sunitinib Stada
Nie należy przyjmować podwójnej dawki w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się
do lekarza lub farmaceuty.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Należy bezzwłocznie skontaktować się z lekarzem, jeżeli u pacjenta wystąpi którekolwiek z poniżej
wymienionych działań niepożądanych (patrz również Informacje ważne przed przyjęciem leku
Sunitinib Stada):

Choroby serca. Należy powiedzieć lekarzowi, jeżeli u pacjenta występuje uczucie dużego zmęczenia,
duszność lub obrzęk stóp czy kostek. Mogą to być objawy problemów z sercem, które mogą
obejmować niewydolność serca i problemy z mięśniem sercowym (kardiomiopatia).

Choroby płuc lub zaburzenia oddychania. Należy powiedzieć lekarzowi, jeżeli u pacjenta wystąpi
kaszel, ból w klatce piersiowej, nagłe wystąpienie zadyszki lub odkrztuszanie krwi. Mogą to być
objawy stanu zwanego zatorowością płucną, który występuje, gdy zakrzepy krwi przemieszczają się
do płuc.

Zaburzenia czynności nerek. Należy powiedzieć lekarzowi, jeżeli u pacjenta wystąpi zmiana
częstości lub brak oddawania moczu, które mogą być objawem niewydolności nerek.

Krwawienie. Należy powiedzieć lekarzowi, jeżeli u pacjenta występuje którykolwiek z następujących
objawów lub ciężkie krwawienie podczas leczenia lekiem Sunitinib Stada: ból i obrzęk żołądka
(brzucha), wymiotowanie krwią, czarne i lepkie stolce, krew w moczu, ból głowy lub zmiany
świadomości, odkrztuszanie krwi lub krwawej plwociny z płuc lub dróg oddechowych.

Rozpad guza prowadzący do przedziurawienia jelita. Należy powiedzieć lekarzowi, jeżeli u
pacjenta występuje silny ból brzucha, gorączka, nudności, wymioty, krew w stolcu lub zmiany
czynności jelit.

Pozostałe działania niepożądane leku Sunitinib Stada mogą obejmować:

Bardzo często: mogą wystąpić częściej niż u 1 na 10 pacjentów
• Zmniejszenie liczby płytek krwi, krwinek czerwonych i (lub) krwinek białych (np. neutrofilów).
• Zadyszka.
• Wysokie ciśnienie tętnicze.
• Skrajnie nasilone zmęczenie, utrata sił.
• Obrzęk spowodowany przez płyn gromadzący się pod skórą i wokół oczu, wysypka alergiczna
głęboka.
• Ból i (lub) podrażnienie w obrębie jamy ustnej, bolesne owrzodzenie i (lub) stan zapalny, i (lub)
suchość błony śluzowej jamy ustnej, zaburzenia smaku, niestrawność, nudności, wymioty,
biegunka, zaparcia, bóle i (lub) obrzęk brzucha, utrata lub zmniejszenie apetytu.
• Zmniejszona czynność tarczycy (niedoczynność tarczycy).
• Zawroty głowy.
• Ból głowy.
• Krwawienie z nosa.
• Bóle pleców, bóle stawów.
• Ból rąk i nóg.
• Zażółcenie skóry i (lub) przebarwienia skórne, nadmierna pigmentacja skóry, zmiana koloru
włosów, wysypka na dłoniach i podeszwach stóp, wysypka, suchość skóry.
• Kaszel.
• Gorączka.
• Trudności z zasypianiem.

Często: mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 10 pacjentów
• Zakrzepy krwi w naczyniach krwionośnych.
• Niedostateczny dopływ krwi do serca z powodu zatoru lub zwężenia tętnic wieńcowych.
• Ból w klatce piersiowej.
• Zmniejszona ilość krwi pompowana przez serce.

• Zastój płynu, w tym wokół płuc.
• Zakażenia.
• Powikłania ciężkich zakażeń (zakażenie krwi), które mogą prowadzić do uszkodzenia tkanek,
niewydolności narządów i śmierci.
• Zmniejszone stężenie cukru we krwi (patrz punkt 2).
• Utrata białka z moczem, czasami powodująca obrzęki.
• Zespół grypopodobny.
• Nieprawidłowe wyniki badań krwi, w tym nieprawidłowa aktywność enzymów trzustkowych i
wątrobowych.
• Duże stężenia kwasu moczowego we krwi.
• Hemoroidy, ból odbytnicy, krwawienia z dziąseł, trudności w połykaniu lub utrata zdolności
połykania.
• Uczucie pieczenia lub bólu języka, zapalenie błony śluzowej układu pokarmowego, nadmierna
ilość gazów w żołądku lub jelitach.
• Utrata masy ciała.
• Ból mięśniowo-szkieletowy (ból mięśni i kości), osłabienie mięśni, zmęczenie mięśni, ból
mięśni, skurcze mięśni.
• Suchość błony śluzowej nosa, zatkany nos.
• Nadmierne łzawienie.
• Zaburzenia czucia w skórze, świąd, łuszczenie i zapalenie skóry, pęcherze, trądzik, odbarwienie
paznokci, utrata włosów.
• Zaburzenia czucia w kończynach.
• Zaburzenia związane ze zwiększeniem lub zmniejszeniem wrażliwości, zwłaszcza na dotyk
• Zgaga.
• Odwodnienie.
• Uderzenia gorąca.
• Nieprawidłowe zabarwienie moczu.
• Depresja.
• Dreszcze.

Niezbyt często: mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 100 pacjentów
• Zagrażające życiu zakażenie tkanek miękkich, w tym okolic odbytu i narządów płciowych
(patrz punkt 2).
• Udar mózgu.
• Zawał mięśnia sercowego spowodowany przerwaniem lub zmniejszeniem dostarczania krwi do
serca.
• Zmiany czynności elektrycznej lub nieprawidłowy rytm serca.
• Obecność płynu wokół serca (wysięk w osierdziu).
• Niewydolność wątroby.
• Ból brzucha spowodowany zapaleniem trzustki.
• Rozpad guza prowadzący do przedziurawienia (perforacji) jelita.
• Zapalenie (obrzęk lub zaczerwienienie) pęcherzyka żółciowego z obecnością kamieni
żółciowych lub bez nich.
• Powstawanie nieprawidłowych połączeń pomiędzy jedną jamą ciała a inną lub ze skórą.
• Ból w jamie ustnej, ból zębów i (lub) szczęki, obrzęk lub owrzodzenie jamy ustnej, drętwienie
lub uczucie ciężkości szczęki, lub ruchomość zęba. Mogą to być objawy uszkodzenia kości
szczęki (martwicy kości), patrz punkt 2.
• Nadmierna produkcja hormonów tarczycy prowadząca do zwiększonego zużycia energii przez
organizm w spoczynku.
• Nieprawidłowe gojenie się ran po operacjach.
• Zwiększenie aktywności enzymu mięśniowego (fosfokinazy kreatynowej) we krwi.
• Nadmierna reakcja na alergeny w tym gorączka sienny, wysypka skórna, swędzenie skóry,
pokrzywka, obrzęki różnych części ciała i trudności w oddychaniu.
• Stan zapalny jelita grubego (zapalenie jelita grubego, niedokrwienne zapalenie jelita grubego).

Rzadko: (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 1 000 pacjentów)
• Ciężka reakcja dotycząca skóry i (lub) błon śluzowych (zespół Stevensa-Johnsona, martwica
toksyczno-rozpływna naskórka, rumień wielopostaciowy).
• Zespół rozpadu guza (w skrócie, z j. ang. TLS), na który składa się grupa metabolicznych
powikłań, które mogą wystąpić podczas leczenia nowotworów. Powikłania te są spowodowane
przez produkty rozpadu obumierających komórek nowotworowych i mogą obejmować:
nudności, zadyszkę, nieregularne bicie serca, skurcze mięśni, drgawki, zmętnienie moczu i
zmęczenie związane z nieprawidłowymi wynikami testów laboratoryjnych (wysokie stężenie
potasu, kwasu moczowego i fosforu oraz niskie stężenie wapnia we krwi), które mogą
prowadzić do zmian w nerkach i ostrej niewydolności nerek.
• Nieprawidłowy rozpad mięśni, który może prowadzić do chorób nerek (rabdomioliza).
• Nieprawidłowe zmiany w mózgu, które mogą być przyczyną zespołu objawów obejmujących
ból głowy, dezorientację, drgawki i utratę wzroku (zespół odwracalnej tylnej
leukoencefalopatii).
• Bolesne owrzodzenie skóry (piodermia zgorzelinowa).
• Zapalenie wątroby.
• Zapalenie tarczycy.
• Uszkodzenie najmniejszych naczyń krwionośnych nazywane mikroangiopatią zakrzepową.

Częstość nieznana: (nie może być określona na podstawie dostępnych danych):
• Powiększenie i osłabienie ściany naczynia krwionośnego lub przerwanie ściany naczynia
krwionośnego (tętniak i rozwarstwienie tętnicy).
• Brak energii, splątanie, senność, utrata przytomności lub śpiączka - objawy te mogą być oznaką
toksycznego wpływu wysokiego stężenia amoniaku we krwi na mózg (encefalopatii
hiperamonemicznej).

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi. Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do
Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji
Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181C,
02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać Sunitinib Stada?
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku, butelce i blistrze
po: Termin ważności (EXP). Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania leku.

Nie stosować tego leku w przypadku uszkodzenia opakowania lub opakowania noszącego ślady
otwierania.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Sunitinib Stada

- Substancją czynną leku jest sunitynib.

Sunitinib Stada, 12,5 mg, kapsułki, twarde
Każda kapsułka zawiera 12,5 mg sunitynibu.

- Pozostałe składniki to:
Zawartość kapsułki: celuloza mikrokrystaliczna (E460), mannitol (E421), kroskarmeloza sodowa,
powidon K30 (E1201), magnezu stearynian (E470b).
Sunitinib Stada 12,5 mg, kapsułki twarde
- Osłonka kapsułki: żelaza tlenek czerwony (E 172), tytanu dwutlenek (E 171), żelatyna.
- Tusz biały: szelak, tytanu dwutlenek (E 171), glikol propylenowy (E 1520).

Jak wygląda lek Sunitinib Stada i co zawiera opakowanie

Sunitinib Stada 12,5 mg, kapsułki, twarde (kapsułki)
Kapsułki żelatynowe rozmiaru 4 z pomarańczowym wieczkiem i pomarańczowym korpusem z
nadrukowanym białym tuszem napisem „12,5 mg” na korpusie, zawierające granulki o barwie od
żółtej do pomarańczowej.
Sunitinib Stada, kapsułki twarde, dostępny jest w blistrach zawierających 28 kapsułek twardych.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

Podmiot odpowiedzialny:
STADA Arzneimittel AG
Stadastrasse 2-18
61118 Bad Vilbel
Niemcy

Wytwórca
Remedica Ltd.
Aharnon Street, Limassol Industrial Estate,
3056 Limassol,
Cypr

Pharmacare Premium Ltd.
HHF003 Hal Far Industrial Estate,
Birzebbugia, BBG3000
Malta

STADA Arzneimittel AG
Stadastrasse 2-18
61118 Bad Vilbel
Niemcy

Ten produkt leczniczy jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego
Obszaru Gospodarczego pod następującymi nazwami:

Holandia Sunitinib Stada 12,5 mg harde capsules

Węgry Sunitinib Stada 12,5 mg kemény kapszula
Polska Sunitinib Stada

Data ostatniej aktualizacji ulotki: 07/2024

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Sunitinib Stada, 12,5 mg, kapsułki, twarde
Sunitinib Stada, 25 mg, kapsułki, twarde
Sunitinib Stada, 37,5 mg, kapsułki, twarde
Sunitinib Stada, 50 mg, kapsułki, twarde

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Sunitinib Stada, 12,5 mg, kapsułki, twarde
Każda kapsułka zawiera 12,5 mg sunitynibu.

Sunitinib Stada, 25 mg, kapsułki, twarde
Każda kapsułka zawiera 25 mg sunitynibu.

Sunitinib Stada, 37,5 mg, kapsułki, twarde
Każda kapsułka zawiera 37,5 mg sunitynibu.

Sunitinib Stada, 50 mg, kapsułki, twarde
Każda kapsułka zawiera 50 mg sunitynibu.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Kapsułka, twarda (kapsułka).

Sunitinib Stada, 12,5 mg, kapsułki, twarde (kapsułki)
Kapsułki żelatynowe o wymiarze około 14,2 mm ± 0,5 mm z pomarańczowym wieczkiem i
pomarańczowym korpusem z nadrukowanym białym tuszem napisem „12,5 mg” na korpusie,
zawierające granulki o barwie od żółtej do pomarańczowej.

Sunitinib Stada, 25 mg, kapsułki, twarde (kapsułki)
Kapsułki żelatynowe o wymiarze około 15.9 mm ± 0.5 mm z jasnobrązowym wieczkiem i
pomarańczowym korpusem z nadrukowanym białym tuszem napisem „25 mg” na korpusie,
zawierające granulki o barwie od żółtej do pomarańczowej.

Sunitinib Stada, 37,5 mg, kapsułki, twarde (kapsułki)
Kapsułki żelatynowe o wymiarze około 17.9 mm ± 0.5 mm z żółtym wieczkiem i żółtym korpusem z
nadrukowanym czarnym tuszem napisem „37,5 mg” na korpusie, zawierające granulki o barwie od
żółtej do pomarańczowej.

Sunitinib Stada, 50 mg, kapsułki, twarde (kapsułki)
Kapsułki żelatynowe o wymiarze około 19.3 mm ± 0.5 mm z jasnobrązowym wieczkiem i
jasnobrązowym korpusem z nadrukowanym białym tuszem napisem „50 mg” na korpusie, zawierające
granulki o barwie od żółtej do pomarańczowej.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Nowotwory podścieliskowe przewodu pokarmowego (ang. gastrointestinal stromal tumour, GIST)
Produkt leczniczy Sunitinib Stada jest wskazany w leczeniu nowotworów podścieliskowych przewodu
pokarmowego (GIST) nieoperacyjnych i (lub) z przerzutami u osób dorosłych po niepowodzeniu
leczenia imatynibem ze względu na oporność lub nietolerancję.

Rak nerkowokomórkowy z przerzutami (ang. metastatic renal cell carcinoma, MRCC)
Produkt leczniczy Sunitinib Stada jest wskazany w leczeniu zaawansowanego raka
nerkowokomórkowego i (lub) raka nerkowokomórkowego z przerzutami (MRCC) u osób dorosłych.

Nowotwory neuroendokrynne trzustki (ang. pancreatic neuroendocrine tumours, pNET)
Produkt leczniczy Sunitinib Stada jest wskazany w leczeniu wysoko zróżnicowanych nowotworów
neuroendokrynnych trzustki (pNET), nieoperacyjnych lub z przerzutami, u osób dorosłych, u których
doszło do progresji choroby.

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Leczenie sunitynibem powinien rozpoczynać lekarz doświadczony w podawaniu leków
przeciwnowotworowych.

Dawkowanie
W przypadku GIST i MRCC, zalecana dawka produktu Sunitinib Stada wynosi 50 mg raz na dobę.
Produkt leczniczy przyjmowany jest doustnie przez 4 kolejne tygodnie, po czym następuje
2-tygodniowa przerwa (schemat 4/2), co stanowi pełny cykl 6 tygodni.

W przypadku pNET, zalecana dawka produktu Sunitinib Stada wynosi 37,5 mg raz na dobę. Produkt
leczniczy przyjmowany jest doustnie w sposób ciągły.

Modyfikacja dawki

Bezpieczeństwo i tolerancja
W przypadku GIST i MRCC można stopniowo dokonywać zmian dawkowania za każdym razem
o 12,5 mg, zależnie od indywidualnie ocenianego bezpieczeństwa i tolerancji leczenia. Dawka dobowa
nie powinna być większa niż 75 mg, nie należy jej też zmniejszać poniżej 25 mg.

W przypadku pNET można stopniowo dokonywać zmian dawkowania za każdym razem o 12,5 mg,
zależnie od indywidualnie ocenianego bezpieczeństwa i tolerancji leczenia. Dawka maksymalna
podawana w badaniu III fazy dotyczącym pNET wynosiła 50 mg na dobę.

W zależności od indywidualnej oceny bezpieczeństwa i tolerancji leczenia może być konieczne
zastosowanie przerw w podawaniu produktu leczniczego.

Inhibitory i (lub) induktory cytochromu CYP3A4
Należy unikać jednoczesnego podawania sunitynibu z lekami silnie indukującymi cytochrom
CYP3A4, takimi jak ryfampicyna (patrz punkty 4.4 i 4.5). Jeżeli nie jest to możliwe, może być
konieczne zwiększanie dawki sunitynibu, za każdym razem o 12,5 mg (do 87,5 mg na dobę w
przypadku GIST i MRCC lub 62,5 mg na dobę w przypadku pNET) z jednoczesnym starannym
monitorowaniem tolerancji.

Należy unikać jednoczesnego podawania sunitynibu z silnymi inhibitorami cytochromu CYP3A4,
takimi jak ketokonazol (patrz punkty 4.4 i 4.5). Jeżeli nie jest to możliwe, może zaistnieć konieczność
zmniejszenia dawek sunitynibu do minimum 37,5 mg na dobę w przypadku GIST i MRCC lub 25 mg
na dobę w przypadku pNET, z jednoczesnym starannym monitorowaniem tolerancji.

Jeżeli konieczne jest prowadzenie jednoczesnej innej terapii, należy rozważyć zastosowanie produktu
alternatywnego o minimalnym działaniu indukującym lub hamującym cytochrom CYP3A4 lub bez
takiego działania.

Szczególne grupy pacjentów

Dzieci i młodzież
Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności sunitynibu u pacjentów
w wieku poniżej 18 lat.

Aktualne dane przedstawiono w punktach 4.8, 5.1 i 5.2, ale brak jest zaleceń dotyczących
dawkowania.

Pacjenci w podeszłym wieku
Około jedna trzecia pacjentów otrzymujących sunitynib w ramach badań ukończyła 65 lat. Nie
obserwowano istotnych różnic pod względem bezpieczeństwa lub skuteczności leczenia pomiędzy
młodszymi i starszymi pacjentami.

Zaburzenia czynności wątroby
U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (stopnia A i B według
klasyfikacji Childa-Pugha), którym podaje się sunitynib, nie jest zalecana modyfikacja dawki
początkowej. Nie badano zastosowania sunitynibu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności
wątroby (stopnia C według klasyfikacji Childa-Pugha) i dlatego jego stosowanie u pacjentów z
ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby nie jest zalecane (patrz punkt 5.2).

Zaburzenia czynności nerek
Nie ma konieczności modyfikacji dawki początkowej sunitynibu u pacjentów z zaburzeniami
czynności nerek (od łagodnych do ciężkich) ani u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek (ang.
end-stage renal disease; ESRD) poddawanym hemodializie. Późniejsze modyfikacje dawkowania
powinny zależeć od bezpieczeństwa i tolerancji leczenia u poszczególnych pacjentów (patrz punkt
5.2).

Sposób podawania
Produkt Sunitinib Stada jest przeznaczony do stosowania doustnego. Ten produkt leczniczy można
przyjmować z posiłkiem lub niezależnie od posiłków.

W przypadku pominięcia jednej z dawek nie należy podawać dodatkowej dawki. Pacjent powinien
przyjąć zwykłą przepisaną dawkę następnego dnia.

#### 4.3 Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w
punkcie 6.1.

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Należy unikać jednoczesnego stosowania z silnymi induktorami cytochromu CYP3A4, ponieważ
może to powodować zmniejszenie stężenia sunitynibu w osoczu (patrz punkty 4.2 i 4.5).

Należy unikać jednoczesnego stosowania z silnymi inhibitorami cytochromu CYP3A4, ponieważ
może to powodować zwiększenie stężenia sunitynibu w osoczu (patrz punkty 4.2 i 4.5).

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Pacjentów należy poinformować, że w trakcie leczenia sunitynibem może dojść do odbarwienia
włosów lub skóry. Do innych możliwych objawów dermatologicznych należą suchość, zgrubienie lub
pękanie skóry, pęcherze lub wysypka na dłoniach i na podeszwach stóp.

Powyższe reakcje nie miały charakteru kumulacyjnego, były na ogół odwracalne i zasadniczo nie
wiązały się z koniecznością przerwania leczenia. Zgłaszano przypadki wystąpienia piodermii
zgorzelinowej, której objawy zazwyczaj ustępowały po przerwaniu leczenia sunitynibem. Zgłaszano
ciężkie reakcje skórne, w tym przypadki rumienia wielopostaciowego (ang. erythema multiforme; EM)

oraz przypadki przypominające zespół Stevensa-Johnsona (ang. Stevens-Johnson syndrome; SJS) oraz
martwicę toksyczno-rozpływną naskórka (ang. toxic epidermal necrolysis; TEN), niektóre prowadzące
do zgonu. Jeżeli wystąpią objawy przedmiotowe lub podmiotowe SJS, TEN lub EM (np. postępująca
wysypka skórna, często z pęcherzami lub zmianami na błonach śluzowych), należy przerwać leczenie
sunitynibem. W przypadku potwierdzenia rozpoznania SJS lub TEN nie wolno wznawiać leczenia. W
niektórych przypadkach podejrzenia EM, pacjenci tolerowali ponowne wprowadzenie sunitynibu w
mniejszej dawce po ustąpieniu reakcji skórnej; niektórzy z tych pacjentów byli również jednocześnie
leczeni kortykosteroidami lub lekami przeciwhistaminowymi (patrz punkt 4.8).

Krwotoki i krwawienia z guza
Zdarzenia krwotoczne, w niektórych przypadkach prowadzące do zgonu, zgłaszane w badaniach
klinicznych dotyczących sunitynibu oraz w ramach nadzoru po wprowadzeniu do obrotu, obejmowały
krwotoki z przewodu pokarmowego, układu oddechowego, dróg moczowych oraz krwotoki
śródmózgowe (patrz punkt 4.8).

Rutynowa ocena takich zdarzeń krwotocznych powinna obejmować pełną morfologię krwi oraz
badanie przedmiotowe.

Krwotok z nosa był najczęściej występującym krwotocznym działaniem niepożądanym, zgłaszanym u
około połowy pacjentów z guzami litymi, u których wystąpiły powikłania krwotoczne. Niektóre z tych
krwotoków z nosa były ciężkie, ale bardzo rzadko prowadziły do zgonu.

Zgłaszano przypadki krwotoku z guza, czasami związane z martwicą nowotworu; niektóre z nich
prowadziły do zgonu.

Krwawienia z guza mogą występować nagle, a w przypadku guzów płuc mogą mieć postać ciężkiego,
zagrażającego życiu krwioplucia lub krwotoku płucnego. W badaniach klinicznych oraz po
wprowadzeniu do obrotu, u pacjentów z MRCC, GIST i rakiem płuc leczonych sunitynibem,
zgłaszano przypadki krwotoku płucnego, u niektórych pacjentów zakończone zgonem. Sunitynib nie
jest zarejestrowany do stosowania u pacjentów z rakiem płuc.

Pacjenci otrzymujący jednocześnie leki przeciwzakrzepowe (np. warfarynę, acenokumarol) mogą być
poddawani okresowym kontrolom obejmującym wykonanie morfologii krwi (z oznaczeniem liczby
płytek krwi), badanie czynników krzepnięcia [czas protrombinowy (PT) i (lub) wskaźnik INR] oraz
badaniu przedmiotowemu.

Zaburzenia żołądka i jelit
Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi ze strony układu pokarmowego były biegunka,
nudności i (lub) wymioty, ból brzucha, niestrawność oraz zapalenie jamy ustnej i (lub) ból w jamie
ustnej; zgłaszano również przypadki zapalenia przełyku (patrz punkt 4.8).

W razie wystąpienia tego typu działań niepożądanych zastosowane leczenie wspomagające może
obejmować stosowanie leków przeciwwymiotnych, przeciwbiegunkowych lub zobojętniających kwas
żołądkowy.

U pacjentów z nowotworami w jamie brzusznej, u których zastosowano sunitynib, zgłaszano ciężkie,
czasem prowadzące do zgonu powikłania ze strony przewodu pokarmowego, w tym perforacje.

Nadciśnienie tętnicze
W związku z leczeniem sunitynibem zgłaszano występowanie nadciśnienia tętniczego, w tym
przypadków ciężkiego nadciśnienia tętniczego (ciśnienie skurczowe >200 mmHg lub ciśnienie
rozkurczowe >110 mmHg). Pacjentów należy poddać badaniom przesiewowym w celu wykrycia
nadciśnienia tętniczego i odpowiednio ich kontrolować.
U pacjentów z ciężkim nadciśnieniem tętniczym, którego nie udaje się opanować farmakologicznie,
zaleca się czasowe przerwanie leczenia sunitynibem. Można je ponownie podjąć po uzyskaniu
odpowiedniej kontroli nadciśnienia (patrz punkt 4.8).

Zaburzenia hematologiczne
W związku z leczeniem sunitynibem zgłaszano zmniejszenie bezwzględnej liczby granulocytów
obojętnochłonnych i liczby płytek krwi (patrz punkt 4.8). Powyższe zdarzenia nie miały charakteru
kumulacyjnego, zwykle były odwracalne i na ogół nie powodowały przerwania leczenia. Żaden z tych
epizodów w badaniach III fazy nie był śmiertelny, ale po wprowadzeniu sunitynibu do obrotu
zgłaszano rzadkie przypadki epizodów hematologicznych o skutkach śmiertelnych, w tym krwotoki
związane z małopłytkowością i zakażenia w przebiegu neutropenii.

Zarówno we wczesnych, jak i w późniejszych etapach leczenia sunitynibem obserwowano przypadki
niedokrwistości.

U pacjentów, u których stosuje się sunitynib, należy wykonać pełną morfologię krwi na początku
każdego cyklu leczenia (patrz punkt 4.8).

Zaburzenia serca
U pacjentów leczonych sunitynibem zgłaszano zdarzenia sercowo-naczyniowe, w tym niewydolność
serca, kardiomiopatię, zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory poniżej dolnej granicy normy,
zapalenie mięśnia sercowego, niedokrwienie mięśnia sercowego oraz zawał mięśnia sercowego, przy
czym niektóre przypadki kończyły się zgonem. Dane te wskazują na to, że sunitynib zwiększa ryzyko
rozwoju kardiomiopatii. U leczonych pacjentów nie zidentyfikowano żadnych dodatkowych
czynników ryzyka rozwoju kardiomiopatii wywołanej przez sunitynib poza wpływem samego leku. U
pacjentów zagrożonych wystąpieniem zdarzeń sercowo-naczyniowych lub u których takie zdarzenia
wystąpiły w przeszłości, sunitynib należy stosować ostrożnie (patrz punkt 4.8).

Z badań klinicznych nad sunitynibem wykluczono pacjentów, u których w ciągu 12 miesięcy przed
podaniem sunitynibu miały miejsce incydenty związane z układem krążenia, takie jak zawał mięśnia
sercowego [w tym ciężka i (lub) niestabilna dławica piersiowa], przeszczep pomostujący tętnicy
wieńcowej i (lub) tętnicy obwodowej, objawowa zastoinowa niewydolność serca, epizod naczyniowomózgowy lub przejściowy napad niedokrwienny, bądź też zator tętnicy płucnej. Nie wiadomo, czy
pacjenci z wymienionymi schorzeniami współistniejącymi mogą być narażeni na większe ryzyko
rozwoju związanej z sunitynibem dysfunkcji lewej komory.

Lekarz powinien rozważyć stosunek tego ryzyka do potencjalnych korzyści ze stosowania sunitynibu.
Podczas leczenia sunitynibem pacjentów należy uważnie kontrolować czy nie występują objawy
przedmiotowe i podmiotowe zastoinowej niewydolności serca. Dotyczy to zwłaszcza pacjentów
obciążonych czynnikami ryzyka sercowo-naczyniowego i (lub) chorobą wieńcową w wywiadzie.
Należy również rozważyć wykonywanie oznaczeń LVEF na początku terapii i okresowo w trakcie
leczenia sunitynibem. U pacjentów, u których nie występują czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego
należy rozważyć wykonanie wyjściowej oceny frakcji wyrzutowej.

W przypadku wystąpienia klinicznych objawów zastoinowej niewydolności serca zaleca się
przerwanie leczenia sunitynibem. U pacjentów bez klinicznych objawów zastoinowej niewydolności
serca, ale z frakcją wyrzutową <50% i >20% poniżej wartości wyjściowej należy przerwać stosowanie
sunitynibu i (lub) zmniejszyć jego dawkę.

Wydłużenie odstępu QT
U pacjentów przyjmujących synitynib obserwowano wydłużeniem odstępu QT oraz zaburzenia rytmu
typu „torsade de pointes”. Wydłużenie odstępu QT może prowadzić do zwiększenia ryzyka
występowania komorowych zaburzeń rytmu, w tym zaburzeń typu torsade de pointes.

Należy zachować ostrożność podczas stosowania sunitynibu u pacjentów z wydłużonym odstępem QT
w wywiadzie, pacjentów przyjmujących leki przeciwarytmiczne lub produkty lecznicze mogące
powodować wydłużenie odstępu QT oraz u pacjentów z istotnymi chorobami serca w wywiadzie,
bradykardią lub zaburzeniami elektrolitowymi. Należy ograniczyć jednoczesne podawanie sunitynibu
z silnymi inhibitorami cytochromu CYP3A4, które mogą powodować zwiększenie stężenia sunitynibu
w osoczu (patrz punkty 4.2, 4.5 i 4.8).

Żylne zaburzenia zakrzepowo-zatorowe
U pacjentów, którzy przyjmowali sunitynib zgłaszano związane z leczeniem epizody żylnej choroby
zakrzepowo-zatorowej, w tym przypadki zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej (patrz punkt
4.8). W ramach nadzoru po wprowadzeniu sunitynibu do obrotu obserwowano przypadki zatorowości
płucnej zakończone zgonem.

Tętnicze incydenty zakrzepowo-zatorowe
U pacjentów leczonych sunitynibem obserwowano przypadki tętniczych zdarzeń zakrzepowozatorowych, czasem prowadzących do zgonu. Do najczęstszych tego typu zdarzeń należały: epizody
naczyniowo-mózgowe, przemijający napad niedokrwienny i zawał mózgu. Do czynników ryzyka
związanych z tętniczymi zdarzeniami zakrzepowo-zatorowymi, poza chorobą nowotworową i
wiekiem ≥ 65 lat, należały: nadciśnienie tętnicze, cukrzyca i choroba zakrzepowo-zatorowa w
wywiadzie.

Tętniak i rozwarstwienie tętnicy
Stosowanie inhibitorów szlaku czynników wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGF) u pacjentów z
nadciśnieniem lub bez nadciśnienia może sprzyjać tworzeniu tętniaka i (lub) rozwarstwieniu tętnicy.
Przed rozpoczęciem stosowania leku Inlyta należy starannie rozważyć to ryzyko, zwłaszcza u
pacjentów z takimi czynnikami ryzyka, jak nadciśnienie lub tętniak w wywiadzie.

Mikroangiopatia zakrzepowa
W przypadku wystąpienia niedokrwistości hemolitycznej, małopłytkowości, zmęczenia, zmiennych
objawów neurologicznych, zaburzenia czynności nerek i gorączki należy wziąć pod uwagę
rozpoznanie mikroangiopatii zakrzepowej, w tym zakrzepowej plamicy małopłytkowej i zespołu
hemolityczno-mocznicowego, które czasami prowadzą do niewydolności nerek lub zgonu. U
pacjentów, u których rozwinęła się mikroangiopatia zakrzepowa, należy przerwać terapię sunitynibem
i szybko rozpocząć odpowiednie leczenie. Po zaprzestaniu leczenia sunitynibem obserwowano
ustąpienie objawów mikroangiopatii zakrzepowej (patrz punkt 4.8).

Zaburzenia czynności tarczycy
Zaleca się wstępne badania laboratoryjne czynności tarczycy u wszystkich pacjentów. Pacjenci z
niedoczynnością tarczycy lub nadczynnością tarczycy w wywiadzie powinni być leczeni w sposób
standardowy przed rozpoczęciem leczenia sunitynibem. W trakcie leczenia sunitynibem należy
kontrolować regularnie co 3 miesiące czynność tarczycy. Ponadto, pacjenci w czasie leczenia powinni
być starannie obserwowani, czy nie występują u nich przedmiotowe i podmiotowe objawy zaburzeń
czynności tarczycy. U pacjentów, u których pojawią się objawy przedmiotowe i (lub) podmiotowe
wskazujące na zaburzenia czynności tarczycy konieczne jest wykonywanie badań laboratoryjnych
czynności tarczycy zgodnie ze wskazaniami klinicznymi. Pacjenci, u których rozwiną się zaburzenia
czynności tarczycy powinni być leczeni zgodnie z obowiązującymi standardami praktyki medycznej.

Zarówno we wczesnym, jak i późniejszym okresie leczenia sunitynibem opisywano przypadki
niedoczynności tarczycy (patrz punkt 4.8).

Zapalenie trzustki
U pacjentów z różnymi guzami litymi otrzymujących sunitynib obserwowano zwiększenie aktywności
lipazy i amylazy w surowicy. Zwiększenie aktywności lipazy było przemijające i na ogół, u pacjentów
z różnymi nowotworami litymi, nie towarzyszyły mu objawy przedmiotowe i podmiotowe zapalenia
trzustki (patrz punkt 4.8).

Zgłaszano przypadki ciężkich działań niepożądanych ze strony trzustki, w niektórych przypadkach
prowadzące do zgonu. W przypadku wystąpienia u pacjenta objawów zapalenia trzustki, należy
przerwać stosowanie sunitynibu i zapewnić właściwe leczenie wspomagające.

Hepatotoksyczność
U pacjentów leczonych sunitynibem obserwowano przypadki hepatotoksyczności. Przypadki
niewydolności wątroby, z których część zakończyła się zgonem, opisywano u <1% pacjentów z

nowotworami litymi leczonych sunitynibem. Należy kontrolować parametry czynnościowe wątroby
[aktywność aminotransferazy alaninowej (AlAT) i asparaginianowej (AspAT) oraz stężenie
bilirubiny] przed rozpoczęciem leczenia, podczas każdego cyklu leczenia oraz w przypadku
wystąpienia wskazań klinicznych. W przypadku wystąpienia objawów niewydolności wątroby, należy
przerwać stosowanie sunitynibu i zapewnić odpowiednie leczenie podtrzymujące (patrz punkt 4.8).

Czynność nerek
Zgłaszano przypadki zaburzenia czynności nerek, niewydolności nerek i (lub) ostrej niewydolności
nerek, które w niektórych przypadkach kończyły się zgonem (patrz punkt 4.8).

Do czynników ryzyka związanych z zaburzeniami czynności nerek i (lub) niewydolnością nerek u
pacjentów otrzymujących sunitynib, poza podstawową chorobą nowotworową, czyli RCC, należały:
podeszły wiek, cukrzyca, współistniejące zaburzenia czynności nerek, niewydolność serca,
nadciśnienie tętnicze, posocznica, odwodnienie i (lub) hipowolemia oraz rabdomioliza.

Bezpieczeństwo kontynuacji leczenia sunitynibem u pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim
białkomoczem nie było systematycznie oceniane.

Opisywano przypadki białkomoczu oraz rzadkie przypadki zespołu nerczycowego. Zaleca się
przeprowadzenie początkowego badania moczu oraz monitorowanie pacjentów w celu wykrycia
pojawienia się lub nasilenia białkomoczu. U pacjentów z zespołem nerczycowym należy przerwać
stosowanie sunitynibu.

Przetoka
W przypadku tworzenia się przetok, leczenie sunitynibem powinno zostać przerwane. Dostępne są
jedynie ograniczona informacje dotyczące kontynuacji stosowania sunitynibu u pacjentów z
przetokami (patrz punkt 4.8).

Zaburzenia gojenia się ran
Podczas leczenia sunitynibem opisywano przypadki zaburzeń gojenia się ran.

Nie przeprowadzano żadnych formalnych badań klinicznych oceniających wpływ stosowania
sunitynibu na gojenie się ran. U pacjentów poddawanych dużym zabiegom chirurgicznym zaleca się,
jako środek ostrożności, czasowe przerwanie leczenia sunitynibem. Istnieje ograniczone
doświadczenie kliniczne dotyczące właściwego momentu ponownego włączenia sunitynibu po dużych
interwencjach chirurgicznych. W związku z tym, decyzja o ponownym rozpoczęciu stosowania
sunitynibu po dużych interwencjach chirurgicznych powinna być podejmowana w oparciu o kliniczną
ocenę rekonwalescencji po zabiegu.

Martwica żuchwy i (lub) szczęki (ang. osteonecrosis of the jaw; ONJ)
U pacjentów leczonych sunitynibem zgłaszano przypadki ONJ. Większość z nich odnotowano u osób
przyjmujących wcześniej lub jednocześnie dożylnie bisfosfoniany, u których ONJ stanowi rozpoznane
zagrożenie. Z tego względu należy zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego lub
sekwencyjnego stosowania sunitynibu i dożylnych preparatów bisfosfonianów.

Inwazyjne procedury dentystyczne są także znanym czynnikiem ryzyka rozwoju ONJ. Przed
rozpoczęciem leczenia sunitynibem należy rozważyć przeprowadzenie badania stomatologicznego i
wdrożyć odpowiednie działania zapobiegawcze. U pacjentów przyjmujących wcześniej lub
stosujących aktualnie dożylne preparaty bisfosfonianów w miarę możliwości należy unikać
inwazyjnych zabiegów dentystycznych (patrz punkt 4.8).

Nadwrażliwość i (lub) obrzęk naczynioruchowy
W przypadku wystąpienia obrzęku naczynioruchowego spowodowanego nadwrażliwością, leczenie
sunitynibem powinno zostać przerwane, a pacjenci powinni zostać objęci standardową opieką
medyczną (patrz punkt 4.8).

Drgawki

W trakcie badań klinicznych oraz w ramach nadzoru po wprowadzeniu sunitynibu do obrotu
zgłaszano przypadki napadów drgawkowych. U pacjentów z napadami drgawkowymi i objawami
podmiotowymi i (lub) przedmiotowymi zespołu odwracalnej tylnej leukoencefalopatii (ang. reversible
posterior leukoencephalopathy syndrome; RPLS), takimi jak nadciśnienie tętnicze, ból głowy,
obniżona czujność, zmiany psychiczne i utrata wzroku, w tym ślepota korowa, należy kontrolować
występujące zaburzenia poprzez zastosowanie właściwego leczenia farmakologicznego, w tym
kontroli nadciśnienia. Zaleca się tymczasowe przerwanie stosowania sunitynibu. Po ustąpieniu
objawów lekarz prowadzący może podjąć decyzję o kontynuacji leczenia (patrz punkt 4.8).

Zespół rozpadu guza (ang. tumour lysis syndrome; TLS)
W trakcie badań klinicznych oraz w ramach nadzoru po wprowadzeniu sunitynibu do obrotu u
pacjentów leczonych sunitynibem rzadko obserwowano przypadki TLS, przy czym niektóre z nich
prowadziły do zgonu. Czynniki ryzyka wystąpienia TLS obejmują dużą wielkość guza, przewlekłą
niewydolność nerek w wywiadzie, skąpomocz, odwodnienie, niedociśnienie tętnicze i kwaśny odczyn
moczu. Pacjentów należy ściśle obserwować i podjąć leczenie w razie wystąpienia wskazań
klinicznych. Należy także rozważyć profilaktyczne nawodnienie pacjenta.

Zakażenia
Zgłaszano ciężkie zakażenia, z neutropenią lub bez neutropenii, w tym niektóre zakończone zgonem.
Zgłaszano rzadkie przypadki martwiczego zapalenia powięzi, w tym krocza, czasami prowadzące do
zgonu (patrz punkt 4.8).

U pacjentów, u których wystąpi martwicze zapalenie powięzi, należy przerwać stosowanie sunitynibu
i niezwłocznie wdrożyć odpowiednie leczenie.

Hipoglikemia
Podczas leczenia sunitynibem zgłaszano przypadki zmniejszenia stężenia glukozy we krwi, czasami
klinicznie objawowe i wymagające hospitalizacji z powodu utraty przytomności. W przypadku
objawowej hipoglikemii należy tymczasowo przerwać podawanie sunitynibu. U pacjentów z cukrzycą
należy regularnie kontrolować stężenie glukozy we krwi w celu oceny, czy konieczna jest modyfikacja
dawkowania leku przeciwcukrzycowego w celu zminimalizowania ryzyka wystąpienia hipoglikemii
(patrz punkt 4.8).

Encefalopatia hiperamonemiczna
Podczas stosowania sunitynibu obserwowano encefalopatię hiperamonemiczną (patrz punkt 4.8).
U pacjentów, u których wystąpi niewyjaśniona ospałość lub zmiany stanu psychicznego, należy
oznaczyć stężenie amoniaku i wdrożyć odpowiednie postępowanie kliniczne.

Sód
Produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na kapsułkę, to znaczy produkt leczniczy
uważa się za „wolny od sodu”.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Badania dotyczące interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych.

Produkty lecznicze, które mogą zwiększać stężenie sunitynibu w osoczu
Wpływ inhibitorów cytochromu CYP3A4
Jednoczesne podanie jednorazowej dawki sunitynibu z silnym inhibitorem cytochromu CYP3A4,
ketokonazolem, powodowało u zdrowych ochotników zwiększenie wartości stężenia maksymalnego
(Cmax) łącznie sunitynibu i jego głównego metabolitu o 49 %, a pola powierzchni pod krzywą
zależności stężenia od czasu (AUC0-∞) o 51%.

Podawanie sunitynibu jednocześnie z silnymi inhibitorami cytochromu CYP3A4 (np. rytonawirem,
itrakonazolem, erytromycyną, klarytromycyną, sokiem grejpfrutowym) może wiązać się ze
zwiększeniem stężenia sunitynibu.

Z tego względu należy unikać jednoczesnego podawania sunitynibu z inhibitorami cytochromu
CYP3A4 lub należy rozważyć wybranie do leczenia skojarzonego alternatywnego produktu o
minimalnym działaniu hamującym cytochrom CYP3A4 lub bez takiego działania.

Jeżeli nie jest to możliwe, może zaistnieć konieczność zmniejszenia dawki produktu Sunitinib Stada
do minimalnej dawki dobowej 37,5 mg w przypadku GIST i MRCC lub 25 mg w przypadku pNET, na
podstawie dokładnie monitorowanej tolerancji (patrz punkt 4.2).

Wpływ inhibitorów białka oporności raka piersi (ang. breast cancer resistance protein; BCRP)
Dostępne są jedynie ograniczone dane kliniczne dotyczące interakcji między sunitynibem a
inhibitorami BCRP, dlatego nie można wykluczyć możliwości interakcji między sunitynibem a
innymi inhibitorami BCRP (patrz punkt 5.2).

Produkty lecznicze, które mogą zmniejszać stężenie sunitynibu w osoczu
Wpływ induktorów cytochromu CYP3A4
Jednoczesne podanie jednorazowej dawki sunitynibu z induktorem cytochromu CYP3A4,
ryfampicyną, powodowało u zdrowych ochotników zmniejszenie wartości Cmax i AUC0-∞ kompleksu
[sunitynib + jego główny metabolit] odpowiednio o 23% i 46%.

Podawanie sunitynibu z silnymi induktorami cytochromu CYP3A4 (np. deksametazonem, fenytoiną,
karbamazepiną, ryfampicyną, fenobarbitalem lub ziołami zawierającymi ziele dziurawca (Hypericum
perforatum) może prowadzić do zmniejszenia stężenia sunitynibu. Z tego względu nie należy
jednocześnie stosować sunitynibu z induktorami cytochromu CYP3A4, bądź też należy rozważyć
wybranie do leczenia skojarzonego alternatywnego produktu leczniczego, o minimalnym działaniu
indukującym cytochrom CYP3A4 lub bez takiego działania. Jeżeli nie jest to możliwe, może zaistnieć
konieczność stopniowego zwiększania dawek produktu Sunitinib Stada, za każdym razem o 12,5 mg
(do 87,5 mg na dobę w przypadku GIST i MRCC lub 62,5 mg na dobę w przypadku pNET), na
podstawie dokładnie monitorowanej tolerancji (patrz punkt 4.2).

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Antykoncepcja u mężczyzn i kobiet
Kobietom w wieku rozrodczym należy doradzić stosowanie skutecznej metody antykoncepcyjnej oraz
unikanie zajścia w ciążę podczas leczenia sunitynibem.

Ciąża
Nie przeprowadzono badań dotyczących stosowania sunitynibu u kobiet w ciąży. W badaniach na
zwierzętach stwierdzono toksyczny wpływ sunitynibu na zdolność do rozrodu, objawiający się m. in.
wadami płodów (patrz punkt 5.3). Produktu Sunitinib Stada nie należy stosować w czasie ciąży lub u
kobiet, które nie stosują skutecznej metody antykoncepcyjnej z wyjątkiem przypadku, gdy możliwe
korzyści z leczenia przeważają nad możliwym ryzykiem dla płodu. Jeżeli sunitynib zostanie
zastosowany w czasie ciąży lub jeżeli pacjentka zajdzie w ciążę w trakcie leczenia sunitynibem,
należy ją poinformować o możliwym zagrożeniu dla płodu.

Karmienie piersią
Sunitynib i (lub) jego metabolity przenikają do mleka szczurów. Nie wiadomo, czy sunitynib lub jego
główny metabolit przenikają do mleka kobiecego. Ze względu na to, że substancje czynne często
przenikają do mleka ludzkiego i ze względu na możliwe występowanie ciężkich działań
niepożądanych u niemowląt karmionych piersią, kobiety nie powinny karmić piersią podczas
przyjmowania sunitynibu.

Płodność
Na podstawie obserwacji nieklinicznych stwierdza się możliwość zmniejszenia płodności u mężczyzn
i u kobiet w trakcie leczenia sunitynibem (patrz punkt 5.3).

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Produkt Sunitinib Stada ma niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania
maszyn. Pacjentów należy poinformować o możliwości wystąpienia zawrotów głowy w trakcie
leczenia sunitynibem.

#### 4.8 Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa
Najcięższe działania niepożądane związane z leczeniem sunitynibem to: niewydolność nerek,
niewydolność serca, zatorowość płucna, perforacja przewodu pokarmowego oraz krwotoki (np.
krwotok z układu oddechowego, przewodu pokarmowego, guza, układu moczowego oraz krwotok
mózgowy); niektóre z nich prowadziły do zgonu. Do najczęstszych działań niepożądanych o
dowolnym stopniu nasilenia (występujących u pacjentów w badaniach rejestracyjnych RCC, GIST i
pNET) należały: zmniejszenie apetytu, zaburzenia smaku, nadciśnienie tętnicze, uczucie zmęczenia,
zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (takie jak biegunka, nudności, zapalenie jamy ustnej,
niestrawność i wymioty), przebarwienia skórne oraz erytrodysestezja dłoniowo-podeszwowa.
Nasilenie tych objawów może się zmniejszać w miarę kontynuacji leczenia. Podczas leczenia może
rozwinąć się niedoczynność tarczycy. Do najczęściej występujących działań niepożądanych należą
zaburzenia hematologiczne (np. neutropenia, małopłytkowość i niedokrwistość).

Prowadzące do zgonu działania niepożądane inne niż wymienione w punkcie 4.4 powyżej lub w
punkcie 4.8 poniżej, których związek ze stosowaniem sunitynibu uznano za możliwy, obejmowały
niewydolność wielonarządową, rozsiane krzepnięcie wewnątrznaczyniowe, krwotok do jamy
otrzewnowej, niewydolność nadnerczy, odmę opłucnową, wstrząs lub nagły zgon.

Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych
Poniżej wymieniono działania niepożądane zgłaszane przez pacjentów z GIST, MRCC i pNET w
danych zbiorczych obejmujących 7115 pacjentów, według klasyfikacji układów i narządów, częstości
występowania i stopnia ciężkości (NCI-CTCAE). Uwzględniono również działania niepożądane
stwierdzone w badaniach klinicznych po dopuszczeniu sunitynibu do obrotu. W obrębie każdej grupy
o określonej częstości występowania działań niepożądanych są one wymienione od najcięższych do
najlżejszych.

Częstość występowania zdefiniowano jako: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt
często (≥1/1 000 do < 1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000), bardzo rzadko (<1/10 000), częstość
nieznana (częstości nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Tabela 1. Działanie niepożądane zgłoszone w badaniach klinicznych
Klasa układu
narządów
Bardzo często Często Niezbyt często Rzadko Częstość
nieznana
Zakażenia i
zarażenia
pasożytnicze

Zakażenia
wirusowea
Zakażenia dróg
oddechowychb,*
Ropieńc,*
Zakażenia
grzybiczed
Zakażenie układu
moczowego
Zakażenia skórye
Posocznicaf,*

Martwicze
zapalenie
powięzi*
Zakażenia
bakteryjneg

Zaburzenia krwi i
układu chłonnego
Neutropenia
Małopłytkowość
Niedokrwistość
Leukopenia

Limfopenia Pancytopenia Mikroangiopatia
zakrzepowah,*

Zaburzenia
układu
immunologicznego

Nadwrażliwość Obrzęk
naczynioruchowy

Zaburzenia
endokrynologiczne
Niedoczynność
tarczycy
Nadczynność
tarczycy
Zapalenie tarczycy

Zaburzenia
metabolizmu i
odżywiania

Zmniejszone
łaknieniei
Odwodnienie
Hipoglikemia
Zespół rozpadu
guza*

Zaburzenia
psychiczne
Bezsenność Depresja

Zaburzenia
układu nerwowego
Zawroty głowy
Ból głowy
Zaburzenia smakuj

Neuropatia
obwodowa
Parestezje
Niedoczulica
Przeczulica

Krwotok
śródmózgowy *
Incydent
naczyniowomózgowy*
Przemijający
napad
niedokrwienny

Zespół tylnej
odwracalnej
encefalopatii*

Encefalopati
a
hiperamone
miczna

Zaburzenia oka Obrzęk tkanek
oczodołu
Obrzęk powiek
Nasilone łzawienie
Zaburzenia serca Niedokrwienie
mięśnia
sercowegok,*
Zmniejszenie
frakcji wyrzutowejl

Zastoinowa
niewydolność
serca
Zawał mięśnia
sercowegom,*
Niewydolność
serca*
Kardiomiopatia*
Wysięk w worku
osierdziowym
Wydłużenie
odstępu QT w
EKG

Niewydolność
lewokomorowa*
Zaburzenia rytmu
typu torsade de
pointes

Zaburzenia
naczyniowe
Nadciśnienie
tętnicze
Zakrzepica żył
głębokich
Uderzenia gorąca
Nagłe
zaczerwienienie
twarzy

Krwotok z guza* tętniak i
rozwarstwie
nie tętnicy

Zaburzenia
układu
oddechowego,
klatki piersiowej i
śródpiersia

Duszność
Krwawienie z nosa
Kaszel

Zatorowość
płucna*
Wysięk
opłucnowy*
Krwioplucie
Duszność
wysiłkowa
Ból jamy ustnej i
gardłan
Przekrwienie błony
śluzowej nosa
Suchość w nosie

Krwotok płucny*
Niewydolność
oddechowa*

Zaburzenia
żołądka i jelit
Zapalenie błony
śluzowej jamy
ustnejo
Ból brzuchap
Wymioty
Biegunka
Niestrawność
Nudności
Zaparcia

Choroba
refluksowa
przełyku
Dysfagia
Krwotok z
przewodu
pokarmowego*
Zapalenie
przełyku*
Rozdęcie brzucha
Odczucie
dyskomfortu w

Perforacja
przewodu
pokarmowegoq,*
Zapalenie trzustki
Przetoka
okołoodbytnicza
Zapalenie jelita
grubegor

obrębie jamy
brzusznej
Krwotok z
odbytnicy
Krwawienie z
dziąseł
Owrzodzenie jamy
ustnej
Ból odbytu
Zapalenie kącików
ust
Guzki krwawnicze
Zespół piekących
ust
Ból w jamie ustnej
Suchość w jamie
ustnej
Wzdęcia
Odczucie
dyskomfortu w
jamie ustnej
Odbijanie się ze
zwracaniem treści
żołądkowej lub
gazu
Zaburzenia
wątroby i dróg
żółciowych

Niewydolność
wątroby*
Zapalenie
pęcherzyka
żółciowegos,*
Zaburzenia
czynności wątroby

Zapalenie wątroby

Zaburzenia skóry
i tkanki
podskórnej

Przebarwienie
skóryt
Zespół
erytrodysestezji
dłoniowopodeszwowej
Wysypkau
Zmiana koloru
włosów
Suchość skóry

Złuszczanie skóry
Reakcje skórnev
Egzema
Pęcherze
Rumień
Łysienie
Trądzik
Świąd
Nadmierna
pigmentacja skóry
Uszkodzenie skóry
Nadmierne
rogowacenie
Zapalenie skóry
Zaburzenia płytki
paznokciowejw

Rumień
wielopostaciowy*
Zespół StevensaJohnsona*
Zgorzelinowe
zapalenie skóry
Toksycznorozpływna
nekroliza
naskórka*

Zaburzenia
mięśniowoszkieletowe i
tkanki łącznej

Bóle kończyn
Bóle stawów
Bóle pleców

Bóle mięśniowoszkieletowe
Skurcze mięśniowe
Ból mięśni
Osłabienie mięśni

Martwica żuchwy
Przetoka*
Rozpad mięśni
poprzecznie
prążkowanych
(rabdomioliza)*
Miopatie
Zaburzenia
czynności nerek i
układu
moczowego

Niewydolność
nerek*
Ostra niewydolność
nerek*
Zmiana barwy
moczu
Białkomocz

Krwotok z dróg
moczowych
Zespół
nerczycowy

Zaburzenia ogólne
i stany w miejscu
podania

Zapalenie błon
śluzowych
Zmęczeniex
Obrzękiy
Gorączka

Ból w klatce
piersiowej
Ból
Objawy
grypopodobne
Dreszcze

Zaburzenia
gojenia się ran

Badania
diagnostyczne
Zmniejszenie masy
ciała
Obniżenie
Zmniejszenie liczby
krwinek białych we
krwi
Zwiększenie
aktywności lipazy
Zmniejszenie liczby
płytek krwi
Zmniejszenie
stężenia
hemoglobiny
Zwiększenie
aktywności
amylazyz
Zwiększenie
aktywności
aminotransferazy
asparaginowej
Zwiększenie
aktywności
aminotransferazy
alaninowej
Zwiększenie
stężenia kreatyniny
we krwi
Wzrost ciśnienia
tętniczego
Zwiększenie
stężenia kwasu
moczowego we
krwi

Zwiększenie
aktywności
fosfokinazy
kreatynowej we
krwi
Zwiększenie
stężenia
tyreotropiny we
krwi

* W tym zdarzenia zakończone zgonem
Połączono następujące terminy:
a Zapalenie nosa i gardła oraz opryszczka warg
b Zapalenie oskrzeli, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zapalenie płuc oraz zakażenie dróg
oddechowych
c Ropień, ropień w obrębie kończyny, ropień odbytu, ropień dziąsła, ropień wątroby, ropień trzustki, ropień
w kroczu, ropień okołoodbytniczy, ropień odbytniczy, ropień podskórny i ropień zęba
d Kandydoza przełyku i kandydoza jamy ustnej
e Zapalenie tkanki łącznej i zakażenie skóry
f Posocznica i wstrząs septyczny
g Ropień w jamie brzusznej, posocznica spowodowana zakażeniem w obrębie jamy brzusznej, zapalenie
uchyłków i zapalenie kości i szpiku
h Mikroangiopatia zakrzepowa, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zespół hemolityczno-mocznicowy
i Zmniejszenie łaknienia i jadłowstręt
j Dysgeuzja, ageuzja i zaburzenia smaku
k Ostry zespół wieńcowy, dławica piersiowa, niestabilna dławica piersiowa, zamknięcie niedrożność
tętnicy wieńcowej, niedokrwienie mięśnia sercowego
l Obniżenie i (lub) nieprawidłowość frakcji wyrzutowej
m Zawał mięśnia sercowego w ostrej fazie, zawał mięśnia sercowego, bezobjawowy zawał mięśnia
sercowego
n Ból jamy ustnej i gardła oraz ból gardła i krtani
o Zapalenie błony śluzowej jamy ustnej i aftowe zapalenie jamy ustnej
p Ból brzucha, ból w podbrzuszu i ból w nadbrzuszu
q Perforacja przewodu pokarmowego i perforacja jelita

r Zapalenie jelita grubego i niedokrwienne zapalenie jelita grubego
s Zapalenie pęcherzyka żółciowego i zapalenie pęcherzyka żółciowego niekamicze
t Zażółcenie skóry, przebarwienia skórne i zaburzenia pigmentacji
u Łuszczycopodobne zapalenie skóry, wysypka złuszczająca, wysypka, wysypka rumieniowa, wysypka
pęcherzykowa, wysypka uogólniona, wysypka plamista, wysypka plamisto-grudkowa, wysypka
grudkowa i swędząca wysypka
v Reakcje skórne i zaburzenia skórne
w Zaburzenia i odbarwienia płytki paznokciowej
x Zmęczenie i astenia
y Obrzęk twarzy, obrzęki oraz obrzęki obwodowe
z Zwiększona aktywność amylazy

Opis wybranych działań niepożądanych

Zakażenia i zarażenia pasożytnicze
Zgłaszano przypadki poważnych zakażeń (z neutropenią lub bez neutropenii), w tym niektóre
zakończone zgonem. Zgłaszano przypadki martwiczego zapalenia powięzi, w tym krocza, czasami
prowadzące do zgonu (patrz punkt 4.4).

Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Zmniejszenie bezwzględnej liczby granulocytów obojętnochłonnych 3. i 4. stopnia ciężkości
stwierdzono odpowiednio u 10% i 1,7% pacjentów z GIST w badaniu III fazy, u 16% i 1,6%
pacjentów z MRCC w badaniu III fazy i u 13% i 2,4% pacjentów z pNET w badaniu III fazy.
Zmniejszenie liczby płytek krwi 3. i 4. stopnia ciężkości obserwowano również odpowiednio u 3,7% i
0,4% pacjentów z GIST w badaniu III fazy, u 8,2% i 1,1% pacjentów z MRCC w badaniu III fazy i u
3,7% i 1,2% pacjentów z pNET w badaniu III fazy (patrz punkt 4.4).

W badaniu klinicznym III fazy u pacjentów z nowotworami podścieliskowymi przewodu
pokarmowego, krwawienia obserwowano u 18% pacjentów otrzymujących sunitynib w porównaniu
do 17% pacjentów otrzymujących placebo. W grupie pacjentów z rakiem nerkowokomórkowym z
przerzutami, którzy dotychczas nie byli leczeni, a którym podawano sunitynib, krwawienia
występowały u 39% pacjentów w porównaniu do 11% w grupie otrzymującej interferon-alfa (IFN-α).
U siedemnastu (4,5%) pacjentów otrzymujących sunitynib w porównaniu do 5 (1,7%) pacjentów
otrzymujących IFN-α wystąpiły krwawienia stopnia 3. lub wyższego. Krwawienia wystąpiły u 26%
pacjentów otrzymujących sunitynib z powodu MRCC opornego na leczenie cytokinami. W badaniu
klinicznym III fazy dotyczącym pNET, krwawienia (z wyjątkiem krwawienia z nosa) obserwowano u
21,7% pacjentów otrzymujących sunitynib w porównaniu do 9,85% pacjentów otrzymujących placebo
(patrz punkt 4.4).

W badaniach klinicznych krwotoki z guza występowały u około 2% pacjentów z nowotworami
podścieliskowymi przewodu pokarmowego.

Zaburzenia układu immunologicznego
Zgłaszano reakcje z nadwrażliwości, w tym obrzęk naczyniowy (patrz punkt 4.4).

Zaburzenia endokrynologiczne
W dwóch badaniach prowadzonych u pacjentów z rakiem nerkowokomórkowym z przerzutami
otrzymujących sunitynib po niepowodzeniu leczenia cytokinami niedoczynność tarczycy była
zgłaszana jako reakcja niepożądana u 7 pacjentów (4%) stosujących sunitynib. W badaniu u pacjentów
z rakiem nerkowokomórkowym z przerzutami, którzy dotychczas nie byli leczeni, niedoczynność
tarczycy wystąpiła u 61 pacjentów (16%) otrzymujących sunitynib i u trzech pacjentów (<1%) w
grupie otrzymującej IFN-α.

Ponadto u czterech pacjentów (2%) z rakiem nerkowokomórkowym z przerzutami, opornym na
leczenie cytokinami, stwierdzono wzrost stężenia TSH. Ogółem u 7% populacji pacjentów z MRCC
stwierdzono kliniczne lub laboratoryjne objawy niedoczynności tarczycy, które wystąpiły w trakcie
leczenia. Nabytą niedoczynność tarczycy stwierdzono u 6,2% pacjentów z nowotworami

podścieliskowymi przewodu pokarmowego otrzymujących sunitynib i u 1% pacjentów otrzymujących
placebo. W badaniu III fazy dotyczącym pNET niedoczynność tarczycy stwierdzono u 6 pacjentów
(7,2%) otrzymujących sunitynib i 1 pacjenta (1,2%) otrzymującego placebo.

Czynność tarczycy monitorowano prospektywnie w dwóch badaniach obejmujących pacjentki z
rakiem piersi. Sunitynib nie jest zarejestrowany do leczenia raka piersi. W pierwszym badaniu
niedoczynność tarczycy zgłoszono u 15 (13,6%) pacjentek przyjmujących sunitynib oraz 3 pacjentek
(2,9%) poddanych leczeniu standardowemu. Wzrost stężenia TSH we krwi zgłoszono u 1 (0,9%)
pacjentki przyjmującej sunitynib, natomiast nie stwierdzono tego u żadnej pacjentki w grupie
poddanej leczeniu standardowemu. U żadnej z pacjentek w grupie leczonej sunitynibem nie zgłoszono
nadczynności tarczycy, natomiast w grupie poddanej leczeniu standardowemu zaburzenie to wystąpiło
u 1 (1,0%) pacjentki. W drugim badaniu niedoczynność tarczycy zgłoszono w sumie u 31 (13%)
pacjentek przyjmujących sunitynib oraz u 2 pacjentek (0,8%) otrzymujących kapecytabinę. Wzrost
stężenia TSH we krwi zgłoszono u 12 (5,0%) pacjentek przyjmujących sunitynib, natomiast nie
stwierdzono tego u żadnej pacjentki w grupie leczonej kapecytabiną.
Nadczynność tarczycy zgłoszono u 4 (1,7%) pacjentek przyjmujących sunitynib, natomiast nie
stwierdzono tego zaburzenia u żadnej pacjentki w grupie leczonej kapecytabiną. Obniżenie stężenia
TSH we krwi zgłoszono u 3 (1,3%) pacjentek przyjmujących sunitynib, natomiast nie stwierdzono
tego u żadnej pacjentki w grupie leczonej kapecytabiną. Wzrost stężenia T4 zgłoszono u 2 (0,8%)
pacjentek przyjmujących sunitynib i u 1 (0,4%) pacjentki w grupie leczonej kapecytabiną. Wzrost
stężenia T3 zgłoszono u 1 (0,8%) pacjentki przyjmującej sunitynib, natomiast nie stwierdzono tego u
żadnej pacjentki w grupie leczonej kapecytabiną. Stopień nasilenia wszystkich zgłaszanych zdarzeń
związanych z czynnością tarczycy oceniono jako 1 lub 2.

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Częstsze przypadki zdarzeń hipoglikemicznych zgłoszono u pacjentów z pNET w porównaniu z
pacjentami z MRCC i GIST. Jednak większość działań niepożądanych obserwowanych w badaniach
klinicznych nie została uznana za powiązane z leczeniem zastosowanym w badaniu (patrz punkt 4.4).

Zaburzenia układu nerwowego
W badaniach klinicznych sunitynibu oraz w ramach nadzoru po wprowadzeniu do obrotu zgłoszono
nieliczne przypadki (<1%) drgawek i objawów radiologicznych RPLS; niektóre z nich prowadziły do
zgonu. Drgawki obserwowano u pacjentów z potwierdzonymi radiologicznie przerzutami do mózgu i
u pacjentów bez przerzutów do mózgu (patrz punkt 4.4).

Zaburzenia serca
W badaniach klinicznych, obniżenie frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF) o ≥ 20% i poniżej
dolnej granicy normy wystąpiło u około 2% pacjentów z nowotworami podścieliskowymi przewodu
pokarmowego, u 4% pacjentów z rakiem nerkowokomórkowym opornym na cytokiny i u 2%
pacjentów z nowotworem podścieliskowym przewodu pokarmowego otrzymujących placebo. Nie
wydaje się, aby spadek LVEF miał charakter postępujący, a ponadto często obserwowano poprawę w
miarę kontynuacji leczenia. W badaniu klinicznym u pacjentów z rakiem nerkowokomórkowym z
przerzutami, którzy dotychczas nie byli leczeni, wartości LVEF poniżej dolnej granicy normy
wystąpiły u 27% pacjentów otrzymujących sunitynib i u 15% pacjentów, którym podawano IFN-α. U
dwóch pacjentów (<1%) otrzymujących sunitynib rozpoznano zastoinową niewydolność serca.
U 1,2% pacjentów z nowotworem podścieliskowym przewodu pokarmowego leczonych sunitynibem i
1% pacjentów otrzymujących placebo stwierdzono: niewydolność serca, zastoinową niewydolność
serca lub lewokomorową niewydolność serca. W głównym badaniu III fazy u pacjentów z GIST (n =
312) prowadzące do zgonu działania niepożądane ze strony układu krążenia związane z leczeniem
zgłoszono u 1% pacjentów w każdej z grup badanych (tj. w grupie otrzymującej sunitynib i w grupie
otrzymującej placebo). W badaniu fazy II z udziałem pacjentów z MRCC opornym na leczenie
cytokinami u 0,9% pacjentów wystąpił związany z leczeniem zawał mięśnia sercowego zakończony
zgonem, a spośród pacjentów z dotychczas nieleczonym MRCC w badaniu III fazy u 0,6% pacjentów
w grupie leczonej IFN-α wystąpiły prowadzące do zgonu działania niepożądane ze strony układu
krążenia, podczas gdy nie obserwowano takich zdarzeń (0%) w grupie leczonej sunitynibem. W
badaniu III fazy dotyczącym pNET u jednego pacjenta (1%) otrzymującego sunitynib stwierdzono
zakończoną zgonem niewydolność serca związaną z zastosowanym leczeniem.

Zaburzenia naczyniowe
Nadciśnienie tętnicze
Nadciśnienie tętnicze było bardzo często zgłaszanym działaniem niepożądanym obserwowanym w
badaniach klinicznych. U około 2,7% pacjentów, u których wystąpiło nadciśnienie tętnicze obniżono
dawkę lub czasowo zawieszono podanie sunitynibu. U żadnego z tych pacjentów nie przerwano
podawania sunitynibu na stałe. Ciężkie nadciśnienie tętnicze (ciśnienie skurczowe >200 mmHg lub
ciśnienie rozkurczowe >110 mmHg) zgłoszono u 4,7% pacjentów z guzami litymi. Nadciśnienie
tętnicze obserwowano u około 33,9% pacjentów otrzymujących sunitynib z powodu dotychczas
nieleczonego MRCC w porównaniu do 3,6% pacjentów otrzymujących IFN-α. Ciężkie nadciśnienie
tętnicze wystąpiło u 12% dotychczas nieleczonych pacjentów otrzymujących sunitynib i <1%
pacjentów otrzymujących IFN-α. Nadciśnienie tętnicze zgłoszono u 26,5% pacjentów otrzymujących
sunitynib w badaniu III fazy dotyczącym pNET w porównaniu z 4,9% pacjentów otrzymujących
placebo. Ciężkie nadciśnienie tętnicze stwierdzono u 10% pacjentów z pNET leczonych sunitynibem
i u 3% pacjentów otrzymujących placebo.

Żylne zaburzenia zakrzepowo-zatorowe
Epizody żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej związane z leczeniem zgłaszano u około 1,0%
pacjentów z guzami litymi, w tym u pacjentów z GIST i RCC, którzy przyjmowali sunitynib w
badaniach klinicznych.

W badaniu klinicznym III fazy u pacjentów z nowotworami podścieliskowymi przewodu
pokarmowego, żylne zaburzenia zakrzepowo-zatorowe wystąpiły u siedmiu (3%) pacjentów
otrzymujących sunitynib, natomiast nie wystąpiły one u żadnego z pacjentów w grupie otrzymującej
placebo. U pięciu z siedmiu pacjentów rozpoznano zakrzepicę żył głębokich (DVT) 3. stopnia
ciężkości, a u dwóch - 1. lub 2. stopnia ciężkości. U czterech z tych siedmiu pacjentów z GIST
konieczne było przerwanie leczenia po zaobserwowaniu pierwszych objawów DVT.

Żylne zaburzenia zakrzepowo-zatorowe zgłoszono u trzynastu pacjentów (3%) z MRCC
otrzymujących sunitynib, biorących udział w badaniu III fazy, którzy dotychczas nie byli leczeni i u
czterech (2%) pacjentów z MRCC opornym na cytokiny. U dziewięciu z tych pacjentów wystąpiła
zatorowość płucna - u jednego pacjenta 2. stopnia ciężkości, u ośmiu pacjentów 4. stopnia ciężkości.
U ośmiu z tych pacjentów rozpoznano zakrzepicę żył głębokich, jeden przypadek 1. stopnia ciężkości,
dwa przypadki 2. stopnia ciężkości, cztery przypadki 3. stopnia ciężkości i jeden przypadek 4. stopnia
ciężkości. U jednego pacjenta z zatorowością płucną w badaniu MRCC opornego na leczenie
cytokinami przerwano podawanie sunitynibu.

U pacjentów z MRCC, którzy dotychczas nie byli leczeni, otrzymujących IFN-α, u sześciu (2%)
pacjentów zgłoszono żylne zaburzenia zakrzepowo-zatorowe, u jednego (< 1%) pacjenta wystąpiła
zakrzepica żył głębokich 3. stopnia ciężkości i u pięciu (1%) pacjentów wystąpiła zatorowość płucna,
u wszystkich pacjentów 4. stopnia ciężkości.

W badaniu III fazy dotyczącym pNET żylne zaburzenia zakrzepowo-zatorowe zgłoszono u 1 (1,2%)
pacjenta w grupie leczonej sunitynibem i u 5 (6,1%) pacjentów w grupie placebo. U dwóch spośród
tych pacjentów przyjmujących placebo wystąpiła zakrzepica żył głębokich, u jednego 2. stopnia
ciężkości, a u drugiego 3. stopnia ciężkości.

W badaniach rejestracyjnych u pacjentów z GIST, MRCC i pNET nie zgłoszono żadnych przypadków
zakończonych zgonem, natomiast obserwowano takie przypadki po wprowadzeniu sunitynibu do
obrotu.

Przypadki zatorowości płucnej obserwowano u około 3,1% pacjentów z GIST i u około 1,2%
pacjentów z MRCC, którzy otrzymywali sunitynib w badaniach fazy III. Nie zgłoszono przypadków
zatorowości płucnej u pacjentów z pNET, którzy otrzymywali sunitynib w ramach badania fazy III.
Rzadkie przypadki zakończone zgonem obserwowano w ramach nadzoru po wprowadzeniu sunitynibu
do obrotu.

Pacjenci, u których w okresie ostatnich 12 miesięcy stwierdzano zatorowość płucną, byli wykluczani z
badań klinicznych sunitynibu.

U około 17,8% pacjentów z GIST, u około 26,7% pacjentów z MRCC i u 12% pacjentów z pNET,
otrzymujących sunitynib w badaniach rejestracyjnych III fazy, zgłoszono zdarzenia płucne (tj.
duszność, wysięk opłucnowy, zatorowość płucną lub obrzęk płuc).

Zdarzenia płucne wystąpiły u około 22,2% pacjentów z guzami litymi, włącznie z GIST i MRCC,
którzy otrzymywali sunitynib w badaniach klinicznych.

Zaburzenia żołądka i jelit
U pacjentów przyjmujących sunitynib z powodu GIST lub MRCC niezbyt często (< 1%)
obserwowano zapalenie trzustki. Nie zgłoszono żadnego przypadku zapalenia trzustki związanego z
prowadzonym leczeniem w badaniu fazy III dotyczącym pNET (patrz punkt 4.4).

Prowadzące do zgonu krwawienie z przewodu pokarmowego wystąpiło u 0,98% pacjentów
otrzymujących placebo w badaniu III fazy dotyczącym GIST.

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Zgłaszano zaburzenia czynności wątroby, w postaci nieprawidłowych wyników analiz parametrów
czynności wątroby, zapalenia wątroby lub niewydolności wątroby (patrz punkt 4.4).

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Zgłaszano przypadki wystąpienia piodermii zgorzelinowej, której objawy zazwyczaj ustępowały po
przerwaniu leczenia sunitynibem (patrz także punkt 4.4).

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej
Zgłaszano przypadki miopatii i (lub) rabdomiolizy, niektóre skojarzone z ostrą niewydolnością nerek.
Pacjentów z objawami przedmiotowymi lub podmiotowymi działania toksycznego na mięśnie należy
leczyć zgodnie ze standardowymi zasadami postępowania (patrz punkt 4.4).

Zgłaszano przypadki tworzenia się przetok, czasem związane z martwicą i regresją guza
nowotworowego, w niektórych przypadkach zakończone zgonem (patrz punkt 4.4).

U pacjentów leczonych sunitynibem zgłaszano przypadki ONJ, przy czym większość z nich wystąpiła
u pacjentów, u których stwierdzono znane czynniki ryzyka rozwoju ONJ, zwłaszcza takie jak
przyjmowanie bisfosfonianów drogą dożylną i (lub) choroby stomatologiczne wymagające
przeprowadzenia inwazyjnych procedur dentystycznych w wywiadzie (patrz również punkt 4.4).

Badania diagnostyczne
Dane z badań nieklinicznych (in vitro i in vivo), w których stosowano dawki większe niż zalecane u
ludzi, wskazują, że sunitynib może wydłużać proces repolaryzacji potencjału czynnościowego (np.
wydłużać odstęp QT).

Wydłużenie odstępu QTc do ponad 500 ms zgłoszono u 0,5%, zaś zmianę jego długości w stosunku
do stanu wyjściowego o ponad 60 ms zgłoszono u 1,1% spośród 450 pacjentów z guzami litymi;
zmiany obu powyższych parametrów są uznawane za potencjalnie istotne. Wykazano, że sunitynib, w
stężeniach w przybliżeniu dwukrotnie większych niż terapeutyczne, wydłuża odstęp QTcF (odstęp QT
z korektą Fridericii).

Wydłużenie odstępu QTc oceniano w badaniu 24 pacjentów w wieku od 20 do 87 lat z
zaawansowanymi nowotworami złośliwymi. Wyniki badania wykazały, że sunitynib wpływał na
odstęp QTc (określanym jako średnia zmiana skorygowana względem placebo >10 ms, przy czym
górna granica 90% przedziału ufności [CI] wynosiła >15 ms) w stężeniu terapeutycznym (dzień 3.) z
zastosowaniem metody korygowania codziennym stanem początkowym oraz przy stężeniu większym
od terapeutycznego (dzień 9.) z zastosowaniem obu metod korygowania względem stanu
początkowego. U żadnego pacjenta nie stwierdzono wartości QTc >500 ms. Mimo zaobserwowanego

wpływu na odstęp QTcF w dniu 3. w 24 godziny po podaniu dawki (tj. przy terapeutycznym stężeniu
w osoczu oczekiwanym po podaniu zalecanej dawki początkowej 50 mg) z zastosowaniem metody
korygowania codziennym stanem początkowym, znaczenie kliniczne tej obserwacji jest nieznane.

Za pomocą dokładnych seryjnych badań EKG, wykonywanych w punktach czasowych
odpowiadających ekspozycji terapeutycznej lub większej niż terapeutyczna, u żadnego z pacjentów
populacji kwalifikującej się do oceny ani w populacji ITT nie obserwowano wydłużenia odstępu QTc,
które byłoby uznane za “ciężkie” (tj. równe lub większe od stopnia 3. wg wersji 3.0 Wspólnych
Kryteriów Terminologicznych dla Zdarzeń Niepożądanych [CTCAE]).

Przy stężeniach terapeutycznych w osoczu, maksymalna średnia zmiana odstępu QTcF (z korektą
Fridericii) w stosunku do stanu wyjściowego wynosiła 9,6 ms (90% CI: 15,1 ms). Przy stężeniach
około dwukrotnie większych od terapeutycznych, maksymalna zmiana odstępu QTcF w porównaniu
ze stanem wyjściowym wyniosła 15,4 ms (90% CI: 22,4 ms). Moksyfloksacyna (400 mg) stosowana
jako kontrola pozytywna wykazała maksymalną średnią zmianę odstępu QTcF o 5,6 ms w porównaniu
ze stanem wyjściowym. U żadnego z pacjentów nie stwierdzono wydłużenia odstępu QTc w stopniu
ciężkości większym niż 2 (CTCAE, wersja 3.0) (patrz punkt 4.4).

Bezpieczeństwo stosowania sunitynibu u pacjentów z MRCC w perspektywie długoterminowej
Bezpieczeństwo leczenia sunitynibem pacjentów z MRCC w perspektywie długoterminowej
analizowano w 9 ukończonych badaniach klinicznych przeprowadzonych z udziałem 5739 pacjentów
opornych na leczenie pierwszego rzutu bewacyzumabem i opornych na cytokiny, spośród których
807 (14%) leczono przez okres do ≥ 2 lat do 6 lat. U 807 pacjentów, którzy otrzymali
długoterminowe leczenie sunitynibem, większość działań niepożądanych związanych z leczeniem
(TRAE) występowała początkowo w ciągu pierwszych 6 miesięcy - 1 roku, a następnie częstość ich
występowania stabilizowała się lub obniżała w czasie, z wyjątkiem niedoczynności tarczycy, której
częstość występowania z czasem rosła, a nowe przypadki pojawiały się w ciągu 6 letniego okresu
obserwacji. Długotrwałe leczenie sunitynibem nie wiązało się z występowaniem nowych typów
TRAE.

Dzieci i młodzież
Profil bezpieczeństwa sunitynibu ustalono na podstawie badania I fazy z eskalacją dawki, otwartego
badania II fazy, badania fazy I/II z pojedynczą grupą badaną oraz na podstawie publikacji opisanych
poniżej.

Badanie fazy I z eskalacją dawki sunitynibu podawanego doustnie przeprowadzono w grupie 35
pacjentów, obejmującej 30 pacjentów należących do populacji pediatrycznej (w wieku od 3 do 17 lat)
i 5 młodych osób dorosłych (w wieku od 18 do 21 lat) z opornymi nowotworami litymi, w większości
przypadków pierwotnymi guzami mózgu. U wszystkich uczestników badania wystąpiły działania
niepożądane sunitynibu, w tym działania kardiotoksyczne, przy czym większość z nich miała przebieg
ciężki (stopień toksyczności ≥ 3). Do najczęstszych działań niepożądanych sunitynibu należały
działania toksyczne na przewód pokarmowy, neutropenia, uczucie zmęczenia i zwiększenie
aktywności ALT. Ryzyko wystąpienia działań kardiotoksycznych okazało się większe u dzieci i
młodzieży wcześniej leczonych radioterapią, której zasięg obejmował serce lub antracyklinami niż w
tej populacji wiekowej, u której nie stosowano takiego leczenia. U dzieci i młodzieży bez uprzedniej
ekspozycji na antracykliny lub napromienianie serca ustalono maksymalną dawkę tolerowaną (MTD)
(patrz punkt 5.1).

Otwarte badanie fazy II przeprowadzono w grupie 29 pacjentów, obejmującej 27 pacjentów
należących do populacji pediatrycznej (w wieku od 3 do 16 lat) i 2 młode osoby dorosłe (w wieku od
18 do 19 lat) z nawrotem/progresją/opornością glejaka o wysokim stopniu złośliwości lub
wyściółczaka. W żadnej z grup nie stwierdzono działań niepożądanych w 5. stopniu nasilenia.
Najczęstszymi (≥10%) związanymi z leczeniem działaniami niepożądanymi były: obniżenie liczby
neutrofilów [6 (20,7%) pacjentów] i krwotoki śródczaszkowe [3[(0,3%) pacjentów].

Badanie fazy I/II przeprowadzono z udziałem 6 pacjentów z populacji pediatrycznej (w wieku od 13
do 16 lat) z zaawansowanymi nieresekcyjnymi GIST. Do najczęstszych działań niepożądanych

sunitynibu należały: biegunka, nudności, obniżenie liczby leukocytów, neutropenia i bóle głowy.
Każde z tych działań, głównie o nasileniu 1. lub 2. stopnia wystąpiło u 3 (50%) pacjentów. U czworga
spośród 6 pacjentów (66,7%) wystąpiły związane z leczeniem działania niepożądane o nasileniu
stopnia 3-4 (hipofosfatemia, neutropenia i małopłytkowość 3. stopnia - każde z tych działań u 1
pacjenta - oraz neutropenia 4. stopnia u 1 pacjenta). W tym badaniu nie wystąpiły ciężkie działania
niepożądane (SAE) ani działania niepożądane sunitynibu o nasileniu stopnia 5. Zarówno w badaniach
klinicznych, jak i w publikacjach profil bezpieczeństwa był zbieżny ze znanym profilem
bezpieczeństwa sunitynibu u osób dorosłych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

Nie istnieje swoista odtrutka, którą można by zastosować w przypadku przedawkowania produktu
Sunitinib Stada, a leczenie przedawkowania powinno polegać na zastosowaniu ogólnego leczenia
podtrzymującego. Jeśli jest to wskazane, niewchłoniętą substancję czynną można usunąć poprzez
wywołanie wymiotów lub płukanie żołądka. Zgłaszano przypadki przedawkowania; niektóre z nich
wiązały się z występowaniem działań niepożądanych zgodnych ze znanym profilem bezpieczeństwa
stosowania sunitynibu.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Leki przeciwnowotworowe, inhibitory kinazy białkowej, kod ATC:
L01EX01

Mechanizm działania
Sunitynib hamuje liczne receptory kinazy tyrozynowej (ang. receptor tyrosine kinase; RTK), które
uczestniczą w procesach związanych ze wzrostem nowotworów, neoangiogenezą i powstawaniu
przerzutów nowotworu. Ustalono, że sunitynib jest inhibitorem receptorów płytkowego czynnika
wzrostu (PDGFRα i PDGFRβ), receptorów VEGF (VEGFR1, VEGFR2 i VEGFR3), receptorów
czynnika komórek pnia (KIT), kinazy tyrozynowej podobnej do Fms-3 (FLT3), receptorów czynnika
stymulującego powstawanie kolonii (CSF-1R) i receptorów glejopochodnego czynnika
neurotroficznego (RET). W testach biochemicznych i komórkowych główny metabolit sunitynibu
cechuje się podobną do sunitynibu siłą działania.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania
Skuteczność kliniczną i bezpieczeństwo stosowania sunitynibu badano podczas leczenia pacjentów z
GIST opornymi na imatynib (tj. pacjentów, u których doszło do progresji choroby w trakcie leczenia
imatynibem lub po zakończeniu tego leczenia) lub nietolerujących imatynibu (tj. pacjentów, u których
wystąpiły istotne objawy toksyczności w trakcie leczenia imatynibem, które uniemożliwiły dalsze
leczenie), leczenia pacjentów z MRCC i leczenia pacjentów z nieoperacyjnymi pNET.

Skuteczność leczenia ustalano na podstawie czasu do wystąpienia progresji nowotworu (ang. time to
tumour progression, TTP) oraz wydłużenia czasu przeżycia u pacjentów z nowotworami
podścieliskowymi przewodu pokarmowego, na podstawie czasu przeżycia bez progresji choroby (ang.
progression free survival, PFS) i wskaźników obiektywnych odpowiedzi (ang. objective response
rates, ORR) u pacjentów z rakiem nerkowokomórkowym z przerzutami, którzy dotychczas nie byli
leczeni lub u których stwierdzono oporność na cytokiny oraz na podstawie PFS u pacjentów z pNET.

Nowotwory podścieliskowe przewodu pokarmowego
Wstępne badanie otwarte z zastosowaniem zwiększanej dawki zostało przeprowadzone u pacjentów z
GIST po niepowodzeniu leczenia imatynibem (mediana maksymalnej dawki dobowej: 800 mg) ze
względu na oporność na leczenie lub nietolerancję leczenia. Do badania zakwalifikowano
dziewięćdziesięciu siedmiu pacjentów, otrzymujących różne dawki, według różnych schematów
terapii; 55 pacjentów otrzymywało dawkę 50 mg według zalecanego schematu leczenia: 4 tygodnie
przyjmowania leku/2 tygodnie przerwy (schemat 4/2).

W badaniu tym mediana TTP wynosiła 34,0 tygodnie (95% CI: 22,0, 46,0).

Przeprowadzono randomizowane, podwójnie zaślepione, kontrolowane placebo badanie fazy III
oceniające sunitynib, u pacjentów z GIST, którzy nie tolerowali leczenia imatynibem lub u których
doszło do progresji choroby w trakcie leczenia imatynibem lub po zakończeniu tego leczenia (mediana
maksymalnej dawki dobowej 800 mg). W badaniu tym 312 pacjentów w sposób losowy (w stosunku
2:1) przydzielono do grup otrzymujących odpowiednio sunitynib w dawce 50 mg lub placebo
doustnie, raz na dobę, według schematu 4/2, do momentu wystąpienia progresji choroby lub
wycofania pacjenta z badania z innego powodu (207 pacjentów otrzymywało sunitynib, a 105
pacjentów otrzymywało placebo). Pierwszorzędowym punktem końcowym oceny skuteczności w
badaniu był TTP definiowany jako czas od randomizacji do pierwszego potwierdzenia obiektywnej
progresji nowotworu. W chwili przeprowadzenia zaplanowanej z góry analizy okresowej, mediana
TTP w grupie leczonej sunitynibem wynosiła 28,9 tygodnia (95% CI: 21,3, 34,1 tygodnia) w ocenie
badacza i 27,3 tygodnia (95% CI: 16,0, 32,1 tygodnia) w ocenie niezależnej Komisji Weryfikującej i
była istotnie statystycznie dłuższa niż mediana TTP w grupie placebo, w którym to wypadku wynosiła
5,1 tygodnia (95% CI: 4,4, 10,1) w ocenie badacza i 6,4 tygodnia (95% CI: 4,4,10,0) w ocenie
niezależnej Komisji Weryfikującej. Różnica przeżywalności całkowitej (OS) statystycznie
wskazywała na przewagę sunitynibu [iloraz ryzyka (HR): 0,491; (95% CI: 0,290, 0,831)]; ryzyko
zgonu było 2 razy większe u pacjentów z grupy placebo w porównaniu do grupy leczonej
sunitynibem.

Po przeprowadzeniu analizy okresowej skuteczności i bezpieczeństwa leczenia, zgodnie z zaleceniem
niezależnej Komisji ds. Monitorowania Danych i Bezpieczeństwa (ang. Data and Safety Monitoring
Board; DSMB), badanie zostało odślepione, a pacjentom z grupy placebo zaproponowano leczenie
sunitynibem w otwartej fazie badania.

W fazie otwartej badania sunitynib otrzymało w sumie 255 pacjentów, w tym 99 pacjentów, którzy
pierwotnie otrzymywali placebo.

Analizy pierwszo- i drugorzędowych punktów końcowych w fazie otwartej badania potwierdziły
wyniki uzyskane w trakcie ustalonej z góry analizy okresowej, co przedstawiono w Tabeli 2:

Tabela 2. GIST - podsumowanie punktów końcowych oceny skuteczności (populacja ITT)
Leczenie z zastosowaniem metody podwójnie ślepej próbya
Mediana (95% CI) Iloraz ryzyka Grupa
pierwotnie
otrzymująca
placebo
leczona
sunitynibem
po
odślepieniu

Punkt końcowy Sunitynib Placebo (95% CI) Wartość
p

(cross-over)b
Pierwszorzędowy
TTP (tygodnie)
Analiza okresowa 27,3 (16,0,
32,1)
6,4 (4,4, 10,0) 0,329 (0,233,
0,466)
<0,001 -

Analiza końcowa 26,6 (16,0,
32,1)
6,4 (4,4, 10,0) 0,339 (0,244,
0,472)
<0,001 10,4 (4,3,
22,0)
Drugorzędowy
PFS (tygodnie)c
Analiza okresowa 24,1 (11,1,
28,3)
6,0 (4,4, 9,9) 0,333 (0,238,
0,467)
<0,001 -

Analiza końcowa 22,9 (10,9,
28,0)
6,0 (4,4, 9,7) 0,347 (0,253,
0,475)
<0,001 -

ORR (%)d
Analiza okresowa 6,8 (3,7, 11,1) 0 (-) Nd 0,006 -
Analiza końcowa 6,6 (3,8, 10,5) 0 (-) Nd 0,004 10,1 (5,0,
17,8)
OS (tygodnie)e
Analiza okresowa - - 0,491 (0,290,
0,831)
0,007 -

Analiza końcowa 72,7 (61,3,
83,0)
64,9 (45,7,
96,0)
0,876 (0,679,
1,129)
0,306 -

Skróty: CI=przedział ufności; ITT=zamiar leczenia; Nd=nie dotyczy; ORR=odsetek odpowiedzi obiektywnych;
OS=przeżycie całkowite; PFS=przeżycie wolne od progresji choroby; TTP=czas do progresji guza.
a Wyniki z okresu leczenia w warunkach podwójnie ślepej próby dotyczą populacji ITT i wykorzystują pomiary
radiologiczne przeprowadzone centralnie, stosownie do sytuacji.
b Wyniki dotyczące skuteczności leczenia w grupie 99 pacjentów, których po odślepieniu przestawiono z placebo na
sunitynib (cross-over). W momencie zmiany z placebo na sunitynib ponownie wyznaczano wartości wyjściowe, a
analizy skuteczności oparto na ocenie badaczy.
c Wartości PFS uzyskane na podstawie analizy okresowej uaktualniono po ponownym przeliczeniu danych
oryginalnych.
d Wyniki dotyczące ORR podano jako odsetek pacjentów z potwierdzoną odpowiedzią na leczenie z 95% CI.
e Mediana nieustalona, ponieważ dane nie były jeszcze w pełni gotowe.

Mediana OS w populacji ITT wyniosła 72,7 tygodnia i 64,9 tygodnia (HR: 0,876; 95% CI: 0,679,
1,129; p = 0,306), odpowiednio w grupie leczonej sunitynibem i w grupie placebo. W tej analizie
grupa placebo obejmowała pacjentów zrandomizowanych do grupy placebo, którzy w późniejszym
czasie otrzymywali sunitynib w ramach otwartej fazy badania.

Rak nerkowokomórkowy z przerzutami (MRCC) u pacjentów, którzy dotychczas nie byli leczeni
Przeprowadzono randomizowane, wieloośrodkowe, międzynarodowe badanie III fazy oceniające
skuteczność i bezpieczeństwo stosowania sunitynibu w porównaniu z IFN-α u pacjentów z MRCC,
którzy dotychczas nie byli leczeni. 750 pacjentów przydzielono losowo, w stosunku 1:1, do dwóch
grup terapeutycznych otrzymujących odpowiednio sunitynib w powtarzanych cyklach
sześciotygodniowych obejmujących codzienne podawanie sunitynibu doustnie przez 4 tygodnie w
dawce 50 mg, po czym następowały 2 tygodnie przerwy (schemat 4/2), albo IFN-α podawany w
postaci wstrzyknięć podskórnych w dawce 3 miliony jednostek (MU) w pierwszym tygodniu, 6 MU w
drugim tygodniu i 9 MU w trzecim tygodniu oraz w następnych tygodniach, w 3 dawkach
podawanych co drugi dzień.

Mediana okresu leczenia wynosiła 11,1 miesiąca (zakres: 0,4-46,1) w przypadku leczenia
sunitynibem i 4,1 miesiąca (zakres: 0,1-45,6) w przypadku leczenia IFN-α. Ciężkie działania
niepożądane związane z leczeniem (TRSAE) odnotowano u 23,7% pacjentów otrzymujących
sunitynib i 6,9% pacjentów otrzymujących IFN-α. Natomiast odsetek pacjentów, którzy przerwali
leczenie z powodu działań niepożądanych wyniósł 20% w przypadku sunitynibu i 23% w przypadku
IFN-α. Przerwy w leczeniu nastąpiły u 202 pacjentów (54%) przyjmujących sunitynib i 141
pacjentów (39%) przyjmujących IFN-α. Dawkę zmniejszono u 194 pacjentów (52%) leczonych

sunitynibem i u 98 pacjentów (27%) leczonych IFN-α. Pacjenci byli leczeni do momentu stwierdzenia
progresji choroby lub wycofania z badania. Pierwszorzędowym punktem końcowym oceny
skuteczności był okres przeżycia bez progresji choroby (PFS). W planowanej analizie okresowej z
przebiegu badania stwierdzono istotną statystycznie przewagę sunitynibu nad IFN-α w omawianym
badaniu; mediana PFS w grupie leczonej sunitynibem wyniosła 47,3 tygodnia w porównaniu do 22,0
tygodni w grupie leczonej IFN-α. Współczynnik ryzyka wyniósł 0,415 (95% CI: 0,320, 0,539,
p<0,001). Inne punkty końcowe obejmowały odsetek odpowiedzi obiektywnych (ORR), OS i
bezpieczeństwo. Podstawową ocenę radiologiczną przerwano po osiągnięciu pierwszorzędowego
punktu końcowego. W ostatecznej analizie ORR w ocenie badaczy wynosił 46% (95% CI: 41%,
51%) w grupie pacjentów stosujących sunitynib i 12,0% (95% CI: 9%, 16%) w grupie pacjentów
stosujących IFN-α (p<0,001).

Leczenie sunitynibem wiązało się z dłuższym przeżyciem w porównaniu z IFN-α. Mediana OS
wynosiła 114,6 tygodnia w grupie pacjentów stosujących sunitynib (95% CI: 100,1, 142,9) i 94,9
tygodnia w grupie pacjentów stosujących IFN-α (95% CI: 77,7, 117,0) ze współczynnikiem ryzyka
wynoszącym 0,821 (95% CI: 0,673, 1,001; p = 0,0510) według niestratyfikowanego testu
logarytmicznego rang.

Ogólne wartości PFS i OS, stwierdzone w populacji ITT na podstawie oceny dokonanej przez
centralną pracownię radiologiczną, podano w Tabeli 3.

Tabela 3. Pacjenci z MRCC dotychczas nieleczeni - podsumowanie punktów końcowych
dotyczących skuteczności (populacja ITT)
Podsumowanie przeżycia wolnego od
progresji choroby
Sunitynib
(N = 375)
IFN-α
(N = 375)
Pacjent żyje, bez progresji choroby [n (%) 161 (42,9) 176 (46,9)
U pacjenta stwierdzono progresję choroby lub
zgon [n (%)]
214 (57,1) 199 (53,1)

PFS (tygodnie)
Kwartyl (95% CI)
25% 22,7 (18,0, 34,0) 10,0 (7,3, 10,3)
50% 48,3 (46,4, 58,3) 22,1 (17,1, 24,0)
75% 84,3 (72,9, 95,1) 58,1 (45,6, 82,1)
Analiza niestratyfikowana
Iloraz ryzyka (sunitynib wobec IFN-α) 0,5268
95% CI dla ilorazu ryzyka (0,4316, 0,6430)
Wartość pa <0,0001
Podsumowanie przeżycia całkowitego
Nie wiadomo, czy pacjent zmarł [n (%)] 185 (49,3) 175 (46,7)
U pacjenta stwierdzono zgon [n (%)] 190 (50,7) 200 (53,3)
OS (tygodnie)
Kwartyl (95% CI)
25% 56,6 (48,7, 68,4) 41,7 (32,6, 51,6)
50% 114,6 (100,1, 142,9) 94,9 (77,7, 117,0)
75% Nd (Nd, Nd) Nd (Nd, Nd)
Analiza niestratyfikowana
Iloraz ryzyka (sunitynib wobec IFN-α) 0,8209
95% CI dla ilorazu ryzyka (0,6730, 1,0013)
Wartość pa 0,0510
Skróty: CI=przedział ufności; INF-α=interferon alfa; ITT=zamiar leczenia; N=liczba pacjentów;
Nd=nie dotyczy; OS=przeżycie całkowite; PFS=przeżycie wolne od progresji.
a Na podstawie dwustronnego testu logarytmicznego rang.

Rak nerkowokomórkowy z przerzutami oporny na cytokiny
Badanie II fazy sunitynibu przeprowadzono u pacjentów opornych na wcześniejsze leczenie
cytokinami, tzn. interleukiną-2 lub IFN-α. Sześćdziesięciu trzech pacjentów otrzymało dawkę

początkową 50 mg sunitynibu doustnie, raz na dobę przez 4 kolejne tygodnie, po czym następował
dwutygodniowy okres przerwy, który kończył pełny cykl 6 tygodni (schemat 4/2).
Pierwszorzędowym punktem końcowym oceny skuteczności był ORR ustalany na podstawie
kryteriów oceny odpowiedzi u pacjentów z guzami litymi (ang. Response Evaluation Criteria in Solid
Tumours; RECIST).

W omawianym badaniu wskaźnik obiektywnych odpowiedzi wynosił 36,5% (95% CI: 24,7%, 49,6%),
a mediana czasu do progresji choroby (TTP) wynosiła 37,7 tygodnia (95% CI: 24,0, 46,4).

Przeprowadzono potwierdzające, otwarte, obejmujące jedną grupę pacjentów, wieloośrodkowe
badanie oceniające skuteczność i bezpieczeństwo stosowania sunitynibu u pacjentów z MRCC, którzy
byli oporni na uprzednio stosowane leczenie cytokinami. Stu sześciu pacjentów otrzymało co
najmniej jedną dawkę 50 mg sunitynibu według schematu 4/2.

Pierwszorzędowym punktem końcowym oceny skuteczności tego badania był ORR. Drugorzędowe
punkty końcowe obejmowały TTP, okres utrzymywania się odpowiedzi (DR) i OS.

W niniejszym badaniu wskaźnik ORR wynosił 35,8% (95% CI: 26,8%, 47,5 %). Wartości mediany
DR i OS nie zostały jeszcze osiągnięte.

Nowotwory neuroendokrynne trzustki (pNET)
W dodatkowym wieloośrodkowym badaniu otwartym II fazy oceniano skuteczność i bezpieczeństwo
stosowania sunitynibu w dawce 50 mg na dobę w monoterapii w schemacie 4/2 u pacjentów z
nieoperacyjnymi pNET. W kohorcie 66 pacjentów z wyspiakiem trzustki, odsetek odpowiedzi na
leczenie (pierwszorzędowy punkt końcowy badania) wyniósł 17%.

U pacjentów z nieoperacyjnymi pNET przeprowadzono kluczowe, wieloośrodkowe, międzynarodowe,
randomizowane, kontrolowane placebo badanie III fazy z zastosowaniem podwójnie ślepej próby, w
którym oceniano stosowanie sunitynibu w monoterapii.

Pacjentów z udokumentowaną w ostatnich 12 miesiącach progresją choroby ocenianą wg kryteriów
RECIST zrandomizowano (w stosunku 1:1) do grupy otrzymującej sunitynib w dawce 37,5 mg raz na
dobę w schemacie ciągłym (n = 86) lub do grupy placebo (n = 85).

Pierwszorzędowym celem badania było porównanie PFS u pacjentów otrzymujących sunitynib i
pacjentów otrzymujących placebo. Inne punkty końcowe obejmowały OS, ORR, ocenę wyników
leczenia przez pacjenta (PRO) oraz parametry bezpieczeństwa.

Grupa otrzymująca sunitynib i grupa placebo były porównywalne pod względem charakterystyki
demograficznej. Ponadto u 49% pacjentów otrzymujących sunitynib (wobec 52% pacjentów z grupy
placebo) występowały nowotwory nieczynne hormonalnie, a u 92% pacjentów w obu badanych
grupach stwierdzano przerzuty do wątroby.

W badaniu dozwolone było stosowanie analogów somatostatyny.

Uprzedniemu leczeniu ogólnoustrojowemu poddawanych było łącznie 66% pacjentów otrzymujących
sunitynib i 72% pacjentów otrzymujących placebo. Ponadto 24% pacjentów otrzymujących sunitynib
i 22% pacjentów z grupy placebo otrzymywało w przeszłości analogi somatostatyny.

Po zastosowaniu sunitynibu stwierdzono klinicznie istotne wydłużenie ocenianego przez badacza PFS
w porównaniu z placebo. Mediana PFS wyniosła 11,4 miesiąca w grupie otrzymującej sunitynib, w
porównaniu do 5,5 miesiąca w grupie placebo [iloraz ryzyka: 0,418 (95% CI: 0,263, 0,662), p =
0,0001]; podobne wyniki uzyskano, kiedy w celu ustalenia progresji choroby zastosowano pochodne
oceny odpowiedzi na leczenie oparte na zastosowaniu kryteriów RECIST w pomiarach wielkości guza
wykonywanych przez badaczy, co ilustruje Tabela 4. We wszystkich podgrupach wyróżnionych ze
względu na oceniane parametry wyjściowe, w tym liczbę rzutów uprzedniego leczenia
ogólnoustrojowego, stwierdzono iloraz ryzyka przemawiający na korzyść sunitynibu. Łącznie 29

pacjentów z grupy otrzymującej sunitynib i 24 z grupy placebo nie otrzymało uprzednio żadnego
leczenia ogólnoustrojowego; wśród tych pacjentów iloraz ryzyka dla PFS wyniósł 0,365 (95% CI:
0,156, 0,857), p = 0,0156. Podobnie, wśród 57 pacjentów z grupy otrzymującej sunitynib (w tym 28
pacjentów z jednym rzutem leczenia ogólnoustrojowego w przeszłości i 29 z dwoma lub większą
liczbą rzutów leczenia ogólnoustrojowego w przeszłości) oraz wśród 61 pacjentów z grupy placebo (w
tym 25 pacjentów z jednym rzutem leczenia ogólnoustrojowego w przeszłości i 36 z dwoma lub
większą liczbą rzutów leczenia ogólnoustrojowego w przeszłości) iloraz ryzyka dla PFS wyniósł 0,456
(95% CI: 0,264, 0,787), p = 0,0036.

Przeprowadzono analizę wrażliwości PFS w przypadkach, w których progresja choroby stwierdzana
była na podstawie zgłaszanych przez badacza wyników pomiaru wielkości guza, i w których dane
wszystkich pacjentów cenzurowane z powodów innych niż przerwanie udziału w badaniu były
traktowane jako zdarzenia PFS. Analiza umożliwiła konserwatywną ocenę efektu leczenia
sunitynibem i dodatkowo wzmocniła analizę pierwotną, wykazując iloraz ryzyka wynoszący 0,507
(95% CI: 0,350, 0,733), p = 0,000193. Kluczowe badanie dotyczące pNET przerwano zgodnie z
zaleceniem niezależnej Komisji ds. Monitorowania Leków, a ocenę pierwszorzędowego punktu
końcowego oparto na ocenie badaczy - oba czynniki mogły wpłynąć na ocenę efektu leczenia.

W celu wykluczenia tendencyjności w ocenie PFS przeprowadzanej przez badacza, przeprowadzono
zaślepioną centralną ocenę wyników badań obrazowych (BICR), która potwierdziła oceny
przeprowadzone przez badaczy, co ilustruje Tabela 4.

Tabela 4. Wyniki dotyczące skuteczności leczenia pNET w badaniu III fazy
Parametr skuteczności Sunitynib
(N = 86)
Placebo
(N = 85)
Iloraz ryzyka
(95% CI)
Wartość p

Przeżycie wolne od progresji choroby
[mediana, miesiące (95% CI)] na
podstawie oceny badacza
11,4
(7,4, 19,8)
5,5
(3,6, 7,4)
0,418
(0,263, 0,662) 0,0001a
Przeżycia wolne od progresji choroby
[mediana,
w miesiącach (95% CI)] na podstawie
pochodnej oceny odpowiedzi na
leczenie opartej na zastosowaniu
kryteriów RECIST w pomiarach
wielkości guza wykonywanych przez
badaczy

12,6
(7,4, 16,9)
5,4
(3,5, 6,0)
0,401
(0,252, 0,640) 0,000066a

Przeżycia wolne od progresji choroby
[mediana,
w miesiącach (95% CI)] na podstawie
zaślepionej niezależnej centralnej
oceny nowotworu

12,6
(11,1, 20,6)
5,8
(3,8, 7,2)
0,315
(0,181, 0,546) 0,000015a

Przeżycie całkowite [5-letnia
obserwacja kontrolna [mediana, w
miesiącach (95% CI)]
38,6
(25,6, 56,4)
29,1
(16,4, 36,8)
0,730
(0,504, 1,057) 0,0940a
Odsetek odpowiedzi obiektywnych
[%, (95% CI)]
9,3
(3,2, 15,4) 0 Nd 0,0066b
Skróty: CI=przedział ufności; N=liczba pacjentów; Nd=nie dotyczy; pNET=guzy
neuroendokrynne trzustki; RECIST=kryteria oceny odpowiedzi w nowotworach litych.
a Dwustronny niestratyfikowany test logarytmiczny rang
b Dokładny test Fishera

Rycina 1. Krzywa Kaplana-Meiera dla PFS w badaniu III fazy dotyczącym pNET

Skróty: CI=przedział ufności; N=liczba pacjentów; PFS=czas przeżycia wolny od progresji; pNET=nowotwory
neuroendokrynne trzustki.

W momencie zamknięcia badania nie dysponowano dojrzałymi danymi na temat OS [20,6 miesiąca
(95% CI 20,6, NR) dla grupy otrzymującej sunitynib w porównaniu do NR (95% CI 15,5, NR) dla
grupy otrzymującej placebo, iloraz ryzyka: 0,409 (95% CI: 0,187, 0,894), p = 0,0204]. Odnotowano 9
zgonów w grupie leczonej sunitynibem i 21 w grupie placebo.

W momencie stwierdzenia progresji choroby dane pacjentów odkodowano i pacjentom, którzy
otrzymywali placebo zaproponowano dostęp do sunitynibu w odrębnym, otwartym badaniu będącym
przedłużeniem poprzedniego badania. W wyniku przedwczesnego przerwania badania dane
pozostałych pacjentów odkodowano, a pacjentom tym zaproponowano dostęp do sunitynibu w
otwartym badaniu będącym przedłużeniem poprzedniego badania. Łącznie 59 spośród 85 (69,4%)
pacjentów z grupy placebo przeszło do otwartego badania sunitynibu po wystąpieniu progresji
choroby lub odkodowaniu podczas zamknięcia badania. OS obserwowane po 5 latach kontroli
podczas przedłużenia badania wykazywało iloraz ryzyka wynoszący 0,730 (95% CI: 0,504, 1,057).

Ocena za pomocą kwestionariusza EORTC QLQ-C30 (European Organization for Research and
Treatment of Cancer Quality of Life Questionnaire) wykazała, że ogólna globalna jakość życia
związana ze stanem zdrowia oraz pięć domen funkcjonowania (fizyczna, ról społecznych, poznawcza,
emocjonalna i społeczna) były utrzymane u pacjentów leczonych sunitynibem w porównaniu z grupą
pacjentów otrzymujących placebo przy ograniczonych, objawowych działaniach niepożądanych.

W grupie pacjentów z progresją nieresekcyjnego zaawansowanego/rozsianego nowotworu pNET o
wysokim stopniu zróżnicowania przeprowadzono międzynarodowe, wieloośrodkowe badanie otwarte
fazy IV z jedną grupą badaną, oceniające skuteczność i bezpieczeństwo leczenia sunitynibem.

Stu sześciu pacjentów (61 pacjentów w kohorcie dotychczas nieleczonej i 45 pacjentów, dla których
badane leczenie było leczeniem kolejnego rzutu) otrzymało leczenie sunitynibem w postaci doustnej w
dawce 37,5 mg raz dziennie, w schemacie ciągłym (ang. continuous daily dosing; CDD).

Mediana PFS w ocenie badacza wyniosła 13,2 miesiąca, zarówno w całej populacji (95% CI: 10,9,
16,7), jak i w kohorcie uprzednio nieleczonej (95% CI: 7,4, 16,8).

Dzieci i młodzież
Dane dotyczące stosowania sunitynibu u dzieci i młodzieży są ograniczone (patrz punkt 4.2).

Przeprowadzono badanie I fazy ze zwiekszeniem dawki sunitynibu podawanego doustnie w grupie 35
pacjentów, w tym z udziałem 30 pacjentów z populacji dzieci i mlodzieży (w wieku od 3 do 17 lat)
oraz 5 młodych osób dorosłych (w wieku od 18 do 21 lat) z nowotworami litymi opornymi na
leczenie. U większości pacjentów pierwotnie rozpoznano guz mózgu. Kardiotoksyczność
ograniczającą wielkość dawki zaobserwowano w pierwszym etapie badania, co wpłynęło na zmianę
schematu badania w celu wykluczenia pacjentów z wcześniejszą ekspozycją na terapie potencjalnie
kardiotoksyczne (w tym antracykliny) lub radioterapię, której zasięg obejmował serce. W drugim
etapie badania, w którym uwzględniono pacjentów wcześniej poddawanych leczeniu
przeciwnowotworowemu, jednakże bez czynników ryzyka wystąpienia kardiotoksyczności, sunitynib
był ogólnie tolerowany przez pacjentów i możliwy do kontrolowania klinicznie w dawce 15 mg/m2 pc.
na dobę według schematu 4/2. U żadnego z pacjentów nie osiągnięto całkowitej ani częściowej
odpowiedzi. Stabilizację choroby zaobserwowano u 6 pacjentów (17%). W przypadku jednego
pacjenta z nowotworem podścieliskowym przewodu pokarmowego przyjmującego dawkę 15 mg/m2
nie odnotowano korzyści z leczenia. Zaobserwowane działania niepożądane były na ogół podobne do
działań niepożądanych występujących u dorosłych pacjentów (patrz punkt 4.8).

Otwarte badanie fazy II przeprowadzono w grupie 29 pacjentów, obejmującej 27 pacjentów
należących do populacji dzieci i młodzieży (w wieku od 3 do 16 lat) i 2 młode osoby dorosłe (w wieku
od 18 do 19 lat) z HGG lub wyściółczakiem. Badanie zamknięto w momencie zaplanowanej analizy
okresowej ze względu na brak opanowania choroby. Mediana PFS wyniosła 2,3 miesiąca w grupie
HGG i 2,7 miesiąca w grupie z rozpoznaniem wyściółczaka. Mediana OS wyniosła 5,1 miesiąca w
grupie HGG i 12,3 miesiąca w grupie z rozpoznaniem wyściółczaka. Najczęściej zgłaszanymi (≥10%)
związanymi z leczeniem działaniami niepożądanymi u pacjentów z obu grup łącznie były: obniżenie
liczby neutrofilów (6 pacjentów [20,7%]) i krwotoki śródczaszkowe (3 pacjentów [10,3%]).

Dane pochodzące z badania fazy I/II z zastosowaniem doustnego sunitynibu, przeprowadzonego u 6
pacjentów z grupy dzieci i młodziezy z GIST w wieku od 13 do 16 lat, którzy otrzymywali sunitynib
według schematu 4/2 w dawkach wahających się od 15 mg/m2 pc. na dobę do 30 mg/m2 pc. na dobę
oraz dostępne dane opublikowane (20 pacjentów z GIST - dzieci i młode osoby dorosłe) wskazują, że
leczenie sunitynibem powodowało stabilizację choroby u 18 spośród 26 (69,2%) pacjentów, po
niepowodzeniu leczenia imatynibem lub nietolerujących tego leczenia (16 pacjentów ze stabilizacją
choroby na 21 leczonych) lub leczonych de novo lub po zabiegu operacyjnym (2 pacjentów ze
stabilizacją choroby na 5 leczonych). W badaniu fazy I/II stabilizację choroby i progresję choroby
stwierdzono w każdym przypadku u 3 z 6 pacjentów (1 pacjent otrzymał leczenie neoadiuwantowe, a
1 pacjent uzupełniające leczenie imatynibem). W tym samym badaniu u 4 spośród 6 pacjentów
(66,7%) wystąpiły związane z leczeniem działania niepożądane o nasileniu stopnia 3-4
(hipofosfatemia, neutropenia i małopłytkowość 3. stopnia - każde z tych działań u 1 pacjenta - oraz
neutropenia 4. stopnia u 1 pacjenta). Ponadto w publikacjach zgłaszano następujące działania
niepożądane w 3. stopniu nasilenia, które wystąpiły u 5 pacjentów: uczucie zmęczenia (2), działania
niepożądane sunitynibu na przewód pokarmowy (w tym biegunka) (2), hematologiczne działania
niepożądane sunitynibu (w tym niedokrwistość) (2), zapalenie pęcherzyka żółciowego (1),
nadczynność tarczycy (1) i zapalenie błon śluzowych (1).

Przeprowadzono populacyjną analizę farmakokinetyczną (PK) oraz farmakokinetycznofarmakodynamiczną (PK/PD) w zakresie ekstrapolacji farmakokinetyki oraz głównych punktów
końcowych wymaganych do oceny bezpieczeństwa i skuteczności stosowania sunitynibu u dzieci i
młodzieży z GIST (w grupie wiekowej od 6 – 17 lat). Analiza została oparta na danych zebranych w
grupach dorosłych pacjentów z GIST lub guzami litymi oraz w grupach dzieci i młodzieży z guzami
litymi. Na podstawie analiz modelowania wydaje się, że młody wiek pacjentów oraz drobniejsza
budowa ciała nie wpływają negatywnie na reakcje organizmu w zakresie skuteczności i
bezpieczeństwa ekspozycji osoczowej na sunitynib. Nie stwierdzono negatywnego wpływu młodego

wieku lub drobniejszej budowy ciała pacjentów na stosunek korzyści do ryzyka leczenia sunitynibem.
Na ten stosunek wpływa głównie ekspozycja osoczowa na sunitynib.

Europejska Agencja Leków (EMA) wstrzymała obowiązek dołączania wyników badań referencyjnego
produktu leczniczego zawierającego sunitynib we wszystkich podgrupach populacji dzieci i młodzieży
dotyczących leczenia raka nerki lub miedniczki nerkowej (z wyłączeniem nerczaka płodowego,
nefroblastomatozy, mięsaka jasnokomórkowego, nerczaka mezoblastycznego, raka rdzeniastego nerki
i nowotworu rabdoidalnego nerki) (patrz punkt 4.2).

EMA uchyliła obowiązek dołączania wyników badań referencyjnego produktu leczniczego
zawierającego sunitynib we wszystkich podgrupach populacji dzieci i młodzieży w leczeniu
nowotworów neuroendokrynnych żołądka, jelit i trzustki (z wyłączeniem nerwiaka płodowego,
neuroganglioblastoma i guza chromochłonnego nadnerczy) (patrz punkt 4.2).

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Właściwości farmakokinetyczne sunitynibu oceniono w badaniach obejmujących 135 zdrowych
ochotników i 266 pacjentów z guzami litymi. Parametry farmakokinetyczne były podobne we
wszystkich badanych populacjach pacjentów z guzami litymi i u zdrowych ochotników.

W zakresie dawkowania od 25 do 100 mg pole pod krzywą zależności stężenia leku w osoczu od
czasu (AUC) i wartość Cmax rosną proporcjonalnie do dawki. W przypadku kilkakrotnego podania w
ciągu doby sunitynib ulega kumulacji, przy czym jego stężenie zwiększa się 3-4-krotnie, a stężenie
jego podstawowego czynnego metabolitu zwiększa się 7-10-krotnie. Stężenie sunitynibu i jego
głównego czynnego metabolitu w stanie równowagi zostaje osiągnięte w ciągu 10 do 14 dni. Do 14.
dnia łączne stężenie osoczowe sunitynibu i jego głównego czynnego metabolitu wynosi 62,9-101
ng/ml, co jest docelowym stężeniem przewidywanym na podstawie danych z badań przedklinicznych
jako stężenie hamujące fosforylację receptorów in vitro, prowadzącym do zatrzymania i (lub)
zmniejszenia wzrostu guzów in vivo. Podstawowy czynny metabolit odpowiada za 23-37% całkowitej
ekspozycji na lek. Nie obserwuje się istotnych zmian farmakokinetyki sunitynibu lub jego
podstawowego czynnego metabolitu podczas kilkakrotnego podawania sunitynibu w ciągu doby, lub
w trakcie powtarzanych cyklów badanych schematów dawkowania.

Wchłanianie
Po podaniu doustnym sunitynibu maksymalne stężenie (Cmax) stwierdza się na ogół po upływie 6-12
godzin (tmax).

Pokarm nie wpływa na dostępność biologiczną sunitynibu.

Dystrybucja
W badaniach in vitro stopień wiązania się sunitynibu i jego głównego czynnego metabolitu z ludzkimi
białkami osocza wynosił - odpowiednio - 95% i 90%, niezależnie od stężenia. Pozorna objętość
dystrybucji (Vd) w przypadku sunitynibu była znaczna - 2230 l, co wskazuje na penetrację leku do
tkanek.

Interakcje metaboliczne
Obliczone in vitro wartości stałej Ki dla wszystkich badanych izoenzymów cytochromu P450 (CYP)
(CYP1A2, CYP2A6, CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4/5 i
CYP4A9/11) wskazują na to, że sunitynib i jego główny czynny metabolit prawdopodobnie nie
przyspieszają w stopniu istotnym klinicznie metabolizmu substancji czynnych metabolizowanych
przez te enzymy.

Metabolizm
Sunitynib jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4 cytochromu CYP, który katalizuje
reakcję powstawania głównego czynnego metabolitu dezetylosunitynibu, podlegającego dalszemu
metabolizmowi katalizowanemu przez ten sam izoenzym.

Należy unikać jednoczesnego podawania sunitynibu z silnymi induktorami lub inhibitorami
cytochromu CYP3A4, ponieważ stężenie sunitynibu w osoczu może ulec zmianie (patrz punkty 4.4 i
4.5).

Eliminacja
Wydalanie następuje głównie z kałem (61%), natomiast przez nerki ulega wydaleniu 16% podanej
dawki produktu w postaci niezmienionej substancji czynnej i metabolitów. Sunitynib i jego główny
czynny metabolit były głównymi substancjami wykrywanymi w osoczu, moczu i kale, odpowiadając
odpowiednio za 91,5%, 86,4% i 73,8% radioaktywności w zebranych próbkach. Mniej istotne
metabolity zostały zidentyfikowane w moczu i w kale, jednak na ogół nie były wykrywane w osoczu.
Całkowity klirens po podaniu doustnym (CL/F) wynosił 34-62 1/h. Po podaniu doustnym zdrowym
ochotnikom okres półtrwania sunitynibu w fazie eliminacji i jego głównego czynnego metabolitu
dietylowego wynosił odpowiednio około 40-60 godzin i 80-110 godzin.

Jednoczesne podawanie z produktami leczniczymi będącymi inhibitorami BCRP
In vitro, sunitynib jest substratem transportera BCRP usuwającego lek z komórki. W badaniu
A6181038 jednoczesne podanie gefitynibu, inhibitora BCRP, nie miało istotnego klinicznie wpływu
na wartości Cmax i AUC sunitynibu ani łącznie sunitynib i jegometabolitu (patrz punkt 4.5). Było to
wieloośrodkowe otwarte badanie fazy I/II oceniające bezpieczeństwo i tolerancję maksymalnej dawki
tolerowanej oraz działania przeciwnowotworowego sunitynibu w skojarzeniu z gefitynibem u
pacjentów z MRCC. Drugorzędowym celem badania była ocena farmakokinetyki gefitynibu (250 mg
na dobę) i sunitynibu (w dawce 37,5 mg [kohorta 1, n=4] lub 50 mg [kohorta 2, n=7] na dobę
podawanej przez 4 tygodnie, po których następowała 2-tygodniowa przerwa) podawanych w
skojarzeniu. Zmiany parametrów farmakokinetycznych sunitynibu nie miały znaczenia klinicznego i
nie wskazywały na jakiekolwiek interakcje między lekami, ale biorąc pod uwagę stosunkowo małą
liczbę uczestników badania (tj. N = 7 + 4) oraz umiarkowaną do dużej zmienność międzyosobniczą
parametrów farmakokinetycznych, wyniki tego badania dotyczące farmakokinetycznych interakcji
lekowych należy interpretować z zachowaniem ostrożności.

Szczególne grupy pacjentów

Zaburzenia czynności wątroby
Sunitynib i jego główny metabolit są metabolizowane przede wszystkim przez wątrobę. Ekspozycja
ogólnoustrojowa po podaniu pojedynczej dawki sunitynibu u pacjentów z łagodnymi lub
umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (stopnia A i B według klasyfikacji Childa-Pugha)
była podobna jak u pacjentów z prawidłową czynnością wątroby. Nie przeprowadzono badań z
zastosowaniem sunitynibu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (stopnia C według
klasyfikacji Childa-Pugha).

Z badań u pacjentów z nowotworami wykluczono pacjentów z aktywnością A1AT lub AspAT
przekraczającą o ponad 2,5 x górną granicę normy, lub o ponad 5,0 x górną granicę normy, gdy wzrost
ten wiązał się z przerzutami do wątroby.

Zaburzenia czynności nerek
Analizy farmakokinetyki populacyjnej wykazały, że pozorny klirens całkowity sunitynibu po podaniu
doustnym (CL/F) nie jest uzależniony od klirensu kreatyniny w ocenianym zakresie (42-347 ml/min).
Ekspozycja ogólnoustrojowa po pojedynczej dawce sunitynibu była podobna u pacjentów z ciężkimi
zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) i u pacjentów z prawidłową czynnością
nerek (klirens kreatyniny >80 ml/min). Mimo, iż sunitynib i jego główny metabolit nie były
eliminowane przez hemodializę u pacjentów z ESRD, całkowita ekspozycja ogólnoustrojowa była
mniejsza o 47% dla sunitynibu i 31% dla głównego metabolitu w porównaniu z pacjentami z
prawidłową czynnością nerek.

Masa ciała, sprawność fizyczna
Analiza danych demograficznych pod kątem farmakokinetyki populacyjnej wskazuje, że nie ma
konieczności dostosowania dawki początkowej w zależności od masy ciała i stanu sprawności
pacjenta ocenianego za pomocą kwestionariusza Eastern Cooperative Oncology Group (ECOG).

Płeć
Dostępne dane wskazują, że kobiety mogą mieć o około 30% mniejszy pozorny klirens (CL/F)
sunitynibu w porównaniu do mężczyzn: różnica ta nie wymaga jednak modyfikacji dawki
początkowej.

Dzieci i młodzież
Dane dotyczące stosowania sunitynibu u dzieci i młodzieży są ograniczone (patrz punkt 4.2). Analizy
farmakokinetyki populacyjnej zbiorczych danych zebranych od dorosłych pacjentów z GIST i guzami
litymi oraz od dzieci i młodzieży z guzami litymi zostały zakończone. Przeprowadzono analizy
krokowego modelowania zmiennych kowariancji (ang. stepwise covariate modelling analyses) w celu
oceny wpływu wieku oraz rozmiaru ciała (całkowitej masy ciała lub powierzchni ciała), jak również
innych zmiennych kowariancji na istotne parametry farmakokinetyczne dla sunitynibu oraz jego
czynnego metabolitu. Spośród analizowanych zmiennych związanych z wiekiem i rozmiarem ciała,
wiek znacząco wpływał na pozorny klirens sunitynibu (zależność: im młodszy wiek pacjenta
pediatrycznego, tym mniejszy pozorny klirens). W podobny sposób powierzchnia ciała znacząco
wpływała na pozorny klirens czynnego metabolitu (zależność: im mniejsza powierzchnia ciała, tym
mniejszy pozorny klirens).

Ponadto, opierając się na zintegrowanej analizie PK populacyjnej połączonych danych z 3 badań
przeprowadzonych w populacji pediatrycznej (2 badania dotyczące guzów litych i 1 badanie dotyczące
GIST); wiek pacjentów: od 6 do 11 i od 12 do 17 lat), wyjściowa wartość pola powierzchni ciała
(BSA) była istotną współzmienną dla klirensu pozornego sunitynibu i jego aktywnego metabolitu. Na
podstawie tej analizy przewiduje się, że dawka wynosząca około 20 mg/m2 pc. na dobę u pacjentów
pediatrycznych o wartościach BSA od 1,10 do 1,87 m2, zapewni ekspozycję osoczową na sunitynib i
jego aktywny metabolit porównywalną (między 75 a 125% AUC) z ekspozycją obserwowaną u
dorosłych pacjentów z GIST przyjmujących sunitynib w dawce 50 mg na dobę według schematu 4/2
(AUC 1233 ng.h/ml). W badaniach pediatrycznych dawka początkowa sunitynibu wynosiła 15 mg/m2
pc. (na podstawie wartości MTD ustalonej w badaniu fazy I z eskalacją dawki leku, patrz punkt 5.1),
którą u pacjentów pediatrycznych z GIST podwyższano do 22,5 mg/m2 pc., a następnie do 30 mg/m2
pc. (nie przekraczając dawki całkowitej 50 mg na dobę), kierując się bezpieczeństwem/tolerancją
indywidualnego pacjenta. Ponadto, zgodnie opublikowanymi pracami dotyczącymi pacjentów
pediatrycznych z GIST, obliczona dawka początkowa wahała się od 16,6 mg/m2 pc. do 36 mg/m2 pc.,
a następnie była podwyższana nawet do 40,4 mg/m2 pc. (nie przekraczając dawki całkowitej 50 mg na
dobę).

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

W trwających do 9 miesięcy badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym u szczurów i małp
stwierdzono, że podstawowymi narządami, na które wpływa lek, są: przewód pokarmowy (wymioty i
biegunki u małp), nadnercza (przekrwienie kory i (lub) krwotoki u szczurów i małp, z martwicą i
następującym po niej włóknieniem u szczurów), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zmniejszenie
liczby komórek szpiku kostnego i zanik tkanki limfoidalnej grasicy, śledziony i węzłów chłonnych),
zewnątrzwydzielnicza część trzustki (degranulacja komórek pęcherzykowych z martwicą
pojedynczych komórek), ślinianki (przerost gronek), stawy (zgrubienie płytki wzrostu), macica (zanik)
i jajniki (zaburzenia rozwoju pęcherzyków). Wszystkie wyniki uzyskano przy istotnych klinicznie
poziomach stężenia osoczowego sunitynibu. Dodatkowe działania produktu obserwowane w innych
badaniach obejmowały: wydłużenie odstępu QTc, obniżenie LVEF, zanik kanalików jądrowych,
rozrost komórek mezangium w nerkach, krwotok z przewodu pokarmowego i błony śluzowej jamy
ustnej oraz przerost komórek płata przedniego przysadki. Uważa się, że zmiany w obrębie macicy
(zanik błony śluzowej) i płytki wzrostowej kości (zgrubienie nasad kostnych lub dysplazja chrząstki)
są związane z działaniem farmakologicznym sunitynibu. Większość z tych zmian była odwracalna po
upływie od 2 do 6 tygodni od zakończenia leczenia.

Genotoksyczność
Potencjalne działanie genotoksyczne sunitynibu oceniano zarówno in vitro i in vivo. Sunitynib nie
wykazywał właściwości mutagennych w badaniach na bakteriach z zastosowaniem aktywacji

metabolicznej przez wątrobę szczura. Sunitynib nie indukował strukturalnych aberracji
chromosomalnych w ludzkich limfocytach krwi obwodowej in vitro. Obserwowano poliploidię
(liczbowe aberracje chromosomalne) w ludzkich limfocytach krwi obwodowej in vitro, zarówno w
przypadku zastosowania aktywacji metabolicznej, jak i bez niej. Sunitynib nie wykazywał działania
klastogennego w szczurzym szpiku kostnym in vivo. Nie oceniano jego podstawowego czynnego
metabolitu pod kątem potencjalnej genotoksyczności.

Działanie rakotwórcze
W trwającym 1 miesiąc badaniu określającym zakres wielkości dawek podawanych doustnie (0, 10,
25, 75 lub 200 mg/kg mc. na dobę) w sposób ciągły u myszy transgenicznych rasH2, po zastosowaniu
największej badanej dawki (200 mg/kg mc. na dobę) obserwowano raka i rozrost gruczołów Brunner’a
dwunastnicy.

Trwające 6 miesięcy badanie rakotwórczości, po codziennym podaniu doustnym (0, 8, 25, 75 [dawka
zmniejszona do 50] mg/kg mc. na dobę), przeprowadzono na myszach transgenicznych rasH2.
Podczas stosowania dawek ≥25 mg/kg mc. na dobę po 1 miesiącu lub 6 miesiącach leczenia
(ekspozycja ≥7,3 razy większa niż AUC u pacjentów otrzymujących zalecaną dawkę dobową [RDD])
obserwowano przypadki raka żołądka i dwunastnicy, zwiększoną częstość występowania złośliwego
śródbłoniaka krwionośnego w tle i (lub) hiperplazji błony śluzowej żołądka.

W trwającym 2 lata badaniu rakotwórczości u szczurów (0, 0,33, 1 lub 3 mg/kg m.c. na dobę),
podawanie sunitynibu w 28-dniowych cyklach, po których następowała 7-dniowa przerwa,
powodowało wzrost częstości występowania guzów chromochłonnych i rozrostu rdzenia nadnerczy u
samców szczurów po zastosowaniu leku w dawce 3 mg/kg m.c. na dobę przez >1 rok (ekspozycja ≥
7,8 razy większa niż AUC u pacjentów otrzymujących RDD). Rak gruczołów Brunner’a w
dwunastnicy wystąpił po dawce ≥1 mg/kg m c. na dobę u samic szczurów i po dawce 3 mg/kg mc. na
dobę u samców szczurów, a także stwierdzono wyraźny rozrost komórek błony śluzowej gruczołowej
części żołądka po dawce 3 mg/kg mc. na dobę u samców szczurów, co stanowiło odpowiednio ≥0,9,
7,8 i 7,8 razy większą ekspozycję niż AUC u pacjentów otrzymujących RDD. Nie ustalono znaczenia
dla ludzi obserwowanych u myszy transgenicznych rasH2 i szczurów nowotworów w badaniach nad
rakotwórczością sunitynibu.

Toksyczny wpływ na rozród i rozwój potomstwa
W badaniach toksycznego wpływu na rozród szczurów nie stwierdzono wpływu produktu na płodność
samców lub samic. Jednak w badaniach toksyczności po podaniu dawek wielokrotnych
przeprowadzonych na szczurach i małpach obserwowano oddziaływanie leku na płodność samic w
postaci atrezji pęcherzyków, zwyrodnienia ciałek żółtych, zmian błony śluzowej macicy oraz
zmniejszenia masy macicy i jajników przy klinicznie istotnych poziomach ekspozycji
ogólnoustrojowej. U szczurów obserwowano wpływ leku na płodność samców w postaci zaniku
kanalików jąder, zmniejszenia liczby plemników w najądrzach i zmniejszenia ilości koloidu w obrębie
gruczołu krokowego i pęcherzyków nasiennych przy poziomach ekspozycji osoczowej 25 razy
większych niż ekspozycja ogólnoustrojowa u ludzi.

U szczurów śmiertelność zarodków i płodów przejawiała się istotnym zmniejszeniem liczby żywych
płodów, zwiększoną liczbą resorpcji, wzrostem utrat ciąży po zagnieżdżeniu zarodka i całkowitą utratą
miotów u 8 z 28 samic ciężarnych przy poziomach stężenia leku w osoczu 5,5 razy większych niż
ekspozycja ogólnoustrojowa u ludzi. U królików redukcja masy macicy samic ciężarnych i liczby
żywych płodów była związana ze zwiększeniem liczby resorpcji, wzrostem liczby utrat ciąży po
zagnieżdżeniu zarodka i całkowitą utratą miotów u 4 z 6 samic ciężarnych przy poziomach stężenia
leku w osoczu 3 razy większych niż ekspozycja ogólnoustrojowa u ludzi. Stosowanie sunitynibu u
szczurów w okresie organogenezy w dawce ≥5 mg/kg m.c. na dobę prowadziło do zmian
rozwojowych, polegających na zwiększonej częstości występowania wad rozwojowych szkieletu
płodu, charakteryzujących się przede wszystkim opóźnieniem kostnienia kręgów piersiowych i (lub)
lędźwiowych, obserwowanych przy poziomach stężenia leku w osoczu 5,5 razy większych niż
ekspozycja ogólnoustrojowa u ludzi. U królików wpływ leku na rozwój polegał na zwiększeniu
częstości występowania rozszczepu wargi przy poziomach stężenia leku w osoczu w przybliżeniu
odpowiadających poziomom obserwowanym w warunkach klinicznych u ludzi oraz rozszczepu wargi

i rozszczepu podniebienia przy poziomach stężenia leku w osoczu 2,7 razy większych niż ekspozycja
ogólnoustrojowa u ludzi.

Sunitynib (0,3, 1,0 lub 3,0 mg/kg mc. na dobę) był oceniany w badaniu pre- i postnatalnego rozwoju
potomstwa u szczurów. Po zastosowaniu dawki ≥1 mg/kg mc. na dobę przyrost masy ciała matki
podczas ciąży i laktacji był obniżony, ale nie obserwowano toksycznego wpływu na rozród do dawki 3
mg/kg m c. na dobę (szacowana ekspozycja ≥2,3 razy większa niż AUC u pacjentów otrzymujących
RDD). Po dawce 3 mg/kg mc. na dobę obserwowano obniżenie masy ciała potomstwa w okresie
przed odstawieniem od piersi i po odstawieniu od piersi. Nie obserwowano toksycznego wpływu na
rozród po dawce 1 mg/kg mc. na dobę (przybliżona ekspozycja ≥0,9 razy większa niż AUC u
pacjentów otrzymujących RDD).

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Zawartość kapsułki
Celuloza mikrokrystaliczna (E460)
Mannitol (E421)
Kroskarmeloza sodowa
Powidon K30 (E1201)
Magnezu stearynian (E470b)

Sunitinib Stada, 12,5 mg, kapsułki, twarde
Osłonka kapsułki
Żelaza tlenek czerwony (E 172)
Tytanu dwutlenek (E 171)
Żelatyna

Tusz biały
Szelak
Tytanu dwutlenek (E 171)
Glikol propylenowy (E 1520)

Sunitinib Stada, 25 mg, kapsułki, twarde
Osłonka kapsułki
Żelaza tlenek czarny (E 172)
Żelaza tlenek czerwony (E 172)
Żelaza tlenek żółty (E 172)
Tytanu dwutlenek (E 171)
Żelatyna

Tusz biały
Szelak
Tytanu dwutlenek (E 171)
Glikol propylenowy (E 1520)

Sunitinib Stada, 37,5 mg, kapsułki, twarde
Osłonka kapsułki
Żelaza tlenek żółty (E 172)
Tytanu dwutlenek (E 171)
Żelatyna

Tusz czarny
Szelak
Żelaza tlenek czarny (E 172)

Glikol propylenowy (E 1520)
Amonowy wodorotlenek (E 527)

Sunitinib Stada, 50 mg, kapsułki, twarde
Osłonka kapsułki
Żelaza tlenek czarny (E 172)
Żelaza tlenek czerwony (E 172)
Żelaza tlenek żółty (E 172)
Tytanu dwutlenek (E 171)
Żelatyna

Tusz biały
Szelak
Tytanu dwutlenek (E 171)
Glikol propylenowy (E 1520)

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

4 lata

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Blister Aluminium-OPA/Aluminium/PVC zawierający 28 kapsułek twardych.

Blister perforowany Aluminium-OPA/Aluminium/PVC zawierający 28 dawek jednostkowych (28 x 1
kapsułka twarda).

Butelka z polietylenu wysokiej gęstości (HDPE) z polipropylenowym (PP) zamknięciem
zabezpieczającym przed dostępem dzieci (zakrętką), zawierająca 30 kapsułek twardych.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z
lokalnymi przepisami.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

STADA Arzneimittel AG
Stadastrasse 2-18
61118 Bad Vilbel
Niemcy

### 8. NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Sunitinib Stada, 12,5 mg: 26020

Sunitinib Stada, 25 mg: 26021

Sunitinib Stada, 37,5 mg: 26022

Sunitinib Stada, 50 mg: 26023

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 21.09.2020

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

07/2024

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.