# Bewim

> Prasugrel · 10 mg · Tabletki powlekane

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Bewim
- **Nazwa powszechna:** Prasugrelum
- **Substancja czynna:** [Prasugrel](https://apteka.online/odpowiedniki/prasugrelum)
- **Moc:** 10 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki powlekane
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** B01AC22
- **Liczba opakowań:** 6
- **Numer pozwolenia:** 25028
- **Podmiot odpowiedzialny:** Gedeon Richter Polska Sp. z o.o.
- **Producent:** Gedeon Richter Romania S.A., Rumunia
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-przeciwzakrzepowe/bewim-tabl-powl-10-mg-gedeon
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-przeciwzakrzepowe/bewim-tabl-powl-10-mg-gedeon.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/39131/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/39131/characteristic

## Dostępne opakowania (6)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 14 tabl. | 5997001309926 | Rp | — | Brak danych | — |
| 28 tabl. | 5997001309889 | Rp | — | Bardzo dobrze dostępny (5/5) | — |
| 30 tabl. | 5997001309933 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 56 tabl. | 5997001309940 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 60 tabl. | 5997001309957 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 90 tabl. | 5997001309964 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Bewim i w jakim celu się go stosuje?
Lek Bewim, który zawiera substancję czynną prasugrel, należy do grupy leków zwanych lekami
przeciwpłytkowymi. Płytki krwi są bardzo małymi komórkami krążącymi we krwi. Gdy dochodzi do
uszkodzenia naczynia, na przykład jego nacięcia, płytki krwi łączą się ze sobą, pomagając w
wytworzeniu zakrzepu. Płytki krwi odgrywają zatem kluczową rolę w zatrzymywaniu krwawienia.
Tworzenie się zakrzepu w obrębie stwardniałego miażdżycowo naczynia, takiego jak tętnica, jest bardzo
niebezpieczne, ponieważ może doprowadzić do odcięcia dopływu krwi, powodując zawał serca (zawał
mięśnia sercowego), udar mózgu lub zgon. Obecność zakrzepu w tętnicach doprowadzających krew
do serca może ograniczyć dopływ krwi i wywołać niestabilną dławicę piersiową (nasilony ból w klatce
piersiowej).

Lek Bewim hamuje łączenie się płytek krwi i w ten sposób zmniejsza zagrożenie powstawania
zakrzepu.

Lek Bewim został przepisany przez lekarza, ponieważ u pacjenta wystąpił zawał mięśnia sercowego
lub niestabilna dławica piersiowa, a pacjent był uprzednio poddany zabiegowi udrażniającemu
zablokowane tętnice w sercu. U pacjenta mógł zostać wykonany zabieg, podczas którego umieszczono
jeden lub więcej stentów, aby zachować drożność zablokowanej lub zwężonej tętnicy
doprowadzającej krew do serca.

Lek Bewim zmniejsza ryzyko ponownego zawału mięśnia sercowego, udaru mózgu lub zgonu z
powodu jednego z tych zdarzeń. Lekarz prowadzący zaleci również przyjmowanie kwasu
acetylosalicylowego (np. aspiryny), który także jest lekiem przeciwpłytkowym.

### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Bewim

Kiedy nie stosować leku Bewim

- Jeśli u pacjenta stwierdzono uczulenie (nadwrażliwość) na prasugrel lub którykolwiek z
pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6). Reakcja alergiczna może
objawiać się wysypką, swędzeniem, obrzękiem twarzy, obrzękiem ust lub zadyszką. Jeśli wystąpią
takie objawy, należy natychmiast powiedzieć o tym lekarzowi.
- Jeśli u pacjenta występuje stan chorobowy, który obecnie powoduje krwawienie, np. krwawienie z
żołądka lub jelit.
- Jeśli u pacjenta wystąpił kiedykolwiek udar mózgu lub przemijający napad niedokrwienny (TIA).
- Jeśli u pacjenta występuje ciężka choroba wątroby.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem stosowania leku Bewim:
Rozpoczęcie stosowania leku Bewim należy omówić z lekarzem.
Jeśli którakolwiek z sytuacji wymienionych poniżej dotyczy pacjenta, to przed zastosowaniem leku
Bewim powinien on poinformować o tym lekarza prowadzącego:
- Jeśli występuje zwiększone ryzyko krwawienia, takie jak:
- wiek 75 lat lub powyżej. Lekarz prowadzący zaleci dawkę dobową 5 mg (pół
tabletki),
ponieważ u pacjentów w wieku powyżej 75 lat ryzyko wystąpienia krwawień jest większe;
- ostatnio doznany ciężki uraz;
- ostatnio przebyty zabieg chirurgiczny (również zabieg stomatologiczny);
- ostatnio przebyte lub nawracające krwawienie z żołądka lub jelit (np. owrzodzenie
żołądka
lub polipy okrężnicy);
- masa ciała mniejsza niż 60 kg. Jeśli pacjent waży mniej niż 60 kg, lekarz
prowadzący
zaleci dawkę dobową leku Bewim wynoszącą 5 mg (pół tabletki);
- choroba nerek lub choroba wątroby o umiarkowanym nasileniu;
- przyjmowanie niektórych leków (patrz poniżej „Lek Bewim a inne leki");
- planowany w następnych siedmiu dniach zabieg chirurgiczny (włącznie ze
stomatologicznym). Ze względu na zwiększone ryzyko krwawienia, lekarz może zalecić
czasowe odstawienie leku Bewim.
- Jeśli u pacjenta wystąpiły reakcje uczuleniowe (nadwrażliwość) na klopidogrel lub inne leki
przeciwpłytkowe, należy poinformować o tym lekarza przed rozpoczęciem stosowania leku
Bewim. Jeśli po przyjęciu leku Bewim wystąpiły reakcje uczuleniowe, takie jak: wysypka, świąd,
obrzęk twarzy, obrzęk ust lub duszność, należy natychmiast poinformować o tym lekarza
prowadzącego.

Podczas stosowania leku Bewim:
Należy natychmiast poinformować lekarza prowadzącego, jeśli wystąpi stan chorobowy zwany
zakrzepową plamicą małopłytkową (lub TTP), którego objawami są: gorączka i siniaki pod skórą,
które mogą wyglądać jak czerwone punktowe plamki, ze współistniejącymi lub nie objawami
skrajnego zmęczenia, splątania, zażółcenia skóry lub oczu (żółtaczka) (patrz punkt 4 „Możliwe
działania niepożądane").

Dzieci i młodzież

Leku Bewim nie należy stosować u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat.

Lek Bewim a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio,
a także o lekach, które pacjent planuje stosować, również tych, które wydawane są bez recepty,
suplementach diety lub lekach ziołowych. W szczególności należy poinformować lekarza o
przyjmowaniu klopidogrelu (lek przeciwpłytkowy), warfaryny (lek przeciwzakrzepowy) lub
„niesteroidowych leków przeciwzapalnych" stosowanych w leczeniu bólu i stanów gorączkowych
(takich jak ibuprofen, naproksen, etorykoksyb). Stosowanie tych leków razem z lekiem Bewim może
zwiększyć ryzyko krwawień.

Należy poinformować lekarza o przyjmowaniu morfiny lub innych opioidów (stosowanych w leczeniu
silnego bólu).

Podczas stosowania leku Bewim można zażywać tylko takie leki, na których użycie pozwoli lekarz.

Ciąża, karmienie piersią
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub podejrzewa, że jest w ciąży, podczas stosowania leku Bewim powinna
poinformować o tym lekarza prowadzącego.
Lek Bewim można stosować tylko po omówieniu z lekarzem potencjalnych korzyści i zagrożeń dla
nienarodzonego dziecka.
Jeśli pacjentka karmi piersią powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem
jakiegokolwiek leku.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Jest mało prawdopodobne, aby lek Bewim wpływał na zdolność prowadzenia pojazdów lub
obsługiwania maszyn.

Bewim zawiera laktozę.
Jeżeli u pacjenta stwierdzono wcześniej nietolerancję niektórych cukrów, pacjent powinien
skontaktować się z lekarzem przed przyjęciem leku.

### 3. Jak stosować lek Bewim?
Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić się
do lekarza lub farmaceuty.

Zazwyczaj stosowana dawka leku Bewim to 10 mg na dobę. Należy zacząć leczenie od pojedynczej
dawki 60 mg.
Jeśli pacjent waży mniej niż 60 kg lub jest w wieku powyżej 75 lat, dawką dobową leku Bewim jest 5
mg (pół tabletki). Lekarz prowadzący zaleci stosowanie odpowiedniej dawki kwasu
acetylosalicylowego (zazwyczaj od 75 mg do 325 mg na dobę).

Lek Bewim można zażywać w czasie posiłku lub między posiłkami. Dawkę leku należy przyjmować
mniej więcej o tej samej porze każdego dnia. Tabletkę można podzielić na równe dawki.

Bardzo ważne jest, aby poinformować lekarza, stomatologa i farmaceutę o stosowaniu leku Bewim.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Bewim
Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem prowadzącym lub szpitalem z powodu zwiększonego
ryzyka krwawienia. Należy pokazać lekarzowi opakowanie leku Bewim.

Pominięcie zastosowania leku Bewim
W przypadku pominięcia dawki należy zażyć ją tak szybko, jak to możliwe. Jeśli pacjent zapomni
przyjąć dawkę leku przez cały dzień, powinien zażyć następną dawkę leku Bewim następnego dnia o
zwykłej porze. Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.
Stosując lek w opakowaniach po 28 tabletek pacjent może sprawdzić dzień, w którym ostatnio zażył
tabletkę leku Bewim na kalendarzu wydrukowanym na blistrze.

Przerwanie stosowania leku Bewim
Nie należy przerywać stosowania leku Bewim bez konsultacji z lekarzem prowadzącym. Przerwanie
stosowania leku Bewim zbyt szybko, może zwiększyć ryzyko zawału serca.

W razie wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się do lekarza lub
farmaceuty.

### 4. Możliwe działania niepożądane
Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem prowadzącym, jeśli wystąpi:
- nagłe zdrętwienie lub osłabienie ramienia, nogi lub twarzy, zwłaszcza jeśli dotyczy to jednej
strony ciała,
- nagłe splątanie, trudność w mówieniu lub rozumieniu innych,
- nagła trudność w poruszaniu się, utrata równowagi lub koordynacji,
- nagłe zawroty głowy lub nagłe ciężkie bóle głowy z niewiadomej przyczyny.
Wszystkie powyższe zdarzenia mogą być objawami udaru mózgu. Udar mózgu jest niezbyt często
występującym działaniem niepożądanym u pacjentów przyjmujących Bewim, u których nigdy
wcześniej nie wystąpił udar mózgu lub przemijający napad niedokrwienny.

Należy również natychmiast skontaktować się z lekarzem prowadzącym, jeśli wystąpi:
- gorączka i siniaki pod skórą, które mogą wyglądać jak czerwone punktowe plamki, ze
współistniejącymi lub nie, objawami skrajnego zmęczenia, splątania, zażółcenia skóry lub oczu
(żółtaczka) (patrz punkt 2 „Informacje ważne przed zastosowaniem leku Bewim"),
- wysypka, swędzenie lub obrzęk twarzy, obrzęk ust lub języka albo duszność. Mogą być to
objawy ciężkiej reakcji uczuleniowej (patrz punkt 2 „Informacje ważne przed zastosowaniem
leku Bewim ").

Należy w krótkim czasie skontaktować się z lekarzem prowadzącym, jeśli wystąpi:
- krew w moczu,
- krwawienie z odbytu, krew w stolcu lub czarny stolec,
- niekontrolowane krwawienie, np. z rany ciętej.
Wszystkie powyższe objawy mogą oznaczać krwawienie, najczęściej występujące działanie
niepożądane podczas stosowania leku Bewim. Ciężkie krwawienie, choć występuje niezbyt często,
może zagrażać życiu.

Częste działania niepożądane (mogą wystąpić u 1 na 10 osób)
- Krwawienie z żołądka lub jelit,
- Krwawienie z miejsca nakłucia igłą,
- Krwawienie z nosa,
- Wysypka,
- Małe czerwone siniaki na skórze (wybroczyny),
- Krew w moczu,
- Krwiak (krwawienie podskórne w miejscu wstrzyknięcia, lub domięśniowe powodujące
obrzęk),
- Małe stężenie hemoglobiny lub liczba czerwonych krwinek (niedokrwistość)
- Zasinienie.

Niezbyt częste działania niepożądane (mogą wystąpić u 1 na 100 osób)
- Reakcja uczuleniowa (wysypka, świąd, obrzęk ust lub języka albo duszność),
- Spontaniczne krwawienie do oka, odbytu, dziąseł lub w brzuchu wokół organów
wewnętrznych,
- Krwawienie po zabiegu chirurgicznym,
- Kaszel z odpluwaniem krwistej plwociny,
- Krew w stolcu.

Rzadkie działania niepożądane (mogą wystąpić u 1 na 1000 osób)
- Mała liczba płytek krwi,
- Krwiak podskórny (krwawienie podskórne wywołujące obrzęk).

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie możliwe objawy niepożądane
niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Działania
niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań
Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i
Produktów Biobójczych:
Al. Jerozolimskie 181C, 02 - 222 Warszawa
tel.: 22 49 21 301, faks: 22 49 21 309
e-mail: ndl@urpl.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Bewim?
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na blistrze i opakowaniu po
skrócie stosowanym do jego opisu (EXP). Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Bewim

- Substancją czynną leku jest prasugrel.

Każda tabletka powlekana zawiera 10 mg prasugrelu (w postaci zasady).

- Pozostałe składniki to: laktoza, hydroksypropyloceluloza nisko-podstawiona, kroskarmeloza sodowa,
glicerolu dibehenian, sodu laurylosiarczan; Otoczka tabletki - Opadry AMB II 88A220016 Yellow:
alkohol poliwinylowy, talk, tytanu dwutlenek (E 171), glicerolu monokaprylan (typ 1), sodu
laurylosiarczan, żelaza tlenek żółty (E 172)

Jak wygląda lek Bewim i co zawiera opakowanie

Żółte, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane, z oznakowaniem „B23” po jednej stronie i
linią dzielącą po drugiej stronie. Średnica tabletki około 10 mm.

Tabletkę można podzielić na równe dawki.

28, 30, 56, 60 i 90 tabletek powlekanych pakowanych w blistry.
Blister OPA/Aluminium/PVC/Aluminium, w pudełku tekturowym.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

Podmiot odpowiedzialny
GEDEON RICHTER POLSKA Sp. z o.o.
ul. Ks. J. Poniatowskiego 5
05-825 Grodzisk Mazowiecki

Wytwórca
Gedeon Richter România S.A.
99-105 Cuza Vodă Street 99-105
540306 Târgu-Mureş
Rumunia

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Bewim, 10 mg, tabletki powlekane

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka powlekana zawiera 10 mg prasugrelu (w postaci zasady).

Substancja pomocnicza o znanym działaniu
Każda tabletka powlekana zawiera 246,5 mg laktozy.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana (tabletka)

Żółte, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane, z oznakowaniem „B23” po jednej stronie i
linią dzielącą po drugiej stronie. Średnica tabletki około 10 mm.

Tabletkę można podzielić na równe dawki.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Bewim w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym (ang. ASA) jest wskazany w celu zapobiegania
zdarzeniom sercowo-naczyniowym u dorosłych pacjentów z ostrymi zespołami wieńcowymi (tj.
niestabilną dławicą piersiową, zawałem mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST [UA/NSTEMI]
lub zawałem mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST [STEMI]) poddawanych pierwotnej lub
odroczonej przezskórnej interwencji wieńcowej (ang. PCI).

W celu uzyskania dodatkowych informacji, patrz punkt 5.1.

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Dorośli
Leczenie produktem leczniczym Bewim należy rozpocząć od podania pojedynczej dawki nasycającej
60 mg i kontynuować leczenie dawką 10 mg podawaną raz na dobę. U pacjentów z niestabilną dławicą
piersiową, zawałem mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST (UA/NSTEMI), u których
angiografia naczyń wieńcowych jest wykonywana w ciągu 48 godzin po przyjęciu do szpitala, dawkę
nasycającą należy podać wyłącznie w czasie przezskórnej interwencji wieńcowej (PCI) (patrz punkty
4.4, 4.8 i 5.1). Pacjenci leczeni produktem leczniczym Bewim powinni również przyjmować
codziennie ASA (w dawce od 75 mg do 325 mg).

U pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym poddanych przezskórnej interwencji wieńcowej (PCI),
przedwczesne przerwanie podawania jakiegokolwiek leku przeciwpłytkowego, w tym produktu
leczniczego Bewim, może zwiększyć ryzyko wystąpienia zakrzepicy, zawału mięśnia sercowego lub
zgonu związanego z chorobą podstawową. Zaleca się kontynuowanie leczenia do 12 miesięcy, chyba

że przerwanie stosowania produktu leczniczego Bewim jest wskazane ze względów klinicznych (patrz
punkt 4.4 i 5.1).

Pacjenci w wieku ≥ 75 lat
Nie zaleca się stosowania produktu leczniczego Bewim u pacjentów w wieku ≥75 lat. Leczenie można
rozpocząć jedynie po przeprowadzeniu dokładnej analizy korzyści i ryzyka przez lekarza
prowadzącego (patrz punkt 4.4). Jeśli produkt leczniczy Bewim stosowany jest w tej grupie wiekowej,
należy podać pojedynczą dawkę nasycającą 60 mg i kontynuować leczenie mniejszą dawką
podtrzymującą 5 mg (pół tabletki). Pacjenci w wieku ≥75 lat wykazują zwiększoną wrażliwość na
krwawienia i większą ekspozycję na aktywny metabolit prasugrelu (patrz punkty 4.4, 4.8, 5.1 i 5.2).

Pacjenci o masie ciała < 60 kg
Leczenie produktem leczniczym Bewim należy rozpocząć od podania pojedynczej dawki nasycającej
60 mg i kontynuować leczenie dawką 5 mg (pół tabletki) podawaną raz na dobę. Nie zaleca się
stosowania dawki podtrzymującej 10 mg. Jest to spowodowane zwiększoną ekspozycję na aktywny
metabolit prasugrelu i zwiększone ryzyko wystąpienia krwawienia w przypadku stosowania dawki 10
mg raz na dobę u pacjentów o masie ciała mniejszej niż 60 kg w porównaniu z pacjentami o masie
ciała ≥60 kg (patrz punkty 4.4, 4.8 i 5.2).

Zaburzenia czynności nerek
Nie jest konieczna zmiana dawkowania produktu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, w tym
ze schyłkową chorobą nerek (patrz punkt 5.2). Doświadczenie terapeutyczne u pacjentów z
zaburzeniami czynności nerek jest ograniczone (patrz punkt 4.4).

Zaburzenia czynności wątroby
Nie jest konieczna zmiana dawkowania produktu u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby o
łagodnym lub umiarkowanym nasileniu (stopnia A i B w klasyfikacji Child-Pugh) (patrz punkt 5.2).
Doświadczenie terapeutyczne u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby o łagodnym lub
umiarkowanym nasileniu jest ograniczone (patrz punkt 4.4). Stosowanie produktu leczniczego Bewim
u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (stopnia C w klasyfikacji Child-Pugh) jest
przeciwwskazane.

Dzieci i młodzież
Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego Bewim u dzieci w
wieku poniżej 18 lat. Dostępne są ograniczone dane dotyczące dzieci z anemią sierpowatą (patrz punkt
5.1).

Sposób podawania
Do stosowania doustnego.
Bewim może być przyjmowany niezależnie od posiłków. Podanie na czczo dawki nasycającej
prasugrelu 60 mg może spowodować szybsze uzyskanie początku działania produktu (patrz punkt
5.2). Tabletkę można podzielić na równe dawki.

#### 4.3 Przeciwwskazania

- Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną
w punkcie 6.1.
- Czynne patologiczne krwawienie.
- Udar mózgu lub przemijający napad niedokrwienny (ang. transient ischaemic attack - TIA) w
wywiadzie.
- Ciężka niewydolność wątroby (stopnia C w klasyfikacji Child-Pugh).

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Ryzyko krwawień

W badaniu klinicznym 3 fazy (TRITON) głównymi kryteriami wyłączenia były: zwiększone ryzyko
krwawienia, niedokrwistość, małopłytkowość, patologiczne zmiany wewnątrzczaszkowe stwierdzone
w wywiadzie. U pacjentów z ostrymi zespołami wieńcowymi poddawanych PCI przyjmujących
prasugrel i ASA obserwowano zwiększone ryzyko wystąpienia powikłań krwotocznych
klasyfikowanych wg skali TIMI jako ciężkie i niewielkie krwawienia. Dlatego stosowanie prasugrelu
u pacjentów ze zwiększonym ryzykiem krwawienia należy rozważać jedynie w sytuacji, jeśli uzna się,
że korzyści wynikające z zapobiegania zdarzeniom niedokrwiennym przewyższają nad ryzykiem
wystąpienia ciężkiego krwawienia. Dotyczy to szczególnie pacjentów:
- w wieku ≥75 lat (patrz poniżej).
- ze skłonnością do krwawień (np. związaną z niedawno przebytym urazem, niedawno przebytym
zabiegiem chirurgicznym, niedawnym lub nawracającym krwawieniem z przewodu
pokarmowego bądź czynną chorobą wrzodową).
- o masie ciała <60 kg (patrz punkty 4.2 i 4.8). U tych pacjentów nie zaleca się stosowania dawki
podtrzymującej 10 mg. Należy stosować dawkę podtrzymującą 5 mg (pół tabletki).
- przyjmujących jednocześnie produkty lecznicze, które mogą zwiększać ryzyko krwawienia, w
tym doustne leki przeciwzakrzepowe, klopidogrel, niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ)
oraz leki fibrynolityczne.

U pacjentów z czynnym krwawieniem, u których konieczne jest odwrócenie działania
farmakologicznego produktu leczniczego Bewim, możne być pomocne przetoczenie płytek krwi.

Nie zaleca się stosowania produktu leczniczego Bewim u pacjentów w wieku ≥75 lat. Leczenie można
rozpocząć z zachowaniem ostrożności tylko wówczas, gdy z przeprowadzonej przez lekarza
prowadzącego dokładnej analizy korzyści i ryzyka wynika, że korzyści związane z zapobieganiem
zdarzeniom niedokrwiennym przewyższają nad ryzykiem wystąpienia ciężkiego krwawienia. W
badaniu klinicznym 3 fazy u tych pacjentów stwierdzono większe ryzyko wystąpienia krwawienia, w
tym krwawienia ze skutkiem śmiertelnym, w porównaniu z pacjentami w wieku poniżej 75 lat. W
przypadku rozpoczęcia leczenia, należy zastosować mniejszą dawkę podtrzymującą 5 mg (pół
tabletki); nie zaleca się stosowania dawki podtrzymującej 10 mg (patrz punkty 4.2 i 4.8).

Doświadczenie terapeutyczne dotyczące stosowania prasugrelu u pacjentów z zaburzeniami czynności
nerek (w tym ze schyłkową chorobą nerek) oraz pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby o
umiarkowanym nasileniu jest ograniczone. U tych pacjentów może występować zwiększone ryzyko
krwawienia, dlatego należy zachować ostrożność w przypadku stosowania prasugrelu u tych
pacjentów.

Pacjenci powinni zostać poinformowani, że podczas stosowania prasugrelu (w skojarzeniu z ASA)
tamowanie krwawienia może trwać dłużej niż zazwyczaj i że powinni zgłaszać lekarzowi
prowadzącemu jakiekolwiek niecodzienne krwawienia (miejsce wystąpienia krwawienia i czas
trwania).

Ryzyko krwawień związane z czasem podania dawki nasycającej u pacjentów z zawałem mięśnia
sercowego bez uniesienia odcinka ST (NSTEMI)
W badaniu klinicznym z udziałem pacjentów z NSTEMI (badanie ACCOAST), u których
zaplanowano wykonanie angiografii naczyń wieńcowych w okresie od 2 do 48 godzin po
randomizacji, podanie dawki nasycającej prasugrelu średnio 4 godziny przed wykonaniem angiografii
naczyń wieńcowych zwiększało ryzyko wystąpienia ciężkich i niewielkich krwawień
okołozabiegowych, w porównaniu z ryzykiem po podaniu dawki nasycającej prasugrelu w czasie PCI.
Dlatego u pacjentów z UA/NSTEMI, u których angiografia naczyń wieńcowych jest wykonywana w
ciągu 48 godzin po przyjęciu do szpitala, dawkę nasycającą należy podać w czasie przezskórnej
interwencji wieńcowej (PCI) (patrz punkty 4.2, 4.8 i 5.1).

Leczenie chirurgiczne
Należy doradzić pacjentom, aby informowali lekarzy i stomatologów o przyjmowaniu prasugrelu
przed zaplanowaniem zabiegu chirurgicznego lub rozpoczęciem stosowania jakiegokolwiek nowego

leku. Jeśli pacjent ma być poddany planowemu zabiegowi chirurgicznemu, a działanie
przeciwpłytkowe nie jest pożądane, stosowanie produktu leczniczego Bewim należy przerwać
przynajmniej 7 dni przed zabiegiem operacyjnym. W ciągu 7 dni po zaprzestaniu stosowania
prasugrelu częstość występowania oraz nasilenie krwawień u pacjentów poddawanych operacji
pomostowania aortalno-wieńcowego (CABG) może być większa (trzykrotnie) (patrz punkt 4.8).
Korzyści i zagrożenia związane ze stosowaniem prasugrelu należy dokładnie rozważyć w przypadku
pacjentów, u których anatomia tętnic wieńcowych nie jest znana i może być konieczne pilne
przeprowadzenie operacji CABG.

Nadwrażliwość, w tym obrzęk naczynioruchowy
Zgłaszano przypadki reakcji nadwrażliwości, w tym obrzęku naczynioruchowego, u pacjentów
otrzymujących prasugrel, włączając pacjentów, u których w wywiadzie wystąpiła nadwrażliwość na
klopidogrel. Należy monitorować występowanie objawów nadwrażliwości u pacjentów uczulonych na
pochodne tienopirydyny (patrz punkt 4.8).

Zakrzepowa plamica małopłytkowa (ang. Thrombotic Thrombocytopaenic Purpura - TTP)
Zgłaszano występowanie zakrzepowej plamicy małopłytkowej TTP po zastosowaniu prasugrelu. TTP
jest poważnym stanem klinicznym i wymaga natychmiastowego leczenia.

Morfina i inne opioidy
U pacjentów otrzymujących jednocześnie prasugrel i morfinę zaobserwowano zmniejszenie
skuteczności prasugrelu (patrz punkt 4.5).

Laktoza
Pacjenci z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami związanymi z nietolerancją galaktozy, całkowitym
niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy, nie powinni przyjmować tego
produktu leczniczego.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Warfaryna: Nie przeprowadzono badań dotyczących jednoczesnego stosowania produktu leczniczego
Bewim i pochodnych kumaryny innych niż warfaryna. Ze względu na możliwość zwiększonego
ryzyka wystąpienia krwawień należy zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego stosowania
warfaryny (lub innych pochodnych kumaryny) i prasugrelu (patrz punkt 4.4).

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ): Nie przeprowadzono badań dotyczących jednoczesnego
przyjmowania prasugrelu z długotrwale stosowanymi niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi. Ze
względu na możliwość zwiększonego ryzyka wystąpienia krwawień należy zachować ostrożność w
przypadku jednoczesnego przyjmowania produktu leczniczego Bewim i długotrwale stosowanych
niesteroidowych leków przeciwzapalnych (w tym inhibitorów COX-2) (patrz punkt 4.4).

Bewim może być stosowany jednocześnie z produktami leczniczymi metabolizowanymi przez
enzymy cytochromu P450 (w tym statyny) lub produktami leczniczymi zwiększającymi bądź
hamującymi aktywność enzymów cytochromu P450. Bewim można również stosować jednocześnie z
ASA, heparyną, digoksyną oraz produktami leczniczymi zwiększającymi pH treści żołądkowej, w tym
z inhibitorami pompy protonowej i antagonistami receptora histaminowego H2. Pomimo, że nie
przeprowadzono szczegółowych badań dotyczących interakcji lekowych, w badaniu klinicznym 3 fazy
prasugrel stosowano jednocześnie z heparyną niskocząsteczkową, biwalirudyną i inhibitorami GP
IIb/IIIa (nie są dostępne dane dotyczące rodzaju stosowanego inhibitora GP IIb/IIIa) i nie
obserwowano istotnych klinicznie interakcji niepożądanych.

Wpływ innych produktów leczniczych na produkt leczniczy Bewim
Kwas acetylosalicylowy: Bewim należy podawać w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA).
Pomimo, że możliwe jest wystąpienie interakcji farmakodynamicznych z ASA powodujących

zwiększone ryzyko krwawień, wyniki potwierdzające skuteczność i bezpieczeństwo prasugrelu
uzyskano z badań, w których pacjenci przyjmowali równocześnie ASA.

Heparyna: Podanie pojedynczego dożylnego bolusu heparyny niefrakcjonowanej (100 j./kg mc.) nie
wpływało istotnie na hamowanie agregacji płytek krwi wywołane przez prasugrel. Również
stosowanie prasugrelu nie zmieniało wpływu heparyny na krzepnięcie krwi. Dlatego możliwe jest
jednoczesne stosowanie obu produktów leczniczych. W przypadku jednoczesnego zastosowania
produktu leczniczego Bewim i heparyny możliwe jest zwiększenie ryzyka krwawień.

Statyny: Atorwastatyna (w dawce 80 mg na dobę) nie wpływała na farmakokinetykę prasugrelu i na
wywołane jego podaniem hamowanie agregacji płytek krwi. Dlatego nie należy spodziewać się, aby
statyny, które są substratami enzymu CYP3A, wpływały na farmakokinetykę prasugrelu lub wywołane
jego podaniem hamowanie agregacji płytek krwi.

Produkty lecznicze zwiększające pH treści żołądkowej: Codzienne jednoczesne podawanie ranitydyny
(antagonisty receptora histaminowego H2) lub lanzoprazolu (inhibitora pompy protonowej) nie
powodowało zmiany pola pod krzywą AUC i Tmax aktywnego metabolitu prasugrelu, ale zmniejszało
Cmax odpowiednio o 14% i 29%. W badaniu 3 fazy prasugrel podawano niezależnie od jednoczesnego
leczenia inhibitorami pompy protonowej lub antagonistami receptora H2. Podanie dawki nasycającej
prasugrelu 60 mg bez jednoczesnego zastosowania leków z grupy inhibitorów pompy protonowej
może zapewnić szybszy początek działania produktu leczniczego.

Inhibitory CYP3A: Ketokonazol (w dawce 400 mg na dobę), selektywny i silny inhibitor enzymów
CYP3A4 i CYP3A5, nie wpływał na wywołane podaniem prasugrelu hamowanie agregacji płytek
krwi oraz pole pod krzywą AUC i Tmax aktywnego metabolitu prasugrelu, ale zmniejszało Cmax
odpowiednio o 34% do 46%. Dlatego nie należy oczekiwać, aby inhibitory CYP3A takie jak azolowe
leki przeciwgrzybicze, inhibitory proteazy HIV, klarytromycyna, telitromycyna, werapamil, diltiazem,
indynawir, cyprofloksacyna i sok grejpfrutowy w sposób istotny wpływały na farmakokinetykę
aktywnego metabolitu.

Leki zwiększające aktywność enzymów cytochromu P450: Ryfampicyna (w dawce 600 mg na dobę),
silny induktor enzymów CYP3A i CYP2B6, oraz induktor enzymów CYP2C9, CYP2C19, i CYP2C8,
nie wpływała znacząco na farmakokinetykę prasugrelu. Dlatego nie należy oczekiwać, aby znane
induktory CYP3A, takie jak ryfampicyna, karbamazepina, i inne induktory cytochromu P450 w
sposób istotny wpływały na farmakokinetykę aktywnego metabolitu.

Morfina i inne opioidy:
U pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym leczonych morfiną obserwowano opóźnienie i
zmniejszenie ekspozycji na doustne inhibitory P2Y12, w tym prasugrel i jego aktywny metabolit. Ta
interakcja może być związana ze zmniejszoną motoryką przewodu pokarmowego i może dotyczyć
także innych leków opioidowych. Znaczenie kliniczne pozostaje nieznane, ale z danych wynika, że
skuteczność prasugrelu może być zmniejszona u pacjentów, którzy otrzymują ten lek w skojarzeniu z
morfiną. U pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym, u których nie można odstawić morfiny, a
szybką inhibicję P2Y12 uznaje się za kluczową, można rozważyć pozajelitowe podawanie inhibitora
P2Y12.

Wpływ produktu leczniczego Bewim na inne produkty lecznicze
Digoksyna: Prasugrel nie powoduje klinicznie istotnych zmian w farmakokinetyce digoksyny.

Produkty lecznicze metabolizowane przez enzym CYP2C9: Prasugrel nie hamował aktywności enzymu
CYP2C9, ponieważ nie wpływał na farmakokinetykę S-warfaryny. Ze względu na możliwość
zwiększenia ryzyka krwawień, należy zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego stosowania
warfaryny i produktu leczniczego Bewim (patrz punkt 4.4).

Produkty lecznicze metabolizowane przez enzym CYP2B6: Prasugrel jest słabym inhibitorem enzymu
CYP2B6. U zdrowych osób prasugrel zmniejszał o 23% ekspozycję na działanie hydroksybupropionu
- metabolitu bupropionu powstającego pod wpływem enzymu CYP2B6. Efekt ten może mieć
znaczenie kliniczne jedynie wtedy, gdy prasugrel stosowany jest jednocześnie z produktami
leczniczymi metabolizowanymi wyłącznie przez enzym CYP2B6 i charakteryzującymi się wąskim
indeksem terapeutycznym (np. cyklofosfamid, efawirenz).

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Nie przeprowadzono badań klinicznych z udziałem kobiet w ciąży lub karmiących piersią.

Ciąża
Badania na zwierzętach nie wykazują bezpośredniego szkodliwego wpływu na przebieg ciąży, rozwój
zarodka (płodu), przebieg porodu lub rozwój pourodzeniowy (patrz punkt 5.3).
Ponieważ na podstawie badań dotyczących rozrodczości u zwierząt nie zawsze można przewidzieć
odpowiedź u ludzi, produkt leczniczy Bewim można stosować u kobiet w ciąży tylko wtedy, gdy
spodziewane korzyści dla matki przewyższają potencjalne zagrożenie dla płodu.

Karmienie piersią
Nie wiadomo, czy prasugrel przenika do mleka kobiecego. W badaniach na zwierzętach wykazano, że
prasugrel przenika do mleka samic. Nie zaleca się stosowania prasugrelu w czasie karmienia piersią.

Płodność
Prasugrel nie wpływał na płodność samców i samic szczura, które otrzymywały doustnie dawki leku
powodujące ekspozycję nawet 240-krotnie większą niż zalecane dobowe dawki podtrzymujące
stosowane u ludzi (określone w mg/m2).

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Nie należy oczekiwać aby prasugrel miał jakikolwiek lub znaczący wpływ na zdolność prowadzenia
pojazdów i obsługiwania maszyn.

#### 4.8 Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Bezpieczeństwo stosowania u pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym poddawanych przezskórnej
interwencji wieńcowej (PCI) było oceniane w jednym kontrolowanym klopidogrelem badaniu
(TRITON), w którym 6741 pacjentów było leczonych prasugrelem (dawka nasycająca 60 mg i
podtrzymująca dobowa dawka 10 mg) średnio przez 14,5 miesięcy (5802 pacjentów było leczonych
przez ponad 6 miesięcy, 4136 pacjentów było leczonych przez ponad rok). Częstość odstawienia leku
z powodu działań niepożądanych wynosiła 7,2% w przypadku prasugrelu i 6,3% w przypadku
klopidogrelu. Najczęstszym działaniem niepożądanym występującym w przypadku stosowania obu
leków i prowadzącym do przerwania leczenia było krwawienie (2,5% dla prasugrelu i 1,4% dla
klopidogrelu).

Krwawienie
Krwawienia niezwiązane z operacją pomostowania aortalno-wieńcowego (ang. Non-Coronary Artery
Bypass Graft CABG)
Częstość występowania krwawień niezwiązanych z operacją CABG u pacjentów uczestniczących w
badaniu TRITON przedstawiono w Tabeli 1. W grupie pacjentów z niestabilną dławicą piersiową i
zawałem mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST (UA/NSTEMI) oraz wszystkich pacjentów z
ostrym zespołem wieńcowym (ACS) częstość wstępowania ciężkich krwawień według klasyfikacji
TIMI niezwiązanych z operacją CABG z uwzględnieniem przypadków zagrażających życiu i
śmiertelnych była istotnie statystycznie większa w przypadku pacjentów otrzymujących prasugrel w

porównaniu z pacjentami przyjmującymi klopidogrel. W grupie pacjentów z zawałem mięśnia
sercowego z uniesieniem odcinka ST (STEMI) nie obserwowano istotnych różnic. Najczęstszym
miejscem występowania samoistnych krwawień był przewód pokarmowy (1,7% dla prasugrelu i 1,3%
dla klopidogrelu). Krwawienia wtórne występowały najczęściej w miejscu nakłucia tętnicy (1,3% dla
prasugrelu i 1,2% dla klopidogrelu).

Tabela 1: Krwawienia niezwiązane z operacją CABGa (% pacjentów)

Zdarzenie Wszyscy pacjenci z ACS UA/NSTEMI STEMI
Prasugrel
b
+ASA
(N =
6741)

Klopidogrel
b
+ASA
(N = 6716)

Prasugrel
b
+ASA
(N =
5001)

Klopidogrel
b
+ASA
(N = 4980)

Prasugrel
b
+ASA
(N =
1740)

Klopidogrel
b
+ASA
(N = 1736)

TIMI ciężkie
krwawieniac 2,2 1,7 2,2 1,6 2,2 2,0

Zagrażające
życiud
1,3 0,8 1,3 0,8 1,2 1,0

Zakończone
zgonem 0,3 0,1 0,3 0,1 0,4 0,1

Objawowe
ICHe
0,3 0,3 0,3 0,3 0,2 0,2

Wymagając
e
stosowania
leków
działającyc
h
inotropowo
dodatnio

0,3 0,1 0,3 0,1 0,3 0,2

Wymagając
e
interwencji
chirurgiczn
ej

0,3 0,3 0,3 0,3 0,1 0,2

Wymagając
e
przetoczeń
(≥ 4
jednostek)

0,7 0,5 0,6 0,3 0,8 0,8

TIMI
niewielkie
krwawieniaf
2,4 1,9 2,3 1,6 2,7 2,6

a Główne dodatkowe zdarzenia zgodne z definicją grupy badawczej TIMI (ang. Thrombolysis in
Myocardial Infarction)
b Stosowano odpowiednio inne standardowe terapie.
c Krwotok śródczaszkowy lub każde inne klinicznie jawne krwawienie połączone ze zmniejszeniem
stężenia hemoglobiny ≥5 g/dl.
d Krwawienie zagrażające życiu stanowi podgrupę ciężkich krwawień według klasyfikacji TIMI i
zawiera typy wypunktowane poniżej. Pacjenci mogli być zliczeni w więcej niż w jednym rzędzie.

e ICH = krwotok śródczaszkowy.
f Klinicznie jawne krwawienie połączone ze zmniejszeniem stężenia hemoglobiny ≥3 g/dl ale <5 g/dl.

Pacjenci w wieku ≥ 75 lat
Częstość występowania ciężkich lub niewielkich krwawień według klasyfikacji TIMI niezwiązanych z
operacją CABG:

Wiek Prasugrel 10 mg Klopidogrel 75 mg

≥75 lat (N=1785)* 9,0% (1,0% śmiertelnych) 6,9% (0,1% śmiertelnych)

<75 lat (N=11672)* 3,8% (0,2% śmiertelnych) 2,9% (0,1% śmiertelnych)

<75 lat (N=7180)** 2,0% (0,1% śmiertelnych) a 1,3% (0,1% śmiertelnych)

Prasugrel 5 mg Klopidogrel 75 mg

≥75 lat (N=2060)** 2,6% (0,3% śmiertelnych) 3,0% (0,5% śmiertelnych)

*Badanie TRITON z udziałem pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym poddanych przezskórnej
interwencji wieńcowej (PCI)
** Badanie TRILOGY-ACS z udziałem pacjentów niepoddawanych przezskórnej interwencji
wieńcowej (patrz punkt 5.1)
a prasugrel 10 mg; prasugrel 5 mg jeżeli masa ciała pacjenta <60 kg

Pacjenci o masie ciała < 60 kg
Częstość występowania ciężkich lub niewielkich krwawień według klasyfikacji TIMI niezwiązanych z
operacją CABG:

Waga Prasugrel 10 mg Klopidogrel 75 mg

<60 kg (N=664)* 10,1% (0% śmiertelnych) 6,5% (0,3% śmiertelnych)

≥60 kg (N=12672)* 4,2% (0,3% śmiertelnych) 3,3% (0,1% śmiertelnych)

≥60 kg (N=7845)** 2,2% (0,2% śmiertelnych)a 1,6% (0,2% śmiertelnych)

Prasugrel 5 mg Klopidogrel 75 mg

<60kg (N=1391)** 1,4% (0,1% śmiertelnych) 2,2% (0,3% śmiertelnych)

*Badanie TRITON z udziałem pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym poddanych przezskórnej
interwencji wieńcowej (PCI)
** Badanie TRILOGY-ACS z udziałem pacjentów niepoddawanych przezskórnej interwencji
wieńcowej (patrz punkt 5.1)
a prasugrel 10 mg; prasugrel 5 mg jeżeli wiek ≥75 lat

Pacjenci o masie ciała ≥60 kg i w wieku <75 lat
W grupie pacjentów ≥60 kg i wieku <75 lat, częstość występowania ciężkich lub niewielkich
krwawień, według klasyfikacji TIMI niezwiązanych z operacją CABG wynosi 3,6% dla prasugrelu i
2,8% dla klopidogrelu. Częstość występowania krwawienia zakończonego zgonem wynosi 0,2% dla
prasugrelu i 0,1% dla klopidogrelu.

Krwawienia związane z operacją pomostowania aortalno-wieńcowego (CABG)
W badaniu klinicznym 3 fazy, 437 pacjentów poddano operacji CABG podczas trwania badania.
Częstość występowania ciężkiego lub niewielkiego krwawienia według klasyfikacji TIMI związanego
z operacją CABG wynosiła 14,1% w grupie leczonej prasugrelem i 4,5% w grupie leczonej
klopidogrelem. Większe ryzyko krwawienia u pacjentów leczonych prasugrelem utrzymywało się do 7
dni od przyjęcia ostatniej dawki badanego leku. U pacjentów, którzy otrzymali lek z grupy
pochodnych tienopirydyny w ciągu 3 dni przed operacją CABG, częstość występowania ciężkiego lub
niewielkiego krwawienia według klasyfikacji TIMI wynosiła 26,7% (u 12 z 45 pacjentów) w grupie
leczonej prasugrelem w porównaniu z 5% (u 3 na 60 pacjentów) w grupie leczonej klopidogrelem. U
pacjentów, którzy otrzymali ostatnią dawkę leku z grupy pochodnych tienopirydyny w ciągu 4 do 7
dni przed operacją CABG, częstość występowania zdarzeń zmniejszała się do 11,3% (u 9 na 80
pacjentów) w grupie leczonej prasugrelem i 3,4% (u 3 na 89 pacjentów) w grupie leczonej
klopidogrelem. Powyżej 7 dni po przerwaniu leczenia, częstość występowania krwawienia
związanego z operacją CABG była podobna w obu leczonych grupach (patrz punkt 4.4).

Ryzyko krwawień związane z czasem podania dawki nasycającej u pacjentów z zawałem mięśnia
sercowego bez uniesienia odcinka ST (NSTEMI)
W badaniu klinicznym z udziałem pacjentów z NSTEMI (badanie ACCOAST), w którym
zaplanowano wykonanie angiografii naczyń wieńcowych w okresie od 2 do 48 godzin po
randomizacji, u pacjentów którzy otrzymali dawkę nasycającą 30 mg średnio 4 godziny przed
angiografią naczyń wieńcowych a następnie dawkę nasycającą 30 mg w czasie PCI występowało
zwiększone ryzyko okołozabiegowych krwawień niezwiązanych z operacją pomostowania aortalnowieńcowego (non-CABG). Nie obserwowano żadnych dodatkowych korzyści w porównaniu z
pacjentami, którym podano dawkę nasycającą 60 mg w czasie przezskórnej interwencji wieńcowej
(PCI) (patrz punkty 4.2 i 4.4). Częstość wstępowania krwawień według klasyfikacji TIMI
niezwiązanych z operacją CABG w okresie 7 dni przedstawiono poniżej:

Działanie niepożądane Prasugrel
Przed angiografią naczyń
wieńcowycha
(N=2037)
%

Prasugrel
W czasie PCIa
(N=1996)
%

TIMI ciężkie krwawieniab 1,3 0,5

Zagrażające życiuc 0,8 0,2

Zakończone zgonem 0,1 0,0

Objawowe ICHd 0,0 0,0

Wymagające stosowania leków
działających inotropowo dodatnio
0,3 0,2

Wymagające interwencji
chirurgicznej
0,4 0,1

Wymagające przetoczeń (≥4
jednostek)
0,3 0,1

TIMI niewielkie krwawieniae 1,7 0,6

a Stosowano odpowiednio inne standardowe terapie. Protokół badania klinicznego przewidywał
przyjmowanie przez wszystkich pacjentów aspiryny i codziennej dawki podtrzymującej prasugrelu.
b Krwotok śródczaszkowy lub każde inne klinicznie jawne krwawienie połączone ze zmniejszeniem
stężenia hemoglobiny ≥5 g/dl.
c Krwawienie zagrażające życiu stanowi podgrupę ciężkich krwawień według klasyfikacji TIMI i
zawiera typy wypunktowane poniżej. Pacjenci mogli być zliczeni w więcej niż jednym rzędzie.
d ICH = krwotok śródczaszkowy.
e Klinicznie jawne krwawienie połączone ze zmniejszeniem stężenia hemoglobiny ≥3 g/dl, ale <5 g/dl.

Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych

Tabela 2 podsumowuje powikłania krwotoczne oraz działania niepożądane niezwiązane z
krwawieniem w badaniu TRITON lub zgłaszane spontanicznie według częstości występowania i
zgodnie z klasyfikacją układów i narządów. Częstość jest zdefiniowana następująco:
Bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do < 1/10); niezbyt często (≥ 1/1000 do ≤ 1/100); rzadko (≥
1/10 000 do ≤1/1 000); bardzo rzadko (≤ 1/10 000); nieznana (częstość nie może być określona na
podstawie dostępnych danych).

Tabela 2: Powikłania krwotoczne oraz działania niepożądane niezwiązane z krwawieniem

Klasyfikacja
układów i
narządów

Często Niezbyt często Rzadko Częstość
nieznana

Zaburzenia krwi
i układu
chłonnego

Niedokrwistość Trombocytopenia Zakrzepowa
plamica
małopłytkowa
(TTP) –patrz
punkt 4.4
Zaburzenia
układu
immunologiczne
go

Nadwrażliwość, w
tym obrzęk
naczynioruchowy

Zaburzenia oka Krwotok do oka

Zaburzenia
naczyniowe
Krwiak

Zaburzenia
układu
oddechowego,
klatki piersiowej
i śródpiersia

Krwawienie z
nosa
Krwioplucie

Zaburzenia
żołądka i jelit
Krwotok w
obrębie żołądka i
jelit

Krwotok do
przestrzeni
zaotrzewnowej,
Krwotok z odbytu
Obecność świeżej
krwi w kale
Krwawienie
dziąseł
Zaburzenia
skóry i tkanki
podskórnej

Wysypka, siniak

Zaburzenia
nerek i dróg
moczowych

Krwiomocz

Zaburzenia
ogólne i stany w
miejscu podania

Krwiak w miejscu
nakłucia naczynia
krwionośnego
Krwotok w
miejscu nakłucia

Urazy, zatrucia
i powikłania po
zabiegach

Stłuczenie Krwotok po
zabiegu
Krwiak podskórny

W badaniu klinicznym 3 fazy w grupie pacjentów, u których uprzednio wystąpił lub nie przemijający
napad niedokrwienny (TIA) bądź udar, częstość występowania udaru była następująca (patrz punkt
4.4):

TIA lub udar mózgu w
wywiadzie
Prasugrel Klopidogrel

Tak (N=518) 6,5% (2,3% ICH*) 1,2% (0% ICH*)

Nie (N=13090) 0,9% (0,2% ICH*) 1,0% (0,3% ICH*)

*ICH = krwotok śródczaszkowy.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych:
Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
e-mail: ndl@urpl.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

Przedawkowanie produktu leczniczego Bewin może spowodować wydłużenie czasu krwawienia i w
następstwie powikłania krwotoczne. Nie ma danych dotyczących odwrócenia działania
farmakologicznego prasugrelu. Jednakże, jeżeli konieczna jest pilna korekta wydłużonego czasu
krwawienia, można rozważyć przetoczenie płytek krwi i (lub) preparatów krwi.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Inhibitory agregacji płytek krwi (z wyjątkiem heparyny), kod ATC:

Mechanizm działania / Działanie farmakodynamiczne

Prasugrel hamuje aktywację i agregację płytek krwi poprzez trwałe wiązanie aktywnego metabolitu z
klasą P2Y12 receptorów ADP na płytkach krwi. Ze względu na to, że płytki krwi uczestniczą w
wystąpieniu i (lub) rozwoju powikłań zakrzepowych miażdżycy, zahamowanie ich czynności może
doprowadzić do zmniejszenia częstości zdarzeń sercowo-naczyniowych, takich jak zgon, zawał
mięśnia sercowego czy udar mózgu.

W wyniku zastosowania dawki nasycającej prasugrelu wynoszącej 60 mg zahamowanie indukowanej
przez ADP agregacji płytek następuje w ciągu 15 minut przy zastosowaniu 5 μM ADP i w ciągu 30
minut przy zastosowaniu 20 μM ADP. Najsilniejsze zahamowanie agregacji płytek krwi indukowanej
przez ADP związane z działaniem prasugrelu wynosi 83% przy zastosowaniu 5 μM ADP i 79% przy
zastosowaniu 20 μM ADP. Zarówno w przypadku zdrowych osób, jak i pacjentów ze stabilną postacią
miażdżycy u 89% osób po 1 godzinie osiąga się co najmniej 50% zahamowanie agregacji płytek krwi.
Zależne od prasugrelu zahamowanie agregacji płytek krwi wykazuje małą zmienność
międzyosobniczą (9%) i wewnątrzosobniczą (12%) przy zastosowaniu 5 μM i 20 μM ADP. Średnia
wartość zahamowania agregacji płytek krwi w stanie równowagi leku wynosiła 74% i 69%
odpowiednio dla 5 μM i 20 μM ADP. Działanie to osiągano po 3 do 5 dniach stosowania
podtrzymującej dawki prasugrelu 10 mg poprzedzonej podaniem dawki nasycającej 60 mg. U ponad
98% osób osiągano ≥ 20% zahamowanie agregacji płytek krwi podczas stosowania dawek
podtrzymujących.

W ciągu 7 - 9 dni następujących po podaniu pojedynczej dawki nasycającej wynoszącej 60 mg oraz w
ciągu 5 dni po zaprzestaniu podawania dawek podtrzymujących prasugrelu przy osiągniętym stanie
równowagi agregacja płytek krwi stopniowo wracała do wartości wyjściowych.

Bezpośrednia zamiana leków: U 40 zdrowych osób, u których stosowano klopidogrel w dawce 75 mg
raz na dobę przez 10 dni, dokonano następnie zmiany leczenia na prasugrel w dawce 10 mg raz na
dobę, poprzedzając lub nie leczenie podaniem dawki nasycającej 60 mg. Po zastosowaniu prasugrelu
obserwowano podobne lub silniejsze zahamowanie agregacji płytek krwi. Bezpośrednia zmiana
leczenia z zastosowaniem nasycającej dawki prasugrelu wynoszącej 60 mg prowadziła do szybszego
uzyskania silniejszego zahamowania czynności płytek. W grupie 56 osób z ostrym zespołem
wieńcowymi po zastosowaniu nasycającej dawki klopidogrelu wynoszącej 900 mg (łącznie z ASA)
przez 14 dni stosowano prasugrel w dawce 10 mg raz na dobę lub klopidogrel w dawce 150 mg raz na
dobę. Następnie zamieniono leczenie w grupach i stosowano je przez następne 14 dni. Silniejsze
zahamowanie agregacji płytek krwi obserwowano u pacjentów, u których dokonano zmiany na
prasugrel w dawce 10 mg w porównaniu z klopidogrelem w dawce 150 mg. W badaniu, w którym
wzięło udział 276 pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym poddawanych przezskórnej interwencji
wieńcowej, bezpośrednia zmiana leczenia z początkowej nasycającej dawki klopidogrelu 600 mg lub
placebo podanych po przyjęciu do szpitala przed wykonaniem angiografii naczyń wieńcowych, na
nasycającą dawkę prasugrelu 60 mg podaną w czasie przezskórnej interwencji wieńcowej,
spowodowała podobne zwiększenie zahamowania agregacji płytek krwi przez 72 godziny trwania
badania.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

Ostre Zespoły wieńcowe (ang. Acute Coronary Syndrome - ACS)
W badaniu 3 fazy TRITON porównywano prasugrel z klopidogrelem. Obydwa leki podawano
jednocześnie z ASA i innymi stosowanymi standardowo lekami. Badanie TRITON było
wieloośrodkowym, międzynarodowym badaniem z podwójnie ślepą próbą i randomizacją
prowadzonym w grupach równoległych, w którym uczestniczyło 13 608 pacjentów. W badaniu
uczestniczyli pacjenci, z rozpoznanym ostrym zespołem wieńcowym (UA, NSTEMI, STEMI)
umiarkowanego lub wysokiego ryzyka, poddawani zabiegom PCI.

Po poznaniu anatomii tętnic wieńcowych pacjentów z UA/NSTEMI w ciągu 72 godzin od wystąpienia
objawów lub ze STEMI w czasie od 12 godzin do 14 dni od wystąpienia objawów poddawano

randomizacji. Pacjenci ze STEMI w ciągu 12 godzin od wystąpienia objawów, u których planowane
było wykonanie pierwotnej PCI, mogli być poddani randomizacji bez wcześniejszego badania
anatomii tętnic wieńcowych. U wszystkich pacjentów dawkę nasycającą można było podać w każdym
momencie pomiędzy randomizacją a 1 godziną po opuszczeniu przez pacjenta pracowni
hemodynamiki.

Pacjentów przyporządkowanych w drodze randomizacji do grupy otrzymującej prasugrel (dawka
nasycająca 60 mg, a następnie 10 mg raz na dobę) lub klopidogrel (dawka nasycająca 300 mg, a
następnie 75 mg raz na dobę) leczono średnio przez 14,5 miesiąca (obserwacja trwała maksymalnie 15
miesięcy, minimalnie 6 miesięcy). Pacjenci otrzymywali również ASA (75 - 325 mg raz na dobę).
Stosowanie leku z grupy pochodnych tienopirydyny w ciągu 5 dni przed włączeniem pacjenta do
badania stanowiło jedno z kryteriów wyłączenia. Inne leki, takie jak heparyna i inhibitory GP IIb/IIIa,
stosowano w zależności od preferencji lekarza prowadzącego. Zabiegi PCI wspomagano podawaniem
inhibitorów GP IIb/IIIa u 40% pacjentów (w każdej z leczonych grup ). Nie są dostępne informacje na
temat rodzaju stosowanego inhibitora GP IIb/IIIa. Około 98% pacjentów (w każdej z leczonych grup)
jako bezpośrednie wspomaganie zabiegów PCI otrzymywało leki przeciwtrombinowe (heparyna,
heparyna niskocząsteczkowa, biwalirudyna lub inne).

Pierwszorzędowy punkt końcowy stanowił czas do wystąpienia po raz pierwszy zgonu z przyczyn
sercowo-naczyniowych (ang. CV), zawału mięśnia sercowego niezakończonego zgonem (ang. MI) lub
udaru mózgu niezakończonego zgonem. Analiza złożonego punktu końcowego w całej populacji
pacjentów z ostrymi zespołami wieńcowymi (kohorty pacjentów z UA/NSTEMI i STEMI) zależna
była od wykazania w grupie pacjentów z UA/NSTEMI statystycznie istotnej przewagi prasugrelu nad
klopidogrelem (p<0,05).

Cała populacja pacjentów z ostrymi zespołami wieńcowymi
Wykazano większą skuteczność produktu prasugrelu w porównaniu z klopidogrelem zarówno w
ograniczaniu zdarzeń wchodzących w skład złożonego pierwszorzędowego punktu końcowego, jak i
wcześniej określonego drugorzędowego punktu końcowego, włączając w to zakrzepicę w stencie (zob.
tabela 3). Korzyści ze stosowania prasugrelu były zauważalne już w ciągu pierwszych 3 dni i
utrzymywały się do momentu zakończenia badania. Większej skuteczności prasugrelu towarzyszyło
zwiększenie częstości występowania ciężkich krwawień (patrz punkty 4.4 i 4.8). Populacja pacjentów
biorących udział w badaniu składała się w 92% z osób rasy kaukaskiej, 26% kobiet i 39% osób w
wieku ≥ 65 lat. Korzyści związane z podawaniem prasugrelu występowały niezależnie od stosowania
innych rodzajów krótko- lub długoterminowego leczenia chorób układu sercowo-naczyniowego,
między innymi heparyny lub heparyny niskocząsteczkowej, biwalirudyny, dożylnych leków z grupy
inhibitorów GP IIb/IIIa, leków zmniejszających stężenie lipidów, antagonistów receptorów
betaadrenergicznych oraz inhibitorów konwertazy angiotensyny. Skuteczność prasugrelu była
niezależna również od dawki ASA (75-325 mg raz na dobę). Podczas badania TRITON nie było
dozwolone przyjmowanie doustnych leków przeciwzakrzepowych, leków przeciwpłytkowych innych
niż oceniane w badaniu oraz długotrwale stosowanych niesteroidowych leków przeciwzapalnych. W
porównaniu z klopidogrelem w całej populacji pacjentów z ostrymi zespołami wieńcowymi
stosowanie prasugrelu było związane z mniejszą częstością zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych,
zawału mięśnia sercowego niezakończonego zgonem lub udaru mózgu niezakończonego zgonem.
Działanie to było niezależne od wyjściowej charakterystyki pacjentów: wieku, płci, masy ciała,
miejsca zamieszkania, stosowania inhibitorów GP IIb/IIIa oraz rodzaju zastosowanego stentu.
Korzyści ze stosowania prasugrelu wynikały przede wszystkim ze zmniejszenia częstości
występowania zawałów mięśnia sercowego niezakończonych zgonem (patrz Tabela 3). U pacjentów
chorych na cukrzycę obserwowano istotne zmniejszenie częstości występowania pierwszorzędowego i
wszystkich złożonych drugorzędowych punktów końcowych.
Korzyści wynikające ze stosowania prasugrelu u pacjentów w wieku ≥ 75 lat były mniejsze niż
obserwowane u pacjentów w wieku < 75 lat. U pacjentów w wieku ≥ 75 lat występowało zwiększone
ryzyko krwawienia, w tym krwawienia ze skutkiem śmiertelnym (patrz punkty 4.2, 4.4 i 4.8).

Pacjenci w wieku ≥ 75, u których korzyści ze stosowania prasugrelu były bardziej widoczne to
pacjenci z współistniejącą cukrzycą, STEMI, zwiększonym ryzykiem zakrzepicy w stencie lub
nawracającymi objawami.

U pacjentów z TIA lub udarem niedokrwiennym mózgu, które wystąpiły na ponad 3 miesiące przed
zastosowaniem prasugrelu, nie obserwowano zmniejszenia w zakresie złożonego pierwszorzędowego
punktu końcowego.

Tabela 3: Ocena zdarzeń u pacjentów wynikająca z głównej analizy wyników badania TRITON

Zdarzenia Prasugrel
+ ASA
Klopidogrel
+ASA
Współczynnik
ryzyka (HR)
(95% CI)

Wartość
p

Wszyscy pacjenci z ostrymi
zespołami wieńcowymi
(N = 6813)
%
(N = 6795)
%

Złożony pierwszorzędowy punkt
końcowy
Zgon z przyczyn sercowonaczyniowych, zawał mięśnia
sercowego niezakończony zgonem,
lub udar niezakończony zgonem

9,4 11,5 0,812 (0,732,
0,902)
< 0,001

Pierwszorzędowy punkt końcowy

Zgon z przyczyn sercowonaczyniowych
2,0 2,2 0,886 (0,701,
1,118)
0,307

Zawał mięśnia sercowego
niezakończony zgonem
7,0 9,1 0,757 (0,672,
0,853)
< 0,001

Udar niezakończony zgonem 0,9 0,9 1,016 (0,712,
1,451)
0,930

UA/NSTEMI
Złożony pierwszorzędowy punkt
końcowy

(N = 5044)
%
(N = 5030)
%

Zgon z przyczyn sercowonaczyniowych, zawał mięśnia
sercowego niezakończony zgonem,
lub udar niezakończony zgonem

9,3 11,2 0,820 (0,726,
0,927)
0,002

Zgon z przyczyn sercowonaczyniowych
1,8 1,8 0,979 (0,732,1,309) 0,885

Zawał mięśnia sercowego
niezakończony zgonem
7,1 9,2 0,761 (0,663,0,873) < 0,001

Udar niezakończony zgonem 0,8 0,8 0,979 (0,633,1,513) 0,922

STEMI
Złożony pierwszorzędowy punkt
końcowy

(N = 1769)
%
(N = 1765)
%

Zgon z przyczyn sercowonaczyniowych, zawał mięśnia
sercowego niezakończony zgonem,
lub udar niezakończony zgonem

9,8 12,2 0,793 (0,649,
0,968)
0,019

Zgon z przyczyn sercowonaczyniowych
2,4 3,3 0,738 (0,497,1,094) 0,129

Zawał mięśnia sercowego
niezakończony zgonem
6,7 8,8 0,746 (0,588,0,948) 0,016

Udar niezakończony zgonem 1,2 1,1 1,097 (0,590,2,040) 0,770

W całej populacji pacjentów z ostrymi zespołami wieńcowymi analiza wszystkich drugorzędowych
punktów końcowych wykazała występowanie istotnych korzyści (p < 0,001) związanych ze
stosowaniem prasugrelu w porównaniu z klopidogrelem. Obejmowały one pewną lub prawdopodobną
zakrzepicę w stencie na koniec trwania badania (0,9% w porównaniu z 1,8%; HR 0,498; CI 0,364;
0,683); zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych, zawał mięśnia sercowego niezakończony zgonem
lub konieczność przeprowadzenia pilnej rewaskularyzacji tętnicy docelowej w ciągu 30 dni (5,9% w
porównaniu z 7,4%; HR 0,784; CI 0,688; 0,894); zgon ze wszystkich przyczyn, zawał mięśnia
sercowego niezakończony zgonem lub udar mózgu niezakończony zgonem do momentu zakończenia
badania (10,2% w porównaniu z 12,1%; HR 0,831; CI 0,751; 0,919); zgon z przyczyn sercowonaczyniowych, zawał mięśnia sercowego niezakończony zgonem, udar mózgu niezakończony zgonem
lub ponowna hospitalizacja z powodu wystąpienia epizodu niedokrwiennego do momentu zakończenia
badania (11,7% w porównaniu z 13,8%; HR 0,838; CI 0,762; 0,921). Analiza wszystkich przypadków
śmiertelnych nie wykazała żadnej istotnej różnicy pomiędzy prasugrelem i klopidogrelem u całej
populacji pacjentów z ostrymi zespołami wieńcowymi (odpowiednio 2,76% i 2,90%), populacji z
UA/NSTEMI (odpowiednio 2,58% i 2,41%) i populacji ze STEMI (odpowiednio 3,28% i 4,31%).

Stosowanie prasugrelu było związane z 50% ograniczeniem zakrzepicy w stencie podczas trwającego
15 miesięcy okresu obserwacji. Zmniejszenie częstości występowania zakrzepicy w stencie podczas
trwania badania oceniającego stosowanie prasugrelu obserwowano zarówno w okresie wczesnym, jak
i po 30 dniach u pacjentów po implantacji stentów metalowych oraz uwalniających lek
przeciwproliferacyjny.

Podczas analizy w grupie pacjentów, którzy przeżyli epizod niedokrwienny, wykazano, że stosowanie
prasugrelu było związane ze zmniejszeniem częstości wystąpienia kolejnych pierwszorzędowych
punktów końcowych (7,8% dla prasugrelu w porównaniu z 11,9% dla klopidogrelu).

Pomimo, że stosowaniu prasugrelu towarzyszyła zwiększona częstość występowania krwawień,
analiza złożonego punktu końcowego w postaci zgonu z jakiejkolwiek przyczyny, zawału mięśnia
sercowego niezakończonego zgonem, udaru mózgu niezakończonego zgonem oraz ciężkiego wg
klasyfikacji TIMI krwawienia niezwiązanego z operacją CABG wykazała przewagę prasugrelu w
porównaniu z klopidogrelem (współczynnik ryzyka 0,87; 95% CI; 0,79 do 0,95; p = 0,004). W
badaniu TRITON na każdy 1000 pacjentów przyjmujących prasugrel w porównaniu z klopidogrelem u
22 osób mniej doszło do zawału mięśnia sercowego, a u 5 osób więcej wystąpiło krwawienie oceniane
wg TIMI jako ciężkie niezwiązane z operacją CABG.

W badaniach farmakokinetycznych oraz farmakogenomicznych z udziałem 720 pacjentów rasy żółtej
z ostrymi zespołami wieńcowymi poddawanych PCI obserwowano silniejsze zahamowanie czynności
płytek krwi po zastosowaniu prasugrelu w porównaniu z klopidogrelem. Wykazano również, że
schemat leczenia polegający na stosowaniu dawki nasycającej 60 mg oraz dawki podtrzymującej 10
mg jest właściwy u pacjentów rasy żółtej w wieku poniżej 75 lat i masie ciała wynoszącej co najmniej
60 kg (patrz punkt 4.2).

W trwającym 30 miesięcy badaniu (TRILOGY–ACS) z udziałem 9326 pacjentów z niestabilną
dławicą piersiową, zawałem mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST [UA/NSTEMI] poddanych
zabiegom medycznym, z wyjątkiem rewaskularyzacji z powodu ostrego zespołu wieńcowego
(niezatwierdzone wskazanie), prasugrel w porównaniu z klopidogrelem, nie powodował istotnego
zmniejszenia częstości uzyskiwania złożonego punktu końcowego, który stanowił zgon z przyczyn
sercowo-naczyniowych, zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu. Częstość występowania ciężkiego
krwawienia według klasyfikacji TIMI (w tym krwawienia zagrażającego życiu, krwawienia ze
skutkiem śmiertelnym, krwotoku śródczaszkowego) była podobna u pacjentów leczonych prasugrelem

i klopidogrelem. Pacjenci w wieku ≥75 lat i pacjenci o masie ciała poniżej 60 kg (N=3022) zostali
przydzieleni do grupy otrzymującej prasugrel w dawce 5 mg. Tak jak w przypadku pacjentów w
wieku <75 lat i o masie ciała ≥60 kg przyjmujących prasugrel w dawce 10 mg, nie obserwowano
różnić w odniesieniu do zdarzeń sercowo-naczyniowych u pacjentów przyjmujących prasugrel w
dawce 5 mg i pacjentów otrzymujących klopidogrel w dawce 75 mg. Częstość występowania ciężkich
krwawień była podobna u pacjentów przyjmujących prasugrel w dawce 5 mg i pacjentów
otrzymujących klopidogrel w dawce 75 mg. Prasugrel w dawce 5 mg wykazywał silniejsze działanie
przeciwpłytkowe niż klopidogrel w dawce 75 mg. Należy zachować ostrożność w przypadku
stosowania prasugrelu u pacjentów w wieku ≥75 lat i pacjentów o masie ciała <60 kg (patrz punkty
4.2, 4.4 i 4.8).

W trwającym 30 dni badaniu (ACCOAST), u 4033 pacjentów NSTEMI ze zwiększonym stężeniem
troponiny zaplanowano wykonanie angiografii naczyń wieńcowych a następnie PCI w ciągu 2 do 48
godzin po randomizacji. U pacjentów, którzy otrzymali dawkę nasycającą 30 mg prasugrelu średnio 4
godziny przed wykonaniem angiografii naczyń wieńcowych a następnie dawkę nasycającą 30 mg w
czasie PCI (n=2037), występowało zwiększone ryzyko okołozabiegowych krwawień niezwiązanych z
operacją pomostowania aortalno-wieńcowego (non-CABG). Nie obserwowano żadnych dodatkowych
korzyści w porównaniu z pacjentami, którym podano dawkę nasycającą 60 mg w czasie przezskórnej
interwencji wieńcowej (PCI) (n=1996). Prasugrel nie powodował istotnego zmniejszenia częstości
uzyskiwania złożonego punktu końcowego, który stanowił zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych,
zawał mięśnia sercowego, udar, pilna rewaskularyzacja lub ratunkowe podanie inhibitora receptora
glikoproteinowego (GP) IIb/IIIa (ang. bailout) w okresie 7 dni od randomizacji u pacjentów
przyjmujących prasugrel przed wykonaniem angiografii naczyń wieńcowych, w porównaniu z
pacjentami, którzy otrzymali pełną dawkę nasycającą prasugrelu w czasie PCI. Częstość uzyskiwania
głównego punktu bezpieczeństwa dla wszystkich ciężkich krwawień według klasyfikacji TIMI
(związanych z operacją CABG i niezwiązanych z operacją CABG) w okresie 7 dni od randomizacji u
wszystkich leczonych pacjentów była istotnie większa wśród osób otrzymujących prasugrel przed
wykonaniem angiografii naczyń wieńcowych niż u pacjentów, którzy otrzymali pełną dawkę
nasycającą prasugrelu w czasie PCI. Dlatego u pacjentów z niestabilną dławicą piersiową, zawałem
mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST (UA/NSTEMI), u których angiografia naczyń
wieńcowych jest wykonywana w ciągu 48 godzin po przyjęciu do szpitala, dawkę nasycającą należy
podać w czasie PCI (patrz punkty 4.2, 4.4 i 4.8).

Dzieci i młodzież
W badaniu TADO oceniano stosowanie prasugrelu (n = 171) w porównaniu z placebo (n = 170) u
pacjentów w wieku od 2 do mniej niż 18 lat z anemią sierpowatą w zmniejszeniu liczby zatorów
naczyniowych w badaniu III fazy. W badaniu nie uzyskano żadnego z pierwszorzędowych lub
drugorzędowych punktów końcowych. Ogólnie nie zidentyfikowano żadnych nowych informacji
dotyczących bezpieczeństwa stosowania prasugrelu w monoterapii w tej populacji pacjentów.

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Prasugrel jest prekursorem leku ulegającym szybkiemu metabolizmowi in vivo do aktywnego
metabolitu i nieaktywnych metabolitów. Ekspozycja na działanie aktywnego metabolitu (AUC)
charakteryzuje się małą zmiennością międzyosobniczą (27%) i wewnątrzosobniczą (19%).
Farmakokinetyka prasugrelu jest podobna zarówno u osób zdrowych, jak i pacjentów ze stabilnymi
zmianami miażdżycowymi i pacjentów poddawanych przezskórnym interwencjom wieńcowym.

Wchłanianie
Wchłanianie i metabolizm prasugrelu zachodzą szybko. Maksymalne stężenia osoczowe (Cmax)
aktywnego metabolitu występuje po około 30 minutach. Ekspozycja na aktywny metabolit (AUC)
wzrasta proporcjonalnie do wielkości dawki w zakresie stosowanych terapeutycznych dawek leku. W
badaniu z udziałem zdrowych osób wartość AUC dla aktywnego metabolitu nie zmieniała się w
wyniku przyjmowania posiłków bogatotłuszczowych lub wysokokalorycznych. Powodowało to
zmniejszenie wartości Cmax o 49%, a czas do osiągnięcia Cmax (Tmax) zwiększył się z 0,5 do 1,5

godziny. Podczas badania TRITON prasugrel stosowano niezależnie od posiłków. Dlatego prasugrel
może być stosowany niezależnie od posiłku, natomiast podanie nasycającej dawki prasugrelu na czczo
może zapewnić osiągnięcie szybszego działania leku (patrz punkt 4.2).

Dystrybucja
Aktywny metabolit wiązał się z albuminami osocza ludzkiego (4% buforowany roztwór) w 98%.

Metabolizm
Po podaniu doustnym prasugrel nie jest wykrywany w osoczu. W obrębie jelita ulega szybkiej
hydrolizie do tiolaktonu, który jest przekształcany przez cytochrom P450 do aktywnego metabolitu w
pojedynczym procesie: głównie przez enzym CYP3A4 i CYP2B6 i w mniejszym stopniu przez
CYP2C9 i CYP2C19. Aktywny metabolit jest następnie metabolizowany do dwóch nieaktywnych
metabolitów w procesie S-metylacji lub sprzęgania z cysteiną.
U zdrowych osób, pacjentów ze stabilnymi zmianami miażdżycowymi oraz pacjentów z ostrymi
zespołami wieńcowymi otrzymujących prasugrel nie obserwowano istotnego wpływu genetycznej
zmienności enzymów CYP3A5, CYP2B6, CYP2C9 lub CYP2C19 na farmakokinetykę prasugrelu lub
jego działanie hamujące agregację płytek krwi.

Eliminacja
Około 68% dawki prasugrelu jest wydalane w postaci nieaktywnych metabolitów z moczem, a 27% z
kałem. Okres półtrwania aktywnego metabolitu wynosi około 7,4 godziny (w zakresie od 2 do 15
godzin).

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Osoby w podeszłym wieku: U zdrowych osób w wieku od 20 do 80 lat, wiek nie miał istotnego
wpływu na farmakokinetykę prasugrelu lub zahamowanie agregacji płytek krwi. W dużym badaniu
klinicznym 3 fazy średni szacunkowy całkowity wpływ aktywnego metabolitu na organizm (AUC) był
19% większy u pacjentów w bardzo podeszłym wieku (≥75 lat) w porównaniu do osób w wieku <75
lat. U pacjentów ≥ 75 lat należy zachować ostrożność stosując prasugrel, ze względu na potencjalne
ryzyko krwawienia w tej populacji (patrz punkty 4.2 i 4.4). W badaniu u osób ze stabilną miażdżycą
tętnic, średnia wartość AUC aktywnego metabolitu u pacjentów w wieku ≥75 lat przyjmujących
prasugrel w dawce 5 mg stanowiła około połowę wartości obserwowanej po zastosowaniu dawki 10
mg u osób w wieku <65 lat, a działanie przeciwpłytkowe dawki 5 mg było zmniejszone, ale
porównywalne do dawki 10 mg.

Zaburzenia czynności wątroby: Modyfikacja dawki nie jest konieczna u pacjentów z zaburzeniami
czynności wątroby o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu (klasa A i B w skali Child Pugh).
Farmakokinetyka prasugrelu i stopień zahamowania agregacji płytek krwi, były podobne u pacjentów
z zaburzeniami czynności wątroby o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu i u zdrowych osób. Nie
badano farmakokinetyki i farmakodynamiki prasugrelu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami
czynności wątroby. Nie należy stosować prasugrelu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności
wątroby (patrz punkt 4.3).

Zaburzenia czynności nerek: Modyfikacja dawki nie jest konieczna u pacjentów z zaburzeniami
czynności nerek, w tym u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek. Farmakokinetyka prasugrelu
i stopień zahamowania agregacji płytek krwi, były podobne u pacjentów z zaburzeniami czynności
nerek o umiarkowanym nasileniu (GFR 30<50 ml/min/1,73m2) i u osób zdrowych. Stopień
hamowania agregacji płytek krwi przez prasugrel był także podobny u pacjentów ze schyłkową
niewydolnością nerek wymagających hemodializy i u zdrowych osób, chociaż Cmax i AUC aktywnego
metabolitu zmniejszyła się odpowiednio do 51% i 42% u pacjentów ze schyłkową niewydolnością
nerek.

Masa ciała: Średnia ekspozycja (AUC) na aktywny metabolit prasugrelu jest około 30 do 40%
większa u zdrowych osób i pacjentów o masie ciała < 60 kg w porównaniu do osób o masie ciała ≥60

kg. U pacjentów o masie ciała <60 kg należy zachować ostrożność stosując prasugrel, ze względu na
potencjalne ryzyko krwawienia w tej populacji (patrz punkt 4.4). W badaniu u osób ze stabilną
miażdżycą tętnic, średnia wartość AUC aktywnego metabolitu u pacjentów o masie ciała <60 kg
przyjmujących prasugrel w dawce 5 mg była o 38% mniejsza niż u pacjentów o masie ciała ≥60 kg
przyjmujących prasugrel w dawce 10 mg, a działanie przeciwpłytkowe dawki 5 mg było podobne do
działania dawki 10 mg.

Przynależność etniczna: W farmakologicznych badaniach klinicznych po uwzględnieniu różnic w
masie ciała, ekspozycja na aktywny metabolit była około 19% większa u Chińczyków, Japończyków i
Koreańczyków w porównaniu z osobami rasy kaukaskiej, głównie ze względu na większą ekspozycję
u Azjatów o masie ciała < 60 kg. Nie ma różnic w ekspozycji pomiędzy Chińczykami, Japończykami i
Koreańczykami. Ekspozycja u osób rasy czarnej i osób o pochodzeniu latynoamerykańskim jest
porównywalna do ekspozycji u osób rasy kaukaskiej. Nie zaleca się modyfikacji dawki na podstawie
samej przynależności etnicznej.

Płeć: U zdrowych osób i pacjentów, farmakokinetyka prasugrelu jest podobna u kobiet i mężczyzn.

Dzieci i młodzież: Farmakokinetyka i farmakodynamika prasugrelu nie była badana w tej grupie
wiekowej (patrz punkt 4.2).

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Dane niekliniczne, uzyskane na podstawie konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących
bezpieczeństwa stosowania, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności, potencjalnego
działania rakotwórczego i toksycznego wpływu na reprodukcję, nie ujawniają występowania
szczególnego zagrożenia dla człowieka. Skutki działania oceniane w ramach badań nieklinicznych
obserwowano jedynie przy ekspozycji uznanej za przekraczającą w wystarczającym stopniu wartości
maksymalnej ekspozycji występujące u ludzi, co wskazuje na niewielkie znaczenie w odniesieniu do
stosowania klinicznego.

Badania dotyczące toksyczności dla rozwoju zarodka i płodu przeprowadzone na szczurach i królikach
nie wykazały występowania wad wrodzonych związanych ze stosowaniem prasugrelu. Podczas
stosowania bardzo dużych dawek (> 240-krotnie większych niż zalecane dobowe dawki
podtrzymujące do stosowania u ludzi określone w mg/m2), które wpływały na masę ciała matek i (lub)
przyjmowanie przez nie pokarmów, obserwowano nieznaczne zmniejszenie masy ciała ich potomstwa
(w porównaniu z grupą kontrolną). Badania prowadzane na szczurach przed i po ich narodzeniu
wykazały, że podawanie leku ciężarnym samicom w dawkach prowadzących do wywołania
ekspozycji przekraczających do 240 razy zalecane dla ludzi dobowe dawki podtrzymujące (określone
w mg/m2) nie wpływało na zachowanie lub rozwój płciowy noworodków zwierząt.

W badaniu prowadzonym na szczurach podczas trwającej 2 lata obserwacji nie wykazano rozwoju
nowotworów związanych ze stosowaniem prasugrelu w dawkach prowadzących do wywołania
ekspozycji przekraczających 75-krotność zalecanej ekspozycji dla ludzi (na podstawie ekspozycji na
substancję czynną i główne metabolity występujące w osoczu ludzi). U myszy poddawanych przez 2
lata ekspozycji na duże dawki prasugrelu (> 75-krotnie przekraczające ekspozycję występującą u
ludzi) stwierdzono zwiększoną częstość występowania nowotworów (gruczolaki
wątrobowokomórkowe). Występowanie nowotworów uznano za wtórne do wywołanej stosowaniem
prasugrelu indukcji enzymów wątrobowych. Specyficzny dla gryzoni związek występowania
nowotworów wątroby z zależną od leku indukcją enzymów wątrobowych jest dobrze
udokumentowany w literaturze naukowej. Zwiększenie częstości występowania nowotworów wątroby
u myszy związane ze stosowaniem prasugrelu nie jest uznawane za zagrożenie istotne dla ludzi.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki
Laktoza
Hydroksypropyloceluloza nisko-podstawiona
Kroskarmeloza sodowa
Glicerolu dibehenian
Sodu laurylosiarczan

Otoczka tabletki - Opadry AMB II 88A220016 Yellow
Alkohol poliwinylowy
Talk
Tytanu dwutlenek (E 171)
Glicerolu monokaprylan (typ 1)
Sodu laurylosiarczan
Żelaza tlenek żółty (E 172)

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

3 lata

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

14, 28, 30, 56, 60 i 90 tabletek powlekanych.
Blister OPA/Aluminium/PVC/Aluminium, w pudełku tekturowym.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Brak szczególnych wymagań.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

GEDEON RICHTER POLSKA Sp. z o.o.
ul. Ks. J. Poniatowskiego 5
05-825 Grodzisk Mazowiecki

### 8. NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO
OBROTU/DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 13.12.2018

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

12.12.2019

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.