# Diptivil

> Wildagliptyna · 50 mg · Tabletki

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Diptivil
- **Nazwa powszechna:** Vildagliptinum
- **Substancja czynna:** [Wildagliptyna](https://apteka.online/odpowiedniki/vildagliptinum)
- **Moc:** 50 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** A10BH02
- **Liczba opakowań:** 11
- **Numer pozwolenia:** 28823
- **Podmiot odpowiedzialny:** MSN Labs Europe Limited
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-stosowane-w-cukrzycy/diptivil-tabl-50-mg-msn
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-stosowane-w-cukrzycy/diptivil-tabl-50-mg-msn.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/44946/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/44946/characteristic

## Dostępne opakowania (11)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 28 tabl. | 5909991729721 | Rp | 15,76 zł (dopłata od 5,33 zł) | Dobrze dostępny (4/5) | — |
| 56 tabl. | 5909991729684 | Rp | 29,79 zł (dopłata od 8,94 zł) | Dobrze dostępny (4/5) | — |
| 7 tabl. | 5909991729660 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 14 tabl. | 5909991563516 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 30 tabl. | 5909991729677 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 60 tabl. | 5909991729691 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 90 tabl. | 5909991563493 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 112 tabl. | 5909991729707 | Rp | — | Brak danych | — |
| 180 tabl. | 5909991563509 | Rp | — | Brak danych | — |
| 336 tabl. w blistrze | 5909991563523 | Rp | — | Brak danych | — |
| 336 tabl. w blistrze \(opak. zbiorcze\) | 5909991729714 | Rp | — | Brak danych | — |

## Leki refundowane

### 28 tabl. — EAN 5909991729721 · cena jedn. 0,56 zł / tabl.

| Wskazanie | Poziom | Cena 100% | Dopłata | Refundacja NFZ | Limit |
|---|---|---|---|---|---|
| We wszystkich zarejestrowanych wskazaniach na dzień wydania decyzji | 30% | 15,76 zł | 5,33 zł | 10,43 zł | 14,90 zł |

**Bezpłatnie z uprawnieniem S (seniorzy 65+): 0,00 zł** — lek na wykazie bezpłatnych leków MZ (pełna bezpłatność dla uprawnionego pacjenta, w zakresie wskazań objętych refundacją).

### 56 tabl. — EAN 5909991729684 · cena jedn. 0,53 zł / tabl.

| Wskazanie | Poziom | Cena 100% | Dopłata | Refundacja NFZ | Limit |
|---|---|---|---|---|---|
| We wszystkich zarejestrowanych wskazaniach na dzień wydania decyzji | 30% | 29,79 zł | 8,94 zł | 20,85 zł | 29,79 zł |

**Bezpłatnie z uprawnieniem S (seniorzy 65+): 0,00 zł** — lek na wykazie bezpłatnych leków MZ (pełna bezpłatność dla uprawnionego pacjenta, w zakresie wskazań objętych refundacją).

> Ceny urzędowe (maksymalne) z obwieszczenia refundacyjnego MZ 82W. Rzeczywista dopłata zależy od poziomu odpłatności i wskazania na recepcie. Leki ujęte w wykazie bezpłatnych leków MZ są całkowicie bezpłatne (0,00 zł) dla osób z uprawnieniem S (seniorzy 65+) lub DZ (dzieci i młodzież do 18).

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Diptivil i w jakim celu się go stosuje?
Substancją czynną tego leku jest wildagliptyna, która należy do grupy leków zwanych „doustnymi
lekami przeciwcukrzycowymi”.

Lek Diptivil jest stosowany w leczeniu dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2. Stosuje się go, gdy
cukrzyca nie może być kontrolowana samą dietą i ćwiczeniami fizycznymi. Pomaga kontrolować
stężenie cukru we krwi. Lekarz może przepisać lek Diptivil do stosowania jako jedyny lek
przeciwcukrzycowy lub w skojarzeniu z innymi lekami przeciwcukrzycowymi, które pacjent może
przyjmować, jeśli nie były wystarczająco skuteczne w kontrolowaniu stężenia cukru we krwi.

Cukrzyca typu 2 rozwija się, jeśli organizm nie wytwarza wystarczającej ilości insuliny, bądź insulina
wytwarzana przez organizm nie działa tak dobrze jak powinna. Może rozwinąć się również wtedy, gdy
organizm wytwarza zbyt dużą ilość glukagonu.

Insulina jest substancją, która pomaga zmniejszyć stężenie cukru we krwi, zwłaszcza po posiłkach.
Glukagon jest substancją pobudzającą wytwarzanie cukru w wątrobie i zwiększa stężenie cukru we
krwi. Obie te substancje wytwarzane są w trzustce.

W jaki sposób działa lek Diptivil
Działanie leku Diptivil polega na pobudzaniu trzustki do wytwarzania insuliny i zmniejszania
wytwarzania glukagonu. Pomaga to kontrolować stężenie cukru we krwi. Wykazano, że lek ten
zmniejsza stężenie cukru we krwi, co może pomóc w zapobieganiu powikłaniom w przebiegu
cukrzycy. Nawet jeśli pacjent obecnie rozpoczyna przyjmowanie leków na cukrzycę, ważne jest, by
pacjent nadal przestrzegał zalecanej diety i (lub) ćwiczeń fizycznych.

### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Diptivil

Kiedy nie stosować leku Diptivil:
- Jeśli pacjent ma uczulenie na wildagliptynę lub którykolwiek z pozostałych składników tego
leku (wymienionych w punkcie 6). Jeśli pacjent uważa, że może być uczulony na wildagliptynę
lub którykolwiek z pozostałych składników leku Diptivil, nie powinien zażywać tego leku, lecz
powinien powiedzieć o tym lekarzowi.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem stosowania leku Diptivil należy omówić to z lekarzem, farmaceutą lub
pielęgniarką
• Jeśli pacjent ma cukrzycę typu 1 (tzn. jeśli organizm pacjenta nie wytwarza insuliny) lub jeśli u
pacjenta występuje stan zwany cukrzycową kwasicą ketonową.
• Jeśli pacjent przyjmuje lek przeciwcukrzycowy zwany sulfonylomocznikiem (lekarz może
chcieć zmniejszyć dawkę sulfonylomocznika stosowanego razem z lekiem Diptivil, aby uniknąć
małego stężenia glukozy we krwi [hipoglikemii]).
• Jeśli pacjent ma umiarkowaną lub ciężką chorobę nerek (należy zastosować mniejszą dawkę
leku Diptivil).
• Jeśli pacjent jest dializowany.
• Jeśli pacjent ma chorobę wątroby.
• Jeśli pacjent ma niewydolność serca.
• Jeśli u pacjenta występują lub występowały choroby trzustki.

Jeśli pacjent stosował wcześniej wildagliptynę, ale z powodu choroby wątroby musiał przestać ją
przyjmować, nie powinien stosować tego leku.

Zmiany chorobowe na skórze są częstym powikłaniem cukrzycy. Pacjent powinien stosować się do
zaleceń lekarza lub pielęgniarki odnośnie pielęgnacji skóry i stóp. W czasie przyjmowania leku
Diptivil, pacjent powinien zwracać szczególną uwagę na powstawanie nowych pęcherzy lub
owrzodzeń. W przypadku ich wystąpienia, pacjent powinien natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Przed rozpoczęciem leczenia lekiem Diptivil oraz w odstępach trzymiesięcznych w czasie pierwszego
roku leczenia, a następnie okresowo, należy wykonać badania określające czynność wątroby. Dzięki
temu objawy zwiększenia aktywności enzymów wątrobowych mogą być wykryte tak szybko, jak tylko
jest to możliwe.

Dzieci i młodzież
Nie zaleca się stosowania leku Diptivil u dzieci i młodzieży w wieku do 18 lat.

Lek Diptivil a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować.

Lekarz może zmienić dawkę leku Diptivil w przypadku przyjmowania przez pacjenta innych leków
takich jak:
- tiazydy lub inne leki moczopędne (zwane również lekami odwadniającymi)
- kortykosteroidy (zwykle stosowane w leczeniu stanów zapalnych)
- leki stosowane w leczeniu zaburzeń tarczycy
- określone leki wpływające na układ nerwowy.

Ciąża i karmienie piersią
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.

Nie wolno stosować leku Diptivil w okresie ciąży. Nie wiadomo czy wildagliptyna przenika do mleka
ludzkiego. Nie należy stosować leku Diptivil w okresie karmienia piersią lub w przypadku planowania
karmienia piersią.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Jeśli u pacjenta wystąpią zawroty głowy podczas stosowania leku Diptivil, nie należy prowadzić
pojazdów i obsługiwać maszyn.

Lek Diptivil zawiera laktozę
Jeśli stwierdzono wcześniej u pacjenta nietolerancję niektórych cukrów, pacjent powinien
skontaktować się z lekarzem przed przyjęciem leku.

### 3. Jak stosować lek Diptivil?
Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić
się do lekarza lub farmaceuty.

Jaką dawkę leku przyjmować i kiedy
Dawka leku Diptivil różni się w zależności od stanu pacjenta. Lekarz ustali dokładnie ile tabletek leku
Diptivil należy przyjąć. Maksymalna dawka dobowa wynosi 100 mg.

Zazwyczaj stosowana dawka leku Diptivil, to:
• dawka 50 mg na dobę przyjmowana jako jedna dawka rano, w przypadku stosowania leku
Diptivil z lekiem zwanym sulfonylomocznikiem.

• dawka 100 mg na dobę, przyjmowana w dawkach po 50 mg rano i 50 mg wieczorem, w
przypadku stosowania leku Diptivil jako jedynego leku, z lekiem nazywanym metforminą lub z
glitazonem, w skojarzeniu z metforminą i pochodną sulfonylomocznika lub z insuliną.

• dawka 50 mg na dobę przyjmowana rano, jeśli u pacjenta występuje umiarkowana lub ciężka
choroba nerek lub jeśli pacjent jest dializowany.

Jak stosować lek Diptivil
• Tabletki należy połknąć w całości, popijając wodą.

Jak długo stosować lek Diptivil
• Lek Diptivil należy przyjmować codziennie, tak długo, jak zaleci lekarz. Być może pacjent
będzie musiał przyjmować go przez długi czas.
• Lekarz będzie regularnie kontrolował stan zdrowia pacjenta, sprawdzając, czy leczenie daje
zamierzony wynik.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Diptivil
W razie zażycia zbyt wielu tabletek leku Diptivil lub jeśli ktoś inny zażył ten lek, należy natychmiast
skontaktować się z lekarzem. Może być wymagana opieka medyczna. Jeśli zajdzie konieczność
zgłoszenia się do lekarza lub do szpitala, należy zabrać ze sobą opakowanie leku.

Pominięcie zastosowania leku Diptivil
Jeśli pacjent zapomni przyjąć dawkę tego leku, należy zrobić to tak szybko, jak tylko sobie o tym
przypomni. Następnie należy przyjąć kolejną dawkę leku o zwykłej porze. Jeśli zbliża się pora zażycia
kolejnej dawki, należy pominąć dawkę, która nie została przyjęta. Nie należy stosować dawki
podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej tabletki.

Przerwanie stosowania leku Diptivil
Nie należy przerywać stosowania leku Diptivil, jeśli nie zaleci tego lekarz. W razie pytań jak długo
stosować ten lek, należy zwrócić się do lekarza.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Niektóre działania niepożądane wymagają natychmiastowej opieki medycznej:
W razie wystąpienia następujących działań niepożądanych, należy natychmiast przerwać
stosowanie leku Diptivil i zwrócić się do lekarza:
• Obrzęk naczynioruchowy (rzadko: może wystąpić u nie więcej niż 1 na 1 000 osób): Objawy
obejmują obrzęk twarzy, języka lub gardła, trudności w połykaniu, trudności w oddychaniu,
nagłe wystąpienie wysypki lub pokrzywki, które mogą wskazywać na reakcję zwaną
„obrzękiem naczynioruchowym”.
• Choroba wątroby (zapalenie wątroby) (częstość nieznana): Objawy obejmują zażółcenie skóry i
oczu, nudności, utratę apetytu lub ciemno zabarwiony mocz, które mogą wskazywać na chorobę
wątroby (zapalenie wątroby).
• Stan zapalny trzustki (zapalenie trzustki) (rzadko: może wystąpić u nie więcej niż 1 na 1 000
osób): Objawy obejmują silny i uporczywy ból brzucha (okolice żołądka), który może
promieniować do pleców, a także nudności i wymioty.

Inne działania niepożądane

U niektórych pacjentów podczas przyjmowania wildagliptyny wystąpiły wymienione poniżej działania
niepożądane:
• Bardzo często (mogą wystąpić u więcej niż 1 na 10 osób): ból gardła, katar, gorączka.
• Często (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 osób): swędząca wysypka, drżenie, ból głowy,
zawroty głowy, ból mięśni, ból stawów, zaparcie, opuchnięte dłonie, kostki lub stopy (obrzęk),
nadmierne pocenie się, wymioty, ból żołądka i wokół żołądka (ból brzucha), biegunka, zgaga,
nudności, nieostre widzenie.
• Niezbyt często (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 100 osób): zwiększenie masy ciała,
dreszcze, osłabienie, zaburzenia funkcji seksualnych, niskie stężenie glukozy we krwi, wzdęcia.
• Rzadko (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 1 000 osób): zapalenie trzustki.

Po wprowadzeniu tego leku do obrotu, zgłaszano również występowanie następujących działań
niepożądanych:
• Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):
miejscowe łuszczenie skóry lub powstawanie pęcherzy, zapalenie naczyń krwionośnych, które
może powodować wysypkę skórną lub spiczaste, płaskie, czerwone, okrągłe plamy pod
powierzchnią skóry lub siniaki.

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Działania niepożądane
można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów
Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów
Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: +48 22 49 21 301, faks: +48 22 49 21
309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Diptivil?
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania leku.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na blistrze i pudełku po: EXP.
Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Diptivil
• Substancją czynną leku jest wildagliptyna. Każda tabletka zawiera 50 mg wildagliptyny.
• Pozostałe składniki to laktoza, celuloza mikrokrystaliczna, hydroksypropyloceluloza
niskopodstawiona i magnezu stearynian.

Jak wygląda lek Diptivil i co zawiera opakowanie
Tabletki leku Diptivil 50 mg są białe lub prawie białe, okrągłe, płaskie, o ściętych krawędziach, z
wytłoczonym oznaczeniem „M” po jednej stronie i „V11” po drugiej stronie.

Tabletki leku Diptivil 50 mg są dostępne w blistrach zawierających 7, 14, 28, 30, 56, 60, 90, 112, 180,
336 tabletek oraz w opakowaniach zbiorczych składających się z 3 opakowań, z których każde
zawiera 112 tabletek.
Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca/importer

Podmiot odpowiedzialny:
MSN Labs Europe Limited
KW20A Corradino Park
Paola, PLA 3000
Malta
tel.: (+48) 699 711 147

Wytwórca/Importer:
Pharmadox Healthcare Limited
KW20A Kordin Industrial Estate
Paola, PLA 3000
Malta

MSN Labs Europe Limited
KW20A Corradino Park
Paola, PLA 3000
Malta

Ten lek jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego Obszaru
Gospodarczego pod następującymi nazwami:
Niemcy: Vildagliptin MSN 50 mg Tabletten

Republika Czeska: Diptivil
Węgry: Diptivil 50 mg tabletta
Polska: Diptivil
Rumunia: Diptivil 50 mg comprimate
Słowacja: Diptivil
Bułgaria: Diptivil 50 mg таблетки
Cypr: Diptivil

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Diptivil, 50 mg, tabletki

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka zawiera 50 mg wildagliptyny.

Substancja pomocnicza o znanym działaniu

Każda tabletka zawiera 48 mg laktozy.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka.

Biała lub prawie biała, okrągła, płaska tabletka o ściętych krawędziach (o średnicy około 8 mm), z
wytłoczonym oznaczeniem „M” po jednej stronie i „V11” po drugiej stronie.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Wildagliptyna jest wskazana do stosowania jako uzupełnienie diety i ćwiczeń fizycznych w celu
poprawy kontroli glikemii u osób dorosłych z cukrzycą typu 2:
• w monoterapii u pacjentów, u których metformina jest nieodpowiednia z powodu występowania
przeciwwskazań lub nietolerancji.
• w skojarzeniu z innymi produktami leczniczymi stosowanymi w leczeniu cukrzycy, w tym z
insuliną, gdy te produkty lecznicze nie zapewniają wystarczającej kontroli glikemii (dostępne
dane o różnych terapiach skojarzonych, patrz punkty 4.4, 4.5 i 5.1).

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Dorośli
W monoterapii, w skojarzeniu z metforminą, w skojarzeniu z tiazolidynodionem, w skojarzeniu z
metforminą i sulfonylomocznikiem lub w skojarzeniu z insuliną (z metforminą lub bez niej), zalecana
dawka dobowa wildagliptyny wynosi 100 mg, podawana w dawce pojedynczej 50 mg rano i w dawce
pojedynczej 50 mg wieczorem.

Gdy widagliptyna stosowana jest w terapii dwulekowej w skojarzeniu z sulfonylomocznikiem,
zalecana dawka wildagliptyny to 50 mg raz na dobę, podawana rano. W tej populacji pacjentów
wildagliptyna stosowana w dawce 100 mg na dobę nie była bardziej skuteczna niż wildagliptyna w
dawce 50 mg raz na dobę.

W przypadku stosowania w skojarzeniu z sulfonylomocznikiem, w celu zmniejszenia ryzyka
hipoglikemii można rozważyć podanie mniejszej dawki sulfonylomocznika.

Nie zaleca się podawania dawek większych niż 100 mg.

W razie pominięcia dawki produktu leczniczego Diptivil, należy ją przyjąć tak szybko jak tylko
pacjent sobie o niej przypomni. Nie należy stosować dawki podwójnej w tym samym dniu.

Nie określono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności wildagliptyny w trzylekowej terapii doustnej
w połączeniu z metforminą i tiazolidynodionem.

Dodatkowe informacje o szczególnych populacjach pacjentów
Osoby w podeszłym wieku (≥ 65 lat)
Nie ma konieczności dostosowywania dawki u pacjentów w podeszłym wieku (patrz także punkty
#### 5.1 i 5.2).

Zaburzenia czynności nerek
Nie ma konieczności dostosowywania dawki u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek
(klirens kreatyniny ≥ 50 mL/min). U pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami
czynności nerek lub u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek (ang. End-Stage Renal Disease,
ESRD), zalecana dawka produktu leczniczego Diptivil to 50 mg raz na dobę (patrz także punkty 4.4,
#### 5.1 i 5.2).

Zaburzenia czynności wątroby
Nie należy stosować produktu leczniczego Diptivil u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, w
tym u pacjentów, u których aktywność aminotransferazy alaninowej (AlAT) lub aminotransferazy
asparaginianowej (AspAT) przed zastosowaniem leczenia była ponad 3-krotnie większa niż górna
granica normy (ang. Upper Limit of Normal, ULN) (patrz także punkty 4.4 i 5.2).

Dzieci i młodzież
Produktu leczniczego Diptivil nie zaleca się stosować u dzieci i młodzieży (< 18 lat). Nie określono
bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności wildagliptyny u dzieci i młodzieży (< 18 lat). Dane nie są
dostępne (patrz również punkt 5.1).

Sposób podawania

Podanie doustne.
Produkt leczniczy Diptivil można podawać podczas posiłku lub bez posiłku (patrz także punkt 5.2).

#### 4.3 Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w
punkcie 6.1.

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Ogólne

Produkt leczniczy Diptivil nie jest produktem zastępującym insulinę u pacjentów wymagających
podawania insuliny. Produktu leczniczego Diptivil nie należy podawać pacjentom z cukrzycą typu 1
ani w leczeniu cukrzycowej kwasicy ketonowej.

Zaburzenia czynności nerek

Doświadczenie ze stosowaniem u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek (ESRD)

poddawanych hemodializie jest ograniczone. Dlatego należy zachować ostrożność stosując produkt
leczniczy Diptivil u tych pacjentów (patrz również punkty 4.2, 5.1 i 5.2).

Zaburzenia czynności wątroby

Nie należy stosować produktu leczniczego Diptivil u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, w
tym u pacjentów, u których aktywność AlAT lub AspAT przed zastosowaniem leczenia była ponad 3-
krotnie większa niż ULN (patrz również punkty 4.2 i 5.2).

Monitorowanie aktywności enzymów wątrobowych

Zaburzenia czynności wątroby (w tym zapalenie wątroby) zgłaszano rzadko. W przypadkach tych,
przebiegały one zazwyczaj bezobjawowo, bez następstw klinicznych, a wyniki testów
czynnościowych wątroby wracały do normy po zaprzestaniu leczenia. Testy czynnościowe wątroby
należy wykonywać przed rozpoczęciem leczenia produktem leczniczym Diptivil w celu poznania
wartości wyjściowej u danego pacjenta. Czynność wątroby należy monitorować w czasie leczenia
produktem leczniczym Diptivil w odstępach trzymiesięcznych w czasie pierwszego roku, a następnie
okresowo. U pacjentów, u których wystąpi zwiększona aktywność aminotransferaz, należy wykonać
powtórnie testy wątrobowe, w celu potwierdzenia wcześniejszego wyniku. Kolejne badania powinny
być wykonywane często, aż do ustąpienia zaburzenia (zaburzeń). W razie utrzymywania się
aktywności AspAT lub AlAT co najmniej 3 razy większej od górnej granicy normy, zaleca się
przerwanie leczenia produktem leczniczym Diptivil.

Pacjenci, u których wystąpi żółtaczka lub pojawią się inne objawy wskazujące na zaburzenia
czynności wątroby powinni przerwać stosowanie produktu leczniczego Diptivil.

Po przerwaniu leczenia produktem leczniczym Diptivil i uzyskaniu prawidłowych wyników testów
czynnościowych wątroby, nie należy ponownie rozpoczynać leczenia produktem leczniczym Diptivil.

Niewydolność serca

W badaniu klinicznym z zastosowaniem wildagliptyny u pacjentów z niewydolnością serca
stopnia I-III wg NYHA (ang. New York Heart Association) wykazano, że leczenie wildagliptyną nie
wiązało się ze zmianą czynności lewej komory lub nasileniem wcześniej występującej zastoinowej
niewydolności serca, w porównaniu z placebo. Doświadczenie kliniczne u pacjentów z
niewydolnością serca stopnia III wg NYHA leczonych wildagliptyną jest nadal ograniczone, a wyniki
są niejednoznaczne (patrz punkt 5.1).

Nie ma doświadczenia z zastosowaniem wildagliptyny w badaniach klinicznych u pacjentów z
niewydolnością serca stopnia IV wg NYHA i dlatego stosowanie wildagliptyny u tych pacjentów nie
jest zalecane.

Zaburzenia skóry

W nieklinicznych badaniach toksykologicznych na małpach zgłaszano zmiany chorobowe skóry
kończyn, w tym powstawanie pęcherzy i owrzodzeń (patrz punkt 5.3). Mimo iż w badaniach
klinicznych nie obserwowano zwiększonej częstości zmian chorobowych skóry, istnieje ograniczone
doświadczenie dotyczące pacjentów ze skórnymi powikłaniami cukrzycowymi. Ponadto, po
wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu zgłaszano przypadki występowania pęcherzowych i
złuszczających zmian skórnych.
Dlatego też, w ramach rutynowej opieki pacjentów z cukrzycą zaleca się monitorowanie zaburzeń
skóry, takich jak powstawanie pęcherzy lub owrzodzeń.

Ostre zapalenie trzustki

Stosowanie wildagliptyny jest związane z ryzykiem wystąpienia ostrego zapalenia trzustki. Należy
poinformować pacjentów o charakterystycznym objawie ostrego zapalenia trzustki.

W razie podejrzenia wystąpienia zapalenia trzustki, należy przerwać stosowanie wildagliptyny; w
razie potwierdzenia ostrego zapalenia trzustki, nie należy wznawiać stosowania wildagliptyny. Należy
zachować ostrożność u pacjentów z ostrym zapaleniem trzustki w wywiadzie.

Hipoglikemia

Znanym działaniem sulfonylomoczników jest wywoływanie hipoglikemii. U pacjentów
otrzymujących wildagliptynę w skojarzeniu z sulfonylomocznikiem może wystąpić ryzyko
hipoglikemii. Z tego względu można rozważyć podanie mniejszej dawki sulfonylomocznika, aby
zmniejszyć ryzyko hipoglikemii.

Substancje pomocnicze

Ten produkt leczniczy zawiera laktozę. Produkt leczniczy nie powinien być stosowany u pacjentów z
rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego
wchłaniania glukozy-galaktozy.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Możliwość oddziaływania wildagliptyny z równocześnie podawanymi produktami leczniczymi jest
mało prawdopodobna. Ponieważ wildagliptyna nie jest substratem enzymu cytochromu P (CYP) 450 i
nie hamuje ani nie indukuje enzymów CYP 450 prawdopodobieństwo, by wildagliptyna wchodziła w
interakcje z jednocześnie podawanymi produktami leczniczymi będącymi substratami, inhibitorami
lub induktorami tych enzymów jest niewielkie.

Stosowanie w skojarzeniu z pioglitazonem, metforminą i gliburydem

Wyniki badań przeprowadzonych z tymi doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi nie wykazały
klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych.

Digoksyna (substrat Pgp), warfaryna (substrat CYP2C9)

Badania kliniczne prowadzone u zdrowych ochotników nie wykazały klinicznie istotnych interakcji
farmakokinetycznych. Nie zostało to jednak ustalone w docelowej populacji.

Stosowanie w skojarzeniu z amlodypiną, ramiprylem, walsartanem lub symwastatyną

Przeprowadzono badania interakcji lek-lek z amlodypiną, ramiprylem, walsartanem i symwastatyną,
które podawano zdrowym ochotnikom. W badaniach tych nie zaobserwowano żadnych klinicznie
istotnych interakcji farmakokinetycznych po jednoczesnym podaniu tych leków z wildagliptyną.

Stosowanie w skojarzeniu z inhibitorami ACE

U pacjentów jednocześnie przyjmujących inhibitory ACE może zwiększyć się ryzyko obrzęku
naczynioruchowego (patrz punkt 4.8).

Podobnie jak w przypadku innych doustnych leków przeciwcukrzycowych, hipoglikemizujące
działanie wildagliptyny może być osłabione pod wpływem niektórych substancji czynnych, w tym
tiazydów, kortykosteroidów, leków stosowanych w leczeniu gruczołu tarczowego i
sympatykomimetyków.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża

Nie ma wystarczających danych dotyczących stosowania wildagliptyny u kobiet w ciąży. Badania na
zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję po podaniu dużych dawek (patrz punkt 5.3).
Potencjalne zagrożenie dla człowieka nie jest znane. Ze względu na brak danych dotyczących
stosowania u ludzi, produktu leczniczego Diptivil nie wolno stosować w okresie ciąży.

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy wildagliptyna przenika do mleka ludzkiego. Badania na zwierzętach wykazały
przenikanie wildagliptyny do mleka. Produktu leczniczego Diptivil nie należy stosować w okresie
karmienia piersią.

Płodność

Nie przeprowadzono badań nad wpływem wildagliptyny na płodność u ludzi (patrz punkt 5.3).

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Nie przeprowadzono badań nad wpływem na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
Pacjenci, u których mogą wystąpić zawroty głowy jako działanie niepożądane nie powinni prowadzić
pojazdów ani obsługiwać maszyn.

#### 4.8 Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania pochodzą od całkowitej liczby 5 451 pacjentów
przyjmujących wildagliptynę w dawce dobowej 100 mg (50 mg dwa razy na dobę) w
randomizowanych badaniach klinicznych kontrolowanych placebo, prowadzonych metodą podwójnie
ślepej próby, trwających co najmniej 12 tygodni. Spośród tych pacjentów, 4 622 pacjentów
otrzymywało wildagliptynę w monoterapii, a 829 pacjentów otrzymywało placebo.

Działania niepożądane występujące w tych badaniach były w większości łagodne i przemijające i nie
wymagały przerwania leczenia. Nie stwierdzono korelacji pomiędzy występowaniem działań
niepożądanych a wiekiem, grupą etniczną pacjenta, czasem leczenia i wielkością dawki dobowej.
Hipoglikemię zgłaszano u pacjentów otrzymujących wildagliptynę jednocześnie z
sulfonylomocznikiem i insuliną. Zgłaszano ryzyko wystąpienia ostrego zapalenia trzustki po
zastosowaniu wildagliptyny (patrz punkt 4.4).

Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych

Poniżej, w odniesieniu do każdego wskazania, wymieniono działania niepożądane występujące u
pacjentów otrzymujących wildagliptynę - w podwójnie zaślepionych badaniach w monoterapii i w
leczeniu skojarzonym - według klasyfikacji układów i narządów oraz bezwzględnej częstości
występowania. Częstość występowania określono w następujący sposób: bardzo często
(≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), niezbyt często (≥ 1/1 000 do < 1/100), rzadko (≥ 1/10 000 do
< 1/1 000), bardzo rzadko (< 1/10 000), częstość nieznana (nie może być określona na podstawie
dostępnych danych). W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania, działania
niepożądane są wymienione zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem.

Tabela 1. Działania niepożądane zgłaszane u pacjentów otrzymujących wildagliptynę w
monoterapii lub w skojarzeniu z innymi lekami w kontrolowanych badaniach
klinicznych i po wprowadzeniu do obrotu

Klasyfikacja układów i narządów – działanie niepożądane Częstość występowania
Zakażenia i zarażenia pasożytnicze
Zapalenie nosogardzieli Bardzo często
Zakażenie górnych dróg oddechowych Często
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Hipoglikemia Niezbyt często
Zaburzenia układu nerwowego
Zawroty głowy Często
Ból głowy Często
Drżenie Często
Zaburzenia oka
Nieostre widzenie Często
Zaburzenia żołądka i jelit
Zaparcie Często
Nudności Często
Choroba refluksowa przełyku Często
Biegunka Często
Ból brzucha, w tym ból w nadbrzuszu Często
Wymioty Często
Wzdęcia Niezbyt często
Zapalenie trzustki Rzadko
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Zapalenie wątroby Częstość nieznana*
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Nadmierne pocenie się Często
Wysypka Często
Świąd Często
Zapalenie skóry Często
Pokrzywka Niezbyt często
Złuszczające i pęcherzowe zmiany skórne, w tym pemfigoid pęcherzowy Częstość nieznana*
Zapalenie naczyń skóry Częstość nieznana*
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej
Ból stawów Często
Ból mięśni Często
Zaburzenia układu rozrodczego i piersi
Zaburzenia erekcji Niezbyt często
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Astenia Często
Obrzęk obwodowy Często
Uczucie zmęczenia Niezbyt często
Dreszcze Niezbyt często
Badania diagnostyczne
Nieprawidłowe wyniki prób czynnościowych wątroby Niezbyt często

Zwiększenie masy ciała Niezbyt często
* Na podstawie doświadczenia po wprowadzeniu do obrotu

Opis wybranych działań niepożądanych

Zaburzenia czynności wątroby
Zaburzenia czynności wątroby (w tym zapalenie wątroby) zgłaszano rzadko. W przypadkach tych,
przebiegały one zazwyczaj bezobjawowo, bez następstw klinicznych, a wyniki testów
czynnościowych wątroby wracały do normy po zaprzestaniu leczenia. W kontrolowanych, trwających
do 24 tygodni badaniach, w których lek stosowano w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi lekami,
częstość zwiększenia AlAT lub AspAT przekraczająca trzy lub więcej razy górną granicę normy
(stwierdzona w trakcie co najmniej 2 kolejnych pomiarów lub ostatniej wizyty w czasie leczenia)
wynosiła odpowiednio 0,2%, 0,3% i 0,2% dla wildagliptyny w dawce 50 mg raz na dobę,
wildagliptyny w dawce 50 mg dwa razy na dobę i wszystkich leków porównywanych. Te zwiększenia
aktywności aminotransferaz były zazwyczaj bezobjawowe, z natury nie postępujące i nie związane z
cholestazą ani żółtaczką.

Obrzęk naczynioruchowy
Podczas stosowania wildagliptyny rzadko zgłaszano przypadki obrzęku naczynioruchowego - z
częstością porównywalną do grupy kontrolnej. Częściej zgłaszano je, gdy wildagliptyna stosowana
była w skojarzeniu z inhibitorem enzymu konwertującego angiotensynę (inhibitorem ACE).
Większość zdarzeń miała łagodny charakter i ustępowała w czasie leczenia wildagliptyną.

Hipoglikemia
Hipoglikemia występowała niezbyt często, gdy wildagliptynę (0,4%) stosowano w monoterapii w
porównawczych badaniach z monoterapią kontrolowanych substancją czynną lub placebo (0,2%). Nie
zgłoszono ciężkich lub poważnych zdarzeń hipoglikemii. Gdy wildagliptynę stosowano w skojarzeniu
z metforminą, hipoglikemia wystąpiła u 1% pacjentów leczonych wildagliptyną i u 0,4% pacjentów
otrzymujących placebo. Po dodaniu pioglitazonu hipoglikemia wystąpiła u 0,6% pacjentów leczonych
wildagliptyną i u 1,9% pacjentów otrzymujących placebo. Po dodaniu sulfonylomocznika
hipoglikemia wystąpiła u 1,2% pacjentów leczonych wildagliptyną i u 0,6% pacjentów otrzymujących
placebo. Po dodaniu sulfonylomocznika i metforminy, hipoglikemia wystąpiła u 5,1% pacjentów
leczonych wildagliptyną i u 1,9% pacjentów otrzymujących placebo. U pacjentów przyjmujących
wildagliptynę w skojarzeniu z insuliną częstość występowania hipoglikemii wyniosła 14% dla
wildagliptyny i 16% dla placebo.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa,
tel.: +48 22 49 21 301, faks: +48 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

Informacje dotyczące przedawkowania wildagliptyny są ograniczone.

Objawy

Informacje o prawdopodobnych objawach przedawkowania pochodzą z badania tolerancji

wildagliptyny podawanej w coraz większych dawkach osobom zdrowym przez 10 dni. W przypadku
stosowania dawki 400 mg odnotowano trzy przypadki bólu mięśni oraz pojedyncze przypadki
łagodnych i przemijających parestezji, gorączki, obrzęku oraz przemijającego zwiększenia aktywności
lipazy. W przypadku stosowania dawki 600 mg, u jednej osoby wystąpił obrzęk stóp i dłoni oraz
zwiększenie aktywności fosfokinazy kreatynowej (CPK), aminotransferazy asparaginianowej
(AspAT), stężenia białka C-reaktywnego (CRP) oraz mioglobiny. U trzech innych osób wystąpił
obrzęk stóp, w tym w dwóch przypadkach parestezje. Wszystkie objawy i nieprawidłowości w
wynikach badań laboratoryjnych ustąpiły po odstawieniu badanego produktu leczniczego bez
konieczności leczenia.

Postępowanie

W przypadku przedawkowania, zaleca się leczenie podtrzymujące. Wildagliptyny nie można usunąć z
organizmu za pomocą hemodializy. Jednak, główny metabolit będący produktem hydrolizy (LAY
151) może być usuwany z organizmu podczas hemodializy.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Produkty lecznicze stosowane w leczeniu cukrzycy, inhibitory
peptydazy dipeptydylowej IV (DPP-4), kod ATC: A10BH02

Wildagliptyna, lek z grupy związków poprawiających czynność wysepek Langerhansa, jest silnym
selektywnym inhibitorem DPP-4.

Mechanizm działania

Podanie wildagliptyny powoduje szybkie i całkowite zahamowanie aktywności DPP-4, powodując
zwiększenie stężenia endogennych inkretyn GLP-1 (glukagonopodobnego peptydu 1) i GIP
(żołądkowego peptydu hamującego), zarówno na czczo jak i po posiłku.

Działanie farmakodynamiczne

Zwiększając endogenne stężenie tych inkretyn wildagliptyna poprawia wrażliwość komórek beta na
glukozę, co skutkuje lepszym wydzielaniem insuliny zależnym od glukozy. U pacjentów z cukrzycą
typu 2 leczenie wildagliptyną w dawce od 50 do 100 mg na dobę znacząco poprawiało markery
czynności komórek beta, w tym HOMA-β (ang. Homeostasis Model Assessment-β), stosunek
proinsuliny do insuliny oraz wskaźniki reaktywności komórek beta na test tolerancji często
podawanego posiłku. U osób bez cukrzycy (z prawidłową glikemią) wildagliptyna nie stymuluje
wydzielania insuliny i nie zmniejsza stężenia glukozy.

Zwiększając endogenne stężenie GLP-1 wildagliptyna poprawia również wrażliwość komórek alfa na
glukozę, co skutkuje wydzielaniem glukagonu w stężeniu bardziej dostosowanym do stężenia glukozy.

Zwiększenie współczynnika insulina/glukagon podczas hiperglikemii, w wyniku zwiększonego
stężenia inkretyn, skutkuje zmniejszonym wątrobowym wydzielaniem glukozy na czczo i po posiłku,
a w konsekwencji – zmniejszeniem glikemii.

Podczas leczenia wildagliptyną nie zaobserwowano wpływu zwiększonego stężenia GLP-1 na
opóźnienie opróżniania żołądkowego.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

W trwających maksymalnie ponad 2 lata badaniach z podwójnie ślepą próbą, kontrolowanych placebo
lub substancją czynną, uczestniczyło ponad 15 000 pacjentów z cukrzycą typu 2. W badaniach tych
wildagliptynę w dawce dobowej 50 mg raz na dobę, 50 mg dwa razy na dobę lub 100 mg raz na dobę
podawano ponad 9 000 pacjentom. Ponad 5 000 mężczyzn i ponad 4 000 kobiet otrzymało
wildagliptynę w dawce 50 mg raz na dobę lub 100 mg na dobę. Ponad 1 900 pacjentów otrzymujących
wildagliptynę w dawce 50 mg raz na dobę lub 100 mg na dobę było w wieku ≥ 65 lat. W badaniach
tych pacjentom z cukrzycą typu 2 wcześniej nieleczonym, wildagliptynę podawano w monoterapii, a
pacjentom, u których glikemia nie była odpowiednio kontrolowana za pomocą innych
przeciwcukrzycowych produktów leczniczych podawano ją w skojarzeniu z innymi lekami.

Wildagliptyna, gdy była stosowana w monoterapii lub w skojarzeniu z metforminą,
sulfonylomocznikiem lub tiazolidynodionem, na ogół poprawiała kontrolę glikemii. Wykazano to na
podstawie klinicznie istotnej redukcji HbA1c w punkcie końcowym względem wartości wyjściowych
(patrz Tabela 2).

W badaniach klinicznych działanie wildagliptyny, polegające na zmniejszeniu HbA1c było silniejsze u
pacjentów z większą wyjściową wartością HbA1c.

W podwójnie zaślepionym, kontrolowanym badaniu trwającym 52 tygodnie, wildagliptyna (50 mg
dwa razy na dobę) zmniejszała wyjściowe wartości HbA1c o -1%, a metformina o -1,6% (dawka
stopniowo zwiększana do 2 g na dobę). Nie wykazano statystycznie istotnej przewagi jednego leczenia
nad drugim. Pacjenci leczeni wildagliptyną zgłaszali znacząco rzadziej niepożądane reakcje
żołądkowo-jelitowe w porównaniu z pacjentami leczonymi metforminą.

W 24-tygodniowym podwójnie zaślepionym kontrolowanym badaniu wildagliptyna (50 mg dwa razy
na dobę) była porównywana z rozyglitazonem (8 mg raz na dobę). Średnia redukcja HbA1c wynosiła -
1,20% w przypadku stosowania wildagliptyny i -1,48% w przypadku stosowania rozyglitazonu u
pacjentów ze średnimi wyjściowymi wartościami HbA1c wynoszącymi 8,7%. U pacjentów
otrzymujących rozyglitazon masa ciała zwiększyła się średnio o +1,6 kg, natomiast pacjenci
otrzymujący wildagliptynę nie przybrali na wadze (-0,3 kg). Częstość występowania obrzęków
obwodowych była mniejsza w grupie otrzymującej wildagliptynę niż w grupie otrzymującej
rozyglitazon (odpowiednio 2,1% w porównaniu do 4,1%).

W badaniu klinicznym, trwającym 2 lata, wildagliptyna (50 mg dwa razy na dobę) była porównywana
z gliklazydem (w dawce do 320 mg na dobę). Po dwóch latach, średnia redukcja HbA1c od wartości
wyjściowej HBA1c wynoszącej 8,6% wynosiła -0,5% dla wildagliptyny i -0,6% dla gliklazydu.
Statystyczne założenia non-inferiority nie zostały osiągnięte. Stosowanie wildagliptyny kojarzono z
mniejszą ilością zdarzeń hipoglikemii (0,7%) niż podczas stosowania gliklazydu (1,7%).

W 24-tygodniowym badaniu wildagliptyna (50 mg dwa razy na dobę) była porównywana z
pioglitazonem (30 mg raz na dobę) u pacjentów niewystarczająco kontrolowanych za pomocą
metforminy (średnia dawka dobowa wynosiła 2020 mg). Średnia redukcja HbA1c od wartości
wyjściowej wynoszącej 8,4% wynosiła -0,9% w przypadku stosowania wildagliptyny w skojarzeniu z
metforminą i -1,0% w przypadku stosowania pioglitazonu w skojarzeniu z metforminą. Średnie
zwiększenie masy ciała wynoszące +1,9 kg obserwowano u pacjentów otrzymujących pioglitazon w
skojarzeniu z metforminą w porównaniu do +0,3 kg u pacjentów otrzymujących wildagliptynę w
skojarzeniu z metforminą.

W badaniu klinicznym, trwającym 2 lata, wildagliptyna (50 mg dwa razy na dobę) była porównywana
z glimepirydem (w dawce do 6 mg/dobę – średnia dawka w czasie 2 lat wynosiła 4,6 mg) u pacjentów
leczonych metforminą (średnia dawka dobowa wynosiła 1894 mg). Po 1 roku średnie redukcje HbA1c
od wartości wyjściowej HbA1c wynoszącej 7,3% wynosiły -0,4% w przypadku stosowania
wildagliptyny w skojarzeniu z metforminą i -0,5% w przypadku stosowania glimepirydu w

skojarzeniu z metforminą. Zmiana masy ciała w przypadku stosowania wildagliptyny wynosiła -0,2 kg
w porównaniu z +1,6 kg w przypadku stosowania glimepirydu. Częstość występowania hipoglikemii
była znacznie mniejsza w grupie wildagliptyny (1,7%) niż w grupie glimepirydu (16,2%). W punkcie
końcowym badania (2 lata) wartość HbA1c była podobna do wartości wyjściowych w obu leczonych
grupach, a zmiany masy ciała i różnice w częstości występowania hipoglikemii utrzymywały się.

W badaniu klinicznym, trwającym 52 tygodnie, wildagliptyna (50 mg dwa razy na dobę) była
porównywana z gliklazydem (średnia dawka dobowa wynosiła 229,5 mg) u pacjentów
niewystarczająco kontrolowanych za pomocą metforminy (wyjściowa dawka metforminy wynosiła
1928 mg/dobę). Po 1 roku zmniejszenie wartości HbA1c wyniosło średnio 0,81% w przypadku
stosowania wildagliptyny w skojarzeniu z metforminą (średnia wartość wyjściowa HbA1c wynosiła
8,4%) oraz 0,85% w przypadku stosowania gliklazydu w skojarzeniu z metforminą (średnia wartość
wyjściowa HbA1c wynosiła 8,5%). Nie wykazano statystycznie przewagi jednego leczenia nad drugim
(95% CI -0,11 – 0,20). Zmiana masy ciała w przypadku stosowania wildagliptyny wynosiła +0,1 kg w
porównaniu ze zwiększeniem masy ciała wynoszącym +1,4 kg w przypadku stosowania gliklazydu.

W badaniu klinicznym, trwającym 24 tygodnie, oceniano skuteczność leczenia produktem złożonym
zawierającym wildagliptynę i metforminę (dawka była zwiększana stopniowo do 50 mg/500 mg dwa
razy na dobę lub 50 mg/1000 mg dwa razy na dobę) w terapii początkowej u pacjentów, którzy nie
byli wcześniej poddawani leczeniu. W stosunku do wartości wyjściowej HbA1c 8,6%, wildagliptyna w
skojarzeniu z metforminą w dawce 50 mg/1000 mg dwa razy na dobę zmniejszyła wartość HbA1c o
1,82%, wildagliptyna w skojarzeniu z metforminą w dawce 50 mg/500 mg dwa razy na dobę o -
1,61%, metformina w dawce 1000 mg dwa razy na dobę o -1,36%, natomiast wildagliptyna w dawce
50 mg dwa razy na dobę o -1,09%. U pacjentów z wartością wyjściową HbA1c ≥ 10,0% obserwowano
większą redukcję HbA1c.

W 24-tygodniowym, wieloośrodkowym, randomizowanym, podwójnie zaślepionym, kontrolowanym
placebo badaniu oceniano wyniki leczenia wildagliptyną w dawce 50 mg raz na dobę w porównaniu z
placebo u 515 pacjentów z cukrzycą typu 2 oraz z umiarkowanymi (n=294) lub ciężkimi (n=221)
zaburzeniami czynności nerek. Odpowiednio 68,8% i 80,5% pacjentów z umiarkowanymi oraz
ciężkimi zaburzeniami czynności nerek na początku leczenia, otrzymywało insulinę (średnia dawka
dobowa wynosiła odpowiednio 56 oraz 51,6 jednostek). U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami
czynności nerek wildagliptyna istotnie zmniejszała wartość HbA1c w porównaniu z placebo (różnica
wynosiła -0,53%) od średnich wartości wyjściowych wynoszących 7,9%. U pacjentów z ciężkimi
zaburzeniami czynności nerek wildagliptyna istotnie zmniejszała HbA1c w porównaniu z placebo
(różnica wynosiła -0,56%) od średnich wartości wyjściowych wynoszących 7,7%.

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania wildagliptyny (w dawce 50 mg dwa razy na dobę) w
skojarzeniu z metforminą (w dawce ≥ 1500 mg na dobę) i glimepirydem (w dawce ≥ 4 mg na dobę)
oceniano u 318 pacjentów podczas 24-tygodniowego, randomizowanego, podwójnie zaślepionego
badania kontrolowanego placebo. Wildagliptyna w skojarzeniu z metforminą i glimepirydem
spowodowała znaczne zmniejszenie wartości HbA1c w porównaniu z placebo. Po dokonaniu korekty
względem placebo wartość HbA1c zmniejszyła się średnio o -0,76%w stosunku do średniej wyjściowej
wartości HbA1c wynoszącej 8,8%.

Przeprowadzono 24-tygodniowe, randomizowane, podwójnie zaślepione badanie kontrolowane
placebo z udziałem 449 pacjentów w celu oceny skuteczności i bezpieczeństwa stosowania
wildagliptyny (w dawce 50 mg dwa razy na dobę) w skojarzeniu ze stałą dawką insuliny bazalnej lub
gotowej mieszanki insulinowej (średnia dawka dobowa 41 jednostek), z jednoczesnym stosowaniem
metforminy (n=276) lub bez jej stosowania (n=173). Wildagliptyna w skojarzeniu z insuliną
powodowała istotne zmniejszenie wartości HbA1c w porównaniu z placebo. W całej populacji
pacjentów średnie zmniejszenie względem średniej wyjściowej wartości HbA1c wynoszącej 8,8%,
skorygowane względem placebo wyniosło -0,72%. W podgrupach pacjentów leczonych insuliną z
jednoczesnym stosowaniem metforminy lub bez jej stosowania, średnie zmniejszenie wartości HbA1c
skorygowane względem placebo wyniosło odpowiednio -0,63% i -0,84%. Częstość występowania

hipoglikemii w całej populacji pacjentów wyniosła 8,4% i 7,2% odpowiednio w grupie wildagliptyny i
placebo. U pacjentów otrzymujących wildagliptynę nie doszło do zwiększenia masy ciała (+0,2 kg),
natomiast u pacjentów przyjmujących placebo masa ciała zmniejszyła się (-0,7 kg).

W innym 24-tygodniowym badaniu z udziałem pacjentów z bardziej zaawansowaną cukrzycą typu 2
niedostatecznie kontrolowaną za pomocą insuliny (krótko i dłużej działającej, średnia dawka insuliny
80 j.m./dobę), średnie zmniejszenie wartości HbA1c po dodaniu wildagliptyny (w dawce 50 mg dwa
razy na dobę) do leczenia insuliną, było statystycznie istotnie większe niż po zastosowaniu placebo z
insuliną (0,5% w porównaniu do 0,2%). Częstość występowania hipoglikemii była mniejsza w grupie
wildagliptyny niż w grupie placebo (22,9% w porównaniu do 29,6%).

W 52-tygodniowym, wieloośrodkowym, randomizowanym, podwójnie zaślepionym badaniu
przeprowadzonym u pacjentów z cukrzycą typu 2 i zastoinową niewydolnością serca (stopnia I-III wg
NYHA) oceniano wpływ wildagliptyny podawanej w dawce 50 mg dwa razy na dobę (n=128) w
porównaniu z placebo (n=126) na frakcję wyrzutową lewej komory (ang. Left-Ventricular Ejection
Fraction, LVEF).
Podawanie wildagliptyny nie było związane ze zmianami czynności lewej komory lub pogorszeniem
wcześniej występującej zastoinowej niewydolności serca. Ogółem występowanie ocenianych zdarzeń
sercowo-naczyniowych było zrównoważone pomiędzy grupami. U pacjentów z niewydolnością serca
stopnia III wg NYHA leczonych wildagliptyną wystąpiło więcej zdarzeń dotyczących serca, w
porównaniu z placebo. Istniały jednak dysproporcje w wyjściowych czynnikach ryzyka zdarzeń
sercowo-naczyniowych na korzyść placebo, a liczba zdarzeń była mała, co uniemożliwia
sformułowanie wiążących wniosków. Wildagliptyna powodowała znaczne zmniejszenie wartości
HbA1c w porównaniu z placebo (różnica wynosiła 0,6%) w odniesieniu do średniej wartości
wyjściowej wynoszącej 7,8% w 16 tygodniu. W podgrupie z niewydolnością serca stopnia III
zmniejszenie wartości HbA1c w porównaniu z placebo było mniejsze (różnica wynosiła 0,3%), jednak
wniosek ten jest ograniczony ze względu na małą liczbę pacjentów (n=44). Częstość występowania
hipoglikemii w całej populacji wynosiła 4,7% i 5,6% odpowiednio w grupie wildagliptyny i placebo.

Przeprowadzono pięcioletnie wieloośrodkowe, randomizowane badanie metodą podwójnie ślepej
próby (VERIFY) z udziałem pacjentów z cukrzycą typu 2 w celu oceny skuteczności wczesnego
leczenia skojarzonego wildagliptyną z metforminą (n=998) w porównaniu ze standardowym
leczeniem początkowym metforminą w monoterapii, po którym następowało leczenie skojarzone z
wildagliptyną (grupa leczenia sekwencyjnego) (n=1 003) u pacjentów z nowo rozpoznaną cukrzycą
typu 2. Schemat leczenia skojarzonego wildagliptyną w dawce 50 mg dwa razy na dobę z metforminą
spowodował statystycznie i klinicznie istotne względne zmniejszenie ryzyka dla parametru „czas do
potwierdzonego niepowodzenia leczenia początkowego” (wartość HbA1c ≥ 7%) w porównaniu z
monoterapią metforminą u wcześniej nieleczonych pacjentów z cukrzycą typu 2 w 5-letnim okresie
trwania badania (HR [95% CI]: 0,51 [0,45; 0,58]; p < 0,001). Częstość występowania niepowodzenia
terapii początkowej (wartość HbA1c ≥ 7%) wyniosła 429 (43,6%) pacjentów w grupie leczenia
skojarzonego i 614 (62,1%) pacjentów w grupie leczenia sekwencyjnego.

Ryzyko chorób sercowo-naczyniowych
W przeprowadzonej meta-analizie niezależnie i prospektywnie oceniającej występowanie zdarzeń
sercowo-naczyniowych w 37 badaniach klinicznych fazy III i IV z monoterapią i leczeniem
skojarzonym, trwających do ponad 2 lat (średni czas ekspozycji wyniósł 50 tygodni dla wildagliptyny
i 49 tygodni dla produktów porównawczych) wykazano, że leczenie wildagliptyną nie wiązało się ze
zwiększonym ryzykiem chorób sercowo-naczyniowych w porównaniu do leków porównawczych.
Punkt końcowy złożony z ocenionych ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych (MACE)
obejmujących ostry zawał mięśnia sercowego, udar lub zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych był
podobny dla wildagliptyny w porównaniu z czynnym lekiem porównawczym oraz placebo
[współczynnik ryzyka Mantel-Haenszela (M-H RR) wyniósł 0,82 (95% CI 0,61-1,11)]. MACE
wystąpiło u 83 z 9 599 (0,86%) pacjentów leczonych wildagliptyną oraz u 85 z 7 102 (1,20%)
pacjentów otrzymujących lek porównawczy. Ocena każdego z poszczególnych elementów MACE nie
wykazała zwiększonego ryzyka (podobny M-H RR). Zdarzenia potwierdzonej niewydolności serca

(HF) definiowane jako HF wymagająca hospitalizacji lub nowy przypadek HF były zgłaszane u 41
(0,43%) pacjentów leczonych wildagliptyną i u 32 (0,45%) pacjentów otrzymujących produkt
porównawczy, a M-H RR wyniósł 1,08 (95% CI 0,68-1,70).

Tabela 2. Kluczowe wyniki dotyczące skuteczności wildagliptyny w badaniach kontrolowanych
placebo w monoterapii oraz w leczeniu skojarzonym (populacja ITT w celu oceny
pierwszorzędowej skuteczności)

Badania z monoterapią
kontrolowane placebo
Średnia
wyjściowa
wartość
HbA1c (%)

Średnia zmiana
HbA1c (%)
względem
wartości
wyjściowych w
tygodniu 24

Średnia zmiana
HbA1c (%) w
tygodniu 24 (95%
CI) skorygowana o
placebo

Badanie 2301: Wildagliptyna
50 mg dwa razy na dobę (n=90)
8,6 -0,8 -0,5* (-0,8; -0,1)

Badanie 2384: Wildagliptyna
50 mg dwa razy na dobę (n=79)
8,4 -0,7 -0,7* (-1,1; -0,4)

* p < 0,05 w porównaniu z placebo
Badania w leczeniu
skojarzonym
Wildagliptyna 50 mg dwa razy
na dobę + metformina (n=143)
8,4 -0,9 -1,1* (-1,4; -0,8)

Wildagliptyna 50 mg na dobę +
glimepiryd (n=132)
8,5 -0,6 -0,6* (-0,9; -0,4)

Wildagliptyna 50 mg dwa razy
na dobę + pioglitazon (n=136)
8,7 -1,0 -0,7* (-0,9; -0,4)

Wildagliptyna 50 mg dwa razy
na dobę + metformina +
glimepiryd (n=152)

8,8 -1,0 -0,8* (-1,0; -0,5)

* p < 0,05 w porównaniu z placebo + lek
porównawczy

Dzieci i młodzież

Europejska Agencja Leków uchyliła obowiązek dołączania wyników badań produktu leczniczego
zawierającego wildagliptynę we wszystkich podgrupach populacji dzieci i młodzieży z cukrzycą typu
2 (stosowanie u dzieci i młodzieży, patrz punkt 4.2).

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie

Po podaniu doustnym na czczo wildagliptyna jest szybko wchłaniana, a maksymalne stężenia w
osoczu występują po 1,7 godz. Spożycie pokarmu opóźnia czas uzyskania maksymalnego stężenia w
osoczu nieznacznie- do 2,5 godz., jednak nie zmienia całkowitej ekspozycji na produkt leczniczy
(AUC). Podanie wildagliptyny z pokarmem powodowało zmniejszenie wartości Cmax (19%). Jednak
nasilenie tych zmian nie ma znaczenia klinicznego, więc produkt leczniczy Diptivil można podawać
jednocześnie z pokarmem lub bez pokarmu. Całkowita biodostępność wynosi 85%.

Dystrybucja

Wildagliptyna w niewielkim stopniu wiąże się z białkami osocza (9,3%) i zostaje ona równomiernie
rozmieszczona w osoczu i krwinkach czerwonych. Średnia objętość dystrybucji wildagliptyny w
stanie stacjonarnym po podaniu dożylnym (Vss) wynosi 71 litrów, co sugeruje dystrybucję poza
naczynia.

Metabolizm

U ludzi znaczna część dawki wildagliptyny, 69%, jest metabolizowana. Główny metabolit (LAY 151)
jest farmakologicznie nieaktywny i jest on produktem hydrolizy grupy cyjanowej. Metabolit ten
stanowi 57% dawki, a kolejnym metabolitem jest glukuronid (BQS867) oraz produkty hydrolizy
amidu (4% dawki). Dane in vitro dotyczące mikrosomów w nerce człowieka sugerują, iż nerka może
być jednym z głównych narządów, przyczyniających się do hydrolizy wildagliptyny do jej głównego
nieczynnego metabolitu - LAY151. Na podstawie badania in vivo na szczurach z niedoborem DPP-4
stwierdzono, że peptydaza dipeptydylowa IV (DPP-4) częściowo przyczynia się do hydrolizy
wildagliptyny. Wildagliptyna nie jest metabolizowana za pośrednictwem enzymów CYP 450 w
wymiernych ilościach. Dlatego nie należy oczekiwać, by klirens metaboliczny wildagliptyny zależał
od jednocześnie przyjmowanych leków będących inhibitorami lub induktorami CYP 450. Badania in
vitro wykazały, że wildagliptyna nie hamuje i nie indukuje aktywności enzymów CYP 450. Dlatego
istnieje małe prawdopodobieństwo, by wildagliptyna miała wpływ na klirens metaboliczny
jednocześnie przyjmowanych leków metabolizowanych przez CYP 1A2, CYP 2C8, CYP 2C9, CYP
2C19, CYP 2D6, CYP 2E1 lub CYP 3A4/5.

Eliminacja

Po podaniu doustnym wildagliptyny znakowanej [14C], około 85% dawki było wydalane z moczem, a
15% - z kałem. Po podaniu doustnym 23% dawki wildagliptyny w postaci niezmienionej jest
wydalane przez nerki. Po dożylnym podaniu wildagliptyny osobom zdrowym, całkowity klirens
osoczowy i nerkowy wyniósł odpowiednio 4l i 13 L/godz. Średni okres półtrwania w fazie eliminacji
po podaniu dożylnym wynosi w przybliżeniu 2 godziny. Okres półtrwania w fazie eliminacji po
podaniu doustnym wynosi w przybliżeniu 3 godziny.

Liniowość lub nieliniowość

Wartości Cmax oraz pole pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu (AUC) zwiększały się w
sposób w przybliżeniu proporcjonalny do dawki w zakresie dawek terapeutycznych.

Charakterystyka szczególnych grup pacjentów

Płeć
Nie obserwowano klinicznie istotnych różnic w farmakokinetyce wildagliptyny pomiędzy zdrowymi
kobietami a mężczyznami w szerokim zakresie wieku i wskaźnika masy ciała (BMI). Hamowanie
aktywności DPP-4 przez wildagliptynę nie zależy od płci.

Osoby w podeszłym wieku
U zdrowych osób w podeszłym wieku (≥ 70 lat) całkowite pole pod krzywą (AUC) dla wildagliptyny
(w dawce 100 mg na dobę) było większe o 32%, przy 18% zwiększeniu maksymalnego stężenia w
osoczu, niż u zdrowych młodych osób (w wieku 18-40 lat). Uważa się jednak, że zmiany te nie są
klinicznie istotne. Hamowanie aktywności DPP-4 przez wildagliptynę nie zależy od wieku.

Zaburzenia czynności wątroby
Wpływ zaburzeń czynności wątroby na farmakokinetykę wildagliptyny badano u pacjentów z
łagodnymi, umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby ocenianymi w skali
Child- Pugh (mieszczącymi się w zakresie od 6 dla zaburzeń łagodnych do 12 dla zaburzeń ciężkich) i
porównywano go z farmakokinetyką u osób zdrowych. Wpływ wildagliptyny na organizm po
przyjęciu pojedynczej dawki przez pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności

wątroby zmniejszał się (odpowiednio o 20% i 8%), natomiast u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami
czynności wątroby wpływ wildagliptyny na organizm zwiększał się o 22%. Maksymalna zmiana
(zwiększenie lub zmniejszenie) wpływu wildagliptyny na organizm wynosi ~30%, co uważa się za
klinicznie nieistotne. Nie obserwowano korelacji pomiędzy nasileniem choroby wątroby a zmianami
dotyczącymi całkowitego wpływu wildagliptyny na organizm.

Zaburzenia czynności nerek
W otwartym badaniu z wielokrotnym dawkowaniem oceniano farmakokinetykę mniejszej dawki
terapeutycznej wildagliptyny (50 mg raz na dobę) u pacjentów z różnym stopniem przewlekłego
zaburzenia czynności nerek, określonego na podstawie klirensu kreatyniny (łagodne: 50 do < 80
mL/min, umiarkowane: 30 do < 50 mL/min oraz ciężkie: < 30 mL/min) w porównaniu ze zdrowymi
ochotnikami stanowiącymi kontrolę.

Wartość AUC wildagliptyny zwiększyła się średnio odpowiednio 1,4-, 1,7- oraz 2-krotnie u pacjentów
z łagodnymi, umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności nerek w porównaniu ze zdrowymi
ochotnikami. Wartość AUC metabolitów LAY151 i BQS867 zwiększyła się średnio odpowiednio
1,5-, 3- oraz 7-krotnie u pacjentów z łagodnymi, umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności
nerek. Z ograniczonych danych dotyczących pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek (ESRD)
wynika, że ekspozycja na wildagliptynę jest porównywalna z ekspozycją u pacjentów z ciężkimi
zaburzeniami czynności nerek. Stężenia metabolitów LAY151 były ok. 2-3-krotnie większe niż u
pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek.

Wildagliptyna była usuwana z organizmu w niewielkim stopniu podczas hemodializy (w 3% po 3-4
godzinnej hemodializie rozpoczętej 4 godziny po podaniu).

Grupy etniczne
Ograniczone dane wskazują, iż rasa nie ma znacznego wpływu na farmakokinetykę wildagliptyny.

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

U psów obserwowano opóźnienia wewnątrzsercowego przewodzenia impulsów, a dawka po podaniu
której nie występowało takie działanie leku wynosiła 15 mg/kg mc. (7 krotnie więcej od całkowitego
wpływu produktu leczniczego na organizm u ludzi, na podstawie Cmax).

U szczurów i myszy obserwowano gromadzenie się piankowatych makrofagów pęcherzykowych w
płucach. U szczurów dawka niewywołująca tego niekorzystnego działania produktu leczniczego
wynosiła 25 mg/kg mc. (5 krotnie więcej niż całkowity wpływ produktu leczniczego na organizm u
ludzi, na podstawie AUC), a u myszy – 750 mg/kg mc. (142 krotnie więcej niż całkowity wpływ
produktu leczniczego na organizm u ludzi).

U psów obserwowano objawy ze strony przewodu pokarmowego, zwłaszcza miękkie stolce, śluzowate
stolce, biegunkę, a po podaniu większych dawek obecność krwi w kale. Nie ustalono wielkości dawki
niepowodującej tych działań.

Wildagliptyna nie wykazywała działania mutagennego w konwencjonalnych badaniach
genotoksyczności in vitro i in vivo.

Badania wpływu na płodność i wczesny rozwój zarodka szczurów nie dostarczyły dowodów
potwierdzających zaburzenia płodności, zdolności do reprodukcji lub wczesnego rozwoju zarodka
spowodowane wildagliptyną. Toksyczne działanie na zarodek i płód oceniano u szczurów i królików.
U szczurów stwierdzono większą częstość występowania falistych żeber w związku ze zmniejszeniem
parametrów masy ciała matki, a dawka niepowodująca niekorzystnego działania wynosiła 75 mg/kg
mc. (10 krotnie więcej niż całkowity wpływ produktu leczniczego na organizm u ludzi). U królików,
zmniejszenie masy ciała płodu i zmiany kośćca wskazujące na opóźnienia rozwoju obserwowano
jedynie wtedy, gdy występowały ciężkie działania toksyczne u matki, a dawka nie powodująca tego

niekorzystnego działania wynosiła 50 mg/kg mc. (9 krotnie więcej niż całkowity wpływ produktu
leczniczego na organizm u ludzi). Badanie rozwoju przed- i pourodzeniowego przeprowadzono na
szczurach. Toksyczne działanie, w tym przemijające zmniejszenie masy ciała i zmniejszoną
aktywność ruchową w pokoleniu F1, obserwowano jedynie w związku z toksycznym działaniem na
matkę po podaniu produktu leczniczego w dawce ≥ 150 mg/kg mc.

Przeprowadzono dwuletnie badanie rakotwórczości na szczurach, którym podawano dawki do 900
mg/kg mc. (około 200 razy większe od całkowitego wpływu produktu leczniczego na organizm u ludzi
po podaniu maksymalnej zalecanej dawki). Nie stwierdzono zwiększenia częstości występowania
guzów w związku ze stosowaniem wildagliptyny. W innym dwuletnim badaniu rakotwórczość
oceniano u myszy, którym podawano doustne dawki do 1000 mg/kg mc. Obserwowano zwiększoną
częstość występowania gruczolakoraka sutków i naczyniakomięsaka krwionośnego, a dawka
niepowodująca tego niekorzystnego działania wynosiła odpowiednio 500 mg/kg mc. (59 krotnie
więcej niż całkowity wpływ produktu leczniczego na organizm u ludzi) i 100 mg/kg mc. (16 krotnie
więcej niż całkowity wpływ produktu leczniczego na organizm u ludzi). Uważa się, że zwiększona
częstość występowania tych guzów u myszy nie stanowi istotnego ryzyka dla ludzi. Stwierdzono to na
podstawie braku działań genotoksycznych wildagliptyny i jej głównego metabolitu, występowania
guzów tylko u jednego gatunku i dużej ekspozycji na produkt leczniczy, przy której obserwowano
guzy.

W 13-tygodniowym badaniu toksykologicznym na małpach cynomolgus, odnotowano zmiany skórne
po zastosowaniu dawek ≥ 5 mg/kg mc. na dobę. Zmiany te były zlokalizowane na kończynach
(dłoniach, stopach, uszach i ogonie). Stosując dawkę 5 mg/kg mc. na dobę (ekspozycja na produkt
leczniczy w przybliżeniu równa AUC u ludzi po podaniu dawki 100 mg) obserwowano jedynie
pęcherzyki na skórze. Znikały one pomimo kontynuowania leczenia i nie powodowały
nieprawidłowości histopatologicznych. Łuszczenie się skóry płatami lub drobnymi fragmentami,
strupy i rany na ogonie z odpowiadającymi im zmianami w badaniu histopatologicznym odnotowano
po stosowaniu dawek ≥ 20 mg/kg mc. na dobę (w przybliżeniu 3 razy większych od AUC u ludzi po
podaniu dawki 100 mg). Zmiany martwicze ogona stwierdzano po zastosowaniu dawki ≥ 80 mg/kg
mc. na dobę. Zmiany skórne były nieodwracalne w 4-tygodniowym okresie zdrowienia u małp
leczonych dawkami 160 mg/kg mc. na dobę.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Laktoza
Celuloza mikrokrystaliczna
Hydroksypropyloceluloza niskopodstawiona
Magnezu stearynian

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

2 lata

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Blister z folii Aluminium/Aluminium (OPA/Aluminium/PVC/Aluminium), w tekturowym pudełku.
Produkt dostępny w opakowaniach zawierających 7, 14, 28, 30, 56, 60, 90, 112, 180 lub 336 tabletek
oraz w opakowaniach zbiorczych zawierających 336 (3 opakowania po 112) tabletek.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z
lokalnymi przepisami.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

MSN Labs Europe Limited
KW20A Corradino Park
Paola, PLA 3000
Malta

### 8. NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Pozwolenie nr:

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu:

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.