# Lamivudine Aurovitas

> Lamiwudyna · 100 mg · Tabletki powlekane

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Lamivudine Aurovitas
- **Nazwa powszechna:** Lamivudinum
- **Substancja czynna:** [Lamiwudyna](https://apteka.online/odpowiedniki/lamivudinum)
- **Moc:** 100 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki powlekane
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** J05AF05
- **Liczba opakowań:** 2
- **Numer pozwolenia:** 26608
- **Podmiot odpowiedzialny:** Aurovitas Pharma Polska Sp. z o.o.
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-przeciwwirusowe-do-stosowania-ogolnego/lamivudine-aurovitas-tabl-powl-100-mg-aurovitas
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-przeciwwirusowe-do-stosowania-ogolnego/lamivudine-aurovitas-tabl-powl-100-mg-aurovitas.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/42694/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/42694/characteristic

## Dostępne opakowania (2)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 28 tabl. | 5909991464127 | Rp | bezpłatnie w placówce | Trudno dostępny (2/5) | — |
| 84 tabl. | 5909991464134 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |

## Leki refundowane

### 28 tabl. — EAN 5909991464127

Lek refundowany wydawany bezpłatnie w placówce (brak ceny detalicznej w obwieszczeniu).

> Ceny urzędowe (maksymalne) z obwieszczenia refundacyjnego MZ 82W. Rzeczywista dopłata zależy od poziomu odpłatności i wskazania na recepcie.

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Lamivudine Aurovitas i w jakim celu się go stosuje?
Substancją czynną leku Lamivudine Aurovitas jest lamiwudyna.

Lek Lamivudine Aurovitas jest stosowany w leczeniu długotrwałego (przewlekłego)
wirusowego zapalenia wątroby typu B u dorosłych.

Lek Lamivudine Aurovitas jest lekiem przeciwwirusowym hamującym rozwój wirusa zapalenia
wątroby typu B i należy do grupy leków zwanych nukleozydowymi i nukleotydowymi inhibitorami
odwrotnej transkryptazy (ang. Nucleoside analogue Reverse Transcriptase Inhibitors, NRTIs).

Wirus zapalenia wątroby typu B jest wirusem wywołującym długotrwałe (przewlekłe) zakażenie i
może powodować uszkodzenie wątroby. Lek Lamivudine Aurovitas może być stosowany u
pacjentów z uszkodzoną wątrobą z zachowaniem jej normalnej czynności (wyrównana choroba
wątroby).

Leczenie lekiem Lamivudine Aurovitas może zmniejszyć liczbę wirusów wywołujących zapalenia
wątroby typu B w organizmie. Może to doprowadzić do zmniejszenia uszkodzenia wątroby i
poprawy jej czynności. Nie każdy reaguje na leczenie lekiem Lamivudine Aurovitas w ten sam
sposób. Lekarz będzie monitorował skuteczność leczenia i regularnie zlecał badania krwi.

### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Lamivudine Aurovitas

Przed rozpoczęciem oraz w trakcie leczenia zakażenia wirusem zapalenia wątroby typu B z
zastosowaniem lamiwudyny, lekarz prowadzący powinien zaproponować pacjentowi poradę oraz
wykonanie badań na obecność HIV. Jeśli pacjent jest zakażony HIV lub zakazi się HIV, patrz punkt
3. Kiedy nie przyjmować leku Lamivudine Aurovitas
• jeśli pacjent ma uczulenie na lamiwudynę, lub którykolwiek z pozostałych składników tego
leku (wymienionych w punkcie 6).
Należy skonsultować się z lekarzem prowadzącym, jeśli pacjent przypuszcza, że dotyczą go
opisane okoliczności.

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Lamivudine Aurovitas należy omówić to z lekarzem lub
farmaceutą.

Niektórzy pacjenci stosujący lek Lamivudine Aurovitas lub podobne leki są bardziej narażeni na
wystąpienie ciężkich działań niepożądanych. Pacjent powinien wiedzieć o tym dodatkowym ryzyku:
• jeśli kiedykolwiek w przeszłości u pacjenta występowały inne choroby wątroby, takie jak
zapalenie wątroby typu C.
• jeśli pacjent ma dużą nadwagę (szczególnie w przypadku kobiet).
Należy poinformować lekarza, jeśli którekolwiek z powyższych okoliczności dotyczą pacjenta.
Lekarz może w trakcie leczenia zalecić wykonanie dodatkowych badań kontrolnych, w tym badania
krwi. Więcej informacji dotyczących tego zagrożenia, patrz punkt 4.

Nie należy przerywać przyjmowania leku Lamivudine Aurovitas bez zalecenia lekarza,
ponieważ istnieje ryzyko nasilenia zapalenia wątroby. Po przerwaniu przyjmowania leku
Lamivudine Aurovitas lekarz będzie kontrolował stan pacjenta co najmniej przez cztery miesiące w
celu wykrycia jakichkolwiek problemów, to znaczy będą pobierane próbki krwi w celu wykrycia
nieprawidłowej aktywności enzymów wątrobowych co może wskazywać na uszkodzenie wątroby.
Więcej informacji dotyczących stosowania leku Lamivudine Aurovitas patrz punkt 3.

Ochrona innych ludzi
Zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu B może być przenoszone przez kontakty seksualne z
osobami zakażonymi lub przez zakażoną krew (np. poprzez używanie wspólnych igieł
iniekcyjnych). Stosowanie leku Lamivudine Aurovitas nie zapobiega przeniesieniu wirusowego
zapalenia wątroby typu B na inne osoby. Aby uchronić inne osoby przed zakażeniem wirusem
zapalenia wątroby typu B:
• należy używać prezerwatywy podczas seksu oralnego i penetracji;
• nie należy ryzykować przeniesienia zakażenia przez krew – np. nie używać wspólnych
igieł.

Lek Lamivudine Aurovitas a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio w tym o lekach pochodzenia roślinnego oraz o innych lekach kupionych bez
recepty.

Jeśli pacjent rozpoczyna stosowanie nowego leku podczas stosowania leku Lamivudine Aurovitas
należy pamiętać, aby poinformować o tym lekarza lub farmaceutę.

Następujących leków nie należy stosować z lekiem Lamivudine Aurovitas:
• leki (zwykle w postaci płynnej) zawierające sorbitol lub inne alkohole cukrowe (takie jak
ksylitol, mannitol, laktytol lub maltytol), jeśli są stosowane długotrwale
• inne leki zawierające lamiwudynę stosowane w leczeniu zakażenia HIV, (czasami
nazywanym wirusem AIDS)
• emtrycytabina stosowana w leczeniu zakażenia wirusem HIV lub wirusem zapalenia
wątroby typu B
• kladrybina stosowana w leczeniu białaczki włochatokomórkowej.

Należy poinformować lekarza prowadzącego, jeśli pacjent jest leczony którymkolwiek z tych
leków.

Ciąża
Jeśli pacjentka jest w ciąży, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje zajść w ciążę:

Powinna skontaktować się z lekarzem prowadzącym w celu omówienia korzyści i zagrożeń,
wynikających ze stosowania leku Lamivudine Aurovitas podczas ciąży.
Nie należy przerywać leczenia lekiem Lamivudine Aurovitas bez porady lekarza.

Karmienie piersią
Lek Lamivudine Aurovitas może przenikać do mleka. Jeśli pacjentka karmi piersią lub zamierza
karmić piersią:
Powinna poradzić się lekarza prowadzącego przed rozpoczęciem stosowania leku Lamivudine
Aurovitas.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Lek Lamivudine Aurovitas może wywoływać uczucie zmęczenia, które może mieć wpływ na
zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Nie należy prowadzić pojazdów ani
obsługiwania maszyn, chyba że pacjent jest pewny, że lek nie wywołuje u niego takiego działania.

Lek Lamivudine Aurovitas zawiera sód
Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od
sodu”.

### 3. Jak stosować lek Lamivudine Aurovitas?
Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza czy farmaceuty. W razie
wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Pacjent powinien pozostać w stałym kontakcie z lekarzem prowadzącym
Lek Lamivudine Aurovitas pomaga opanować wirusowe zapalenie wątroby typu B. Należy
przyjmować go codziennie, aby kontrolować zakażenie i zatrzymać postęp choroby.
Należy pozostawać w stałym kontakcie z lekarzem prowadzącym i nie przerywać stosowania
leku Lamivudine Aurovitas bez zalecenia lekarza prowadzącego.

Jaką dawkę leku stosować
Zwykle stosowana dawka leku Lamivudine Aurovitas to jedna tabletka (100 mg lamiwudyny)
raz na dobę.

Lekarz może przepisać mniejszą dawkę leku Lamivudine Aurovitas w przypadku problemów z
nerkami. Lek Lamivudine Aurovitas jest dostępny w postaci roztworu doustnego dla pacjentów, u
których konieczne jest stosowanie dawki mniejszej od zwykle stosowanej lub którzy nie mogą
przyjmować tabletek.

Należy poinformować lekarza prowadzącego, jeśli powyższe okoliczności dotyczą pacjenta.

Pacjenci zakażeni HIV lub pacjenci, którzy mogą zakazić się HIV
Jeśli w trakcie leczenia zakażenia wirusem zapalenia wątroby typu B z zastosowaniem lamiwudyny
pacjent jest zakażony HIV bądź zakazi się HIV i to zakażenie nie jest leczone, HIV może rozwinąć
oporność na niektóre leki przeciwretrowirusowe, przez co leczenie zakażenia HIV będzie
trudniejsze. Lamiwudynę można stosować również w leczeniu zakażenia HIV. Należy
poinformować lekarza prowadzącego, jeśli pacjent jest zakażony HIV. Lekarz może zalecić
kontynuowanie leczenia większą dawką lamiwudyny, zwykle 150 mg dwa razy na dobę, ponieważ

dawka lamiwudyny w leku Lamivudine Aurovitas (100 mg) nie jest wystarczająca w leczeniu
zakażenia HIV. Jeśli pacjent planuje zmianę leczenia zakażenia HIV, powinien wcześniej omówić tę
zmianę z lekarzem.

Należy poinformować lekarza prowadzącego, jeśli powyższe okoliczności dotyczą pacjenta.

Tabletkę należy połknąć w całości, popijając wodą. Lek Lamivudine Aurovitas można przyjmować
z posiłkiem lub niezależnie od niego.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Lamivudine Aurovitas
W razie przypadkowego zażycia zbyt dużej dawki leku Lamivudine Aurovitas należy powiedzieć o
tym lekarzowi lub farmaceucie albo skontaktować się z najbliższym szpitalnym oddziałem pomocy
doraźnej w celu uzyskania dalszych porad. Jeśli to możliwe, należy pokazać opakowanie leku
Lamivudine Aurovitas.

Pominięcie zastosowania leku Lamivudine Aurovitas
W przypadku pominięcia dawki należy przyjąć ją tak szybko, jak to możliwe, a dalej kontynuować
leczenie zgodnie z zaleceniami. Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia
pominiętej dawki.

Nie przerywać stosowania leku Lamivudine Aurovitas
Nie wolno przerywać stosowania leku Lamivudine Aurovitas bez konsultacji z lekarzem. Istnieje
ryzyko nasilenia zapalenia wątroby (patrz w punkcie 2). Jeśli pacjent przerwie stosowanie leku
Lamivudine Aurovitas lekarz będzie kontrolował stan pacjenta przez co najmniej cztery miesiące w
celu wykrycia jakichkolwiek problemów. Obejmuje to pobieranie próbek krwi w celu wykrycia
zwiększonej aktywności enzymów wątrobowych, co może wskazywać na uszkodzenie wątroby.

W przypadku dalszych pytań dotyczących stosowania tego leku należy zwrócić się do lekarza lub
farmaceuty.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Działania niepożądane, które były często zgłaszane w badaniach klinicznych lamiwudyny to
zmęczenie, infekcje dróg oddechowych, dyskomfort w gardle, ból głowy, dyskomfort i ból żołądka,
nudności, wymioty i biegunka, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych i enzymów
wytwarzanych w mięśniach (patrz poniżej).

Reakcje alergiczne
Występują rzadko (mogą dotyczyć nie więcej niż 1 na 1 000 osób). Objawy obejmują:
• obrzęk powiek, twarzy i warg
• trudności w przełykaniu lub oddychaniu.
Należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem w przypadku wystąpienia tych objawów.
Przerwać stosowanie leku Lamivudine Aurovitas.

Działania niepożądane, które mogą być wywoływane przez lek Lamivudine Aurovitas

Bardzo częste działania niepożądane (mogą one dotyczyć więcej niż 1 na 10 osób) mogące
ujawnić się w wynikach badań krwi:
• zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych zwanych aminotransferazami, co może
wskazywać na stan zapalny lub uszkodzenie wątroby.

Częste działania niepożądane (mogą one dotyczyć nie więcej niż 1 na 10 osób):

• skurcze i bóle mięśni
• wysypka skórna lub pokrzywka gdziekolwiek na ciele.

Częste działania niepożądane mogące ujawnić się w wynikach badań krwi:
• zwiększenie aktywności enzymu wytwarzanego w mięśniach (kinaza kreatynowa), co może
wskazywać na uszkodzenie tkanki mięśniowej.

Bardzo rzadkie działanie niepożądane (mogą one dotyczyć nie więcej niż u 1 na 10 000 osób):
• kwasica mleczanowa (nadmiar kwasu mlekowego we krwi).

Inne działania niepożądane
Inne działania niepożądane wystąpiły u bardzo małej liczby osób, ale ich dokładna częstość to
częstość nieznana
• rozpad tkanki mięśniowej
• pogorszenie choroby wątroby po zaprzestaniu stosowania leku Lamivudine Aurovitas lub w
trakcie leczenia, jeśli wirus zapalenia wątroby typu B uodporni się na lek Lamivudine
Aurovitas. U niektórych pacjentów może to być śmiertelne.

Objawy niepożądane, które mogą pojawić się w badaniach krwi:
• zmniejszenie liczby komórek biorących udział w krzepnięciu krwi (małopłytkowość).

Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane
Należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie, także o wszelkich możliwych objawach
niepożądanych niewymienionych w tej ulotce.

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane
niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania
niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych
Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów
Medycznych i Produktów Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: +48 22 49
21 301, faks: +48 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Lamivudine Aurovitas?
Przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku i blistrze po: EXP.
Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania leku.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Lamivudine Aurovitas

- Substancją czynną leku jest lamiwudyna.
Każda tabletka powlekana zawiera 100 mg lamiwudyny.
- Pozostałe składniki to:
Rdzeń tabletki: celuloza mikrokrystaliczna (PH 101), celuloza mikrokrystaliczna (PH 102),
karboksymetyloskrobia sodowa (typ A), magnezu stearynian.
Otoczka tabletki: hypromeloza 2910, makrogol 400, tytanu dwutlenek (E 171), polisorbat 80,
żelaza tlenek żółty (E 172), żelaza tlenek czerwony (E 172).

Jak wygląda lek Lamivudine Aurovitas i co zawiera opakowanie

Tabletka powlekana.

Tabletki powlekane w kształcie kapsułki, obustronnie wypukłe, w kolorze toffi, z wytłoczonym
napisem „L100” po jednej stronie i gładkie po drugiej stronie. Rozmiar to 11,1 mm x 5,6 mm.

Tabletki leku Lamivudine Aurovitas są dostępne w blistrach.

Wielkości opakowań:
Blistry: 28 i 84 tabletki powlekane

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca/importer

Podmiot odpowiedzialny:
Aurovitas Pharma Polska Sp. z o.o.
ul. Sokratesa 13D lokal 27
01-909 Warszawa
e-mail: medicalinformation@aurovitas.pl

Wytwórca/Importer:
APL Swift Services (Malta) Ltd.
HF26, Hal Far Industrial Estate, Hal Far
Birzebbugia, BBG 3000
Malta

Generis Farmacêutica, S.A.
Rua João de Deus 19, Venda Nova
2700-487 Amadora
Portugalia

Arrow Génériques
26 Avenue Tony Garnier
69007 Lyon
Francja

Ten lek jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego Obszaru
Gospodarczego pod następującymi nazwami:
Francja: Lamivudine Arrow 100 mg, comprimé pelliculé
Niemcy: Lamivudin Aurobindo 100 mg Filmtabletten
Włochy: Lamivudina Aurobindo Italia
Polska: Lamivudine Aurovitas
Portugalia: Lamivudina Aurobindo

Data ostatniej aktualizacji ulotki: 09/2024

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Lamivudine Aurovitas, 100 mg, tabletki powlekane

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka powlekana zawiera 100 mg lamiwudyny.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana

Tabletki powlekane w kształcie kapsułki, obustronnie wypukłe, w kolorze toffi, z wytłoczonym
napisem „L100” po jednej stronie i gładkie po drugiej. Rozmiar to 11,1 mm x 5,6 mm.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Produkt leczniczy Lamivudine Aurovitas jest wskazany w leczeniu przewlekłego wirusowego zapalenia
wątroby typu B u dorosłych:
• z wyrównaną chorobą wątroby z objawami czynnej replikacji wirusa, trwale podwyższoną
aktywnością aminotransferazy alaninowej (AlAT) w surowicy i histologicznymi objawami
aktywnego zapalenia i (lub) zwłóknienia wątroby. Rozpoczęcie leczenia lamiwudyną należy
rozważać tylko wtedy, gdy zastosowanie alternatywnego leku przeciwwirusowego o wyższej
barierze genetycznej nie jest dostępne lub nie jest odpowiednie (patrz punkt 5.1).
• ze zdekompensowaną chorobą wątroby w połączeniu z drugim lekiem niewykazującym oporności
krzyżowej na lamiwudynę (patrz punkt 4.2).

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Leczenie lamiwudyną powinien rozpocząć lekarz mający doświadczenie w leczeniu przewlekłego
wirusowego zapalenia wątroby typu B.

Dawkowanie

Dorośli
Zalecana dawka lamiwudyny wynosi 100 mg raz na dobę.

U pacjentów z niewyrównaną chorobą wątroby lamiwudynę należy zawsze stosować w skojarzeniu z
drugim lekiem, niewykazującym krzyżowej oporności na lamiwudynę, w celu zmniejszenia ryzyka
wystąpienia oporności i uzyskania szybkiej supresji wirusa.

Czas trwania leczenia
Optymalny czas trwania leczenia nie jest znany.

• U pacjentów z dodatnim wynikiem oznaczenia HBeAg z przewlekłym wirusowym zapaleniem
wątroby typu B (WZWB, ang. CHB, chronic hepatitis B) bez marskości leczenie powinno być
prowadzone przynajmniej 6-12 miesięcy po potwierdzeniu serokonwersji HBeAg (zanik
HbeAg, zanik miana HBV DNA z wykryciem HBeAb), aby ograniczyć ryzyko nawrotu
wirusologicznego lub do serokonwersji HBsAg lub utraty skuteczności (patrz punkt 4.4). Po
zakończeniu leczenia należy regularnie kontrolować aktywność AlAT i miana HBV DNA w
surowicy, w celu wykrycia późnego nawrotu wirusologicznego.
• U pacjentów z ujemnym wynikiem oznaczenia HBeAg z WZWB (mutant pre-core) bez
marskości wątroby, leczenie należy kontynuować przynajmniej do wystąpienia serokonwersji
HBs lub do wystąpienia dowodów utraty skuteczności. W przypadku przedłużonego leczenia
zalecana jest ponowna ocena prowadzona w regularnych odstępach czasu, w celu
potwierdzenia, że kontynuowanie wybranej terapii jest nadal właściwe dla pacjenta.
• U pacjentów z marskością wątroby i u otrzymujących przeszczep wątroby nie zaleca się
przerywania leczenia (patrz punkt 5.1).

W przypadku przerwania leczenia lamiwudyną należy okresowo monitorować pacjentów w celu
wykrycia nawrotów zapalenia wątroby (patrz punkt 4.4).

Oporność kliniczna
U pacjentów z przewlekłym zapaleniem wątroby, zarówno z dodatnim wynikiem oznaczenia HBeAg,
jak i z ujemnym wynikiem oznaczenia HBeAg, rozwój zmutowanych HBV z mutacją YMDD
(tyrozyna-metionina-asparaginian-asparaginian) może powodować zmniejszoną odpowiedź
terapeutyczną na lamiwudynę, na którą wskazuje zwiększenie HBV DNA i AlAT w porównaniu z
poprzednio oznaczanymi w trakcie leczenia. W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia oporności u
pacjentów leczonych lamiwudyną w monoterapii należy w oparciu o wytyczne terapeutyczne
rozważyć zmianę na lub dodanie alternatywnego leku niewykazującego krzyżowej oporności na
lamiwudynę, jeśli HBV DNA w surowicy pozostaje wykrywalny w 24. tygodniu lub po 24 tygodniach
leczenia (patrz punkt 5.1).

Szczególne grupy pacjentów
Zaburzenia czynności nerek
Stężenia lamiwudyny w surowicy (AUC) są zwiększone u pacjentów z umiarkowanymi do ciężkich
zaburzeniami czynności nerek z powodu zmniejszonego klirensu nerkowego. Dlatego dawkę należy
zmniejszyć u pacjentów z klirensem kreatyniny < 50 ml/min. Gdy wymagane są dawki poniżej 100
mg, należy zastosować lamiwudynę w postaci roztworu doustnego (patrz Tabela 1 poniżej).

Tabela 1: Dawkowanie lamiwudyny u pacjentów ze zmniejszonym klirensem nerkowym.

Klirens kreatyniny
(ml/min)
Pierwsza dawka lamiwudyny
roztwór doustny*
Dawka podtrzymująca podawana
raz dziennie
30 do < 50 20 ml (100 mg) 10 ml (50 mg)
15 do < 30 20 ml (100 mg) 5 ml (25 mg)
5 do < 15 7 ml (35 mg) 3 ml (15 mg)
< 5 7 ml (35 mg) 2 ml (10 mg)
* Roztwór doustny lamiwudyny zawierający 5 mg/ml lamiwudyny.

Dostępne dane dotyczące pacjentów poddawanych przerywanej hemodializie (trwającej krócej lub
równo 4 godziny, 2-3 razy w tygodniu) wskazują, że po zmniejszeniu początkowej dawki lamiwudyny
w celu skorygowania klirensu kreatyniny u pacjenta nie jest konieczne dalsze dostosowywanie dawki
podczas dializy.

Zaburzenia czynności wątroby

Wyniki badań u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, w tym u pacjentów z krańcową
chorobą wątroby oczekujących na przeszczep, wskazują, że zaburzenia czynności wątroby
nie wpływają znacząco na farmakokinetykę lamiwudyny. Na podstawie tych danych nie ma
konieczności dostosowywania dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, chyba że
towarzyszą im zaburzenia czynności nerek.

Jednocześnie występujące zakażenie HIV
U pacjentów z jednocześnie występującym zakażeniem HIV, aktualnie stosujących bądź planujących
zastosowanie skojarzonego schematu leczenia przeciwretrowirusowego obejmującego lamiwudynę,
należy stosować dawkę lamiwudyny zalecaną w przypadku zakażenia HIV (zazwyczaj 150 mg 2 razy
na dobę w skojarzeniu z innymi lekami przeciwretrowirusowymi).

Pacjenci w podeszłym wieku
U pacjentów w podeszłym wieku, z normalnie przebiegającymi procesami starzenia się i z
towarzyszącym osłabieniem czynności nerek, nie ma klinicznie istotnego wpływu na ekspozycję na
lamiwudynę, z wyjątkiem pacjentów z klirensem kreatyniny < 50 ml/min.

Dzieci i młodzież
Nie określono bezpieczeństwa i skuteczności lamiwudyny u niemowląt, dzieci i młodzieży w wieku
poniżej 18 lat. Aktualne dane przedstawiono w punktach 4.4 i 5.1, ale brak jest zaleceń dotyczących
dawkowania.

Sposób podawania
Podanie doustne.
Lamiwudynę można przyjmować niezależnie od posiłków.

#### 4.3 Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną
w punkcie 6.1.

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Zaostrzenia zapalenia wątroby

Zaostrzenia w trakcie leczenia
Samoistne zaostrzenia w przewlekłym wirusowym zapaleniu wątroby typu B są stosunkowo częste i
charakteryzują się przemijającym wzrostem aktywności AlAT w surowicy. Po rozpoczęciu leczenia
przeciwwirusowego u niektórych pacjentów aktywność AlAT w surowicy może wzrosnąć w miarę
spadku poziomu HBV DNA w surowicy. U pacjentów z wyrównaną czynnością wątroby, zwiększeniu
aktywności AlAT w surowicy na ogół nie towarzyszyło zwiększenie stężenia bilirubiny w surowicy ani
objawy dekompensacji czynności wątroby.

W przypadku przedłużonej terapii zidentyfikowano subpopulacje wirusa HBV o zmniejszonej
wrażliwości na lamiwudynę (mutacja YMDD wirusa HBV). U niektórych pacjentów powstanie mutacji
YMDD wirusa HBV, może prowadzić do zaostrzenia zapalenia wątroby, wykrywanego głównie przez
zwiększenie aktywności AlAT w surowicy i nawrotu replikacji HBV DNA (patrz punkt 4.2). U
pacjentów z mutacją YMDD wirusa HBV należy, w oparciu o wytyczne terapeutyczne, rozważyć
zamianę lub dodanie alternatywnego leku niewykazującego krzyżowej oporności na lamiwudynę (patrz
punkt 5.1).

Zaostrzenia po przerwaniu leczenia
U pacjentów, którzy przerwali leczenie wirusowego zapalenia wątroby typu B, obserwowano ostre
zaostrzenie zapalenia wątroby, które zwykle jest wykrywane przez zwiększenie aktywności AlAT w
surowicy i ponowne pojawienie się DNA HBV. W kontrolowanych badaniach III fazy z obserwacją po

okresie aktywnego leczenia, częstość występowania podwyższenia aktywności AlAT po leczeniu
(ponad 3 razy wartość wyjściowa) była większa u pacjentów leczonych lamiwudyną (21%) w
porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo (8%). Jednak odsetek pacjentów, u których po
leczeniu wystąpiło podwyższenie stężenia związane ze zwiększeniem stężenia bilirubiny, był mały i
podobny w obu ramionach leczenia (patrz Tabela 3 w punkcie 5.1). U pacjentów leczonych
lamiwudyną większość przypadków zwiększenia aktywności AlAT po leczeniu wystąpiło między 8. a
### 12. tygodniem po leczeniu. Większość zdarzeń ustępowała samoistnie, jednak zaobserwowano
przypadki zgonów. W przypadku przerwania leczenia lamiwudyną należy okresowo monitorować
pacjentów, zarówno klinicznie, jak i poprzez ocenę testów czynnościowych wątroby (aktywność AlAT
i bilirubiny) w surowicy przez co najmniej cztery miesiące, a następnie zgodnie ze wskazaniami
klinicznymi.

Zaostrzenia u pacjentów z niewyrównaną marskością wątroby
Biorcy narządów i pacjenci z niewyrównaną marskością wątroby są bardziej narażeni na aktywną
replikację wirusa. Z powodu krańcowej czynności wątroby u tych pacjentów, reaktywacja zapalenia
wątroby po odstawieniu lamiwudyny lub utrata skuteczności w trakcie leczenia może wywołać ciężką,
a nawet śmiertelną dekompensację. Pacjenci ci powinni być monitorowani pod kątem parametrów
klinicznych, wirusologicznych i serologicznych związanych z wirusowym zapaleniem wątroby typu B,
czynności wątroby i nerek oraz odpowiedzi przeciwwirusowej w trakcie leczenia (przynajmniej raz w
miesiącu), a jeśli leczenie zostanie przerwane z jakiegokolwiek powodu, przez co najmniej 6 miesięcy
po leczeniu. Monitorowane parametry laboratoryjne powinny obejmować (jako minimum) aktywność
AlAT w surowicy, bilirubinę, albuminy, azot mocznikowy we krwi, kreatyninę i stan wirusologiczny:
antygen/przeciwciało HBV oraz, jeśli to możliwe, stężenie HBV DNA w surowicy. Pacjentów, u
których wystąpią objawy niewydolności wątroby w trakcie lub po leczeniu, należy w razie potrzeby
częściej monitorować.

W przypadku pacjentów, u których po leczeniu wystąpią objawy nawrotowego zapalenia wątroby, nie
ma wystarczających danych dotyczących korzyści z ponownego rozpoczęcia leczenia lamiwudyną.

Zaburzenia czynności mitochondriów
Wykazano, że analogi nukleozydów i nukleotydów in vitro i in vivo powodują różnego stopnia
uszkodzenia mitochondriów. Istnieją doniesienia o zaburzeniach czynności mitochondriów
u niemowląt narażonych w okresie życia płodowego i (lub) po urodzeniu na działanie analogów
nukleozydów. Głównymi zgłaszanymi działaniami niepożądanymi były zaburzenia hematologiczne
(niedokrwistość, neutropenia), zaburzenia metaboliczne (hiperlipazemia). Donoszono o pewnych
późnych zaburzeniach neurologicznych (wzmożone napięcie, drgawki, nieprawidłowe zachowanie).
Zaburzenia neurologiczne mogą być przemijające lub trwałe. Każde dziecko narażone w okresie życia
płodowego na działanie analogów nukleozydów i nukleotydów powinno być poddane obserwacji
klinicznej i laboratoryjnej oraz powinno być w pełni zbadane pod kątem ewentualnej dysfunkcji
mitochondriów w przypadkach, w których występują istotne oznaki i objawy.

Dzieci i młodzież
Lamiwudyna była podawana dzieciom (w wieku 2 lat i starszym) i młodzieży z wyrównanym
przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu B. Jednak ze względu na ograniczenia danych nie
zaleca się obecnie podawania lamiwudyny tej populacji pacjentów (patrz punkt 5.1).

Wirusowe zapalenie wątroby typu Delta lub zapalenie wątroby typu C
Skuteczność lamiwudyny u pacjentów ze współistniejącym zakażeniem wirusem zapalenia wątroby
typu Delta lub C nie została ustalona i zaleca się ostrożność.

Leczenie immunosupresyjne
Dane dotyczące stosowania lamiwudyny u pacjentów z ujemnym wynikiem oznaczenia HBeAg
(mutant pre-core) oraz u pacjentów otrzymujących jednocześnie leczenie immunosupresyjne, w tym
chemioterapię przeciwnowotworową, są ograniczone. U tych pacjentów lamiwudynę należy stosować
ostrożnie.

Monitorowanie leczenia
Podczas leczenia lamiwudyną należy regularnie monitorować pacjentów. Należy monitorować
aktywność AlAT i HBV DNA w surowicy w odstępach 3-miesięcznych, a u pacjentów z dodatnim
wynikiem oznaczenia HBeAg - co 6 miesięcy.

Współistniejące zakażenie wirusem HIV
W leczeniu pacjentów współzakażonych wirusem HIV, którzy obecnie otrzymują lub planują
zastosowanie skojarzonego schematu leczenia przeciwretrowirusowego obejmującego lamiwudynę,
należy stosować dawkę lamiwudyny przepisaną w przypadku zakażenia wirusem HIV (zwykle 150 mg
2 razy na dobę w skojarzeniu z innymi lekami przeciwretrowirusowymi).

Zazwyczaj stosowana dawka lamiwudyny wynosząca 100 mg, stosowana w leczeniu zakażenia
wirusem zapalenia wątroby typu B nie jest odpowiednia dla pacjentów zakażonych HIV lub
zakażonych jednocześnie wirusem zapalenia wątroby typu B oraz HIV. Jeśli dawka lamiwudyny
zalecana w leczeniu zakażenia wirusem zapalenia wątroby typu B zostanie przepisana pacjentowi z
nierozpoznanym lub nieleczonym zakażeniem HIV, prawdopodobne jest szybkie pojawienie się
oporności HIV wraz z organiczeniem możliwości leczenia, spowodowane zastosowaniem dawki
subterapeutycznej i niewłaściwym zastosowaniem monoterapii w leczeniu zakażenia HIV. Należy
zaproponować poradnictwo z zakresu HIV oraz wykonanie badań na obecność HIV wszystkim
pacjentom przed rozpoczęciem leczenia zakażenia wirusem zapalenia wątroby typu B z
zastosowaniem lamiwudyny oraz okresowo w trakcie leczenia.

Przenoszenie zapalenia wątroby typu B
Nie ma dostępnych informacji na temat przenoszenia wirusa zapalenia wątroby typu B z matki na płód
u kobiet w ciąży leczonych lamiwudyną. Należy przestrzegać standardowych zalecanych procedur
szczepienia niemowląt przeciwko wirusowi zapalenia wątroby typu B.

Należy pouczyć pacjentów, że nie dowiedziono, aby leczenie lamiwudyną zmniejszało ryzyko
przeniesienia wirusa zapalenia wątroby typu B na inne osoby, dlatego należy nadal stosować
odpowiednie środki ostrożności.

Interakcje z innymi produktami leczniczymi
Lamiwudyny nie należy przyjmować z innymi produktami leczniczymi zawierającymi lamiwudynę lub
produktami leczniczymi zawierającymi emtrycytabinę (patrz punkt 4.5).

Skojarzone stosowanie lamiwudyny i kladrybiny nie jest zalecane (patrz punkt 4.5).

Produkt leczniczy Lamivudine Aurovitas zawiera sód
Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy produkt uznaje
się za „wolny od sodu”.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Badania dotyczące interakcji przeprowadzono tylko u dorosłych.

Prawdopodobieństwo interakcji metabolicznych jest niskie z powodu ograniczonego metabolizmu i
wiązania z białkami osocza oraz prawie całkowitej eliminacji niezmienionej substancji przez nerki.

Lamiwudyna jest wydalana głównie na drodze aktywnego wydzielania kationów organicznych.
Należy wziąć pod uwagę możliwość interakcji z innymi jednocześnie podawanymi produktami
leczniczymi, zwłaszcza gdy ich główną drogą eliminacji jest czynne wydzielanie nerkowe poprzez
układ transportu kationów organicznych, np. trimetoprim. Inne produkty lecznicze (np. ranitydyna,
cymetydyna) są eliminowane tylko częściowo w tym mechanizmie i nie wykazano ich interakcji z
lamiwudyną.

Jest mało prawdopodobne, aby substancje, które są wydalane głównie przez aktywny szlak anionów
organicznych lub przez przesączanie kłębuszkowe, powodowały klinicznie istotne interakcje z
lamiwudyną. Podanie trimetoprymu i sulfametoksazolu w dawkach 160 mg + 800 mg zwiększyło
ekspozycję na lamiwudynę o około 40%. Lamiwudyna nie miała wpływu na farmakokinetykę
trimetoprymu ani sulfametoksazolu. Jeśli jednak u pacjenta nie występuje zaburzenie czynności nerek,
nie ma konieczności dostosowania dawkowania lamiwudyny.

Niewielki wzrost Cmax (28%) obserwowano po podaniu zydowudyny z lamiwudyną, jednak całkowita
ekspozycja (AUC) nie uległa istotnej zmianie. Zydowudyna nie miała wpływu na farmakokinetykę
lamiwudyny (patrz punkt 5.2).

Lamiwudyna nie wykazuje interakcji farmakokinetycznych z interferonem alfa, gdy te dwa produkty
lecznicze są podawane jednocześnie. Nie obserwowano klinicznie istotnych niepożądanych interakcji
u pacjentów przyjmujących lamiwudynę jednocześnie z powszechnie stosowanymi lekami
immunosupresyjnymi (np. cyklosporyną A). Nie przeprowadzono jednak formalnych badań interakcji.

Emtrycytabina
Ze względu na podobieństwa, lamiwudyny nie należy podawać jednocześnie z innymi analogami
cytydyny, takimi jak emtrycytabina. Ponadto lamiwudyny nie należy przyjmować z innymi
produktami leczniczymi zawierającymi lamiwudynę (patrz punkt 4.4).

Kladrybina
Lamiwudyna in vitro hamuje wewnątrzkomórkową fosforylację kladrybiny, co prowadzi do
potencjalnego ryzyka utraty skuteczności kladrybiny w przypadku skojarzenia w warunkach
klinicznych. Niektóre wyniki kliniczne również potwierdzają możliwą interakcję między lamiwudyną
i kladrybiną. Dlatego nie zaleca się jednoczesnego stosowania lamiwudyny i kladrybiny (patrz punkt
4.4).

Sorbitol
Jednoczesne podanie roztworu sorbitolu (3,2 g, 10,2 g, 13,4 g) z pojedynczą dawką 300 mg (dobowa
dawka dobowa dla dorosłych pacjentów z HIV) roztworu doustnego lamiwudyny spowodowało
zależne od dawki zmniejszenie stężenia lamiwudyny o 14%, 32% i 36%. ekspozycji (AUC∞) oraz
28%, 52% i 55% wartości Cmax lamiwudyny u dorosłych. Jeśli to możliwe, należy unikać
długotrwałego jednoczesnego podawania lamiwudyny z produktami leczniczymi zawierającymi
sorbitol lub inne działające osmotycznie polialkohole lub alkohole monosacharydowe (np. ksylitol,
mannitol, laktytol, maltitol). Należy rozważyć częstsze monitorowanie miana wirusa HBV w
przypadku jednoczesnego długotrwałego stosowania.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża

Badania na zwierzętach z lamiwudyną wykazały wzrost wczesnych zgonów zarodków u królików, ale
nie u szczurów (patrz punkt 5.3). U ludzi wykazano przenikanie lamiwudyny przez łożysko.

Dostępne dane pochodzące z Antyretrowirusowego Rejestru Ciąż dotyczące ludzi, do którego
zgłoszono ponad 1000 wyników pochodzących z pierwszego trymestru i ponad 1000 wyników
dotyczących narażenia kobiet w ciąży w drugim i trzecim trymestrze, nie wskazują na wady rozwojowe
i wpływ na płód/noworodka. Mniej niż 1% tych kobiet było leczonych z powodu HBV, podczas gdy
większość była leczona z powodu wirusa HIV w wyższych dawkach i innymi jednocześnie
stosowanymi lekami. Lamiwudynę można stosować w okresie ciąży, jeśli jest to klinicznie
uzasadnione.

U pacjentek, które są leczone lamiwudyną, a następnie zaszły w ciążę, należy wziąć pod uwagę
możliwość nawrotu zapalenia wątroby po odstawieniu lamiwudyny.

Karmienie piersią

Na podstawie obserwacji dotyczących ponad 200 par matka/dziecko leczonych z powodu HIV,
stężenia lamiwudyny w surowicy niemowląt karmionych piersią matek leczonych z powodu HIV są
bardzo niskie (mniej niż 4% stężeń matczynych w surowicy) i stopniowo zmniejszają się do
niewykrywalnych poziomów, gdy niemowlęta karmione piersią osiągają wiek 24. tygodni. Całkowita
ilość lamiwudyny spożywana przez niemowlę karmione piersią jest bardzo mała i dlatego
prawdopodobnie spowoduje ekspozycję o suboptymalnym działaniu przeciwwirusowym. Wirusowe
zapalenie wątroby typu B u matki nie jest przeciwwskazaniem do karmienia piersią, jeśli noworodek
jest odpowiednio leczony w celu zapobiegania wirusowemu zapaleniu wątroby typu B po urodzeniu i
nie ma dowodów, że małe stężenie lamiwudyny w mleku matki prowadzi do działań niepożądanych u
niemowląt karmionych piersią. Dlatego karmienie piersią można rozważyć u matek karmiących
piersią leczonych lamiwudyną na HBV, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i
korzyści z leczenia dla kobiety. W przypadku przeniesienia wirusa HBV ze strony matki, pomimo
odpowiedniej profilaktyki, należy rozważyć przerwanie karmienia piersią w celu zmniejszenia ryzyka
pojawienia się mutantów opornych na lamiwudynę u niemowlęcia.

Płodność

Badania dotyczące reprodukcji prowadzone na zwierzętach nie wykazały wpływu na płodność samców
ani samic (patrz punkt 5.3).

Zaburzenia mitochondrialne

Wykazano, że analogi nukleozydów i nukleotydów in vitro oraz in vivo powodują różnego stopnia
uszkodzenia mitochondriów. Istnieją doniesienia o zaburzeniach czynności mitochondriów u niemowląt
narażonych w okresie życia płodowego i (lub) po urodzeniu na działanie analogów nukleozydów (patrz
punkt 4.4).

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Należy poinformować pacjentów, że podczas leczenia lamiwudyną zgłaszano złe samopoczucie i
zmęczenie. Rozważając zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, należy
wziąć pod uwagę stan kliniczny pacjenta i profil działań niepożądanych lamiwudyny.

#### 4.8 Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Częstość występowania działań niepożądanych i nieprawidłowych wyników badań laboratoryjnych (z
wyjątkiem zwiększenia aktywności AlAT i CPK, patrz poniżej) była podobna u pacjentów
otrzymujących placebo i lamiwudynę. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi były złe
samopoczucie i zmęczenie, infekcje dróg oddechowych, dyskomfort gardła i migdałków, ból głowy,
dyskomfort i ból brzucha, nudności, wymioty i biegunka.

Tabelaryczna lista działań niepożądanych

Działania niepożądane wymieniono poniżej według klasyfikacji układów i narządów oraz częstości
występowania. Kategorie częstości przypisano tylko tym działaniom niepożądanym, które są co
najmniej prawdopodobnie związane przyczynowo ze stosowaniem lamiwudyny. Częstości
zdefiniowano jako: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), niezbyt często (≥ 1/1 000 do
< 1/100), rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1 000), bardzo rzadko (< 1/10 000), częstość nieznana (częstość nie

można określona na podstawie dostępnych danych).

Kategorie częstości przypisane działaniom niepożądanym opierają się głównie na doświadczeniach z
badań klinicznych obejmujących łącznie 1 171 pacjentów z przewlekłym wirusowym zapaleniem
wątroby typu B otrzymujących lamiwudynę w dawce 100 mg.

Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Częstość nieznana Trombocytopenia
Zaburzenia układu immunologicznego
Rzadko Obrzęk naczynioruchowy
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Bardzo rzadko Kwasica mleczanowa
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Bardzo często Zwiększenie aktywności AlAT (patrz punkt 4.4)
Zaostrzenia zapalenia wątroby, wykrywane głównie przez zwiększenie aktywności AlAT
w surowicy, zgłaszano „w trakcie leczenia” i po odstawieniu lamiwudyny. Większość zdarzeń miała
charakter samoograniczający się, jednak bardzo rzadko obserwowano zgony (patrz punkt 4.4).
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Często Wysypka, świąd
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej
Często Zwiększenie aktywności CPK
Często Zaburzenia mięśni, w tym bóle mięśni i skurcze*
Częstość nieznana Rabdomioliza
* W badaniach III fazy częstość obserwowana w grupie leczonej lamiwudyną nie była większa
niż obserwowana w grupie placebo

Dzieci i młodzież
Na podstawie ograniczonych danych dotyczących dzieci w wieku od 2 do 17 lat nie zidentyfikowano
żadnych nowych kwestii dotyczących bezpieczeństwa w porównaniu do dorosłych.

Inne szczególne grupy pacjentów
U pacjentów zakażonych wirusem HIV zgłaszano przypadki zapalenia trzustki i neuropatii obwodowej
(lub parestezji). U pacjentów z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu B nie
obserwowano różnicy w częstości występowania tych zdarzeń między pacjentami leczonymi placebo i
lamiwudyną.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa,
tel.: +48 22 49 21 301, faks: +48 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

Nie obserwowano charakterystycznych objawów przedmiotowych i podmiotowych w wyniku ostrego
przedawkowania lamiwudyny, poza tymi, które wymieniono jako działania niepożądane.

W przypadku przedawkowania należy obserwować pacjenta i w razie potrzeby zastosować standardowe
leczenie wspomagające. Ponieważ lamiwudyna podlega dializie, w leczeniu przedawkowania można
zastosować ciągłą hemodializę, chociaż nie było to badane.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwwirusowe działające ogólnie, nukleozydowe i
nukleotydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy. Kod ATC: J05AF05

Mechanizm działania

Lamiwudyna jest lekiem przeciwwirusowym, który jest aktywny przeciwko wirusowi zapalenia
wątroby typu B we wszystkich testowanych liniach komórkowych oraz u zwierząt zakażonych
eksperymentalnie.

Lamiwudyna jest metabolizowana zarówno przez komórki zakażone, jak i niezakażone do pochodnej
trifosforanu (TP), która jest aktywną postacią związku macierzystego. Wewnątrzkomórkowy okres
półtrwania trifosforanu w hepatocytach wynosi 17-19 godzin in vitro. Lamiwudyna-TP działa jako
substrat dla wirusowej polimerazy HBV. Tworzenie dalszego wirusowego DNA jest blokowane przez
włączenie TP lamiwudyny do łańcucha, a następnie jego zakończenie.

Lamiwudyna-TP nie wpływa na prawidłowy komórkowy metabolizm deoksynukleotydów. Jest
również tylko słabym inhibitorem ssaczych polimeraz DNA alfa i beta. Ponadto TP lamiwudyny ma
niewielki wpływ na zawartość DNA komórek ssaków.

W testach dotyczących potencjalnego wpływu substancji na strukturę mitochondriów oraz zawartość i
funkcję DNA lamiwudyna nie wykazywała znaczących skutków toksycznych. Ma bardzo niski
potencjał obniżania zawartości mitochondrialnego DNA, nie jest trwale wbudowywana do
mitochondrialnego DNA i nie działa jako inhibitor mitochondrialnej polimerazy DNA gamma.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania
Doświadczenie u pacjentów z dodatnim wynikiem oznaczenia HBeAg i przewlekłym wirusowym
zapaleniem wątroby typu B oraz z wyrównaną chorobą wątroby. W kontrolowanych badaniach
klinicznych, trwające 1 rok leczenie lamiwudyną istotnie hamowało replikację HBV DNA [u 34-57%
pacjentów stwierdzano wartości poniżej progu wykrywalności (metoda hybrydyzacji w roztworze
Abbott Genostics, LLOD < 1,6 pg/ml)], normalizowało aktywność AlAT (u 40-72% pacjentów),
wywoływało serokonwersję HBeAg [zanik HBeAg i HBV DNA (oznaczane konwencjonalną metodą) z
występowaniem HBeAb u 16-18% pacjentów], poprawiało histologię (u 38-52% pacjentów
stwierdzano obniżenie ≥ 2 punkty w skali Knodell Histology Activity Index [HAI]), zmniejszało postęp
w kierunku włóknienia (u 3-17% pacjentów) i postęp choroby w zakresie marskości.

Kontynuacja leczenia lamiwudyną przez dodatkowe 2 lata u pacjentów, u których nie udało się
osiągnąć serokonwersji HBeAg w pierwszych 1-rocznych kontrolowanych badaniach, spowodowała
dalszą poprawę w zakresie włóknienia mostkującego. U pacjentów z mutacją YMDD HBV, 41/82
(50%) pacjentów miało poprawę stanu zapalnego wątroby, a 40/56 (71%) pacjentów bez mutacji
YMDD HBV miało poprawę. Poprawa włóknienia mostkującego wystąpiła u 19/30 (63%) pacjentów
bez mutacji YMDD i 22/44 (50%) pacjentów z mutantem. Pięć procent (3/56) pacjentów bez mutanta
YMDD i 13% (11/82) pacjentów z mutantem YMDD wykazało pogorszenie stanu zapalnego wątroby
w porównaniu do okresu przed leczeniem. Progresja do marskości wątroby wystąpiła u 4/68 (6%)
pacjentów z mutantem YMDD, podczas gdy u żadnego pacjenta bez mutanta nie doszło do marskości.

W rozszerzonym badaniu dotyczącym leczenia pacjentów pochodzenia azjatyckiego (NUCB3018)
wskaźnik serokonwersji HBeAg i wskaźnik normalizacji AlAT pod koniec 5-letniego okresu leczenia
wynosił odpowiednio 48% (28/58) i 47% (15/32). Serokonwersja HBeAg była zwiększona u pacjentów
z podwyższoną aktywnością AlAT; U 77% (20/26) pacjentów z AlAT przed leczeniem > 2 x górna
granica normy stwierdzono serokonwersję. Pod koniec 5 lat wszyscy pacjenci mieli poziomy DNA
HBV, które były niewykrywalne lub niższe niż poziomy sprzed leczenia.

Dalsze wyniki badania dotyczącego statusu mutanta YMDD podsumowano w Tabeli 2.

Tabela 2: Wyniki skuteczności po 5 latach według statusu YMDD (badanie azjatyckie)
NUCB3018

Pacjenci, % (n.)
Status wirusa HBV z mutacją YMDD YMDD1 Brak YMDD1
HBeAg serokonwersja
- Wszyscy pacjenci
- Pacjenci z początkowym ALT ≤ 1 x GGN2
- Pacjenci z początkowym ALT > 2 x GGN

Nieoznaczalny poziom HBV DNA
- Początkowy3

- Tydzień 260.4
ujemny
powyżej normy < początkowy
powyżej normy > początkowy

Normalizacja ALT
- Początkowy
norma
powyżej normy

- Tydzień 260.
norma
powyżej normy < początkowy
powyżej normy > początkowy

38 (15/40)
9 (1/11)
60 (9/15)

5 (2/40)

8 (2/25)
92 (23/25)

28 (11/40)
73 (29/40)

46 (13/28)
21 (6/28)
32 (9/28)

72 (13/18)
33 (2/6)
100 (11/11)

6 (1/18)

100 (4/4)

33 (6/18)
67 (12/18)

50 (2/4)

50 (2/4)

1 Pacjenci określeni jako mający mutację YMDD wirusa HBV to ci, którzy w dowolnym punkcie
czasowym w ciągu roku mieli stwierdzane ≥ 5% mutacji YMDD wirusa HBV czasie 5-letniej
obserwacji. Pacjenci określeni jako niemający mutacji YMDD wirusa HBV to ci, którzy w
dowolnym punkcie czasowym w ciągu roku mieli stwierdzane > 95% różnego typu wirusa HBV
czasie 5-letniej obserwacji.
2 Powyżej górnej granicy normy
3 Metodą hybrydyzacji firmy Abbott Genostics (LLOD < 1,6 pg/ml)
4 Metoda Chiron Quantiplex (LLOD 0,7 Meq/ml)

Dane porównawcze dotyczące mutacji YMDD były także dostępne dla oceny histologicznej, ale tylko
do trzech lat. Wśród pacjentów z mutacją YMDD, u 18/39 (46%) pacjentów wystąpiło zmniejszenie
zmian martwiczo-zapalnych i u 9/39 (23%) wystąpiło pogorszenie. Wśród pacjentów bez mutacji
YMDD, 20/27 (74%) uzyskało zmniejszenie zmian martwiczo-zapalnych, a u 2/27 (7%) wystąpiło
pogorszenie.

Po uzyskaniu serokonwersji HBeAg, odpowiedź serologiczna i remisja kliniczna były ogólnie trwałe
po zaprzestaniu podawania lamiwudyny. Jednakże nawrót może nastąpić po uzyskanej serokonwersji

HBeAg. W długoterminowym badaniu kontynuacyjnym pacjentów z uprzednią serokonwersją, u
których zaprzestano podawania lamiwudyny, późny nawrót wirusologiczny wystąpił u 39% badanych.
Dlatego też po serokonwersji HBeAg pacjenci powinni być okresowo kontrolowani, aby określić czy
serokonwersja i odpowiedź kliniczna utrzymują się. U pacjentów, u których nie uzyskano trwałej
odpowiedzi serologicznej, należy rozważyć konieczność ponownego leczenia zarówno lamiwudyną
lub innym przeciwwirusowym lekiem dla uzyskania klinicznej kontroli wirusa HBV.

U pacjentów obserwowanych do 16 tygodni po zakończeniu rocznego leczenia, zwiększenie
aktywności AlAT po leczeniu było obserwowane częściej u pacjentów, którzy otrzymywali
lamiwudynę w porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo. Porównanie zwiększenia aktywności
AlAT między 52. a 68. tygodniem u pacjentów, u których zaprzestano podawania lamiwudyny w 52.
tygodniu i pacjentów otrzymujących placebo w okresie leczenia w tym samym badaniu przedstawia
tabela 3. Odsetek pacjentów, u których wystąpiło zwiększenie aktywności AlAT w połączeniu ze
zwiększeniem stężenia bilirubiny po zakończonym leczeniu był mały i podobny w obu grupach
otrzymujących placebo albo lamiwudynę.

Tabela 3: Zwiększenie aktywności AlAT po leczeniu w dwóch, kontrolowanych placebo,
badaniach klinicznych u dorosłych

Wartości nieprawidłowe Pacjenci ze zwiększoną aktywnością AlAT/
Pacjenci pod obserwacją*
Lamiwudyna Placebo
AlAT ≥ 2 x wartość początkowa 37/137 (27%) 22/116 (19%)
AlAT ≥ 3 x wartość początkowa† 29/137 (21%) 9/116 (8%)
AlAT ≥ 2 x wartość początkowa i bezwzględna
AlAT > 500 IU/l
21/137 (15%) 8/116 (7%)

AlAT ≥ 2 x wartość początkowa; i bilirubina > 2 x
GGN i ≥ 2 x wartość początkowa 1/137 (0,7%) 1/116 (0,9%)
* Każdy pacjent może występować w jednej lub więcej kategoriach.
† Porównanie do 3. stopnia toksyczności zgodnie ze zmodyfikowanymi kryteriami WHO.
GGN = Górna granica normy.

Doświadczenie u pacjentów z ujemnym wynikiem oznaczenia HBeAg z WZWB:
Wstępne dane wskazują, że skuteczność lamiwudyny u pacjentów z ujemnym wynikiem oznaczenia
HBeAg z WZWB jest podobna jak u pacjentów z dodatnim wynikiem oznaczenia HBeAg, gdzie u
71% pacjentów wystąpiło zmniejszenie miana HBV DNA poniżej progu wykrywalności, u 67%
powrót do normy aktywności AlAT i u 38% poprawę w skali Knodell HAI po roku leczenia. Gdy
lamiwudyna została odstawiona, u większości pacjentów (70%) wystąpił nawrót replikacji wirusa.
Dane są dostępne z przedłużonego badania u pacjentów z ujemnym wynikiem oznaczenia HBeAg
(NUCB3017) leczonych lamiwudyną. Po dwóch latach leczenia w tym badaniu, powrót do normy
aktywności AlAT i miana HBV DNA poniżej progu wykrywalności uzyskano odpowiednio u 30/69
(43%) i 32/68 (47%) pacjentów i zmniejszenie zmian martwiczo-zapalnych w skali Knodell HAI u
18/49 (37%) pacjentów. Wśród pacjentów, u których nie występuje mutacja YMDD wirusa HBV, u
14/22 (64%) pacjentów wystąpiła poprawa wskaźnika zmian martwiczo-zapalnych, a u 1/22 (5%)
pacjentów wystąpiło pogorszenie w porównaniu z okresem przed leczeniem. Wśród pacjentów z
mutacją wirusa, u 4/26 (15%) pacjentów wystąpiła poprawa wskaźnika zmian martwiczo-zapalnych i
u 8/26 (31%) pacjentów wystąpiło pogorszenie w porównaniu do okresu przed leczeniem. Nie
obserwowano postępu choroby w zakresie marskości.

Częstość występowania mutacji YMDD wirusa HBV i jego wpływ na odpowiedź na leczenie
Monoterapia lamiwudyną powoduje powstawanie mutacji YMDD wirusa HBV u około 24%
pacjentów po roku leczenia, zwiększa się do 69% po 5 latach leczenia. Rozwój mutacji YMDD
wirusa HBV jest związany ze zmniejszoną odpowiedzią na leczenie u niektórych pacjentów,

potwierdzaną zwiększeniem miana HBV DNA i aktywności AlAT w stosunku do wcześniejszego
okresu leczenia, nasileniem przedmiotowych i podmiotowych objawów choroby zapalenia wątroby i
(lub) nasileniem zmian martwiczo-zapalnych w wątrobie. Biorąc pod uwagę ryzyko pojawiania się
mutacji YMDD wirusa HBV, utrzymywanie stosowania lamiwudyny w monoterapii nie jest
odpowiednie u pacjentów z wykrywalnym HBV DNA w surowicy w 24. tygodniu lub po 24
tygodniach leczenia (patrz punkt 4.4).

W badaniu retrospektywnym w celu oceny czynników związanych z przełomem w zakresie HBV
DNA, 159 pacjentów z Azji, z dodatnim wynikiem oznaczenia HBeAg leczono lamiwudyną i
obserwowano przeciętnie przez okres prawie 30 miesięcy. Pacjenci ze stężeniem HBV DNA
przekraczającym 200 kopii/ml po 6 miesiącach (24 tygodnie) leczenia lamiwudyną mieli 60% ryzyko
rozwinięcia mutacji YMDD w porównaniu z 8% pacjentów z HBV DNA poniżej 200 kopii/ml w 24.
tygodniu leczenia lamiwudyną. Ryzyko rozwinięcia mutacji YMDD u pacjentów z HBV DNA
powyżej 1000 kopii/ml wynosiło 63% w porównaniu z 13% u pacjentów z HBV DNA poniżej 1000
kopii/ml (NUCB3009 i NUCB3018).

Doświadczenie u pacjentów z niewyrównaną chorobą wątroby
Prowadzenie badań kontrolowanych placebo u pacjentów z niewyrównaną chorobą wątroby uważane
jest za niewłaściwe i badania nie zostały przeprowadzone. W badaniach niekontrolowanych, w
których lamiwudyna była podawana przed i w trakcie transplantacji wątroby wykazano skuteczną
supresję HBV DNA i normalizację aktywności AlAT. Gdy leczenie lamiwudyną było kontynuowane
po transplantacji, stwierdzano zmniejszenie odrzutów przeszczepów spowodowane HBV, zwiększoną
utratę antygenu HBsAg i częstość jednorocznego przeżycia na poziomie 76-100%.

Jak przewidywano, w wyniku jednoczesnego leczenia immunosupresyjnego częstość występowania
mutacji YMDD wirusa HBV po 52 tygodniach leczenia była w grupie pacjentów po transplantacji
wątroby większa (36% - 64%) w porównaniu z populacją pacjentów z WZWB i z prawidłową
czynnością układu immunologicznego (14% - 32%).

Czterdziestu pacjentów (HBeAg ujemnych lub HBeAg dodatnich) z niewyrównaną chorobą wątroby
lub nawrotowym HBV po przeszczepieniu wątroby i mutantem YMDD zostało włączonych do
otwartego ramienia badania NUC20904. Dodanie 10 mg adefowiru dipiwoksylu raz na dobę do
lamiwudyny w dawce 100 mg przez 52 tygodnie spowodowało medianę zmniejszenia miana DNA
HBV o 4,6 log10 kopii/ml. Poprawę czynności wątroby obserwowano również po roku leczenia. Ten
stopień supresji wirusa utrzymywał się (badanie kontynuacyjne NUC20917) w przypadku terapii
skojarzonej podczas drugiego roku leczenia do 104. tygodnia, a większość pacjentów wykazywała
poprawę wskaźników czynności wątroby i nadal odnosiła korzyści kliniczne.

Doświadczenie u pacjentów z WZWB i zaawansowanym włóknieniem lub marskością wątroby
W badaniu kontrolowanym placebo z udziałem 651 pacjentów z klinicznie wyrównanym przewlekłym
wirusowym zapaleniem wątroby typu B i histologicznie potwierdzonym włóknieniem lub marskością
wątroby, leczenie lamiwudyną (średnio przez okres 32 miesięcy) znacząco zmniejszało częstość
ogólnego postępu choroby (34/436, 7,8% dla lamiwudyny w porównaniu do 38/215, 17,7% dla grupy
placebo, p = 0,001) wykazaną przez znaczące zmniejszenie odsetka pacjentów, u których występuje
zwiększenie wskaźnika Child–Pugha (15/436, 3,4% w porównaniu do 19/215, 8,8%, p = 0,023), lub
rozwój raka wątrobowo-komórkowego (17/436, 3,9% w porównaniu do 16/215, 7,4%, p = 0,047).
Częstość ogólnego postępu choroby wątroby w grupie lamiwudyny była większa wśród pacjentów z
wykrywalną mutacją YMDD wirusa HBV (23/209, 11%) w porównaniu do tych bez wykrywalnych
mutacji YMDD wirusa HBV (11/221, 5%). Jednakże postęp choroby u pacjentów z mutacją YMDD w
grupie lamiwudyny był mniejszy niż postęp choroby w grupie placebo (odpowiednio 23/209, 11% w
porównaniu do 38/214, 18%). Serokonwersja w układzie HBeAg wystąpiła u 47% (118/252)
pacjentów leczonych lamiwudyną, a u 93% (320/345) pacjentów otrzymujących lamiwudynę
występuje ujemne miano HBV DNA (metoda oznaczania VERSANT bDNA, próg oznaczalności <
0,7 MEq/ml) podczas badania.

Doświadczenie u dzieci i młodzieży
Lamiwudyna była podawana dzieciom i młodzieży z wyrównanym WZWB w badaniu
kontrolowanym placebo z udziałem 286 pacjentów w wieku od 2 do 17 lat. Populacja pacjentów
obejmowała głównie dzieci z minimalnym wirusowym zapaleniem wątroby typu B. Dawkę 3 mg/kg
mc. raz na dobę (do dawki maksymalnej 100 mg na dobę) podawano dzieciom w wieku od 2 do 11 lat,
a dawkę 100 mg raz na dobę podawano młodzieży w wieku 12 lat i powyżej. Ta dawka powinna być
dodatkowo sprecyzowana. Różnice w częstości serokonwersji w układzie HBeAg (zanik HBeAg i
HBV DNA z występowaniem HBeAb) między grupą placebo i grupą otrzymującą lamiwudynę nie
były istotne statystycznie w tej populacji pacjentów (częstość po roku wynosiła 13% (12/95) dla grupy
placebo w porównaniu do 22% (42/191) dla lamiwudyny; p = 0,057). Częstość występowania mutacji
YMDD wirusa HBV była podobna do tej obserwowanej u dorosłych i wynosiła od 19% w 52.
tygodniu do 45% u pacjentów leczonych ciągle przez 24 miesiące.

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie
Lamiwudyna jest dobrze wchłaniana z przewodu pokarmowego i jej biodostępność po podaniu
doustnym u dorosłych zazwyczaj wynosi od 80 do 85%. Po podaniu doustnym średni czas (tmax) do
uzyskania maksymalnego stężenia w surowicy (Cmax) wynosi około 1 godziny. W zakresie dawek
terapeutycznych, tj. 100 mg raz na dobę Cmax wynosi 1,1-1,5 μg/ml, a stężenie minimalne 0,015-0,020
μg/ml.

Podawanie lamiwudyny jednocześnie z przyjmowanym posiłkiem powodowało wydłużenie tmax
i zmniejszenie Cmax (do 47%). Jednakże nie wpływało to na stopień wchłaniania (określony na
podstawie AUC) lamiwudyny i dlatego też lamiwudyna może być przyjmowana niezależnie od
posiłków.

Dystrybucja
Z badań dotyczących podawania produktu dożylnie wynika, że średnia objętość dystrybucji wynosi
1,3 l/kg mc. Lamiwudyna wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek terapeutycznych i w
niewielkim stopniu wiąże się z albuminami osocza. Ograniczone dane wskazują, że lamiwudyna
przenika do ośrodkowego układu nerwowego i do płynu mózgowo-rdzeniowego (PMR). Średni
stosunek stężenia lamiwudyny w PMR do stężenia lamiwudyny w surowicy w 2-4 godziny po podaniu
doustnym wynosił około 0,12.

Metabolizm
Lamiwudyna wydalana jest głównie przez nerki w postaci niezmienionej. Prawdopodobieństwo
interakcji metabolicznych z lamiwudyną jest małe, co spowodowane jest jej niewielkim (5-10%)
metabolizmem w wątrobie i nieznacznym wiązaniem się z białkami osocza.

Eliminacja
Średni ogólnoustrojowy klirens lamiwudyny wynosi około 0,3 l/h/kg mc. Okres półtrwania w osoczu
wynosi 18 do 19 godzin. Większość lamiwudyny jest wydalana w postaci niezmienionej z moczem w
wyniku przesączania kłębuszkowego i aktywnego wydzielania (układ transportu kationów
organicznych). Na klirens nerkowy przypada około 70% wydalanej lamiwudyny.

Specjalne grupy pacjentów
Badania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek wykazały, że wydalanie lamiwudyny zmienia
się w przypadku zaburzenia czynności nerek. Konieczne jest zmniejszenie dawki u pacjentów z
klirensem kreatyniny < 50 ml/min (patrz punkt 4.2).

Farmakokinetyka lamiwudyny nie ulega zmianie w przypadku zaburzeń czynności wątroby. Nieliczne
badania przeprowadzone u pacjentów poddanych transplantacji wątroby wykazują, że zaburzenia
czynności wątroby nie wpływają istotnie na farmakokinetykę lamiwudyny, jeżeli nie towarzyszy jej
zaburzenie czynności nerek.

U pacjentów w podeszłym wieku profil farmakokinetyczny lamiwudyny sugeruje, że normalny proces
starzenia się organizmu z towarzyszącą mu niewydolnością nerek nie ma klinicznie istotnego wpływu
na ekspozycję na lamiwudynę, z wyjątkiem pacjentów z klirensem kreatyniny < 50 ml/min (patrz
punkt 4.2).

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Podawanie dużych dawek lamiwudyny w badaniach toksyczności ostrej u zwierząt nie powodowało
żadnej istotnej toksyczności narządowej. Po zastosowaniu największych dawek obserwowano
niewielki wpływ na wskaźniki czynności nerek i wątroby i sporadyczne przypadki zmniejszenia masy
wątroby. Obserwowano także zmniejszenie liczby erytrocytów i neutrofilów, co najprawdopodobniej
ma znaczenie kliniczne. W przeprowadzonych badaniach klinicznych tego typu zmiany występowały
z małą częstością.

Lamiwudyna nie wykazywała działania mutagennego w przeprowadzonych testach bakteryjnych, ale
podobnie jak i inne analogi nukleozydowe wykazywała działanie w cytogenetycznych badaniach in
vitro i w badaniach na komórkach chłoniaka myszy. W badaniach in vivo lamiwudyna w dawkach, po
których stężenie w osoczu krwi było około 60-70 razy większe niż przewidywane stężenia kliniczne,
nie wykazywała działania genotoksycznego. Ponieważ działania mutagennego lamiwudyny in vitro
nie można było potwierdzić w badaniach in vivo, można przyjąć, że lamiwudyna nie stanowi ryzyka
genotoksycznego dla pacjentów poddawanych leczeniu.

Badania dotyczące reprodukcji przeprowadzone u zwierząt nie wykazały teratogenności i nie
wykazały wpływu na płodność samców i samic. Lamiwudyna powoduje wczesną śmiertelność
zarodków u ciężarnych samic królika, u których narażenie ogólnoustrojowe po podaniu lamiwudyny
jest porównywalne do występującego u człowieka. Działania takiego nie obserwowano u szczurów
nawet po bardzo dużym narażeniu ogólnoustrojowym.

Wyniki długotrwałych badań rakotwórczości przeprowadzane u szczurów i myszy nie wykazały
rakotwórczego działania lamiwudyny.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki:
Celuloza mikrokrystaliczna (PH 101)
Celuloza mikrokrystaliczna (PH 102)
Karboksymetyloskrobia sodowa (typ A)
Magnezu stearynian

Otoczka tabletki:
Hypromeloza 2910
Makrogol 400
Tytanu dwutlenek (E 171)
Polisorbat 80
Żelaza tlenek żółty (E 172)
Żelaza tlenek czerwony (E 172)

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

3 lata.

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Produkt leczniczy Lamivudine Aurovitas, tabletki powlekane jest dostępny w blistrach z
przezroczystej folii PVC/Aluminium, w tekturowym pudełku.

Wielkości opakowań:
Blistry: 28 i 84 tabletek powlekanych

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć w sposób
zgodny z obowiązującymi przepisami.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Aurovitas Pharma Polska Sp. z o.o.
ul. Sokratesa 13D lokal 27
01-909 Warszawa

### 8. NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Pozwolenie nr: 26608

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO
OBROTU I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 2021-09-03

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

2024-09-02

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.