# Nevirapine Accord

> Newirapina · 200 mg · Tabletki

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Nevirapine Accord
- **Nazwa powszechna:** Nevirapinum
- **Substancja czynna:** [Newirapina](https://apteka.online/odpowiedniki/nevirapinum)
- **Moc:** 200 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rpz
- **Kod ATC:** J05AG01
- **Liczba opakowań:** 6
- **Numer pozwolenia:** 24183
- **Podmiot odpowiedzialny:** Accord Healthcare Polska Sp. z o.o.
- **Producent:** Accord Healthcare Polska Sp. z o.o.
Pharmadox Healthcare Ltd., Polska
Malta
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-przeciwwirusowe-do-stosowania-ogolnego/nevirapine-accord-tabl-200-mg-accord
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-przeciwwirusowe-do-stosowania-ogolnego/nevirapine-accord-tabl-200-mg-accord.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/36123/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/36123/characteristic

## Dostępne opakowania (6)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 14 tabl. | 5909991340926 | Rpz | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 60 tabl. w blistrze | 5909991340933 | Rpz | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 60 tabl. w blistrze perforowanym | 5909991397166 | Rpz | — | Brak danych | — |
| 120 tabl. w blistrze | 5909991340940 | Rpz | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 120 tabl. w blistrze perforowanym | 5909991397173 | Rpz | — | Brak danych | — |
| 180 tabl. | 5909991397180 | Rpz | — | Brak danych | — |

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Nevirapine Accord i w jakim celu się go stosuje?
Newirapina należy do grupy leków nazywanych przeciwretrowirusowymi i stosowany jest w
leczeniu zakażeń wirusem nabytego braku odporności (Human Immunodeficiency Virus, HIV-1).

Substancją czynną leku jest newirapina. Newirapina należy do grupy leków przeciwko wirusowi
HIV, zwanych nienukleozydowymi inhibitorami odwrotnej transkryptazy. Odwrotna traskryptaza
jest enzymem potrzebnym wirusowi HIV do namnażania się. Newirapina hamuje działanie
odwrotnej transkryptazy. Poprzez zatrzymanie działania odwrotnej transkryptazy newirapina
pomaga kontrolować zakażenie wirusem HIV-1.

Newirapina jest wskazana w leczeniu osób zakażonych wirusem HIV-1: dorosłych, młodzieży i
dzieci bez względu na wiek. Newirapinę należy koniecznie przyjmować jednocześnie z innymi
lekami przeciwretrowirusowymi. Lekarz określi, które leki są najlepsze dla pacjenta.

Jeśli newirapinę przepisano dziecku, należy pamiętać, że wszystkie informacje zawarte w tej
ulotce są adresowane do dziecka (w takim przypadku słowo ,,pacjent” należy rozumieć jako
,,dziecko”).

### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Nevirapine Accord

Kiedy nie stosować leku Nevirapine Accord
• jeśli pacjent ma uczulenie na newirapinę lub którykolwiek z pozostałych składników tego
leku (wymienionych w punkcie 6 „Co zawiera lek Nevirapine Accord“);
• jeśli w przeszłości konieczne było przerwanie stosowania newirapiny z powodu:
- ciężkiej wysypki skórnej,

- wysypki skórnej z innymi objawami, takimi jak:
- gorączka,
- powstawanie pęcherzy,
- opryszczkowe zapalenie jamy ustnej,
- zapalenie oka,
- obrzęk twarzy,
- obrzęk uogólniony,
- duszność,
- ból mięśni lub stawów,
- ogólnie złe samopoczucie,
- ból brzucha.
- reakcje nadwrażliwości (alergiczne),
- zapalenie wątroby.
• jeśli u pacjenta stwierdzono ciężką chorobę wątroby,
• jeśli w przeszłości konieczne było przerwanie stosowania newirapiny z powodu zmian
czynności wątroby,
• jeśli pacjent przyjmuje preparaty zawierające ziele dziurawca zwyczajnego (Hypericum
perforatum). Ten produkt ziołowy może spowodować utratę skuteczności newirapiny.

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Przed rozpoczęciem przyjmowania newirapiny należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.
Podczas pierwszych 18 tygodni stosowania newirapiny bardzo istotne jest, aby pacjent lub
lekarz prowadzący zwracał uwagę na objawy ze strony wątroby lub reakcje skórne, ponieważ
mogą być one ciężkie lub nawet mogą zagrażać życiu. Największe ryzyko wystąpienia takich
reakcji istnieje w ciągu pierwszych 6 tygodni leczenia.

W przypadku wystąpienia ciężkiej wysypki lub nadwrażliwości (reakcji alergicznych
mogących
wystąpić w postaci wysypki), której towarzyszą inne działania niepożądane, takie jak:
- gorączka,
- powstawanie pęcherzy na skórze,
- opryszczkowe zapalenie jamy ustnej,
- stany zapalne oczu,
- obrzęk twarzy,
- obrzęki uogólnione,
- duszność,
- bóle mięśni lub stawów,
- ogólnie złe samopoczucie,
- lub bóle brzucha

NALEŻY PRZERWAĆ PRZYJMOWANIE NEWIRAPINY
I NIEZWŁOCZNIE SKONTAKTOWAĆ SIĘ Z LEKARZEM, ponieważ reakcje te mogą
zagrażać życiu lub prowadzić do zgonu.
W przypadku wystąpienia kiedykolwiek łagodnych objawów wysypki bez innych reakcji,
należy niezwłocznie powiadomić o tym lekarza, który może zdecydować o zaprzestaniu
stosowania newirapiny.

W przypadku wystąpienia objawów wskazujących na uszkodzenie wątroby, takich jak:

- utrata apetytu,
- uczucie mdłości (nudności),
- wymioty,
- zażółcenie skóry (żółtaczka),
- bóle brzucha
należy przerwać stosowanie newirapiny i niezwłocznie skontaktować się
z lekarzem.

W przypadku wystąpienia ciężkich reakcji ze strony wątroby, reakcji skórnych lub
nadwrażliwości w trakcie stosowania newirapiny, NIGDY NIE PRZYJMOWAĆ
NEWIRAPINY ponownie bez porozumienia z lekarzem.

Należy stosować dawki newirapiny zgodnie z zaleceniami lekarza. Jest to szczególnie ważne w
ciągu pierwszych 14 dni leczenia (więcej informacji, patrz punkt Jak stosować lek Nevirapine
Accord).

Następujący pacjenci są w grupie zwiększonego ryzyka problemów z wątrobą:
- kobiety
- pacjenci z wirusowym zapaleniem wątroby typu B lub C
- pacjenci z nieprawidłowymi wynikami testów czynności wątroby
- nieleczeni pacjenci ze zwiększoną liczbą komórek CD4 w czasie rozpoczynania stosowania
newirapiny (u kobiet więcej niż 250 komórek/mm3, u mężczyzn więcej niż 400 komórek/mm3)
- leczeni wcześniej pacjenci z wykrywalnym poziomem HIV-1 w osoczu i większą liczbą komórek
CD4 po rozpoczęciu stosowania newirapiny (kobiety powyżej 250 komórek/mm3, mężczyźni
powyżej 400 komórek/mm3).

U niektórych pacjentów w zaawansowanym stadium zakażenia HIV (AIDS), u których w przeszłości
występowało zakażenie oportunistyczne (choroby wskazującej na AIDS), objawy przedmiotowe i
podmiotowe stanu zapalnego spowodowanego wcześniejszym zakażeniem mogą pojawić się
wkrótce po rozpoczęciu leczenia anty-HIV. Uważa się, że objawy te wynikają z poprawy zdolności
organizmu do odpowiedzi immunologicznej, co umożliwia zwalczanie zakażeń, które mogły
występować nie dając wyraźnych objawów. W razie zauważenia jakichkolwiek objawów zakażenia
należy bezzwłocznie skontaktować się z lekarzem.

Oprócz zakażeń oportunistycznych, po rozpoczęciu przyjmowania leków stosowanych w zakażeniu
HIV, mogą również wystąpić zaburzenia autoimmunologiczne (stan, w którym układ
immunologiczny atakuje zdrowe tkanki organizmu). Zaburzenia autoimmunologiczne mogą
wystąpić wiele miesięcy po rozpoczęciu leczenia. W przypadku zauważenia jakichkolwiek objawów
infekcji lub innych objawów, takich jak osłabienie mięśni, osłabienie zaczynające się od dłoni i stóp
i postępujące w kierunku tułowia, kołatanie serca, drżenie lub nadpobudliwość, należy bezzwłocznie
zawiadomić lekarza prowadzącego w celu rozpoczęcia niezbędnego leczenia.

U pacjentów otrzymujących skojarzone leczenie przeciwretrowirusowe mogą wystąpić zmiany
dotyczące tkanki tłuszczowej ciała. W przypadku zauważenia zmian dotyczących tkanki tłuszczowej
ciała należy skontaktować się z lekarzem (patrz punkt 4 „Możliwe działania niepożądane”).

U niektórych pacjentów poddanych skojarzonemu leczeniu przeciwretrowirusowemu może wystąpić
choroba kości zwana martwicą kości (śmierć tkanki kostnej spowodowana brakiem dopływu krwi do
kości). Czas trwania skojarzonego leczenia przeciwretrowirusowego, stosowanie kortykosteroidów,
spożywanie alkoholu, ciężkie osłabienie układu odpornościowego oraz podwyższony wskaźnik masy
ciała mogą być jednymi z wielu czynników ryzyka rozwoju choroby. Objawami martwicy kości są
sztywność stawów, ból (zwłaszcza w biodrze, kolanach i barkach) oraz trudności w poruszaniu się.
Osoby, które zauważą u siebie którykolwiek z tych objawów, powinny zwrócić się do lekarza
prowadzącego.

Należy poinformować lekarza o jednoczesnym przyjmowaniu newirapiny i zydowudyny, ponieważ

konieczne może być sprawdzenie liczby białych krwinek.

Nie należy stosować newirapiny po narażeniu na kontakt z wirusem HIV, chyba,
że u pacjenta zdiagnozowano zakażenie HIV i lek został zalecony przez lekarza.

W leczeniu wysypki związanej z przyjmowaniem newirapiny nie należy stosować prednizonu.

W celu zapobiegania ciąży i zapobiegania przeniesieniu zakażenia wirusem HIV pacjentki
przyjmujące doustne środki antykoncepcyjne („pigułki”) lub stosujące inne metody antykoncepcji
hormonalnej podczas leczenia newirapiną powinny dodatkowo stosować mechaniczny środek
antykoncepcyjny (np. prezerwatywy).

Pacjentki w wieku pomenopauzalnym stosujące hormonalną terapię zastępczą powinny zasięgnąć
porady lekarza przed przyjęciem tego leku.

Jeśli pacjent przyjmuje ryfampicynę w celu leczenia gruźlicy, powinien zwrócić się do lekarza przed
zastosowaniem tego leku z newirapiną.

Dzieci i młodzież
Nevirapine Accord może być stosowany u:
- dzieci w wieku 16 lat i starszych
- dzieci w wieku poniżej 16 lat:
- o masie ciała 50 kg lub większej
- lub u których powierzchnia ciała wynosi powyżej 1,25 m2.

U młodszych dzieci stosuje się lek w postaci zawiesiny doustnej.

Lek Nevirapine Accord a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować.
Należy poinformować lekarza o wszystkich lekach przyjmowanych przed rozpoczęciem
przyjmowania newirapiny, ponieważ może być konieczne monitorowanie, czy leki te nadal będą
skuteczne oraz dokonanie niezbędnych zmian dawkowania. Należy dokładnie zapoznać się z ulotką
dołączoną do opakowania innych leków stosowanych w leczeniu zakażeń wirusem HIV, które będą
przyjmowane jednocześnie z newirapiną .

W szczególności istotne jest poinformowanie lekarza o przyjmowaniu aktualnie lub ostatnio
następujących leków:
- preparaty dziurawca zwyczajnego (Hypericum perforatum, leki stosowane w leczeniu depresji)
- ryfampycyna (lek stosowany w leczeniu gruźlicy)
- ryfabutyna (lek stosowany w leczeniu gruźlicy)
- antybiotyki makrolidowe, np. klarytromycyna (lek stosowany w leczeniu zakażeń bakteryjnych)
- flukonazol (lek stosowany w leczeniu zakażeń grzybiczych)
- ketokonazol (lek stosowany w leczeniu zakażeń grzybiczych)
- itrakonazol (lek stosowany w leczeniu zakażeń grzybiczych)
- metadon (lek stosowany w leczeniu uzależnienia od opioidów)
- warfaryna (lek zmniejszający krzepnięcie krwi)
- hormonalne środki antykoncepcyjne (np. „pigułka”)
- atazanawir (inny lek stosowany w leczeniu zakażeń wirusem HIV)
- lopinawir i rytonawir (inne leki stosowane w leczeniu zakażeń wirusem HIV)
- fosamprenawir (inny lek stosowany w leczeniu zakażeń wirusem HIV)
- efawirenz (inny lek stosowany w leczeniu zakażeń wirusem HIV)
- etrawiryna (inny lek stosowany w leczeniu zakażeń wirusem HIV)
- rylpiwiryna (inny lek stosowany w leczeniu zakażeń wirusem HIV)
- zydowudyna (lek stosowany w leczeniu zakażeń wirusem HIV)
- elwitegrawir, kobicystat (inny lek stosowany w leczeniu zakażeń wirusem HIV)

Lekarz będzie dokładnie monitorował działanie newirapiny oraz wszystkich powyższych leków, jeśli
jest stosowany w skojarzeniu z tymi lekami.

W przypadku dializy nerek lekarz może zdecydować o zwiększeniu dawki newirapiny, ponieważ
newirapina może być częściowo wypłukiwany z krwi podczas dializy.

Stosowanie leku Nevirapine Accord z jedzeniem i piciem
Nie ma ograniczeń dotyczących przyjmowania newirapiny z jedzeniem i piciem.

Ciąża i karmienie piersią
Jeśli pacjentka jest w ciąży , przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko,
powinna poradzić się lekarza przed zastosowaniem tego leku.

Karmienie piersią przez kobiety zakażone HIV nie jest zalecane, ponieważ możliwe jest, że dziecko
może zarazić się wirusem HIV przez mleko matki.

Jeśli pacjentka karmi piersią lub myśli o rozpoczęciu karmienia piersią, powinna omówić to z
lekarzem możliwie najszybciej.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Podczas stosowania newirapiny może wystąpić zmęczenie. Należy zachować ostrożność podczas
wykonywania czynności, takich jak prowadzenie pojazdów, używanie narzędzi lub obsługiwanie
maszyn. W razie wystąpienia zmęczenia należy unikać wykonywania potencjalnie niebezpiecznych
czynności, takich jak prowadzenie pojazdów lub używanie narzędzi lub obsługiwanie maszyn.

Lek Nevirapine Accord zawiera sód
Lek Nevirapine Accord zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy produkt
uznaje się za „wolny od sodu”.

### 3. Jak stosować lek Nevirapine Accord?
Nie należy przyjmować samej newirapiny. Lek należy przyjmować jednocześnie z co najmniej
dwoma innymi lekami przeciwretrowirusowymi. Lekarz przepisze odpowiednie leki.

Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić
się do lekarza lub farmaceuty.

Dawkowanie:

Zwykle stosuje się jedną tabletkę 200 mg raz na dobę w ciągu pierwszych 14 dni leczenia (okres
wstępny). Po 14 dniach zazwyczaj stosowana dawka wynosi jedną tabletkę 200 mg dwa razy na
dobę.

Bardzo ważne jest, aby przyjmować tylko jedną tabletkę newirapiny 200 mg na dobę przez pierwsze
14 dni (okres leczenia wstępnego). W przypadku wystąpienia wysypki w tym okresie, nie należy
zwiększać dawki i skonsultować się z lekarzem.

Wykazano, że stosowanie 14-dniowego okresu wstępnego zmniejsza ryzyko wystąpienia wysypki
skórnej.

Newirapina musi zawsze być przyjmowany jednocześnie z innymi lekami
przeciwretrowirusowymi. Należy postępować zgodnie z zaleceniami dotyczącymi innych leków.
Zalecenia te są dostępne w ulotkach dołączanych do tych leków.

Jest to szczególnie odpowiednie:
- jeśli pacjent ma problem z połykaniem tabletek
- dla pacjentów lub dzieci o masie ciała mniejszej niż 50 kg
- u dzieci o powierzchni ciała poniżej 1,25 m2 (lekarz obliczy powierzchnię ciała).

Przyjmowanie newirapiny należy kontynuować przez czas zalecony przez lekarza.

Jak opisano w części „Ostrzeżenia i środki ostrożności” powyżej, lekarz będzie prowadził kontrolę
skutków leczenia poprzez sprawdzanie wyników testów wątrobowych lub badanie występowania
objawów niepożądanych, takich jak wysypka. Na podstawie wyników kontroli lekarz może podjąć
decyzję o przerwaniu lub zakończeniu stosowania newirapiny. Lekarz może potem zalecić
przyjmowanie mniejszej dawki leku.

Lek Nevirapine Accord należy przyjmować wyłącznie doustnie. Nie przeżuwać tabletek. Lek
Nevirapine Accord można przyjmować z jedzeniem lub bez jedzenia.

Przyjęcie większej niż zalecana dawki newirapiny
Nie należy stosować większej dawki newirapiny niż zalecona przez lekarza i opisana
w niniejszej ulotce. Obecnie mało jest danych dotyczących skutków przedawkowania newirapiny.
W przypadku zastosowania większej niż zalecana dawki newirapiny należy skontaktować się z
lekarzem.

Pominięcie przyjęcia newirapiny
Nie należy pomijać dawki leku. Jeśli od wyznaczonej godziny przyjęcia pominiętej dawki leku
upłynęło mniej niż 8 godzin, należy jak najszybciej przyjąć dawkę leku. Jeśli od wyznaczonej
godziny przyjęcia pominiętej dawki upłynęło ponad 8 godzin, należy przyjąć tylko kolejną dawkę o
zaplanowanej porze.

Przerwanie przyjmowania newirapiny
Przyjmowanie wszystkich dawek we właściwym czasie:
- w znacznym stopniu zwiększa skuteczność zaleconego skojarzenia leków przeciwretrowirusowych
- zmniejsza rozwój oporności wirusa HIV na leki przeciwretrowirusowe.

Ważne jest, aby zażywać newirapinę ściśle według podanych wyżej zaleceń, dopóki lekarz nie
podejmie decyzji o przerwaniu leczenia.

Jeśli przyjmowanie newirapiny zostanie przerwane na więcej niż 7 dni, lekarz zaleci ponowne
rozpoczęcie leczenia od 14-dniowego okresu wstępnego (opisanego powyżej) przed powrotem do
przyjmowania leku dwa razy na dobę.

W przypadku jakichkolwiek wątpliwości dotyczących stosowania tego leku, należy skonsultować się
z lekarzem lub farmaceutą.

### 4. Możliwe działania niepożądane

W trakcie leczenia zakażenia HIV może wystąpić zwiększenie masy ciała oraz stężenia lipidów
i glukozy we krwi. Jest to częściowo związane z poprawą stanu zdrowia oraz stylem życia,
a w przypadku stężenia lipidów we krwi, czasami z samym stosowaniem leków do leczenia
zakażenia HIV. Lekarz zleci badanie tych zmian.

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Jak wspomniano powyżej, w części „Ostrzeżenia i środki ostrożności”, najważniejszymi
działaniami niepożądanymi w czasie zastosowania newirapiny są ciężkie
i zagrażające życiu reakcje skórne oraz ciężkie uszkodzenie wątroby. Działania te występują

głównie w ciągu pierwszych 18 tygodni stosowania newirapiny. Jest to zatem ważny okres, w
którym pacjent wymaga ścisłej kontroli przez lekarza.

W przypadku zaobserwowania kiedykolwiek objawów wysypki należy natychmiast powiadomić
lekarza.

Jeśli występuje wysypka, wykazuje ona nasilenie łagodne do umiarkowanego. Jednakże,
u niektórych pacjentów wysypka w postaci pęcherzy może mieć przebieg ciężki lub zagrażający
życiu (zespół Stevensa-Johnsona i martwica toksyczno-rozpływna naskórka), zanotowano też
przypadki zgonów. Większość przypadków zarówno ciężkiej, jak i łagodnej lub umiarkowanej
wysypki występuje w ciągu pierwszych 6 tygodni leczenia.

W przypadku wystąpienia wysypki oraz złego samopoczucia, należy przerwać stosowanie leku i
niezwłocznie powiadomić o tym lekarza.

Mogą wystąpić reakcje nadwrażliwości (alergiczne). Takie reakcje mogą wystąpić w postaci
anafilaksji (ciężka postać reakcji alergicznej) z objawami, takimi jak:
- wysypka
- obrzęk twarzy
- trudności w oddychaniu (skurcz oskrzeli)
- wstrząs anafilaktyczny.

Reakcje nadwrażliwości mogą wystąpić również w postaci wysypki lub innych działań
niepożądanych, takich jak:
- gorączka
- powstawanie pęcherzy na skórze
- opryszczkowe zapalenie jamy ustnej
- stany zapalne oczu
- obrzęk twarzy
- obrzęki uogólnione
- duszność
- bóle mięśni lub stawów
- zmniejszenie liczby białych krwinek (granulocytopenia)
- ogólnie złe samopoczucie
- ciężkie zaburzenia czynności wątroby lub nerek (niewydolność wątroby lub nerek).

W przypadku wystąpienia wysypki lub innych objawów reakcji nadwrażliwości (alergicznej), należy
niezwłocznie powiadomić o tym lekarza, ponieważ reakcje te mogą zagrażać życiu.

Istnieją doniesienia o zaburzeniach czynności wątroby po zastosowaniu newirapiny,
w tym kilka przypadków zapalenia wątroby, które mogą być nagłe i ostre (piorunujące zapalenie
wątroby) i niewydolność wątroby, która może prowadzić do zgonu.

Należy poinformować lekarza w przypadku wystąpienia objawów wskazujących na uszkodzenie
wątroby, takich jak:
- utrata apetytu
- nudności
- wymioty
- zażółcenie skóry (żółtaczka)
- ból brzucha

Wymienione poniżej działania niepożądane występowały u pacjentów przyjmujących newirapinę.

Bardzo często (mogą występować częściej niż u 1 na 10 leczonych pacjentów):
- wysypka

Często (mogą występować nie częściej niż u 1 na 10 pacjentów):
- zmniejszenie liczby białych krwinek (granulocytopenia)
- reakcje alergiczne (nadwrażliwość)
- bóle głowy
- mdłości (nudności)
- wymioty
- bóle brzucha
- luźne stolce (biegunka)
- zapalenie wątroby
- zmęczenie
- gorączka
- nieprawidłowe wyniki testów czynności wątroby

Niezbyt często (mogą występować nie częściej niż u 1 na 100 pacjentów):
- reakcja alergiczna objawiająca się wysypką, obrzękiem twarzy, trudnościami w oddychaniu
(skurcz oskrzeli) lub wstrząsem anafilaktycznym
- zmniejszenie liczby czerwonych krwinek (niedokrwistość)
- zażółcenie skóry (żółtaczka)
- ciężkie i zagrażające życiu wysypki skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczno-rozpływna
martwica naskórka)
- pokrzywka
- obrzęk naczynioruchowy
- bóle stawów
- bóle mięśni
- zmniejszenie stężenia fosforu we krwi
- zwiększenie ciśnienia krwi

Rzadko (mogą występować nie częściej niż u 1 na 1000 pacjentów):
- nagłe i ostre zapalenie wątroby (piorunujące zapalenie wątroby)
- wysypka z objawami ogólnoustrojowymi (reakcja na lek z eozynofilią i objawami
ogólnoustrojowymi)

W przypadku zastosowania newirapiny w skojarzeniu z innymi lekami przeciwretrowirusowymi
zanotowano również następujące objawy:
- zmniejszenie liczby krwinek czerwonych lub płytek krwi
- zapalenie trzustki
- osłabione lub nietypowe odczucia skórne.

Objawy te są zwykle związane z zastosowaniem innych leków przeciwretrowirusowych i można
oczekiwać ich wystąpienia w przypadku stosowania newirapiny w skojarzeniu z innymi lekami;
jednakże jest mało prawdopodobne, aby mogły być wywoływane wyłącznie przez stosowanie
newirapiny.

Dodatkowe działania niepożądane u dzieci i młodzieży
Może wystąpić zmniejszenie liczby białych krwinek (granulocytopenia), które częściej występuje u
dzieci. Zmniejszenie liczby czerwonych krwinek (niedokrwistość), które może mieć związek z
leczeniem newirapiną, również występuje częściej u dzieci. Podobnie jak w przypadku objawów
wysypki, należy powiadomić lekarza o jakichkolwiek działaniach niepożądanych.

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane
niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania
niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań
Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych
i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C

02-222 Warszawa
tel: + 48 22 49 21 301
faks: + 48 22 49 21 309
strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również do podmiotu odpowiedzialnego.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Nevirapine Accord?
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na kartoniku i blistrze po
EXP.
Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania leku.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Nevirapine Accord
Substancją czynną jest newirapina. Każda tabletka zawiera 200 mg newirapiny (w postaci
newirapiny bezwodnej).

Pozostałe składniki to: celuloza mikrokrystaliczna, kroskarmeloza sodowa, skrobia kukurydziana,
powidon (K30), karboksymetyloskrobia sodowa (typ A), krzemionka koloidalna bezwodna,
magnezu stearyninan.

Jak wygląda lek Nevirapine Accord i co zawiera opakowanie
Nevirapine Accord to prawie białe do bladożółtych obustronnie wypukłe tabletki o kształcie kapsułki
z wytłoczonym oznakowaniem „H” na jednej stronie i „7” na drugiej oraz linią podziału po obu
stronach.

Nevirapine Accord jest pakowany w blistry PVC/Aluminium zawierające po 14, 60 lub 120 tabletek
w pudełku tekturowym lub blistry perforowane PVC/Aluminium zawierające 60x1, 120x1 lub 180x1
tabletek w tekturowym pudełku.

Nie wszystkie rodzaje opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny:
Accord Healthcare Polska Sp. z o.o.
ul. Taśmowa 7
02-677 Warszawa
Tel: + 48 22 577 28 00

Wytwórca/Importer:

Pharmadox Healthcare Limited

KW20A Kordin Industrial Park
Paola, PLA 3000
Malta

Accord Healthcare Polska Sp. z o.o.
ul. Lutomierska 50
95-200 Pabianice

Accord Healthcare B.V.
Winthontlaan 200
3526 KV Utrecht
Holandia

Ten produkt leczniczy jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego
Obszaru Gospodarczego pod następującymi nazwami:

Nazwa Państwa
Członkowskiego
Nazwa produktu leczniczego

Francja NEVIRAPINE ACCORD 200 mg comprimé sécable
Holandia Nevirapine Accord 200 mg, tabletten
Niemcy Nevirapin Accord 200 mg Tabletten
Polska Nevirapine Accord
Wielka Brytania Nevirapine 200 mg Tablets

Data ostatniej aktualizacji ulotki: luty 2023

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Nevirapine Accord, 200 mg, tabletki

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka zawiera 200 mg newirapiny (w postaci newirapiny bezwodnej).

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka.

Nevirapine Accord to prawie białe do bladożółtych, obustronnie wypukłe tabletki o kształcie kapsułki
z wytłoczonym oznakowaniem „H” na jednej stronie i „7” na drugiej oraz linią podziału po obu stronach.

Linia podziału służy wyłącznie do ułatwienia przełamania tabletki na dwie połowy w celu łatwiejszego
jej połknięcia; nie służy do podziału tabletki na równe dawki.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Produkt Nevirapine Accord jest wskazany w leczeniu skojarzonym z innymi lekami
przeciwretrowirusowymi u zakażonych wirusem HIV-1 dorosłych, młodzieży i dzieci bez względu na
wiek (patrz punkt 4.2).

W większości przypadków newirapinę stosowano z nukleozydowymi inhibitorami odwrotnej
transkryptazy (NRTIs). Wybór kolejnej terapii po stosowaniu newirapiny powinien być oparty
na doświadczeniu klinicznym i wynikach badań oporności (patrz punkt 5.1).

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Produkt Nevirapine Accord powinni przepisywać lekarze mający doświadczenie w leczeniu zakażeń
HIV.

Dawkowanie

Pacjenci w wieku 16 lat i starsi
Zaleca się podawanie jednej tabletki (200 mg) Nevirapine Accord raz na dobę przez pierwsze 14 dni
(należy zastosować fazę wstępną leczenia, ponieważ stwierdzono, że zmniejsza to częstość występowania
wysypki), następnie należy podać jedną tabletkę (200 mg) dwa razy na dobę, w skojarzeniu
z przynajmniej dwoma lekami przeciwretrowirusowymi.

W przypadku, gdy od pominięcia dawki upłynęło nie więcej niż 8 godzin, należy niezwłocznie przyjąć
pominiętą dawkę. Jeśli upłynęło więcej niż 8 godzin, pacjent nie powinien przyjmować pominiętej
dawki i przyjąć następną o zwykłej porze.

Uwagi dotyczące dawkowania
U pacjentów, u których w okresie 14-dniowej fazy wstępnej leczenia dawką 200 mg na dobę stwierdzono
wysypkę, nie należy zwiększać dawki newirapiny do momentu ustąpienia wysypki.
Pojedyncze przypadki wysypki należy uważnie obserwować (patrz punkt 4.4). Schematu dawkowania
produktu 200 mg raz na dobę nie należy stosować dłużej niż przez 28 dni. Po tym okresie należy podać
alternatywny lek, w związku z możliwym ryzykiem niewystarczającej ekspozycji i oporności.

Pacjenci, którzy przerwali stosowanie newirapiny na okres dłuższy niż 7 dni, powracając do leczenia
muszą rozpocząć je od zalecanej dwutygodniowej fazy wstępnej.

Mogą wystąpić objawy toksyczności wymagające przerwania stosowania newirapiny (patrz punkt 4.4).

Pacjenci w podeszłym wieku
Nie przeprowadzono badań newirapiny z udziałem pacjentów w wieku powyżej 65 lat.

Zaburzenia czynności nerek
U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek wymagających dializy, zaleca się podawanie dodatkowej
dawki 200 mg newirapiny po każdej dializie. Pacjenci z Clkr ≥ 20 ml/min nie wymagają dostosowania
dawki, patrz punkt 5.2.

Zaburzenia czynności wątroby
Newirapiny nie należy stosować u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasa C wg
skali Childa-Pugha, patrz punkt 4.3). U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami
czynności wątroby dostosowanie dawki nie jest konieczne (patrz punkty 4.4 i 5.2).

Dzieci i młodzież
Tabletki Nevirapine Accord 200 mg, stosowane zgodnie z opisanym powyżej schematem dawkowania,
są odpowiednie do stosowania u starszych dzieci, szczególnie młodzieży, w wieku poniżej 16 lat,
o masie ciała większej niż 50 kg lub powierzchni ciała większej niż 1,25 m2, wyliczonej według wzoru
Mostellera. Dla dzieci z tej grupy wiekowej o masie ciała mniejszej niż 50 kg lub powierzchni ciała
mniejszej niż 1,25 m2 należy sprawdzić dostępność zawiesiny doustnej, która może być stosowana
w zależności od masy ciała lub powierzchni ciała.

Dzieci w wieku poniżej 3 lat
Dla pacjentów w wieku poniżej 3 lat i wszystkich pozostałych grup wiekowych należy sprawdzić
dostępność newirapiny w postaci o natychmiastowym uwalnianiu, tj. w postaci zawiesiny doustnej.

Sposób podawania
Tabletki należy popijać płynem; tabletek nie należy kruszyć ani przeżuwać. Nevirapine Accord można
przyjmować z jedzeniem lub bez jedzenia.

#### 4.3 Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancje czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną
w punkcie 6.1.

Ponowne rozpoczęcie podawania produktu pacjentom, u których na stałe przerwano podawanie
produktu z powodu wysypki o dużym nasileniu, wysypki z towarzyszącymi objawami ogólnymi,
reakcji nadwrażliwości lub klinicznych objawów zapalenia wątroby w wyniku działania newirapiny.

Pacjenci z ciężką niewydolnością wątroby (klasa C wg klasyfikacji Childa-Pugha ) lub pacjenci,
u których wartość AspAT lub AlAT przewyższa 5-krotnie górną granicę normy, dopóki wartość AspAT
lub AlAT nie ustabilizuje się na poziomie mniejszym niż 5-krotna wartość górnej granicy normy.

Ponowne rozpoczęcie podawania produktu pacjentom, u których wartość AspAT lub AlAT podczas
leczenia newirapiną przekraczała 5–krotnie górną granicę normy i u których wystąpił nawrót zaburzeń

czynności wątroby po ponownym podaniu newirapiny (patrz punkt 4.4).

Podawanie jednocześnie z ziołowymi preparatami zawierającymi ziele dziurawca zwyczajnego
(Hypericum perforatum) ze względu na ryzyko zmniejszenia stężenia newirapiny w osoczu i
osłabienia jej działania klinicznego (patrz punkt 4.5).

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Newirapinę należy stosować z przynajmniej dwoma innymi lekami przeciwretrowirusowymi (patrz punkt
5.1).

Ponieważ wykazano, że monoterapia lekiem przeciwretrowirusowym prowadzi do powstawania
oporności wirusa, newirapiny nie należy stosować jako jedynego leku przeciwretrowirusowego.

Pierwsze 18 tygodni leczenia newirapiną stanowi okres krytyczny, podczas którego pacjenci
wymagają ścisłego nadzoru w celu wykluczenia możliwości wystąpienia ciężkich i mogących
stanowić zagrożenie dla życia reakcji skórnych (w tym zespołu Stevensa-Johnsona (SJS) i
martwicy toksyczno-rozpływnej naskórka (TEN)) i ciężkiego zapalenia lub niewydolności
wątroby. Największe ryzyko wystąpienia reakcji wątrobowych i skórnych występuje w czasie
pierwszych 6. tygodni leczenia. Jednakże ryzyko jakichkolwiek zdarzeń ze strony wątroby
utrzymuje się również po tym okresie i należy utrzymać kontrolę w regularnych
odstępach czasu. Płeć żeńska i większa liczba limfocytów CD4 (>250/mm3 u dorosłych kobiet
i >400/mm3 u dorosłych mężczyzn) na początku leczenia newirapiną wiąże się z większym
ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych dotyczących wątroby, jeśli na początku leczenia
newirapiną u pacjenta stwierdza się w osoczu RNA wirusa HIV-1 w stężeniu ≥50 kopii/ml.
Ponieważ w kontrolowanych i niekontrolowanych badaniach zaobserwowano występowanie
poważnej i zagrażającej życiu hepatotoksyczności, głównie u pacjentów z mianem wirusa HIV-1 w
osoczu wynoszącym 50 kopii/ml lub więcej, nie należy rozpoczynać leczenia newirapiną u dorosłych
kobiet z liczbą limfocytów CD4 większą niż 250 komórek/mm3 i dorosłych mężczyzn z liczbą
limfocytów CD4 większą niż 400 komórek/mm3, u których w osoczu stwierdza się RNA wirusa
HIV-1, chyba że korzyści przeważają nad zagrożeniami.
W niektórych przypadkach, uszkodzenie wątroby postępuje mimo przerwania leczenia.
Pacjenci, u których rozwijają się objawy przedmiotowe i podmiotowe zapalenia wątroby,
ciężkich reakcji skórnych lub reakcji nadwrażliwości muszą przerwać leczenie newirapiną i
niezwłocznie poddać się ocenie lekarskiej. Newirapiny nie wolno ponownie stosować, jeśli po
zastosowaniu tego produktu wystąpiły ciężkie reakcje dotyczące wątroby, skóry lub reakcje
nadwrażliwości (patrz punkt 4.3).

Należy ściśle przestrzegać dawkowania, zwłaszcza w trakcie 14-dniowej fazy wstępnej (patrz
punkt 4.2).

Reakcje skórne
Ciężkie i zagrażające życiu reakcje skórne, włącznie z przypadkami śmiertelnymi, występowały u
pacjentów leczonych newirapiną, głównie w okresie pierwszych 6. tygodni leczenia. Należały do nich
przypadki zespołu Stevensa-Johnsona, martwicy toksyczno-rozpływnej naskórka oraz reakcji
nadwrażliwości z wysypką, objawami ogólnymi i wpływem na narządy wewnętrzne. Podczas
pierwszych 18. tygodni leczenie pacjentów należy prowadzić pod intensywnym nadzorem. Pacjentów
należy uważnie obserwować w przypadku wystąpienia pojedynczych przypadków wysypki. Należy na
stałe przerwać podawanie newirapiny u każdego pacjenta, u którego wystąpi ciężka wysypka lub
wysypka, której towarzyszą objawy ogólne (takie jak gorączka, pęcherze, zmiany w jamie ustnej,
zapalenie spojówek, obrzęki twarzy, bóle mięśni lub stawów lub ogólne złe samopoczucie), w tym zespół
Stevensa-Johnsona lub martwica toksyczno-rozpływna naskórka.
Należy na stałe przerwać podawanie newirapiny u każdego pacjenta, u którego wystąpi reakcja
nadwrażliwości (charakteryzująca się wysypką z objawami ogólnymi, oraz wpływem na narządy
wewnętrzne, co powoduje zaburzenia, takie jak zapalenie wątroby, eozynofilia, granulocytopenia

i zaburzenia czynności nerek), patrz punkt 4.4.

Podawanie newirapiny w dawkach większych niż zalecane może zwiększać częstość występowania
i nasilenie reakcji skórnych, takich jak zespół Stevensa-Johnsona i martwica toksyczno-rozpływna
naskórka.

U pacjentów, u których wcześniej wystąpiły związane ze stosowaniem newirapiny reakcje skórne i (lub)
reakcje dotyczące wątroby zgłaszano występowanie rozpadu mięśni prążkowanych (rabdomioliza).

Jednoczesne podawanie prednizonu (40 mg na dobę w czasie pierwszych 14 dni podawania newirapiny
nie powodowało zmniejszenia częstości występowania wysypki spowodowanej newirapiną i może być
związane ze zwiększeniem częstości występowania i nasilenia wysypki podczas pierwszych 6 tygodni
leczenia newirapiną.

Niektóre czynniki ryzyka sprzyjające występowaniu ciężkich reakcji skórnych zostały zidentyfikowane,
są to m.in.: nieprzestrzeganie początkowego dawkowania 200 mg w fazie wstępnej oraz długi okres
pomiędzy wystąpieniem pierwszych objawów i konsultacją lekarza. Wydaje się, że kobiety są bardziej
niż mężczyźni narażone na występowanie wysypki podczas stosowania schematu leczenia zawierającego
newirapinę bądź bez newirapiny.

Pacjenci powinni być poinformowani, że głównym objawem toksyczności newirapiny jest wysypka.
Należy im zalecić, by w przypadku pojawienia się jakiejkolwiek wysypki natychmiast poinformowali
o tym lekarza prowadzącego. Większość zmian skórnych związanych z podawaniem newirapiny
pojawia się w ciągu pierwszych 6 tygodni leczenia. Z tego względu w tym okresie pacjenci muszą być
uważnie monitorowani, czy nie występuje u nich wysypka.

Należy poinstruować pacjentów, by do momentu ustąpienia zmian skórnych nie zwiększali dawki, jeżeli
w pierwszych dwóch tygodniach fazy wstępnej pojawiła się wysypka. Schematu dawkowania newirapiny
w dawce 200 mg raz na dobę nie należy stosować dłużej niż przez 28 dni. Po tym okresie należy podać
alternatywny lek, w związku z możliwym ryzykiem niewystarczającej ekspozycji i oporności.

Wszyscy pacjenci, u których wystąpi ciężka wysypka lub wysypka, której towarzyszą objawy ogólne,
takie jak gorączka, pęcherze, zmiany w jamie ustnej, zapalenie spojówek, obrzęki twarzy, bóle mięśni
lub stawów, lub ogólne złe samopoczucie, powinni przerwać stosowanie produktu leczniczego
i niezwłocznie poddać się ocenie lekarskiej. U tych pacjentów nie wolno wznawiać leczenia
newirapiną.

U pacjentów, u których wystąpi wysypka związana ze stosowaniem newirapiny, należy wykonać
badania czynności wątroby. U pacjentów, u których parametry czynności wątroby są umiarkowanie
lub znacznie zwiększone (AspAT lub AlAT przekracza górną granicę normy więcej niż 5-krotnie),
należy przerwać leczenie newirapiną.

W przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości charakteryzującej się wysypką z objawami
ogólnymi, takimi jak gorączka, bóle stawów, bóle mięśni, powiększenie węzłów chłonnych, a także
wpływem na narządy wewnętrzne, co powoduje zapalenie wątroby, eozynofilię, granulocytopenię i
zaburzenia czynności nerek, należy zaprzestać całkowicie leczenia newirapiną i nigdy nie wznawiać
leczenia tym lekiem (patrz punkt 4.3).

Reakcje ze strony wątroby
U pacjentów leczonych newirapiną wystąpiły przypadki ciężkiego i zagrażającego życiu toksycznego
uszkodzenia wątroby, włącznie ze śmiertelnym piorunującym zapaleniem wątroby. Pierwsze 18
tygodni leczenia stanowi okres krytyczny, podczas którego pacjenci wymagają szczególnego nadzoru.
Ryzyko wystąpienia reakcji ze strony wątroby jest największe w ciągu pierwszych 6 tygodni leczenia.
Ryzyko występuje również po okresie krytycznym, dlatego pacjent powinien być poddawany
okresowej kontroli w czasie całego okresu leczenia.

Rozpad mięśni prążkowanych był obserwowany u pacjentów, u których wcześniej wystąpiły związane
ze stosowaniem newirapiny reakcje skórne i (lub) reakcje ze strony wątroby.

Zwiększone wartości AspAT lub AlAT więcej niż 2,5-krotnie w stosunku do górnej granicy normy
i (lub) przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B i (lub) C w wywiadzie przed zastosowaniem
schematu leczniczego przeciwretrowirusowego zawierającego newirapinę, są związane ze
zwiększonym ryzykiem wystąpienia objawów niepożądanych ze strony wątroby.

Płeć żeńska i większa liczba limfocytów CD4 na początku leczenia newirapiną u pacjentów uprzednio
nieleczonych wiąże się z większym ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych dotyczących
wątroby. Kobiety były narażone na trzykrotnie większe od mężczyzn ryzyko wystąpienia objawowych
działań niepożądanych dotyczących wątroby, często z towarzyszącą wysypką (5,8% wobec 2,2%),
natomiast uprzednio nieleczeni pacjenci obu płci zwykrywalnym RNA wirusa HIV-1 w osoczu i wyższą
liczbą limfocytów CD4 na początku leczenia newirapiną są narażeni na wyższe ryzyko objawowych
zdarzeń niepożądanych dotyczących wątroby w przypadku zastosowania newirapiny.

W retrospektywnej analizie przeważającej liczby pacjentów z wiremią HIV-1 rzędu 50 kopii/ml i wyższą,
kobiety z liczbą limfocytów CD4 przekraczającą 250 komórek/mm3 narażone były na 12-krotnie większe
ryzyko wystąpienia objawowych zdarzeń niepożądanych dotyczących wątroby aniżeli kobiety z liczbą
limfocytów CD4 poniżej 250 komórek/mm3 (11,0% wobec 0,9%). Zwiększone ryzyko stwierdzono też
u mężczyzn z wykrywalnym RNA wirusa HIV-1 w osoczu i liczbą limfocytów CD4 przekraczającą 400
komórek/mm3 (6,3% wobec 1,2% u mężczyzn z liczbą limfocytów CD4 poniżej 400 komórek/mm3).
Wspomnianego zwiększonego ryzyka działań toksycznych zależnego od liczby limfocytów CD4 nie
stwierdzono u pacjentów z niewykrywalną wiremią (czyli z wiremią poniżej 50 kopii/ml).

Pacjentów należy poinformować, że reakcje ze strony wątroby są głównym objawem toksycznego
działania newirapiny, wymagającym ścisłej kontroli lekarskiej w ciągu pierwszych 18 tygodni
leczenia. Należy ich także poinformować, że w przypadku wystąpienia objawów mogących sugerować
zapalenie wątroby, powinni przerwać przyjmowanie newirapiny i bezzwłocznie poddać się ocenie
lekarskiej, w tym wykonać testy czynności wątroby.

Kontrola czynności wątroby
Kliniczne testy chemiczne, w tym testy czynności wątroby, należy wykonać przed rozpoczęciem
stosowania newirapiny oraz w odpowiednich odstępach czasu podczas leczenia.

Nieprawidłowe wyniki testów czynności wątroby były opisywane w przypadku leczenia newirapiną,
w niektórych przypadkach już w trakcie pierwszych kilku tygodni leczenia.

Bezobjawowe zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych jest często opisywane i nie zawsze
stanowi przeciwwskazanie do stosowania newirapiny. Bezobjawowe zwiększenie aktywności GGTP
nie jest przeciwwskazaniem do kontynuowania leczenia.

Kontrola czynności wątroby powinna być przeprowadzana co dwa tygodnie w ciągu pierwszych 2
miesięcy leczenia, po trzecim miesiącu, a następnie w regularnych odstępach czasu. Należy
przeprowadzać kontrolne badania czynności wątroby, gdy u pacjenta wystąpią objawy przedmiotowe
lub podmiotowe mogące wskazywać na zapalenie wątroby i (lub) reakcje nadwrażliwości.

Jeżeli przed rozpoczęciem leczenia lub w trakcie leczenia aktywność AspAT lub AlAT jest większa
lub równa 2,5–krotnej wartości górnej granicy normy, należy częściej przeprowadzać badania kontrolne
podczas regularnych wizyt. Newirapiny nie wolno podawać pacjentom, u których przed leczeniem
aktywność AspAT lub AlAT była większa niż 5-krotna wartość górnej granicy normy, dopóki
wartości tych parametrów nie ustabilizują się poniżej 5-krotnej wartości górnej granicy normy (patrz
punkt 4.3).

Lekarze i pacjenci powinni zwracać uwagę na objawy zwiastujące zapalenie wątroby, takie jak brak
apetytu, nudności, żółtaczka, bilirubinuria, jasne stolce, powiększenie lub tkliwość wątroby. Należy

poinstruować pacjentów o konieczności natychmiastowego zgłoszenia się do lekarza w przypadku
wystąpienia takich objawów.

Jeżeli aktywność AspAT lub AlAT jest większa niż 5-krotna wartość górnej granicy normy,
należy niezwłocznie zaprzestać stosowania newirapiny. Jeśli wartości AspAT lub AlAT wrócą do
poziomu początkowego i jeśli u pacjenta nie wystąpią objawy zapalenia wątroby, wysypka, lub
inne objawy świadczące o zaburzeniu czynności narządów, ponowne zastosowanie newirapiny
jest w indywidualnych przypadkach możliwe, rozpoczynając dawkowanie 200 mg na dobę przez 14
dni, a następnie 400 mg na dobę. W takich przypadkach należy częściej kontrolować czynność
wątroby. Jeżeli nieprawidłowości w czynności wątroby nawrócą należy na stałe zrezygnować z
podawania newirapiny.

W przypadku stwierdzonego klinicznie zapalenia wątroby charakteryzującego się objawami,
takimi jak brak łaknienia, nudności, wymioty, żółtaczka wraz z nieprawidłowymi wynikami
badań laboratoryjnych (jak umiarkowane lub znaczne odchylenia w wynikach badań czynności
wątroby (z wyjątkiem GGTP)), należy na stałe odstawić newirapinę. Nie wolno ponawiać prób
podawania newirapiny u pacjentów, u których przerwano leczenie z powodu zapalenia wątroby
wywołanego newirapiną.

Choroba wątroby
Bezpieczeństwo stosowania i skuteczność Nevirapine Accord nie zostały ustalone u pacjentów ze
znaczącymi zaburzeniami czynności wątroby. Stosowanie Newirapine Accord jest przeciwwskazane
u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (stopień C wg klasyfikacji Childa-Pugha patrz punkt 4.3).
Wyniki badań farmakokinetycznych sugerują konieczność zachowania ostrożności podczas podawania
newirapiny pacjentom z umiarkowaną niewydolnością wątroby (stopień B wg skali Childa-Pugha).
Pacjenci z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu B lub C poddawani skojarzonej terapii
przeciwretrowirusowej są narażeni na zwiększone ryzyko wystąpienia ciężkich i potencjalnie
zagrażających życiu działań niepożądanych ze strony wątroby. W przypadku jednocześnie
prowadzonego leczenia przeciwwirusowego w zapaleniu wątroby typu B lub C, należy zapoznać się
również z odpowiednimi informacjami dotyczącymi zastosowanych produktów leczniczych.

U pacjentów z zaburzeniem czynności wątroby w wywiadzie, w tym z przewlekłym czynnym
zapaleniem wątroby, częściej występują nieprawidłowości w czynności wątroby w czasie
skojarzonego leczenia przeciwretrowirusowego i powinni oni być monitorowani zgodnie ze
standardową procedurą. Jeśli występuje pogorszenie choroby wątroby u tych pacjentów, należy
rozważyć przerwanie lub zaprzestanie leczenia.

Pozostałe ostrzeżenia
Profilaktyka po ekspozycji: u osób niezakażonych wirusem HIV, lecz przyjmujących wielokrotne
dawki Nevirapine Accord w profilaktyce po ekspozycji, (użycie poza zarejestrowanym wskazaniem),
zanotowano ciężkie uszkodzenia wątroby, w tym niewydolność wątroby wymagającą przeszczepu.
Nie prowadzono specjalnego badania dotyczącego stosowania newirapiny w profilaktyce po ekspozycji,
w szczególności w aspekcie okresu trwania leczenia. W związku z tym, w takich przypadkach stosowanie
leku nie jest zalecane.

Leczenie skojarzone z newirapiną nie leczy zakażenia HIV–1; pacjenci mogą nadal odczuwać
dolegliwości chorobowe związane z zaawansowanym zakażeniem HIV–1, w tym mogą u nich
występować zakażenia wywołane drobnoustrojami oportunistycznymi.

Hormonalne metody kontroli urodzeń inne niż octan depomedroksyprogesteronu (DMPA) nie
powinny być stosowane jako jedyna metoda antykoncepcji u kobiet przyjmujących newirapinę , gdyż
newirapina może zmniejszać stężenie tych produktów leczniczych w osoczu.
Z tego powodu, oraz w celu zmniejszenia ryzyka przenoszenia zakażenia wirusem HIV, zaleca się
stosowanie mechanicznych środków antykoncepcyjnych (np. prezerwatyw). Dodatkowo, w sytuacji, gdy
doustne środki antykoncepcyjne są stosowane w celu terapii hormonalnej, w trakcie przyjmowania
newirapiny należy monitorować ich działanie terapeutyczne.

Masa ciała i parametry metaboliczne
Podczas leczenia przeciwretrowirusowego może wystąpić zwiększenie masy ciała oraz stężenia
lipidów i glukozy we krwi. Takie zmiany mogą być częściowo związane z opanowaniem choroby
i stylem życia. W odniesieniu do lipidów, w niektórych przypadkach istnieją dowody, że zmiany
te wynikają z leczenia, podczas gdy w odniesieniu do zwiększenia masy ciała nie ma przekonujących
dowodów na związek z konkretnym leczeniem. W monitorowaniu stężenia lipidów i glukozy we krwi
należy kierować się ustalonymi wytycznymi dotyczącymi leczenia zakażenia HIV. Zaburzenia
gospodarki tłuszczowej należy leczyć w klinicznie właściwy sposób.

W badaniach klinicznych podawanie newirapiny było związane ze zwiększeniem stężenia
HDL-cholesterolu oraz ogólną poprawą współczynnika cholesterolu całkowitego do HDLcholesterolu.
Jednakże wobec braku specyficznych badań znaczenie kliniczne tych zmian nie jest znane. Dodatkowo
nie wykazano aby newirapina powodowała zaburzenia stężenia glukozy.

Martwica kości: Mimo, iż uważa się, że etiologia tego schorzenia jest wieloczynnikowa (związana ze
stosowaniem kortykosteroidów, spożywaniem alkoholu, ciężką immunosupresją, podwyższonym
wskaźnikiem masy ciała), odnotowano przypadki martwicy kości, zwłaszcza u pacjentów z
zaawansowaną chorobą spowodowaną przez HIV i (lub) poddanych długotrwałemu, skojarzonemu
leczeniu przeciwretrowirusowemu (ang. combination antiretroviral therapy, CART). Należy poradzić
pacjentom, by zwrócili się do lekarza, jeśli odczuwają bóle w stawach, sztywność stawów lub
trudności w poruszaniu się.

Zespół reaktywacji immunologicznej: U pacjentów zakażonych HIV z ciężkim niedoborem
immunologicznym w czasie rozpoczynania złożonej terapii przeciwretrowirusowej (CART, ang.
combination antiretroviral therapy) może wystąpić reakcja zapalna na niewywołujące objawów lub
śladowe patogeny oportunistyczne, powodująca wystąpienie ciężkich objawów klinicznych lub
nasilenie objawów. Zwykle reakcje tego typu obserwowane są w ciągu kilku pierwszych tygodni lub
miesięcy od rozpoczęcia CART. Typowymi przykładami są: zapalenie siatkówki wywołane wirusem
cytomegalii, uogólnione i (lub) miejscowe zakażenia prątkami oraz zapalenie płuc wywołane przez
Pneumocystis jirovecii. Wszystkie objawy stanu zapalnego są wskazaniem do przeprowadzenia
badania i zastosowania w razie konieczności odpowiedniego leczenia.
Zgłaszano zaburzenia autoimmunologiczne (takie jak choroba Gravesa i autoimmunologiczne zapalenie
wątroby) w warunkach reaktywacji immunologicznej; zgłaszany czas do ich wystąpienia jest jednak
bardziej zmienny i zdarzenia te mogą wystąpić wiele miesięcy po rozpoczęciu leczenia.

Dostępne dane farmakokinetyczne sugerują, że jednoczesne stosowanie ryfampicyny i newirapiny nie
jest zalecane. Nie zaleca się też podawania newirapiny z następującymi lekami: efawirenz, ketokonazol, ,
etrawiryna, rilpiwiryna, elwitegrawir (w skojarzeniu z kobicystatem), atazanawir (w skojarzeniu z
rytonawirem), fosamprenawir (jeśli nie jest podawany jednocześnie z małą dawką rytonawiru) (patrz
punkt 4.5).

Leczeniu zydowudyną często towarzyszy granulocytopenia. Z tego względu u pacjentów
przyjmujących jednocześnie newirapinę i zydowudynę, szczególnie u dzieci i młodzieży, pacjentów
przyjmujących większe dawki zydowudyny lub pacjentów z niską rezerwą szpikową, a zwłaszcza
u osób w zaawansowanym stadium zakażenia HIV, występuje zwiększone ryzyko wystąpienia
granulocytopenii. U tych pacjentów należy ściśle monitorować parametry hematologiczne.

Lek Nevirapine Accord zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy lek uznaje się za
„wolny od sodu”.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Newirapina jest induktorem izoenzymu CYP3A i potencjalnie CYP2B6, przy czym maksymalna
indukcja występuje w ciągu 2–4 tygodni od rozpoczęcia leczenia wielodawkowego.

Związki wykorzystujące ten szlak metaboliczny mogą wykazywać zmniejszone stężenia w osoczu
w przypadku ich jednoczesnego stosowania z newirapiną. Zaleca się staranne monitorowanie
skuteczności terapeutycznej produktów leczniczych metabolizowanych przez P450 podczas ich
stosowania w skojarzeniu z newirapiną.

Pokarm, leki zobojętniające sok żołądkowy i produkty lecznicze zawierające zasadowy związek
buforowy nie wpływają na wchłanianie newirapiny.

Dane dotyczące interakcji przedstawiono w postaci średniej geometrycznej z 90-procentowym
przedziałem ufności (90% CI), o ile tylko dane te były dostępne. NW = niewykrywalne,
↑ = zwiększone, ↓ = zmniejszone,  = brak działania.

Produkty lecznicze
według obszarów
terapeutycznych

Interakcja Zalecenia dotyczące
jednoczesnego
podawania
LEKI PRZECIWZAKAŹNE
Leki przeciwretrowirusowe
NRTI (nukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy)
Dydanozyna 100-150 mg
dwa razy na dobę
AUC dydanozyny  1,08 (0,92 -1,27)
Cmin dydanozyny NW
Cmax dydanozyny  0,98 (0,79– 1,21)

Dydanozynę i newirapinę
można stosować jednocześnie
bez zmiany dawkowania.
Emtrycytabina Emtrycytabina nie jest inhibitorem
enzymów ludzkiego CYP 450.
Emtrycytabinę i newirapinę
można stosować jednocześnie
bez zmiany dawkowania.
Abakawir W mikrosomach wątroby ludzkiej
abakawir nie hamował aktywności
izoenzymów cytochromu P450.

Abakawir i newirapinę można
stosować jednocześnie bez
zmiany dawkowania.
Lamiwudyna 150 mg dwa
razy na dobę
Nie stwierdzono zmian pozornego
klirensu i objętości dystrybucji
lamiwudyny, co sugeruje brak
działania newirapiny indukującego
klirens lamiwudyny.

Lamiwudynę i newirapinę
można stosować jednocześnie
bez zmiany dawkowania.

Stawudyna:
30/40 mg dwa razy na
dobę

AUC stawudyny  0,96 (0,89–1,03)
Cmin stawudyny NW
Cmax stawudyny  0,94 (0,86–1,03)

Newirapina: stężenia leku okazały się
niezmienione w porównaniu do
kontroli historycznych.

Stawudynę i newirapinę można
stosować jednocześnie bez
zmiany dawkowania.

Tenofowir 300 mg na dobę Podczas jednoczesnego stosowania z
newirapiną wartości stężenia
tenofowiru w osoczu pozostają
niezmienione.

Jednoczesne stosowanie tenofowiru
nie wpływa na stężenie newirapiny
w osoczu.

Tenofowir i newirapinę można
stosować jednocześnie bez
zmiany dawkowania.

Zydowudyna 100-200 mg
trzy razy na dobę
AUC zydowudyny ↓ 0,72 (0,60–0,96)
Cmin zydowudyny NW
Cmax zydowudyny ↓ 0,70 (0,49–1,04)

Newirapina: zydowudyna nie
wywierała wpływu na
farmakokinetykę newirapiny.

Zydowudynę i newirapinę
można stosować jednocześnie
bez zmiany dawkowania.
Leczeniu zydowudyną często
towarzyszy granulocytopenia.
Z tego względu u pacjentów
przyjmujących jednocześnie

newirapinę i zydowudynę,
szczególnie u dzieci i
młodzieży, pacjentów
przyjmujących większe dawki
zydowudyny lub pacjentów z
niską rezerwą szpikową,
a zwłaszcza u osób w
zaawansowanym stadium
zakażenia HIV, występuje
zwiększone ryzyko
wystąpienia granulocytopenii.
U tych pacjentów należy ściśle
monitorować parametry
hematologiczne.
NNRTI (nienukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy)
Efawirenz 600 mg na dobę AUC efawirenzu ↓ 0,72 (0,66–0,86)
Cmin efawirenzu ↓ 0,68 (0,65–0,81)
Cmax efawirenzu ↓ 0,88 (0,77–1,01)

Nie zaleca się jednoczesnego
podawania efawirenzu i
newirapiny (patrz punkt 4.4),
ponieważ jednoczesne
podawanie tych leków
zwiększa toksyczność i nie
prowadzi do poprawy
skuteczności w porównaniu do
stosowania każdego z
tych NNRTI w monoterapii.
(wyniki badania 2NN, patrz
punkt 5.1).
Etrawiryna Jednoczesne stosowanie etrawiryny i
newirapiny może powodować
znaczące zmniejszenie stężenia
etrawiryny w osoczu oraz utratę
terapeutycznego działania etrawiryny.

Nie zaleca się jednoczesnego
podawania newirapiny i
NNRTI (patrz punkt 4.4).

Rylpiwiryna Nie badano interakcji. Nie zaleca się jednoczesnego
podawania newirapiny i
NNRTI (patrz punkt 4.4).
PI (inhibitory proteazy)
Atazanawir z rytonawirem
300 mg ze 100 mg na dobę
400 mg ze 100 mg na dobę

Atazanawir/r 300/100mg:
AUC atazanawiru/r ↓ 0,58 (0,48–0,71)
Cmin atazanawiru/r ↓ 0,28 (0,20–0,40)
Cmax atazanawiru/r ↓ 0,72 (0,60–0,86)

Atazanawir/r 400/100 mg:
AUC atazanawiru/r ↓ 0,81 (0,65– 1,02)
Cmin atazanawiru/r ↓ 0,41 (0,27–0,60)
Cmax atazanawiru/r  1,02 (0,85–1,24)
(w porównaniu do dawki 300 mg ze
100 mg bez newirapiny)

AUC newirapiny ↑ 1,25 (1,17–1,34)
Cmin newirapiny ↑ 1,32 (1,22–1,43)
Cmax newirapiny ↑ 1,17 (1,09–1,25)

Nie zaleca się jednoczesnego
podawania atazanawiru z
rytonawirem i newirapiną
(patrz punkt 4.4).

Darunawir z rytonawirem
400 mg ze 100 mg dwa razy
na dobę

AUC darunawiru ↑ 1,24 (0,97–1,57)
Cmin darunawiru ↔ 1,02 (0,79–1,32)
Cmax darunawiru ↑ 1,40 (1,14–1,73)

AUC newirapiny ↑ 1,27 (1,12-1,44)

Darunawir i newirapinę można
stosować jednocześnie bez
zmiany dawkowania.

Cmin newirapiny ↑ 1,47 (1,20-1,82)
Cmax newirapiny ↑ 1,18 (1,02-1,37)
Fosamprenawir 1400 mg
dwa razy na dobę
AUC amprenawiru ↓ 0,67 (0,55–
0,80)
Cmin amprenawiru ↓ 0,65 (0,49–0,85)
Cmax amprenawiru ↓ 0,75 (0,63–0,89)

AUC newirapiny ↑1,29 (1,19–1,40)
Cmin newirapiny ↑ 1,34 (1,21–1,49)
Cmax newirapiny ↑ 1,25 (1,14–1,37)

Nie zaleca się jednoczesnego
podawania fosamprenawiru i
newirapiny, jeśli
fosamprenawir nie jest
jednocześnie podawany z
rytonawirem (patrz punkt 4.4).

Fosamprenawir z
rytonawirem 700 mg ze
100 mg dwa razy na dobę

AUC amprenawiru ↔ 0,89 (0,77–
1,03)
Cmin amprenawiru ↓ 0,81 (0,69–0,96)
Cmax amprenawiru ↔ 0,97 (0,85–1,10)

AUC newirapiny ↑ 1,14 (1,05–1,24)
Cmin newirapiny ↑ 1,22 (1,10–1,35)
Cmax newirapiny ↑ 1,13 (1,03–1,24)

Fosamprenawir z rytonawirem
i newirapiną można stosować
jednocześnie bez zmiany
dawkowania.

Lopinawir z rytonawirem
(kapsułki) 400 mg ze 100 mg
dwa razy na dobę

Dorośli pacjenci:
AUC lopinawiru ↓ 0,73 (0,53–0,98)
Cmin lopinawiru ↓ 0,54 (0,28–0,74)
Cmax lopinawiru ↓ 0,81 (0,62–0,95)

Zalecane jest zwiększenie
dawki lopinawiru z
rytonawirem do 533 mg ze
133 mg (4 kapsułki) lub 500
mg ze 125 mg (5 tabletek z
100 mg z 25 mg każda) dwa
razy na dobę podczas posiłków
w przypadku ich stosowania w
skojarzeniu z newirapiną. Nie
jest konieczna korekta
dawkowania newirapiny jeśli
jest podawany jednocześnie z
lopinawirem.
Lopinawi z rytonawirem
(zawiesina doustna)
300 mg/m2 pc.
z 75 mg/m2 pc. dwa
razy na dobę

Dzieci:
AUC lopinawiru ↓ 0,78 (0,56–1,09)
Cmin lopinawiru ↓ 0,45 (0,25–0,82)
Cmax lopinawiru ↓ 0,86 (0,64–1,16)

U dzieci należy rozważyć
zwiększenie dawki
lopinawiru z rytonawirem do
300 mg/m2 pc. z 75 mg/m2 pc.
dwa razy na dobę podczas
posiłków w przypadku ich
stosowania w skojarzeniu z
newirapiną, zwłaszcza u
pacjentów z podejrzeniem
zmniejszenia wrażliwości na
lopinawir z rytonawirem.
Rytonawir 600 mg dwa razy
na dobę
AUC rytonawiru ↔ 0,92 (0,79–1,07)
Cmin rytonawiru ↔ 0,93 (0,76–1,14)
Cmax rytonawiru ↔ 0,93 (0,78–1,070

Newirapina: Jednoczesne podawanie
rytonawiru prowadzi do nieistotnej
klinicznie zmiany stężenia
rytonawiru lub newirapiny w osoczu.

Rytonawir i newirapinę można
stosować jednocześnie bez
zmiany dawkowania.

Sakwinawir z rytonawirem Dane dostępne w ograniczonym
zakresie na temat stosowania
sakwinawiru w miękkich kapsułkach
żelatynowych wzmocnionego
rytonawirem nie wskazują na
istnienie jakichkolwiek istotnych

Sakwinawir z rytonawirem i
newirapiną można stosować
jednocześnie bez zmiany
dawkowania.

klinicznie interakcji między
sakwinawirem wzmocnionym
rytonawirem a newirapiną.
Typranawir z rytonawirem
500 mg z 200 mg dwa razy
na dobę

Nie przeprowadzono specyficznego
badania dotyczącego interakcji
leków.
Dane dostępne w ograniczonym
zakresie z badania fazy IIa
obejmującego pacjentów zakażonych
wirusem HIV wykazały nieistotne
klinicznie zmniejszenie TPV Cmin o
20%.

Typranawir i newirapinę
można stosować jednocześnie
bez zmiany dawkowania.

INHIBITORY WEJŚCIA
Enfuwirtyd Ze względu na szlak przemian
metabolicznych nie powinny
występować istotne klinicznie
interakcje farmakokinetyczne
pomiędzy enfuwirtydem a
newirapiną.

Enfuwirtyd i newirapinę można
stosować jednocześnie bez
zmiany dawkowania.

Marawirok 300 mg na dobę AUC marawiroku ↔ 1,01 (0,6–1,55)
Cmin marawiroku NW
Cmax marawiroku ↔ 1,54 (0,94–
2,52) w porównaniu do kontroli
Historycznych

Nie mierzono stężenia newirapiny;
nie powinny występować
jakiekolwiek jego zmiany.

Marawirok i newirapinę można
stosować jednocześnie bez
zmiany dawkowania.

INHIBITORY INTEGRAZY
Elwitegrawir z Kobicystatem Nie badano interakcji. Kobicystat,
inhibitor 3A cytochromu P450
istotnie hamuje aktywność enzymów
wątrobowych oraz innych szlaków
przemian metabolicznych. Dlatego
jednoczesne podawanie może
powodować zmiany stężenia
kobicystatu i newirapiny.

Nie zaleca się stosowania
newirapiny z elwitegrawirem
jednocześnie z kobicystatem
(patrz punkt 4.4).

Raltegrawir 400 mg dwa
razy na dobę
Brak danych klinicznych. Ze
względu na szlak przemian
metabolicznych raltegrawiru nie
powinny występować interakcje.

Raltegrawir i newirapinę
można stosować jednocześnie
bez zmiany dawkowania.

ANTYBIOTYKI
Klarytromycyna 500 mg dwa
razy na dobę
AUC klarytromycyny ↓ 0,69 (0,62–
0,76)
Cmin klarytromycyny ↓ 0,44 (0,30–
0,64)
Cmax klarytromycyny ↓ 0,77 (0,69–
0,86)

AUC metabolitu 14-OH
klarytromycyny ↑ 1,42 (1,16–1,73)
Cmin metabolitu 14-OH
klarytromycyny ↔ 0 (0,68–1,49)
Cmax metabolitu 14-OH
klarytromycyny ↑ 1,47 (1,21–1,80)

Doszło do istotnego
zmniejszenia ekspozycji
klarytromycyny i do
zwiększenia ekspozycji
metabolitu 14-OH. Ponieważ
czynny metabolit
klarytromycyny wykazuje
zmniejszoną aktywność wobec
Mycobacterium aviumintracellulare complex, może
występować zmieniona ogólna
aktywność przeciwko temu
drobnoustrojowi

AUC newirapiny ↑ 1,26
Cmin newirapiny ↑ 1,28
Cmax newirapiny ↑ 1,24
w porównaniu do kontroli
historycznych.

chorobotwórczemu. Należy
rozważyć zastosowanie leków
alternatywnych w stosunku do
klarytromycyny, takich jak
azytromycyna. Zaleca się
ścisłą obserwację pacjenta w
celu kontroli zaburzeń
czynności wątroby.
Ryfabutyna 150 lub 300 mg
na dobę
AUC ryfabutyny ↑ 1,17 (0,98–1,40)
Cmin ryfabutyny ↔ 1,07 (0,84–1,37)
Cmax ryfabutyny ↑ 1,28 (1,09–1,51)

AUC metabolitu
25-O-dezacetyloryfabutyny
↑ 1,24 (0,84– 1,84)
Cmin metabolitu
25-O-dezacetyloryfabutyny
↑ 1,22 (0,86–1,74)
Cmax metabolitu
25-O-dezacetyloryfabutyny
↑ 1,29 (0,98–1,68)

Donoszono o nieistotnym klinicznie
zwiększeniu pozornego klirensu
newirapiny (o 9%) w porównaniu do
historycznych danych
farmakokinetycznych.

Nie obserwuje się istotnego
wpływu na parametry
farmakokinetyczne
ryfabutyny i newirapiny.
Ryfabutynę i newirapinę
można stosować jednocześnie
bez zmiany dawkowania. Ze
względu na znaczną
zmienność międzyosobniczą,
u niektórych pacjentów może
dochodzić do znacznego
zwiększenia całkowitego
wpływu ryfabutyny na
organizm i mogą oni być
narażeni na zwiększone ryzyko
wystąpienia objawów
toksyczności ryfabutyny.
Dlatego należy zachować
ostrożność podczas ich
jednoczesnego stosowania.
Ryfampicyna 600 mg na
dobę
AUC ryfampicyny ↔ 1,11 (0,96–1,28)
Cmin ryfampicyny NW
Cmax ryfampicyny ↔ 1,06 (0,91–1,22)

AUC newirapiny ↓ 0,42
Cmin newirapiny ↓ 0,32
Cmax newirapiny ↓ 0,50 w
porównaniu do kontroli historycznych.

Nie jest zalecane jednoczesne
podawanie ryfampicyny i
newirapiny (patrz punkt 4.4).
Lekarze zamierzający leczyć
pacjentów z występującym
jednocześnie zakażeniem
gruźlicą, którzy stosują
schemat obejmujący
podawanie newirapiny, mogą
rozważyć zastosowanie zamiast
niego ryfabutyny.
LEKI PRZECIWGRZYBICZE
Flukonazol 200 mg na dobę AUC flukonazolu ↔ 0,94 (0,88–1,01)
Cmin flukonazolu ↔ 0,93 (0,86–1,01)
Cmax flukonazolu ↔ 0,92 (0,85–0,99)

Newirapina: ekspozycja: ↑100% w
porównaniu do danych historycznych
dotyczących podawania newirapiny w
monoterapii.

Ze względu na ryzyko
zwiększonej ekspozycji na
newirapinę należy zachować
ostrożność w przypadku
jednoczesnego podawania tych
produktów leczniczych i
konieczna jest ścisła
obserwacja pacjentów.
Itrakonazol 200 mg na dobę AUC itrakonazolu ↓ 0,39
Cmin itrakonazolu ↓ 0,13
Cmax itrakonazolu ↓ 0,62

Newirapina: Nie stwierdzono istotnej
różnicy parametrów
farmakokinetycznych newirapiny.

Należy rozważyć zwiększenie
dawki itrakonazolu w
przypadku jednoczesnego
podawania tych dwóch leków.

Ketokonazol 400 mg na
dobę
AUC ketokonazolu ↓ 0,28 (0,20–0,40)
Cmin ketokonazolu NW
Cmax ketokonazolu ↓ 0,56 (0,42–0,73)

Stężenia newirapiny w osoczu: ↑
1,15–1,28 w porównaniu do kontroli
historycznych.

Nie zaleca się jednoczesnego
stosowania ketokonazolu i
newirapiny (patrz punkt 4.4).

LEKI PRZECIWWIRUSOWE STOSOWANE W PRZEWLEKŁYM ZAPALENIU
WĄTROBY TYPU B I C
Adefowir Wyniki badań in vitro wykazały
niewielki antagonizm działania
newirapiny i adefowiru (patrz punkt
5.1). Nie potwierdzono tego w
badaniach klinicznych i nie oczekuje
się zmniejszenia skuteczności.
Adefowir nie wpływał na żadne ze
wspólnych izoform CYP, o których
wiadomo, że biorą udział w
metabolizmie leku u ludzi i jest
wydalany przez nerki. Nie oczekuje
się wystąpienia żadnych istotnych
interakcji między lekami.

Adefowir i newirapinę można
stosować jednocześnie bez
zmiany dawkowania.

Entekawir Entekawir nie jest substratem,
induktorem ani inhibitorem
enzymów cytochromu P450
(CYP450). Nie oczekuje się żadnych
istotnych klinicznie interakcji
między lekami w związku ze
szlakiem metabolicznym entekawiru

Entekawir i newirapinę można
jednocześnie stosować bez
zmiany dawkowania.

Interferony (pegylowany
interferon alfa 2a i alfa 2b)
Interferony nie wykazują znanego
wpływu na CYP 3A4 lub 2B6. Nie
oczekuje się wystąpienia żadnych
istotnych interakcji między lekami.

Interferony i newirapinę można
jednocześnie stosować bez
modyfikacji dawkowania.

Rybawiryna Wyniki badań in vitro wykazały
niewielki antagonizm działania
newirapiny i rybawiryny (patrz
punkt 5.1). Nie potwierdzono tego w
badaniach klinicznych i nie oczekuje
się zmniejszenia skuteczności.
Rybawiryna nie hamuje enzymów
cytochromu P450, nie występują także
żadne dowody pochodzące z
badań nad toksycznością mówiące o
tym, że rybawiryna indukuje enzymy
wątrobowe. Nie oczekuje się
wystąpienia żadnych istotnych
interakcji między lekami.

Rybawirynę i newirapinę
można jednocześnie stosować
bez modyfikacji dawkowania.

Telbiwudyna Telbiwudyna nie jest substratem,
induktorem ani inhibitorem
enzymów cytochromu P450
(CYP450). Nie oczekuje się żadnych
istotnych klinicznie interakcji
między lekami w związku ze
szlakiem metabolicznym
telbiwudyny

Telbiwudynę i newirapinę
można jednocześnie stosować
bez modyfikacji dawkowania.

LEKI ZOBOJĘTNIAJĄCE KWAS ŻOŁĄDKOWY

Cymetydyna Cymetydyna: Nie obserwuje się
istotnego wpływu na parametry
farmakokinetyczne.

Cmin newirapiny ↑ 1,07

Cymetydynę i newirapinę
można jednocześnie stosować
bez modyfikacji dawkowania.

LEKI PRZECIWZAKRZEPOWE
Warfaryna Interakcja pomiędzy newirapiną a
lekiem przeciwzakrzepowym
warfaryną jest złożona, przy czym
podczas jednoczesnego stosowania
tych leków może dochodzić zarówno
do wydłużenia, jak i do skrócenia
czasu krzepnięcia.

Konieczna jest ścisła
obserwacja siły
działania
przeciwzakrzepowego.

LEKI ANTYKONCEPCYJNE
Octan
medroksyprogesteronu w
postaci depo (DMPA) 150
mg co 3 miesiące

AUC DMPA ↔
Cmin DMPA ↔
Cmax DMPA ↔

AUC newirapiny ↑ 1,20
Cmax newirapiny ↑ 1,20

Jednoczesne stosowanie
newirapiny nie powodowało
zmian działania DMPA
hamującego jajeczkowanie.
DMPA i newirapinę można
stosować jednocześnie bez
korekty dawkowania.
Etynyloestradiol (EE)
0,035 mg
AUC EE ↓ 0,80 (0,67–0,97)
Cmin EE NW
Cmax EE ↔ 0,94 (0,79–1,12)

Nie należy stosować doustnych
hormonalnych leków
antykoncepcyjnych jako
jedynej metody antykoncepcji
u kobiet otrzymujących
newirapinę (patrz punkt 4.4).
Nie ustalono właściwych pod
względem bezpieczeństwa i
skuteczności dawek
hormonalnych leków
antykoncepcyjnych (w
postaciach doustnych lub w
innych postaciach
dawkowania) innych niż
DMPA w skojarzeniu z
newirapiną.

Noretyndron (NET)
1,0 mg na dobę
AUC NET ↓ 0,81 (0,70–0,93)
Cmin NET NW
Cmax NET ↓ 0,84 (0,73–0,97)

LEKI PRZECIWBÓLOWE, OPIOIDY
Metadon, dawkowanie
indywidualne u każdego
pacjenta

AUC metadonu ↓ 0,40 (0,31–0,51)
Cmin metadonu NW
Cmax metadonu ↓ 0,58 (0,50–0,67)

Pacjentów stosujących leczenie
podtrzymujące metadonem, u
których rozpoczyna się
leczenie newirapiną, należy
obserwować w celu wykrycia
objawów odstawiennych i
należy u nich skorygować
odpowiednio dawkę metadonu.
PRODUKTY ZIOŁOWE
Preparaty dziurawca
zwyczajnego
Może dochodzić do zmniejszenia
stężenia newirapiny w surowicy w
wyniku jednoczesnego stosowania
ziołowych preparatów dziurawca
zwyczajnego (Hypericum
perforatum). Wiąże się to z indukcją
enzymów metabolizujących lek i
(lub) białek transportowych przez
dziurawiec.

Nie wolno jednocześnie
stosować ziołowych
preparatów zawierających
dziurawiec i newirapinę
(patrz punkt 4.3). Jeśli pacjent
stosuje już preparaty
dziurawca, należy
skontrolować wartości stężenia
newirapiny oraz o ile jest to

możliwe, poziom wirusa we
krwi i odstawić preparat
dziurawca. Po odstawieniu
preparatu dziurawca
może dojść do zwiększenia
stężenia newirapiny. Może być
konieczne dostosowanie dawki
newirapiny. Działanie
indukujące może się
utrzymywać przez co
najmniej dwa tygodnie od
zakończenia leczenia
preparatami dziurawca.

Inne informacje:
Metabolity newirapiny: Badania z wykorzystaniem ludzkich mikrosomów wątrobowych wykazały,
że obecność dapsonu, ryfabutyny, ryfampicyny i trimetoprymu/sulfametoksazolu nie wpływała na
tworzenie się hydroksylowych metabolitów newirapiny. Ketokonazol i erytromycyna znacząco
hamowały tworzenie się hydroksylowych metabolitów newirapiny.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Kobiety w wieku rozrodczym / antykoncepcja u mężczyzn i kobiet
Kobiety w wieku rozrodczym nie powinny stosować doustnych środków antykoncepcyjnych jako
jedynej metody zapobiegania ciąży, ponieważ newirapina może zmniejszać stężenia tych produktów
leczniczych w osoczu (patrz punkty 4.4 i 4.5).

Ciąża
Dostępne obecnie dane dotyczące kobiet ciężarnych nie wskazują na istnienie toksyczności
powodującej wady rozwojowe lub działania toksycznego na płód i (lub) noworodka. Do chwili
obecnej nie ma innych istotnych danych epidemiologicznych. W badaniach wpływu na reprodukcję
przeprowadzonych na ciężarnych szczurach i królikach nie stwierdzono działania teratogennego (patrz
punkt 5.3). Brak odpowiednich i kontrolowanych badań u kobiet ciężarnych. Należy zachować
ostrożność przepisując newirapinę kobietom w ciąży (patrz punkt 4.4). Ryzyko hepatotoksyczności
jest większe u kobiet z liczbą komórek CD4 powyżej 250/mm3 z wykrywalnym HIV-1 RNA w osoczu
(50 lub więcej kopii/ml), należy więc wziąć ten czynnik pod uwagę przy podejmowaniu decyzji na
temat leczenia (patrz punkt 4.4). Brak wystarczających dowodów potwierdzających, że brak
zwiększonego ryzyka toksyczności obserwowany u leczonych wcześniej kobiet rozpoczynających
leczenie newirapiną z niewykrywalnym poziomem wirusa (poniżej 50 kopii/ml HIV-1 w osoczu) oraz
liczbą komórek CD4 powyżej 250 komórek/mm3 dotyczy również ciężarnych kobiet. We wszystkich
randomizowanych badaniach badających tę kwestię wykluczano kobiety w ciąży, a grupa kobiet
ciężarnych była niereprezentatywna zarówno w badaniach kohortowych i metaanalizach.

Karmienie piersią

Zaleca się, aby kobiety zakażone HIV nie karmiły piersią swoich dzieci, aby uniknąć ryzyka
przeniesienia HIV.

Płodność
W badaniach toksykologii reprodukcyjnej obserwowano dowody na osłabienie płodności u szczurów.

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Nie prowadzono badań dotyczących wpływu na zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługiwania
maszyn. Jednak należy pouczyć pacjentów, że podczas leczenia newirapiną mogą występować

działania niepożądane, takie jak zmęczenie. W związku z tym zaleca się zachowanie ostrożności
podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn. W przypadku wystąpienia zmęczenia
pacjenci powinni unikać wykonywania potencjalnie niebezpiecznych czynności, takich jak
prowadzenie pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

#### 4.8 Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa
Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi związanymi ze stosowaniem produktu Nevirapine
Accord, występującymi we wszystkich badaniach klinicznych, były: wysypka, reakcje alergiczne,
zapalenie wątroby, nieprawidłowe wyniki testów wątrobowych, nudności, wymioty, biegunka, bóle
brzucha, zmęczenie, gorączka, ból głowy i bóle mięśni.

Doświadczenia w stosowaniu newirapiny po jej dopuszczeniu do obrotu wykazały, że do
najcięższych objawów niepożądanych należą zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna
naskórka, ciężkie zapalenie wątroby, niewydolność wątroby oraz reakcja polekowa z
eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi, charakteryzujące się wysypką z objawami ogólnymi,
takimi jak gorączka, bóle stawów, bóle mięśni, powiększenie węzłów chłonnych oraz wpływ na
narządy wewnętrzne, co powoduje zapalenie wątroby, eozynofilię, granulocytopenię i zaburzenia
czynności nerek. Pierwsze 18 tygodni leczenia stanowi okres krytyczny wymagający ścisłej kontroli
(patrz punkt 4.4).

Tabelaryczne podsumowanie działań niepożądanych
Zanotowano następujące działania niepożądane, które mogą być związane ze stosowaniem newirapiny.
Częstość ich występowania oszacowano na podstawie wyników badań klinicznych dla przypadków
uznanych za powiązane z leczeniem newirapiną.

Częstość występowania określa się za pomocą następującej skali: bardzo często (≥1/10); często
(≥1/100 do <1/10); niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100); rzadko (≥1/10 000 do < 1/1 000); bardzo
rzadko (<1/10 000).

Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Często granulocytopenia
Niezbyt często niedokrwistość
Zaburzenia układu immunologicznego
Często nadwrażliwość (w tym reakcje anafilaktyczne,
obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka)
Niezbyt często reakcje anafilaktyczne
Rzadko reakcja polekowa z eozynofilią oraz objawami
ogólnoustrojowymi
Zaburzenia układu nerwowego
Często ból głowy
Zaburzenia żołądka i jelit
Często nudności, wymioty, ból brzucha, biegunka
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Często zapalenie wątroby (w tym ciężka i zagrażająca
życiu hepatotoksyczność) (1,9%)
Niezbyt często żółtaczka
Rzadko piorunujące zapalenie wątroby (które może
zakończyć się zgonem)
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Bardzo często wysypka (12,5%)
Niezbyt często zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksycznorozpływna naskórka (również zakończona

zgonem) (0,2%), obrzęk naczynioruchowy,
pokrzywka
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej
Niezbyt często ból stawów, ból mięśni
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Często zmęczenie, gorączka
Badania diagnostyczne
Często nieprawidłowe wyniki testów czynnościowych
wątroby (zwiększona aktywność
aminotransferazy alaninowej; zwiększona
aktywność aminotransferaz; zwiększona
aktywność aminotransferazy asparaginianowej;
zwiększona aktywność
gammaglutamylotransferazy;
zwiększona aktywność enzymów wątrobowych;
hipertransaminazemia), zmniejszone stężenie
fosforu we krwi, podwyższone ciśnienie krwi
Niezbyt częst zmniejszone stężenie fosforu we krwi,
podwyższone ciśnienie krwi

Opis wybranych działań niepożądanych
W badaniu 1100.1090, z którego otrzymano większość zgłoszeń działań niepożądanych (n=28),
częstość występowania granulocytopenii u pacjentów przyjmujących placebo (3,3%) była większa niż
u pacjentów przyjmujących newirapinę (2,5%).

Reakcję anafilaktyczną zidentyfikowano w okresie po wprowadzeniu produktu do obrotu, lecz nie
była ona obserwowana w randomizowanych, kontrolowanych badaniach klinicznych. Częstość
występowania oszacowano na podstawie obliczeń statystycznych uwzględniających całkowitą liczbę
pacjentów leczonych newirapiną w randomizowanych, kontrolowanych badaniach klinicznych
(n=2718).

Zmniejszenie stężenia fosforu we krwi i podwyższone ciśnienie krwi obserwowano w badaniach
klinicznych, w których jedocześnie podawano tenofowir i emtrycytabinę.

Parametry metaboliczne
W trakcie terapii przeciwretowirusowej możliwy jest zwiększenie masy ciała oraz stężenia lipidów
i glukozy we krwi (patrz punkt 4.4).

W przypadku zastosowania newirapiny w skojarzeniu z innymi lekami przeciwretrowirusowymi
zanotowano również następujące działania niepożądane zapalenie trzustki, neuropatię obwodową,
małopłytkowość. Te działania niepożądane są najczęściej związane z zastosowaniem innych
produktów przeciwretrowirusowych i mogą występować, gdy newirapina jest stosowana razem
z innymi lekami; jest jednak mało prawdopodobne, aby działania niepożądane mogły być wywoływane
przez newirapinę. Rzadko opisywano zespoły niewydolności wątroby i nerek.

U pacjentów zakażonych wirusem HIV z ciężkim niedoborem odporności na początku stosowania
złożonej terapii przeciwretrowirusowej może dojść do reakcji zapalnych lub mogą wystąpić nie
wywołujące objawów lub śladowe patogeny oportunistyczne. Zgłaszano zaburzenia
autoimmunologiczne (takiejak choroba Gravesa i autoimmunologiczne zapalenie wątroby); zgłaszany
czas do ich wystąpienia jest jednak bardziej zmienny i zdarzenia te mogą wystąpić wiele miesięcy po
rozpoczęciu leczenia (patrz punkt 4.4).

Przypadki martwicy kości odnotowano głównie u pacjentów z ogólnie znanymi czynnikami ryzyka,
zaawansowaną chorobą spowodowaną przez HIV lub poddanych długotrwałemu, skojarzonemu
leczeniu przeciwretrowirusowemu (ang. combination antiretroviral therapy, CART).
Częstość występowania tych przypadków jest nieznana (patrz punkt 4.4).

Skóra i tkanki podskórne

Głównym objawem klinicznym działania toksycznego newirapiny jest wysypka, pojawiająca się
u 12,5% pacjentów objętych wielolekowymi programami leczenia w badaniach kontrolowanych.

Wysypki są zazwyczaj łagodne lub o umiarkowanym nasileniu, z plamkowo-grudkowymi
rumieniowymi wykwitami, ze świądem lub bez świądu, zlokalizowane na tułowiu, twarzy lub
kończynach. Zanotowano przypadki reakcji nadwrażliwości (w tym anafilaksja, obrzęk
naczynioruchowy i pokrzywka). Wysypki występują jako pojedynczy objaw lub jako reakcja
polekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi charakteryzującymi się wysypką z objawami
ogólnymi, takimi jak gorączka, bóle stawów, bóle mięśni, powiększenie węzłów chłonnych oraz
wpływem na narządy wewnętrzne, co powoduje zapalenie wątroby, eozynofilię, granulocytopenię
i zaburzenia czynności nerek.

Wśród pacjentów leczonych newirapiną pojawiły się przypadki ciężkich i zagrażających życiu reakcji
skórnych w tym zespół Stevensa-Johnsona i martwica toksyczno-rozpływna naskórka (TEN). Opisano
przypadki zgonów w przebiegu zespołu Stevensa-Johnsona, martwicy toksyczno-rozpływnej naskórka
i reakcji polekowej z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi. Większość ciężkich wysypek
pojawiło się w ciągu pierwszych 6 tygodni leczenia i kilku pacjentów wymagało hospitalizacji, a jeden
interwencji chirurgicznej (patrz punkt 4.4).

Wątroba i drogi żółciowe
Najczęściej obserwowane nieprawidłowości w wynikach badań laboratoryjnych: podwyższenie
wyników testów czynnościowych wątroby, w tym AlAT, AspAT, GGTP, bilirubiny całkowitej
i fosfatazy zasadowej. Najczęściej pojawiało się bezobjawowo przebiegające zwiększenie aktywności
GGTP. Zanotowano przypadki żółtaczki. Wśród pacjentów leczonych newirapiną wystąpiły przypadki
zapalenia wątroby (ciężka i zagrażająca życiu hepatotoksyczność, w tym zgon w przebiegu
piorunującego zapalenia wątroby). Najlepszym czynnikiem prognostycznym wystąpienia poważnego
uszkodzenia wątroby były podwyższone wartości wyników testów czynnościowych wątroby. Pierwsze
18 tygodni leczenia to okres krytyczny, kiedy wymagane jest ścisłe monitorowanie (patrz punkt 4.4).

Dzieci i młodzież
Na podstawie badania klinicznego obejmującego 361 dzieci, z których większość otrzymywała leczenie
skojarzone z ZDV i (lub) ddI, stwierdzono, że najczęściej występujące działania niepożądane związane
z przyjmowaniem newirapiny są podobne do występujących u pacjentów dorosłych.
Granulocytopenia, występuje częściej u dzieci. W otwartym badaniu klinicznym (ACTG 180)
granulocytopenia, oceniona jako związana z produktem leczniczym, występowała u 5/37 (13,5%)
pacjentów. W podwójnie zaślepionym, kontrolowanym placebo badaniu klinicznym (ACTG 245)
częstość występowania ciężkiej granulocytopenii związanej z produktem leczniczym wynosiła 5/305
(1,6%).W tej populacji zanotowano pojedyncze przypadki zespołu Stevensa-Johnsona lub zespołu
Stevensa-Johnsona z martwicą toksyczno-rozpływną naskórka.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie
podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych
Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych
i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
tel.: + 48 22 49 21 301
faks: + 48 22 49 21 309
strona internetowa:https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również do podmiotu odpowiedzialnego.

#### 4.9 Przedawkowanie

Nie jest znane antidotum w przypadku przedawkowania newirapiny. Zanotowano przypadki
przedawkowania Nevirapine Accord po przyjęciu dawek 800 do 6000 mg na dobę przez okres 15 dni.
U pacjentów wystąpiły: obrzęki, rumień guzowaty, zmęczenie, gorączka, ból głowy, bezsenność,
nudności, nacieki w płucach, wysypka, zawroty głowy, wymioty, zwiększenie aktywności
aminotransferaz i zmniejszenie masy ciała. Wszystkie powyższe objawy ustąpiły po przerwaniu
leczenia newirapiną.

Dzieci i młodzież
Opisywano jeden przypadek znacznego nieumyślnego przedawkowania u noworodka. Przyjęta dawka
była 40-krotnie większa niż zalecana dawka 2 mg/kg mc./dobę. Obserwowano łagodną neutropenię
i hiperlaktatemia, które ustąpiły samoistnie w ciągu jednego tygodnia bez powikłań klinicznych.
Po jednym roku rozwój dziecka był prawidłowy.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwwirusowe do stosowania ogólnego, nienukleozydowe
inhibitory odwrotnej transkryptazy
kod ATC: J05A G10

Mechanizm działania
Newirapina jest nienukleozydowym inhibitorem odwrotnej transkryptazy (NNRTI) HIV-1.
Newirapina jest niekompetyncyjnym inhibitorem odwrotnej transkryptazy HIV-1, jednak nie
wykazuje biologicznie znaczącej aktywności hamowania odwrotnej transkryptazy HIV-2 lub
eukariotycznych polimeraz DNA α, β, γ i δ.

Działanie przeciwwirusowe in vitro
W badaniach 293 komórek nerkowych z ludzkiego zarodka mediana wartości EC50 (stężenie 50%
hamowania) newirapiny wynosiła 63 nM w stosunku do izolowanych linii z grupy M HIV-1 z kladów
A, B, C, D, F, G, i H oraz krążących postaci rekombinowanych (ang. circulating recombinant forms –
CRF), CRF01_AE, CRF02_AG oraz CRF12_BF. W grupie 2923 izolowanych klinicznie linii
przeważnie z grupy B HIV-1 średnia wartość EC50 wynosiła 90 nM. Porównywalne wartości EC50
uzyskiwano w badaniu aktywności przeciwwirusowej newirapiny w komórkach jednojądrzastych
z krwi obwodowej, komórkach makrofagów i na linii komórek limfoblastoidalnych. Newirapina nie
wykazywała aktywności przeciwwirusowej w stosunku do izolowanych linii z grup O HIV-1 i HIV-2
w hodowli komórkowej.

Newirapina w skojarzeniu z efawirenzem wykazywała silne działanie antagonistyczne przeciw-HIV-1
in vitro (patrz punkt 4.5). Działanie to było addytywne w stosunku do działania antagonistycznego
inhibitora proteazy rytonawiru lub do inhibitora fuzji enfuwirtydu. Newirapina wykazywała działanie
przeciw-HIV-1 od addytywnego do synergicznego w skojarzeniu z inhibitorami proteazy
amprenawirem, atazanawirem, indynawirem, lopinawirem, sakwinawirem oraz typranawirem oraz
z nukleozydowymi inhibitorami odwrotnej transkryptazy (NRTI): abakawirem, dydanozyną,
emtricytabiną, lamiwudyną, stawudyną, tenofowirem oraz zydowudyną. Aktywność przeciw-HIV-1
newirapiny była antagonizowana in vitro przez produkt leczniczy przeciw-HBV adefowir oraz przez
produkt leczniczy przeciw-HCV rybawirynę.

Oporność
Wyizolowano wirusy HIV o zmniejszonej wrażliwości (100-250-krotnie) na newirapinę w hodowli
komórkowej.
Analiza genotypowa wykazała mutacje Y181C i (lub) V106A HIV-1 RT w zależności od szczepu

wirusa i badanej linii komórkowej. Czas do wystąpienia oporności na newirapinę w hodowli
komórkowej nie zmieniał się po podaniu newirapiny w skojarzeniu z kilkoma innymi lekami z grupy
NNRTI.

Analiza genotypowa wirusa izolowanego od pacjentów nieleczonych wcześniej lekami
przeciwretrowirusowymi z niepowodzeniem wirusologicznym (n=71) po podawaniu newirapiny raz
na dobę (n=25) lub dwa razy na dobę (n=46) w skojarzeniu z lamiwudyną i stawudyną przez 48
tygodni wykazała, że izolowane szczepy od odpowiednio 8 z 25 i 23 z 46 pacjentów zawierały jedną
lub więcej z następujących substytucji związanych z opornością na leki NNRTI: Y181C, K101E,
G190A/S, K103N, V106A/M, V108I, Y188C/L, A98G, F227L i M230L.

Oporność krzyżowa
In vitro obserwowano szybkie pojawianie się szczepów wirusa HIV, wykazujących oporność
krzyżową na leki z grupy nienukleozydowych inhibitorów odwrotnej transkryptazy. Oczekuje się
występowania oporności krzyżowej na efawirenz po niepowodzeniu
wirusologicznym po leczeniu newirapiną. W zależności od wyników badania oporności, w następnej
kolejności można zastosować schemat leczenia z etrawiryną. Występowanie oporności krzyżowej
pomiędzy newirapiną a którymś z leków z grupy inhibitorów proteazy HIV, inhibitorów integrazy
HIV lub inhibitorami wnikania HIV jest mało prawdopodobne, ze względu na zaangażowanie różnych
enzymów docelowych. Podobnie potencjał występowania oporności krzyżowej pomiędzy newirapiną
a lekami z grupy nukleozydowych inhibitorów odwrotnej transkryptazy jest niski, ponieważ cząsteczki
mają różne miejsca wiązania na enzymie odwrotnej transkryptazy.

Wyniki badań klinicznych
Działanie newirapiny oceniano zarówno u pacjentów wcześniej nieleczonych, jak i leczonych.

Badanie u pacjentów wcześniej nieleczonych
Badanie 2NN
Podwójne badanie inhibitorów nienukleozydowych 2 NN było randomizowanym, otwartym,
wieloośrodkowym badaniem prospektywnym porównującym preparat zawierający substancję z grupy
NNRTI - newirapinę, efawirenz oraz oba produkty lecznicze podawane jednocześnie.

1216 pacjentów nieleczonych lekami przeciwretrowirusowymi z początkowym mianem w osoczu
HIV-1 RNA > 5000 kopii/ml przypisano do grupy otrzymującej newirapinę 400 mg raz na dobę,
newirapinę 200 mg dwa razy na dobę, efawirenz 600 mg raz na dobę lub newirapinę (400 mg)
i efawirenz (800 mg) raz na dobę oraz stawudynę i lamiwudynę przez 48 tygodni.

Pierwszorzędowy punkt końcowy, niepowodzenie leczenia, zdefiniowano jako obniżenie o mniej niż
1 log10 miana HIV-1 RNA w osoczu w ciągu pierwszych 12 tygodni, lub dwa kolejne pomiary ponad
50 kopii/ml od 24 tygodnia, lub progresja choroby.

Mediana wieku pacjentów wynosiła 34 lata; około 64% pacjentów było płci męskiej; mediana liczby
komórek CD4 wynosiła 170 i 190 komórek/mm3 odpowiednio w grupie otrzymującej newirapinę dwa
razy na dobę oraz w grupie otrzymującej efawirenz. Pomiędzy grupami nie występowały znaczące
różnice pod względem charakterystyki demograficznej i wyjściowej.

Porównanie ustalonych wcześniej parametrów skuteczności dokonano pomiędzy grupą otrzymującą
newirapinę dwa razy na dobę oraz grupą otrzymującą efawirenz.

Schemat leczenia newirapiną dwa razy na dobę oraz schemat leczenia efawirenzem nie różniły się
znacząco (p=0,091) pod względem skuteczności mierzonej niepowodzeniem leczenia lub.
jakimkolwiek składnikiem niepowodzenia leczenia, w tym niepowodzenia wirologicznego.

Jednoczesne stosowanie newirapiny (400 mg) i efawirenzu (800 mg) było związane z największą
częstością występowania działań niepożądanych oraz największym odsetkiem niepowodzeń leczenia

(53,1%). Ponieważ schemat terapeutyczny newirapina + efawirenz nie był związany z dodatkową
skutecznością i powodował więcej działań niepożądanych niż każdy z tych produktów leczniczych
oddzielnie, stosowanie tego schematu terapeutycznego nie jest zalecane.

U 20% pacjentów przyjmujących newirapinę dwa razy na dobę oraz u 18% pacjentów przyjmujących
efawirenz występowało co najmniej jedno działanie niepożądane 3 lub 4 stopnia. Zapalenie wątroby
zgłaszane jako działanie niepożądane występowało odpowiednio u 10 (2,6%) oraz 2 (0,5%) pacjentów
przyjmujących newirapinę dwa razy na dobę i efawirenz. Odsetek pacjentów, u których wystąpiła co
najmniej jedna toksyczność wątroby potwierdzona laboratoryjnie 3 lub 4 stopnia, wynosił 8,3%
w przypadku pacjentów przyjmujących newirapinę dwa razy na dobę oraz 4,5% w przypadku
efawirenzu. Spośród pacjentów z toksycznością wątroby 3 lub 4 stopnia potwierdzoną laboratoryjnie,
odsetek pacjentów z jednoczesnym zapaleniem wątroby typu B lub C wynosił 6,7% oraz 20,0%
w grupie przyjmującej newirapinę dwa razy na dobę oraz 5,6% i 11,1% w grupie przyjmującej
efawirenz.

Trzyletnie badanie w okresie obserwacji 2NN
Retrospektywne badanie wieloośrodkowe porównujące skuteczność przeciwwirusową newirapiny oraz
efawirenzu w ciągu 3 lat w skojarzeniu z stawudyną i lamiwudyną u pacjentów w badaniu 2NN od 49.
do 144. tygodnia. Pacjenci, którzy uczestniczyli w badaniu 2NN i byli aktywnie obserwowani w 48.
tygodniu, po zakończeniu badania oraz byli nadal leczeni w przychodni ośrodka prowadzącego badanie,
byli proszeni o udział w tym badaniu. Pierwszorzędowe punkty końcowe (odsetek pacjentów
z niepowodzeniem leczenia) oraz drugorzędowe punkty końcowe badania, jak
również leczenie podstawowe były podobne do oryginalnego badania 2NN.

W tym badaniu udokumentowano trwałą odpowiedź na newirapinę przez co najmniej trzy lata oraz
równoważność w zakresie 10% pomiędzy newirapiną 200 mg dwa razy na dobę a efawirenzem pod
względem niepowodzenia leczenia. Zarówno pierwszorzędowe (p=0,92) jak i drugorzędowe punkty
końcowe nie wykazywały statystycznie znaczących różnic pomiędzy lekiem
efawirenzem a newirapiną 200 mg dwa razy na dobę.

Badanie pacjentów leczonych lekami przeciwretrowirusowymi

Badanie NEFA
Badanie NEFA jest kontrolowanym, prospektywnym i randomizowanym badaniem klinicznym
oceniającym opcje terapeutyczne u pacjentów, u których zmieniono schemat leczenia oparty na
inhibitorze proteazy z niewykrywalnym obciążeniem na newirapinę, efawirenz lub abakawir.
W badaniu przypisano losowo 460 dorosłych, którzy przyjmowali dwa nukleozydowe inhibitory
odwrotnej transkryptazy oraz co najmniej jeden inhibitor proteazy (PI) oraz, u których stężenie HIV-1
RNA w osoczu było mniejsze niż 200 kopii/ml przez co najmniej ostatnie sześć miesięcy i zmieniono
lek z PI na newirapinę (155 pacjentów), efawirenz (156) lub abakawir (149). Pierwszorzędowym
punktem końcowym był zgon, progresja do AIDS lub zwiększenie stężenia HIV-1 RNA do 200 kopii
lub więcej na ml.

Po 12 miesiącach estymator Kaplana–Meiera prawdopodobieństwa osiągnięcia punktu końcowego
wynosiły 10% w grupie otrzymującej newirapinę, 6% w grupie otrzymującej efawirenz oraz 13%
w grupie otrzymującej abakawir (p=0,10 według analizy intention-to-treat).

Całkowita częstość występowania działań niepożądanych była znacząco mniejsza (61 pacjentów lub
41%) w grupie przyjmującej abacawir w porównaniu z grupą przyjmującą newirapinę (83 pacjentów
lub 54%) lub efawirenz (89 pacjentów lub 57%). Odstawienie produktu leczniczego z powodu działań
niepożądanych było konieczne u znacząco mniejszej liczby pacjentów przyjmujących abacawir
(9 pacjentów lub 6%) w porównaniu z pacjentami przyjmującymi newirapinę (26 pacjentów lub 17%)
lub efawirenz (27 pacjentów lub 17%).

Okołoporodowe przeniesienie wirusa
Przeprowadzono liczne badania oceniające wpływ stosowania newirapiny na okołoporodowe

przeniesienie wirusa, gdzie szczególnie ważne było badanie HIVNET 012. Wykazało ono znaczące
zmniejszenie ryzyka przeniesienia wirusa po zastosowaniu pojedynczej dawki newirapiny (13,1%
(n=310)) w grupie stosującej newirapinę, w porównaniu do 25,1% (n=308) w grupie zydowudyny
podawanej bardzo krótko (p=0,00063). Monoterapia z zastosowaniem newirapiny jest
związana z rozwojem oporności na NNRTI. Pojedyncza dawka newirapiny podana matkom lub
niemowlętom może prowadzić do zmniejszenia skuteczności, jeśli schemat leczenia zakażenia
wirusem HIV z zastosowaniem newirapiny zostanie wprowadzony u tych pacjentów w ciągu 6
miesięcy lub wcześniej. Jednoczesne zastosowanie jakichkolwiek leków przeciwretrowirusowych
z pojedynczą dawką newirapiny spowalnia wystąpienie oporności na newirapinę. Jeśli dostępne są inne
leki przeciwretrowirusowe, pojedynczą dawkę newirapiny należy stosować w skojarzeniu
z innymi skutecznymi lekami przeciwretrowirusowymi (jak zaleca się w międzynarodowych
wytycznych).

Znaczenie kliniczne powyższych danych w populacjach europejskich nie zostało ustalone. Ponadto,
jeśli newirapina jest stosowana w pojedynczej dawce w celu zapobiegnięcia przeniesieniu zakażenia
wirusem HIV-1 z matki na dziecko nie można wykluczyć ryzyka hepatotoksyczności u matki i dziecka.

Dzieci młodzież
Wyniki 48-tygodniowej analizy badania BI 1100.1368 przeprowadzonego w RPA potwierdziły,
że newirapina w dawce 4/7 mg/kg oraz 150 mg/m2 były dobrze tolerowane i skuteczne w leczeniu
przeciwretrowirusowym u nieleczonych wcześniej pacjentów pediatrycznych. Po 48 tygodniu
obserwowano znaczącą poprawę pod względem odsetka komórek CD4+ w obu leczonych grupach.
Ponadto oba schematy dawkowania były skuteczne w zmniejszaniu poziomu wirusa. W tym
48-tygodniowym badaniu nie obserwowano żadnych nieoczekiwanych zdarzeń dotyczących
bezpieczeństwa w żadnej z leczonych grup.

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Wykazano, że tabletki newirapiny oraz zawiesina doustna są porównywalne pod względem
biodostępności oraz mogą być stosowane zamiennie w dawkach do 200 mg.

Wchłanianie: Newirapina ulega szybkiemu wchłanianiu po podaniu doustnym (>90%) u zdrowych
ochotników i dorosłych z zakażeniem wirusem HIV-1. Całkowita biodostępność u 12 zdrowych
dorosłych po podaniu pojedynczej dawki wyniosła 93± 9% (średnie SD) dla tabletek 50 mg i 91± 8%
dla roztworu doustnego. Po podaniu pojedynczej dawki 200 mg newirapiny maksymalne stężenie
w osoczu wynoszące 2 ± 0,4 μg/ml (7,5 μM) było osiągane po 4 godzinach. W wyniku podania
wielokrotnego maksymalne stężenia newirapiny zwiększały się liniowo w zakresie dawek 200 do
400 mg/dobę. Z doniesień literaturowych wynika, że u 20 pacjentów zarażonych HIV po podaniu leku
w dawce 200 mg/dobę, stężenie maksymalne newirapiny w stanie równowagi wynosiło 5,74 μg/ml
(5,00-7,44) i stężenie minimalne 3,73 μg/ml (3,20-5,08), przy wartości AUC 109,0 h·μg/ml (96,0-
143,5). Inne publikowane dane potwierdzają te wnioski. Długotrwała skuteczność jest bardziej
prawdopodobna u pacjentów, u których stężenie newirapiny nie jest mniejsze niż 3,5 μg/ml

Dystrybucja:
Newirapina ma charakter lipofilowy i jest w zasadzie niezjonizowana w fizjologicznym
zakresie pH. W następstwie podania dożylnego zdrowym dorosłym, objętość dystrybucji (Vdss)
newirapiny wynosiła 1,21± 0,09 l/kg, wskazując na szeroką dystrubucję w tkankach człowieka.
Newirapina łatwo przenika przez łożysko i jest wykrywana w mleku matki. Newirapina w ok. 60%
wiąże się z białkami osocza krwi przy stężeniach w osoczu w zakresie 1-10 μg/ml. Stężenia
newirapiny w płynie mózgowo-rdzeniowym człowieka (n=6) wynosiły 45% (±5%) stężeń w osoczu;
stosunek ten równa się w przybliżeniu frakcji nie związanej z białkami osocza.

Biotransformacja i eliminacja: Badania in vivo u ludzi i in vitro na mikrosomach wątroby ludzkiej
wykazały intensywną biotransformację newirapiny przy udziale cytochromu P450 (utlenianie),
w wyniku której powstawało kilka metabolitów hydroksylowanych. Badania in vitro na mikrosomach
wątroby ludzkiej sugerują, że w oksydacyjnym metabolizmie newirapiny biorą głównie udział

izoenzymy cytochromu P450 z grupy CYP3A, choć i inne izoenzymy mogą odgrywać drugorzędną
rolę. W badaniach oceniających zależność wydalania od masy ciała u ośmiu zdrowych ochotników -
mężczyzn otrzymujących newirapinę w dawce 200 mg dwa razy na dobę do uzyskania stanu
równowagi, a następnie pojedynczą dawkę 50 mg C14-newirapiny, wykryto około 91,4±10,5%
znakowanej radioaktywnie dawki, z czego 81,3±11,1% odzyskano w moczu, stanowiącym główną
drogę wydalania w porównaniu z 10,1±1,5% w kale. Ponad 80% radioaktywności stwierdzanej
w moczu pochodziło z produktów sprzęgania hydroksylowanych metabolitów z kwasem
glukuronowym. Tak więc metabolizm z udziałem cytochromu P450, sprzęganie z kwasem
glukuronowym i wydalanie z moczem glukuronidów stanowią główną drogę biotransformacji
i eliminacji newirapiny u ludzi. Jedynie mała frakcja (<5%) radioaktywności w moczu (co odpowiada
<3% dawki całkowitej) pochodzi od związku macierzystego. Zatem wydalanie przez nerki odgrywa
niewielką rolę w eliminacji związku macierzystego. Wykazano, że newirapina jest induktorem
wątrobowych enzymów metabolizujących cytochromu P450. Farmakokinetyka autoindukcji
charakteryzuje się w przybliżeniu 1,5-2-krotnym zwiększeniem klirensu newirapiny w czasie terapii
prowadzonej od pojedynczej dawki do dawki 200-400 mg/dobę podawanej przez 2-4 tygodnie.
Autoindukcja wyraża się także równoczesnym skróceniem okresu półtrwania w fazie eliminacji
newirapiny w osoczu z około 45 godzin (pojedyncza dawka) do około 25-30 godzin po wielokrotnym
podaniu 200-400 mg/dobę.

Specjalne grupy pacjentów:
Zaburzenia czynności nerek: Przeprowadzono badania porównawcze farmakokinetyki newirapiny
po podaniu pojedynczej dawki u 23 pacjentów z łagodnymi (50  80 ml/min). Parametry
farmakokinetyczne newirapiny nie zmieniły się w sposób istotny u pacjentów z zaburzeniami czynności
nerek (łagodnymi, umiarkowanymi i ciężkimi). Jednakże u pacjentów ze schyłkową niewydolnością
nerek, wymagającą dializowania, zanotowano zmniejszenie wartości AUC newirapiny o 43,5% w czasie
tygodniowego stosowania. Wystąpiło też nagromadzenie hydroksylowych metabolitów newirapiny
w osoczu krwi. Wyniki badań sugerują, że u pacjentów dializowanych, którzy są leczeni newirapiną,
dodatkowe podawanie 200 mg newirapiny po każdej dializie pomaga zrównoważyć efekt dializy w
odniesieniu do wartości klirensu newirapiny. U pacjentów, u których klirens kreatyniny jest ≥20 ml/min
nie jest konieczne dostosowanie dawki newirapiny

Zaburzenia czynności wątroby: Przeprowadzono badanie w stanie stacjonarnym porównujące 46
pacjentów z: łagodnym (n=17: punktacja wg skali Ishaka 1-2), umiarkowanym (n=20; punktacja wg
skali Ishaka 3-4) lub ciężkim (n=9; punktacja wg skali Ishaka 5-6, grupa A wg klasyfikacji ChildaPugha A u 8 pacjentów, 1 pacjenta nie dotyczyła klasyfikacja Childa-Pugha) zwłóknieniem wątroby
jako miarą niewydolności tego narządu.

Pacjenci objęci badaniem otrzymywali leczenie przeciwretrowirusowe obejmujące podawanie
200 mg newirapiny dwa razy na dobę przez co najmniej 6 tygodni przed pobraniem próbek do badań
farmakokinetycznych, przy czym mediana czasu trwania ich leczenia wynosiła 3,4 roku. W badaniu tym
nie stwierdzono zmian dystrybucji farmakokinetycznej newirapiny podawanej w dawkach
wielokrotnych i jej pięciu utlenionych metabolitów.

Jednak u około 15% pacjentów ze zwłóknieniem wątroby, minimalne wartości stężenia newirapiny po
jej podaniu wynosiły powyżej 9000 ng/ml (były dwukrotnie większe od zazwyczaj stwierdzanych
wartości stężenia minimalnego). Pacjenci z niewydolnością wątroby powinni być poddawani starannej
obserwacji w celu wykrycia objawów toksyczności wywoływanych przez produkt leczniczy.

W badaniu farmakokinetycznym obejmującym podawanie 200 mg newirapiny w pojedynczej dawce
u pacjentów niezakażonych wirusem HIV z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby (grupa
A wg klasyfikacji Childa-Pugha: n=6; grupa B wg klasyfikacji Childa-Pugha: n=4) zaobserwowano
istotne zwiększenie AUC newirapiny u jednego z pacjentów z niewydolnością wątroby grupy B wg
klasyfikacji Childa-Pugha, z wodobrzuszem. Sugeruje to, że pacjenci z pogarszającą się czynnością

wątroby i wodobrzuszem mogą być narażeni na zwiększone ryzyko kumulacji newirapiny w krążeniu
ogólnym. Ze względu na to, że podczas wielokrotnego dawkowania newirapina indukuje swój własny
metabolizm, to badanie obejmujące stosowanie pojedynczej dawki może nie odzwierciedlać wpływu
niewydolności wątroby na farmakokinetykę w przypadku wielokrotnego dawkowania (patrz punkt 4.4).

Płeć oraz osoby w podeszłym wieku
W ramach międzynarodowego badania 2NN przeprowadzono badanie farmakokinetyki populacyjnej
w podgrupie 1077 pacjentów, w tym 391 kobiet. U kobiet stwierdzono o 13,8% mniejszy klirens
newirapiny niż u mężczyzn. Różnicy tej nie uważa się za istotną klinicznie. Ponieważ ani masa ciała,
ani wskaźnik masy ciała (BMI) nie wpływały na klirens newirapiny, wpływu płci nie można wyjaśnić
wielkością ciała.

Osoby w podeszłym wieku
Właściwości farmakokinetyczne newirapiny u dorosłych pacjentów zakażonych wirusem HIV-1 nie
wydają się zmieniać z wiekiem (w zakresie 19-68 lat) ani rasy (czarna, latynoska, kaukaska).
Nie prowadzono oddzielnych badań newirapiny u pacjentów w wieku powyżej 65 lat.

Dzieci i młodzież
Dane dotyczące farmakokinetyki newirapiny zostały pozyskane z dwóch głównych źródeł: 48-
tygodniowego badania z udziałem dzieci w Południowej Afryce (BI 1100.1368) obejmującego 123
HIV-1 pozytywnych, nieleczonych wcześniej lekami przeciwretrowirusowymi pacjentów w wieku od
3 miesięcy do 16 lat; i zbiorczej analizy z pięciu protokołów badania klinicznego PACTG (ang.
Paediatric AIDS Clinical Trials Group) obejmującego 495 pacjentów w wieku od 14 dni życia do 19
lat.

Farmakokinetyczne dane uzyskane z badań z udziałem 33 pacjentów (w wieku 0,77-13,7 lat) w grupie
o zwiększonej częstości pobierania próbek wykazały zwiększenie klirensu newirapiny wraz z wiekiem
w sposób zgodny ze zwiększeniem powierzchni ciała. Dawkowanie newirapiny 150 mg/m2 pc. dwa
razy na dobę (po dwutygodniowej przerwie 150 mg/m2 pc. raz na dobę) powoduje średnie
geometryczne lub średnie minimalne stężenia newirapiny pomiędzy 4-6 μg/ml (jak szacowane
z danych dotyczących pacjentów dorosłych). Dodatkowo zaobserwowane minimalne stężenia
newirapiny były porównywalne pomiędzy dwoma metodami.

Zbiorcza analiza protokołów 245, 356, 366, 377 i 403 badania klinicznego PACTG (ang. Paediatric
AIDS Clinical Trials Group) pozwoliła na ocenę dzieci wieku poniżej 3 miesięcy (n=17) włączonych
do badań PACTG. Zaobserwowane stężenie newirapiny w osoczu pozostawało w zakresie jaki
występował u dorosłych i w grupie dzieci po ponownym podaniu, ale było bardziej zmienne pomiędzy
pacjentami szczególnie w drugim miesiącu życia.

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Dane niekliniczne uzyskane w konwencjonalnych badaniach dotyczących bezpieczeństwa stosowania,
farmakologii, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności nie ujawniają występowania
szczególnego zagrożenia dla człowieka.
W badaniach rakotwórczości newirapina indukowała powstawanie guzów wątroby u szczurów
i myszy. Wspomniane wyniki związane są najprawdopodobniej z faktem, iż newirapina jest silnym
induktorem enzymów wątrobowych, nie zaś z działaniem genotoksycznym.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Celuloza mikrokrystaliczna
Kroskarmeloza sodowa
Skrobia kukurydziana

Powidon (K 30)
Karboksymetyloskrobia sodowa (typ A)
Krzemionka koloidalna bezwodna
Magnezu stearynian

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

3 lata

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Blistry PVC/Aluminium zawierające 14, 60 lub 120 tabletek.
Blistry perforowane PVC/Aluminium zawierające 60x1, 120x1 lub 180x1 tabletek.

Nie wszystkie wielkości/rodzaje opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi
przepisami.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE
DO OBROTU

Accord Healthcare Polska Sp. z o.o.
ul. Taśmowa 7
02-677 Warszawa

### 8. NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 03.08.2017
Data ostatniego przedłużenia pozwolenia: 07.10.2021

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI
PRODUKTU LECZNICZEGO

15.02.2023

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.