# Depepsit Met

> Sitagliptyna + Metformina · 50 mg + 500 mg · Tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Depepsit Met
- **Nazwa powszechna:** Sitagliptinum + Metformini hydrochloridum
- **Substancja czynna:** [Sitagliptyna + Metformina](https://apteka.online/odpowiedniki/sitagliptinum)
- **Moc:** 50 mg + 500 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** A10BD07
- **Liczba opakowań:** 4
- **Numer pozwolenia:** 27190
- **Podmiot odpowiedzialny:** Adamed Pharma S.A.
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-stosowane-w-cukrzycy/depepsit-met-tabl-zu-50-mg-500-mg-adamed
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-stosowane-w-cukrzycy/depepsit-met-tabl-zu-50-mg-500-mg-adamed.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/44115/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/44115/characteristic

## Dostępne opakowania (4)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 56 tabl. | 5900411002998 | Rp | 60,12 zł (dopłata od 39,27 zł) | Bardzo dobrze dostępny (5/5) | — |
| 28 tabl. | 5900411008754 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 30 tabl. | 5900411008761 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 60 tabl. | 5900411003452 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |

## Leki refundowane

### 56 tabl. — EAN 5900411002998 · cena jedn. 1,07 zł / tabl.

| Wskazanie | Poziom | Cena 100% | Dopłata | Refundacja NFZ | Limit |
|---|---|---|---|---|---|
| W doustnej terapii, w skojarzeniu z metforminą: cukrzyca typu 2 u pacjentów u których zastosowanie metforminy w maksymalnie tolerowanej dawce w monoterapii nie pozwala osiągnąć dobrej kontroli glikemii, wartość HbA1c\>7% \(przez co najmniej 3 miesiące\) | 30% | 60,12 zł | 39,27 zł | 20,85 zł | 29,79 zł |

**Bezpłatnie z uprawnieniem S (seniorzy 65+): 0,00 zł** — lek na wykazie bezpłatnych leków MZ (pełna bezpłatność dla uprawnionego pacjenta, w zakresie wskazań objętych refundacją).

> Ceny urzędowe (maksymalne) z obwieszczenia refundacyjnego MZ 82W. Rzeczywista dopłata zależy od poziomu odpłatności i wskazania na recepcie. Leki ujęte w wykazie bezpłatnych leków MZ są całkowicie bezpłatne (0,00 zł) dla osób z uprawnieniem S (seniorzy 65+) lub DZ (dzieci i młodzież do 18).

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Depepsit Met i w jakim celu się go stosuje?
Lek Depepsit Met zawiera dwie różne substancje lecznicze o nazwach sytagliptyna i metformina.
• sytagliptyna należy do grupy leków zwanych inhibitorami DPP-4 (inhibitorami
dipeptydylopeptydazy-4)
• metformina należy do grupy leków nazywanych biguanidami.

Skojarzone działanie tych leków prowadzi do wyrównania stężenia cukru we krwi u dorosłych
pacjentów z cukrzycą znaną jako „cukrzyca typu 2”. Lek ten pomaga uzyskać większe stężenie
insuliny uwalnianej po posiłku i zmniejsza ilość cukru wytwarzanego przez organizm.

Lek stosowany wraz z dietą i ćwiczeniami fizycznymi, pomaga zmniejszyć stężenie cukru we krwi.
Lek ten może być stosowany jako jedyny lek przeciwcukrzycowy lub w skojarzeniu z określonymi
innymi lekami przeciwcukrzycowymi (insuliną, pochodnymi sulfonylomocznika lub glitazonami).

Czym jest cukrzyca typu 2?
W cukrzycy typu 2 organizm nie wytwarza insuliny w wystarczających ilościach, a wytwarzana
insulina nie działa tak jak powinna. Organizm może także wytwarzać zbyt dużo cukru. Jeśli tak się
dzieje, cukier (glukoza) gromadzi się we krwi. Może to prowadzić do poważnych chorób, takich jak
choroby serca, nerek, utrata wzroku i amputacja kończyn.

### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Depepsit Met

Kiedy nie stosować leku Depepsit Met:

- jeśli pacjent ma uczulenie na sytagliptynę lub metforminę bądź którykolwiek z pozostałych
składników tego leku (wymienionych w punkcie 6).
- jeśli pacjent ma znacznie zmniejszoną czynność nerek,
- jeśli u pacjenta występuje niewyrównana cukrzyca, np. ciężka hiperglikemia (duże stężenie
glukozy we krwi), nudności, wymioty, biegunka, nagłe zmniejszenie masy ciała, kwasica
mleczanowa (patrz „Ryzyko kwasicy mleczanowej” poniżej) lub kwasica ketonowa.
Kwasica ketonowa to choroba, w przypadku której substancje nazywane ciałami ketonowymi
kumulują się we krwi i która może doprowadzić do cukrzycowego stanu przedśpiączkowego.
Do objawów należą: ból brzucha, szybki i głęboki oddech, senność lub nietypowy owocowy
zapach z ust.
- jeśli u pacjenta występuje ciężkie zakażenie lub odwodnienie
- jeśli u pacjenta planowane jest wykonanie badania radiologicznego z podaniem donaczyniowo
środka kontrastowego. Należy przerwać stosowanie leku Depepsit Met na czas badania
radiologicznego oraz na okres 2 lub więcej dni, zgodnie z zaleceniami lekarza, w zależności od
czynności nerek pacjenta.
- jeśli w ostatnim czasie pacjent przeszedł zawał serca lub wystąpiły u niego ciężkie zaburzenia
krążenia, takie jak wstrząs lub trudności z oddychaniem,
- jeśli u pacjenta stwierdzono choroby wątroby,
- jeśli pacjent spożywa nadmierne ilości alkoholu (codziennie lub tylko od czasu do czasu)
- jeśli pacjentka karmi piersią.

Nie należy przyjmować leku Depepsit Met, jeśli występuje którekolwiek z powyższych
przeciwwskazań.
Należy skonsultować się z lekarzem w celu określenia innych metod kontroli cukrzycy. W przypadku
wątpliwości, przed zastosowaniem leku Depepsit Met należy omówić to z lekarzem, farmaceutą lub
pielęgniarką.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Depepsit Met należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą.

U pacjentów przyjmujących lek Depepsit Met zgłaszano przypadki zapalenia trzustki (patrz punkt 4).

Jeśli u pacjenta pojawią się pęcherze na skórze, może to być objaw choroby zwanej pemfigoidem
pęcherzowym. Lekarz może zalecić pacjentowi przerwanie stosowania leku Depepsit Met.

Ryzyko kwasicy mleczanowej
Lek Depepsit Met może wywołać bardzo rzadkie, ale bardzo ciężkie działanie niepożądane nazywane
kwasicą mleczanową, zwłaszcza jeśli pacjent ma zaburzenia czynności nerek. Ryzyko kwasicy
mleczanowej zwiększa się również w przypadku niewyrównanej cukrzycy, ciężkich zakażeń,
długotrwałego głodzenia lub spożywania alkoholu, odwodnienia (patrz dodatkowe informacje
poniżej), zaburzeń czynności wątroby oraz wszelkich stanów chorobowych, w których dowolna część
ciała jest niewystarczająco zaopatrywana w tlen (takich jak ostra ciężka choroba serca).
Jeśli którakolwiek z powyższych sytuacji dotyczy pacjenta, należy zwrócić się do lekarza w celu
uzyskania dalszych instrukcji.

Należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem w celu uzyskania dalszych instrukcji, jeśli:
• u pacjenta występuje genetycznie odziedziczona choroba wpływająca na mitochondria
(wytwarzające energię struktury w komórkach), taka jak zespół MELAS (encefalopatia
mitochondrialna, miopatia, kwasica mleczanowa i incydenty podobne do udarów, ang. mitochondrial
encephalopathy, myopathy, lactic acidosis and stroke-like episodes) lub odziedziczona po matce
cukrzyca i głuchota (MIDD, ang. maternal inherited diabetes and deafness).
• u pacjenta po rozpoczęciu stosowania metforminy wystąpił którykolwiek z poniższych objawów:
drgawki, pogorszenie zdolności poznawczych, trudności w poruszaniu ciała, objawy wskazujące na
uszkodzenie nerwów (np. ból lub drętwienie), migrena i głuchota.

Należy zaprzestać czasowo stosowania leku Depepsit Met, jeśli u pacjenta występuje stan
chorobowy, który może wiązać się z odwodnieniem (znaczną utratą wody z organizmu), taki jak
ciężkie wymioty, biegunka, gorączka, narażenie na wysoką temperaturę lub jeśli pacjent pije mniej
płynów niż zwykle. Należy zwrócić się do lekarza w celu uzyskania dalszych instrukcji.

Należy zaprzestać stosowania leku Depepsit Met i natychmiast skontaktować się z lekarzem lub
najbliższym szpitalem, jeśli u pacjenta wystąpi którykolwiek z objawów kwasicy mleczanowej,
bowiem stan ten może doprowadzić do śpiączki.
Objawy kwasicy mleczanowej obejmują:
- wymioty
- bóle żołądka (bóle brzucha)
- skurcze mięśni
- ogólne złe samopoczucie z silnym zmęczeniem
- trudności z oddychaniem
- obniżoną temperaturę ciała i spowolnienie akcji serca

Kwasica mleczanowa jest nagłym stanem zagrażającym życiu, w którym jest konieczne leczenie w
szpitalu.

Przed rozpoczęciem stosowania leku Depepsit Met należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą:
- jeśli u pacjenta występuje lub występowała choroba trzustki (np. zapalenie trzustki)
- jeśli u pacjenta występują lub występowały kamienie żółciowe, uzależnienie od alkoholu lub
bardzo wysokie stężenie triglicerydów (rodzaj tłuszczu) we krwi. W takich sytuacjach może
zwiększyć się ryzyko wystąpienia zapalenia trzustki (patrz punkt 4)
- jeśli u pacjenta stwierdzono cukrzycę typu 1. Jest ona czasem nazywana cukrzycą insulinozależną
- jeśli u pacjenta stwierdzono aktualnie lub w wywiadzie reakcję alergiczną na sytagliptynę,
metforminę lub lek Depepsit Met (patrz punkt 4)
- jeśli pacjent stosuje pochodną sulfonylomocznika lub insulinę, leki przeciwcukrzycowe
jednocześnie z lekiem Depepsit Met, gdyż może dojść do nadmiernego obniżenia stężenia cukru
we krwi (hipoglikemii). Lekarz może zmniejszyć dawkę pochodnej sulfonylomocznika lub
insuliny

Jeśli u pacjenta ma zostać wykonany poważny zabieg chirurgiczny, pacjent musi przerwać stosowanie
leku Depepsit Met podczas zabiegu i przez pewien czas po nim. Lekarz zdecyduje, kiedy pacjent musi
przerwać i wznowić leczenie lekiem Depepsit Met.

W razie wątpliwości, czy pacjenta dotyczy którakolwiek z wymienionych powyżej sytuacji, przed
zastosowaniem leku Depepsit Met należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą.

Podczas leczenia lekiem Depepsit Met lekarz będzie kontrolować czynność nerek pacjenta
przynajmniej raz na rok lub częściej, jeśli pacjent jest w podeszłym wieku i (lub) ma pogarszającą się
czynność nerek.

Dzieci i młodzież
Tego leku nie należy stosować u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat. Lek ten nie jest skuteczny
u dzieci i młodzieży w wieku od 10 do 17 lat. Nie wiadomo, czy ten lek jest bezpieczny i skuteczny w
przypadku stosowania u dzieci w wieku poniżej 10 lat.

Lek Depepsit Met a inne leki
Jeśli pacjent będzie miał wstrzyknięty do krwiobiegu środek kontrastowy zawierający jod, na przykład
w celu badania rentgenowskiego lub tomografii komputerowej, musi przerwać przyjmowanie leku
Depepsit Met przed lub najpóźniej w momencie takiego wstrzyknięcia. Lekarz zdecyduje, kiedy
pacjent musi przerwać i wznowić leczenie lekiem Depepsit Met.

Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować. Pacjent może wymagać
częstszych kontroli stężenia glukozy we krwi i ocen czynności nerek lub też modyfikacji dawki leku
Depepsit Met przez lekarza. Szczególnie ważne jest poinformowanie o następujących lekach:
• leki (przyjmowane doustnie, wziewnie lub we wstrzyknięciach) stosowane w leczeniu chorób
przebiegających ze stanem zapalnym, takich jak astma i zapalenie stawów (kortykosteroidy)
• leki zwiększające wytwarzanie moczu (leki moczopędne)
• leki stosowane w leczeniu bólu i stanu zapalnego (NLPZ i inhibitory COX-2, takie jak ibuprofen i
celekoksyb)
• niektóre leki stosowane w leczeniu wysokiego ciśnienia tętniczego krwi (inhibitory ACE i
antagoniści receptora angiotensyny II)
• swoiste leki stosowane w leczeniu astmy oskrzelowej (leki β-sympatykomimetyczne)
• środki kontrastowe zawierające jod lub leki zawierające alkohol
• niektóre leki stosowane w leczeniu dolegliwości żołądkowych, takie jak cymetydyna
• ranolazyna, lek stosowany w leczeniu dławicy piersiowej
• dolutegrawir, lek stosowany w leczeniu zakażenia HIV
• wandetanib, lek stosowany w leczeniu określonego typu nowotworu tarczycy (raka rdzeniastego
tarczycy)
• digoksyna (stosowana w leczeniu zaburzeń rytmu serca i innych chorób serca). Podczas
stosowania leku Depepsit Met z digoksyną należy kontrolować stężenie digoksyny we krwi.

Lek Depepsit Met z alkoholem
Należy unikać spożywania nadmiernych ilości alkoholu podczas przyjmowania leku Depepsit Met,
bowiem może to zwiększyć ryzyko kwasicy mleczanowej (patrz punkt „Ostrzeżenia i środki
ostrożności”).

Ciąża i karmienie piersią
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku. Nie należy
stosować tego leku w okresie ciąży lub karmienia piersią. Patrz punkt 2 „Kiedy nie stosować leku
Depepsit Met”.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Lek ten nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i
obsługiwania maszyn. Niemniej jednak podczas stosowania sytagliptyny zgłaszano występowanie
zawrotów głowy i senności, co może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania
maszyn.

Przyjmowanie tego leku w skojarzeniu z lekami nazywanymi pochodnymi sulfonylomocznika lub
insuliną może prowadzić do hipoglikemii, co z kolei może mieć wpływ na zdolność prowadzenia
pojazdów i obsługiwania maszyn lub pracy bez bezpiecznego podparcia stóp.

Lek Depepsit Met zawiera sód
Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od
sodu”.

### 3. Jak stosować lek Depepsit Met?
Ten lek należy zawsze przyjmować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy
zwrócić się do lekarza lub farmaceuty. Lekarz poinformuje pacjenta, ile tabletek leku Depepsit Met
należy przyjmować oraz kiedy należy je przyjmować.

Maksymalna dawka dobowa wynosi 100 miligramów sytagliptyny i 2000 miligramów metforminy.

Zazwyczaj należy przyjmować tabletki raz na dobę z wieczornym posiłkiem.

W niektórych przypadkach lekarz może zalecić przyjmowanie tabletek dwa razy na dobę.

Tabletki należy zawsze przyjmować z jedzeniem, aby zmniejszyć ryzyko rozstroju żołądka.

Tabletki należy połykać w całości, popijając szklanką wody, nie rozgryzać.

Lekarz może zwiększyć dawkę leku, aby kontrolować stężenie cukru we krwi.

Jeśli pacjent ma zmniejszoną czynność nerek, lekarz może przepisać mniejszą dawkę.

W trakcie stosowania tego leku należy kontynuować zalecaną przez lekarza dietę i zwracać uwagę na
równomierne przyjmowanie węglowodanów w ciągu dnia.

Jest mało prawdopodobne, aby stosowanie samego tego leku prowadziło do nieprawidłowo małego
stężenia cukru we krwi (hipoglikemii). Do małego stężenia cukru we krwi może dojść w przypadku
stosowania tego leku wraz z pochodną sulfonylomocznika lub z insuliną – w takim przypadku lekarz
może zmniejszyć dawkę pochodnej sulfonylomocznika lub insuliny.

Przyjęcie większej niż zalecana dawki leku Depepsit Met
W razie przyjęcia większej niż zalecana dawki tego leku należy natychmiast skontaktować się z
lekarzem. Należy udać się do szpitala w przypadku wystąpienia objawów kwasicy mleczanowej,
takich jak uczucie zimna lub dyskomfortu, silne nudności lub wymioty, ból brzucha, niewyjaśniona
utrata masy ciała, skurcze mięśni lub przyspieszony oddech (patrz punkt „Ostrzeżenia i środki
ostrożności”).

Pominięcie przyjęcia leku Depepsit Met
W przypadku pominięcia dawki należy przyjąć ją jak najszybciej. Jeśli pacjent nie przypomni sobie o
pominiętej dawce do czasu przyjęcia następnej dawki, należy opuścić pominiętą dawkę i powrócić do
regularnego schematu dawkowania. Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia
pominiętej dawki.

Przerwanie przyjmowania leku Depepsit Met
Należy kontynuować przyjmowanie tego leku tak długo, jak zaleci to lekarz, aby utrzymać kontrolę
stężenia cukru we krwi. Nie należy przerywać stosowania tego leku bez uprzedniej konsultacji z
lekarzem. Przerwanie stosowania leku Depepsit Met może spowodować ponowne zwiększenie
stężenia cukru we krwi.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się
do lekarza lub farmaceuty.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Należy PRZERWAĆ przyjmowanie leku Depepsit Met i natychmiast skontaktować się z lekarzem, w
przypadku wystąpienia któregokolwiek z poniższych ciężkich działań niepożądanych:
• Silny i uporczywy ból brzucha (w okolicy żołądka), który może promieniować do pleców, z
występowaniem nudności i wymiotów lub bez, ponieważ mogą to być objawy zapalenia trzustki.

Lek Depepsit Met może bardzo rzadko powodować (nie częściej niż u 1 na 10 000 osób) wystąpienie
bardzo ciężkiego działania niepożądanego, określanego jako kwasica mleczanowa (patrz punkt
„Ostrzeżenia i środki ostrożności”). Jeżeli wystąpi ona u pacjenta, należy przerwać stosowanie leku

Depepsit Met i natychmiast skontaktować się z lekarzem lub najbliższym szpitalem, gdyż
kwasica mleczanowa może doprowadzić do śpiączki.

W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji alergicznej (częstość nieznana, nie może być określona na
podstawie dostępnych danych), w tym wysypki, pokrzywki, pęcherzy na skórze i (lub) łuszczenia się
skóry oraz obrzęku twarzy, warg, języka i gardła, który może powodować trudności w oddychaniu lub
połykaniu, należy przerwać stosowanie tego leku i natychmiast skontaktować się z lekarzem. Lekarz
może przepisać lek w celu leczenia reakcji alergicznej oraz inny lek (zmienić lek) do leczenia
cukrzycy.

U niektórych pacjentów przyjmujących metforminę po rozpoczęciu przyjmowania sytagliptyny
wystąpiły następujące działania niepożądane:
Często (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 osób): małe stężenie cukru we krwi, nudności,
wzdęcia, wymioty
Niezbyt często (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 100 osób): ból żołądka, biegunka, zaparcia,
senność

U niektórych pacjentów występowała biegunka, nudności, wzdęcia, zaparcia, ból żołądka lub wymioty
po rozpoczęciu leczenia sytagliptyną w skojarzeniu z metforminą (często).

U niektórych pacjentów podczas przyjmowania tego leku z pochodną sulfonylomocznika, taką jak
glimepiryd, wystąpiły wymienione poniżej działania niepożądane:
Bardzo często (mogą wystąpić częściej niż u 1 na 10 osób): małe stężenie cukru we krwi
Często: zaparcia

U niektórych pacjentów podczas przyjmowania tego leku w skojarzeniu z pioglitazonem wystąpiły
wymienione poniżej działania niepożądane:
Często: obrzęk rąk lub nóg

U niektórych pacjentów podczas przyjmowania tego leku w skojarzeniu z insuliną wystąpiły
wymienione poniżej działania niepożądane:
Bardzo często: małe stężenie cukru we krwi
Niezbyt często: suchość w ustach, ból głowy

Podczas badań klinicznych u niektórych pacjentów podczas przyjmowania samej sytagliptyny (jednej
z substancji czynnych leku Depepsit Met) lub po dopuszczeniu do obrotu podczas stosowania leku
Depepsit Met lub samej sytagliptyny bądź z innymi lekami przeciwcukrzycowymi, występowały
następujące działania niepożądane:
Często: małe stężenie cukru we krwi, ból głowy, zakażenie górnych dróg oddechowych, niedrożny nos
lub katar i ból gardła, zapalenie kości i stawów, ból rąk lub nóg
Niezbyt często: zawroty głowy, zaparcia, świąd
Rzadko (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 1000 osób): zmniejszenie liczby płytek krwi
Częstość nieznana: choroby nerek (czasami wymagające dializy), wymioty, ból stawów, ból mięśni,
ból pleców, śródmiąższowa choroba płuc, pemfigoid pęcherzowy (rodzaj pęcherzy na skórze)

U niektórych pacjentów podczas przyjmowania samej metforminy wystąpiły wymienione poniżej
działania niepożądane:
Bardzo często: nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha i utrata apetytu. Objawy te mogą wystąpić
na początku przyjmowania metforminy i zwykle ustępują.
Często: metaliczny smak w ustach, zmniejszone lub małe stężenia witaminy B12 we krwi (objawy
mogą obejmować skrajne zmęczenie (znużenie), ból i zaczerwienienie języka (zapalenie języka),
uczucie drętwienia i mrowienia (parestezje) albo bladość lub zażółcenie skóry). Lekarz może zlecić
pewne badania, aby znaleźć przyczynę objawów występujących u pacjenta, ponieważ niektóre z nich
mogą być także spowodowane przez cukrzycę lub inne niepowiązane problemy zdrowotne.

Bardzo rzadko: zapalenie wątroby (choroba wątroby), pokrzywka, zaczerwienienie skóry (wysypka)
lub świąd.

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce.
Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych
Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać Depepsit Met?
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na blistrze i pudełku
tekturowym po skrócie „EXP”. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25˚C.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Depepsit Met
Substancjami czynnymi leku są sytagliptyna i metformina.

Depepsit Met, 50 mg + 500 mg: Każda tabletka zawiera sytagliptyny chlorowodorek jednowodny, co
odpowiada 50 mg sytagliptyny i 500 mg metforminy chlorowodorku.

Depepsit Met, 50 mg + 1000 mg: Każda tabletka zawiera sytagliptyny chlorowodorek jednowodny, co
odpowiada 50 mg sytagliptyny i 1000 mg metforminy chlorowodorku.

Depepsit Met, 100 mg + 1000 mg: Każda tabletka zawiera sytagliptyny chlorowodorek jednowodny,
co odpowiada 100 mg sytagliptyny i 1000 mg metforminy chlorowodorku.

Pozostałe składniki to:
- Warstwa metforminy o przedłużonym uwalnianiu: hypromeloza K100M CR, hypromeloza
E50, magnezu stearynian
- Warstwa sytagliptyny o natychmiastowym uwalnianiu: wapnia wodorofosforan, celuloza
mikrokrystaliczna, sodu stearylofumaran, kroskarmeloza sodowa (patrz punkt 2 ,,Depepsit Met
zawiera sód”).
- Ponadto otoczka zawiera:

o w dawkach 100 mg + 1000 mg i 50 mg + 500 mg: alkohol poliwinylowy częściowo
hydrolizowany, tytanu dwutlenek (E 171), makrogol 4000, talk, żelaza tlenek żółty (E 172),
żelaza tlenek czerwony (E 172).
o w dawce 50 mg + 1000 mg: alkohol poliwinylowy częściowo hydrolizowany, tytanu
dwutlenek (E 171), makrogol 4000, talk.

Jak wygląda lek Depepsit Met i co zawiera opakowanie

Depepsit Met, 50 mg + 500 mg: pomarańczowe, podłużne, obustronnie wypukłe tabletki powlekane o
wymiarach 17,2 mm/8,4 mm.

Depepsit Met, 50 mg + 1000 mg: białe, podłużne, obustronnie wypukłe tabletki powlekane o
wymiarach 22,2 mm/10,8 mm z grawerem „50” po jednej stronie i „1000” po drugiej stronie.

Depepsit Met, 100 mg + 1000 mg: pomarańczowe, podłużne, obustronnie wypukłe tabletki powlekane
o wymiarach 22,2 mm/10,8 mm z grawerem „100” po jednej stronie i „1000” po drugiej stronie.

Blistry z folii PVC/PVDC/Aluminium w tekturowym pudełku. Opakowania po 28, 30, 56, 60 tabletek
o zmodyfikowanym uwalnianiu.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

Podmiot odpowiedzialny
Adamed Pharma S.A.
Pieńków, ul. M. Adamkiewicza 6A
05-152 Czosnów
Tel: +48 22 732 77 00

Wytwórca:
Adamed Pharma S.A.
ul. Marszałka Józefa Piłsudskiego 5
95-200 Pabianice

Ten lek jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego Obszaru
Gospodarczego pod następującymi nazwami handlowymi:

Hiszpania Metsunix
Łotwa TIXULDA
Niemcy Metsunix
Polska Depepsit Met
Włochy Metsunix

Data ostatniej aktualizacji ulotki: 02.2026

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Depepsit Met, 50 mg + 500 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu
Depepsit Met, 50 mg + 1000 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu
Depepsit Met, 100 mg + 1000 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Depepsit Met, 50 mg + 500 mg: Każda tabletka zawiera sytagliptyny chlorowodorek jednowodny, co
odpowiada 50 mg sytagliptyny i 500 mg metforminy chlorowodorku.

Depepsit Met, 50 mg + 1000 mg: Każda tabletka zawiera sytagliptyny chlorowodorek jednowodny, co
odpowiada 50 mg sytagliptyny i 1000 mg metforminy chlorowodorku.

Depepsit Met, 100 mg + 1000 mg: Każda tabletka zawiera sytagliptyny chlorowodorek jednowodny,
co odpowiada 100 mg sytagliptyny i 1000 mg metforminy chlorowodorku.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu (tabletka).

Depepsit Met, 50 mg + 500 mg: pomarańczowe, podłużne, obustronnie wypukłe tabletki powlekane o
wymiarach 17,2 mm/8,4 mm.
Depepsit Met, 50 mg + 1000 mg: białe, podłużne, obustronnie wypukłe tabletki powlekane o
wymiarach 22,2 mm/10,8 mm z grawerem „50” po jednej stronie i „1000” po drugiej stronie.
Depepsit Met, 100 mg + 1000 mg: pomarańczowe, podłużne, obustronnie wypukłe tabletki powlekane
o wymiarach 22,2 mm/10,8 mm z grawerem „100” po jednej stronie i „1000” po drugiej stronie.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Depepsit Met jest wskazany do stosowania u dorosłych z cukrzycą typu 2:

Depepsit Met jest wskazany do stosowania, oprócz diety i ćwiczeń fizycznych w celu poprawy
kontroli glikemii u pacjentów z glikemią niedostatecznie wyrównaną podczas stosowania
maksymalnej tolerowanej dawki metforminy w monoterapii lub u pacjentów już leczonych
sytagliptyną w skojarzeniu z metforminą.

Depepsit Met wskazany jest do stosowania w skojarzeniu z pochodną sulfonylomocznika (tj. w
leczeniu potrójnie skojarzonym), oprócz diety i ćwiczeń fizycznych, u pacjentów z glikemią
niedostatecznie wyrównaną podczas stosowania maksymalnej tolerowanej dawki metforminy i
pochodnej sulfonylomocznika.

Depepsit Met jest wskazany w leczeniu potrójnie skojarzonym z agonistą receptora aktywowanego
przez proliferatory peroksysomów typu gamma (PPARγ) (tj. tiazolidynedionem), oprócz diety i
ćwiczeń fizycznych, u pacjentów z glikemią niedostatecznie wyrównaną podczas stosowania
maksymalnej tolerowanej dawki metforminy i agonisty receptora PPARγ.

Depepsit Met jest także wskazany do stosowania, jako lek uzupełniający podanie insuliny
(tj. w leczeniu potrójnie skojarzonym) pomocniczo wraz z dietą i ćwiczeniami fizycznymi w celu
poprawy kontroli glikemii u pacjentów, u których stosowanie stałej dawki insuliny i metforminy
nie zapewnia odpowiedniej kontroli glikemii.

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie
Dawkę przeciwcukrzycowego produktu leczniczego Depepsit Met należy ustalać indywidualnie na
podstawie aktualnego schematu leczenia pacjenta, skuteczności i tolerancji, przy czym nie należy
przekraczać maksymalnej zalecanej dawki dobowej wynoszącej 100 mg sytagliptyny i 2000 mg
metforminy.

Dawka początkowa u pacjentów już leczonych metforminą powinna dostarczać sytagliptynę w dawce
100 mg i metforminę w dawce już przyjmowanej raz na dobę.

U pacjentów przyjmujących dawkę dobową metforminy w postaci o natychmiastowym uwalnianiu,
podawaną dwa razy na dobę, można zmienić leczenie na produkt leczniczy Depepsit Met podawany
raz na dobę w tej samej całkowitej dawce dobowej metforminy.

Produkt leczniczy Depepsit Met, 100 mg + 1000 mg raz na dobę jest przeznaczony dla pacjentów
leczonych już tabletkami metforminy (o przedłużonym lub natychmiastowym uwalnianiu) w dawce
1000 mg na dobę. Produkt leczniczy Depepsit Met, 50 mg + 1000 mg (dwie tabletki raz na dobę) jest
przeznaczony do leczenia podtrzymującego u pacjentów, którzy są już leczeni tabletkami metforminy
(o przedłużonym lub natychmiastowym uwalnianiu) w dawce 2000 mg na dobę.
U pacjentów leczonych metforminy chlorowodorkiem (o przedłużonym lub natychmiastowym
uwalnianiu) w dawce 1500 mg na dobę można zaproponować zamianę na jedną tabletkę Depepsit
Met, 50 mg + 500 mg i jedną tabletkę Depepsit Met 50 mg + 1000 mg przyjmowane jednocześnie.

U pacjentów leczonych metforminy chlorowodorkiem w dawce powyżej 2000 mg na dobę nie zaleca
się zmiany na lek Depepsit Met.

U pacjentów, którzy nie tolerują produktu leczniczego Depepsit Met 50 mg + 1000 mg dwie tabletki
raz na dobę, należy rozważyć stosowanie produktu leczniczego Depepsit Met, 50 mg + 1000 mg dwa
razy na dobę, przy czym obie dawki podaje się podczas posiłków.

Dorośli z prawidłową czynnością nerek (GFR ≥90 ml/min)

Pacjenci z niedostatecznie wyrównaną glikemią, stosujący maksymalne tolerowane dawki metforminy
w monoterapii
U pacjentów, u których stosowanie metforminy w monoterapii nie zapewnia wystarczającej kontroli
glikemii, zwykle stosowana dawka początkowa powinna zapewnić dostarczanie 100 mg sytagliptyny
na dobę oraz przyjmowanej już dawki metforminy.

Pacjenci zmieniający leczenie z jednoczesnego stosowania sytagliptyny i metforminy
W przypadku pacjentów przyjmujących jednocześnie sytagliptynę i metforminę, Depepsit Met
powinien być włączany do leczenia w dawce odpowiadającej przyjmowanym już dawkom
sytagliptyny i metforminy.

Pacjenci z niedostatecznie wyrównaną glikemią podczas skojarzonego leczenia maksymalną
tolerowaną dawką metforminy i pochodną sulfonylomocznika
Dawka powinna zapewniać dostarczanie 100 mg sytagliptyny na dobę oraz dawki metforminy
podobnej do dawki przyjmowanej poprzednio. W przypadku stosowania produktu leczniczego
Depepsit Met w skojarzeniu z pochodną sulfonylomocznika, może być konieczne obniżenie dawki
pochodnej sulfonylomocznika w celu zmniejszenia ryzyka hipoglikemii (patrz punkt 4.4).

Pacjenci z niedostatecznie wyrównaną glikemią podczas skojarzonego leczenia maksymalną
tolerowaną dawką metforminy i agonisty receptora PPARγ
Dawka powinna zapewniać dostarczanie 100 mg sytagliptyny na dobę oraz dawki metforminy
podobnej do dawki przyjmowanej poprzednio.

Pacjenci z niedostatecznie wyrównaną glikemią podczas skojarzonego leczenia insuliną i maksymalną
tolerowaną dawką metforminy
Dawka powinna zapewniać dostarczanie 100 mg sytagliptyny na dobę oraz dawki metforminy
podobnej do dawki przyjmowanej poprzednio. W przypadku stosowania produktu leczniczego
Depepsit Met w skojarzeniu z insuliną, może być konieczne obniżenie dawki insuliny w celu
zmniejszenia ryzyka hipoglikemii (patrz punkt 4.4).

Dla różnych dawek metforminy produkt leczniczy Depepsit Met jest dostępny w tabletkach
zawierających 50 mg sytagliptyny i 500 mg metforminy chlorowodorku, 50 mg sytagliptyny i 1000
mg metforminy chlorowodorku lub w tabletkach zawierających 100 mg sytagliptyny i 1000 mg
metforminy chlorowodorku.

Wszyscy pacjenci powinni kontynuować zalecaną dietę o odpowiednim rozkładzie spożycia
węglowodanów w ciągu dnia.

Szczególne grupy pacjentów

Zaburzenia czynności nerek
Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek
(współczynnik przesączania kłębuszkowego [ang. GFR]≥ 60 ml/min). Wartość GFR należy oznaczyć
przed rozpoczęciem leczenia produktami leczniczymi zawierającymi metforminę, a następnie co
najmniej raz na rok. U pacjentów ze zwiększonym ryzykiem dalszego pogorszenia czynności nerek
oraz u pacjentów w podeszłym wieku czynność nerek należy oceniać częściej, np. co 3-6 miesięcy.
Przed rozważeniem rozpoczęcia leczenia metforminą u pacjentów z GFR <60 ml/min należy
przeanalizować czynniki mogące zwiększać ryzyko kwasicy mleczanowej (patrz punkt 4.4).
Jeśli produkt leczniczy Depepsit Met o odpowiedniej mocy jest niedostępny należy zastosować jego
poszczególne składniki osobno zamiast produktu złożonego o ustalonej dawce.

GFR ml/min Metformina (w postaci o
przedłużonym uwalnianiu)
Sytagliptyna

60-89 Maksymalna dawka dobowa wynosi
2000 mg.
Można rozważyć zmniejszenie dawki w
reakcji na pogarszającą się czynność
nerek.

Maksymalna dawka dobowa wynosi
100 mg.

45-59 Maksymalna dawka dobowa wynosi
2000 mg.
Dawka początkowa może wynosić co
najwyżej połowę dawki maksymalnej.

Maksymalna dawka dobowa wynosi
100 mg.

30-44 Maksymalna dawka dobowa wynosi
1000 mg.
Dawka początkowa może wynosić co
najwyżej połowę dawki maksymalnej.

Maksymalna dawka dobowa wynosi
50mg.

<30 Przeciwwskazane jest stosowanie
metforminy.
Maksymalna dawka dobowa wynosi
25mg.

Zaburzenia czynności wątroby
Nie wolno stosować produktu leczniczego Depepsit Met u pacjentów z zaburzeniami czynności
wątroby (patrz punkt 5.2).

Pacjenci w podeszłym wieku
Metformina i sytagliptyna są wydalane przez nerki, dlatego należy zachować ostrożność podczas
stosowania produktu leczniczego Depepsit Met u starszych pacjentów. Konieczne jest monitorowanie
czynności nerek w celu zapobiegania kwasicy mleczanowej związanej z leczeniem metforminą,
szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku (patrz punkt 4.3 i 4.4).

Dzieci i młodzież
Produktu leczniczego Depepsit Met nie należy stosować u dzieci i młodzieży w wieku od 10 do 17 lat
ze względu na niewystarczającą skuteczność. Aktualne dane przedstawiono w punktach 4.8, 5.1 i 5.2.
Nie przeprowadzono badań dotyczących stosowania sytagliptyny + metforminy u dzieci w wieku
poniżej 10 lat.

Sposób podawania
Podanie doustne.
Tabletki należy połykać w całości, popijając szklanką wody. Nie rozgryzać.
Produkt leczniczy Depepsit Met należy przyjmować podczas posiłków w celu zmniejszenia działań
niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, związanych z przyjmowaniem metforminy.

#### 4.3 Przeciwwskazania

Produkt leczniczy Depepsit Met przeciwwskazany jest u pacjentów z:
- nadwrażliwością na substancje czynne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą
wymienioną w punkcie 6.1 (patrz punkty 4.4 i 4.8);
- każdym rodzajem ostrej kwasicy metabolicznej (takiej jak kwasica mleczanowa, cukrzycowa
kwasica ketonowa);
- cukrzycowym stanem przedśpiączkowym;
- ciężką niewydolnością nerek (GFR <30 ml/min) (patrz punkt 4.4);
- ostrymi stanami mogącymi zmieniać czynność nerek, takimi jak:
- odwodnienie,
- ciężkie zakażenie,
- wstrząs,
- donaczyniowe podanie środków kontrastowych zawierających jod (patrz punkt 4.4);
- ostrą lub przewlekłą chorobą, która może spowodować niedotlenienie tkanek, taką jak:
- niewydolność serca lub układu oddechowego,
- niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego,
- wstrząs;
- zaburzeniami czynności wątroby;
- ostrym zatruciem alkoholowym, alkoholizmem;
- karmiących piersią.

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Ogólne
Nie należy stosować produktu leczniczego Depepsit Met u pacjentów z cukrzycą typu 1 i nie wolno go
stosować w leczeniu kwasicy ketonowej w przebiegu cukrzycy.

Ostre zapalenie trzustki
Stosowanie inhibitorów DPP-4 jest związane z ryzykiem wystąpienia ostrego zapalenia trzustki.
Pacjentów należy poinformować o charakterystycznym objawie ostrego zapalenia trzustki:
uporczywym, silnym bólu brzucha. Po odstawieniu sytagliptyny obserwowano ustępowanie zapalenia
trzustki (zarówno po zastosowaniu leczenia wspomagającego, jak i bez takiego leczenia), choć
opisano bardzo rzadkie przypadki martwiczego lub krwotocznego zapalenia trzustki i (lub) zgonu.
W razie podejrzenia zapalenia trzustki należy odstawić produkt leczniczy Depepsit Met i inne
potencjalnie budzące wątpliwości produkty lecznicze; w przypadku potwierdzenia ostrego zapalenia

trzustki nie należy ponownie rozpoczynać leczenia produktem leczniczym Depepsit Met. Należy
zachować ostrożność u pacjentów z zapaleniem trzustki w wywiadzie.

Kwasica mleczanowa
Kwasica mleczanowa, rzadkie, lecz poważne powikłanie metaboliczne, najczęściej występuje w
przypadku ostrego pogorszenia czynności nerek, chorobach układu krążenia lub układu
oddechowego, lub posocznicy. W przypadku nagłego pogorszenia czynności nerek dochodzi do
kumulacji metforminy, co zwiększa ryzyko kwasicy mleczanowej.
W przypadku odwodnienia (ciężkie wymioty, biegunka, gorączka lub zmniejszona podaż płynów)
należy tymczasowo przerwać stosowanie metforminy i zalecana jest konsultacja lekarska.
U pacjentów leczonych metforminą należy ostrożnie rozpoczynać leczenie produktami leczniczymi,
które mogą powodować ciężkie zaburzenia czynności nerek (takimi jak leki przeciwnadciśnieniowe,
moczopędne i NLPZ). Inne czynniki ryzyka kwasicy mleczanowej to nadmierne spożycie alkoholu,
niewydolność wątroby, niewyrównana cukrzyca, ketoza, długotrwałe głodzenie i wszelkie stany
związane z niedotlenieniem, jak również jednoczesne stosowanie produktów leczniczych mogących
powodować kwasicę mleczanową (patrz punkty 4.3 i 4.5).
Pacjentów i (lub) ich opiekunów należy poinformować o ryzyku wystąpienia kwasicy mleczanowej.
Kwasica mleczanowa charakteryzuje się dusznością kwasiczą, bólem brzucha, skurczami mięśni,
astenią i hipotermią, po których następuje śpiączka. W przypadku wystąpienia podejrzanych objawów
pacjent powinien odstawić metforminę i zasięgnąć natychmiastowej pomocy medycznej. Odchylenia
od wartości prawidłowych w wynikach badań laboratoryjnych obejmują: zmniejszenie wartości pH
krwi (<7,35), zwiększenie stężenia mleczanów w osoczu (>5 mmol/l) oraz zwiększenie luki anionowej
i stosunku stężenia mleczanów do pirogronianów.

Pacjenci ze stwierdzonymi lub podejrzewanymi chorobami mitochondrialnymi
U pacjentów ze stwierdzonymi chorobami mitochondrialnymi, takimi jak zespół encefalopatii
mitochondrialnej z kwasicą mleczanową i incydentami podobnymi do udarów (MELAS, ang.
mitochondrial encephalopathy with lactic acidosis and stroke-like episodes) oraz cukrzyca z głuchotą
dziedziczona w sposób matczyny (MIDD, ang. maternal inherited diabetes and deafness), stosowanie
metforminy nie jest zalecane z powodu ryzyka nasilenia kwasicy mleczanowej i powikłań
neurologicznych, co może prowadzić do nasilenia choroby.

Jeśli u pacjenta po przyjęciu metforminy wystąpią objawy przedmiotowe i podmiotowe świadczące o
zespole MELAS lub MIDD, należy natychmiast przerwać leczenie metforminą i przeprowadzić
szybką ocenę diagnostyczną.

Czynność nerek
Wartość GFR powinna być oznaczona przed rozpoczęciem leczenia, a następnie w regularnych
odstępach czasu (patrz punkt 4.2). Produkt leczniczy Depepsit Met jest przeciwwskazany u pacjentów
z GFR < 30 ml/min i należy go tymczasowo odstawić w razie występowania stanów wpływających na
czynność nerek (patrz punkt 4.3).

Hipoglikemia
U pacjentów przyjmujących lek Depepsit Met w skojarzeniu z pochodną sulfonylomocznika lub
insuliną może wystąpić ryzyko hipoglikemii. Konieczne może być zatem zmniejszenie dawki
pochodnej sulfonylomocznika lub insuliny.

Reakcje nadwrażliwości
Po wprowadzeniu do obrotu zgłaszano przypadki ciężkich reakcji nadwrażliwości u pacjentów
leczonych sytagliptyną. Reakcje te obejmują anafilaksję, obrzęk naczynioruchowy oraz złuszczające
choroby skóry, w tym zespół Stevensa-Johnsona. Początek tych reakcji występował w ciągu
pierwszych 3 miesięcy po rozpoczęciu leczenia sytagliptyną, a w przypadku kilku zgłoszeń po
pierwszej dawce.
W przypadku podejrzenia reakcji nadwrażliwości należy przerwać stosowanie produktu Depepsit Met,
ocenić inne potencjalne przyczyny zdarzenia i wdrożyć alternatywną metodę leczenia cukrzycy
(patrz punkt 4.8).

Pemfigoid pęcherzowy
Po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu zgłaszano występowanie pemfigoidu pęcherzowego
u pacjentów przyjmujących inhibitory DPP-4, w tym sytagliptynę. W przypadku podejrzenia
pemfigoidu pęcherzowego należy przerwać stosowanie produktu leczniczego Depepsit Met.

Zabieg chirurgiczny
Stosowanie produktu leczniczego Depepsit Met musi być przerwane bezpośrednio przed zabiegiem
chirurgicznym w znieczuleniu ogólnym, podpajęczynówkowym lub zewnątrzoponowym. Leczenie
można wznowić nie wcześniej niż po 48 godzinach po zabiegu chirurgicznym lub wznowieniu
żywienia doustnego oraz dopiero po ponownej ocenie czynności nerek i stwierdzeniu, że jest stabilna.

Podawanie środków kontrastowych zawierających jod
Donaczyniowe podanie środków kontrastowych zawierających jod może doprowadzić do nefropatii
wywołanej środkiem kontrastowym, powodując kumulację metforminy i zwiększenie ryzyka kwasicy
mleczanowej. Należy przerwać stosowanie produktu leczniczego Depepsit Met przed badaniem lub
podczas badania obrazowego i nie stosować go przez co najmniej 48 godzin po badaniu, po czym
można wznowić podawanie produktu leczniczego Depepsit Met pod warunkiem ponownej oceny
czynności nerek i stwierdzeniu, że jest ona stabilna (patrz punkty 4.3 i 4.5).

Zmiana stanu klinicznego pacjentów z uprzednio kontrolowaną cukrzycą typu 2
Pacjenci z cukrzycą typu 2 uprzednio dobrze wyrównaną w wyniku stosowania produktu leczniczego
Depepsit Met, u których wystąpią nieprawidłowe wyniki badań laboratoryjnych lub choroby kliniczne
(zwłaszcza niesprecyzowane i słabo określone) powinni zostać niezwłocznie poddani badaniu na
obecność oznak kwasicy ketonowej lub kwasicy mleczanowej. Badanie powinno obejmować stężenie
elektrolitów i ketonów w surowicy, stężenie glukozy we krwi oraz, w przypadku wskazań, odczyn pH
krwi i stężenia mleczanów, pirogronianów i metforminy. Jeśli wystąpi którykolwiek z wymienionych
dwóch rodzajów kwasicy, należy natychmiast przerwać stosowanie produktu leczniczego Depepsit
Met i zastosować odpowiednie środki zaradcze.

Niedobór witaminy B12
Metformina może zmniejszyć stężenia witaminy B12 w surowicy. Ryzyko małych stężeń
witaminy B12 zwiększa się wraz ze zwiększaniem dawki metforminy, czasu trwania leczenia i (lub)
u pacjentów z czynnikami ryzyka o potwierdzonym związku z niedoborem witaminy B12.
W przypadku podejrzenia niedoboru witaminy B12 (takiego jak niedokrwistość lub neuropatia) należy
monitorować stężenia witaminy B12 w surowicy. U pacjentów z czynnikami ryzyka wystąpienia
niedoboru witaminy B12 mogą być konieczne okresowe kontrole stężenia witaminy B12. Leczenie
metforminą należy kontynuować dopóki jest tolerowane i nie ma przeciwwskazań do jego stosowania
oraz zapewniono odpowiednie leczenie wyrównujące niedobór witaminy B12 zgodnie z aktualnymi
wytycznymi klinicznymi.

Produkt leczniczy Depepsit Met zawiera sód
Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy produkt
leczniczy uznaje się za „wolny od sodu”.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Równoczesne podawanie dawek wielokrotnych sytagliptyny i metforminy pacjentom z cukrzycą typu
2 nie zmieniało w istotny sposób farmakokinetyki sytagliptyny ani metforminy.
Nie przeprowadzono farmakokinetycznych badań dotyczących interakcji produktu leczniczego
Depepsit Met z innymi produktami leczniczymi; badania takie przeprowadzono jednak dla
poszczególnych substancji czynnych, sytagliptyny i metforminy.

Niezalecane jednoczesne stosowanie

Alkohol

Zatrucie alkoholem związane jest ze zwiększonym ryzykiem kwasicy mleczanowej, szczególnie w
przypadkach głodzenia, niedożywienia lub zaburzeń czynności wątroby.

Środki kontrastowe zawierające jod
Stosowanie produktu leczniczego Depepsit Met musi być przerwane przed badaniem lub podczas
badania obrazowego; nie wolno wznawiać jego stosowania przez co najmniej 48 godzin po badaniu,
po czym można wznowić podawanie produktu leczniczego Depepsit Met pod warunkiem ponownej
oceny czynności nerek i stwierdzeniu, że jest ona stabilna (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Skojarzenia leków wymagające środków ostrożności podczas stosowania
Pewne produkty lecznicze mogą wywierać niekorzystne działanie na czynność nerek, co może
zwiększać ryzyko kwasicy mleczanowej, np. niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym
selektywne inhibitory cyklooksygenazy (COX) 2, inhibitory ACE, antagoniści receptora
angiotensyny II i leki moczopędne, w szczególności pętlowe. Podczas rozpoczynania stosowania lub
stosowania takich produktów leczniczych w skojarzeniu z metforminą, konieczne jest dokładne
monitorowanie czynności nerek.

Jednoczesne stosowanie leków, które wpływają na wspólny układ transportu w kanalikach nerkowych
biorących udział w wydalaniu metforminy przez nerki (np. inhibitory transportera kationów
organicznych 2 [ang. OCT2] / transportera usuwania wielu leków i toksyn [ang. MATE], takich jak
ranolazyna, wandetanib, dolutegrawir oraz cymetydyna) może zwiększać ogólnoustrojową ekspozycję
na metforminę oraz ryzyko wystąpienia kwasicy mleczanowej. Należy rozważyć korzyści i zagrożenia
związane z jednoczesnym stosowaniem leków. W przypadku jednoczesnego stosowania tych
produktów leczniczych należy rozważyć ścisłe monitorowanie kontroli glikemii, dostosowanie dawki
w ramach zalecanego dawkowania oraz zmiany w leczeniu cukrzycy.

Glikokortykosteroidy (podawane ogólnie lub miejscowo), agoniści receptorów beta-2-adrenergicznych
i diuretyki wykazują wewnętrzną aktywność hiperglikemiczną. Należy poinformować o tym
pacjentów i częściej kontrolować stężenie glukozy we krwi, zwłaszcza na początku leczenia wyżej
wymienionymi produktami leczniczymi. Jeśli okaże się to konieczne, należy dostosować dawkę leku
przeciwcukrzycowego w trakcie leczenia innym produktem leczniczym i podczas jego odstawiania.

Inhibitory ACE mogą obniżać stężenie glukozy we krwi. Jeśli okaże się to konieczne, należy
dostosować dawkę leku przeciwcukrzycowego w trakcie leczenia innym produktem leczniczym
i podczas jego odstawiania.

Wpływ innych produktów leczniczych na sytagliptynę
Dane z badań in vitro oraz dane kliniczne opisane poniżej sugerują, że ryzyko wystąpienia klinicznie
istotnych interakcji po jednoczesnym podaniu innych produktów leczniczych jest niewielkie.

Badania w warunkach in vitro wykazały, że głównym enzymem odpowiedzialnym za ograniczenie
metabolizmu sytagliptyny jest CYP3A4, ze współudziałem CYP2C8. U pacjentów z prawidłową
czynnością nerek, metabolizm, także przy udziale CYP3A4, ma tylko niewielki wpływ na klirens
sytagliptyny. Metabolizm może mieć bardziej istotny wpływ na eliminację sytagliptyny w przypadku
ciężkiego zaburzenia czynności nerek lub schyłkowej niewydolności nerek (ang. ESRD). Z tej
przyczyny silnie działające inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, rytonawir,
klarytromycyna) mogą zmieniać farmakokinetykę sytagliptyny u pacjentów z ciężkim zaburzeniem
czynności nerek lub schyłkową niewydolnością nerek. Wpływ silnie działających inhibitorów
CYP3A4 w przypadku zaburzenia czynności nerek nie był oceniany w badaniach klinicznych.

Badania transportu leku w warunkach in vitro wykazały, że sytagliptyna jest substratem dla
glikoproteiny p oraz transportera anionów organicznych 3 (ang. OAT3). Transport sytagliptyny,
w którym pośredniczy OAT3, hamowany był w warunkach in vitro przez probenecyd, chociaż ryzyko
wystąpienia znaczących klinicznie interakcji uznawane jest za niewielkie. Jednoczesne stosowanie
inhibitorów OAT3 nie było oceniane w warunkach in vivo.
Cyklosporyna: Przeprowadzono badanie w celu określenia wpływu cyklosporyny, silnego inhibitora

glikoproteiny p, na farmakokinetykę sytagliptyny. Jednoczesne podanie sytagliptyny w pojedynczej
dawce doustnej wynoszącej 100 mg z cyklosporyną w pojedynczej dawce doustnej wynoszącej
600 mg zwiększało wartość AUC oraz Cmax sytagliptyny odpowiednio o około 29% i 68%. Takich
zmian farmakokinetyki sytagliptyny nie uznano za istotne klinicznie. Klirens nerkowy sytagliptyny nie
uległ znaczącej zmianie. Z tego względu nie należy spodziewać się znaczących interakcji z innymi
inhibitorami glikoproteiny p.

Wpływ sytagliptyny na inne produkty lecznicze
Digoksyna: Sytagliptyna miała niewielki wpływ na stężenie digoksyny w osoczu krwi. W wyniku
stosowania przez 10 dni digoksyny w dawce 0,25 mg jednocześnie z sytagliptyną w dawce 100 mg na
dobę osoczowe AUC dla digoksyny zwiększyło się przeciętnie o 11%, a osoczowe wartości Cmax
o 18%. Nie zaleca się dostosowywania dawki digoksyny. Jednak w przypadku jednoczesnego
stosowania sytagliptyny i digoksyny należy monitorować pacjentów, u których istnieje ryzyko zatrucia
digoksyną.

Dane z badań in vitro wskazują, że sytagliptyna nie hamuje ani nie indukuje izoenzymów CYP450.
W badaniach klinicznych sytagliptyna nie powodowała znaczących zmian farmakokinetyki
metforminy, gliburydu, symwastatyny, rozyglitazonu, warfaryny czy doustnych środków
antykoncepcyjnych, wskazując na niewielką możliwość wchodzenia w interakcje z substratami
CYP3A4, CYP2C8, CYP2C9 i transporterem kationów organicznych (ang. OCT) w warunkach
in vivo. Sytagliptyna w warunkach in vivo może być słabym inhibitorem glikoproteiny p.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża
Brak jest wystarczających danych dotyczących stosowania sytagliptyny u kobiet w okresie ciąży.
Badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ sytagliptyny na reprodukcję w przypadku
stosowania dużych dawek (patrz punkt 5.3).

Ograniczona ilość danych sugeruje, że stosowanie metforminy u kobiet w okresie ciąży nie zwiększa
ryzyka wystąpienia wad wrodzonych. Badania na zwierzętach dotyczące stosowania metforminy nie
wykazały szkodliwego wpływu na przebieg ciąży, rozwój zarodka lub płodu, przebieg porodu lub
rozwój pourodzeniowy (patrz również punkt 5.3).
Produktu leczniczego Depepsit Met nie należy stosować u kobiet w okresie ciąży. Jeśli pacjentka
planuje zajście w ciążę lub w przypadku, gdy zajdzie w ciążę, należy przerwać stosowanie produktu
leczniczego Depepsit Met i jak najszybciej przejść na leczenie insuliną.

Karmienie piersią
Nie prowadzono badań na zwierzętach w okresie laktacji otrzymujących skojarzenie substancji
czynnych zawartych w tym produkcie leczniczym. W badaniach prowadzonych dla poszczególnych
substancji czynnych stwierdzono, że zarówno sytagliptyna jak i metformina przenikają do mleka
samic szczura w okresie laktacji. Metformina przenika do mleka ludzkiego w niewielkich ilościach.
Nie wiadomo, czy sytagliptyna przenika do mleka ludzkiego. W związku z powyższym nie wolno
stosować produktu leczniczego Depepsit Met u kobiet karmiących piersią (patrz punkt 4.3).

Płodność
W badaniach na zwierzętach nie obserwowano wpływu sytagliptyny na płodność u samców i samic
zwierząt. Brak danych dotyczących wpływu sytagliptyny na płodność u ludzi.

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Produkt leczniczy Depepsit Met nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność
prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Niemniej jednak, podczas prowadzenia pojazdów i
obsługiwania maszyn, należy wziąć pod uwagę, że w przypadku stosowania sytagliptyny zgłaszano
występowanie zawrotów głowy i senności.

Ponadto należy ostrzec pacjentów o ryzyku wystąpienia hipoglikemii podczas stosowania produktu
leczniczego Depepsit Met w skojarzeniu z pochodną sulfonylomocznika lub z insuliną.

#### 4.8 Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa
Nie prowadzono badań klinicznych produktu leczniczego Depepsit Met w tabletkach, jednak
wykazano biorównoważność produktu leczniczego Depepsit Met z podawaniem sytagliptyny
jednocześnie z metforminą (patrz punkt 5.2). Zgłaszano ciężkie działania niepożądane, w tym
zapalenie trzustki i reakcje nadwrażliwości. Zgłaszano występowanie hipoglikemii w przypadku
leczenia skojarzonego z pochodną sulfonylomocznika (13,8%) i insuliną (10,9%).

Sytagliptyna i metformina
Wykaz działań niepożądanych w ujęciu tabelarycznym
Działania niepożądane podano poniżej zgodnie z MedDRA, według klasyfikacji układów i narządów
oraz całkowitej częstości występowania (Tabela 1). Częstości występowania określono jako
występujące: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do < 1/10); niezbyt często (≥ 1/1000 do < 1/100);
rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10 000) i częstość nieznana (częstość nie może
być określona na podstawie dostępnych danych).
Tabela 1: Częstość występowania działań niepożądanych zidentyfikowanych w badaniach
klinicznych z grupą kontrolną otrzymującą placebo, dotyczących sytagliptyny i metforminy
stosowanych w monoterapii oraz po wprowadzeniu do obrotu
Działanie niepożądane Częstość występowania działania
niepożądanego

Zaburzenia krwi i układu chłonnego
trombocytopenia Rzadko

Zaburzenia układu immunologicznego
reakcje nadwrażliwości, w tym reakcje
anafilaktyczne *,†
Częstość nieznana

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
hipoglikemia† Często
zmniejszenie stężenia/niedobór witaminy B12† Często

Zaburzenia układu nerwowego
senność Niezbyt często

Zaburzenia układu oddechowego, klatki
piersiowej i śródpiersia
choroba śródmiąższowa płuc* Częstość nieznana

Zaburzenia żołądka i jelit
biegunka Niezbyt często
nudności Często
wzdęcia Często
zaparcia Niezbyt często
ból w górnej części brzucha Niezbyt często

wymioty Często
ostre zapalenie trzustki *,†,‡ Częstość nieznana
krwotoczne i martwicze zapalenie trzustki ze
skutkiem śmiertelnym lub bez *,†
Częstość nieznana

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
świąd* Niezbyt często
obrzęk naczynioruchowy*,† Częstość nieznana
wysypka*,† Częstość nieznana
pokrzywka*,† Częstość nieznana
zapalenie naczyń skóry *,† Częstość nieznana
złuszczające choroby skóry, w tym
zespół Stevensa-Johnsona*,† Częstość nieznana
pemfigoid pęcherzowy* Częstość nieznana

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki
łącznej
bóle stawów* Częstość nieznana
bóle mięśni* Częstość nieznana
bóle kończyn* Częstość nieznana
bóle pleców* Częstość nieznana
artropatia* Częstość nieznana

Zaburzenia nerek i dróg moczowych
zaburzenia czynności nerek* Częstość nieznana
ostra niewydolność nerek* Częstość nieznana
*Działania niepożądane zgłaszane po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu.
†Patrz punkt 4.4.
‡Patrz badanie TECOS dotyczące bezpieczeństwa sercowo-naczyniowego poniżej.

Opis wybranych działań niepożądanych
Obserwowano większą częstość występowania niektórych działań niepożądanych przy stosowaniu
sytagliptyny i metforminy w skojarzeniu z innymi przeciwcukrzycowymi produktami leczniczymi
w porównaniu z badaniami sytagliptyny i metforminy stosowanych w monoterapii. Obejmowały one
hipoglikemię (działanie niepożądane występowało bardzo często w leczeniu skojarzonym
z pochodnymi sulfonylomocznika lub insuliną), zaparcia (często przy stosowaniu z pochodnymi
sulfonylomocznika), obrzęki obwodowe (często przy stosowaniu z pioglitazonem) i ból głowy oraz
suchość w ustach (niezbyt często przy stosowaniu z insuliną).

Sytagliptyna
W badaniach dotyczących porównania sytagliptyny stosowanej w monoterapii w dawce 100 mg raz na
dobę do placebo, do odnotowanych działań niepożądanych należały: ból głowy, hipoglikemia,
zaparcia i zawroty głowy.
U tych pacjentów działania niepożądane zgłaszane niezależnie od związku przyczynowego
z produktem leczniczym występowały z częstością co najmniej 5%, w tym zakażenia górnych dróg
oddechowych oraz zapalenie błony śluzowej nosogardła. Ponadto, występowanie zapalenia kości
i stawów oraz bólu kończyn zgłaszano niezbyt często (z częstością > 0,5% większą u pacjentów
leczonych sytagliptyną niż w grupie kontrolnej).

Metformina
Objawy ze strony układu pokarmowego zgłaszano bardzo często w badaniach klinicznych metforminy
i po wprowadzeniu metforminy do obrotu. Objawy ze strony układu pokarmowego, takie jak
nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha i utrata apetytu, występowały najczęściej na początku
leczenia i w większości przypadków ustępowały samoistnie. Dodatkowe działania niepożądane
związane ze stosowaniem metforminy to: metaliczny posmak w ustach (często), kwasica mleczanowa,
zaburzenia czynności wątroby, zapalenie wątroby, pokrzywka, rumień i świąd (bardzo rzadko).
Kategorie częstości występowania oparte są na informacjach zawartych
w dostępnej w UE Charakterystyce Produktu Leczniczego dla metforminy.

Dzieci i młodzież
W badaniach klinicznych prowadzonych z zastosowaniem sytagliptyny + metforrminy u dzieci
i młodzieży z cukrzycą typu 2 w wieku od 10 do 17 lat profil działań niepożądanych był zasadniczo
porównywalny z profilem obserwowanym u dorosłych. U dzieci i młodzieży przyjmujących lub
nieprzyjmujących insulinę podstawową, stosowanie sytagliptyny wiązało się ze zwiększonym
ryzykiem hipoglikemii.

Badanie bezpieczeństwa sercowo-naczyniowego TECOS
Do badania TECOS (ang. TECOS, Trial Evaluating Cardiovascular Outcomes with Sitagliptin),
oceniającego wpływ sytagliptyny na układ sercowo-naczyniowy włączono 7332 pacjentów leczonych
sytagliptyną w dawce 100 mg na dobę (lub 50 mg na dobę, jeśli wartość początkowa eGFR wynosiła
≥ 30 i < 50 ml/min/1,73 m2) oraz 7339 pacjentów z populacji wyodrębnionej zgodnie z
zaplanowanym leczeniem otrzymujących placebo. Obie metody leczenia stosowano jednocześnie z
zazwyczaj stosowanym leczeniem zmierzającym do regionalnych docelowych wartości dla HbA1c i
czynników ryzyka sercowo-naczyniowego (ang. CV Cardiovascular). Całkowita częstość
występowania ciężkich działań niepożądanych u pacjentów otrzymujących sytagliptynę była podobna
do tej obserwowanej u pacjentów otrzymujących placebo.

W populacji wyodrębnionej zgodnie z zaplanowanym leczeniem wśród pacjentów, którzy w chwili
rozpoczęcia badania stosowali insulinę i (lub) pochodna sulfonylomocznika, częstość występowania
ciężkiej hipoglikemii w grupie pacjentów leczonych sytagliptyną wynosiła 2,7% i 2,5% w grupie
pacjentów otrzymujących placebo. Wśród pacjentów, którzy w chwili rozpoczęcia badania nie
stosowali insuliny i (lub) sulfonylomocznika, częstość występowania ciężkiej hipoglikemii w grupie
pacjentów leczonych sytagliptyną wynosiła 1,0% i 0,7% w grupie pacjentów otrzymujących placebo.
Częstość występowania obiektywnie potwierdzonych przypadków zapalenia trzustki w grupie
pacjentów leczonych sytagliptyną wynosiła 0,3% i 0,2% w grupie pacjentów otrzymujących placebo.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych:
Al. Jerozolimskie 181C,
02-222 Warszawa,
tel.: + 48 22 49-21-301,
fax: +48 22 49-21-309,
strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

W badaniach klinicznych z udziałem zdrowych osób i z grupą kontrolną sytagliptyna była podawana
w pojedynczych dawkach wynoszących do 800 mg. W jednym badaniu z zastosowaniem sytagliptyny

w dawce wynoszącej 800 mg obserwowano minimalne wydłużenie odstępu QTc, nieuznane za istotne
klinicznie. Nie ma doświadczeń dotyczących stosowania w badaniach klinicznych dawek większych
niż 800 mg. W badaniach I fazy z zastosowaniem dawek wielokrotnych nie stwierdzono zależnych od
dawki klinicznych działań niepożądanych podczas stosowania sytagliptyny w dawkach do 600 mg na
dobę przez okres do 10 dni i 400 mg na dobę przez okres do 28 dni.
Znaczne przedawkowanie metforminy (lub współistniejące ryzyko kwasicy mleczanowej) może
prowadzić do wystąpienia kwasicy mleczanowej, która jest stanem zagrożenia życia i musi być
leczona w szpitalu. Najskuteczniejszą metodą usunięcia mleczanów i metforminy jest hemodializa.
W badaniach klinicznych podczas hemodializy trwającej 3 do 4 godzin usunięto około 13,5% podanej
dawki. W określonych stanach klinicznych można rozważyć zastosowanie przedłużonej hemodializy.
Nie wiadomo, czy sytagliptynę można usunąć za pomocą dializy otrzewnowej.
W przypadku przedawkowania uzasadnione jest zastosowanie zwykłych środków wspomagających,
np. usunięcie niewchłoniętego produktu leczniczego z przewodu pokarmowego, obserwacja kliniczna
(w tym wykonanie elektrokardiogramu) oraz, jeśli zajdzie potrzeba, leczenie objawowe w warunkach
szpitalnych.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1. Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki stosowane w cukrzycy; złożone doustne leki hipoglikemizujące,
kod ATC: A 10 BD 07.
Produkt leczniczy Depepsit Met zawiera dwa leki przeciwcukrzycowe o komplementarnych
mechanizmach działania, w celu zapewnienia lepszej kontroli glikemii u pacjentów z cukrzycą typu 2:
sytagliptyny chlorowodorek, będący inhibitorem dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4) oraz metforminy
chlorowodorek, należący do leków z grupy biguanidów.

Sytagliptyna
Mechanizm działania
Sytagliptyny chlorowodorek po podaniu doustnym jest aktywnym, silnym i wysoce selektywnym
inhibitorem enzymu dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4), stosowanym w leczeniu cukrzycy typu 2.
Inhibitory DPP-4 są substancjami o działaniu wzmacniającym działanie inkretyn. Hamując enzym
DPP-4, sytagliptyna zwiększa stężenia dwóch znanych czynnych inkretyn – glukagonopodobnego
peptydu-1 (GLP-1) i zależnego od glukozy polipeptydu insulinotropowego (GIP). Inkretyny stanowią
część systemu endogennego uczestniczącego w fizjologicznej kontroli homeostazy glukozy. Kiedy
stężenie glukozy we krwi jest prawidłowe lub podwyższone, GLP-1 oraz GIP zwiększają syntezę
insuliny i uwalnianie jej z komórek beta trzustki. GLP-1 obniża również wydzielanie glukagonu przez
komórki alfa trzustki, prowadząc do zmniejszenia wytwarzania glukozy w wątrobie. Kiedy stężenie
glukozy we krwi jest niskie, nie następuje wzmocnienie uwalniania insuliny ani hamowanie
wydzielania glukagonu.
Sytagliptyna jest silnym i wysoce selektywnym inhibitorem enzymu DPP-4 i w stężeniach
stosowanych terapeutycznie nie hamuje blisko spokrewnionych z nim enzymów DPP-8 lub DPP-9.
Sytagliptyna ma inną strukturę chemiczną i działanie farmakologiczne niż analogi GLP-1, insulina,
pochodna sulfonylomocznika lub meglitynidy, biguanidy, agoniści aktywowanych przez proliferatory
peroksysomów receptorów gamma (PPARγ), inhibitory alfaglukozydazy i analogi amyliny.
W trwającym dwa dni badaniu z udziałem zdrowych osób sama sytagliptyna zwiększała stężenia
aktywnej postaci GLP-1, natomiast sama metformina zwiększała w podobnym stopniu stężenia
aktywnej postaci i całkowitego GLP-1. Jednoczesne podawanie sytagliptyny i metforminy wywiera
addytywny wpływ na stężenie aktywnej postaci GLP-1. Sytagliptyna powodowała zwiększenie
stężenia aktywnej postaci GIP, natomiast metformina nie.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania
Ogólnie sytagliptyna poprawiała kontrolę glikemii, gdy była stosowana w monoterapii lub w leczeniu
skojarzonym u dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2.

W badaniach klinicznych monoterapia sytagliptyną polepszyła kontrolę glikemii, istotnie obniżając
stężenia hemoglobiny A1c (HbA1c) oraz glukozy na czczo i po posiłku. Obniżenie stężenia glukozy
w osoczu na czczo odnotowywano po upływie 3 tygodni, tj. w pierwszym punkcie czasowym,
w którym dokonywano pomiaru stężenia glukozy na czczo. Obserwowana częstość przypadków
hipoglikemii u pacjentów leczonych sytagliptyną była podobna, jak u pacjentów przyjmujących
placebo. Podczas leczenia sytagliptyną nie miał miejsca przyrost masy ciała w porównaniu
z poziomem wyjściowym. Zaobserwowano poprawę wartości markerów zastępczych czynności
komórek beta, w tym wskaźników modelu oceny homeostazy HOMA-β, stosunku stężeń proinsuliny
do insuliny oraz reaktywności komórek beta w teście tolerancji glukozy z częstym pobieraniem
próbek.

Badania dotyczące stosowania sytagliptyny jednocześnie z metforminą
Trwające 24 tygodnie badanie kliniczne z grupą kontrolną placebo miało na celu ocenę skuteczności
i bezpieczeństwa dodania sytagliptyny w dawce 100 mg, raz na dobę, do już trwającego leczenia
metforminą. Dodanie sytagliptyny wiązało się z istotną poprawą parametrów glikemii w porównaniu
do grupy przyjmującej placebo. Zmiana masy ciała w porównaniu z poziomem wyjściowym
u pacjentów leczonych sytagliptyną była podobna, jak u pacjentów otrzymujących placebo.
W omawianym badaniu częstość przypadków hipoglikemii zgłaszanych u pacjentów leczonych
sytagliptyną była podobna, jak u pacjentów otrzymujących placebo.
W trwającym 24 tygodnie badaniu czynnikowym z grupą kontrolną placebo dotyczącym leczenia
początkowego, stosowanie sytagliptyny w dawce 50 mg, dwa razy na dobę w skojarzeniu z
metforminą (500 mg lub 1000 mg, dwa razy na dobę) wiązało się z istotną poprawą parametrów
glikemii w porównaniu z monoterapią każdym z tych leków. Zmniejszenie masy ciała u pacjentów
leczonych sytagliptyną w skojarzeniu z metforminą było podobne do obserwowanego u pacjentów
leczonych jedynie metforminą lub przyjmujących placebo; nie stwierdzono zmiany masy ciała w
porównaniu z poziomem wyjściowym u pacjentów leczonych jedynie sytagliptyną. Częstość
występowania hipoglikemii była zbliżona we wszystkich grupach leczonych

Badanie dotyczące stosowania sytagliptyny w skojarzeniu z metforminą i pochodną
sulfonylomocznika
Trwające 24 tygodnie badanie z grupą kontrolną otrzymującą placebo miało na celu ocenę
skuteczności i bezpieczeństwa stosowania sytagliptyny (100 mg raz na dobę) dodanej do leczenia
glimepirydem (w monoterapii lub w skojarzeniu z metforminą). Dodanie sytagliptyny do glimepirydu
i metforminy zapewniało znaczną poprawę parametrów glikemii.
U pacjentów leczonych sytagliptyną stwierdzono niewielki przyrost masy ciała (+1,1 kg) w
porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo.

Badanie dotyczące stosowania sytagliptyny w skojarzeniu z metforminą i agonistą receptora PPARγ
Trwające 26 tygodni badanie z grupą kontrolną otrzymującą placebo miało na celu ocenę skuteczności
i bezpieczeństwa stosowania sytagliptyny (100 mg raz na dobę) dodanej do terapii skojarzonej
pioglitazonem i metforminą. Dodanie sytagliptyny do pioglitazonu i metforminy spowodowało
znaczącą poprawę parametrów glikemii. Zmiana masy ciała względem wartości wyjściowych była
podobna u pacjentów leczonych sytagliptyną i u pacjentów otrzymujących placebo. Częstość
występowania hipoglikemii była również podobna u pacjentów leczonych sytagliptyną lub placebo.

Badanie dotyczące stosowania sytagliptyny w skojarzeniu z metforminą i insuliną
Trwające 24 tygodnie badanie z grupą kontrolną placebo miało na celu ocenę skuteczności
i bezpieczeństwa dodania sytagliptyny (100 mg raz na dobę) do leczenia insuliną (w stabilnej dawce
przez przynajmniej 10 tygodni) z metforminą lub bez (przynajmniej 1500 mg). U pacjentów
przyjmujących gotową mieszankę insulinową średnia dawka dobowa wynosiła 70,9 jednostek
insuliny/dobę. U pacjentów przyjmujących mieszankę insulinową nieprzygotowaną (o pośrednim
lub przedłużonym czasie działania) średnia dawka dobowa wynosiła 44,3 jednostki insuliny/dobę.
W Tabeli 2 przedstawiono dane 73% pacjentów, którzy przyjmowali metforminę. Dodanie
sytagliptyny do insuliny spowodowało znaczącą poprawę parametrów glikemii. W żadnej z grup
nie zaobserwowano znaczącej zmiany masy ciała w porównaniu z poziomem wyjściowym.

Tabela 2: Wyniki HbA1c uzyskane w kontrolowanych placebo badaniach dotyczących leczenia
skojarzonego sytagliptyną i metforminą*

Badanie
Średnie
wyjściowe
stężenie
HbA1c (%)

Średnia zmiana w
stosunku do
wyjściowego
stężenia HbA1c (%)

Średnia zmiana HbA1c
skorygowana o placebo
(%) (95% CI)

Sytagliptyna 100 mg
jeden raz na dobę
dodana do trwającego
leczenia metforminą
(N=453)

8,0 -0,7† -0,7†,‡
(-0,8, -0,5)

Sytagliptyna 100 mg
jeden raz na dobę
dodana do trwającego
leczenia glimepirydem +
metforminą
(N=115)

8,3
-0,6† -0,9†,‡
(-1,1, -0,7)

Sytagliptyna 100 mg raz
na dobę dodana do
trwającego leczenia
pioglitazonem +
metforminą¶
(N=152)

8,8 -1,2† -0,7†,‡
(-1,0, -0,5)

Sytagliptyna 100 mg
raz na dobę dodana do
trwającego leczenia
insuliną + metforminą
(N=223)

8,7 -0,7§ -0,5§,‡
(-0,7, -0,4)

Leczenie początkowe
(dwa razy na dobę):
Sytagliptyna 50 mg
+ metformina 500
mg (N=183)

8,8
-1,4† -1,6†,‡
(-1,8, -1,3)

Leczenie początkowe
(dwa razy na dobę):
Sytagliptyna 50 mg
+ metformina 1000
mg (N=178)

8,8
-1,9† -2,1†,‡
(-2,3, -1,8)

* Wszyscy pacjenci leczonej populacji (analiza populacji zgodnej z zaplanowanym leczeniem).
† Średnia najmniejszych kwadratów skorygowana dla stanu uprzedniego leczenia przeciwcukrzycowego i wartości
początkowej.
‡ p<0,001 w porównaniu z placebo lub placebo + leczenie skojarzone.
 HbA1c (%) w tygodniu 24.
¶ HbA1c (%) w tygodniu 26.
§ Średnia najmniejszych kwadratów, skorygowana względem stosowania insuliny w trakcie Wizyty 1. (gotowa mieszanka
insulinowa wobec insuliny niemieszanej [o pośrednim lub przedłużonym czasie działania]) oraz względem wartości
początkowej.

W trwającym 52 tygodnie badaniu porównującym skuteczność działania i bezpieczeństwo stosowania
jako leku dodatkowego sytagliptyny w dawce 100 mg raz na dobę lub glipizydu (pochodna
sulfonylomocznika) u pacjentów, u których kontrola glikemii w przypadku stosowania metforminy
w monoterapii była niewystarczająca, sytagliptyna wykazywała podobne działanie do glipizydu
w zakresie zmniejszania wartości HbA1c (średnia zmiana w porównaniu z poziomem wyjściowym
-0,7% w tygodniu 52., przy wyjściowym poziomie HbA1c wynoszącym w obu grupach około 7,5%).
Średnia dawka glipizydu stosowana w grupie porównawczej wynosiła 10 mg na dobę, z czego około
40% pacjentów wymagających dawki glipizydu wynoszącej ≤ 5 mg/dobę przez cały czas trwania
badania. Niemniej jednak, więcej pacjentów przerwało leczenie z powodu braku skuteczności

w grupie otrzymującej sytagliptynę niż w grupie przyjmującej glipizyd. U pacjentów leczonych
sytagliptyną stwierdzono istotne średnie zmniejszenie masy ciała (-1,5 kg) względem wartości
wyjściowych w porównaniu z istotnym zwiększeniem masy ciała u pacjentów otrzymujących glipizyd
(+1,1 kg). W badaniu tym stosunek proinsuliny do insuliny, który jest markerem skuteczności syntezy
i uwalniania insuliny, był korzystniejszy w przypadku podawania sytagliptyny i mniej korzystny
w przypadku leczenia glipizydem. Częstość występowania hipoglikemii w grupie otrzymującej
sytagliptynę (4,9%) była znacząco mniejsza niż w grupie stosującej glipizyd (32,0%).

Trwające 24 tygodnie badanie z grupą kontrolną placebo, w którym uczestniczyło 660 pacjentów,
zaprojektowano w celu oceny efektu oszczędzania insuliny oraz bezpieczeństwa stosowania
sytagliptyny (w dawce 100 mg raz na dobę) jako uzupełnienia terapii insuliną glargine wraz
z metforminą (w dawce co najmniej 1500 mg) lub bez metforminy podczas intensyfikacji
insulinoterapii. U pacjentów przyjmujących metforminę wartość wyjściowa HbA1c wynosiła 8,70%,
a dawka wyjściowa insuliny wynosiła 37 j.m./dobę. Pacjentów poinstruowano, aby zwiększali dawkę
insuliny glargine na podstawie wyniku oznaczenia stężenia glukozy na czczo z użyciem próbki krwi
z opuszki palca. Wśród pacjentów przyjmujących metforminę, w 24. tygodniu, dobowa dawka
insuliny wzrosła o 19 j.m./dobę u pacjentów leczonych sytagliptyną, a u pacjentów otrzymujących
placebo – o 24 j.m./dobę. Wartość HbA1c u pacjentów przyjmujących sytagliptynę, metforminę
i insulinę uległa zmniejszeniu o -1,35% w porównaniu do -0,90% w przypadku pacjentów
przyjmujących placebo, metforminę i insulinę (różnica -0,45% [95% CI: -0,62; -0,29]). Częstość
występowania hipoglikemii wynosiła 24,9% u pacjentów leczonych sytagliptyną, metforminą i
insuliną oraz 37,8% u pacjentów przyjmujących placebo, metforminę i insulinę. Różnica wynikała
głównie z większego odsetka pacjentów w grupie placebo, u których hipoglikemia wystąpiła 3 razy
lub częściej (9,1% w stosunku do 19,8%). Nie stwierdzono różnicy w częstości występowania ciężkiej
hipoglikemii.

Metformina
Mechanizm działania
Metformina jest lekiem z grupy biguanidów o działaniu przeciwcukrzycowym, który zmniejsza
stężenia glukozy w osoczu, na czczo i po posiłku. Metformina nie pobudza wydzielania insuliny i
dzięki temu nie powoduje hipoglikemii.
Metformina może działać w trzech mechanizmach:
- zmniejszając wytwarzanie glukozy w wątrobie poprzez hamowanie glukoneogenezy
i glikogenolizy;
- umiarkowanie zwiększając wrażliwość na insulinę w tkance mięśniowej, co poprawia
obwodowy wychwyt glukozy i jej zużycie;
- opóźniając wchłanianie glukozy w jelitach.
Metformina pobudza wewnątrzkomórkową syntezę glikogenu, działając na syntazę glikogenową.
Metformina zwiększa zdolności transportowe specyficznych typów błonowych transporterów glukozy
(GLUT-1 i GLUT-4).

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania
U ludzi, niezależnie od wpływu na glikemię, metformina korzystnie wpływa na metabolizm lipidów.
W kontrolowanych średnio - i długoterminowych badaniach klinicznych wykazano, że metformina w
dawkach terapeutycznych zmniejsza stężenie cholesterolu całkowitego, cholesterolu frakcji LDL i
trójglicerydów.

W prospektywnym badaniu z randomizacją (UKPDS) stwierdzono długotrwałe korzyści intensywnej
kontroli glikemii w cukrzycy typu 2. Analiza wyników uzyskanych u pacjentów z nadwagą leczonych
metforminą, po nieskutecznym leczeniu samą dietą, wykazała:
- istotne zmniejszenie bezwzględnego ryzyka powikłań związanych z cukrzycą w grupie
leczonej metforminą (29,8 zdarzeń/1000 pacjentolat) w porównaniu z grupą leczoną samą dietą
(43,3 zdarzeń /1000 pacjentolat), p=0,0023, oraz w porównaniu z łącznymi wynikami dla grup
pacjentów leczonych pochodnymi sulfonylomocznika i insuliną w monoterapii (40,1 zdarzeń
/1000 pacjentolat), p=0,0034;
- istotne zmniejszenie bezwzględnego ryzyka śmiertelności związanej z cukrzycą: metformina

7,5 zdarzeń /1000 pacjentolat, sama dieta 12,7 zdarzeń /1000 pacjentolat, p=0,017;
- istotne zmniejszenie bezwzględnego ryzyka śmiertelności ogólnej: metformina 13,5 zdarzeń
/1000 pacjentolat w porównaniu z samą dietą: 20,6 zdarzeń /1000 pacjentolat, (p=0,011) oraz
w porównaniu z łącznymi wynikami dla grup pacjentów leczonych pochodnymi
sulfonylomocznika i insuliną w monoterapii 18,9 zdarzeń /1000 pacjentolat (p=0,021);
- istotne zmniejszenie bezwzględnego ryzyka zawału mięśnia sercowego: metformina 11
zdarzeń/1000 pacjentolat, sama dieta 18 zdarzeń /1000 pacjentolat, (p=0,01).

Badanie TECOS było randomizowanym badaniem z udziałem 14 671 pacjentów w populacji
wyodrębnionej zgodnie z zaplanowanym leczeniem z wartością HbA1c wynoszącą ≥ 6,5 do 8,0%
i rozpoznaną chorobą CV, którzy otrzymywali sytagliptynę (7332) w dawce100 mg na dobę (lub
50 mg na dobę, jeśli wartość początkowa eGFR wynosiła ≥ 30 i < 50 ml/min/1,73 m2) lub placebo
(7339) jednocześnie z zazwyczaj stosowanym leczeniem zmierzającym do regionalnych docelowych
wartości dla HbA1c i czynników ryzyka CV. Pacjentów, u których wartość eGFR wynosiła
< 30 ml/min/1,73 m2 nie włączono do badania. Populacja badania liczyła 2004 pacjentów w wieku
≥ 75 lat oraz 3324 pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (eGFR < 60 ml/min/1,73 m2).
W trakcie badania całkowita średnia szacunkowa (ang. SD) różnica wartości HbA1c w grupach
leczonych sytagliptyną i otrzymujących placebo wynosiła 0,29% (0,01), 95%CI (-0,32; -0,27);
p < 0,001.
Pierwszorzędowym sercowo-naczyniowym punktem końcowym była składowa pierwszego
wystąpienia zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych, zawału mięśnia sercowego niezakończonego
zgonem, udaru mózgu niezakończonego zgonem lub niestabilnej dławicy piersiowej wymagającej
hospitalizacji. Do drugorzędowych sercowo-naczyniowych punktów końcowych włączono pierwsze
wystąpienie zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych, zawału mięśnia sercowego niezakończonego
zgonem lub udaru mózgu niezakończonego zgonem; pierwsze wystąpienie poszczególnych
składowych pierwszorzędowego złożonego punktu końcowego; zgon z jakiejkolwiek przyczyny oraz
zastoinową niewydolność serca wymagającą hospitalizacji.
Po okresie obserwacji, którego mediana wynosiła 3 lata, sytagliptyna podawana jednocześnie
z zazwyczaj stosowanym leczeniem nie powodowała zwiększenia ryzyka poważnych sercowonaczyniowych działań niepożądanych lub ryzyka niewydolności serca wymagającej hospitalizacji
w porównaniu z zazwyczaj stosowanym leczeniem bez sytagliptyny u pacjentów z cukrzycą typu 2
(Tabela 3).

Tabela 3: Wskaźniki występowania złożonych zdarzeń sercowo-naczyniowych i głównych
zdarzeń drugorzędowych
Sytagliptyna 100 mg Placebo

Współczynnik
hazardu
(95% CI) Wartość p†
N (%)

Wskaźnik
zapadalności
na

pacjentolat* N (%)

Wskaźnik
zapadalności
na

pacjentolat*
Analiza w populacji zgodnej z
zaplanowanym leczeniem
Liczba pacjentów 7332 7339

0,98 (0,89-
1,08) <0,001

Pierwszorzędowy
złożony punkt
końcowy (zgon z
przyczyn sercowonaczyniowych,
zawał mięśnia
sercowego
niezakończony
zgonem, udar mózgu
niezakończony
zgonem lub

(11,4) 4,1

(11,6) 4,2

hospitalizacja z
powodu niestabilnej
dławicy piersiowej)

Drugorzędowy
złożony punkt
końcowy (zgon z
przyczyn sercowonaczyniowych,
zawał mięśnia
sercowego
niezakończony
zgonem lub udar
mózgu
niezakończony
zgonem)

(10,2) 3,6

(10,2) 3,6
0,99 (0,89–
1,10) <0,001
Zdarzenie drugorzędowe
Zgon z przyczyn
sercowonaczyniowych

(5,2)
1,7 366
(5,0)
1,7 1,03 (0,89-
1,19)
0,711

Wszystkie przypadki
zawału mięśnia
sercowego
(zakończonego i
niezakończonego
zgonem)

(4,1) 1,4

(4,3) 1,5
0,95 (0,81 –
1,11) 0,487
Wszystkie przypadki
udaru mózgu
(zakończonego
zgonem i
niezakończonego
zgonem)

(2,4) 0,8

(2,5) 0,9
0,97 (0,79 –
1,19) 0,760
Hospitalizacja z
powodu niestabilnej
dławicy piersiowej

(1,6) 0,5

(1,8) 0,6
0,90 (0,70 –
1,16) 0,419
Zgon niezależnie od
przyczyny

(7,5) 2,5

(7,3) 2,5
1,01 (0,90 –
1,14) 0,875
Hospitalizacja z
powodu
niewydolności serca‡

(3,1) 1,1

(3,1) 1,1
1,00 (0,83 –
1,20) 0,983
* Współczynnik częstości występowania na 100 pacjentolat oblicza się za pomocą następującego
wzoru: 100 × (całkowita liczba pacjentów, u których w analizowanym okresie ekspozycji wystąpiło ≥
1 zdarzenie na całkowitą liczbę pacjentolat obserwacji).
† Wg stratyfikowanego modelu Coxa na podstawie regionu. Dla złożonych punktów końcowych
wartości-p odpowiadają testowi równoważności, który ma wykazać, że współczynnik ryzyka wynosi
mniej niż 1,3. Dla wszystkich pozostałych punktów końcowych wartości-p odpowiadają testowi
różnic we współczynnikach ryzyka.
‡ Analizę hospitalizacji ze względu na niewydolność serca dostosowano do niewydolność serca w
wywiadzie w chwili rozpoczęcia badania.

Dzieci i młodzież
Europejska Agencja Leków uchyliła obowiązek dołączania wyników badań sytagliptyny +
metforminy chlorowodorku we wszystkich podgrupach populacji dzieci i młodzieży w leczeniu
cukrzycy typu 2.
Bezpieczeństwo stosowania i skuteczność dołączenia sytagliptyny u dzieci i młodzieży w wieku od 10
do 17 lat z cukrzycą typu 2 i niewystarczającą kontrolą glikemii podczas leczenia metforminą z
insuliną lub bez insuliny oceniano w dwóch badaniach w okresie 54 tygodni. Dodanie sytagliptyny
(podawanej w schemacie sytagliptyna + metformina lub sytagliptyna + metformina o przedłużonym
uwalnianiu (XR)) porównywano z dołączeniem placebo do metforminy lub metforminy XR. Chociaż
w zbiorczej analizie tych dwóch badań wykazano przewagę pod względem obniżenia HbA1c dla
sytagliptyny + metforminy/sytagliptyny + metforminy XR nad leczeniem samą metforminą w 20.
tygodniu, wyniki poszczególnych badań były niespójne. Ponadto nie zaobserwowano większej
skuteczności schematów sytagliptyna + metformina/sytagliptyna + metformina XR w porównaniu z
samą metforminą w 54. tygodniu. Dlatego nie należy stosować sytagliptyny + metforminy u dzieci i
młodzieży w wieku od 10 do 17 lat ze względu na niewystarczającą skuteczność (stosowanie u dzieci i
młodzieży, patrz punkt 4.2).

#### 5.2. Właściwości farmakokinetyczne

Depepsit Met
W badaniu biorównoważności prowadzonym z udziałem osób zdrowych wykazano, że stosowanie
tabletek złożonego produktu leczniczego Depepsit Met (sytagliptyny chlorowodorek + metforminy
chlorowodorek) jest biologicznie równoważne równoczesnemu podawaniu sytagliptyny fosforanu i
metforminy chlorowodorku w postaci oddzielnych tabletek.
Poniżej znajduje się opis właściwości farmakokinetycznych poszczególnych substancji czynnych
wchodzących w skład produktu leczniczego Depepsit Met.

Sytagliptyna
Wchłanianie
Po podaniu doustnie dawki wynoszącej 100 mg osobom zdrowym sytagliptyna była szybko
wchłaniana, a jej stężenie w osoczu krwi osiągało maksymalne wartości (mediana Tmax) w ciągu 1 do
4 godzin po podaniu, średnie osoczowe AUC dla sytagliptyny wynosiło 8,52 μM•h, a Cmax wynosiło
950 nM. Bezwzględna biodostępność sytagliptyny wynosi około 87%. Ponieważ przyjmowanie
sytagliptyny podczas posiłku bogatego w tłuszcze nie wpływało na farmakokinetykę, sytagliptyna
może być podawana z jedzeniem lub niezależnie od posiłków.

Osoczowe AUC dla sytagliptyny zwiększało się w sposób proporcjonalny do dawki leku. W
przypadku Cmax i C24h nie określono proporcjonalności względem dawki leku (wzrost Cmax był większy
niż zależny od dawki, a wzrost C24h mniejszy niż zależny od dawki).

Dystrybucja
Po podaniu pojedynczej dawki dożylnej wynoszącej 100 mg sytagliptyny osobom zdrowym średnia
objętość dystrybucji w stanie równowagi wynosi około 198 litrów. Frakcja sytagliptyny związana
w sposób odwracalny z białkami osocza jest mała (38%).

Metabolizm
Sytagliptyna jest w przeważającej mierze eliminowana z moczem w postaci niezmienionej,
a metabolizm leku ma drugorzędne znaczenie. Około 79% sytagliptyny wydalane jest z moczem
w postaci niezmienionej.

Po podaniu doustnym [14C]sytagliptyny około 16% dawki radioaktywnej wydalane było w postaci
metabolitów sytagliptyny. Wykryto sześć metabolitów w stężeniach śladowych i można spodziewać
się, że nie odpowiadają one za działanie sytagliptyny hamujące aktywność DPP-4 w osoczu krwi.
Wyniki badań in vitro wskazują na to, że głównym enzymem odpowiedzialnym za ograniczony

metabolizm sytagliptyny jest CYP3A4 przy współudziale CYP2C8.

Dane z badań in vitro wykazały, że sytagliptyna nie jest inhibitorem izoenzymów CYP: CYP3A4,
2C8, 2C9, 2D6, 1A2, 2C19 czy 2B6 i nie indukuje CYP3A4 i CYP1A2.

Eliminacja
Po podaniu doustnym [14C]sytagliptyny osobom zdrowym około 100% podanej dawki radioaktywnej
eliminowane było z kałem (13%) lub moczem (87%) w o kresie jednego tygodnia od podania.

Rzeczywisty końcowy okres półtrwania t½ po podaniu doustnym 100 mg sytagliptyny wynosił około
12,4 godziny. Sytagliptyna jedynie w minimalnym stopniu ulega kumulacji po podaniu w dawkach
wielokrotnych. Klirens nerkowy wynosił około 350 ml/min.

Eliminacja sytagliptyny następuje głównie w wyniku wydalania przez nerki z udziałem aktywnego
wydzielania kanalikowego. Sytagliptyna jest substratem dla ludzkiego transportera anionów
organicznych-3 (hOAT-3), który może uczestniczyć w eliminacji sytagliptyny przez nerki. Znaczenie
kliniczne hOAT-3 w transporcie sytagliptyny nie zostało ustalone. Sytagliptyna jest także substratem
dla glikoproteiny p, która także może pośredniczyć w eliminacji sytagliptyny przez nerki. Jednak
cyklosporyna, inhibitor glikoproteiny p, nie zmniejsza klirensu nerkowego sytagliptyny. Sytagliptyna
nie jest substratem dla transporterów OCT2, OAT1 czy PEPT1/2. W warunkach in vitro sytagliptyna
nie hamuje transportu, w którym pośredniczy OAT3 (IC50=160 μM) lub glikoproteina p
(do 250 μM), w istotnych terapeutycznie stężeniach w osoczu. W badaniu klinicznym sytagliptyna
miała niewielki wpływ na stężenie digoksyny w osoczu krwi, co wskazuje na to, że może być słabym
inhibitorem glikoproteiny p.

Charakterystyka leku u pacjentów
U osób zdrowych i u pacjentów z cukrzycą typu 2 farmakokinetyka sytagliptyny była na ogół
podobna.

Zaburzenia czynności nerek
Przeprowadzono badanie otwarte z użyciem dawki jednorazowej w celu oceny farmakokinetyki
zmniejszonej dawki sytagliptyny (50 mg) u pacjentów z przewlekłymi zaburzeniami czynności nerek
o różnym nasileniu w porównaniu z grupą kontrolną złożoną ze zdrowych osób. Do badania włączono
pacjentów z łagodnymi, umiarkowanymi oraz ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, jak również
pacjentów poddawanych hemodializie ze schyłkową niewydolnością nerek (ESRD). Ponadto wpływ
zaburzenia czynności nerek na właściwości farmakokinetyczne sytagliptyny u pacjentów z cukrzycą
typu 2 oraz łagodnymi, umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (w tym ESRD)
oceniano na podstawie analiz farmakokinetyki populacyjnej.

W porównaniu do zdrowych osób stanowiących grupę kontrolną, AUC sytagliptyny w osoczu było
zwiększone odpowiednio około 1,2-krotnie i 1,6-krotnie u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami
czynności nerek (GFR ≥ 60 do < 90 ml/min) oraz u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami
czynności nerek (GFR ≥ 45 do < 60 ml/min). Ponieważ zwiększenie to nie jest klinicznie znaczące,
dostosowanie dawkowania w tej grupie pacjentów nie jest konieczne.

U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (GFR ≥ 30 do < 45 ml/min) oraz
u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (GFR < 30 ml/min), w tym u pacjentów
poddawanych hemodializie ze schyłkową niewydolnością nerek, obserwowano odpowiednio około
2-krotne i około 4-krotne zwiększenie AUC sytagliptyny w osoczu. Sytagliptyna usuwana była
w stopniu umiarkowanym za pomocą hemodializy (13,5% w ciągu 3 do 4 godzin hemodializy,
począwszy od 4. godziny po podaniu dawki).

Zaburzenia czynności wątroby
U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby w stopniu łagodnym do umiarkowanego (≤ 9 punktów
wg skali Child-Pugha) nie jest wymagane dostosowywanie dawki sytagliptyny. Nie ma doświadczenia
klinicznego dotyczącego stosowania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (> 9
punktów wg skali Child-Pugha). Jednak ze względu na to, że sytagliptyna jest eliminowana głównie

przez nerki, nie należy się spodziewać, aby ciężkie zaburzenia czynności wątroby miały wpływ na
farmakokinetykę sytagliptyny.

Pacjenci w podeszłym wieku
Nie jest wymagane dostosowywanie dawki ze względu na wiek. Na podstawie wyników analizy
farmakokinetyki w populacji przeprowadzonej z wykorzystaniem danych uzyskanych w fazie I
i w fazie II badań stwierdzono, że wiek pacjenta nie miał istotnego klinicznie wpływu na
farmakokinetykę sytagliptyny. U osób w podeszłym wieku (65 do 80 lat) stężenie sytagliptyny
w osoczu krwi było o około 19% wyższe niż u osób młodszych.

Dzieci i młodzież
Farmakokinetykę sytagliptyny (w dawce pojedynczej wynoszącej 50 mg, 100 mg lub 200 mg)
zbadano u dzieci i młodzieży (w wieku od 10 do 17 lat) z cukrzycą typu 2. W przypadku dawki
wynoszącej 100 mg, w tej populacji pacjentów wartość AUC sytagliptyny w osoczu skorygowana
względem dawki była o około 18% niższa niż u dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2. Nie uważa się
tego za klinicznie istotną różnicę w porównaniu z dorosłymi pacjentami na podstawie płaskiej
zależności PK/PD między dawką 50 mg i 100 mg. Nie przeprowadzono badań dotyczących
stosowania sytagliptyny u dzieci w wieku <10 lat.

Inne charakterystyczne grupy pacjentów
Nie jest konieczne dostosowywanie dawki ze względu na płeć, rasę lub wskaźnik masy ciała (BMI).
Na podstawie łącznej analizy danych dotyczących farmakokinetyki uzyskanych w fazie I oraz analizy
danych dotyczących farmakokinetyki w populacji w fazie I i w fazie II badań stwierdzono, że cechy te
nie mają istotnego klinicznie wpływu na farmakokinetykę sytagliptyny.

Metformina
Wchłanianie
Wchłanianie metforminy po podaniu doustnym tabletki o przedłużonym uwalnianiu jest znacznie
opóźnione w porównaniu z tabletką o natychmiastowym uwalnianiu z Tmax po 7 godzinach (Tmax dla
tabletki o natychmiastowym uwalnianiu wynosi 2,5 godziny).
W stanie stacjonarnym, podobnie jak w przypadku postaci o natychmiastowym uwalnianiu, wartości
Cmax i AUC nie zwiększają się proporcjonalnie do podanej dawki. Pole pod krzywą (AUC) po
jednorazowym podaniu doustnym 2000 mg metforminy w postaci tabletek o przedłużonym
uwalnianiu jest podobne do obserwowanego po podaniu 1000 mg metforminy w postaci tabletek o
natychmiastowym uwalnianiu dwa razy na dobę.
Wewnątrzosobnicza zmienność Cmax i AUC metforminy o przedłużonym uwalnianiu jest
porównywalna do obserwowanej podczas stosowania metforminy w postaci tabletek o
natychmiastowym uwalnianiu.
Po podaniu tabletki o przedłużonym uwalnianiu na czczo pole pod krzywą (AUC) jest zmniejszone o
30% (nie ma to wpływu na Cmax i Tmax).
Średnie wchłanianie metforminy z postaci o przedłużonym uwalnianiu nie zmienia się prawie w
zależności od składu posiłku.
Nie obserwowano kumulacji po wielokrotnym podawaniu metforminy w postaci tabletek o
przedłużonym uwalnianiu w dawce do 2000 mg.
Po jednorazowym podaniu doustnym po posiłku jednej tabletki metforminy o przedłużonym
uwalnianiu o dawce 1000 mg średnie maksymalne stężenie w osoczu wynoszące około 1170 ng/ml
uzyskuje się przy medianie czasu wynoszącej 6,75 godziny (zakres od 4 do 12 godzin).
Gdy tabletka 1000 mg o przedłużonym uwalnianiu podawana jest po posiłku, wartość AUC wzrasta o
62% (Tmax wydłuża się o około 2 godziny, ale Cmax nie zmienia się istotnie).

Dystrybucja
Metformina w nieznacznym stopniu wiąże się z białkami osocza. Metformina przenika do
erytrocytów. Maksymalne stężenie metforminy we krwi jest mniejsze niż w o soczu i występuje mniej
więcej w t ym samym czasie. Krwinki czerwone są prawdopodobnie drugim kompartmentem
dystrybucji metforminy. Średnia objętość dystrybucji Vd wynosiła 63 – 276 L.

Metabolizm

Metformina jest wydalana z moczem w postaci niezmienionej. Nie stwierdzono występowania
metabolitów metforminy u ludzi.

Eliminacja
Klirens nerkowy metforminy wynosi >400 ml/min, co wskazuje, że metformina jest wydalana na
drodze przesączania kłębuszkowego i wydzielania kanalikowego. Po podaniu doustnym pozorny okres
półtrwania w końcowej fazie eliminacji wynosi około 6,5 h. W przypadku zaburzenia czynności nerek
klirens nerkowy jest zmniejszony proporcjonalnie do klirensu kreatyniny i dlatego okres półtrwania w
fazie eliminacji jest wydłużony, co prowadzi do zwiększenia stężenia metforminy w osoczu.

#### 5.3. Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Nie przeprowadzono badań na zwierzętach dotyczących produktu leczniczego Depepsit Met.
W trwających 16 tygodni badaniach, w których psy leczone były albo wyłącznie metforminą, albo
metforminą w skojarzeniu z sytagliptyną, nie obserwowano dodatkowego działania toksycznego
w terapii skojarzonej. W omawianych badaniach obserwowano NOEL przy narażeniu na sytagliptynę
przekraczającym około 6 razy poziom narażenia u ludzi oraz przy narażeniu na metforminę
przekraczającym około 2,5 razy poziom narażenia u ludzi.
Poniższe dane przedstawiają obserwacje pochodzące z badań wykonywanych oddzielnie dla
sytagliptyny lub metforminy.

Sytagliptyna
U gryzoni obserwowano toksyczne działanie sytagliptyny na wątrobę i nerki przy narażeniu
organizmu przekraczającym 58 razy poziom narażenia u ludzi, natomiast w przypadku narażenia 19
razy większego niż narażenie u ludzi, nie obserwowano żadnego wpływu. Przy narażeniu
przekraczającym 67 razy narażenie w warunkach klinicznych, obserwowano nieprawidłowości
siekaczy u szczurów; w trwającym 14 tygodni badaniu u szczurów nie stwierdzono żadnego wpływu
na zęby przy narażeniu 58-krotnym. Znaczenie tych obserwacji dla ludzi nie jest znane. U psów przy
narażeniu około 23 razy przekraczającym narażenie w warunkach klinicznych obserwowano
przemijające, związane z leczeniem objawy fizykalne. Niektóre z nich, takie jak oddychanie
z otwartym pyskiem, ślinienie się, białe, pieniste wymioty, ataksja, drżenie, ograniczenie aktywności i
(lub) zgarbiona postawa wskazywały na toksyczne uszkodzenie nerwów. Ponadto, w badaniach
histologicznych obserwowano także zwyrodnienie mięśni szkieletowych w stopniu nieznacznym lub
niewielkim w przypadku dawek powodujących narażenie ustrojowe na poziomie przekraczającym
około 23 razy narażenie u ludzi. Nie stwierdzono żadnego wpływu na te parametry podczas
narażenia 6-krotnie przekraczającego narażenie w warunkach klinicznych.

W badaniach przedklinicznych nie wykazano genotoksyczności sytagliptyny. Sytagliptyna nie miała
działania rakotwórczego u myszy. U szczurów stwierdzono zwiększenie częstości występowania
gruczolaków i raków wątroby podczas narażenia ustrojowego przekraczającego 58 razy narażenie
u ludzi. Ponieważ wykazano korelację działania hepatotoksycznego z wywoływaniem
nowotworów wątroby u szczurów, zwiększona częstość występowania guzów wątroby była
prawdopodobnie zjawiskiem wtórnym do przewlekłego działania hepatotoksycznego przy stosowaniu
dużych dawek. Ze względu na szeroki margines bezpieczeństwa (poziom, na którym lek nie wywiera
wpływu stanowi w tym przypadku dziewiętnastokrotność narażenia w warunkach klinicznych)
obserwowane zmiany nowotworowe nie są uznawane za znaczące w odniesieniu do ludzi.

Nie obserwowano związanego z leczeniem niepożądanego wpływu na płodność u samic i samców
szczurów w przypadku podawania sytagliptyny przed i podczas parzenia się.
W badaniu dotyczącym rozwoju przed-/pourodzeniowego szczurów, sytagliptyna nie wywierała
żadnych działań niepożądanych.

W badaniach dotyczących toksycznego wpływu na reprodukcję wykazano niewielkie, związane
z leczeniem, zwiększenie częstości występowania zniekształceń żeber u płodów szczurów (brak,
niedorozwój i falistość żeber) przy narażeniu organizmu większym n iż 29-krotne narażenie u ludzi.
U królików obserwowano toksyczny wpływ na matkę, przy narażeniu większym niż 29-krotne
narażenie u ludzi. Ze względu na szeroki margines bezpieczeństwa, powyższe obserwacje nie

wskazują na istotne zagrożenie rozrodczości u ludzi. Sytagliptyna przenika w znacznej ilości do mleka
karmiących samic szczurów (wskaźnik mleko/osocze wynosi 4:1).

Metformina
Dane przedkliniczne dla metforminy, wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych
dotyczących bezpieczeństwa, badań toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności,
potencjalnego działania rakotwórczego oraz toksycznego wpływu na rozród, nie ujawniają
szczególnego zagrożenia dla człowieka.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1. Wykaz substancji pomocniczych

Warstwa metforminy o przedłużonym uwalnianiu
Hypromeloza K100M CR
Hypromeloza E50
Magnezu stearynian

Warstwa sytagliptyny o natychmiastowym uwalnianiu
Wapnia wodorofosforan
Celuloza mikrokrystaliczna
Sodu stearylofumaran
Kroskarmeloza sodowa

Otoczka - Opadry II orange (dla dawek 100 mg + 1000 mg i 50 mg + 500 mg)
Alkohol poliwinylowy częściowo hydrolizowany
Tytanu dwutlenek (E 171)
Makrogol 4000
Talk
Żelaza tlenek żółty (E 172)
Żelaza tlenek czerwony (E 172)

Otoczka - Opadry II white (dla dawki 50 mg + 1000 mg)
Alkohol poliwinylowy częściowo hydrolizowany
Tytanu dwutlenek (E 171)
Makrogol 4000
Talk

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

3 lata.

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25˚C.
#### 6.5. Rodzaj i zawartość opakowania

Blistry z folii PVC/PVDC/Aluminium w tekturowym pudełku
Opakowania po 28, 30, 56 lub 60 tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z
lokalnymi przepisami

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Adamed Pharma S.A.
Pieńków, ul. M. Adamkiewicza 6A
05-152 Czosnów

### 8. NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Depepsit Met, 50 mg + 500 mg: 27190

Depepsit Met, 50 mg + 1000 mg: 27191

Depepsit Met, 100 mg + 1000 mg: 27192

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO
OBROTU I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 20.07.2022

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

03.02.2026

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.