# Anvildis

> Wildagliptyna · 50 mg · Tabletki

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Anvildis
- **Nazwa powszechna:** Vildagliptinum
- **Substancja czynna:** [Wildagliptyna](https://apteka.online/odpowiedniki/vildagliptinum)
- **Moc:** 50 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** A10BH02
- **Liczba opakowań:** 10
- **Numer pozwolenia:** 26629
- **Podmiot odpowiedzialny:** Vipharm S.A.
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-stosowane-w-cukrzycy/anvildis-tabl-50-mg-vipharm
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-stosowane-w-cukrzycy/anvildis-tabl-50-mg-vipharm.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/42520/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/42520/characteristic

## Dostępne opakowania (10)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 56 tabl. | 5901812162076 | Rp | 41,21 zł (dopłata od 20,36 zł) | Bardzo dobrze dostępny (5/5) | — |
| 7 tabl. | 5901812162038 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 14 tabl. | 5901812162045 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 28 tabl. | 5901812162052 | Rp | — | Dobrze dostępny (4/5) | — |
| 30 tabl. | 5901812162069 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 60 tabl. | 5901812162083 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 90 tabl. | 5901812162137 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 112 tabl. | 5901812162090 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 180 tabl. | 5901812162106 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 336 tabl. | 5901812162113 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |

## Leki refundowane

### 56 tabl. — EAN 5901812162076 · cena jedn. 0,74 zł / tabl.

| Wskazanie | Poziom | Cena 100% | Dopłata | Refundacja NFZ | Limit |
|---|---|---|---|---|---|
| W doustnej terapii, w skojarzeniu z metforminą: cukrzyca typu 2 u pacjentów u których zastosowanie metforminy w maksymalnie tolerowanej dawce w monoterapii nie pozwala osiągnąć dobrej kontroli glikemii, wartość HbA1c\>7% \(przez co najmniej 3 miesiące\) | 30% | 41,21 zł | 20,36 zł | 20,85 zł | 29,79 zł |

**Bezpłatnie z uprawnieniem S (seniorzy 65+): 0,00 zł** — lek na wykazie bezpłatnych leków MZ (pełna bezpłatność dla uprawnionego pacjenta, w zakresie wskazań objętych refundacją).

> Ceny urzędowe (maksymalne) z obwieszczenia refundacyjnego MZ 82W. Rzeczywista dopłata zależy od poziomu odpłatności i wskazania na recepcie. Leki ujęte w wykazie bezpłatnych leków MZ są całkowicie bezpłatne (0,00 zł) dla osób z uprawnieniem S (seniorzy 65+) lub DZ (dzieci i młodzież do 18).

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Anvildis i w jakim celu się go stosuje?
Substancją czynną leku Anvildis jest wildagliptyna, która należy do grupy leków zwanych „doustnymi
lekami przeciwcukrzycowymi”.

Lek Anvildis jest lekiem stosowanym w leczeniu dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2, którym do
opanowania choroby nie wystarcza stosowanie diety i wykonywanie ćwiczeń fizycznych. Lek
Anvildis pomaga kontrolować stężenie cukru we krwi. Lekarz prowadzący może przepisać lek
Anvildis do stosowania jako jedyny lek przeciwcukrzycowy lub w skojarzeniu z innymi lekami
przeciwcukrzycowymi, które pacjent może przyjmować, jeśli nie były wystarczająco skuteczne
w kontrolowaniu stężenia cukru we krwi.

Cukrzyca typu 2 jest chorobą, w której organizm nie wytwarza wystarczającej ilości insuliny, bądź
insulina wytwarzana przez organizm nie działa tak jak powinna. Cukrzyca może rozwinąć się również
wtedy, gdy organizm wytwarza zbyt dużą ilość glukagonu.

Insulina jest substancją, która pomaga zmniejszyć stężenie cukru we krwi, zwłaszcza po posiłku.
Glukagon jest substancją pobudzającą wytwarzanie cukru w wątrobie i zwiększa stężenie cukru we
krwi. Obie te substancje wytwarzane są w trzustce.

W jaki sposób działa lek Anvildis
Działanie leku Anvildis polega na pobudzaniu trzustki do wytwarzania insuliny i zmniejszania
wytwarzania glukagonu. Dlatego lek Anvildis pomaga kontrolować stężenie cukru we krwi.
Wykazano, że lek zmniejsza stężenie cukru we krwi, co może pomóc w zapobieganiu powikłaniom
w przebiegu cukrzycy. Mimo rozpoczęcia leczenia farmakologicznego cukrzycy, ważne jest, by
pacjent nadal przestrzegał odpowiedniej diety i (lub) wykonywał zalecane ćwiczenia fizyczne.

### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Anvildis

Kiedy nie stosować leku Anvildis:

- jeśli pacjent ma uczulenie na wildagliptynę lub którykolwiek z pozostałych składników tego
leku (wymienionych w punkcie 6). Jeśli pacjent uważa, że może być uczulony na wildagliptynę
lub którykolwiek z pozostałych składników leku Anvildis, nie powinien zażywać tego leku,
natomiast powinien powiedzieć o tym lekarzowi.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem stosowania leku Anvildis należy omówić to z lekarzem, farmaceutą lub
pielęgniarką
- jeśli pacjent ma cukrzycę typu 1 (tzn. jeśli organizm pacjenta nie wytwarza insuliny) lub jeśli
u pacjenta występuje stan zwany cukrzycową kwasicą ketonową,
- jeśli pacjent przyjmuje lek przeciwcukrzycowy zwany sulfonylomocznikiem [lekarz może chcieć
zmniejszyć dawkę sulfonylomocznika stosowanego razem z lekiem Anvildis, aby uniknąć
małego stężenia glukozy we krwi (hipoglikemia)],
- jeśli pacjent ma umiarkowaną lub ciężką chorobę nerek (należy zastosować mniejszą dawkę leku
Anvildis),
- jeśli pacjent jest dializowany,
- jeśli pacjent ma chorobę wątroby,
- jeśli pacjent ma niewydolność serca,
- jeśli u pacjenta występują lub występowały choroby trzustki.

Jeśli pacjent stosował wcześniej wildagliptynę, ale z powodu choroby wątroby musiał przestać ją
przyjmować, nie powinien stosować tego leku.

Zmiany chorobowe na skórze są częstym powikłaniem cukrzycy. Pacjent powinien stosować się do
zaleceń lekarza prowadzącego lub pielęgniarki odnośnie pielęgnacji skóry i stóp. W czasie
przyjmowania leku Anvildis, pacjent powinien zwracać szczególną uwagę na powstawanie nowych
pęcherzy lub owrzodzeń. W przypadku ich wystąpienia, pacjent powinien natychmiast skontaktować
się z lekarzem prowadzącym.

Przed rozpoczęciem leczenia lekiem Anvildis oraz w odstępach trzymiesięcznych w czasie pierwszego
roku leczenia, a następnie okresowo, należy wykonać badania określające czynność wątroby. Dzięki
temu objawy zwiększenia aktywności enzymów wątrobowych mogą być wykryte tak szybko, jak tylko
jest to możliwe.

Dzieci i młodzież
Nie zaleca się stosowania leku Anvildis u dzieci i młodzieży w wieku do 18 lat.

Lek Anvildis a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować.

Lekarz może zmienić dawkę leku Anvildis w przypadku przyjmowania przez pacjenta innych leków
takich jak:
- tiazydy lub inne leki moczopędne (zwane również lekami odwadniającymi)
- kortykosteroidy (zwykle stosowane w leczeniu stanów zapalnych)
- leki stosowane w leczeniu tarczycy
- określone leki wpływające na układ nerwowy.

Ciąża i karmienie piersią
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.

Nie należy stosować leku Anvildis w okresie ciąży. Nie wiadomo czy wildagliptyna przenika do mleka
ludzkiego.
Nie należy stosować leku Anvildis w przypadku karmienia piersią lub planowania karmienia piersią.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Jeśli u pacjenta wystąpią zawroty głowy podczas stosowania wildagliptyny, nie należy prowadzić
pojazdów i obsługiwać maszyn.

Lek Anvildis zawiera laktozę
Lek Anvildis zawiera laktozę (cukier mleczny). Jeżeli stwierdzono wcześniej u pacjenta nietolerancję
niektórych cukrów, pacjent powinien skontaktować się z lekarzem przed przyjęciem leku.

### 3. Jak stosować lek Anvildis?
Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić
się do lekarza lub farmaceuty.

Jaką dawkę leku przyjmować i kiedy
Dawka leku Anvildis różni się w zależności od stanu pacjenta. Lekarz ustali dokładnie ile tabletek leku
Anvildis należy przyjąć. Maksymalna dawka dobowa wynosi 100 mg.

Zazwyczaj stosowana dawka leku Anvildis, to:
- dawka 50 mg na dobę przyjmowana jako jedna dawka rano, w przypadku stosowania leku
Anvildis z lekiem zwanym sulfonylomocznikiem.

- dawka 100 mg na dobę, przyjmowana w dawkach po 50 mg rano i 50 mg wieczorem,
w przypadku stosowania leku Anvildis jako jedynego leku, z lekiem nazywanym metforminą
lub z glitazonem, w skojarzeniu z metforminą i sulfonylomocznikiem lub insuliną.

- dawka 50 mg na dobę przyjmowana rano, jeśli u pacjenta występuje umiarkowana lub ciężka
choroba nerek lub jeśli pacjent jest dializowany.

Jak przyjmować lek Anvildis
- Tabletki należy połykać w całości, popijając wodą.

Jak długo stosować lek Anvildis
- Lek Anvildis należy przyjmować codziennie, tak długo, jak to zalecił lekarz. Lekarz może
zdecydować o długotrwałym leczeniu.
- Lekarz będzie regularnie kontrolował stan zdrowia pacjenta, sprawdzając, czy leczenie daje
zamierzony wynik.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Anvildis
W razie zażycia zbyt wielu tabletek leku Anvildis lub jeśli ktoś inny zażył ten lek, należy natychmiast
porozmawiać o tym z lekarzem. Pacjent może wymagać opieki medycznej. Jeśli zajdzie konieczność
zgłoszenia się do gabinetu lekarskiego lub do szpitala, należy zabrać ze sobą opakowanie leku.

Pominięcie zastosowania leku Anvildis
Jeśli pacjent zapomni przyjąć dawkę tego leku, należy zrobić to tak szybko, jak tylko sobie o tym
przypomni. Następnie należy przyjąć kolejną dawkę leku o zwykłej porze. Jeśli jednak zbliża się pora
zażycia kolejnej dawki, należy pominąć dawkę, która nie została przyjęta. Nie należy stosować dawki
podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej tabletki.

Przerwanie stosowania leku Anvildis
Nie należy przerywać stosowania leku Anvildis, jeśli nie zaleci tego lekarz. W razie pytań jak długo
stosować ten lek, należy zwrócić się do lekarza.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Niektóre działania niepożądane wymagają natychmiastowej opieki medycznej:
W razie wystąpienia następujących działań niepożądanych, należy natychmiast przerwać stosowanie
leku Anvildis i zwrócić się do lekarza:
- Obrzęk naczynioruchowy (rzadko: może wystąpić u nie więcej niż 1 na 1 000 pacjentów): Do
objawów należą: obrzęk twarzy, języka lub gardła, trudności w połykaniu, trudności
w oddychaniu, nagłe wystąpienie wysypki lub pokrzywki. Mogą one wskazywać na reakcję
zwaną „obrzękiem naczynioruchowym”.
- Choroba wątroby (zapalenie wątroby) (rzadko). Do objawów należą: zażółcenie skóry
i białkówek oczu, nudności, utrata apetytu lub ciemno zabarwiony mocz. Mogą one wskazywać
na chorobę wątroby (zapalenie wątroby).
- Zapalenie trzustki (częstość nieznana): Objawy obejmują silny i uporczywy ból brzucha
(okolice żołądka), który może promieniować do pleców, a także nudności i wymioty.

Inne działania niepożądane
U niektórych pacjentów podczas przyjmowania wildagliptyny i metforminy wystąpiły wymienione
poniżej działania niepożądane:
- często (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 pacjentów): drżenie, ból głowy, zawroty głowy,
nudności, niskie stężenie glukozy we krwi,
- niezbyt często (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 100 pacjentów): zmęczenie.

U niektórych pacjentów podczas przyjmowania wildagliptyny i sulfonylomocznika wystąpiły
wymienione poniżej działania niepożądane:
- często: drżenie, ból głowy, zawroty głowy, osłabienie, niskie stężenie glukozy we krwi,
- niezbyt często: zaparcie,
- bardzo rzadko (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 000 pacjentów): ból gardła, katar.

U niektórych pacjentów podczas przyjmowania wildagliptyny i glitazonu wystąpiły wymienione
poniżej działania niepożądane:
- często: zwiększenie masy ciała, opuchnięte ręce, kostki lub stopy (obrzęk),
- niezbyt często: ból głowy, osłabienie, niskie stężenie glukozy we krwi.

U niektórych pacjentów podczas przyjmowania wildagliptyny w monoterapii wystąpiły wymienione
poniżej działania niepożądane:
- często: zawroty głowy,
- niezbyt często: ból głowy, zaparcie, opuchnięte ręce, kostki lub stopy (obrzęk), ból stawów,
niskie stężenie glukozy we krwi,
- bardzo rzadko: ból gardła, katar, gorączka.

U niektórych pacjentów podczas przyjmowania wildagliptyny, metforminy oraz sulfonylomocznika
wystąpiły wymienione poniżej działania niepożądane:
- często: zawroty głowy, drżenie, osłabienie, małe stężenie glukozy we krwi, nadmierne pocenie
się.

U niektórych pacjentów podczas przyjmowania wildagliptyny oraz insuliny (z metforminą lub bez
niej) wystąpiły wymienione poniżej działania niepożądane:
- często: ból głowy, dreszcze, nudności (mdłości), małe stężenie glukozy we krwi, zgaga.
- niezbyt często: biegunka, wzdęcia.

Po wprowadzeniu tego leku do obrotu, zgłaszano również występowanie następujących działań
niepożądanych:
- częstość występowania nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych
danych): swędząca wysypka, zapalenie trzustki, miejscowe łuszczenie skóry lub powstawanie
pęcherzy, ból mięśni.

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie, lub pielęgniarce. Działania niepożądane
można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów
Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów
Biobójczych:
Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
Tel.: 22 49-21-301
Fax: 22 49-21-309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl.
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu. Dzięki zgłaszaniu
działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa
stosowania leku

### 5. Jak przechowywać lek Anvildis?
- Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.
- Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na blistrze i pudełku po
„EXP”/„Termin ważności (EXP)”. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.
- Brak specjalnych zaleceń dotyczących warunków przechowywania produktu leczniczego.
- Nie stosować opakowań z lekiem Anvildis, które są uszkodzone lub noszą ślady otwarcia.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Anvildis

Substancją czynną leku jest wildagliptyna. Każda tabletka zawiera 50 mg wildagliptyny.
Pozostałe składniki to: celuloza mikrokrystaliczna (PH102), laktoza, skrobia żelowana, kukurydziana,
magnezu stearynian.

Jak wygląda lek Anvildis i co zawiera opakowanie

Tabletki leku Anvildis 50 mg są białe lub prawie białe, okrągłe, płaskie o średnicy nominalnej 8,1 mm
z wytłoczonym napisem „VLD” po jednej stronie, gładkie po drugiej stronie.

Blistry z folii OPA/Aluminium/PVC/Aluminium w tekturowym pudełku.
Lek Anvildis 50 mg jest dostępny w opakowaniach zawierających 7, 14, 28, 30, 56, 60, 90, 112, 180
lub 336 tabletek.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

Podmiot odpowiedzialny
Vipharm S.A.
A. i F. Radziwiłłów 9
05-850 Ożarów Mazowiecki
Polska

Wytwórca
Combino Pharm (Malta) Ltd.
HF60, Hal Far Industrial Estate
Hal Far BBG3000
Malta

Genepharm S.A.
18th km Marathonos Ave
15351 Pallini Attiki
Grecja

Adipharm EAD
130 Simeonovsko shose Blvd.,
1700 Sofia
Bułgaria

Vipharm S.A.
ul. A. i F. Radziwiłłów 9
05-850 Ożarów Mazowiecki
Polska

Ten lek jest dopuszczony do obrotu krajach członkowskich Europejskiego
Obszaru Gospodarczego pod następującymi nazwami:
Czechy: Anvildis
Polska: Anvildis
Słowacja: Anvildis 50 mg
Węgry: Anvildis 50 mg tabletta

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Anvildis, 50 mg, tabletki

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY i ILOŚCIOWY

Każda tabletka zawiera 50 mg wildagliptyny.

Substancja pomocnicza o znanym działaniu:
Każda tabletka zawiera 47 mg laktozy.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka.

Białe lub prawie białe, okrągłe, płaskie tabletki o średnicy nominalnej 8,1 mm z wytłoczonym
napisem „VLD” po jednej stronie, gładkie po drugiej stronie.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Wildagliptyna jest wskazana w leczeniu cukrzycy typu 2 u osób dorosłych:

w monoterapii:
- u pacjentów niedostatecznie kontrolowanych za pomocą diety i aktywności fizycznej oraz
u których stosowanie metforminy jest niewłaściwe ze względu na przeciwwskazania lub
nietolerancję.

w dwulekowej terapii doustnej, w skojarzeniu z:
- metforminą u pacjentów, u których glikemia jest niewystarczająco kontrolowana, pomimo
podawania maksymalnej tolerowanej dawki metforminy w monoterapii,
- sulfonylomocznikiem, u pacjentów, u których glikemia jest niewystarczająco kontrolowana,
pomimo podawania maksymalnej tolerowanej dawki sulfonylomocznika w monoterapii, oraz
u których nie można stosować metforminy z powodu przeciwwskazań lub nietolerancji,
- tiazolidynodionem u pacjentów, u których glikemia jest niewystarczająco kontrolowana oraz
u których można stosować tiazolidynodion.

w trzylekowej terapii doustnej, w skojarzeniu z:
- sylfonylomocznikiem i metforminą w przypadku, gdy dieta i ćwiczenia fizyczne oraz
stosowanie dwulekowej terapii tymi produktami leczniczymi nie zapewniają odpowiedniej
kontroli glikemii.

Wildagliptyna jest również wskazana do stosowania w skojarzeniu z insuliną (z metforminą lub bez
niej) w przypadku, gdy dieta i ćwiczenia fizyczne oraz insulina w ustalonej dawce nie zapewniają
odpowiedniej kontroli glikemii.

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Dorośli
W monoterapii, w skojarzeniu z metforminą, w skojarzeniu z tiazolidynodionem, w skojarzeniu
z metforminą i sulfonylomocznikiem lub w skojarzeniu z insuliną (z metforminą lub bez niej),
zalecana dawka dobowa wildagliptyny wynosi 100 mg, podawana w dawce pojedynczej 50 mg rano
i w dawce pojedynczej 50 mg wieczorem.

Gdy produkt leczniczy stosowany jest w terapii dwulekowej, w skojarzeniu z sulfonylomocznikiem,
zalecana dawka wildagliptyny to 50 mg raz na dobę, podawana rano. W tej populacji pacjentów
wildagliptyna stosowana w dawce 100 mg na dobę nie była bardziej skuteczna niż wildagliptyna
w dawce 50 mg raz na dobę.

W przypadku stosowania w skojarzeniu z sulfonylomocznikiem, w celu zmniejszenia ryzyka
hipoglikemii można rozważyć podanie mniejszej dawki sulfonylomocznika.

Nie zaleca się podawania dawek większych niż 100 mg.

W razie pominięcia dawki produktu leczniczego Anvildis, należy ją przyjąć tak szybko jak tylko
pacjent sobie o niej przypomni. Nie należy stosować dawki podwójnej w tym samym dniu.

Nie określono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności wildagliptyny w trzylekowej terapii doustnej
– w skojarzeniu z metforminą i tiazolidynodionem.

Dodatkowe informacje o szczególnych populacjach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku (w wieku ≥ 65 lat)
Nie ma konieczności dostosowywania dawki u pacjentów w podeszłym wieku (patrz także punkty 5.1
i 5.2).

Zaburzenia czynności nerek
Nie ma konieczności dostosowywania dawki u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek
(klirens kreatyniny ≥ 50 ml/min). U pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami
czynności nerek lub u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek (ang. end-stage renal disease –
ESRD), zalecana dawka produktu leczniczego Anvildis to 50 mg raz na dobę (patrz także punkty 4.4,
#### 5.1 i 5.2).

Zaburzenia czynności wątroby
Nie należy stosować produktu leczniczego Anvildis u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby,
w tym u pacjentów, u których aktywność aminotransferazy alaninowej (AlAT) lub aminotransferazy
asparaginianowej (AspAT) przed zastosowaniem leczenia przekraczała ponad 3 razy górną granicę
normy (ULN – ang. upper limit of normal) (patrz także punkty 4.4 i 5.2).

Dzieci i młodzież
Produkt leczniczy Anvildis nie jest zalecany do stosowania u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18
lat. Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności wildagliptyny u dzieci i młodzieży
w wieku poniżej 18 lat. Dane nie są dostępne (patrz również punkt 5.1).

Sposób podawania

Podanie doustne.
Produkt leczniczy Anvildis można podawać podczas posiłku lub niezależnie od posiłku (patrz także
punkt 5.2).

#### 4.3 Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną
w punkcie 6.1.

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Ogólne

Produkt leczniczy Anvildis nie jest środkiem zastępującym insulinę u pacjentów wymagających
podawania insuliny. Produktu leczniczego Anvildis nie należy podawać pacjentom z cukrzycą typu 1
lub w leczeniu cukrzycowej kwasicy ketonowej.

Zaburzenia czynności nerek

Doświadczenie ze stosowaniem u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek (ESRD)
poddawanych hemodializie jest ograniczone. Dlatego należy zachować ostrożność stosując produkt
leczniczy Anvildis u tych pacjentów (patrz również punkty 4.2, 5.1 i 5.2).

Zaburzenia czynności wątroby

Nie należy stosować produktu leczniczego Anvildis u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby,
w tym u pacjentów, u których aktywność AlAT lub AspAT przed zastosowaniem leczenia
przekraczała ponad 3 razy ULN (patrz również punkty 4.2 i 5.2).

Monitorowanie aktywności enzymów wątrobowych

Zaburzenia czynności wątroby (w tym zapalenie wątroby) zgłaszano rzadko. W przypadkach tych,
przebiegały one zazwyczaj bezobjawowo, bez następstw klinicznych, a wyniki prób czynnościowych
wątroby wracały do normy po zaprzestaniu leczenia. Próby czynnościowe wątroby należy wykonywać
przed rozpoczęciem leczenia produktem leczniczym Anvildis w celu poznania wartości wyjściowej
u danego pacjenta. Czynność wątroby należy monitorować w czasie leczenia produktem leczniczym
Anvildis w odstępach trzymiesięcznych w czasie pierwszego roku, a następnie okresowo.
U pacjentów, u których wystąpi zwiększona aktywność aminotransferaz, należy wykonać powtórnie
próby wątrobowe, w celu potwierdzenia wcześniejszego wyniku. Kolejne badania powinny być
wykonywane często, aż do ustąpienia zaburzenia(ń). W razie utrzymywania się aktywności AspAT
lub AlAT co najmniej 3 razy większej od górnej granicy normy, zaleca się przerwanie leczenia
produktem leczniczym Anvildis.

Pacjenci, u których wystąpi żółtaczka lub inne objawy wskazujące na zaburzenia czynności wątroby
powinni przerwać stosowanie produktu leczniczego Anvildis.

Po przerwaniu leczenia produktem leczniczym Anvildis i uzyskaniu prawidłowych wyników prób
czynnościowych wątroby, nie należy ponownie rozpoczynać leczenia produktem leczniczym Anvildis.

Niewydolność serca

W badaniu klinicznym z zastosowaniem wildagliptyny u pacjentów z niewydolnością serca stopnia IIII wg NYHA (ang. New York Heart Association) wykazano, że leczenie wildagliptyną nie wiązało
się ze zmianą czynności lewej komory lub nasileniem wcześniej występujacej zastoinowej
niewydolności serca, w porównaniu z placebo. Doświadczenie kliniczne u pacjentów
z niewydolnością serca stopnia III wg NYHA leczonych wildagliptyną jest nadal ograniczone,
a wyniki są niejednoznaczne (patrz punkt 5.1).

Nie ma doświadczenia z zastosowaniem wildagliptyny w badaniach klinicznych u pacjentów
z niewydolnością serca stopnia IV wg NYHA i dlatego stosowanie wildagliptyny u tych pacjentów nie
jest zalecane.

Zaburzenia skóry

W nieklinicznych badaniach toksykologicznych na małpach zgłaszano zmiany chorobowe skóry
kończyn, w tym powstawanie pęcherzy i owrzodzeń (patrz punkt 5.3). Mimo iż w badaniach
klinicznych nie obserwowano zwiększonej częstości zmian chorobowych skóry, istnieje ograniczone
doświadczenie dotyczące pacjentów ze skórnymi powikłaniami cukrzycowymi. Ponadto, po
wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu zgłaszano przypadki występowania pęcherzowych
i złuszczających zmian skórnych. Dlatego też, w ramach rutynowej opieki pacjentów z cukrzycą
zaleca się monitorowanie zaburzeń skóry, takich jak powstawanie pęcherzy lub owrzodzeń.

Ostre zapalenie trzustki

Stosowanie wildagliptyny jest związane z ryzykiem wystąpienia ostrego zapalenia trzustki. Należy
poinformować pacjentów o charakterystycznym objawie ostrego zapalenia trzustki.

W razie podejrzenia wystąpienia zapalenia trzustki, należy przerwać stosowanie wildagliptyny;
w razie potwierdzenia ostrego zapalenia trzustki, nie należy wznawiać stosowania wildagliptyny.
Należy zachować ostrożność u pacjentów z ostrym zapaleniem trzustki w wywiadzie.

Hipoglikemia

Znanym działaniem sulfonylomoczników jest wywoływanie hipoglikemii. U pacjentów
otrzymujących wildagliptynę w skojarzeniu z sulfonylomocznikiem może wystąpić ryzyko
hipoglikemii. Z tego względu można rozważyć podanie mniejszej dawki sulfonylomocznika, aby
zmniejszyć ryzyko hipoglikemii.

Substancje pomocnicze

Produkt leczniczy Anvildis zawiera laktozę. Produkt leczniczy nie powinien być stosowany
u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem
złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Potencjalne oddziaływanie wildagliptyny z jednocześnie podawanymi produktami leczniczymi jest
niewielkie. Ponieważ wildagliptyna nie jest substratem enzymu cytochromu P (CYP) 450 i nie hamuje
ani nie indukuje enzymów CYP 450 prawdopodobieństwo, by wildagliptyna wchodziła w interakcje
z jednocześnie podawanymi produktami leczniczymi będącymi substratami, inhibitorami lub
induktorami tych enzymów jest niewielkie.

Stosowanie w skojarzeniu z pioglitazonem, metforminą i gliburydem

Wyniki badań przeprowadzonych z tymi doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi nie wykazały
klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych.

Digoksyna (substrat Pgp), warfaryna (substrat CYP2C9)

Badania kliniczne prowadzone u zdrowych ochotników nie wykazały klinicznie istotnych interakcji
farmakokinetycznych. Nie zostało to jednak ustalone w docelowej populacji.

Stosowanie w skojarzeniu z amlodypiną, ramiprylem, walsartanem lub symwastatyną

Przeprowadzono badania interakcji lek-lek z amlodypiną, ramiprylem, walsartanem i symwastatyną,
które podawano zdrowym ochotnikom. W badaniach tych nie zaobserwowano żadnych klinicznie
istotnych interakcji farmakokinetycznych po jednoczesnym podaniu tych leków z wildagliptyną.

Stosowanie w skojarzeniu z inhibitorami ACE

U pacjentów jednocześnie przyjmujących inhibitory ACE może zwiększyć się ryzyko obrzęku
naczynioruchowego (patrz punkt 4.8).

Podobnie jak w przypadku innych doustnych leków przeciwcukrzycowych, hipoglikemizujące
działanie wildagliptyny może być osłabione pod wpływem niektórych substancji czynnych, w tym
tiazydów, kortykosteroidów, leków stosowanych w leczeniu gruczołu tarczowego
i sympatykomimetyków.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża

Nie ma wystarczających danych dotyczących stosowania wildagliptyny u kobiet w ciąży. Badania na
zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję po podaniu dużych dawek (patrz punkt 5.3).
Potencjalne zagrożenie dla człowieka nie jest znane. Ze względu na brak danych dotyczących
stosowania u ludzi, wildagliptyny nie wolno stosować w okresie ciąży.

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy wildagliptyna przenika do mleka ludzkiego. Badania na zwierzętach wykazały
przenikanie wildagliptyny do mleka. Wildagliptyny nie należy stosować w okresie karmienia piersią.

Płodność

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu wildagliptyny na płodność u ludzi (patrz punkt 5.3).

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu wildagliptyny na zdolność prowadzenia pojazdów
i obsługiwania maszyn. Pacjenci, u których wystąpią zawroty głowy jako działanie niepożądane nie
powinni prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn.

#### 4.8 Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania pochodzą od całkowitej liczby 3 784 pacjentów
przyjmujących wildagliptynę w dawce dobowej 50 mg (raz na dobę) lub 100 mg (50 mg dwa razy na
dobę lub 100 mg raz na dobę) w kontrolowanych badaniach klinicznych trwających co najmniej 12
tygodni. Spośród tych pacjentów, 2 264 pacjentów otrzymywało wildagliptynę w monoterapii, a 1
520 pacjentów otrzymywało wildagliptynę w skojarzeniu z innym produktem leczniczym.
Wildagliptyną w dawce 100 mg na dobę (50 mg dwa razy na dobę lub 100 mg raz na dobę) leczono 2
682 pacjentów, a 1 102 pacjentów leczono wildagliptyną w dawce 50 mg raz na dobę.

Działania niepożądane występujące w tych badaniach były w większości łagodne i przemijające i nie
wymagały przerwania leczenia. Nie stwierdzono korelacji pomiędzy występowaniem działań
niepożądanych a wiekiem, grupą etniczną pacjenta, czasem leczenia i wielkością dawki dobowej.

Zaburzenia czynności wątroby (w tym zapalenie wątroby) zgłaszano rzadko. W przypadkach tych,
przebiegały one zazwyczaj bezobjawowo, bez następstw klinicznych, a wyniki prób czynnościowych
wątroby wracały do normy po zaprzestaniu leczenia. W kontrolowanych, trwających do 24 tygodni
badaniach, w których lek stosowano w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi lekami, częstość
zwiększenia AlAT lub AspAT przekraczająca trzy lub więcej razy górną granicę normy (stwierdzona
w trakcie co najmniej 2 kolejnych pomiarów lub ostatniej wizyty w czasie leczenia) wynosiła
odpowiednio 0,2%, 0,3% i 0,2% dla wildagliptyny w dawce 50 mg raz na dobę, wildagliptyny

w dawce 50 mg dwa razy na dobę i wszystkich leków porównywanych. Te zwiększenia aktywności
aminotransferaz były zazwyczaj bezobjawowe, z natury nie postępujące i nie związane z cholestazą
ani żółtaczką.

Podczas stosowania wildagliptyny rzadko zgłaszano przypadki obrzęku naczynioruchowego -
z częstością porównywalną do grupy kontrolnej. Częściej zgłaszano je, gdy wildagliptyna stosowana
była w skojarzeniu z inhibitorem enzymu konwertującego angiotensynę (inhibitorem ACE).
Większość zdarzeń miała łagodny charakter i ustępowała w czasie leczenia wildagliptyną.

Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych

Poniżej, w odniesieniu do każdego wskazania, wymieniono działania niepożądane występujące
u pacjentów otrzymujących wildagliptynę - w podwójnie zaślepionych badaniach w monoterapii
i w leczeniu skojarzonym - według klasyfikacji układów i narządów oraz bezwzględnej częstości
występowania. Częstość występowania określono w następujący sposób: bardzo często (≥1/10), często
(≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000), bardzo
rzadko (<1/10 000), nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania, działania niepożądane są wymienione
zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem.

W skojarzeniu z metforminą

Tabela 1 Działania niepożądane zgłaszane u pacjentów otrzymujących 100 mg wildagliptyny
na dobę w skojarzeniu z metforminą w badaniach z podwójnie ślepą próbą (n=208)

Klasyfikacji układów i narządów Częstość
występowania
Działanie niepożądane

Zaburzenia metabolizmu
i odżywiania
Często Hipoglikemia

Zaburzenia układu nerwowego Często Drżenie
Często Ból głowy
Często Zawroty głowy
Niezbyt często Zmęczenie
Zaburzenia żołądka i jelit Często Nudności

Opis wybranych działań niepożądanych
W kontrolowanych badaniach klinicznych w których podawano 100 mg wildagliptyny na dobę
w skojarzeniu z metforminą, nie zgłoszono żadnego przypadku odstawienia leku z powodu działań
niepożądanych ani w grupie otrzymującej 100 mg wildagliptyny na dobę w skojarzeniu z metforminą,
ani w grupie otrzymującej placebo oraz metforminę.

W badaniach klinicznych, hipoglikemia występowała często u pacjentów otrzymujących 100 mg
wildagliptyny na dobę w skojarzeniu z metforminą (1%) oraz niezbyt często u pacjentów
otrzymujących placebo i metforminę (0,4%). W grupie otrzymującej wildagliptynę nie zgłoszono
ciężkich przypadków hipoglikemii.

W badaniach klinicznych, masa ciała nie uległa zmianie w stosunku do wartości wyjściowej, gdy
wildagliptynę podawano w dawce 100 mg na dobę w skojarzeniu z metforminą (odpowiednio +0,2 kg
i -1,0 kg dla wildagliptyny i placebo).

Badania kliniczne trwające maksymalnie ponad 2 lata nie ujawniły żadnych dodatkowych sygnałów
związanych z bezpieczeństwem stosowania ani nieprzewidzianego ryzyka, kiedy wildagliptyna była
stosowana w skojarzeniu z metforminą.

W skojarzeniu z sulfonylomocznikiem

Tabela 2 Działania niepożądane odnotowane u pacjentów otrzymujących 50 mg wildagliptyny
w skojarzeniu z sulfonylomocznikiem w badaniach z podwójnie ślepą próbą (n=170)

Klasyfikacji układów i narządów Częstość
występowania
Działanie niepożądane

Zakażenia i zarażenia pasożytnicze Bardzo rzadko Zapalenie błony śluzowej
nosogardzieli
Zaburzenia metabolizmu
i odżywiania
Często Hipoglikemia

Zaburzenia układu nerwowego Często Drżenie
Często Ból głowy
Często Zawroty głowy
Często Osłabienie
Zaburzenia żołądka i jelit Niezbyt często Zaparcia

Opis wybranych działań niepożądanych
W kontrolowanych badaniach klinicznych, w których wildagliptynę w dawce 50 mg podawano
w skojarzeniu z sulfonylomocznikiem, całkowita częstość przerwania leczenia spowodowana
występowaniem działań niepożądanych wynosiła 0,6% gdy podawano 50 mg wildagliptyny
i sulfonylomocznik, w porównaniu do 0% dla grupy otrzymującej placebo i sulfonylomocznik.

W badaniach klinicznych, hipoglikemia występowała z częstością 1,2%, gdy wildagliptynę w dawce
50 mg raz na dobę dodano do glimepirydu, w porównaniu z 0,6%, gdy podawano placebo
i glimepiryd. W grupie otrzymującej wildagliptynę nie zgłaszano ciężkich przypadków hipoglikemii.

W badaniach klinicznych, masa ciała nie uległa zmianie w stosunku do wartości wyjściowej, gdy
wildagliptynę w dawce 50 mg na dobę dodano do glimepirydu (odpowiednio -0,1 kg i -0,4 kg dla
wildagliptyny i placebo).

W skojarzeniu z tiazolidynodionem

Tabela 3 Działania niepożądane odnotowane u pacjentów otrzymujących 100 mg
wildagliptyny na dobę w skojarzeniu z tiazolidynodionem w badaniach z podwójnie
ślepą próbą (n=158)

Klasyfikacji układów i narządów Częstość
występowania
Działanie niepożądane

Zaburzenia metabolizmu
i odżywiania
Często Zwiększenie masy ciała
Niezbyt często Hipoglikemia
Zaburzenia układu nerwowego Niezbyt często Ból głowy
Niezbyt często Astenia
Zaburzenia naczyniowe Często Obrzęk obwodowy

Opis wybranych działań niepożądanych
W kontrolowanych badaniach klinicznych, w których wildagliptynę w dawce 100 mg na dobę
podawano w skojarzeniu z tiazolidynodionem, nie zgłoszono żadnego przypadku odstawienia
produktu leczniczego z powodu działań niepożądanych ani w grupie leczonej wildagliptyną w dawce
100 mg na dobę i tiazolidynodionem, ani w grupie otrzymującej placebo i tiazolidynodion.

W badaniach klinicznych, u pacjentów otrzymujących wildagliptynę i pioglitazon hipoglikemia
występowała niezbyt często (0,6%), natomiast często występowała u pacjentów otrzymujących
placebo i pioglitazon (1,9%). W grupie pacjentów otrzymujących wildagliptynę nie zgłaszano ciężkich
przypadków hipoglikemii.

W badaniu, w którym dodatkowo podawano pioglitazon, bezwzględne zwiększenie masy ciała
u pacjentów otrzymujących placebo i wildagliptynę w dawce 100 mg na dobę wynosiło odpowiednio
1,4 oraz 2,7 kg.

Częstość występowania obrzęków obwodowych, gdy wildagliptynę w dawce 100 mg na dobę
dołączono do podstawowego leczenia pioglitazonem (stosowanego w maksymalnej dawce 45 mg raz
na dobę), wynosiła 7% w porównaniu do 2,5% w leczeniu podstawowym samym pioglitazonem.

Monoterapia

Tabela 4 Działania niepożądane odnotowane u pacjentów otrzymujących wildagliptynę
w dawce 100 mg na dobę w monoterapii w badaniach z podwójnie ślepą próbą (n=1
855)

Klasyfikacji układów i narządów Częstość
występowania
Działanie niepożądane

Zakażenia i zarażenia pasożytnicze Bardzo rzadko Zakażenia górnych dróg
oddechowych
Bardzo rzadko Zapalenie błony śluzowej
nosogardzieli
Zaburzenia metabolizmu
i odżywiania
Niezbyt często Hipoglikemia

Zaburzenia układu nerwowego Często Zawroty głowy
Niezbyt często Ból głowy
Zaburzenia naczyniowe Niezbyt często Obrzęk obwodowy
Zaburzenia żołądka i jelit Niezbyt często Zaparcia
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe
i tkanki łącznej
Niezbyt często Ból stawów

Opis wybranych działań niepożądanych
Ponadto, w kontrolowanych badaniach z wildagliptyną w monoterapii, całkowita częstość przerwania
leczenia z powodu działań niepożądanych nie była większa u pacjentów leczonych wildagliptyną
w dawce 100 mg na dobę (0,3%) niż u pacjentów otrzymujących placebo (0,6%) lub leki
porównawcze (0,5%).

W kontrolowanych badaniach porównawczych, w których stosowano produkt leczniczy
w monoterapii, hipoglikemia występowała niezbyt często; zgłaszano ją u 0,4% (7 spośród 1 855)
pacjentów leczonych wildagliptyną w dawce 100 mg na dobę w porównaniu do 0,2% (2 spośród 1
082) pacjentów w grupach leczonych czynnym lekiem porównawczym lub otrzymujących placebo,
przy czym nie zgłoszono żadnego poważnego ani ciężkiego działania niepożądanego.

W badaniach klinicznych, masa ciała nie uległa zmianie w odniesieniu do wartości wyjściowej, gdy
wildagliptynę w dawce 100 mg na dobę podawano w monoterapii (odpowiednio -0,3 kg i -1,3 kg dla
wildagliptyny i placebo).

Badania kliniczne trwające maksymalnie ponad 2 lata nie ujawniły żadnych dodatkowych sygnałów
związanych z bezpieczeństwem stosowania ani nieprzewidzianego ryzyka, kiedy wildagliptyna była
stosowana w monoterapii.

Leczenie skojarzone z metforminą i sulfonylomocznikiem

Tabela 5 Działania niepożądane zgłaszane u pacjentów, którzy przyjmowali wildagliptynę
w dawce 50 mg dwa razy na dobę w skojarzeniu z metforminą
i sulfonylomocznikiem (n=157)

Klasyfikacji układów i narządów Częstość
występowania
Działanie niepożądane

Zaburzenia metabolizmu
i odżywiania
Często Hipoglikemia

Zaburzenia układu nerwowego Często Zawroty głowy, drżenie
Zaburzenia skóry i tkanki
podskórnej
Często Nadmierne pocenie się

Zaburzenia ogólne i stany w
miejscu podania
Często Astenia

Opis wybranych działań niepożądanych
Nie odnotowano żadnych przypadków przerwania leczenia z powodu działań niepożądanych w grupie
otrzymującej wildagliptynę plus metforminę, plus glimepiryd w porównaniu z 0,6% przypadków
w grupie otrzymującej placebo plus metforminę, plus glimepiryd.

W obu grupach leczenia hipoglikemia występowała często (5,1% w grupie otrzymującej wildagliptynę
plus metforminę, plus glimepiryd, w porównaniu z 1,9% w grupie placebo plus metformina, plus
glimepiryd). Jedno ciężkie zdarzenie hipoglikemii odnotowano w grupie otrzymującej wildagliptynę.

Pod koniec badania wpływ leczenia na średnią masę ciała pacjentów był obojętny (+0,6 kg w grupie
otrzymującej wildagliptynę oraz -0,1 kg w grupie otrzymującej placebo).

Leczenie skojarzone z insuliną

Tabela 6 Działania niepożądane zgłaszane u pacjentów otrzymujących wildagliptynyę
w dawce 100 mg na dobę w skojarzeniu z insuliną (z metforminą lub bez niej)
w badaniach prowadzonych metodą podwójnie ślepej próby (n=371)

Klasyfikacji układów i narządów Częstość
występowania
Działanie niepożądane

Zaburzenia metabolizmu
i odżywiania
Często Zmniejszenie stężenia glukozy we
krwi
Zaburzenia układu nerwowego Często Bóle głowy, dreszcze
Zaburzenia żołądka i jelit Często Nudności, choroba refluksowa
przełyku
Niezbyt często Biegunka, wzdęcia

Opis wybranych działań niepożądanych
W kontrolowanych badaniach klinicznych z zastosowaniem wildagliptyny w dawce 50 mg dwa razy
na dobę w skojarzeniu z insuliną, z jednoczesnym podawaniem metforminy lub bez jej podawania,
całkowita częstość przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wyniosła 0,3% w grupie
otrzymujacej wildagliptynę, a w grupie otrzymującej placebo nie było żadnego takiego przypadku.

Częstość występowania hipoglikemii była podobna w obu grupach leczenia (14% w grupie
wildagliptyny w porównaniu do 16,4% w grupie placebo). W grupie otrzymującej wildagliptynę
dwóch pacjentów zgłosiło wystąpienie ciężkich zdarzeń hipoglikemii, a w grupie otrzymującej
placebo 6 pacjentów zgłosiło wystąpienie takich zdarzeń.

Pod koniec badania wpływ leczenia na średnią masę ciała był obojętny (zmiana względem stanu
wyjściowego o +0,6 kg w grupie otrzymującej wildagliptynę oraz brak zmian masy ciała w grupie
placebo).

Doświadczenie po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu

Tabela 7 Działania niepożądane zgłaszane po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu

Klasyfikacji układów i narządów Częstość
występowania
Działanie niepożądane

Zaburzenia żołądka i jelit Nieznana Zapalenie trzustki
Zaburzenia wątroby i dróg
żółciowych
Nieznana Zapalenie wątroby (ustępujące po
zaprzestaniu stosowania produktu
leczniczego)
Nieprawidłowe wyniki prób
wątrobowych (ustępujące po
zaprzestaniu stosowania produktu
leczniczego)
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe
i tkanki łącznej
Nieznana Ból mięśni

Zaburzenia skóry i tkanki
podskórnej
Nieznana Pokrzywka
Złuszczające i pęcherzowe zmiany
skórne, w tym pemfigoid
pęcherzowy

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych:
Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
tel.: + 48 22 49-21-301
fax: +48 22 49-21-309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

Informacje dotyczące przedawkowania wildagliptyny są ograniczone.

Objawy

Informacje o prawdopodobnych objawach przedawkowania pochodzą z badania tolerancji
wildagliptyny podawanej w coraz większych dawkach osobom zdrowym przez 10 dni. W przypadku
stosowania dawki 400 mg odnotowano trzy przypadki bólu mięśni oraz pojedyncze przypadki
łagodnych i przemijających parestezji, gorączki, obrzęku oraz przemijającego zwiększenia aktywności
lipazy. W przypadku stosowania dawki 600 mg, u jednej osoby wystąpił obrzęk stóp i dłoni oraz
zwiększenie aktywności fosfokinazy kreatynowej (CPK), aminotransferazy asparaginianowej
(AspAT), stężenia białka C-reaktywnego (CRP) oraz mioglobiny. U trzech innych osób wystąpił
obrzęk stóp, w tym w dwóch przypadkach parestezje. Wszystkie objawy i nieprawidłowości
w wynikach badań laboratoryjnych ustąpiły po odstawieniu badanego produktu leczniczego bez
konieczności leczenia.

Postępowanie

W przypadku przedawkowania, zaleca się leczenie podtrzymujące. Wildagliptyny nie można usunąć
z organizmu za pomocą hemodializy. Jednak, główny metabolit będący produktem hydrolizy (LAY
151) może być usuwany z organizmu podczas hemodializy.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Produkty lecznicze stosowane w leczeniu cukrzycy, inhibitory
peptydazy dipeptydylowej IV (DPP-4), kod ATC: A10BH02

Wildagliptyna, lek z grupy związków poprawiających czynność wysepek Langerhansa, jest silnym
selektywnym inhibitorem DPP-4.

Mechanizm działania

Podanie wildagliptyny powoduje szybkie i całkowite zahamowanie aktywności DPP-4, powodując
zwiększenie stężenia endogennych inkretyn GLP-1 (glukagonopodobnego peptydu 1) i GIP
(żołądkowego peptydu hamującego), zarówno na czczo jak i po posiłku.

Działanie farmakodynamiczne

Zwiększając endogenne stężenie tych inkretyn wildagliptyna poprawia wrażliwość komórek beta na
glukozę, co skutkuje lepszym wydzielaniem insuliny zależnym od glukozy. U pacjentów z cukrzycą
typu 2 leczenie wildagliptyną w dawce od 50 do 100 mg na dobę znacząco poprawiało markery
czynności komórek beta, w tym HOMA-β (ang. Homeostasis Model Assessment-β), stosunek
proinsuliny do insuliny oraz wskaźniki reaktywności komórek beta na test tolerancji często
podawanego posiłku. U osób bez cukrzycy (z prawidłową glikemią) wildagliptyna nie stymuluje
wydzielania insuliny i nie zmniejsza stężenia glukozy.

Zwiększając endogenne stężenie GLP-1 wildagliptyna poprawia również wrażliwość komórek alfa na
glukozę, co skutkuje wydzielaniem glukagonu w stężeniu bardziej dostosowanym do stężenia
glukozy.

Zwiększenie współczynnika insulina/glukagon podczas hiperglikemii, w wyniku zwiększonego
stężenia inkretyn, skutkuje zmniejszonym wątrobowym wydzielaniem glukozy na czczo i po posiłku,
a w konsekwencji – zmniejszeniem glikemii.

Podczas leczenia wildagliptyną nie zaobserwowano wpływu zwiększonego stężenia GLP-1 na
opóźnienie opróżniania żołądkowego.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

W trwających maksymalnie ponad 2 lata badaniach z podwójnie ślepą próbą, kontrolowanych placebo
lub substancją czynną, uczestniczyło ponad 15 000 pacjentów z cukrzycą typu 2. W badaniach tych
wildagliptynę w dawce dobowej 50 mg raz na dobę, 50 mg dwa razy na dobę lub 100 mg raz na dobę
podawano ponad 9 000 pacjentom. Ponad 5 000 mężczyzn i ponad 4 000 kobiet otrzymało
wildagliptynę w dawce 50 mg raz na dobę lub 100 mg na dobę. Ponad 1 900 pacjentów otrzymujących
wildagliptynę w dawce 50 mg raz na dobę lub 100 mg na dobę było w wieku ≥ 65 lat. W badaniach
tych pacjentom z cukrzycą typu 2 wcześniej nieleczonym, wildagliptynę podawano w monoterapii,
a pacjentom, u których glikemia nie była odpowiednio kontrolowana za pomocą innych
przeciwcukrzycowych produktów leczniczych podawano ją w skojarzeniu z innymi lekami.

Wildagliptyna, gdy była stosowana w monoterapii lub w skojarzeniu z metforminą,
sulfonylomocznikiem lub tiazolidynodionem, na ogół poprawiała kontrolę glikemii. Wykazano to na
podstawie klinicznie istotnej redukcji HbA1c w punkcie końcowym względem wartości wyjściowych
(patrz Tabela 8).

W badaniach klinicznych działanie wildagliptyny, polegające na zmniejszeniu HbA1c było silniejsze
u pacjentów z większą wyjściową wartością HbA1c.

W podwójnie zaślepionym, kontrolowanym badaniu trwającym 52 tygodnie, wildagliptyna (50 mg
dwa razy na dobę) zmniejszała wyjściowe wartości HbA1c o -1%, a metformina o -1,6% (dawka
stopniowo zwiększana do 2 g/dobę). Nie wykazano statystycznie istotnej przewagi jednego leczenia
nad drugim. Pacjenci leczeni wildagliptyną zgłaszali znacząco rzadziej niepożądane reakcje
żołądkowo-jelitowe w porównaniu z pacjentami leczonymi metforminą.

W 24-tygodniowym podwójnie zaślepionym kontrolowanym badaniu wildagliptyna (50 mg dwa razy
na dobę) była porównywana z rozyglitazonem (8 mg raz na dobę). Średnia redukcja HbA1c wynosiła -
1,20% w przypadku stosowania wildagliptyny i -1,48% w przypadku stosowania rozyglitazonu
u pacjentów ze średnimi wyjściowymi wartościami HbA1c wynoszącymi 8,7%. U pacjentów
otrzymujących rozyglitazon masa ciała zwiększyła się średnio o +1,6 kg, natomiast pacjenci
otrzymujący wildagliptynę nie przybrali na wadze (-0,3 kg). Częstość występowania obrzęków
obwodowych była mniejsza w grupie otrzymującej wildagliptynę niż w grupie otrzymującej
rozyglitazon (odpowiednio 2,1% w porównaniu do 4,1%).

W badaniu klinicznym, trwającym 2 lata, wildagliptyna (50 mg dwa razy na dobę) była porównywana
z gliklazydem (w dawce do 320 mg/dobę). Po dwóch latach, średnia redukcja HbA1c od wartości
wyjściowej HBA1c wynoszącej 8,6% wynosiła -0,5% dla wildagliptyny i -0,6% dla gliklazydu.
Statystyczne założenia non-inferiority nie zostały osiągnięte. Stosowanie wildagliptyny kojarzono
z mniejszą ilością zdarzeń hipoglikemii (0,7%) niż podczas stosowania gliklazydu (1,7%).

W 24-tygodniowym badaniu wildagliptyna (50 mg dwa razy na dobę) była porównywana
z pioglitazonem (30 mg raz na dobę) u pacjentów niewystarczająco kontrolowanych za pomocą
metforminy (średnia dawka dobowa wynosiła 2020 mg). Średnia redukcja HbA1c od wartości
wyjściowej wynoszącej 8,4% wynosiła -0,9% w przypadku stosowania wildagliptyny w skojarzeniu
z metforminą i -1,0% w przypadku stosowania pioglitazonu w skojarzeniu z metforminą. Średnie
zwiększenie masy ciała wynoszące +1,9 kg obserwowano u pacjentów otrzymujących pioglitazon
w skojarzeniu z metforminą w porównaniu do +0,3 kg u pacjentów otrzymujących wildagliptynę
w skojarzeniu z metforminą.

W badaniu klinicznym, trwającym 2 lata, wildagliptyna (50 mg dwa razy na dobę) była porównywana
z glimepirydem (w dawce do 6 mg/dobę – średnia dawka w czasie 2 lat wynosiła 4,6 mg) u pacjentów
leczonych metforminą (średnia dawka dobowa wynosiła 1894 mg). Po 1 roku średnie redukcje HbA1c
od wartości wyjściowej HbA1c wynoszącej 7,3% wynosiły -0,4% w przypadku stosowania
wildagliptyny w skojarzeniu z metforminą i -0,5% w przypadku stosowania glimepirydu
w skojarzeniu z metforminą. Zmiana masy ciała w przypadku stosowania wildagliptyny wynosiła -0,2
kg w porównaniu z +1,6 kg w przypadku stosowania glimepirydu. Częstość występowania
hipoglikemii była znacznie mniejsza w grupie wildagliptyny (1,7%) niż w grupie glimepirydu
(16,2%). W punkcie końcowym badania (2 lata) wartość HbA1c była podobna do wartości
wyjściowych w obu leczonych grupach, a zmiany masy ciała i różnice w częstości występowania
hipoglikemii utrzymywały się.

W badaniu klinicznym, trwającym 52 tygodnie, wildagliptyna (50 mg dwa razy na dobę) była
porównywana z gliklazydem (średnia dawka dobowa wynosiła 229,5 mg) u pacjentów
niewystarczająco kontrolowanych za pomocą metforminy (wyjściowa dawka metforminy wynosiła
1928 mg/dobę). Po 1 roku zmniejszenie wartości HbA1c wyniosło średnio 0,81% w przypadku
stosowania wildagliptyny w skojarzeniu z metforminą (średnia wartość wyjściowa HbA1c wynosiła
8,4%) oraz 0,85% w przypadku stosowania gliklazydu w skojarzeniu z metforminą (średnia wartość
wyjściowa HbA1c wynosiła 8,5%). Nie wykazano statystycznie przewagi jednego leczenia nad drugim
(95% CI -0,11 – 0,20). Zmiana masy ciała w przypadku stosowania wildagliptyny wynosiła +0,1 kg
w porównaniu ze zwiększeniem masy ciała wynoszącym +1,4 kg w przypadku stosowania gliklazydu.

W badaniu klinicznym, trwającym 24 tygodnie, oceniano skuteczność leczenia produktem złożonym
zawierającym wildagliptynę i metforminę (dawka była zwiększana stopniowo do 50 mg/500 mg dwa
razy na dobę lub 50 mg/1000 mg dwa razy na dobę) w terapii początkowej u pacjentów, którzy nie
byli wcześniej poddawani leczeniu. W stosunku do wartości wyjściowej HbA1c 8,6%, wildagliptyna
w skojarzeniu z metforminą w dawce 50 mg/1000 mg dwa razy na dobę zmniejszyła wartość HbA1c

o 1,82%, wildagliptyna w skojarzeniu z metforminą w dawce 50 mg/500 mg dwa razy na dobę
o 1,61%, metformina w dawce 1000 mg dwa razy na dobę o -1,36%, natomiast wildagliptyna
w dawce 50 mg dwa razy na dobę o -1,09%. U pacjentów z wartością wyjściową HbA1c ≥10,0%
obserwowano większą redukcję HbA1c.

W 24-tygodniowym, wieloośrodkowym, randomizowanym, podwójnie zaślepionym, kontrolowanym
placebo badaniu oceniano wyniki leczenia wildagliptyną w dawce 50 mg raz na dobę w porównaniu
z placebo u 515 pacjentów z cukrzycą typu 2 oraz z umiarkowanymi (n=294) lub ciężkimi (n=221)
zaburzeniami czynności nerek. Odpowiednio 68,8% i 80,5% pacjentów z umiarkowanymi oraz
ciężkimi zaburzeniami czynności nerek na początku leczenia, otrzymywało insulinę (średnia dawka
dobowa wynosiła odpowiednio 56 oraz 51,6 jednostek). U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami
czynności nerek wildagliptyna istotnie zmniejszała wartość HbA1c w porównianiu z placebo (różnica
wynosiła -0,53%) od średnich wartości wyjściowych wynoszących 7,9%. U pacjentów z ciężkimi
zaburzeniami czynności nerek wildagliptyna istotnie zmniejszała HbA1c w porównianiu z placebo
(różnica wynosiła -0,56%) od średnich wartości wyjściowych wynoszących 7,7%.

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania wildagliptyny (w dawce 50 mg dwa razy na dobę)
w skojarzeniu z metforminą (w dawce ≥1500 mg na dobę) i glimepirydem (w dawce ≥4 mg na dobę)
oceniano u 318 pacjentów podczas 24-tygodniowego, randomizowanego, podwójnie zaślepionego
badania kontrolowanego placebo. Wildagliptyna w skojarzeniu z metforminą i glimepirydem
spowodowała znaczne zmniejszenie wartości HbA1c w porównaniu z placebo. Po dokonaniu korekty
względem placebo wartość HbA1c zmniejszyła się średnio o -0,76%w stosunku do średniej wyjściowej
wartości HbA1c wynoszącej 8,8%.

Przeprowadzono 24-tygodniowe, randomizowane, podwójnie zaślepione badanie kontrolowane
placebo z udziałem 449 pacjentów w celu oceny skuteczności i bezpieczeństwa stosowania
wildagliptyny (w dawce 50 mg dwa razy na dobę) w skojarzeniu ze stałą dawką insuliny bazalnej lub
gotowej mieszanki insulinowej (średnia dawka dobowa 41 jednostek), z jednoczesnym stosowaniem
metforminy (n=276) lub bez jej stosowania (n=173). Wildagliptyna w skojarzeniu z insuliną
powodowała istotne zmniejszenie wartości HbA1c w porównaniu z placebo. W całej populacji
pacjentów średnie zmniejszenie względem średniej wyjściowej wartości HbA1c wynoszącej 8,8%,
skorygowane względem placebo wyniosło -0,72%. W podgrupach pacjentów leczonych insuliną
z jednoczesnym stosowaniem metforminy lub bez jej stosowania, średnie zmniejszenie wartości
HbA1c skorygowane względem placebo wyniosło odpowiednio -0,63% i -0,84%. Częstość
występowania hipoglikemii w całej populacji pacjentów wyniosła 8,4% i 7,2% odpowiednio w grupie
wildagliptyny i placebo. U pacjentów otrzymujących wildagliptynę nie doszło do zwiększenia masy
ciała (+0,2 kg), natomiast u pacjentów przyjmujących placebo masa ciała zmniejszyła się (-0,7 kg).

W innym 24-tygodniowym badaniu z udziałem pacjentów z bardziej zaawansowaną cukrzycą typu 2
niedostatecznie kontrolowaną za pomocą insuliny (krótko i dłużej działającej, średnia dawka insuliny
80 j.m./dobę), średnie zmniejszenie wartości HbA1c po dodaniu wildagliptyny (w dawce 50 mg dwa
razy na dobę) do leczenia insuliną, było statystycznie istotnie większe niż po zastosowaniu placebo
z insuliną (0,5% w porównaniu do 0,2%). Częstość występowania hipoglikemii była mniejsza
w grupie wildagliptyny niż w grupie placebo (22,9% w porównaniu do 29,6%).

W 52-tygodniowym, wieloośrodkowym, randomizowanym, podwójnie zaślepionym badaniu
przeprowadzonym u pacjentów z cukrzycą typu 2 i zastoinową niewydolnością serca (stopnia I-III wg
NYHA) oceniano wpływ wildagliptyny podawanej w dawce 50 mg dwa razy na dobę (n=128)
w porównaniu z placebo (n=126) na frakcję wyrzutową lewej komory (LVEF, ang. Left-ventricular
ejection fraction). Podawanie wildagliptyny nie było związane ze zmianami czynności lewej komory
lub pogorszeniem wcześniej występującej zastoinowej niewydolności serca. Ogółem występowanie
ocenianych zdarzeń sercowo-naczyniowych było zrównoważone pomiędzy grupami. U pacjentów
z niewydolnością serca stopnia III wg NYHA leczonych wildagliptyną wystąpiło więcej zdarzeń
dotyczących serca, w porównaniu z placebo. Istniały jednak dysproporcje w wyjściowych czynnikach
ryzyka zdarzeń sercowo-naczyniowych na korzyść placebo, a liczba zdarzeń była mała, co
uniemożliwia sformułowanie wiążących wniosków. Wildagliptyna powodowała znaczne zmniejszenie
wartości HbA1c w porównaniu z placebo (różnica wynosiła 0,6%) w odniesieniu do średniej wartości

wyjściowej wynoszącej 7,8% w 16 tygodniu. W podgrupie z niewydolnością serca stopnia III
zmniejszenie wartości HbA1c w porównaniu z placebo było mniejsze (różnica wynosiła 0,3%), jednak
wniosek ten jest ograniczony ze względu na małą liczbę pacjentów (n=44). Częstość występowania
hipoglikemii w całej populacji wynosiła 4,7% i 5,6% odpowiednio w grupie wildagliptyny i placebo.

Ryzyko chorób sercowo-naczyniowych
W przeprowadzonej meta-analizie niezależnie i prospektywnie oceniającej występowanie zdarzeń
sercowo-naczyniowych w 37 badaniach klinicznych fazy III i IV z monoterapią i leczeniem
skojarzonym, trwających do ponad 2 lat (średni czas ekspozycji wyniósł 50 tygodni dla wildagliptyny
i 49 tygodni dla produktów porównawczych) wykazano, że leczenie wildagliptyną nie wiązało się ze
zwiększonym ryzykiem chorób sercowo-naczyniowych w porównaniu do leków porównawczych.
Punkt końcowy złożony z ocenionych ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych (MACE)
obejmujących ostry zawał mięśnia sercowego, udar lub zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych był
podobny dla wildagliptyny w porównaniu z czynnym lekiem porównawczym oraz placebo
[współczynnik ryzyka Mantel-Haenszela (M-H RR) wyniósł 0,82 (95% CI 0,61-1,11)]. MACE
wystąpiło u 83 z 9 599 (0,86%) pacjentów leczonych wildagliptyną oraz u 85 z 7 102 (1,20%)
pacjentów otrzymujących lek porównawczy. Ocena każdego z poszczególnych elementów MACE nie
wykazała zwiększonego ryzyka (podobny M-H RR). Zdarzenia potwierdzonej niewydolności serca
(HF) definiowane jako HF wymagająca hospitalizacji lub nowy przypadek HF były zgłaszane u 41
(0,43%) pacjentów leczonych wildagliptyną i u 32 (0,45%) pacjentów otrzymujących produkt
porównawczy, a M-H RR wyniósł 1,08 (95% CI 0,68-1,70).

Tabela 8 Kluczowe wyniki dotyczące skuteczności wildagliptyny w badaniach
kontrolowanych placebo w monoterapii oraz w leczeniu skojarzonym (populacja
ITT w celu oceny pierwszorzędowej skuteczności)

Badania z monoterapią
kontrolowane placebo
Średnia
wyjściowa
wartość
HbA1c (%)

Średnia zmiana
HbA1c (%) względem
wartości wyjściowych
w tygodniu 24

Średnia zmiana
HbA1c (%)
w tygodniu 24
(95%CI)
skorygowana
o placebo
Badanie 2301: Wildagliptyna 50
mg dwa razy na dobę (n=90)
8,6 -0,8 -0,5* (-0,8; -0,1)

Badanie 2384: Wildagliptyna 50
mg dwa razy na dobę (n=79)
8,4 -0,7 -0,7* (-1,1; -0,4)

* p< 0,05 w porównaniu z placebo
Badania w leczeniu skojarzonym
Wildagliptyna 50 mg dwa razy
na dobę + metformina (n=143)
8,4
-0,9 -1,1*(-1,4; -0,8)

Wildagliptyna 50 mg na dobę +
glimepiryd (n=132)
8,5 -0,6 -0,6* (-0,9; -0,4)

Wildagliptyna 50 mg dwa razy
na dobę + pioglitazon (n=136)
8,7 -1,0 -0,7* (-0,9; -0,4)

Wildagliptyna 50 mg dwa razy
na dobę + metformina +
glimepiryd (n=152)

8,8 -1,0 -0,8* (-1,0; -0,5)

* p< 0,05 w porównaniu z placebo + lek
porównawczy

Dzieci i młodzież

Europejska Agencja Leków uchyliła obowiązek dołączania wyników badań produktu leczniczego
zawierającego wildagliptynę we wszystkich podgrupach populacji dzieci i młodzieży z cukrzycą typu
2 (stosowanie u dzieci i młodzieży, patrz punkt 4.2).

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie

Po podaniu doustnym na czczo wildagliptyna jest szybko wchłaniana, a maksymalne stężenia
w osoczu występują po 1,7 h. Spożycie pokarmu opóźnia czas uzyskania maksymalnego stężenia
w osoczu nieznacznie- do 2,5 h, jednak nie zmienia całkowitej ekspozycji na produkt leczniczy
(AUC).
Podanie wildagliptyny z pokarmem powodowało zmniejszenie wartości Cmax (19%). Jednak nasilenie
tych zmian nie ma znaczenia klinicznego, więc wildagliptynę można podawać jednocześnie
z pokarmem lub bez pokarmu. Całkowita biodostępność wynosi 85%.

Dystrybucja

Wildagliptyna w niewielkim stopniu wiąże się z białkami osocza (9,3%) i zostaje ona równomiernie
rozmieszczona w osoczu i krwinkach czerwonych. Średnia objętość dystrybucji wildagliptyny
w stanie stacjonarnym po podaniu dożylnym (Vss) wynosi 71 litrów, co sugeruje dystrybucję poza
naczynia.

Metabolizm

U ludzi znaczna część dawki wildagliptyny, 69%, jest metabolizowana. Główny metabolit (LAY 151)
jest farmakologicznie nieaktywny i jest on produktem hydrolizy grupy cyjanowej. Metabolit ten
stanowi 57% dawki, a kolejnym metabolitem jest glukuronid (BQS867) oraz produkty hydrolizy
amidu (4% dawki). Dane in vitro dotyczące mikrosomów w nerce człowieka sugerują, iż nerka może
być jednym z głównych narządów, przyczyniających się do hydrolizy wildagliptyny do jej głównego
nieczynnego metabolitu - LAY151. Na podstawie badania in vivo na szczurach z niedoborem DPP-4
stwierdzono, że peptydaza dipeptydylowa IV (DPP-4) częściowo przyczynia się do hydrolizy
wildagliptyny. Wildagliptyna nie jest metabolizowana za pośrednictwem enzymów CYP 450
w wymiernych ilościach. Dlatego nie należy oczekiwać, by klirens metaboliczny wildagliptyny zależał
od jednocześnie przyjmowanych leków będących inhibitorami lub induktorami CYP 450. Badania in
vitro wykazały, że wildagliptyna nie hamuje i nie indukuje aktywności enzymów CYP 450. Dlatego
istnieje małe prawdopodobieństwo, by wildagliptyna miała wpływ na klirens metaboliczny
jednocześnie przyjmowanych leków metabolizowanych przez CYP 1A2, CYP 2C8, CYP 2C9, CYP
2C19, CYP 2D6, CYP 2E1 lub CYP 3A4/5.

Eliminacja

Po podaniu doustnym wildagliptyny znakowanej 14C, około 85% dawki było wydalane z moczem,
a 15% - z kałem. Po podaniu doustnym 23% dawki wildagliptyny w postaci niezmienionej jest
wydalane przez nerki. Po dożylnym podaniu wildagliptyny osobom zdrowym, całkowity klirens
osoczowy i nerkowy wyniósł odpowiednio 4l i 13 l/h. Średni okres półtrwania w fazie eliminacji po
podaniu dożylnym wynosi w przybliżeniu 2 godziny. Okres półtrwania w fazie eliminacji po podaniu
doustnym wynosi w przybliżeniu 3 godziny.

Liniowość lub nieliniowość

Wartości Cmax oraz pole pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu (AUC) zwiększały się
w sposób w przybliżeniu proporcjonalny do dawki w zakresie dawek terapeutycznych.

Charakterystyka szczególnych grup pacjentów

Płeć

Nie obserwowano klinicznie istotnych różnic w farmakokinetyce wildagliptyny pomiędzy zdrowymi
kobietami a mężczyznami w szerokim zakresie wieku i wskaźnika masy ciała (BMI). Hamowanie
aktywności DPP-4 przez wildagliptynę nie zależy od płci.

Pacjenci w podeszłym wieku
U zdrowych osób w podeszłym wieku (≥ 70 lat) całkowite pole pod krzywą (AUC) dla wildagliptyny
(w dawce 100 mg/dobę) było większe o 32%, przy 18% zwiększeniu maksymalnego stężenia
w osoczu, niż u zdrowych młodych osób (w wieku 18-40 lat). Uważa się jednak, że zmiany te nie są
klinicznie istotne. Hamowanie aktywności DPP-4 przez wildagliptynę nie zależy od wieku.

Zaburzenia czynności wątroby
Wpływ zaburzeń czynności wątroby na farmakokinetykę wildagliptyny badano u pacjentów
z łagodnymi, umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby ocenianymi w skali
ChildPugh (mieszczącymi się w zakresie od 6 dla zaburzeń łagodnych do 12 dla zaburzeń ciężkich)
i porównywano go z farmakokinetyką u osób zdrowych. Wpływ wildagliptyny na organizm po
przyjęciu pojedynczej dawki przez pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności
wątroby zmniejszał się (odpowiednio o 20% i 8%), natomiast u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami
czynności wątroby wpływ wildagliptyny na organizm zwiększał się o 22%. Maksymalna zmiana
(zwiększenie lub zmniejszenie) wpływu wildagliptyny na organizm wynosi ~30%, co uważa się za
klinicznie nieistotne. Nie obserwowano korelacji pomiędzy nasileniem choroby wątroby a zmianami
dotyczącymi całkowitego wpływu wildagliptyny na organizm.

Zaburzenia czynności nerek
W otwartym badaniu z wielokrotnym dawkowaniem oceniano farmakokinetykę mniejszej dawki
terapeutycznej wildagliptyny (50 mg raz na dobę) u pacjentów z różnym stopniem przewlekłego
zaburzenia czynności nerek, określonego na podstawie klirensu kreatyniny (łagodne: 50 do
< 80 ml/min, umiarkowane: 30 do < 50 ml/min oraz ciężkie: < 30 ml/min) w porównaniu ze zdrowymi
ochotnikami stanowiącymi kontrolę.

Wartość AUC wildagliptyny zwiększyła się średnio odpowiednio 1,4-, 1,7- oraz 2-krotnie u pacjentów
z łagodnymi, umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności nerek w porównaniu ze zdrowymi
ochotnikami. Wartość AUC metabolitów LAY151 i BQS867 zwiększyła się średnio odpowiednio 1,5-
, 3- oraz 7-krotnie u pacjentów z łagodnymi, umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności
nerek. Z ograniczonych danych dotyczących pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek (ESRD)
wynika, że ekspozycja na wildagliptynę jest porównywalna z ekspozycją u pacjentów z ciężkimi
zaburzeniami czynności nerek. Stężenia metabolitów LAY151 były ok. 2-3-krotnie większe niż
u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek.

Wildagliptyna była usuwana z organizmu w niewielkim stopniu podczas hemodializy (w 3% po 3-4
godzinnej hemodializie rozpoczętej 4 godziny po podaniu).

Grupy etniczne
Ograniczone dane wskazują, iż rasa nie ma znacznego wpływu na farmakokinetykę wildagliptyny.

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

U psów obserwowano opóźnienia wewnątrzsercowego przewodzenia impulsów, a dawka po podaniu
której nie występowało takie działanie leku wynosiła 15 mg/kg mc. (7 razy więcej od całkowitego
wpływu produktu leczniczego na organizm u ludzi, na podstawie Cmax).

U szczurów i myszy obserwowano gromadzenie się piankowatych makrofagów pęcherzykowych
w płucach. U szczurów dawka niewywołująca tego niekorzystnego działania produktu leczniczego
wynosiła 25 mg/kg mc. (5 razy więcej niż całkowity wpływ produktu leczniczego na organizm
u ludzi, na podstawie AUC), a u myszy – 750 mg/kg mc. (142 razy więcej niż całkowity wpływ
produktu leczniczego na organizm u ludzi).

U psów obserwowano objawy ze strony przewodu pokarmowego, zwłaszcza miękkie stolce, śluzowate
stolce, biegunkę, a po podaniu większych dawek obecność krwi w kale. Nie ustalono wielkości dawki
niepowodującej tych działań.
Wildagliptyna nie wykazywała działania mutagennego w konwencjonalnych badaniach
genotoksyczności in vitro i in vivo.

Badania wpływu na płodność i wczesny rozwój zarodka szczurów nie dostarczyły dowodów
potwierdzających zaburzenia płodności, zdolności do reprodukcji lub wczesnego rozwoju zarodka
spowodowane wildagliptyną. Toksyczne działanie na zarodek i płód oceniano u szczurów i królików.
U szczurów stwierdzono większą częstość występowania falistych żeber w związku ze zmniejszeniem
parametrów masy ciała matki, a dawka niepowodująca niekorzystnego działania wynosiła 75 mg/kg
mc. (10 razy więcej niż całkowity wpływ produktu leczniczego na organizm u ludzi). U królików,
zmniejszenie masy ciała płodu i zmiany kośćca wskazujące na opóźnienia rozwoju obserwowano
jedynie wtedy, gdy występowały ciężkie działania toksyczne u matki, a dawka nie powodująca tego
niekorzystnego działania wynosiła 50 mg/kg mc. (9 razy więcej niż całkowity wpływ produktu
leczniczego na organizm u ludzi). Badanie rozwoju przed- i pourodzeniowego przeprowadzono na
szczurach. Toksyczne działanie, w tym przemijające zmniejszenie masy ciała i zmniejszoną
aktywność ruchową w pokoleniu F1, obserwowano jedynie w związku z toksycznym działaniem na
matkę po podaniu produktu leczniczego w dawce ≥ 150 mg/kg mc.

Przeprowadzono dwuletnie badanie rakotwórczości na szczurach, którym podawano dawki do 900
mg/kg mc. (około 200 razy większe od całkowitego wpływu produktu leczniczego na organizm
u ludzi po podaniu maksymalnej zalecanej dawki). Nie stwierdzono zwiększenia częstości
występowania guzów w związku ze stosowaniem wildagliptyny. W innym dwuletnim badaniu
rakotwórczość oceniano u myszy, którym podawano doustne dawki do 1000 mg/kg mc. Obserwowano
zwiększoną częstość występowania gruczolakoraka sutków i naczyniakomięsaka krwionośnego,
a dawka niepowodująca tego niekorzystnego działania wynosiła odpowiednio 500 mg/kg mc. (59 razy
więcej niż całkowity wpływ produktu leczniczego na organizm u ludzi) i 100 mg/kg mc. (16 razy
więcej niż całkowity wpływ produktu leczniczego na organizm u ludzi). Uważa się, że zwiększona
częstość występowania tych guzów u myszy nie stanowi istotnego ryzyka dla ludzi. Stwierdzono to na
podstawie braku działań genotoksycznych wildagliptyny i jej głównego metabolitu, występowania
guzów tylko u jednego gatunku i dużej ekspozycji na produkt leczniczy, przy której obserwowano
guzy.

W 13-tygodniowym badaniu toksykologicznym na małpach cynomolgus, odnotowano zmiany skórne
po zastosowaniu dawek ≥ 5 mg/kg mc./dobę. Zmiany te były zlokalizowane na kończynach (dłoniach,
stopach, uszach i ogonie). Stosując dawkę 5 mg/kg mc./dobę (ekspozycja na produkt leczniczy
w przybliżeniu równa AUC u ludzi po podaniu dawki 100 mg) obserwowano jedynie pęcherzyki na
skórze. Znikały one pomimo kontynuowania leczenia i nie powodowały nieprawidłowości
histopatologicznych. Łuszczenie się skóry płatami lub drobnymi fragmentami, strupy i rany na ogonie
z odpowiadającymi im zmianami w badaniu histopatologicznym odnotowano po stosowaniu dawek ≥
20 mg/kg mc./dobę (w przybliżeniu 3 razy większych od AUC u ludzi po podaniu dawki 100 mg).
Zmiany martwicze ogona stwierdzano po zastosowaniu dawki ≥ 80 mg/kg mc./dobę. Zmiany skórne
były nieodwracalne w 4-tygodniowym okresie zdrowienia u małp leczonych dawkami 160 mg/kg
mc./dobę.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Celuloza mikrokrystaliczna (PH102)
Laktoza
Skrobia żelowana, kukurydziana
Magnezu stearynian

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

3 lata

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących warunków przechowywania produktu leczniczego.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Blistry z folii OPA/Aluminium/PVC/Aluminium w tekturowym pudełku.
Produkt leczniczy jest dostępny w opakowaniach zawierających 7, 14, 28, 30, 56, 60, 90, 112, 180 lub
336 tabletek oraz w opakowaniach zbiorczych zawierających 336 (3 opakowania po 112) tabletek.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Bez specjalnych wymagań.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Vipharm S.A.
A. i F. Radziwiłłów 9
05-850 Ożarów Mazowiecki
Polska

### 8. NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Pozwolenie nr

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu:

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.