# Aprepitant Sandoz

> Aprepitant · 80 mg; 125 mg · Kapsułki twarde

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Aprepitant Sandoz
- **Nazwa powszechna:** Aprepitantum
- **Substancja czynna:** [Aprepitant](https://apteka.online/odpowiedniki/aprepitantum)
- **Moc:** 80 mg; 125 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Kapsułki twarde
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** A04AD12
- **Liczba opakowań:** 1
- **Numer pozwolenia:** 24538
- **Podmiot odpowiedzialny:** Sandoz GmbH
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-przeciwwymiotne-i-przeciw-nudnosciom/aprepitant-sandoz-kaps-tw-80-mg-125-mg-sandoz
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-przeciwwymiotne-i-przeciw-nudnosciom/aprepitant-sandoz-kaps-tw-80-mg-125-mg-sandoz.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/38315/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/38315/characteristic

## Dostępne opakowania (1)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 1 kaps. 125 mg ¦ 2 kaps. 80 mg | 5909991360818 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Aprepitant Sandoz i w jakim celu się go stosuje?
Aprepitant Sandoz zawiera substancją czynną, aprepitant, lek z grupy tzw. antagonistów receptorów
neurokininowych 1 (NK1). W mózgu znajduje się szczególny obszar, który odpowiada za odczuwanie
nudności i za wymioty. Lek Aprepitant Sandoz blokuje sygnały dochodzące do tego obszaru,
zmniejszając w ten sposób nudności i wymioty. Lek stosuje się u dorosłych i młodzieży w wieku od
12 lat razem z innymi lekami w celu zapobiegania nudnościom i wymiotom wywołanym przez
chemioterapię (leczenie przeciwnowotworowe) wywołującą silne i umiarkowane nudności oraz
wymioty (leczenie takimi lekami, jak cisplatyna, cyklofosfamid, doksorubicyna lub epirubicyna).

### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Aprepitant Sandoz

Kiedy nie stosować leku Aprepitant Sandoz
→ jeśli pacjent ma uczulenie na aprepitant lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku
(wymienionych w punkcie 6);
→ razem z lekami zawierającymi pimozyd (stosowany w leczeniu chorób psychicznych), terfenadynę
i astemizol (stosowane w leczeniu kataru siennego i innych reakcji alergicznych), cyzapryd
(stosowany w leczeniu zaburzeń trawienia). Jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z wymienionych
leków, należy powiedzieć o tym lekarzowi, gdyż konieczna jest wówczas modyfikacja leczenia przed
rozpoczęciem stosowania leku Aprepitant Sandoz.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed zastosowaniem leku Aprepitant Sandoz należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą.

→ Przed rozpoczęciem stosowania leku Aprepitant Sandoz należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjent
ma chorobę wątroby, gdyż wątroba odgrywa ważną rolę w rozkładzie leku w organizmie. Może
być konieczne kontrolowanie przez lekarza czynności wątroby pacjenta.

Dzieci i młodzież
Leku Aprepitant Sandoz o mocy 80 mg i 125 mg nie należy stosować u dzieci w wieku poniżej 12 lat,
gdyż nie badano u nich działania kapsułek o tych mocach.

2 HU/H/0498/003/IA/009/G

Aprepitant Sandoz a inne leki
Lek Aprepitant Sandoz może wpływać na działanie innych leków zarówno w trakcie stosowania
aprepitantu (substancja czynna leku), jak i po zakończeniu leczenia. Niektórych leków (takich jak
pimozyd, terfenadyna, astemizol i cyzapryd) nie należy stosować jednocześnie z lekiem Aprepitant
Sandoz lub mogą one wymagać dostosowania dawki (patrz także „Kiedy nie stosować leku Aprepitant
Sandoz”).

Przyjmowanie przez pacjenta leku Aprepitant Sandoz razem z innymi lekami, w tym z wymienionymi
niżej, może mieć wpływ na działanie leku Aprepitant Sandoz lub innych leków. Należy powiedzieć
lekarzowi lub farmaceucie o stosowaniu któregokolwiek z wymienionych leków:
→ środki antykoncepcyjne, w tym uwalniające hormony tabletki, plastry, implanty i niektóre systemy
wewnątrzmaciczne – stosowane jednocześnie z lekiem Aprepitant Sandoz mogą nie działać
prawidłowo. Podczas leczenia lekiem Aprepitant Sandoz i do 2 miesięcy po zakończeniu leczenia
należy stosować inne lub dodatkowe, niehormonalne metody zapobiegania ciąży;
→ cyklosporyna, takrolimus, syrolimus, ewerolimus (leki immunosupresyjne);
→ alfentanyl, fentanyl (leki stosowane w leczeniu bólu);
→ chinidyna (lek stosowany w leczeniu nieregularnej czynności serca);
→ irynotekan, etopozyd, winorelbina, ifosfamid (leki stosowane w leczeniu raka);
→ leki zawierające alkaloidy sporyszu, takie jak ergotamina i diergotamina (leki stosowane
w leczeniu migreny);
→ warfaryna, acenokumarol (leki przeciwzakrzepowe; może być konieczne badanie krwi);
→ ryfampicyna, klarytromycyna, telitromycyna (antybiotyki stosowane w leczeniu zakażeń);
→ fenytoina (lek stosowany w leczeniu napadów drgawkowych);
→ karbamazepina (lek stosowany w leczeniu depresji i padaczki);
→ midazolam, triazolam, fenobarbital (leki uspokajające lub ułatwiające sen);
→ ziele dziurawca (lek roślinny stosowany w leczeniu depresji);
→ inhibitory proteazy (leki stosowane w leczeniu zakażenia HIV);
→ ketokonazol, z wyjątkiem zawartego w szamponie (lek stosowany w leczeniu zespołu Cushing, gdy
organizm wytwarza za dużo kortyzolu);
→ itrakonazol, worykonazol, pozakonazol (leki przeciwgrzybicze);
→ nefazodon (lek stosowany w leczeniu depresji);
→ kortykosteroidy (takie jak deksametazon i metyloprednizolon);
→ leki przeciwlękowe (takie jak alprazolam);
→ tolbutamid (lek stosowany w leczeniu cukrzycy).

Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich lekach stosowanych u pacjenta obecnie lub ostatnio,
a także o lekach, które pacjent planuje stosować.

Ciąża i karmienie piersią
Tego leku nie należy stosować w okresie ciąży, jeśli nie jest to bezwzględnie konieczne. Jeśli kobieta
jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko,
powinna poradzić się lekarza przed zastosowaniem tego leku.

Informacje dotyczące antykoncepcji, patrz „Aprepitant Sandoz a inne leki”.

Nie wiadomo, czy lek Aprepitant Sandoz przenika do mleka kobiecego, dlatego podczas stosowania
tego leku nie zaleca się karmienia piersią. Ważne, aby przed rozpoczęciem leczenia powiedzieć
lekarzowi o karmieniu piersią lub planowaniu karmienia piersią.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Należy pamiętać, że lek Aprepitant Sandoz może u niektórych osób wywołać zawroty głowy
i senność. W razie ich wystąpienia nie należy po podaniu leku prowadzić pojazdów, jeździć na
rowerze ani obsługiwać maszyn lub narzędzi (patrz „Możliwe działania niepożądane”).

Lek Aprepitant Sandoz zawiera sacharozę

3 HU/H/0498/003/IA/009/G

Jeżeli stwierdzono wcześniej u pacjenta nietolerancję niektórych cukrów, należy skontaktować się
z lekarzem przed przyjęciem leku.

### 3. Jak stosować lek Aprepitant Sandoz?
Ten lek należy zawsze przyjmować zgodnie z zaleceniami lekarza, farmaceuty lub pielęgniarki.
W razie wątpliwości należy zwrócić się do lekarza, farmaceuty lub pielęgniarki. Lek Aprepitant
Sandoz przyjmuje się zawsze razem z innymi lekami, które zapobiegają nudnościom i wymiotom. Po
zakończeniu stosowania leku Aprepitant Sandoz lekarz może zalecić dalsze przyjmowanie innych
leków zapobiegających nudnościom i wymiotom, w tym kortykosteroidu (np. deksametazonu) i tzw.
„antagonisty 5HT3” (np. ondansetronu). W razie wątpliwości należy zapytać lekarza, farmaceutę lub
pielęgniarkę.

Zalecana dawka leku to:

w dniu 1.:
- jedna kapsułka 125 mg na 1 godzinę przed rozpoczęciem sesji chemioterapii

oraz

w dniach 2. i 3.:
- jedna kapsułka 80 mg w każdym dniu
o jeśli chemioterapia nie jest podawana, kapsułkę przyjmuje się rano;
o jeśli chemioterapia jest podawana, kapsułkę przyjmuje się na 1 godzinę przed rozpoczęciem
sesji chemioterapii.

Lek można przyjmować podczas posiłku lub niezależnie od posiłków. Kapsułki należy połykać
w całości, popijając płynem.

Przyjęcie większej niż zalecana dawki leku Aprepitant Sandoz
Nie należy przyjmować więcej leku niż zalecił to lekarz. W razie przyjęcia dawki większej niż
zalecana należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Pominięcie zastosowania leku Aprepitant Sandoz
W przypadku pominięcia dawki leku należy poradzić się lekarza.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się
do lekarza lub farmaceuty.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

W razie wystąpienia któregokolwiek z wymienionych działań niepożądanych (które mogą mieć
ciężki przebieg i wymagać pilnego leczenia), należy przerwać przyjmowanie leku Aprepitant
Sandoz i niezwłocznie zwrócić się do lekarza:
- pokrzywka, wysypka, świąd, trudności w oddychaniu lub połykaniu (występują z nieznaną
częstością, której nie można określić na podstawie dostępnych danych): są to objawy reakcji
alergicznej. Niżej wymieniono inne zgłaszane działania niepożądane:
Częste (mogą występować u mniej niż 1 na 10 osób):
- zaparcie, niestrawność
- ból głowy
- zmęczenie
- utrata apetytu
- czkawka

4 HU/H/0498/003/IA/009/G

- zwiększona aktywność enzymów wątrobowych we krwi

Niezbyt częste (mogą występować u mniej niż 1 na 100 osób):
- zawroty głowy, senność
- trądzik, wysypka
- niepokój
- odbijanie się, nudności, wymioty, zgaga, ból żołądka, suchość w jamie ustnej, gazy
- silny ból lub pieczenie podczas oddawania moczu
- osłabienie, złe samopoczucie ogólne
- uderzenia gorąca/zaczerwienienie twarzy lub skóry
- szybka lub nieregularna czynność serca
- gorączka ze zwiększonym ryzykiem zakażenia, zmniejszenie liczby krwinek czerwonych

Rzadkie (mogą występować u mniej niż 1 na 1000 osób):
- zaburzenia myślenia, brak energii, zaburzenia smaku
- zwiększona wrażliwość skóry na światło słoneczne, nadmierne pocenie się, tłustość skóry, zmiany
na skórze, swędząca wysypka, zespół Stevensa-Johnsona/toksyczne martwicze oddzielanie się
naskórka (rzadka, ciężka reakcja skórna)
- euforia (silne uczucie szczęścia), dezorientacja
- zakażenie bakteryjne, zakażenie grzybicze
- silne zaparcie, wrzód żołądka, zapalenie jelita cienkiego i okrężnicy, owrzodzenie jamy ustnej,
wzdęcia
- częste oddawanie moczu, wydalanie większej niż zwykle ilości moczu, obecność cukru lub krwi
w moczu
- odczucie dyskomfortu w klatce piersiowej, obrzęk, zmiana sposobu chodzenia
- kaszel, zaleganie śluzu w tylnej części gardła, podrażnienie gardła, kichanie, ból gardła
- wydzielina z oka i świąd
- dzwonienie w uszach
- skurcze mięśni, osłabienie mięśni
- nadmierne pragnienie
- zwolnione bicie serca, choroba serca i naczyń krwionośnych
- zmniejszenie liczby krwinek białych, małe stężenie sodu we krwi, zmniejszenie masy ciała

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Działania niepożądane
można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów
Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów
Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa
tel.: + 48 22 49 21 301/faks: + 48 22 49 21 309/strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Aprepitant Sandoz?
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na tekturowym pudełku po
EXP. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Brak specjalnych zaleceń dotyczących temperatury przechowywania leku.

Kapsułkę należy wyjąć z blistra bezpośrednio przed przyjęciem leku.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać

5 HU/H/0498/003/IA/009/G

farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Aprepitant Sandoz
Substancją czynną jest aprepitant.
Aprepitant Sandoz, 80 mg
Każda kapsuła twarda zawiera 80 mg aprepitantu.
Aprepitant Sandoz, 125 mg
Każda kapsuła twarda zawiera 125 mg aprepitantu.

Pozostałe składniki to: sacharoza, celuloza mikrokrystaliczna sfery 500, hydroksypropyloceluloza,
sodu laurylosiarczan, żelatyna, tytanu dwutlenek (E 171). Kapsułki 125 mg zawierają dodatkowo
żelaza tlenek czerwony (E 172).

Jak wygląda lek Aprepitant Sandoz i co zawiera opakowanie
Aprepitant Sandoz, 80 mg
Nieprzezroczyste kapsułki z białym korpusem i białym wieczkiem, zawierające białe lub prawie białe
peletki.

Aprepitant Sandoz, 125 mg
Nieprzezroczyste kapsułki z białym korpusem i różowym wieczkiem, zawierające białe lub prawie
białe peletki.

Lek dostępny jest w opakowaniu na 3 dni leczenia, zawierającym jeden blister z kapsułką 125 mg
i jeden blister z kapsułkami 80 mg.

Podmiot odpowiedzialny
Sandoz GmbH
Biochemiestrasse 10
6250 Kundl, Austria

Wytwórca
Rontis Hellas Medical and Pharmaceutical Products S.A.
P.O. Box 3012 Larissa Industrial Area
41 500 Larissa, Grecja

Lek Pharmaceuticals d.d.
Verovškova ulica 57
1526 Ljubljana, Słowenia

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji na temat leku oraz jego nazw w krajach
członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego należy zwrócić się do:
Sandoz Polska Sp. z o.o.
ul. Domaniewska 50 C
02-672 Warszawa
tel. 22 209 70 00

Data ostatniej aktualizacji ulotki: 03/2024
Logo Sandoz

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

1 HU/H/0498/003/IB/004

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Aprepitant Sandoz, 125 mg, kapsułki, twarde + Aprepitant Sandoz, 80 mg, kapsułki, twarde

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Aprepitant Sandoz, 80 mg
Każda kapsułka twarda zawiera 80 mg aprepitantu (Aprepitantum).

Substancja pomocnicza o znanym działaniu
Każda kapsułka zawiera 80 mg sacharozy.

Aprepitant Sandoz, 125 mg
Każda kapsułka twarda zawiera 125 mg aprepitantu (Aprepitantum).

Substancja pomocnicza o znanym działaniu
Każda kapsułka zawiera 125 mg sacharozy.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Kapsułka twarda

Aprepitant Sandoz, 80 mg
Nieprzezroczyste żelatynowe kapsułki twarde o rozmiarze 2, z białym korpusem i białym wieczkiem,
zawierające białe lub prawie białe peletki.

Aprepitant Sandoz, 125 mg
Nieprzezroczyste żelatynowe kapsułki twarde o rozmiarze 1, z białym korpusem i różowym
wieczkiem, zawierające białe lub prawie białe peletki.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Zapobieganie nudnościom i wymiotom związanym z przeciwnowotworową chemioterapią o dużym
i umiarkowanym ryzyku wymiotów u dorosłych i młodzieży w wieku od 12 lat.

Produkt leczniczy Aprepitant Sandoz o mocy 125 mg i mocy 80 mg stosuje się jako element leczenia
skojarzonego (patrz punkt 4.2).

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Dorośli
Produkt Aprepitant Sandoz podaje się przez 3 dni w ramach schematu leczenia obejmującego
kortykosteroid i antagonistę receptora 5-HT3. Zalecana dawka wynosi 125 mg raz na dobę, doustnie na
godzinę przed rozpoczęciem chemioterapii w 1. dniu oraz 80 mg raz na dobę, doustnie rano w dniach
### 2. i 3.

2 HU/H/0498/003/IB/004

Zalecane są następujące schematy leczenia u dorosłych w celu zapobiegania nudnościom i wymiotom
związanym ze stosowaniem emetogennej chemioterapii przeciwnowotworowej:

Schemat leczenia w przypadku chemioterapii o wysokim ryzyku nudności i wymiotów
Dzień 1. Dzień 2. Dzień 3. Dzień 4.
Aprepitant doustnie 125 mg doustnie 80 mg doustnie 80 mg brak

Deksametazon doustnie 12 mg doustnie 8 mg doustnie 8 mg doustnie 8 mg

Antagonista 5-HT3 Standardowa dawka
antagonisty
receptora 5-HT3.
Patrz materiały
informacyjne
dotyczące
właściwego
dawkowania
wybranego
antagonisty
receptora 5-HT3

brak brak brak

Deksametazon należy podać na 30 minut przed chemioterapią w pierwszym dniu i rano w dniach od
### 2. do 4. Dawka deksametazonu uwzględnia interakcje między substancjami czynnymi.

Schemat leczenia w przypadku chemioterapii o umiarkowanym ryzyku nudności i wymiotów
Dzień 1. Dzień 2. Dzień 3.
Aprepitant doustnie 125 mg doustnie 80 mg doustnie 80 mg

Deksametazon doustnie 12 mg brak brak

Antagonista 5-HT3 Standardowa dawka
antagonisty receptora
5-HT3. Patrz materiały
informacyjne dotyczące
właściwego dawkowania
wybranego antagonisty
receptora 5-HT3

brak brak

Deksametazon należy podać na 30 minut przed chemioterapią w pierwszym dniu. Dawka
deksametazonu uwzględnia interakcje między substancjami czynnymi.

Dzieci i młodzież
Młodzież (w wieku od 12 do 17 lat)

Aprepitant Sandoz podaje się przez 3 dni w ramach schematu leczenia obejmującego antagonistę
receptora 5-HT3. Zalecana dawka produktu leczniczego Aprepitant Sandoz w postaci kapsułek to
125 mg doustnie w dniu 1. oraz 80 mg doustnie w dniach 2. i 3. Aprepitant Sandoz podaje się doustnie
w dniach 1., 2. i 3. na 1 godzinę przed rozpoczęciem chemioterapii. Jeśli chemioterapia nie jest
podawana w 2. i 3. dniu, produkt leczniczy Aprepitant Sandoz należy podawać rano. W celu
uzyskania informacji na temat właściwego dawkowania wybranego antagonisty receptora 5-HT3
należy zapoznać się z Charakterystyką Produktu Leczniczego (ChPL). Jeśli razem z produktem
Aprepitant Sandoz podawany jest kortykosteroid, taki jak deksametazon, jego dawka powinna
stanowić 50% zwykle stosowanej dawki (patrz punkty 4.5 i 5.1).

Nie wykazano bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności kapsułek Aprepitant Sandoz o mocy
80 mg i 125 mg u dzieci w wieku poniżej 12 lat. Brak dostępnych danych. Należy zapoznać się
z ChPL dla proszku do sporządzania zawiesiny doustnej w celu uzyskania informacji dotyczących
właściwego dawkowania u niemowląt, małych dzieci i dzieci w wieku od 6 miesięcy do 12 lat.

3 HU/H/0498/003/IB/004

Dane ogólne
Liczba danych dotyczących skuteczności skojarzonego leczenia z zastosowaniem innych
kortykosteroidów i antagonistów receptora 5-HT3 jest ograniczona. Dodatkowe informacje dotyczące
skojarzonego leczenia z kortykosteroidami, patrz punkt 4.5. Należy zapoznać się z ChPL jednocześnie
stosowanych antagonistów receptora 5-HT3.

Szczególne grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku (≥65 lat)
U pacjentów w podeszłym wieku dostosowanie dawki nie jest konieczne (patrz punkt 5.2).

Płeć
Nie jest konieczne dostosowanie dawki ze względu na płeć (patrz punkt 5.2).

Zaburzenia czynności nerek
Dostosowanie dawki nie jest konieczne u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek ani
u poddawanych hemodializie pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek (patrz punkt 5.2).

Zaburzenia czynności wątroby
U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby dostosowywanie dawki nie jest konieczne.
Istnieją ograniczone dane dotyczące pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby
i brak danych dotyczących pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. U tych pacjentów
należy stosować produkt Aprepitant Sandoz z zachowaniem ostrożności (patrz punkty 4.4 i 5.2).

Sposób podawania
Kapsułkę twardą należy połykać w całości. Produkt leczniczy można przyjmować niezależnie od
posiłków.

#### 4.3 Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną
w punkcie 6.1.

Jednoczesne stosowanie z pimozydem, terfenadyną, astemizolem lub cyzaprydem (patrz punkt 4.5).

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Pacjenci z umiarkowanymi do ciężkich zaburzeniami czynności wątroby
Istnieją ograniczone dane dotyczące stosowania u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami
czynności wątroby i brak danych dotyczących pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.
U tych pacjentów należy stosować aprepitant z zachowaniem ostrożności (patrz punkt 5.2).

Interakcje związane z CYP3A4
Aprepitant należy stosować ostrożnie u pacjentów otrzymujących jednocześnie doustne substancje
czynne metabolizowane głównie przez CYP3A4 oraz substancje o wąskim indeksie terapeutycznym,
takie jak cyklosporyna, takrolimus, syrolimus, ewerolimus, alfentanyl, pochodne alkaloidów sporyszu,
fentanyl i chinidyna (patrz punkt 4.5). Ponadto należy zachować szczególną ostrożność podczas
stosowania z irynotekanem, gdyż takie skojarzenie może spowodować zwiększenie działania
toksycznego.

Jednoczesne stosowanie z warfaryną (substrat CYP2C9)
U pacjentów przyjmujących długotrwale warfarynę należy ściśle kontrolować wartość
znormalizowanego współczynnika protrombinowego (ang. International Normalised Ratio, INR)
podczas stosowania aprepitantu i przez 14 dni po każdym 3-dniowym kursie leczenia aprepitantem
(patrz punkt 4.5).

4 HU/H/0498/003/IB/004

Jednoczesne stosowanie z hormonalnymi środkami antykoncepcyjnymi
Skuteczność hormonalnych środków antykoncepcyjnych może być zmniejszona w trakcie leczenia
aprepitantem i przez 28 dni po jego zastosowaniu. W trakcie leczenia aprepitantem i przez 2 miesiące
po przyjęciu ostatniej jego dawki należy stosować inne, niehormonalne dodatkowe metody
zapobiegania ciąży (patrz punkt 4.5).

Kapsułki produktu Aprepitant Sandoz zawierają sacharozę.
Pacjenci z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami związanymi z nietolerancją fruktozy, zespołem złego
wchłaniania glukozy i galaktozy lub niedoborem sacharazy-izomaltazy nie powinni przyjmować tego
produktu leczniczego.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Aprepitant (125 mg/80 mg) jest substratem, umiarkowanym inhibitorem oraz induktorem CYP3A4.
Aprepitant jest także induktorem CYP2C9. Podczas stosowania aprepitantu następuje zahamowanie
aktywności CYP3A4. Po zakończeniu leczenia aprepitant powoduje przemijające, łagodne pobudzenie
aktywności CYP2C9, CYP3A4 oraz procesu glukuronidacji. Wydaje się, że aprepitant nie wchodzi
w interakcję z białkiem transportującym glikoproteiną P, na co wskazuje brak interakcji aprepitantu
z digoksyną.

Wpływ aprepitantu na farmakokinetykę innych substancji czynnych

Hamowanie aktywności CYP3A4
Aprepitant (125 mg/80 mg), jako umiarkowany inhibitor CYP3A4, może zwiększać stężenia w osoczu
jednocześnie stosowanych substancji czynnych metabolizowanych przez CYP3A4. Podczas
3-dniowego leczenia aprepitantem całkowita ekspozycja na doustnie podawane substraty CYP3A4
może zwiększyć się nawet około 3-krotnie. Spodziewany jest mniejszy wpływ aprepitantu na stężenia
substratów CYP3A4 podawanych dożylnie. Aprepitantu nie wolno stosować jednocześnie
z pimozydem, terfenadyną, astemizolem lub cyzaprydem (patrz punkt 4.3). Hamowanie aktywności
CYP3A4 przez aprepitant może spowodować zwiększenie stężenia tych substancji czynnych
w osoczu, co może prowadzić do poważnych lub zagrażających życiu reakcji. Należy zachować
ostrożność podczas jednoczesnego stosowania aprepitantu i doustnie podawanych substancji czynnych
metabolizowanych głównie przez CYP3A4 oraz o wąskim indeksie terapeutycznym, takich jak
cyklosporyna, takrolimus, syrolimus, ewerolimus, alfentanyl, diergotamina, ergotamina, fentanyl
i chinidyna (patrz punkt 4.4).

Kortykosteroidy
Deksametazon
Zwykle stosowaną doustną dawkę deksametazonu należy zmniejszyć o około 50% podczas
jednoczesnego stosowania z aprepitantem w schemacie 125 mg/80 mg. Dawkę deksametazonu
podawaną w trakcie badań klinicznych dotyczących nudności i wymiotów wywołanych przez
chemioterapię wybrano z uwzględnieniem jego interakcji z substancjami czynnymi (patrz punkt 4.2).
Aprepitant podawany według schematu 125 mg w skojarzeniu z 20 mg deksametazonu doustnie w 1.
dniu oraz w dawce 80 mg na dobę w skojarzeniu z 8 mg deksametazonu doustnie w dniach od 2. do 5.,
zwiększał 2,2-krotnie wartość AUC deksametazonu (substratu CYP3A4) w 1. i 5. dniu.

Metyloprednizolon
Podczas jednoczesnego stosowania z aprepitantem w schemacie 125 mg/80 mg, zwykle stosowaną
dożylną dawkę metyloprednizolonu należy zmniejszyć o około 25%, a zwykle stosowaną doustną
dawkę metyloprednizolonu należy zmniejszyć o około 50%. Podczas stosowania schematu
obejmującego aprepitant w dawce 125 mg w skojarzeniu ze 125 mg metyloprednizolonu dożylnie w 1.
dniu i aprepitant w dawce 80 mg na dobę w skojarzeniu z 40 mg metyloprednizolonu doustnie
w dniach 2. i 3., wartość AUC metyloprednizolonu (substrat CYP3A4) zwiększała się 1,3-krotnie w 1.
dniu i 2,5-krotnie w 3. dniu.

Podczas ciągłego stosowania metyloprednizolonu, jego AUC może zmniejszyć się w późniejszych
punktach czasowych w ciągu 2 tygodni po rozpoczęciu stosowania aprepitantu ze względu na

5 HU/H/0498/003/IB/004

pobudzenie aktywności CYP3A4 przez aprepitant. Można spodziewać się, że działanie to będzie
silniejsze podczas doustnego podawania metyloprednizolonu.

Chemioterapeutyki
W badaniach farmakokinetycznych aprepitant podawany w schemacie 125 mg w dniu 1. i 80 mg na
dobę w dniach 2. i 3., nie wpływał na farmakokinetykę docetakselu podawanego dożylnie w 1. dniu
lub winorelbiny podawanej dożylnie w dniu 1. lub dniu 8. Ponieważ wpływ aprepitantu na
farmakokinetykę podawanych doustnie substratów CYP3A4 jest większy niż wpływ aprepitantu na
farmakokinetykę substratów CYP3A4 podawanych dożylnie, nie można wykluczyć interakcji
z podawanymi doustnie chemioterapeutykami metabolizowanymi głównie lub częściowo przez
CYP3A4 (np. etopozyd, winorelbina). Należy zachować ostrożność i dodatkowo monitorować
pacjentów otrzymujących produkty lecznicze metabolizowane głównie lub częściowo przez CYP3A4
(patrz punkt 4.4). Po wprowadzeniu do obrotu zgłaszano występowanie objawów neurotoksyczności
(potencjalne działanie niepożądane ifosfamidu) po jednoczesnym zastosowaniu aprepitantu
z ifosfamidem.

Immunosupresanty
Podczas leczenia nudności i wymiotów wywołanych chemioterapią (ang. chemotherapy induced
nausea and vomiting, CINV) w schemacie 3-dniowym spodziewane jest przejściowe umiarkowane
zwiększenie, a następnie łagodne zmniejszenie ekspozycji na immunosupresanty metabolizowane
przez CYP3A4 (np. cyklosporynę, takrolimus, ewerolimus i syrolimus). Ze względu na krótki czas
trwania 3-dniowego schematu i zależne od czasu ograniczone zmiany w ekspozycji, nie zaleca się
zmniejszenia dawki immunosupresantu podczas 3 dni jednoczesnego stosowania z aprepitantem.

Midazolam
Podczas jednoczesnego stosowania aprepitantu (125 mg/80 mg) i midazolamu lub innych
benzodiazepin metabolizowanych przez CYP3A4 (alprazolam, triazolam), należy brać pod uwagę
możliwość zwiększenia stężenia midazolamu i benzodiazepiny w osoczu.

Aprepitant zwiększał wartość AUC midazolamu (wrażliwego substratu CYP3A4) 2,3-krotnie
w 1. dniu oraz 3,3-krotnie w 5. dniu, gdy midazolam podawany był w pojedynczej dawce doustnej
2 mg w 1. i 5. dniu leczenia aprepitantu podawanego w dawce 125 mg w 1. dniu oraz 80 mg/dobę
w dniach od 2. do 5.

W innym badaniu z zastosowaniem midazolamu podawanego dożylnie aprepitant stosowano w dawce
125 mg w 1. dniu oraz 80 mg/dobę w 2. i 3. dniu, a midazolam w dawce 2 mg przed rozpoczęciem
3-dniowego cyklu leczenia aprepitantem oraz w dniach 4., 8. i 15. Aprepitant zwiększył wartość AUC
midazolamu o 25% w 4. dniu oraz zmniejszał AUC midazolamu o 19% w 8. dniu i o 4% w 15. dniu.
Tego działania nie uznano za istotne klinicznie.

W trzecim badaniu, w którym midazolam podawano dożylnie i doustnie, aprepitant (125 mg w 1. dniu
i 80 mg/dobę w 2. i 3. dniu) stosowano razem z ondansetronem (32 mg w 1. Dniu), deksametazonem
(12 mg w 1. dniu i 8 mg w dniach od 2. do 4). Takie połączenie (tj. aprepitant, ondansetron
i deksametazon) zmniejszało AUC podanego doustnie midazolamu o 16% w 6. dniu, o 9% w 8. dniu,
o 7% w 15. dniu i o 17% w 22. dniu. Tego działania nie uznano za istotne klinicznie.

Zakończono dodatkowe badanie z zastosowaniem podawanego dożylnie midazolamu oraz aprepitantu.
Midazolam w dawce 2 mg podawano dożylnie 1 godzinę po doustnym podaniu aprepitantu
w pojedynczej dawce 125 mg. Wartość AUC midazolamu w osoczu zwiększyła się 1,5-krotnie. Tego
działania nie uznano za istotne klinicznie.

Pobudzenie aktywności
Aprepitant, jako łagodny induktor CYP2C9, CYP3A4 i procesu glukuronidacji, może zmniejszać
stężenia w osoczu substratów usuwanych tymi drogami w ciągu dwóch tygodni od rozpoczęcia
leczenia. Działanie to może się uwidocznić dopiero po zakończeniu 3-dniowego kursu leczenia
aprepitantem. W przypadku substratów CYP2C9 i CYP3A4 pobudzenie aktywności jest przemijające,
a najsilniejsze działanie obserwuje się po 3 - 5 dniach od zakończenia 3-dniowego leczenia

6 HU/H/0498/003/IB/004

aprepitantem. Efekt ten utrzymuje się przez kilka dni, następnie powoli się zmniejsza i staje już
nieznaczący klinicznie przed upływem dwóch tygodni od zakończenia leczenia aprepitantem. Doustne
przyjmowanie aprepitantu w dawce 80 mg przez 7 dni powoduje również łagodne pobudzenie
glukuronidacji. Nie ma danych dotyczących wpływu na aktywność izoenzymów CYP2C8 i CYP2C19.
Należy zachować ostrożność podczas stosowania w tym czasie warfaryny, acenokumarolu,
tolbutamidu, fenytoiny lub innych substancji czynnych, które są metabolizowane przez CYP2C9.

Warfaryna
U pacjentów przyjmujących długotrwale warfarynę należy ściśle kontrolować znormalizowany
współczynnik protrombinowy (INR) podczas podawania aprepitantu i przez 2 tygodnie po każdym
3-dniowym kursie stosowania aprepitantu w celu złagodzenia nudności i wymiotów spowodowanych
przez chemioterapię (patrz punkt 4.4). U zdrowych ochotników otrzymujących długotrwale warfarynę,
podanie 125 mg aprepitantu w 1. dniu oraz 80 mg/dobę w dniach 2. i 3., nie wpływało na wartość
AUC R(+) lub S(-) warfaryny w osoczu w 3. Dniu, ale stwierdzono zmniejszenie o 34% stężenia
minimalnego S(-) warfaryny (substrat CYP2C9) wraz ze zmniejszeniem INR o 14% po 5 dniach od
zakończenia leczenia aprepitantem.

Tolbutamid
Aprepitant podawany w dawce 125 mg w 1. dniu oraz w dawce 80 mg/dobę w 2. i 3. dniu, zmniejszał
wartość AUC tolbutamidu (substrat CYP2C9) o 23% w 4. dniu, o 28% w 8. dniu i o 15% w 15. dniu,
gdy tolbutamid podano doustnie w pojedynczej dawce 500 mg przed rozpoczęciem 3-dniowego
schematu podawania aprepitantu oraz w dniach 4., 8. i 15.

Hormonalne środki antykoncepcyjne
Podczas stosowania i w ciągu 28 dni po podaniu aprepitantu możliwe jest zmniejszenie skuteczności
hormonalnej antykoncepcji. W trakcie leczenia aprepitantem i przez 2 miesiące po przyjęciu ostatniej
jego dawki należy stosować inne, niehormonalne dodatkowe metody zapobiegania ciąży.

W badaniu klinicznym pojedyncze dawki doustnego środka antykoncepcyjnego zawierającego
etynyloestradiol i noretyndron podawano w okresie od 1. do 21. dnia jednocześnie z aprepitantem
(125 mg w 8. dniu oraz 80 mg/dobę a w dniach 9. i 10.), ondansetronem (dożylnie 32 mg w 8. dniu)
i deksametazonem (doustnie 12 mg w 8. dniu oraz 8 mg/dobę w dniach 9., 10. i 11.). W badaniu tym
w okresie od 9. do 21. dnia stwierdzono zmniejszenie najmniejszych stężeń etynyloestradiolu o 64%
i zmniejszenie najmniejszych stężeń noretyndronu o 60%.

Antagoniści 5-HT3
W badaniach interakcji klinicznych aprepitant nie wpływał w stopniu istotnym klinicznie na
farmakokinetykę ondansetronu, granisetronu lub hydrodolasetronu (czynnego metabolitu dolasetronu).

Wpływ innych produktów leczniczych na parametry farmakokinetyczne aprepitantu

Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania aprepitantu z substancjami czynnymi
hamującymi aktywność CYP3A4 (tj. ketokonazol, itrakonazol, worykonazol, pozakonazol,
klarytromycyna, telitromycyna, nefazodon i inhibitory proteazy), gdyż takie połączenie może
spowodować kilkakrotne zwiększenie stężenia aprepitantu w osoczu (patrz punkt 4.4).

Należy unikać jednoczesnego podawania aprepitantu z substancjami czynnymi silnie indukującymi
CYP3A4 (tj. ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital), gdyż takie połączenie powoduje
zmniejszenie stężenia aprepitantu w osoczu, co może prowadzić do zmniejszenia jego skuteczności.
Nie zaleca się jednoczesnego podawania aprepitantu i produktów roślinnych zawierających ziele
dziurawca (Hypericum perforatum).

Ketokonazol
W przypadku podania aprepitantu w pojedynczej dawce 125 mg w 5. dniu 10-dniowego schematu
stosowania ketokonazolu (silnego inhibitora CYP3A4) w dawce 400 mg na dobę, wartość AUC
aprepitantu zwiększyła się około 5-krotnie, a jego średni okres półtrwania w fazie końcowej zwiększył
się około 3-krotnie.

7 HU/H/0498/003/IB/004

Ryfampicyna
W przypadku podania aprepitantu w pojedynczej dawce 375 mg w 9. dniu 14-dniowego schematu
stosowania ryfampicyny (silnego induktora CYP3A4) w dawce 600 mg na dobę, wartość AUC
aprepitantu zmniejszyła się o 91%, a jego średni okres półtrwania w fazie końcowej zmniejszył się
o 68%.

Dzieci i młodzież
Badania interakcji przeprowadzono tylko u dorosłych.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Antykoncepcja u mężczyzn i kobiet
Skuteczność hormonalnych środków antykoncepcyjnych może być zmniejszona w trakcie leczenia
aprepitantem i przez 28 dni po jego zastosowaniu. W trakcie leczenia aprepitantem i przez 2 miesiące
po przyjęciu ostatniej jego dawki należy stosować inne, niehormonalne dodatkowe metody
zapobiegania ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.5).

Ciąża
Brak dostępnych danych dotyczących stosowania aprepitantu w okresie ciąży. Nie określono w pełni
możliwego toksycznego wpływu aprepitantu na rozrodczość, gdyż w badaniach na zwierzętach nie
można było uzyskać większej od ekspozycji niż ekspozycja terapeutyczna u ludzi po podaniu dawki
125 mg/80 mg. Badania te nie wykazały bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego działania na
przebieg ciąży, rozwój zarodka i (lub) płodu, poród lub rozwój pourodzeniowy (patrz punkt 5.3).
Nieznany jest potencjalny wpływ układu regulującego neurokininy na rozrodczość. Aprepitantu nie
należy stosować w okresie ciąży, chyba że jest to bezwzględnie konieczne.

Karmienie piersią
Aprepitant przenika do mleka szczurów w okresie laktacji. Nie wiadomo, czy przenika do mleka
kobiecego. Z tego względu nie zaleca się karmienia piersią w okresie stosowania aprepitantu.

Płodność
Nie określono w pełni potencjalnego wpływu aprepitantu na płodność, gdyż w badaniach na
zwierzętach nie można było uzyskać większej ekspozycji niż ekspozycja terapeutyczna u ludzi.
Badania dotyczące płodności nie wskazują na bezpośredni ani pośredni szkodliwy wpływ na zdolność
kojarzenia się w pary, płodność, rozwój zarodka i (lub) płodu oraz liczbę i ruchliwość plemników
(patrz punkt 5.3).

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Aprepitant może mieć niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów, jazdy na rowerze
i obsługiwania maszyn. Po zastosowaniu aprepitantu mogą wystąpić zawroty głowy i uczucie
zmęczenia (patrz punkt 4.8).

#### 4.8 Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa
Profil bezpieczeństwa aprepitantu oceniano u około 6500 dorosłych w ponad 50 badaniach oraz
u 184 pacjentów z grupy dzieci i młodzieży uczestniczących w 2 głównych badaniach klinicznych.

Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi, które występowały częściej u dorosłych
leczonych według schematu obejmującego aprepitant niż u otrzymujących standardowe leczenie
pacjentów poddawanych chemioterapii o wysokim ryzyku wymiotów (ang. highly emetogenic
chemotherapy, HEC), były: czkawka (4,6% vs. 2,9%), zwiększenie aktywności aminotransferazy
alaninowej, AlAT (2,8% vs. 1,1%), niestrawność (2,6% vs. 2,0%), zaparcie (2,4% vs. 2,0%), ból
głowy (2,0% vs. 1,8%) oraz zmniejszenie łaknienia (2,0% vs. 0,5%). Najczęściej zgłaszanym
działaniem niepożądanym, które występowało częściej u pacjentów leczonych według schematu

8 HU/H/0498/003/IB/004

obejmującego aprepitant niż u otrzymujących standardowe leczenie pacjentów poddawanych
chemioterapii o umiarkowanym ryzyku wymiotów (ang. moderately emetogenic chemotherapy,
MEC), było zmęczenie (1,4% vs. 0,9%).

Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi obserwowanymi częściej u dzieci i młodzieży
leczonych według schematu obejmującego aprepitant niż w grupie kontrolnej podczas stosowania
przeciwnowotworowej chemioterapii o ryzyku wymiotów, były: czkawka (3,3% vs. 0,0%) oraz
zaczerwienienie twarzy (1,1% vs. 0,0%).

Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych
W analizie łącznych danych z badań klinicznych dotyczących stosowania HEC i MEC, a także danych
uzyskanych w okresie po wprowadzeniu aprepitantu do obrotu, wykazano następujące działania
niepożądane, które występowały częściej u dorosłych oraz dzieci i młodzieży otrzymujących
aprepitant niż u pacjentów otrzymujących leczenie standardowe. Kategorie częstości podane w tabeli
ustalono na podstawie badań z udziałem dorosłych; częstości obserwowane w badaniach z udziałem
dzieci i młodzieży były podobne lub mniejsze, chyba że w tabeli wykazano inaczej. Niektórych
z działań niepożądanych występujących z mniejszą częstością u dorosłych nie obserwowano
w badaniach u dzieci i młodzieży.

Częstości zdefiniowano następująco: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); niezbyt często
(≥1/1000 do <1/100); rzadko (≥1/10 000 do <1/1000); bardzo rzadko (<1/10 000); częstość nieznana
(nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

Klasyfikacja układów
i narządów
Działanie niepożądane Częstość

Zakażenia i zarażenia
pasożytnicze
zakażenie drożdżakowe, zakażenie gronkowcowe rzadko

Zaburzenia krwi i układu
chłonnego
gorączka neutropeniczna, niedokrwistość niezbyt często

Zaburzenia układu
immunologicznego
reakcje nadwrażliwości, w tym reakcje
anafilaktyczne
częstość nieznana

Zaburzenia metabolizmu
i odżywiania
zmniejszone łaknienie często
nadmierne pragnienie rzadko
Zaburzenia psychiczne niepokój niezbyt często
dezorientacja, nastrój euforyczny rzadko
Zaburzenia układu
nerwowego
ból głowy często
zawroty głowy, senność niezbyt często
zaburzenia poznawcze, letarg, zaburzenia smaku rzadko
Zaburzenia oka zapalenie spojówek rzadko
Zaburzenia ucha i błędnika szum w uszach rzadko
Zaburzenia serca kołatanie serca niezbyt często
bradykardia, zaburzenia sercowo-naczyniowe rzadko
Zaburzenia naczyniowe uderzenia gorąca/zaczerwienienie skóry, głównie
twarzy
niezbyt często

Zaburzenia układu
oddechowego, klatki
piersiowej i śródpiersia

czkawka często
ból jamy ustnej i gardła, kichanie, kaszel,
spływanie wydzieliny po tylnej ścianie gardła,
podrażnienie gardła

rzadko

Zaburzenia żołądka i jelit zaparcie, niestrawność często
odbijanie się, nudności†, wymioty†, refluks
żołądkowo-przełykowy, ból brzucha, suchość w
jamie ustnej, wzdęcie

niezbyt często

perforacja wrzodu dwunastnicy, zapalenie jamy
ustnej, rozdęcie brzucha, twarde stolce, zapalenie
jelita grubego w przebiegu neutropenii

rzadko

Zaburzenia skóry i tkanki wysypka, trądzik niezbyt często

9 HU/H/0498/003/IB/004

podskórnej reakcja nadwrażliwości na światło, nadmierne
pocenie się, łojotok, uszkodzenie skóry, swędząca
wysypka, zespół Stevensa-Johnsona/toksyczne
martwicze oddzielanie się naskórka

rzadko

świąd, pokrzywka częstość nieznana
Zaburzenia mięśniowoszkieletowe i tkanki
łącznej

osłabienie mięśni, skurcze mięśni rzadko

Zaburzenia nerek i dróg
moczowych
trudności w oddawaniu moczu niezbyt często
wielomocz rzadko
Zaburzenia ogólne i stany
w miejscu podania
zmęczenie często
osłabienie, złe samopoczucie niezbyt często
obrzęk, odczucie dyskomfortu w klatce
piersiowej, zaburzenia chodu
rzadko

Badania diagnostyczne zwiększenie aktywności AlAT często
zwiększenie aktywności AspAT, zwiększenie
aktywności fosfatazy zasadowej
niezbyt często

obecność krwinek czerwonych w moczu,
zmniejszenie stężenia sodu we krwi, zmniejszenie
masy ciała, zmniejszenie liczby neutrofilów,
glukozuria, wydalanie zwiększonej ilości moczu

rzadko

† Nudności i wymioty były parametrami skuteczności leczenia aprepitantem w ciągu pierwszych 5 dni
po chemioterapii i zgłaszane były jako działania niepożądane dopiero po tym czasie.

Opis wybranych działań niepożądanych
Profil działań niepożądanych u dorosłych podczas rozszerzonej fazy badań dotyczących HEC i MEC
z zastosowaniem wielokrotnego (do 6 dodatkowych kursów chemioterapii) stosowania aprepitantu,
były na ogół podobne do tych obserwowanych w 1. cyklu.

W dodatkowym badaniu klinicznym z aktywną grupą kontrolną u 1169 dorosłych pacjentów
otrzymujących aprepitant i HEC, profil działań niepożądanych był zasadniczo podobny do
obserwowanego w innych badaniach z zastosowaniem HEC i aprepitantu.

Dodatkowymi działaniami niepożądanymi obserwowanymi u dorosłych pacjentów otrzymujących
aprepitant z powodu pooperacyjnych nudności i wymiotów (ang. postoperative nausea and vomiting,
PONV), występującymi częściej niż po zastosowaniu ondansetronu, były: ból w nadbrzuszu,
nieprawidłowe dźwięki w jelitach, zaparcie*, zaburzenia mowy, duszność, niedoczulica, bezsenność,
zwężenie źrenic, nudności, zaburzenia zmysłów, odczucie dyskomfortu w żołądku, niedrożność
przepuszczająca*, zmniejszenie ostrości widzenia, świszczący oddech.
*Zgłaszano u pacjentów przyjmujących większe dawki aprepitantu.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa
tel.: + 48 22 49-21-301, fax: +48 22 49-21-309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

W przypadku przedawkowania należy przerwać stosowanie aprepitantu i zastosować ogólne leczenie
podtrzymujące oraz obserwację pacjenta. Ze względu na przeciwwymiotne działanie aprepitantu,
wywoływanie wymiotów poprzez podanie produktów leczniczych może nie być skuteczne.

10 HU/H/0498/003/IB/004

Aprepitantu nie można usunąć metodą hemodializy.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwwymiotne i przeciw nudnościom.
Kod ATC: A04AD12

Aprepitant jest wybiórczym antagonistą o wysokim powinowactwie, działającym na ludzkie receptory
neurokininowe 1 (NK1) substancji P.

3-dniowy schemat leczenia aprepitantem u dorosłych
W dwóch randomizowanych badaniach z podwójnie ślepą próbą, obejmujących łącznie 1094
dorosłych pacjentów poddawanych chemioterapii z zastosowaniem cisplatyny w dawce ≥70 mg/m2,
porównano schemat leczenia aprepitantem w skojarzeniu z ondansetronem i deksametazonem (patrz
punkt 4.2) z leczeniem standardowym (placebo plus 32 mg ondansetronu dożylnie w 1. dniu plus
20 mg deksametazonu doustnie w 1. dniu i 8 mg doustnie dwa razy na dobę w dniu 2. i 4.).
Wprawdzie w badaniach klinicznych stosowano ondansetron w dożylnej dawce 32 mg, ale dawka ta
nie jest już zalecana. Należy zapoznać się z zaleceniami dotyczącymi odpowiedniego dawkowania
wybranego antagonisty receptora 5-HT3, podanymi w materiałach informacyjnych.

Skuteczność leczenia oceniano na podstawie złożonego parametru: odpowiedź całkowita (określona
jako brak wymiotów i niestosowanie leków „w razie potrzeby”) głównie w 1. cyklu leczenia. Wyniki
określono dla każdego badania osobno oraz dla 2 badań łącznie.

W tabeli 1 przedstawiono podsumowanie głównych wyników łącznej analizy badań.

Tabela 1 Odsetek dorosłych pacjentów otrzymujących HEC, u których wystąpiła odpowiedź na
leczenie, z podziałem na grupy leczenia i fazy – Cykl 1.

Schemat leczenia
z aprepitantem
(N=521)†
%

Leczenie
standardowe
(N=524)†
%

Różnice*

% (95% CI)
WSKAŹNIKI ZBIORCZE
Całkowita odpowiedź (brak wymiotów i niestosowanie leków „w razie potrzeby”)
Ogółem (0-120 godzin) 67,7 47,8 19,9 (14,0; 25,8)
0-24 godziny 86,0 73,2 12,7 (7,9; 17,6)
25-120 godzin 71,5 51,2 20,3 (14,5; 26,1)

WSKAŹNIKI INDYWIDUALNE
Brak wymiotów (niezależnie od stosowania leków „w razie potrzeby”)
Ogółem (0-120 godzin) 71,9 49,7 22,2 (16,4; 28,0)
0-24 godziny 86,8 74,0 12,7 (8,0; 17,5)
25-120 godzin 76,2 53,5 22,6 (17,0; 28,2)
Brak istotnych nudności (maksymalny wynik wg VAS <25 mm w skali 0–100 mm)
Ogółem (0-120 godzin) 72,1 64,9 7,2 (1,6; 12,8)
25-120 godzin 74,0 66,9 7,1 (1,5; 12,6)

* Przedziały ufności obliczono bez dostosowania pod względem płci i jednoczesnej chemioterapii,
które uwzględniono w podstawowej analizie ilorazów szans i modelach logistycznych.
† Dane od jednego pacjenta z grupy otrzymującej aprepitant dotyczyły fazy ostrej i został on
wykluczony z analizy całościowej oraz analizy fazy opóźnionej. Dane od jednego pacjenta z grupy

11 HU/H/0498/003/IB/004

otrzymującej leczenie standardowe dotyczyły opóźnionej fazy i został on wykluczony z analizy
całościowej oraz analizy fazy ostrej.
VAS = wizualna skala analogowa

Szacowany czas do wystąpienia pierwszych wymiotów w analizie złożonej przedstawiono w formie
krzywej Kaplana-Meiera na rycinie 1.

Rycina 1
Odsetek dorosłych pacjentów otrzymujących HEC, u których nie występowały wymioty w danym
czasie – cykl 1.

Statystycznie znamienne różnice skuteczności obserwowano również w każdym z dwóch
pojedynczych badań.

W tych samych 2 badaniach klinicznych 851 dorosłych pacjentów rozpoczęło do 5 dodatkowych
cyklów chemioterapii w ramach fazy rozszerzonej. We wszystkich cyklach skuteczność działania
aprepitantu wyraźnie utrzymywała się.

W randomizowanym badaniu z podwójnie ślepą próbą porównano chemioterapię u 866 dorosłych
pacjentów (864 kobiety, 2 mężczyzn) obejmującą cyklofosfamid w dawce 750-1500 mg/m2 pc. lub
cyklofosfamid w dawce 500-1500 mg/m2 pc. i doksorubicynę (≤60 mg/m2 pc.) lub epirubicynę
(≤100 mg/m2 pc.), aprepitant w połączeniu ze schematem leczenia obejmującym ondansetron
i deksametazon (patrz punkt 4.2) ze standardowym leczeniem (placebo plus doustnie ondansetron
8 mg (dwa razy w 1. dniu i co 12 godzin w 2. i 3. dniu) plus deksametazon (doustnie 20 mg w 1. dniu).

Skuteczność leczenia określono na podstawie złożonego parametru: odpowiedź całkowita (określona
jako brak epizodów wymiotów i niestosowanie leków „w razie potrzeby”), głównie w cyklu 1.

Podsumowanie najważniejszych wyników badania przedstawiono w tabeli 2.

12 HU/H/0498/003/IB/004

Tabela 2 Odsetek dorosłych pacjentów otrzymujących chemioterapię o umiarkowanym ryzyku
wymiotów, u których wystąpiła odpowiedź na leczenie, z podziałem na grupy leczenia
i fazy – Cykl 1.

Schemat leczenia
z aprepitantem
(N=433)†
%

Leczenie
standardowe
(N=424)†
%

Różnice*

% (95% CI)
WSKAŹNIKI ZBIORCZE
Całkowita odpowiedź (brak wymiotów i niestosowanie leków „w razie potrzeby”)
Ogółem (0-120 godzin) 50,8 42,5 8,3 (1,6; 15,0)
0-24 godziny 75,7 69,0 6,7 (0,7; 12,7)
25-120 godzin 55,4 49,1 6,3 (-0,4; 13,0)

WSKAŹNIKI INDYWIDUALNE
Brak wymiotów (niezależnie od stosowania leków „w razie potrzeby”)
Ogółem (0-120 godzin) 75,7 58,7 17,0 (10,8; 23,2)
0-24 godziny 87,5 77,3 10,2 (5,1; 15,3)
25-120 godzin 80,8 69,1 11,7 (5,9; 17,5)
Brak istotnych nudności (maksymalny wynik wg VAS <25 mm w skali 0–100 mm)
Ogółem (0-120 godzin) 60,9 55,7 5,3 (-1,3; 11,9)
0-24 godziny 79,5 78,3 1,3 (-4,2; 6,8)
25-120 godzin 65,3 61,5 3,9 (-2,6; 10,3)

* Przedziały ufności obliczono bez dostosowania do kategorii wiekowej (<55 lat, ≥55 lat)
i grupy badanej, które uwzględniono w podstawowej analizie ilorazów szans i modelach
logistycznych.
† Dane od jednego pacjenta z grupy otrzymującej aprepitant dotyczyły fazy ostrej i został on
wykluczony z analizy całościowej oraz analizy fazy opóźnionej..

W tych samym badaniu klinicznym 744 dorosłych pacjentów rozpoczęło do 3 dodatkowych cyklów
chemioterapii w ramach fazy rozszerzonej. We wszystkich cyklach skuteczność działania aprepitantu
wyraźnie utrzymywała się.

W drugim wieloośrodkowym, randomizowanym badaniu klinicznym z podwójnie ślepą próbą,
prowadzonym w grupach równoległych, porównano schemat leczenia aprepitantem ze standardowym
leczeniem u 848 dorosłych pacjentów (652 kobiety, 196 mężczyzn) otrzymujących chemioterapię
z zastosowaniem jakiejkolwiek dożylnej dawki oksaliplatyny, karboplatyny, epirubicyny, idarubicyny,
ifosfamidu, irynotekanu, daunorubicyny, doksorubicyny; cyklofosfamid podawany dożylnie
(<1500 mg/m2 pc.) lub cytarabinę podawaną dożylnie (>1 g/m2 pc.). Aprepitant stosowano
u pacjentów poddanych chemioterapii z powodu różnych nowotworów, z czego 52% stanowił rak
piersi, 21% nowotwory przewodu pokarmowego (w tym rak okrężnicy i odbytnicy), 13% rak płuc
i 6% nowotwory ginekologiczne. Schemat leczenia aprepitantem w skojarzeniu z ondansetronem
i deksametazonem (patrz punkt 4.2) porównano z leczeniem standardowym (placebo w połączeniu
z podawanym doustnie ondansetronem 8 mg [dwa razy w 1. dniu i co 12 godzin w dniach 2. i 3.) plus
deksametazon 20 mg doustnie w 1. dniu).

Do oceny skuteczności zastosowano następujące pierwszorzędowe i główne drugorzędowe punkty
końcowe: brak wymiotów w całym okresie (od 0 do 120 godzin po chemioterapii), ocena
bezpieczeństwa stosowania i tolerancji aprepitantu w schemacie leczenia nudności i wymiotów
wywołanych chemioterapią (CINV) i całkowita odpowiedź (zdefiniowana jako brak wymiotów
i niestosowanie leków „w razie potrzeby”) w całym okresie (od 0 do 120 godzin po chemioterapii).
Ponadto jako badawczy punkt końcowy oceniano odsetek przypadków braku znaczących nudności
w całym okresie badania (od 0 do 120 godzin po chemioterapii) oraz w analizie post-hoc dla fazy
ostrej i późnej.

13 HU/H/0498/003/IB/004

Podsumowanie najważniejszych wyników badania przedstawiono w tabeli 3.

Tabela 3 Odsetek dorosłych pacjentów otrzymujących chemioterapię o umiarkowanym ryzyku
wymiotów, u których wystąpiła odpowiedź na leczenie, z podziałem na grupy leczenia
i fazy w badaniu 2. – Cykl 1.

Schemat leczenia
z aprepitantem
(N=425)
%

Leczenie
standardowe
(N=406)
%

Różnice*

% (95% CI)

Całkowita odpowiedź (brak wymiotów i niestosowanie leków „w razie potrzeby”)
Ogółem (0-120 godzin) 68,7 56,3 12,4 (5,9; 18,9)
0-24 godziny 89,2 80,3 8,9 (4,0; 13,8)
25-120 godzin 70,8 60,9 9,9 (3,5; 16,3)

Brak wymiotów (niezależnie od stosowania leków „w razie potrzeby”)
Ogółem (0-120 godzin) 76,2 62,1 14,1 (7,9; 20,3)
0-24 godziny 92,0 83,7 8,3 (3,9; 12,7)
25-120 godzin 77,9 66,8 11,1 (5,1; 17,1)
Brak istotnych nudności (maksymalny wynik wg VAS <25 mm w skali 0–100 mm)
Ogółem (0-120 godzin) 73,6 66,4 7,2 (1,0; 13,4)
0-24 godziny 90,9 86,3 4,6 (0,2; 9,0)
25-120 godzin 74,9 69,5 5,4 (-0,7; 11,5)

* Przedziały ufności obliczono bez dostosowania do płci i regionu, które uwzględniono
w podstawowej analizie przy użyciu modeli logistycznych.

Wnioski o korzyści ze stosowania skojarzonego leczenia aprepitantem w pełnej populacji badania
bazowały głównie na wynikach obserwowanych u pacjentów ze słabą kontrolą objawów podczas
leczenia standardowego (tak jak u kobiet), mimo że liczbowo wyniki te były lepsze niezależnie od
wieku, rodzaju nowotworu lub płci pacjenta. Pełną odpowiedź na leczenie obejmujące aprepitant
i leczenie standardowe, uzyskano odpowiednio u 209/324 (65%) i 161/320 (50%) kobiet oraz u 83/101
(82%) i 68/87 (78%) mężczyzn.

Dzieci i młodzież
W randomizowanym badaniu klinicznym z podwójnie ślepą próbą i grupą kontrolną otrzymującą lek
porównawczy, w którym u 302 dzieci i nastolatków (w wieku od 6 miesięcy do 17 lat) stosowano
chemioterapię o umiarkowanym lub wysokim ryzyku wymiotów, porównywano działanie leczenia
aprepitantem ze schematem kontrolnym w zapobieganiu CINV. Skuteczność aprepitantu oceniano
w pojedynczym cyklu (cykl 1.). Pacjenci mieli możliwość otrzymywania aprepitantu w kolejnych
cyklach bez ślepej próby (opcjonalne cykle 2-6); ale w tych dodatkowych cyklach nie oceniano
skuteczności. Schemat leczenia aprepitantem u młodzieży w wieku od 12 do 17 lat (n=47) obejmował
doustne podanie kapsułki 125 mg w 1. dniu oraz 80 mg na dobę w dniach 2. i 3., w skojarzeniu
z ondansetronem w 1. dniu. Schemat leczenia aprepitantem u dzieci w wieku od 6 miesięcy do poniżej
12 lat (n=105) obejmował podawanie proszku do sporządzania zawiesiny doustnej 3,0 mg/kg mc. (do
125 mg) doustnie w 1. dniu oraz 2,0 mg/kg mc. (do 80 mg) doustnie w dniach 2. i 3., w skojarzeniu
z ondansetronem w 1. dniu. Schemat leczenia w grupie kontrolnej u młodzieży w wieku od 12 do 17
lat (n=48) i dzieci w wieku od 6 miesięcy do poniżej 12 lat (n=102) składał się z placebo zamiast
aprepitantu w 1., 2. i 3. dniu, w skojarzeniu z ondansetronem w 1. dniu. Aprepitant lub placebo
i ondansetron podawano, odpowiednio, na 1 godzinę i na 30 minut przed rozpoczęciem chemioterapii.
Dopuszczano dożylne podanie deksametazonu, jako części leczenia przeciwwymiotnego u dzieci
i młodzieży w obu grupach wiekowych, w zależności od decyzji lekarza. U dzieci i młodzieży
przyjmujących aprepitant konieczne było zmniejszenie o 50% dawki deksametazonu. Zmniejszenie
dawki nie było wymagane u dzieci i młodzieży w grupie kontrolnej. Deksametazon, jako część

14 HU/H/0498/003/IB/004

schematu leczenia w Cyklu 1., zastosowano u 29% pacjentów leczonych aprepitantem oraz 28%
pacjentów w grupie kontrolnej.

Działanie przeciwwymiotne aprepitantu oceniano przez 5 dni (120 godzin) po rozpoczęciu
chemioterapii w 1. dniu. Pierwszorzędowym punktem końcowym była całkowita odpowiedź w fazie
opóźnionej (25 do 120 godzin po rozpoczęciu chemioterapii) w Cyklu 1. W tabela 4 przedstawiono
podsumowanie głównych wyników badania.

Tabela 4 Liczba (%) dzieci i młodzieży z całkowitą odpowiedzią i brakiem wymiotów,
z podziałem na grupy leczenia i fazy – cykl 1. (grupa zakwalifikowana do leczenia - ITT)

Schemat leczenia
z aprepitantem
n/m (%)

Schemat leczenia
kontrolnego
n/m (%)
PIERWSZORZĘDOWY PUNKT KOŃCOWY
Całkowita odpowiedź* - faza opóźniona 77/152 (50,7)† 39/150 (26,0)
INNE, WCZEŚNIEJ OKREŚLONE PUNKTY KOŃCOWE
Całkowita odpowiedź* - faza ostra 101/152 (66,4)‡ 78/150 (52,0)
Całkowita odpowiedź* - faza całkowita 61/152 (40,1)† 30/150 (20,0)
Brak wymiotów§ - faza całkowita 71/152 (46,7)† 32/150 (21,3)
* całkowita odpowiedź = brak wymiotów lub odruchów wymiotnych lub wymiotów bez treści
pokarmowej i niestosowanie leków „w razie potrzeby”
† p<0,01 w porównaniu z leczeniem kontrolnym
‡ p<0,05 w porównaniu z leczeniem kontrolnym
§ brak wymiotów = brak wymiotów lub odruchów wymiotnych lub wymiotów bez treści pokarmowej
n/m = liczba pacjentów z pożądaną odpowiedzią/liczba pacjentów uwzględnionych w danym punkcie
czasowym
Faza ostra: od 0 do 24 godzin po rozpoczęciu chemioterapii
Faza opóźniona: od 25 do 120 godzin po rozpoczęciu chemioterapii
Faza całkowita: od 0 do 120 godzin po rozpoczęciu chemioterapii

Szacowany czas do wystąpienia pierwszych wymiotów po rozpoczęciu chemioterapii był dłuższy po
zastosowaniu leczenia obejmującego aprepitant (szacowana mediana: 94,5 godziny) w porównaniu
z grupą kontrolną (szacowana mediana: 26,0 godzin), co przedstawiają krzywe Kaplana-Meiera na
rycinie 2.

Rycina 2
Czas do wystąpienia pierwszych wymiotów po rozpoczęciu chemioterapii – dzieci i młodzież
w całkowitej fazie cyklu 1. (grupa zakwalifikowana do leczenia - ITT)

15 HU/H/0498/003/IB/004

Analiza skuteczności w podgrupach w cyklu 1. wykazała, że niezależnie od kategorii wiekowej, płci,
stosowania deksametazonu w celu zapobiegania wymiotom oraz potencjału emetogennego
chemioterapii, schemat leczenia z aprepitantem zapewniał lepszą kontrolę w odniesieniu do punktów
końcowych całkowitej odpowiedzi niż grupa kontrolna.

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Farmakokinetyka aprepitantu jest nieliniowa. Zarówno klirens, jak i bezwzględna biodostępność
zmniejszają się wraz ze zwiększeniem dawki.

Wchłanianie
Średnia bezwzględna biodostępność aprepitantu po podaniu doustnym kapsułek 80 mg wynosi 67%,
a kapsułek 125 mg wynosi 59%. Średnie maksymalne stężenie aprepitantu w osoczu (Cmax)
występowało po około 4 godzinach (tmax). Doustne przyjęcie kapsułki ze standardowym śniadaniem
o wartości energetycznej około 800 kcal zwiększa wartość AUC aprepitantu maksymalnie o 40%.
Takiej zmiany nie uznaje się za istotną klinicznie.

Farmakokinetyka aprepitantu jest nieliniowa w całym zakresie dawek stosowanych klinicznie.
U młodych zdrowych dorosłych zwiększenie wartości AUC0-∞ było o 26% większe niż proporcjonalne
do dawki w zakresie dawek pojedynczych od 80 mg do 125 mg, przyjmowanych po jedzeniu.

Po doustnym podaniu aprepitantu w pojedynczej dawce 125 mg w 1. dniu oraz podaniu 80 mg raz na
dobę w 2. i 3. dniu, wartość AUC0-24godz. (średnia ± odchylenie standardowe) wyniosła, odpowiednio,
w 1. i 3. dniu 19,6±2,5 μg→h/ml i 21,2±6,3 μg→h/ml. Wartość Cmax w tych dniach miała wartość,
odpowiednio, 1,6±0,36 μg/ml i 1,4±0,22 μg/ml.

Dystrybucja
Aprepitant w znacznym stopniu (średnio w 97%) wiąże się z białkami osocza. Średnia geometryczna
pozornej objętości dystrybucji w stanie równowagi (Vdss) wynosi u ludzi około 66 litrów.

Metabolizm
Aprepitant jest w znacznym stopniu metabolizowany. Po dożylnym podaniu zdrowym młodym
dorosłym pojedynczej dawki 100 mg znakowanego 14C fosaprepitantu (proleku aprepitantu), w okresie
72 godzin po podaniu około 19% radioaktywności odpowiadało aprepitantowi, co wskazuje na
znaczącą obecność w osoczu metabolitów. W ludzkim osoczu zidentyfikowano dwanaście
metabolitów aprepitantu. Metabolizm aprepitantu w znacznym stopniu następuje poprzez oksydację
pierścienia morfolinowego i jego łańcuchów bocznych, a powstałe metabolity mają tylko słabe
działanie. Badania in vitro z zastosowaniem mikrosomów wątroby ludzkiej wskazują, że
w metabolizmie aprepitantu uczestniczy głównie CYP3A4 i w mniejszym stopniu CYP1A2 oraz
CYP2C19.

Wydalanie
Aprepitant nie jest wydalany w moczu w postaci niezmienionej. Metabolity wydalane są w moczu
i poprzez żółć w kale. Po dożylnym podaniu zdrowym osobom pojedynczej dawki 100 mg
znakowanego 14C fosaprepitantu (proleku aprepitantu), 57% radioaktywności stwierdzano w moczu,
a 45% w kale.

Klirens aprepitantu z osocza zależy od dawki, zmniejszając się wraz ze zwiększeniem dawki
(w zakresie dawek terapeutycznych wynosi około 60 do 72 ml/min). Okres półtrwania w fazie
końcowej wynosi około 9 do 13 godzin.

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Osoby w podeszłym wieku
U pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat) wartość AUC0-24godz aprepitantu po doustnym podaniu
dawki pojedynczej 125 mg w 1. dniu oraz podawaniu 80 mg raz na dobę w dniach od 2. do 5. była
większa o 21% w 1. dniu i o 36% w 5. dniu niż u młodszych dorosłych. Wartość Cmax była

16 HU/H/0498/003/IB/004

odpowiednio większa o 10% w 1. dniu i o 24% w 5. dniu. Uznano, że różnice te nie mają znaczenia
klinicznego. Modyfikacja dawki aprepitantu u osób w podeszłym wieku nie jest konieczna.

Płeć
Po podaniu doustnym pojedynczej dawki 125 mg maksymalne stężenie (Cmax) aprepitantu jest o 16%
większe u kobiet niż u mężczyzn. Okres półtrwania aprepitantu u kobiet jest o 25% mniejszy niż
u mężczyzn, a tmax jest zbliżony u kobiet i u mężczyzn. Różnic tych nie uznaje się za istotne klinicznie.
Modyfikacja dawki aprepitantu w zależności od płci pacjenta nie jest konieczna.

Zaburzenia czynności wątroby
Łagodne zaburzenia czynności wątroby (klasa A wg Childa-Pugha) nie wpływa znacząco klinicznie na
parametry farmakokinetyczne aprepitantu. Zmiana dawki u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami
czynności wątroby nie jest konieczna. Na podstawie dostępnych danych nie można wyciągać
wniosków na temat wpływu umiarkowanych zaburzeń czynności wątroby (klasa B wg Childa-Pugha)
na parametry farmakokinetyczne aprepitantu.

Brak danych klinicznych lub farmakokinetycznych dotyczących aprepitantu u pacjentów z ciężkimi
zaburzeniami czynności wątroby (klasa C wg Childa-Pugha).

Zaburzenia czynności nerek
Pacjentom z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min.) i wymagającym
hemodializy pacjentom ze schyłkową niewydolnością nerek (ang. end stage renal disease, ESRD)
podawano aprepitant w pojedynczej dawce 240 mg.

W porównaniu z osobami zdrowymi, u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek wartość
AUC0-∞ aprepitantu całkowitego (niezwiązanego i związanego z białkami) zmniejszyła się o 21%,
a wartość Cmax o 32%. U poddawanych hemodializie pacjentów z ESRD wartość AUC0-∞ aprepitantu
całkowitego zmniejszyła się o 42%, a Cmax o 32%. Ze względu na niewielkie zmniejszenie stopnia
wiązania się aprepitantu z białkami u pacjentów z chorobami nerek, wartości AUC dla czynnego
farmakodynamicznie aprepitantu niezwiązanego nie różniły się znacząco u pacjentów z zaburzeniami
czynności nerek i u osób zdrowych. Hemodializa przeprowadzona po 4 lub 48 godzinach po podaniu
dawki leku nie wpływała istotnie na parametry farmakokinetyczne aprepitantu: w dializacie
stwierdzano mniej niż 0,2% podanej dawki.

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i u pacjentów z ESRD poddawanych hemodializie
modyfikacja dawki aprepitantu nie jest konieczna.

Dzieci i młodzież
Po zastosowaniu aprepitantu w kapsułkach według 3-dniowego schematu (125 mg + 80 mg + 80 mg)
u młodzieży (w wieku od 12 do 17 lat), wartości AUC0-24godz u większości pacjentów wyniosły ponad
17 μg→h/ml w 1. dniu z minimalnym stężeniem (Cmin) pod koniec 2. i 3. dnia powyżej 0,4 μg/ml.
Mediana maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax), uzyskanego po około 4 godzinach, wynosiła w 1.
dniu około 1,3 μg/ml. Po zastosowaniu aprepitantu w proszku do sporządzania zawiesiny doustnej
według 3-dniowego schematu (3 mg/kg mc. + 2 mg/kg mc. + 2 mg/kg mc.) u dzieci w wieku od
6 miesięcy do poniżej 12 lat u większości pacjentów wartość AUC0-24godz wynosiła powyżej17 μg→h/ml
w 1. dniu ze stężeniem (Cmin) pod koniec 2. i 3. dnia powyżej 0,1 μg/ml. Mediana stężenia
maksymalnego w osoczu (Cmax), uzyskanego po 5 - 7 godzinach, wynosiła w 1. dniu około 1,2 μg/ml.

Analiza farmakokinetyki populacyjnej aprepitantu u dzieci i młodzieży (w wieku od 6 miesięcy do
17 lat) wskazuje, że płeć i rasa nie mają znaczącego klinicznie wpływu na farmakokinetykę
aprepitantu.

Zależność między stężeniem leku a jego działaniem
Badania przeprowadzone u młodych zdrowych mężczyzn metodą pozytronowej tomografii emisyjnej
(ang. positron emission tomography, PET) ze znacznikiem swoiście wiążącym się z receptorem NK1
wykazano, że aprepitant przenika do mózgu i łączy się z receptorami NK1 w sposób zależny od dawki
i od stężenia w osoczu. Przewiduje się, że stężenia aprepitantu w osoczu uzyskane po 3 dniach

17 HU/H/0498/003/IB/004

stosowania u dorosłych według obowiązującego schematu, zajmą ponad 95% receptorów NK1
w mózgu.

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Dane niekliniczne wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących badań
toksyczności po podaniu dawki pojedynczej i po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności,
rakotwórczości, toksycznego wpływu na rozród i rozwój potomstwa, nie ujawniają szczególnego
zagrożenia dla człowieka. Należy jednak zauważyć, że ekspozycja układowa u gryzoni była podobna,
a nawet mniejsza niż ekspozycja u pacjentów stosujących lek w dawkach terapeutycznych 125 mg +
80 mg. W szczególności, chociaż przy ekspozycji, jaka występuje u ludzi, nie stwierdzono
niekorzystnego wpływu leku w badaniach nad reprodukcją, ale na podstawie obserwacji zwierząt
z taką ekspozycją na lek nie można właściwie określić ryzyka stosowania leku u ludzi.

W badaniu toksyczności u młodych szczurów, którym podawano aprepitant od 10. do 63. dnia po
urodzeniu, dawki od 250 mg/kg mc. dwa razy na dobę powodowały u samic przedwczesne otwarcie
pochwy, a dawki od 10 mg/kg mc. dwa razy na dobę powodowały u samców opóźnienie w separacji
napletka. Nie stwierdzono granic narażenia o znaczeniu klinicznym. Nie stwierdzono zależnego od
leczenia wpływu na kojarzenie się zwierząt w pary, płodność, przeżywalność zarodków/płodów ani
zmian patologicznych w narządach rozrodczych. W badaniu toksyczności u młodych psów, które
otrzymywały aprepitant od 14. do 42. dnia po urodzeniu, obserwowano zmniejszenie masy jąder oraz
wielkości komórek Leydiga u samców po podawaniu dawek 6 mg/kg mc. na dobę, a także
zwiększenie masy macicy, przerost macicy i szyjki macicy oraz obrzęk tkanek pochwy u samic po
podawaniu dawek od 4 mg/kg mc. na dobę. Nie stwierdzono granic narażenia na aprepitant
o znaczeniu klinicznym. W odniesieniu do leczeniu krótkotrwałego, prowadzonego zgodnie
z zalecanym schematem dawkowania, jest mało prawdopodobne, aby dane te miały znaczenie
kliniczne.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Sacharoza
Celuloza mikrokrystaliczna sfery 500
Hydroksypropyloceluloza
Sodu laurylosiarczan

Osłonka kapsułki (125 mg)
Żelatyna
Tytanu dwutlenek (E 171)
Żelaza tlenek czerwony (E 172)

Osłonka kapsułki (80 mg)
Żelatyna
Tytanu dwutlenek (E 171)

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

3 lata

18 HU/H/0498/003/IB/004

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Blister z folii Aluminium/OPA/Aluminium/PVC zawierający jedną kapsułkę 125 mg oraz blister
z folii Aluminium/OPA/Aluminium/PVC zawierający dwie kapsułki 80 mg, w tekturowym pudełku.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do
stosowania

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie
z lokalnymi wymaganiami.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE
DO OBROTU

Sandoz GmbH
Biochemiestrasse 10
6250 Kundl, Austria

### 8. NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Pozwolenie nr 24538

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 06.02.2018

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

##### 19.08.2020 r.

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.