# Etuxor

> Etorykoksyb · 60 mg · Tabletki powlekane

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Etuxor
- **Nazwa powszechna:** Etoricoxibum
- **Substancja czynna:** [Etorykoksyb](https://apteka.online/odpowiedniki/etoricoxibum)
- **Moc:** 60 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki powlekane
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** M01AH05
- **Liczba opakowań:** 1
- **Numer pozwolenia:** 27390
- **Podmiot odpowiedzialny:** Orion Corporation
- **Producent:** Orion Corporation Orion Pharma, Finlandia
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-przeciwzapalne-i-przeciwreumatyczne/etuxor-tabl-powl-60-mg-orion
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-przeciwzapalne-i-przeciwreumatyczne/etuxor-tabl-powl-60-mg-orion.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/45796/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/45796/characteristic

## Dostępne opakowania (1)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 30 tabl. | 5909991495718 | Rp | — | Bardzo dobrze dostępny (5/5) | — |

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Etuxor i w jakim celu się go stosuje?
Co to jest lek Etuxor?
Etuxor zawiera substancję czynną etorykoksyb. Etuxor jest lekiem należącym do grupy wybiórczych
inhibitorów cyklooksygenazy-2 (COX-2). Należy do grupy leków zwanych niesteroidowymi lekami
przeciwzapalnymi (NLPZ).

W jakim celu stosuje się lek Etuxor?
Etuxor pomaga zmniejszyć dolegliwości bólowe oraz obrzęki (stany zapalne) stawów i mięśni u osób
w wieku 16 lat i starszych z chorobą zwyrodnieniową stawów (ChZS), reumatoidalnym zapaleniem
stawów (RZS), zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa oraz z dną moczanową.

Etuxor jest również lekiem stosowanym do krótkotrwałego leczenia bólu o nasileniu umiarkowanym
związanego ze stomatologicznym zabiegiem chirurgicznym u osób w wieku 16 lat i starszych.

Co to jest choroba zwyrodnieniowa stawów?
Choroba zwyrodnieniowa stawów jest schorzeniem obejmującym stawy. Powstaje na skutek
stopniowego rozkładu chrząstki wyściełającej zakończenia kości. Wywołuje to obrzęki (stan zapalny),
ból, wrażliwość na dotyk, sztywność i niesprawność.

Co to jest reumatoidalne zapalenie stawów?
Reumatoidalne zapalenie stawów jest długo utrzymującą się chorobą zapalną stawów. Wywołuje ból,
sztywność, obrzęki oraz zwiększa utratę zakresu ruchów w stawach, które obejmuje. Wywołuje
również stany zapalne w innych częściach ciała.

Co to jest dna moczanowa?
Dna moczanowa jest chorobą objawiającą się nagłymi, powracającymi atakami bardzo bolesnego
zapalenia oraz zaczerwienienia stawów. Choroba ta jest spowodowana przez odkładanie się złogów
krystalicznych w stawie.

Co to jest zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa?
Zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa jest zapalną chorobą kręgosłupa i dużych stawów.

### 2. Informacje ważne przed przyjęciem leku Etuxor

Kiedy nie przyjmować leku Etuxor:
• jeśli pacjent ma uczulenie na etorykoksyb lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku
(wymienionych w punkcie 6)
• jeśli u pacjenta występuje czynna choroba wrzodowa lub krwawienie z żołądka, lub jelit
• jeśli u pacjenta występuje uczulenie na niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym kwas
acetylosalicylowy oraz wybiórcze inhibitory cyklooksygenazy-2 (COX-2) (patrz Możliwe
działania niepożądane, punkt 4)
• u kobiet w okresie ciąży lub u kobiet, które mogą być w ciąży, lub karmiących piersią
(patrz „Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność”)
• jeśli u pacjenta występuje ciężka choroba wątroby
• jeśli u pacjenta występuje ciężka choroba nerek
• u osób w wieku poniżej 16 lat
• jeśli u pacjenta występuje zapalenie błony śluzowej jelit, takie jak choroba LeśniowskiegoCrohna, wrzodziejące zapalenie okrężnicy lub zapalenie okrężnicy
• jeśli u pacjenta kiedykolwiek lekarz zdiagnozował zaburzenia serca, w tym niewydolność serca
(umiarkowanego lub ciężkiego typu) lub dławicę piersiową (ból w klatce piersiowej)
• jeśli u pacjenta występuje wysokie ciśnienie krwi, które nie zostało poddane leczeniu (w razie
wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub pielęgniarki z prośbą o skontrolowanie ciśnienia
tętniczego)
• jeśli u pacjenta wystąpił zawał serca, przeprowadzono zabieg wszczepienia bajpasów lub
wystąpiła choroba tętnic obwodowych (słabe krążenie w nogach lub stopach z powodu
zwężonych lub zablokowanych tętnic)
• jeśli u pacjenta wystąpił jakiegokolwiek rodzaju udar (w tym mini udar, przejściowy atak
niedokrwienny TIA).
Etorykoksyb może nieznacznie zwiększać ryzyko zawału serca oraz udaru i dlatego nie
powinien być stosowany u osób, u których wystąpiły zaburzenia serca lub udar.

W razie wątpliwości, czy występuje którakolwiek z wyżej wymienionych sytuacji, należy
skonsultować się z lekarzem przed zastosowaniem leku.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Etuxor należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą:
• jeśli u pacjenta w przeszłości występowało krwawienie z żołądka lub choroba wrzodowa
żołądka
• jeśli pacjent jest odwodniony np. na skutek przedłużających się nawracających wymiotów lub
biegunki
• jeśli u pacjenta występują obrzęki z powodu zatrzymania płynów w organizmie
• jeśli u pacjenta w przeszłości występowała niewydolność serca lub inna choroba serca
• jeśli u pacjenta w przeszłości występowało nadciśnienie tętnicze. Lek Etuxor może zwiększać
ciśnienie tętnicze krwi u niektórych osób, zwłaszcza po zastosowaniu dużych dawek leku,
dlatego od czasu do czasu lekarz będzie kontrolować ciśnienie tętnicze krwi.
• jeśli u pacjenta w przeszłości występowały zaburzenia czynności wątroby lub nerek
• jeśli pacjent jest obecnie leczony z powodu zakażenia. Lek Etuxor może maskować gorączkę,
która jest objawem zakażenia.
• w przypadku osób chorych na cukrzycę, ze zwiększonym stężeniem cholesterolu lub osób
palących. U tych osób istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia choroby serca.

• w przypadku kobiet planujących ciążę
• w przypadku osób w wieku powyżej 65 lat.

W razie braku pewności, czy występuje którakolwiek z wyżej wymienionych sytuacji, należy
skonsultować się z lekarzem przed zastosowaniem leku Etuxor w celu wyjaśnienia, czy lek może być
zastosowany.

Lek Etuxor jest równie skuteczny zarówno u osób w podeszłym wieku, jak i u młodszych, dorosłych
pacjentów. W przypadku pacjentów w wieku powyżej 65 lat lekarz może zadecydować o częstszych
wizytach kontrolnych. Nie jest konieczne dostosowywanie dawkowania u osób w wieku powyżej
65 lat.
Dzieci i młodzież
Nie podawać tego leku dzieciom i młodzieży w wieku poniżej 16 lat.

Etuxor a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować, w tym lekach wydawanych
bez recepty.

Szczególnie, w przypadku stosowania jednego z niżej wymienionych leków lekarz może zadecydować
o potrzebie monitorowania pacjenta, w celu upewnienia się, że leczenie przebiega prawidłowo od
rozpoczęcia stosowania leku Etuxor:
• leki rozrzedzające krew (leki przeciwzakrzepowe), takie jak warfaryna
• ryfampicyna (antybiotyk)
• metotreksat (lek hamujący czynność układu immunologicznego, często stosowany w leczeniu
reumatoidalnego zapalenia stawów)
• cyklosporyna lub takrolimus (leki hamujące czynność układu immunologicznego)
• lit (lek stosowany w leczeniu niektórych rodzajów depresji)
• leki pomagające kontrolować nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca, nazywane
inhibitorami ACE i blokerami receptora angiotensyny, na przykład enalapryl i ramipryl oraz
losartan i walsartan
• leki moczopędne
• digoksyna (lek stosowany w niewydolności serca i zaburzeniach rytmu serca)
• minoksydyl (lek stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego)
• salbutamol w postaci tabletek lub roztworu doustnego (lek stosowany w astmie)
• doustne leki antykoncepcyjne (połączenie może zwiększyć ryzyko wystąpienia działań
niepożądanych)
• hormonalna terapia zastępcza (połączenie może zwiększyć ryzyko wystąpienia działań
niepożądanych)
• kwas acetylosalicylowy (aspiryna), ryzyko powstania wrzodów żołądka jest większe gdy stosuje
się lek Etuxor jednocześnie z aspiryną
• aspiryna stosowana w profilaktyce zawałów serca lub udaru mózgu:
lek Etuxor może być przyjmowany jednocześnie z małą dawką aspiryny. Jeśli obecnie trwa
leczenie małymi dawkami aspiryny w celu zapobiegania zawałowi serca lub udarowi, nie
należy przerywać stosowania aspiryny bez konsultacji z lekarzem;
• aspiryna oraz inne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ):
nie należy stosować dużych dawek aspiryny lub innych leków przeciwzapalnych podczas
stosowania leku Etuxor.

Stosowanie leku Etuxor z jedzeniem i piciem
Działanie leku może rozpocząć się szybciej, jeśli lek Etuxor zostanie przyjęty na czczo.

Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność

Ciąża
Leku Etuxor nie wolno stosować u kobiet w okresie ciąży. Kobieta w ciąży lub kobieta, która może
być w ciąży lub planująca ciążę nie może stosować tego leku. W przypadku zajścia w ciążę należy
odstawić lek i skontaktować się z lekarzem. W razie wątpliwości lub potrzeby uzyskania dodatkowych
informacji należy skontaktować się z lekarzem.

Karmienie piersią
Nie wiadomo, czy lek Etuxor wydzielany jest z mlekiem kobiet karmiących piersią. W przypadku
karmienia piersią lub planowania karmienia piersią należy skonsultować się z lekarzem przed
zastosowaniem leku Etuxor. W przypadku przyjmowania leku Etuxor nie wolno karmić piersią.

Wpływ na płodność
Nie zaleca się stosowania leku Etuxor u kobiet planujących ciążę.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
U niektórych pacjentów stosujących lek Etuxor odnotowano występowanie zawrotów głowy
i senność. Nie prowadzić pojazdów mechanicznych, jeśli występują zawroty głowy i senność.
Nie obsługiwać żadnych urządzeń mechanicznych ani nie posługiwać się narzędziami, jeśli występują
zawroty głowy i senność.

Lek Etuxor zawiera laktozę
Ten lek zawiera 1,6 mg laktozy (w postaci laktozy jednowodnej) w 60 mg tabletce. Jeżeli stwierdzono
wcześniej u pacjenta nietolerancję niektórych cukrów, pacjent powinien skontaktować się z lekarzem
przed przyjęciem leku.

Inne substancje pomocnicze
Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę powlekaną, to znaczy lek uznaje się za
„wolny od sodu”.

### 3. Jak przyjmować lek Etuxor?
Ten lek należy zawsze przyjmować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy
zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Nie należy przyjmować większych dawek, niż zalecane dla poszczególnych schorzeń. Co pewien czas
należy skonsultować się z lekarzem w celu kontroli leczenia. Ważne jest, aby stosować możliwie
najmniejszą skuteczną dawkę działającą przeciwbólowo i nie należy stosować leku Etuxor dłużej
niż jest to konieczne. Istnieje zwiększone ryzyko występowania zawałów serca i udarów po
przedłużającym się stosowaniu leku, szczególnie w dużych dawkach.

Dostępne są różne moce tego produktu leczniczego i w zależności od występującej choroby lekarz
przepisze tabletki o mocy właściwej dla pacjenta.

Zalecana dawka to:

Choroba zwyrodnieniowa stawów
Zalecana dawka wynosi 30 mg raz na dobę, zwiększona maksymalnie do 60 mg raz na dobę, w razie
potrzeby.

Reumatoidalne zapalenie stawów
Zalecana dawka wynosi 60 mg raz na dobę, zwiększona maksymalnie do 90 mg raz na dobę, w razie
potrzeby.

Zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa.
Zalecana dawka wynosi 60 mg raz na dobę, zwiększona maksymalnie do 90 mg raz na dobę, w razie
potrzeby.

Ostre zespoły bólowe
Etorykoksyb należy stosować wyłącznie w okresie występowania ostrych objawów bólowych.

Dna moczanowa
Zalecana dawka wynosi 120 mg jeden raz na dobę; należy ją stosować jedynie w okresie
występowania ostrego bólu, maksymalnie przez 8 dni.

Ból po stomatologicznym zabiegu chirurgicznym
Zalecana dawka wynosi 90 mg jeden raz na dobę, a leczenie z zastosowaniem takiej dawki może trwać
maksymalnie 3 dni.

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby
• u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby nie należy stosować dawki większej
niż 60 mg jeden raz na dobę.
• u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby nie należy stosować dawki
większej niż 30 mg na dobę.

Stosowaniu u dzieci i młodzieży
Leku Etuxor nie należy stosować u dzieci i młodzieży poniżej 16 lat.

Osoby w podeszłym wieku
Nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów w podeszłym wieku. Tak, jak w przypadku
innych leków, u pacjentów w podeszłym wieku należy zachować ostrożność.

Sposób podawania
Lek Etuxor jest przeznaczony do stosowania doustnego. Tabletki należy przyjmować raz dziennie.
Lek Etuxor można przyjmować z posiłkami lub niezależnie od posiłków.

Przyjęcie większej niż zalecana dawki leku Etuxor
Nigdy nie należy przyjmować więcej tabletek, niż zalecił lekarz. W razie przyjęcia zbyt dużej ilości
tabletek leku Etuxor, należy niezwłocznie zwrócić się o pomoc medyczną.

Pominięcie przyjęcia leku Etuxor
Ważne jest, aby przyjmować lek Etuxor zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie pominięcia dawki,
następnego dnia należy powrócić do zwykle stosowanego schematu dawkowania. Nie należy stosować
dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się
do lekarza lub farmaceuty.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Jeśli wystąpi którykolwiek z następujących objawów, należy przerwać stosowanie lek Etuxor
i niezwłocznie skontaktować się z lekarzem (patrz punkt 2 „Informacje ważne przed
zastosowaniem leku Etuxor”):
• skrócenie oddechu, ból w klatce piersiowej lub pojawienie się obrzęków wokół kostek, lub
zwiększenie się już istniejących obrzęków

• zażółcenie skóry i oczu (żółtaczka) - są to objawy nieprawidłowej czynności wątroby
• ciężki lub nieprzerwany ból żołądka, lub pojawienie się czarnego zabarwienia stolca
• reakcje alergiczne, które mogą obejmować problemy skórne, takie jak owrzodzenia, pęcherzyki
lub obrzęk twarzy, warg, języka, lub gardła, który może powodować trudności w oddychaniu.

Podczas leczenia lekiem Etuxor mogą wystąpić następujące działania niepożądane:

Bardzo często (mogą wystąpić u więcej niż 1 na 10 osób)
• ból żołądka.

Często (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 osób)
• suchy zębodół (zapalenie i ból po wyrwaniu zęba)
• obrzmienie kończyn dolnych i (lub) stóp z powodu zatrzymania płynów (obrzęk)
• zawroty głowy, ból głowy
• kołatanie serca (szybkie lub nieregularne bicie serca), nieregularny rytm serca (arytmia)
• zwiększone ciśnienie krwi
• świszczący oddech lub duszność (skurcz oskrzeli)
• zaparcia, gazy (nadmiar gazów jelitowych), nieżyt żołądka (zapalenie błony śluzowej żołądka),
zgaga, biegunka, niestrawność (dyspepsja) i (lub) uczucie dyskomfortu w żołądku, nudności,
wymioty, zapalenie przełyku, owrzodzenia jamy ustnej
• zmiany w wynikach badań krwi związanych z wątrobą
• siniaki
• osłabienie i zmęczenie, objawy grypopodobne.

Niezbyt często (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 100 osób)
• nieżyt żołądka i jelit (zapalenie przewodu pokarmowego, które obejmuje zarówno żołądek, jak
i jelito cienkie i (lub) grypa żołądkowa), zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie dróg
moczowych
• zmiany w wynikach badań laboratoryjnych (zmniejszenie liczby czerwonych krwinek,
zmniejszenie liczby białych krwinek, zmniejszenie liczby płytek krwi)
• nadwrażliwość (reakcja alergiczna, w tym pokrzywka, która może być na tyle poważna, że
wymaga natychmiastowej interwencji medycznej)
• zwiększony lub zmniejszony apetyt, zwiększenie masy ciała
• lęk, depresja, zmniejszona sprawność umysłowa; widzenie lub słyszenie czegoś, co nie istnieje
(omamy)
• zaburzenia smaku, bezsenność, drętwienie lub mrowienie, senność
• niewyraźne widzenie, podrażnienie oczu i zaczerwienienie
• szumy uszne, zawroty głowy (uczucie wirowania podczas spoczynku)
• zaburzenia rytmu serca (migotanie przedsionków), szybkie bicie serca, niewydolność serca,
uczucie napięcia, uczucie ucisku lub ciężaru w klatce piersiowej (dławica piersiowa), zawał
serca
• uderzenia gorąca, udar, mini udar (przejściowy atak niedokrwienny), poważne zwiększenie
ciśnienia krwi, zapalenie naczyń krwionośnych
• kaszel, bezdech, krwawienie z nosa
• wzdęcia, zmiana charakteru wypróżnień, suchość błony śluzowej jamy ustnej, choroba
wrzodowa żołądka, zapalenie błony śluzowej żołądka, które może być ciężkie i doprowadzić do
krwawienia, zespół jelita drażliwego, zapalenie trzustki
• obrzęk twarzy, wysypka lub świąd, zaczerwienienie skóry
• kurcze mięśni, ból lub sztywność mięśni
• duże stężenie potasu we krwi, zmiany w wynikach badań krwi lub moczu związane z nerkami,
ciężkie zaburzenia czynności nerek
• ból w klatce piersiowej.

Rzadko (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 1000 osób)
• obrzęk naczynioruchowy (reakcja alergiczna charakteryzująca się obrzękiem twarzy, warg,
języka i (lub) gardła, który może powodować trudności w oddychaniu lub przełykaniu, która
może być na tyle poważna, że wymaga natychmiastowej interwencji medycznej); reakcje
anafilaktyczne lub anafilaktoidalne, w tym wstrząs (poważna reakcja alergiczna, która wymaga
natychmiastowej interwencji medycznej)
• dezorientacja, niepokój
• problemy z wątrobą (zapalenie wątroby)
• małe stężenie sodu we krwi
• niewydolność wątroby, zażółcenie skóry i oczu (żółtaczka)
• ciężkie reakcje skórne.

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można
zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów
Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów
Biobójczych:
Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, Tel.: + 48 22 49 21 301, Faks: + 48 22 49 21 309,
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Etuxor?
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku i blistrze. Termin
ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.
Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania leku.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Etuxor
• Substancją czynną leku jest etorykoksyb. Każda tabletka powlekana zawiera 60 mg
etorykoksybu.

• Pozostałe składniki to:
Rdzeń tabletki:
Wapnia wodorofosforan (bezwodny), celuloza mikrokrystaliczna, kroskarmeloza sodowa
(E 468), hydroksypropyloceluloza (E 463), magnezu stearynian.
Otoczka tabletki:
Hypromeloza 2910, laktoza jednowodna, tytanu dwutlenek (E 171), triacetyna, indygotyna
(E 132) (lak aluminiowy), żelaza tlenek żółty (E 172).

Jak wygląda lek Etuxor i co zawiera opakowanie
Lek Etuxor w postaci tabletek dostępny jest w jednej dawce:

60 mg: zielone, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki, o średnicy 8 mm, z wytłoczonym
oznakowaniem „444” po jednej stronie i „L” po drugiej stronie.

Wielkość opakowań: 30 tabletek w blistrach.

Podmiot odpowiedzialny
Orion Corporation
Orionintie 1
02200 Espoo
Finlandia

Wytwórca/Importer
Orion Corporation Orion Pharma
Orionintie 1
02200 Espoo
Finlandia

Orion Corporation Orion Pharma
Joensuunkatu 7
24100 Salo
Finlandia

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji dotyczących tego leku należy zwrócić się do
miejscowego przedstawiciela podmiotu odpowiedzialnego:
Orion Pharma Poland Sp. z o. o.
kontakt@orionpharma.info.pl

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Etuxor, 60 mg, tabletki powlekane

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka powlekana zawiera 60 mg etorykoksybu.

Substancja pomocnicza o znanym działaniu: laktoza (w postaci laktozy jednowodnej)
(1,6 mg w 60 mg tabletce).

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana (tabletka).

Zielone, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki, o średnicy 8 mm, z wytłoczonym oznakowaniem
„444” po jednej stronie i „L” po drugiej stronie.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Produkt leczniczy Etuxor jest wskazany do stosowania u dorosłych i młodzieży w wieku 16 lat
i starszych w leczeniu objawowym choroby zwyrodnieniowej stawów (ChZS), reumatoidalnego
zapalenia stawów (RZS), zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa oraz leczeniu bólu
i objawów stanu zapalnego stawów w ostrej fazie dny moczanowej.

Produkt leczniczy Etuxor jest wskazany do stosowania u dorosłych i młodzieży w wieku 16 lat
i starszych, do krótkotrwałego leczenia bólu o nasileniu umiarkowanym, związanego ze
stomatologicznym zabiegiem chirurgicznym.

Decyzję o przepisaniu selektywnego inhibitora COX-2 należy podejmować na podstawie oceny
indywidualnych zagrożeń, mogących wystąpić u pacjenta (patrz punkty 4.3 i 4.4).

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Ryzyko powikłań dotyczących układu krążenia w związku ze stosowaniem etorykoksybu może
zwiększać się wraz z wielkością dawki i długością leczenia, z tego względu produkt leczniczy należy
stosować jak najkrócej, w najmniejszej skutecznej dawce dobowej. Należy okresowo dokonywać
ponownej oceny potrzeby stosowania produktu leczniczego łagodzącego objawy oraz stopnia
odpowiedzi na leczenie, zwłaszcza u pacjentów z chorobą zwyrodnieniową stawów (patrz punkty 4.3,
4.4, 4.8 i 5.1).

Choroba zwyrodnieniowa stawów
Zalecana dawka wynosi 30 mg, jeden raz na dobę. U niektórych pacjentów z niedostatecznym

złagodzeniem objawów, zwiększenie dawki do 60 mg, jeden raz na dobę, może zwiększyć
skuteczność. W przypadku braku zwiększenia korzyści terapeutycznych, należy rozważyć inne
sposoby leczenia.

Reumatoidalne zapalenie stawów
Zalecana dawka wynosi 60 mg, jeden raz na dobę. U niektórych pacjentów z niedostatecznym
złagodzeniem objawów, zwiększenie dawki do 90 mg, jeden raz na dobę, może zwiększyć
skuteczność. Po ustabilizowaniu się stanu klinicznego pacjenta, właściwe może być zmniejszenie
dawki do 60 mg, jeden raz na dobę. W przypadku braku zwiększenia korzyści terapeutycznych, należy
rozważyć inne sposoby leczenia.

Zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa
Zalecana dawka wynosi 60 mg, jeden raz na dobę. U niektórych pacjentów z niedostatecznym
złagodzeniem objawów, zwiększenie dawki do 90 mg, jeden raz na dobę, może zwiększyć
skuteczność. Po ustabilizowaniu się stanu klinicznego pacjenta, właściwe może być zmniejszenie
dawki do 60 mg, jeden raz na dobę. W przypadku braku zwiększenia korzyści terapeutycznych, należy
rozważyć inne sposoby leczenia.

Ostre zespoły bólowe
W przypadku ostrych zespołów bólowych etorykoksyb należy stosować wyłącznie w okresie
występowania ostrych objawów bólowych.

Ostre zapalenie stawów w przebiegu dny moczanowej
Zalecana dawka wynosi 120 mg jeden raz na dobę. Podczas badań klinicznych u pacjentów
z dną moczanową o ostrym przebiegu etorykoksyb podawano przez 8 dni.

Ból po stomatologicznym zabiegu chirurgicznym
Zalecana dawka wynosi 90 mg jeden raz na dobę, a leczenie z zastosowaniem takiej dawki
może trwać maksymalnie 3 dni. Niektórzy pacjenci mogą wymagać innej analgezji
pooperacyjnej oprócz produktu leczniczego Etuxor podczas trzydniowej terapii.

Podczas stosowania większych dawek niż zalecane w poszczególnych wskazaniach, nie wykazano
większej skuteczności działania produktu leczniczego, bądź nie przeprowadzono odpowiednich badań.
Z tego względu:

- Dawka zalecana w ChZS nie powinna być większa niż 60 mg na dobę.
- Dawka zalecana w RZS i zesztywniającym zapaleniu stawów kręgosłupa nie powinna być
większa niż 90 mg na dobę.
- Dawka zalecana w dnie moczanowej o ostrym przebiegu nie powinna być większa niż 120 mg
na dobę, leczenie z zastosowaniem takiej dawki może trwać maksymalnie 8 dni.
- Dawka zalecana w przypadku ostrego bólu po stomatologicznym zabiegu chirurgicznym nie
powinna być większa niż 90 mg na dobę, a leczenie z zastosowaniem takiej dawki może trwać
maksymalnie 3 dni.

Szczególne grupy pacjentów

Osoby w podeszłym wieku
Nie jest konieczne dostosowanie dawki produktu leczniczego u pacjentów w podeszłym wieku. Tak,
jak w przypadku innych leków, u pacjentów w podeszłym wieku należy zachować ostrożność
(patrz punkt 4.4).

Zaburzenia czynności wątroby
Niezależnie od wskazania, u pacjentów z łagodnym zaburzeniem czynności wątroby (5-6 punktów
wg skali Child-Pugh) nie należy stosować dawki większej niż 60 mg jeden raz na dobę. U pacjentów
z umiarkowanym zaburzeniem czynności wątroby (7-9 punktów wg skali Child-Pugh), niezależnie od

wskazania, nie należy stosować dawki większej niż 30 mg jeden raz na dobę.

U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby zaleca się ostrożność, z powodu ograniczonej
ilości danych klinicznych. Brak odpowiednich badań klinicznych dotyczących stosowania produktu
leczniczego u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (≥10 punktów wg skali Child-Pugh).
Z tego względu, stosowanie produktu u tych pacjentów jest przeciwwskazane (patrz punkty 4.3, 4.4 i
5.2).

Zaburzenia czynności nerek
Nie jest konieczne dostosowanie dawki produktu leczniczego u pacjentów z klirensem kreatyniny
wynoszącym ≥ 30 ml/min (patrz punkt 5.2). Stosowanie etorykoksybu u pacjentów z klirensem
kreatyniny wynoszącym < 30 ml/min jest przeciwwskazane (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Dzieci i młodzież
Etorykoksyb jest przeciwwskazany do stosowania u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 16 lat
(patrz punkt 4.3).

Sposób podawania

Produkt leczniczy Etuxor stosowany jest doustnie i może być przyjmowany niezależnie od posiłków.
Działanie może rozpocząć się szybciej, jeśli produkt leczniczy Etuxor zostanie przyjęty na czczo.
Należy to uwzględnić w przypadku konieczności uzyskania szybkiego działania przeciwbólowego.

#### 4.3 Przeciwwskazania

- Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną
w punkcie 6.1.
- Czynna choroba wrzodowa żołądka i (lub) dwunastnicy lub krwawienie z przewodu
pokarmowego.
- Pacjenci, u których po podaniu kwasu acetylosalicylowego lub innego niesteroidowego leku
przeciwzapalnego (NLPZ), w tym inhibitorów cyklooksygenazy 2 (COX-2) wystąpił: skurcz
oskrzeli, ostry nieżyt nosa, polipy nosa, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka lub reakcje typu
alergicznego.
- Ciąża i karmienie piersią (patrz punkty 4.6 i 5.3).
- Ciężka niewydolność wątroby (albumina w surowicy < 25 g/l lub ≥ 10 punktów wg skali
Child-Pugh).
- Szacunkowy klirens kreatyniny < 30 ml/min.
- Dzieci i młodzież w wieku poniżej 16 lat.
- Zapalenie błony śluzowej jelit.
- Zastoinowa niewydolność mięśnia sercowego (NYHA II-IV).
- Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym, u których ciśnienie krwi jest stale zwiększone ponad
140/90 mmHg i którzy nie mieli właściwie kontrolowanego ciśnienia tętniczego krwi.
- Rozpoznana choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych i (lub) choroba naczyń
mózgowych.

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Wpływ na układ pokarmowy
U pacjentów leczonych etorykoksybem obserwowano występowanie zaburzeń w obrębie górnego
odcinka przewodu pokarmowego [perforacje, owrzodzenia, krwawienia (ang. PUBs)]; niektóre z nich
prowadziły do zgonu.

Należy zachować szczególną ostrożność podczas leczenia pacjentów, u których istnieje zwiększone
ryzyko wystąpienia powikłań w obrębie górnego odcinka przewodu pokarmowego podczas leczenia
NLPZ. Dotyczy to pacjentów w podeszłym wieku, pacjentów stosujących jednocześnie inne leki

z grupy NLPZ lub kwas acetylosalicylowy, pacjentów z chorobą w obrębie przewodu pokarmowego,
taką jak owrzodzenie i krwawienie w wywiadzie.

Podczas jednoczesnego stosowania etorykoksybu i kwasu acetylosalicylowego (nawet małych dawek)
istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia dalszych działań niepożądanych w obrębie przewodu
pokarmowego (owrzodzenia lub inne zaburzenia żołądka i jelit). Długotrwałe badania kliniczne nie
wykazały istotnej różnicy dotyczącej bezpieczeństwa stosowania w odniesieniu do układu
pokarmowego, pomiędzy selektywnymi inhibitorami COX-2 podawanymi z kwasem
acetylosalicylowym, a NLPZ podawanymi z kwasem acetylosalicylowym (patrz punkt 5.1).

Wpływ na układ sercowo-naczyniowy
Z danych klinicznych wynika, że leki z grupy selektywnych inhibitorów COX-2 mogą być związane
z występowaniem niepożądanych zdarzeń zakrzepowych (zwłaszcza zawału mięśnia sercowego
i udaru mózgu) w porównaniu do placebo i niektórych NLPZ. Ze względu na to, że ryzyko zaburzeń
sercowo-naczyniowych w trakcie stosowania etorykoksybu może zwiększać się w zależności od dawki
i okresu terapii, należy zastosować najkrótszy możliwy okres leczenia i najmniejszą dawkę dobową.
Należy okresowo dokonywać ponownej oceny potrzeby objawowego leczenia przeciwbólowego
i reakcji pacjenta na leczenie, zwłaszcza u pacjentów z chorobą zwyrodnieniową stawów
(patrz punkty 4.2, 4.3, 4.8 i 5.1).

Pacjenci, u których istnieje istotne ryzyko wystąpienia działań niepożądanych dotyczących układu
krążenia (np. z nadciśnieniem tętniczym, hiperlipidemią, cukrzycą, osoby palące), mogą być leczeni
etorykoksybem jedynie po dokładnym rozważeniu celowości takiej terapii (patrz punkt 5.1).

Wybiórcze inhibitory COX-2 nie mogą zastępować kwasu acetylosalicylowego w profilaktyce chorób
układu sercowo-naczyniowego, ze względu na brak działania przeciwpłytkowego. Z tego względu,
nie powinno się przerywać leczenia przeciwpłytkowego (patrz punkty 4.5 i 5.1).

Wpływ na nerki
Prostaglandyny powstające w nerkach mogą pełnić rolę wyrównawczą w utrzymywaniu przepływu
nerkowego. Z tego względu, w warunkach zaburzonego przepływu nerkowego stosowanie
etorykoksybu może powodować zmniejszenie powstawania prostaglandyn, a wtórnie - zmniejszenie
przepływu krwi przez nerki i zaburzenie czynności nerek. Największe ryzyko wystąpienia takiego
działania istnieje u pacjentów z wcześniej występującym znacznym zaburzeniem czynności nerek,
niewyrównaną niewydolnością serca lub marskością wątroby. U tych pacjentów należy rozważyć
monitorowanie czynności nerek.

Zatrzymanie płynów w organizmie, obrzęki i nadciśnienie
Podobnie jak w przypadku innych produktów leczniczych hamujących wytwarzanie prostaglandyn,
u pacjentów przyjmujących etorykoksyb obserwowano zatrzymanie płynów, obrzęki i nadciśnienie.
Stosowanie wszystkich niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), w tym etorykoksybu, może
być związane z wystąpieniem lub nawrotem zastoinowej niewydolności serca. W celu uzyskania
informacji dotyczących zależnej od dawki odpowiedzi na etorykoksyb patrz punkt 5.1. Należy
zachować ostrożność podczas stosowania produktu leczniczego u pacjentów, u których w wywiadzie
stwierdzono niewydolność serca, zaburzenia czynności lewej komory serca lub nadciśnienie tętnicze
krwi oraz u pacjentów z istniejącymi już obrzękami, niezależnie od ich przyczyny. W przypadku
pogorszenia stanu zdrowia tych pacjentów, należy podjąć odpowiednie czynności, w tym przerwać
stosowanie etorykoksybu.

Stosowanie etorykoksybu może być związane z częstszymi przypadkami wystąpienia ciężkiego
nadciśnienia tętniczego w porównaniu z innymi NLPZ i selektywnymi inhibitorami COX-2, zwłaszcza
po zastosowaniu dużych dawek. Z tego względu, przed leczeniem etorykoksybem należy kontrolować
nadciśnienie tętnicze (patrz punkt 4.3) oraz należy zwrócić szczególną uwagę na konieczność
monitorowania ciśnienia tętniczego krwi podczas leczenia etorykoksybem. Ciśnienie tętnicze krwi
należy kontrolować w ciągu dwóch tygodni po rozpoczęciu leczenia i okresowo w dalszym czasie.

Jeśli ciśnienie tętnicze krwi zwiększy się znacząco, należy rozważyć alternatywną metodę leczenia.

Wpływ na wątrobę
W badaniach klinicznych u około 1% pacjentów leczonych do roku etorykoksybem w dawce 30 mg,
60 mg lub 90 mg na dobę, nastąpiło zwiększenie aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT)
i (lub) aminotransferazy asparaginianowej (AspAT) (około trzykrotne lub większe przekroczenie
górnej granicy wartości prawidłowych).

Każdy pacjent, u którego wystąpiły podmiotowe i (lub) przedmiotowe objawy, wskazujące na
zaburzenia czynności wątroby lub u którego wystąpiły nieprawidłowe wyniki testów czynnościowych
wątroby powinien być monitorowany. Jeśli wystąpią objawy niewydolności wątroby lub zostanie
stwierdzone utrzymywanie się nieprawidłowych wyników (ponad trzykrotne przekroczenie górnej
granicy wartości prawidłowych), należy przerwać stosowanie etorykoksybu.

Ogólne
Jeżeli podczas leczenia wystąpi pogorszenie czynności opisanych powyżej układów/narządów, należy
podjąć właściwe postępowanie lecznicze i rozważyć przerwanie leczenia etorykoksybem. Należy
zapewnić odpowiednią opiekę medyczną podczas stosowania etorykoksybu u osób w podeszłym
wieku oraz u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, wątroby lub serca.

Należy zachować ostrożność podczas stosowania etorykoksybu u pacjentów odwodnionych.
Wskazane jest nawodnić pacjentów przed rozpoczęciem leczenia etorykoksybem.

Po wprowadzeniu do obrotu, podczas stosowania NLPZ i niektórych selektywnych inhibitorów
COX-2 odnotowano bardzo rzadko występowanie ciężkich reakcji skórnych, niektóre z nich kończące
się zgonem, w tym złuszczającego zapalenia skóry, zespołu Stevensa-Johnsona i toksycznego
martwiczego oddzielania się naskórka (patrz punkt 4.8). Ryzyko wystąpienia tych działań jest
prawdopodobnie największe na początku terapii, większość powikłań notowano w ciągu pierwszego
miesiąca leczenia. Poważne reakcje nadwrażliwości (takie jak anafilaksja i obrzęk naczynioruchowy)
odnotowano u pacjentów otrzymujących etorykoksyb (patrz punkt 4.8). Stosowanie niektórych
selektywnych inhibitorów COX-2 było związane ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia reakcji
skórnych u pacjentów, u których występowała alergia na niektóre leki. Należy przerwać stosowanie
etorykoksybu w wypadku wystąpienia pierwszych objawów wysypki skórnej, zmian na błonach
śluzowych lub jakichkolwiek innych objawów nadwrażliwości.

Etorykoksyb może maskować gorączkę i inne objawy stanu zapalnego lub infekcji.

Należy zachować ostrożność stosując etorykoksyb jednocześnie z warfaryną lub innymi doustnymi
lekami przeciwzakrzepowymi (patrz punkt 4.5).

Nie zaleca się stosowania etorykoksybu, jak i innych produktów leczniczych będących inhibitorami
cyklooksygenazy/syntezy prostaglandyn u kobiet planujących ciążę (patrz punkty 4.6, 5.1 i 5.3).

Substancje pomocnicze
Produkt leczniczy Etuxor zawiera laktozę. Ten produkt leczniczy nie powinien być stosowany
u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem
złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w tabletce powlekanej, to znaczy lek
uznaje się za „wolny od sodu”.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Interakcje farmakodynamiczne

Doustne leki przeciwzakrzepowe: U osób przyjmujących długotrwale warfarynę, podawanie
etorykoksybu w dawce 120 mg na dobę było związane ze zwiększeniem o około 13%
międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (ang. International Normalized Ratio, INR) czasu
protrombinowego. Z tego względu, należy kontrolować czas protrombinowy u pacjentów
otrzymujących leki o działaniu przeciwzakrzepowym, szczególnie w pierwszych dniach leczenia
etorykoksybem lub po zmianie jego dawki (patrz punkt 4.4).

Leki moczopędne, inhibitory konwertazy angiotensyny (inhibitory ACE) i antagoniści receptora
angiotensyny II: NLPZ mogą zmniejszać działanie leków moczopędnych i innych leków
przeciwnadciśnieniowych. U niektórych pacjentów z zaburzoną czynnością nerek (np. u pacjentów
odwodnionych lub u pacjentów w wieku podeszłym z zaburzoną czynnością nerek) jednoczesne
stosowanie inhibitora ACE lub antagonisty receptora angiotensyny II i leków hamujących
cyklooksygenazę może powodować dalsze, zwykle odwracalne, zaburzenia czynności nerek, w tym
możliwą ostrą niewydolność nerek. Należy rozważyć możliwość wystąpienia interakcji u pacjentów
stosujących etorykoksyb jednocześnie z inhibitorami konwertazy angiotensyny lub antagonistami
receptora angiotensyny II. Dlatego kombinację leków należy stosować ostrożnie, zwłaszcza u osób
starszych. Pacjenci powinni być odpowiednio nawodnieni. Należy też rozważyć monitorowanie
czynności nerek po rozpoczęciu leczenia towarzyszącego, a także okresowo w okresie późniejszym.

Kwas acetylosalicylowy: W badaniu przeprowadzonym z udziałem zdrowych ochotników
stwierdzono, że w stanie równowagi stacjonarnej etorykoksyb w dawce 120 mg jeden raz na dobę, nie
wywierał wpływu na działanie antyagregacyjne kwasu acetylosalicylowego (81 mg jeden raz na dobę).
Etorykoksyb może być stosowany jednocześnie z małymi dawkami kwasu acetylosalicylowego
podawanymi profilaktycznie w chorobach układu krążenia. Jednakże, jednoczesne stosowanie kwasu
acetylosalicylowego w małych dawkach i etorykoksybu może zwiększyć częstość występowania
owrzodzeń przewodu pokarmowego lub innych zaburzeń w porównaniu do stosowania samego
etorykoksybu. Nie jest zalecane jednoczesne stosowanie etorykoksybu z kwasem acetylosalicylowym
w większych dawkach niż stosowane w profilaktyce chorób układu krążenia lub z innymi lekami
z grupy NLPZ (patrz punkty 5.1 i 4.4).

Cyklosporyna i takrolimus: Nie badano interakcji tych leków z etorykoksybem, jednakże jednoczesne
stosowanie cyklosporyny lub takrolimusu z lekami z grupy NLPZ może zwiększać działanie
cyklosporyny lub takrolimusu, uszkadzające nerki. Należy monitorować czynność nerek podczas
jednoczesnego stosowania etorykoksybu z cyklosporyną lub takrolimusem.

Interakcje farmakokinetyczne

Wpływ etorykoksybu na parametry farmakokinetyczne innych leków

Lit: Leki z grupy NLPZ powodują zmniejszenie wydalania litu przez nerki i w związku z tym
zwiększenie stężenia litu w osoczu. Jeśli jest to konieczne należy kontrolować stężenie litu we krwi
i dostosować jego dawkę zarówno podczas skojarzonego stosowania, jak i po odstawieniu leku
z grupy NLPZ.

Metotreksat: Przeprowadzono dwa badania, w których stosowano etorykoksyb w dawce 60 mg, 90 mg
lub 120 mg, jeden raz na dobę, przez 7 dni u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów,
przyjmujących metotreksat raz na tydzień w dawkach od 7,5 mg do 20 mg. Etorykoksyb w dawkach
60 mg i 90 mg nie wpływał na stężenie metotreksatu w osoczu ani na klirens nerkowy metotreksatu.
W jednym badaniu, etorykoksyb w dawce 120 mg nie wpływał na stężenie, a w drugim badaniu,
etorykoksyb w dawce 120 mg zwiększał stężenie metotreksatu w osoczu o 28% i zmniejszał klirens
nerkowy metotreksatu o 13%. Pacjentów przyjmujących jednocześnie etorykoksyb i metotreksat

należy obserwować ze względu na działanie toksyczne metotreksatu.

Doustne leki antykoncepcyjne: Podczas jednoczesnego stosowania etorykoksybu w dawce 60 mg
i doustnego leku antykoncepcyjnego zawierającego 35 mikrogramów etynyloestradiolu (ang. Ethinyl
Estradiol, EE) oraz 0,5 do 1 mg noretyndronu przez 21 dni, stwierdzono zwiększenie wartości
AUC0-24 h EE w stanie stacjonarnym o 37%. Etorykoksyb podawany w dawce 120 mg z tym samym
doustnym lekiem antykoncepcyjnym, jednocześnie lub w odstępie 12 godzin, wpływał na zwiększenie
wartości AUC0 24 h EE w stanie stacjonarnym od 50% do 60. Wybierając doustny lek antykoncepcyjny
stosowany jednocześnie z etorykoksybem, należy rozważyć zwiększenie stężenia EE. Zwiększenie
stężenia EE może zwiększać występowanie działań niepożądanych związanych ze stosowaniem
doustnych leków antykoncepcyjnych (np. żylne incydenty zakrzepowe u kobiet z grupy ryzyka).

Hormonalna terapia zastępcza (HTZ): Podczas stosowania hormonalnej terapii zastępczej
zawierającej skoniugowane estrogeny (np. PREMARIN w dawce 0,625 mg) jednocześnie z
etorykoksybem w dawce 120 mg przez 28 dni, stwierdzono zwiększenie średniej wartości AUC0-24 h
w stanie stacjonarnym niesprzężonych estrogenów: estronu (41%), ekwiliny (76%) i 17-β-estradiolu
(22%). Skutek działania etorykoksybu w dawkach 30 mg, 60 mg i 90 mg podczas długotrwałej terapii
nie został przebadany. Wpływ etorykoksybu w dawce 120 mg na stężenie zależne od czasu (AUC0-24 h)
estrogenowych komponentów leku PREMARIN był mniejszy o połowę niż obserwowany, podczas
gdy lek PREMARIN podawany był w monoterapii, a jego dawkę zwiększono z 0,625 do 1,25 mg.
Znaczenie kliniczne tych danych nie jest znane, a podawanie większych dawek leku PREMARIN
jednocześnie z etorykoksybem nie zostało przebadane. Wybierając pomenopauzalną hormonalną
terapię zastępczą stosowaną jednocześnie z etorykoksybem, należy uwzględnić zwiększenie stężenia
estrogenów, ponieważ zwiększenie stężenia estrogenów mogłoby zwiększyć ryzyko działań
niepożądanych związanych z HTZ.

Prednizon lub prednizolon: W badaniach klinicznych dotyczących interakcji, etorykoksyb nie
wywierał klinicznie znaczącego wpływu na farmakokinetykę prednizonu lub prednizolonu.

Digoksyna: Etorykoksyb stosowany w dawce 120 mg, jeden raz na dobę, przez 10 dni u ochotników,
w stanie stacjonarnym nie wpływał na wartość AUC0-24 h digoksyny ani na jej wydalanie przez nerki.
Stwierdzono zwiększenie stężenia maksymalnego (Cmax) digoksyny (o około 33%). Na ogół, nie miało
ono istotnego znaczenia klinicznego u większości pacjentów. Niemniej jednak, pacjentów, u których
istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia działania toksycznego digoksyny, należy obserwować podczas
jednoczesnego stosowania tego leku z etorykoksybem.

Wpływ etorykoksybu na leki metabolizowane z udziałem sulfotransferaz
Etorykoksyb jest inhibitorem ludzkiej sulfotransferazy, szczególnie jej izoenzymu SULT1E1.
Wykazano, że etorykoksyb zwiększa stężenie etynyloestradiolu w surowicy. Obecnie istnieje mało
danych dotyczących działania sulfotransferaz i trwają badania nad znaczeniem klinicznym tych
enzymów dla metabolizmu wielu leków. W związku z tym, zaleca się zachowanie ostrożności podczas
jednoczesnego stosowania etorykoksybu z innymi lekami, metabolizowanymi w pierwszej kolejności
przy udziale sulfotransferaz (np. salbutamol w postaci doustnej, minoksydyl).

Wpływ etorykoksybu na leki metabolizowane z udziałem izoenzymów cytochromu P
Na podstawie badań in vitro stwierdzono, że nie należy spodziewać się, że etorykoksyb hamuje
izoenzym cytochromu P450 (CYP) 1A2, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1 oraz 3A4. W badaniu z udziałem
zdrowych ochotników, u których stosowano etorykoksyb w dawce 120 mg, jeden raz na dobę, nie
stwierdzono zmian w aktywności wątrobowego izoenzymu CYP3A4, ocenionej na podstawie testu
oddechowego po podaniu erytromycyny.

Wpływ innych leków na farmakokinetykę etorykoksybu
W głównym szlaku metabolicznym etorykoksybu biorą udział enzymy układu CYP. Metabolizm
etorykoksybu in vivo zachodzi z udziałem CYP3A4. Badania in vitro wskazują, że CYP2D6,
CYP2C9, CYP1A2 oraz CYP2C19 również mogą katalizować procesy głównego szlaku

metabolicznego etorykoksybu, lecz nie określono stopnia ich udziału w badaniach in vivo.

Ketokonazol: Ketokonazol, silny inhibitor CYP3A4, stosowany u zdrowych ochotników w dawce
400 mg, jeden raz na dobę, przez 11 dni, nie wpływał na farmakokinetykę pojedynczej, 60 mg dawki
etorykoksybu (zwiększenie AUC o 43%) w sposób klinicznie istotny.

Worykonazol i mikonazol: Jednoczesne podawanie silnych inhibitorów CYP3A4, worykonazolu
(doustnie) lub mikonazolu (miejscowego żelu doustnego) i etorykoksybu powoduje niewielkie
zwiększenie ekspozycji na etorykoksyb; dostępne dane naukowe wskazują jednak, że zjawisko to jest
pozbawione znaczenia klinicznego.

Ryfampicyna: Podczas jednoczesnego stosowania etorykoksybu i ryfampicyny, będącej silnym
induktorem enzymów układu CYP, następowało zmniejszenie stężenia etorykoksybu w osoczu o 65%.
Z tego powodu, podczas jednoczesnego stosowania etorykoksybu i ryfampicyny może dojść do
nawrotu objawów choroby. Pomimo to nie należy zwiększać dawki etorykoksybu, gdyż nie badano
produktu w połączeniu z ryfampicyną w dawkach większych od zalecanych w poszczególnych
wskazaniach (patrz punkt 4.2).

Leki zobojętniające: Leki zobojętniające nie wpływają na farmakokinetykę etorykoksybu w sposób
klinicznie istotny.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża
Brak danych klinicznych dotyczących stosowania etorykoksybu u kobiet w ciąży. Badania na
zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ etorykoksybu na reprodukcję (patrz punkt 5.3). Nie jest znane
potencjalne ryzyko dla kobiet w ciąży. Etorykoksyb, tak jak inne leki hamujące syntezę prostaglandyn,
może powodować niedowład macicy oraz przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego (ductus
arteriosus) w ostatnim trymestrze ciąży. Etorykoksyb jest przeciwwskazany do stosowania u kobiet
w ciąży (patrz punkt 4.3). Jeżeli podczas leczenia kobieta zajdzie w ciążę, stosowanie etorykoksybu
należy przerwać.

Karmienie piersią
Nie wiadomo czy etorykoksyb przenika do mleka ludzkiego. Etorykoksyb przenika do mleka
karmiących szczurów. Kobiety stosujące etorykoksyb nie mogą karmić piersią (patrz punkty 4.3 i 5.3).

Płodność
Nie zaleca się stosowania etorykoksybu, podobnie jak innych leków będących inhibitorami COX-2,
u kobiet planujących ciążę.

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Pacjenci, u których podczas terapii etorykoksybem wystąpią zawroty głowy lub senność, powinni
wstrzymać się od prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

#### 4.8 Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa
W badaniach klinicznych obejmujących grupę 9295 osób, w tym 6757 pacjentów z ChZS, RZS,
przewlekłym bólem okolicy lędźwiowo-krzyżowej lub zesztywniającym zapaleniem stawów
kręgosłupa, określono bezpieczeństwo stosowania etorykoksybu (około 600 pacjentów z ChZS lub
RZS leczono przez okres jednego roku lub dłużej).

W badaniach klinicznych profil działań niepożądanych obserwowanych u pacjentów z ChZS
i u pacjentów z RZS leczonych etorykoksybem przez okres jednego roku lub dłużej był zbliżony.

W badaniu klinicznym dotyczącym dny moczanowej o ostrym przebiegu pacjenci byli leczeni
etorykoksybem w dawce 120 mg, jeden raz na dobę przez osiem dni. Działania niepożądane
obserwowane w tym badaniu były zbliżone do obserwowanych w badaniu dotyczącym ChZS, RZS
i przewlekłego bólu okolicy lędźwiowo-krzyżowej.

W ramach programu analizy wyników dotyczących bezpieczeństwa dla układu
sercowo-naczyniowego na podstawie danych zebranych z trzech badań prowadzonych z grupą
kontrolną przyjmującą aktywny komparator, 17 412 pacjentów z ChZS lub RZS leczonych było
etorykoksybem (60 mg lub 90 mg) przez okres wynoszący średnio około 18 miesięcy. Dane z tego
programu dotyczące bezpieczeństwa przedstawiono w punkcie 5.1.

W badaniach klinicznych dotyczących leczenia ostrego bólu pooperacyjnego związanego
ze stomatologicznym zabiegiem chirurgicznym, do których włączono 614 pacjentów przyjmujących
etorykoksyb (w dawce wynoszącej 90 mg lub 120 mg), profil działań niepożądanych był w zasadzie
zbliżony do obserwowanego w badaniach dotyczących leczenia ChZS, RZS i przewlekłych bólów
okolicy lędźwiowo-krzyżowej łącznie.

Tabelaryczna lista działań niepożądanych
W badaniach programu MEDAL przez okres do 3,5 roku, w krótkoterminowych badaniach ostrego
bólu przez okres do 7 dni lub w badaniach po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu, wśród
pacjentów z ChZS, RZS, przewlekłym bólem okolicy lędźwiowo-krzyżowej lub zesztywniającym
zapaleniem stawów kręgosłupa leczonych etorykoksybem 30 mg, 60 mg lub 90 mg, w zalecanej
dawce przez okres do 12 tygodni, odnotowano niżej wymienione działania niepożądane, występujące
częściej niż w przypadku placebo (patrz tabela poniżej):

Klasyfikacja układów
i narządów
Działanie niepożądane Częstość*

Zakażenia i zarażenia
pasożytnicze
Zapalenie wyrostka zębodołowego Często

Zapalenie błony śluzowej żołądka i jelit,
infekcje górnych dróg oddechowych,
infekcje układu moczowego

Niezbyt często

Zaburzenia krwi i układu
chłonnego
Niedokrwistość (szczególnie związana z
krwawieniem żołądkowo-jelitowym),
leukopenia, trombocytopenia

Niezbyt często

Zaburzenia układu
immunologicznego
Reakcje nadwrażliwości1,3 Niezbyt często

Obrzęk naczynioruchowy, reakcje
anafilaktyczne lub anafilaktoidalne w tym
wstrząs1

Rzadko

Zaburzenia metabolizmu
i odżywiania
Obrzęki, zatrzymanie płynów Często

Zwiększony lub zmniejszony apetyt,
zwiększenie masy ciała
Niezbyt często

Zaburzenia psychiczne Lęk, depresja, zmniejszona sprawność
umysłowa, omamy1
Niezbyt często

Dezorientacja1, niepokój1 Rzadko

Zaburzenia układu nerwowego Zawroty głowy, ból głowy Często

Zaburzenia smaku, bezsenność, parestezje
lub niedoczulica, senność
Niezbyt często

Zaburzenia oka Niewyraźne widzenie, zapalenie spojówek Niezbyt często

Zaburzenia ucha i błędnika Szumy uszne, zawroty głowy Niezbyt często

Zaburzenia serca Kołatanie serca, arytmia1 Często

Migotanie przedsionków, tachykardia1,
zastoinowa niewydolność serca, nieswoiste
zmiany w zapisie EKG, dusznica bolesna1,
zawał mięśnia sercowego4

Niezbyt często

Zaburzenia naczyniowe Nadciśnienie tętnicze Często

Uderzenia gorąca, incydenty w obrębie
naczyń mózgowych4, przemijający napad
niedokrwienny, przełom nadciśnieniowy1,
zapalenie naczyń1

Niezbyt często

Zaburzenia układu
oddechowego, klatki piersiowej
i śródpiersia

Skurcz oskrzeli1 Często

Kaszel, duszność, krwawienie z nosa Niezbyt często

Zaburzenia żołądka i jelit Ból brzucha Bardzo często

Zaparcia, wzdęcia z oddawaniem gazów,
zapalenie błony śluzowej żołądka,
zgaga/refluks żołądkowy, biegunka,
niestrawność/dyskomfort w nadbrzuszu,
nudności, wymioty, zapalenie przełyku,
owrzodzenie błony śluzowej jamy ustnej

Często

Wzdęcia, zmiana pracy jelit, suchość błony
śluzowej jamy ustnej, owrzodzenie żołądka
i (lub) dwunastnicy, choroba wrzodowa
żołądka i (lub) dwunastnicy w tym
perforacje i krwawienia z przewodu
pokarmowego, zespół jelita drażliwego,
zapalenie trzustki1

Niezbyt często

Zaburzenia wątroby i dróg
żółciowych
Zwiększenie aktywności AlAT, zwiększenie
aktywności AspAT
Często

Zapalenie wątroby1 Rzadko

Niewydolność wątroby1, żółtaczka1 Rzadko2

Zaburzenia skóry i tkanki
podskórnej
Wybroczyny Często

Obrzęk twarzy, świąd, wysypka,
rumień1, pokrzywka1
Niezbyt często

Zespół Stevensa-Johnsona‡, toksyczne
martwicze oddzielanie się naskórka1,
wykwity polekowe o stałej lokalizacji1

Rzadko2

Zaburzenia mięśniowoszkieletowe i tkanki łącznej
Kurcze mięśni, bóle mięśniowoszkieletowe lub sztywność
Niezbyt często

Zaburzenia nerek i dróg
moczowych
Białkomocz, zwiększenie stężenia
kreatyniny w surowicy, niewydolność
nerek/zaburzenia czynności nerek1
(patrz punkt 4.4)

Niezbyt często

Osłabienie/zmęczenie, objawy
grypopodobne
Często

Ból w klatce piersiowej Niezbyt często
Badania diagnostyczne Zwiększenie stężenia azotu mocznikowego
w surowicy krwi, zwiększenie aktywności
kinazy kreatynowej, hiperkaliemia,
zwiększenie stężenia kwasu moczowego

Niezbyt często

Zmniejszenie stężenia sodu w surowicy
krwi
Rzadko

* Kategoria częstości występowania: zdefiniowana dla każdego rodzaju działania niepożądanego na
podstawie częstości występowania podanej w bazie danych z badań klinicznych: Bardzo często
(≥ 1/10), Często (od ≥ 1/100 do < 1/10), Niezbyt często (od ≥ 1/1000 do < 1/100),
Rzadko (od ≥ 1/10 000 do < 1/1000), Bardzo rzadko (< 1/10 000).

1 To działanie niepożądane zidentyfikowano w czasie obserwacji prowadzonej w okresie po
wprowadzeniu produktu do obrotu. Podawaną częstość jego występowania oszacowano na podstawie
największej częstości obserwowanej w danych ze wszystkich badań klinicznych zestawionych według
wskazania i zarejestrowanej dawki.

2 Kategorię częstości występowania określoną jako „Rzadko” zdefiniowano zgodnie z wytycznymi
dotyczącymi tekstu Charakterystyki produktu leczniczego (ChPL) (popr. 2 z września 2009 r.)
w oparciu o szacunkową wartość górnej granicy 95-procentowego przedziału ufności dla liczby
zdarzeń wynoszącej 0, mając na uwadze liczbę pacjentów leczonych etorykoksybem w analizie
danych z badań fazy III zestawionych według dawki i wskazania (n = 15 470).

3 Do reakcji nadwrażliwości zalicza się „uczulenie”, „uczulenie na produkt leczniczy”,
„nadwrażliwość na produkt leczniczy”, „nadwrażliwość”, „nadwrażliwość niesklasyfikowaną gdzie
indziej”, „reakcję nadwrażliwości” oraz „uczulenie nieswoiste”.

4 Na podstawie analizy danych z długotrwałych badań klinicznych z grupą kontrolną placebo i grupą
kontrolną aktywnie leczoną stwierdzono, że stosowanie selektywnych inhibitorów COX-2 wiązało się
ze zwiększeniem ryzyka występowania poważnych tętniczych incydentów zakrzepowych, z zawałem
mięśnia sercowego i udarem mózgu włącznie. W oparciu o istniejące dane (zdarzenia niezbyt częste)
ustalono, iż mało prawdopodobne jest, by bezwzględne zwiększenie ryzyka wystąpienia takich
incydentów przekroczyło 1% rocznie.

Podczas stosowania leków z grupy NLPZ odnotowano następujące działania niepożądane, których nie
można wykluczyć podczas terapii etorykoksybem: uszkodzenie nerek, w tym śródmiąższowe
zapalenie nerek i zespół nerczycowy.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych:
Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, Tel.: + 48 22 49 21 301, Faks: + 48 22 49 21 309,
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl.
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

W próbach klinicznych podanie pojedynczych dawek etorykoksybu do 500 mg oraz powtarzanej przez
21 dni dawki do 150 mg na dobę nie powodowało istotnych objawów toksyczności. Istnieją
doniesienia o ostrym przedawkowaniu etorykoksybu, chociaż w większości przypadków nie zgłaszano
występowania działań niepożądanych. Najczęściej obserwowane działania niepożądane odpowiadały
profilowi bezpieczeństwa etorykoksybu (np. zdarzenia żołądkowo-jelitowe, zdarzenia niepożądane
związane z zaburzeniami czynności serca i nerek).

W razie wystąpienia przedawkowania uzasadnione jest wdrożenie doraźnych metod postępowania,
np. płukanie żołądka, kliniczna obserwacja pacjenta oraz, jeśli jest to konieczne, zastosowanie
leczenia wspomagającego.

Etorykoksyb nie jest usuwany podczas hemodializy, nie wiadomo, czy jest możliwe usunięcie
etorykoksybu za pomocą dializy otrzewnowej.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwzapalne i przeciwreumatyczne, niesteroidowe, koksyby,
kod ATC: M01AH05

Mechanizm działania

Etorykoksyb jest doustnym, wybiórczym w zakresie dawek klinicznych, inhibitorem
cyklooksygenazy-2 (COX-2). W badaniach z zakresu farmakologii klinicznej produkt leczniczy
Etuxor w dawkach do 150 mg na dobę powodował zależne od dawki hamowanie COX-2 bez
hamowania COX-1. Etorykoksyb nie hamował syntezy prostaglandyn w żołądku i nie wpływał na
czynność płytek krwi.

Cyklooksygenaza jest enzymem odpowiedzialnym za powstawanie prostaglandyn. Zidentyfikowano
jej dwa izoenzymy: COX-1 oraz COX-2. COX-2 jest izoenzymem indukowanym przez czynniki
powodujące stan zapalny i jest odpowiedzialny za syntezę prostanoidowych mediatorów powstania
bólu, stanu zapalnego i gorączki. COX-2 uczestniczy także w procesie owulacji, zagnieżdżania się
komórki jajowej, zamknięcia przewodu tętniczego u płodu oraz regulacji czynności nerek i czynności
ośrodkowego układu nerwowego (indukowanie gorączki, odczuwanie bólu, funkcje poznawcze).
Może także brać udział w gojeniu się wrzodów. COX-2 wykryto w tkankach otaczających wrzody
żołądka, lecz nie ustalono związku z procesem gojenia się tych wrzodów u ludzi.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

Skuteczność

U pacjentów z chorobą zwyrodnieniową stawów (ChZS) etorykoksyb w dawce 60 mg, jeden raz na
dobę powodował znamienną poprawę w zmniejszaniu bólu oraz oceny przebiegu choroby przez
pacjenta. Korzystny wynik działania produktu leczniczego obserwowano już w drugiej dobie leczenia
i utrzymywał się on do 52 tygodni. Badania przeprowadzone z etorykoksybem stosowanym jeden raz
na dobę w dawce 30 mg, wykazały większą skuteczność w porównaniu do placebo w okresie leczenia
przez 12 tygodni (stosując ocenę podobną jak w powyżej opisanych badaniach). W badaniach z
zastosowaniem różnych dawek, etorykoksyb w dawce 60 mg wykazywał znacznie większą poprawę
niż w dawce 30 mg dla wszystkich 3 pierwszorzędowych punktów końcowych w okresie leczenia
przez 6 tygodni. Nie przeprowadzono badań z zastosowaniem etorykoksybu w dawce 30 mg,
w leczeniu choroby zwyrodnieniowej stawów rąk.

U pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów (RZS) etorykoksyb w dawkach 60 mg i 90 mg,
jeden raz na dobę powodował znamienną poprawę w zmniejszaniu bólu, stanu zapalnego i poprawę
zdolności do poruszania się. W badaniach oceniających dawki 60 mg i 90 mg, korzystne działanie
produktu utrzymywało się podczas całego okresu leczenia, tj. przez 12 tygodni. W badaniu
oceniającym dawkę 60 mg w porównaniu do dawki 90 mg, zarówno etorykoksyb w dawce 60 mg
jeden raz na dobę jak i 90 mg jeden raz na dobę był bardziej skuteczny niż placebo. Dawka 90 mg była
skuteczniejsza niż dawka 60 mg w całkowitej ocenie bólu przez pacjentów (na wizualnej skali
analogowej 0-100 mm), ze średnią poprawą o -2,71 mm (95% CI: -4,98 mm, -0,45 mm).

U pacjentów, u których występują okresy zaostrzenia stanu zapalnego stawów w przebiegu dny
moczanowej etorykoksyb stosowany w dawce 120 mg, jeden raz na dobę, przez 8 dni łagodził
umiarkowany i ciężki ból stawów oraz stan zapalny porównywalnie do indometacyny stosowanej
w dawce 50 mg, trzy raz na dobę. Zmniejszenie nasilenia bólu obserwowano już po czterech
godzinach od rozpoczęcia leczenia.

U pacjentów z zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa etorykoksyb w dawce 90 mg, jeden
raz na dobę powodował znamienną poprawę w zmniejszaniu bólu kręgosłupa, stanu zapalnego,
zesztywnienia oraz poprawę czynnościową. Kliniczną korzyść ze stosowania etorykoksybu
zaobserwowano już w drugim dniu po rozpoczęciu leczenia i utrzymywała się ona przez cały
52-tygodniowy czas leczenia. W drugim badaniu oceniającym dawkę 60 mg w porównaniu do dawki
90 mg, wykazano podobną skuteczność etorykoksybu w dawce 60 mg na dobę i 90 mg na dobę,
w porównaniu do naproksenu w dawce 1000 mg. Wśród pacjentów, u których nie uzyskano
właściwego działania dawki 60 mg na dobę przez 6 tygodni, zwiększenie dawki do 90 mg na dobę
spowodowało poprawę wskaźnika nasilenia bólu kręgosłupa (na wizualnej skali analogowej
0-100 mm), w porównaniu do ciągłego stosowania dawki 60 mg na dobę, ze średnią poprawą o
-2,70 mm (95% CI: -4,88 mm, -0,52 mm).

W badaniu klinicznym dotyczącym leczenia pooperacyjnego bólu związanego ze stomatologicznym
zabiegiem chirurgicznym, etorykoksyb w dawce 90 mg podawano raz na dobę przez maksymalnie
3 dni. W podgrupie pacjentów, u których w chwili rozpoczęcia badania ból miał nasilenie
umiarkowane, działanie przeciwbólowe etorykoksybu w dawce 90 mg było zbliżone do działania
wywieranego przez ibuprofen w dawce 600 mg (16,11 względem 16,39; P = 0,722) oraz silniejsze od
działania paracetamolu/kodeiny w dawce 600 mg/60 mg (11,00; P < 0,001) i placebo (6,84; P < 0,001)
wg pomiaru zmniejszenia bólu w okresie pierwszych 6 godzin (TOPAR6). Odsetek pacjentów, którzy
zgłosili użycie leku doraźnego w okresie pierwszych 24 godzin dawkowania w grupie przyjmującej
etorykoksyb 90 mg, ibuprofen 600 mg co 6 godzin, paracetamol/kodeinę 600 mg/60 mg co 6 godzin
oraz placebo wynosił odpowiednio 40,8%, 25,5%, 46,7% oraz 76,2%. W tym badaniu mediana czasu
do wystąpienia działania etorykoksybu w dawce 90 mg (zauważalne złagodzenie bólu) wynosiła
28 minut od przyjęcia.

Bezpieczeństwo stosowania

Wielonarodowościowy długotrwały program dotyczący zastosowania etorykoksybu i diklofenaku
w zapaleniu stawów (MEDAL)
Program MEDAL był prospektywnym programem analizy wyników dotyczących bezpieczeństwa dla
układu sercowo-naczyniowego na podstawie danych zebranych z trzech badań z randomizacją,
podwójnie zaślepioną próbą i grupą kontrolną leczoną aktywnym komparatorem, badania MEDAL,
EDGE II oraz EDGE.

Badanie MEDAL było badaniem dotyczącym wyników uzyskanych dla układu
sercowo-naczyniowego pod względem występowania punktu końcowego, przeprowadzonym
z udziałem 17 804 pacjentów z ChZS oraz 5 700 pacjentów z RZS, którzy przyjmowali etorykoksyb
w dawce 60 mg (ChZS) lub 90 mg (ChZS oraz RZS) albo diklofenak w dawce 150 mg na dobę przez
okres trwający średnio 20,3 miesiąca (maksymalnie 42,3 miesiąca, mediana 21,3 miesiąca).
W badaniu tym rejestrowano wyłącznie ciężkie działania niepożądane oraz przypadki przerwania

leczenia z powodu wystąpienia jakichkolwiek działań niepożądanych.

W badaniach EDGE i EDGE II porównywano tolerancję przez układ pokarmowy etorykoksybu
w porównaniu z diklofenakiem. Do badania EDGE włączono 7 111 pacjentów z ChZS, którzy
przyjmowali etorykoksyb w dawce 90 mg na dobę (dawka przekraczająca 1,5 razy dawkę zalecaną do
stosowania w ChZS) lub diklofenak w dawce 150 mg na dobę przez okres trwający średnio
9,1 miesiąca (maksymalnie 16,6 miesiąca, mediana 11,4 miesiąca). Do badania EDGE II włączono
4 086 pacjentów z RZS, którzy przyjmowali etorykoksyb w dawce 90 mg na dobę lub diklofenak
w dawce 150 mg na dobę przez okres wynoszący średnio 19,2 miesiąca (maksymalnie 33,1 miesiąca,
mediana 24 miesiące).

W łącznym programie MEDAL, 34 701 pacjentów z ChZS lub RZS leczono przez okres wynoszący
średnio 17,9 miesiąca (maksymalnie 42,3 miesiąca, mediana 16,3 miesiąca), przy czym w przypadku
około 12 800 pacjentów okres leczenia trwał dłużej niż 24 miesiące. U pacjentów włączonych do
programu stwierdzono w punkcie wyjścia szeroki wachlarz czynników ryzyka dla układu krążenia
i pokarmowego. Z programu wykluczono pacjentów po niedawno przebytym zawale mięśnia
sercowego oraz tych, u których w okresie 6 miesięcy poprzedzających włączenie do badania
wykonano operację pomostowania tętnicy wieńcowej bądź przezskórną interwencję wieńcową.
Podczas badań dozwolone było stosowanie leków gastroprotekcyjnych oraz aspiryny w małej dawce.

Bezpieczeństwo całkowite:
Nie stwierdzono znaczącej różnicy w zakresie częstości występowania zakrzepowych zdarzeń
sercowo-naczyniowych dla etorykoksybu i diklofenaku. Działania niepożądane związane
z zaburzeniami czynności serca i nerek obserwowano częściej w przypadku stosowania etorykoksybu
niż diklofenaku, a efekt ten był zależny od dawki (patrz odpowiednie wyniki poniżej). Działania
niepożądane w obrębie układu pokarmowego i wątroby obserwowano znacznie częściej w przypadku
stosowania diklofenaku niż etorykoksybu. Częstość występowania działań niepożądanych w
badaniach EDGE i EDGE II oraz działań niepożądanych uznanych za ciężkie lub skutkujących
przerwaniem leczenia w badaniu MEDAL była większa w przypadku stosowania etorykoksybu niż
diklofenaku.

Dane dotyczące bezpieczeństwa dla układu sercowo-naczyniowego:
Częstość występowania potwierdzonych ciężkich działań niepożądanych w postaci zakrzepowych
zdarzeń sercowo-naczyniowych (obejmujących zdarzenia sercowe, naczyniowo-mózgowe i w obrębie
naczyń obwodowych) była porównywalna w grupie otrzymującej etorykoksyb i w grupie leczonej
diklofenakiem, a dane podsumowano w tabeli poniżej. Nie stwierdzono znaczących statystycznie
różnic w zakresie częstości występowania zdarzeń zakrzepowych dla etorykoksybu i diklofenaku
w żadnej z badanych podgrup obejmujących kategorie pacjentów w całym zakresie wyjściowych
czynników ryzyka dla układu sercowo-naczyniowego. Rozpatrywane oddzielnie wartości ryzyka
względnego dla potwierdzonych ciężkich działań niepożądanych w postaci zakrzepowych zdarzeń
sercowo-naczyniowych dla etorykoksybu w dawce 60 mg lub 90 mg w porównaniu z diklofenakiem
w dawce 150 mg były podobne.

Częstość występowania potwierdzonych zakrzepowych zdarzeń sercowo-naczyniowych
(łączne dane z programu MEDAL)
Etorykoksyb
(N = 16819)
25836 pacjentolat

Diklofenak
(N = 16483)
24766 pacjentolat

Porównanie
pomiędzy grupami
leczonymi
Częstość† (95% CI) Częstość† (95% CI) Ryzyko względne
(95% CI)
Potwierdzone ciężkie działania niepożądane w postaci zakrzepowych zdarzeń
sercowo-naczyniowych
Zgodne
z protokołem
1,24 (1,11; 1,38) 1,30 (1,17; 1,45) 0,95 (0,81; 1,11)

Zgodne
z zaplanowanym
leczeniem

1,25 (1,14; 1,36) 1,19 (1,08; 1,30) 1,05 (0,93; 1,19)

Potwierdzone zdarzenia sercowe
Zgodne
z protokołem
0,71 (0,61; 0,82) 0,78 (0,68; 0,90) 0,90 (0,74; 1,10)

Zgodne
z zaplanowanym
leczeniem

0,69 (0,61; 0,78) 0,70 (0,62; 0,79) 0,99 (0,84; 1,17)

Potwierdzone zdarzenia naczyniowo-mózgowe
Zgodne
z protokołem
0,34 (0,28; 0,42) 0,32 (0,25; 0,40) 1,08 (0,80; 1,46)

Zgodne
z zaplanowanym
leczeniem

0,33 (0,28; 0,39) 0,29 (0,24; 0,35) 1,12 (0,87; 1,44)

Potwierdzone zdarzenia w obrębie naczyń obwodowych
Zgodne
z protokołem
0,20 (0,15; 0,27) 0,22 (0,17; 0,29) 0,92 (0,63; 1,35)

Zgodne
z zaplanowanym
leczeniem

0,24 (0,20; 0,30) 0,23 (0,18; 0,28) 1,08 (0,81; 1,44)

† Liczba zdarzeń na 100 pacjentolat; CI = przedział ufności
N = całkowita liczba pacjentów włączonych do populacji zgodnej z protokołem

Zgodne z protokołem: wszystkie zdarzenia w trakcie badania lub w ciągu 14 dni po
przerwaniu leczenia (z wyłączeniem: pacjentów, którzy w tym czasie przyjęli < 75% terapii
badanym lekiem lub którzy przyjęli > 10% nie objętego badaniem leku z grupy NLPZ).

Zgodne z zaplanowanym leczeniem: wszystkie potwierdzone zdarzenia do końca badania
(łącznie z pacjentami potencjalnie narażonymi na interwencje nie objęte badaniem
w następstwie przerwania leczenia badanym lekiem). Całkowita liczba losowo wybranych
pacjentów, n = 17 412 dla leczonych etorykoksybem i 17 289 dla leczonych
diklofenakiem.

Śmiertelność z powodów sercowo-naczyniowych, jak również śmiertelność całkowita, były zbliżone
w grupie leczonej etorykoksybem i w grupie leczonej diklofenakiem.

Zdarzenia niepożądane związane z zaburzeniami czynności serca i nerek:
U około 50% pacjentów włączonych do badania MEDAL stwierdzono w punkcie wyjścia nadciśnienie
tętnicze w wywiadzie. W badaniu tym częstość występowania przypadków przerwania leczenia
z powodu wystąpienia działań niepożądanych związanych z nadciśnieniem była większa w sposób
statystycznie istotny wśród pacjentów leczonych etorykoksybem niż wśród pacjentów przyjmujących
diklofenak. Częstość występowania działań niepożądanych związanych z zastoinową niewydolnością
serca (przypadki przerwania leczenia i wystąpienia ciężkich zdarzeń) była zbliżona w grupie

otrzymującej etorykoksyb w dawce 60 mg i w grupie leczonej diklofenakiem w dawce 150 mg, lecz
większa w grupie otrzymującej etorykoksyb w dawce 90 mg w porównaniu z grupą leczoną
diklofenakiem w dawce 150 mg (statystycznie istotna dla etorykoksybu w dawce 90 mg w porównaniu
z diklofenakiem w dawce 150 mg dla grupy z ChZS w badaniu MEDAL). Częstość występowania
potwierdzonych działań niepożądanych związanych z zastoinową niewydolnością serca (zdarzeń, które
były ciężkie i skutkowały hospitalizacją lub wizytą w izbie przyjęć) była nieznacznie większa w grupie
leczonej etorykoksybem niż w grupie leczonej diklofenakiem w dawce 150 mg, i zależała od dawki.
Częstość występowania przypadków przerwania leczenia z powodu wystąpienia działań niepożądanych
związanych z obrzękami była większa w grupie leczonej etorykoksybem niż w grupie leczonej
diklofenakiem w dawce 150 mg, i zależała od dawki (statystycznie istotna dla etorykoksybu w dawce
90 mg lecz nieistotna statystycznie dla etorykoksybu w dawce 60 mg).

Wyniki dotyczące zdarzeń niepożądanych związanych z zaburzeniami czynności serca i nerek
w badaniach EDGE i EDGE II odpowiadały opisanym wynikom uzyskanym w badaniu MEDAL.

W indywidualnych programach badawczych MEDAL, dotyczących etorykoksybu (w dawce 60 mg lub
90 mg), całkowita częstość przypadków przerwania leczenia w każdej leczonej grupie wynosiła do 2,6%
z powodu nadciśnienia tętniczego, do 1,9% z powodu obrzęku oraz do 1,1% z powodu zastoinowej
niewydolności serca, przy czym obserwowano większą częstość przypadków przerwania leczenia wśród
pacjentów leczonych etorykoksybem w dawce 90 mg niż etorykoksybem w dawce 60 mg.

Wyniki oceny tolerancji przez układ pokarmowy uzyskane w programie MEDAL:
W każdym z trzech badań składowych programu MEDAL istotnie mniejszą częstość przypadków
przerwania leczenia z powodu wystąpienia jakichkolwiek klinicznych (np. niestrawność, bóle brzucha,
owrzodzenie) działań niepożądanych dotyczących przewodu pokarmowego obserwowano w grupie
leczonej etorykoksybem w porównaniu z grupą leczoną diklofenakiem. Częstości przerwania leczenia
z powodu wystąpienia klinicznych działań niepożądanych dotyczących przewodu pokarmowego na sto
pacjentolat w ciągu całego okresu badania były następujące: 3,23 dla etorykoksybu oraz 4,96 dla
diklofenaku w badaniu MEDAL; 9,12 dla etorykoksybu oraz 12,28 dla diklofenaku w badaniu EDGE
i 3,71 dla etorykoksybu oraz 4,81 dla diklofenaku w badaniu EDGE II.

Wyniki oceny bezpieczeństwa dla układu pokarmowego uzyskane w Programie MEDAL:
Wszystkie zdarzenia występujące w górnym odcinku przewodu pokarmowego określono jako perforacje,
owrzodzenia i krwawienia. Do podzbioru wszystkich zdarzeń występujących w górnym
odcinku przewodu pokarmowego uznanych za powikłane należały perforacje, niedrożność i powikłane
krwawienia; do podzbioru zdarzeń występujących w górnym odcinku przewodu pokarmowego uznanych
za niepowikłane należały niepowikłane krwawienia i niepowikłane owrzodzenia. Częstość występowania
wszystkich zdarzeń w górnym odcinku przewodu pokarmowego była istotnie mniejsza w grupie leczonej
etorykoksybem w porównaniu z grupą przyjmującą diklofenak. Nie stwierdzono istotnej różnicy między
grupą leczoną etorykoksybem a grupą leczoną diklofenakiem pod względem liczby zdarzeń
powikłanych. W podzbiorze incydentów krwotocznych z górnego odcinka przewodu pokarmowego
(powikłanych i niepowikłanych łącznie) nie stwierdzono istotnej różnicy między grupą leczoną
etorykoksybem a grupą przyjmującą diklofenak. W przypadku pacjentów przyjmujących jednocześnie
kwas acetylosalicylowy w niskiej dawce (około 33% pacjentów) korzyści dla górnego odcinka przewodu
pokarmowego wynikające z przyjmowania etorykoksybu nie były statystycznie istotne w porównaniu
z diklofenakiem.

Wskaźnik występowania potwierdzonych powikłanych i niepowikłanych zdarzeń w górnym odcinku
przewodu pokarmowego (perforacji, owrzodzeń i krwawień (POK)) na sto pacjentolat wyniósł 0,67
(95% CI 0,57; 0,77) w przypadku stosowania etorykoksybu i 0,97 (95% CI 0,85; 1,10) w przypadku
stosowania diklofenaku, co daje ryzyko względne rzędu 0,69 (95% CI 0,57; 0,83).

Oceniono wskaźnik występowania potwierdzonych zdarzeń w górnym odcinku przewodu pokarmowego
u pacjentów w podeszłym wieku i największą redukcję wskaźnika występowania zdarzeń na sto
pacjentolat stwierdzono w grupie pacjentów w wieku 75 lat i starszych, który wyniósł 1,35 [95% CI 0,94;
1,87] i 2,78 [95% CI 2,14; 3,56] odpowiednio dla etorykoksybu i diklofenaku.

Nie stwierdzono istotnej różnicy wskaźnika występowania potwierdzonych zdarzeń klinicznych
w dolnym odcinku przewodu pokarmowego (perforacja, niedrożność lub krwotok w jelicie cienkim lub
grubym (PNK)) między grupą leczoną etorykoksybem a grupą leczoną diklofenakiem.

Wyniki oceny bezpieczeństwa dla wątroby uzyskane w Programie MEDAL:
Stosowanie etorykoksybu wiązało się ze statystycznie istotnie mniejszą częstością przerwania leczenia
z powodu wystąpienia działań niepożądanych dotyczących wątroby niż obserwowana w przypadku
stosowania diklofenaku. Zestawienie danych z Programu MEDAL pokazuje, że 0,3% pacjentów
leczonych etorykoksybem i 2,7% pacjentów przyjmujących diklofenak przerwało leczenie z powodu
wystąpienia zdarzeń niepożądanych związanych z wątrobą. Wskaźnik na sto pacjentolat wyniósł 0,22
w grupie leczonej etorykoksybem i 1,84 w grupie leczonej diklofenakiem (wartość p < 0,001 dla
etorykoksybu względem diklofenaku). Jednak, większość zdarzeń niepożądanych dotyczących wątroby,
występujących w Programie MEDAL, nie uznano za ciężkie.

Dodatkowe dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania w zakresie występowania zakrzepowych zdarzeń
sercowo-naczyniowych
W badaniach klinicznych, z wyjątkiem programu badań MEDAL, około 3100 pacjentów otrzymało
etorykoksyb w dawce 60 mg lub większej, jeden raz na dobę, przez 12 tygodni lub dłużej. Nie
zaobserwowano zauważalnej różnicy w częstości występowania potwierdzonych, ciężkich działań
niepożądanych w postaci zdarzeń zakrzepowych w układzie sercowo-naczyniowym pomiędzy
pacjentami przyjmującymi etorykoksyb w dawce 60 mg lub większej, placebo lub NLPZ inne niż
naproksen. Częstość występowania takich zdarzeń była większa wśród pacjentów przyjmujących
etorykoksyb w porównaniu z pacjentami przyjmującymi naproksen w dawce 500 mg, dwa razy na dobę.
Różnica aktywności antyagregacyjnej pomiędzy niektórymi NLPZ będącymi inhibitorami COX-1,
a wybiórczymi inhibitorami COX-2 może mieć znaczenie kliniczne u tych pacjentów,
u których istnieje ryzyko wystąpienia zdarzenia zakrzepowo-zatorowego. Wybiórcze inhibitory COX-2
zmniejszają wytwarzanie układowej prostacykliny (z tego względu prawdopodobnie również
śródbłonkowej) pozostając bez wpływu na tromboksan płytkowy. Nie określono znaczenia klinicznego
uzyskanych obserwacji.

Dodatkowe dane dotyczące oceny bezpieczeństwa stosowania w zakresie występowania zdarzeń
dotyczących przewodu pokarmowego
W dwóch 12-tygodniowych badaniach z podwójnie zaślepioną próbą, z oceną endoskopową, łączna
częstość występowania wrzodów żołądka i (lub) dwunastnicy była znamiennie mniejsza wśród
pacjentów leczonych etorykoksybem w dawce 120 mg, jeden raz na dobę niż wśród pacjentów leczonych
naproksenem w dawce 500 mg, dwa razy na dobę, bądź ibuprofenem w dawce 800 mg, trzy razy na
dobę. Częstość występowania wrzodów żołądka i (lub) dwunastnicy była większa w grupie pacjentów
przyjmujących etorykoksyb, w porównaniu do placebo.

Badanie czynności nerek u osób w podeszłym wieku
W randomizowanej, podwójnie zaślepionej, kontrolowanej próbie klinicznej z użyciem placebo,
przeprowadzonej na grupach równoległych oceniano wpływ trwającego 15 dni leczenia: etorykoksybem
(90 mg), celekoksybem (200 mg dwa razy na dobę), naproksenem (500 mg dwa razy na dobę) oraz
placebo na wydalanie sodu przez nerki, ciśnienie krwi i inne parametry czynności nerek u osób w wieku
od 60 do 85 lat stosujących dietę niskosodową (200-mEq/dobę). Wpływ etorykoksybu, celekoksybu
i naproksenu na wydalanie sodu przez nerki w ciągu 2 tygodni leczenia był zbliżony. Wszystkie aktywne
komparatory wykazały działanie zwiększające skurczowe ciśnienie tętnicze względem placebo; jednak
stosowanie etorykoksybu wiązało się z istotnym statystycznie zwiększeniem ciśnienia tętniczego w
14 dniu leczenia w porównaniu ze stosowaniem celekoksybu i naproksenu (średnia zmiana w stosunku
do wartości początkowych wynosiła dla ciśnienia skurczowego krwi: etorykoksyb - 7,7 mmHg,
celekoksyb - 2,4 mmHg, naproksen - 3,6 mmHg).

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie
Etorykoksyb jest dobrze wchłaniany po podaniu doustnym. Całkowita dostępność biologiczna po
podaniu doustnym wynosi około 100%. Po podawaniu produktu leczniczego w dawce 120 mg, jeden raz
na dobę osobom dorosłym na czczo w celu uzyskania stanu stacjonarnego, maksymalne stężenie (średnia

geometryczna Cmax = 3,6 μg/ml) w osoczu stwierdzono po około 1 godzinie (Tmax). Średnia
geometryczna pola pod krzywą (AUC0-24 h) wynosiła 37,8 μg∙h/ml. W zakresie dawek klinicznych
etorykoksyb wykazuje farmakokinetykę liniową.

Podawanie produktu leczniczego z posiłkiem (posiłek bogatotłuszczowy) nie miało wpływu na
wydłużenie czasu wchłaniania etorykoksybu w dawce 120 mg. Stopień wchłaniania był zmniejszony,
co objawiało się 36% zmniejszeniem Cmax i wydłużeniem Tmax o 2 godziny. Dane te nie mają znaczenia
klinicznego. Podczas badań klinicznych etorykoksyb był podawany niezależnie od posiłków.

Dystrybucja
Etorykoksyb w zakresie stężeń od 0,05 μg/ml do 5 μg/ml wiąże się w około 92% z białkami osocza.
Objętość dystrybucji (Vdss) w stanie stacjonarnym wynosi u ludzi około 120 l.

Etorykoksyb przenika przez barierę łożyska u szczurów i u królików oraz przez barierę krew-mózg
u szczurów.

Metabolizm
Etorykoksyb jest w znacznym stopniu metabolizowany. Mniej niż 1% dawki wykrywane jest w moczu
w postaci niezmienionej. Główny szlak metaboliczny, który stanowi powstawanie pochodnej
6’-hydroksymetylowej, katalizowany jest przez enzymy układu cytochromu P450. CYP3A4 bierze udział
w metabolizmie etorykoksybu in vivo. Badania in vitro wykazują, że enzymy CYP2D6, CYP2C9,
CYP1A2 i CYP2C19 także katalizują główny szlak metaboliczny, ale ich rola jakościowa in vivo nie
została zbadana.

U ludzi zidentyfikowano pięć metabolitów. Głównym metabolitem jest pochodna etorykoksybu:
kwas 6’-karboksylowy. Powstaje on w następstwie dalszego utleniania pochodnej
6’-hydroksymetylowej. Główne metabolity nie wykazują wymiernego działania lub wykazują jedynie
słabe działanie jako inhibitory COX-2. Żaden z tych metabolitów nie hamuje COX-1.

Eliminacja
Po dożylnym podaniu ochotnikom 25 mg znakowanego promieniotwórczo etorykoksybu, 70%
aktywności promieniotwórczej wykrywano w moczu, a 20% w kale, głównie jako metabolity. Mniej niż
2% leku wykrywano w postaci niezmienionej.

Eliminacja etorykoksybu następuje prawie wyłącznie w wyniku przemian metabolicznych, a następnie
wydalania nerkowego. Stężenia etorykoksybu w stanie stacjonarnym osiągane są w ciągu 7 dni
przyjmowania produktu leczniczego jeden raz na dobę w dawce 120 mg, ze wskaźnikiem kumulacji
wynoszącym około 2, co odpowiada okresowi półtrwania fazy kumulacji wynoszącemu około 22 godzin.
Klirens osoczowy dawki 25 mg podanej dożylnie określono na około 50 ml/min.

Farmakokinetyka produktu leczniczego u różnych pacjentów

Osoby w podeszłym wieku: Farmakokinetyka u osób w podeszłym wieku (65 lat i starszych) jest zbliżona
do farmakokinetyki u osób młodych.

Płeć: Farmakokinetyka etorykoksybu u mężczyzn i kobiet jest porównywalna.

Zaburzenia czynności wątroby: Pacjenci z łagodną niewydolnością wątroby (5-6 punktów wg skali
Child-Pugh), otrzymujący etorykoksyb w dawce 60 mg, jeden raz na dobę mieli zwiększone średnie
AUC o 16% w porównaniu z osobami zdrowymi, otrzymującymi taką samą dawkę. Pacjenci
z umiarkowaną niewydolnością wątroby (7-9 punktów wg skali Child-Pugh) otrzymujący etorykoksyb
w dawce 60 mg co drugi dzień mieli zbliżone średnie AUC do osób zdrowych, otrzymujących
etorykoksyb w dawce 60 mg, jeden raz na dobę; nie przeprowadzono badań z zastosowaniem
etorykoksybu w dawce 30 mg, jeden raz na dobę u tej populacji. Brak klinicznych lub
farmakokinetycznych danych dotyczących stosowania produktu leczniczego u pacjentów z ciężką
niewydolnością wątroby (≥ 10 punktów wg skali Child-Pugh). (Patrz punkty 4.2 i 4.3)

Zaburzenia czynności nerek: Farmakokinetyka jednej dawki etorykoksybu 120 mg u pacjentów
z umiarkowaną do ciężkiej niewydolnością nerek oraz u pacjentów z krańcową niewydolnością nerek nie
różniła się znacząco od farmakokinetyki u osób zdrowych. Hemodializa nie wpływa znacząco na proces
eliminacji (klirens kreatyniny podczas dializy wynosił około 50 ml/min). (Patrz punkty 4.3 i 4.4)

Dzieci i młodzież: Nie badano farmakokinetyki etorykoksybu u dzieci (< 12 lat).

W badaniu dotyczącym farmakokinetyki (n = 16) przeprowadzonym w grupie młodzieży (w wieku od
12 do 17 lat) farmakokinetyka u osób o masie ciała 40-60 kg, otrzymujących etorykoksyb w dawce
60 mg, jeden raz na dobę oraz u osób o masie ciała większej niż 60 kg, otrzymujących etorykoksyb
w dawce 90 mg, jeden raz na dobę, była zbliżona do farmakokinetyki u osób dorosłych, otrzymujących
etorykoksyb w dawce 90 mg, jeden raz na dobę. Nie określono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności
etorykoksybu u dzieci (patrz punkt 4.2).

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

W badaniach nieklinicznych nie stwierdzono genotoksycznego działania etorykoksybu. W badaniach
przeprowadzonych na myszach etorykoksyb nie wykazywał działania rakotwórczego. U szczurów
otrzymujących etorykoksyb jeden raz na dobę, przez około 2 lata, w dawkach ponad 2 razy większych od
dobowej dawki stosowanej u ludzi (90 mg), w oparciu o ekspozycję układową, obserwowano gruczolaki
wątrobowokomórkowe oraz gruczolaki pęcherzykowe tarczycy. Gruczolak wątrobowokomórkowy oraz
gruczolak pęcherzykowy tarczycy są następstwem indukcji CYP w wątrobie szczurów zachodzącej
w swoistym dla tego gatunku mechanizmie. Etorykoksyb nie powoduje indukcji CYP3A w wątrobie
u ludzi.

W badaniach przeprowadzonych na szczurach, toksyczne działanie etorykoksybu na przewód
pokarmowy zwiększało się wraz ze zwiększeniem dawki i okresu działania produktu. W trwającym
14 tygodni badaniu dotyczącym toksyczności etorykoksyb powodował owrzodzenia przewodu
pokarmowego u szczurów, gdy stężenie produktu było większe od stężenia po podaniu dawki
terapeutycznej u ludzi. W badaniach dotyczących toksyczności, trwających 53 i 106 tygodni,
owrzodzenia przewodu pokarmowego u szczurów obserwowano również, gdy stężenie produktu
leczniczego było porównywalne do osiąganego po podaniu dawki terapeutycznej u ludzi. U psów, gdy
stężenie było większe, stwierdzono zaburzenia czynności nerek i przewodu pokarmowego.

W badaniach przeprowadzonych na szczurach, dotyczących toksycznego wpływu na reprodukcję,
etorykoksyb nie wykazał działania teratogennego, gdy stosowany był w dawkach 15 mg/kg mc. na dobę
(stanowi to około 1,5 raza większą dawkę od dawki dobowej stosowanej u ludzi [90 mg] w oparciu
o narażenie układowe). U królików, przy poziomie narażenia mniejszym niż narażenie kliniczne podczas
stosowania u ludzi dawki dobowej (90 mg) obserwowano zwiększenie występowania zaburzeń układu
krążenia związanych ze stosowanym leczeniem. Niemniej jednak, obserwowano występowanie
deformacji zewnętrznych bądź w obrębie układu kostnego płodów niezwiązanych ze stosowanym
leczeniem. U szczurów i królików występowało zwiększenie liczby wczesnych poronień przy narażeniu
większym lub równym 1,5 narażenia u ludzi (patrz punkty 4.3 i 4.6).

Etorykoksyb przenika do mleka samic szczurów i osiąga w nim stężenie 2-krotnie większe od stężenia
w osoczu. Obserwowano zmniejszenie masy ciała młodych szczurów karmionych mlekiem samic,
którym w okresie laktacji podawano etorykoksyb.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki:
Wapnia wodorofosforan bezwodny
Celuloza mikrokrystaliczna
Kroskarmeloza sodowa (E 468)
Hydroksypropyloceluloza (E 463)

Magnezu stearynian

Otoczka tabletki:
Hypromeloza 2910
Laktoza jednowodna
Tytanu dwutlenek (E 171)
Triacetyna
Indygotyna (E 132), lak aluminiowy
Żelaza tlenek żółty (E 172).

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

3 lata.

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Blistry z folii Aluminium/Aluminium lub Aluminium/PVC/PVdC lub Aluminium/PVC/PE/PVdC,
zawierające 7, 10, 14, 20, 28, 30, 50, 84, 98 lub 100 tabletek powlekanych w tekturowym pudełku.

Butelki HDPE z zakrętką z PP z zabezpieczeniem przed dostępem dzieci oraz z zabezpieczeniem
gwarancyjnym zawierające 30 lub 90 tabletek powlekanych w tekturowym pudełku.
Butelka zawiera również saszetkę ze środkiem pochłaniającym wilgoć (żel krzemionkowy).

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Bez specjalnych wymagań.

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie
z lokalnymi przepisami.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE
DO OBROTU

Orion Corporation
Orionintie 1
02200 Espoo
Finlandia

### 8. NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Nr pozwolenia

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU I
DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu:

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.