# Glypvilo

> Wildagliptyna · 50 mg · Tabletki

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Glypvilo
- **Nazwa powszechna:** Vildagliptinum
- **Substancja czynna:** [Wildagliptyna](https://apteka.online/odpowiedniki/vildagliptinum)
- **Moc:** 50 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** A10BH02
- **Liczba opakowań:** 7
- **Numer pozwolenia:** 24758
- **Podmiot odpowiedzialny:** Krka, d.d., Novo mesto
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-stosowane-w-cukrzycy/glypvilo-tabl-50-mg-krka
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-stosowane-w-cukrzycy/glypvilo-tabl-50-mg-krka.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/37836/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/37836/characteristic

## Dostępne opakowania (7)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 60 tabl. | 5909991372385 | Rp | 40,76 zł (dopłata od 18,42 zł) | Bardzo dobrze dostępny (5/5) | — |
| 28 tabl. | 5909991372354 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 30 tabl. | 5909991372361 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 56 tabl. | 5909991372378 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 90 tabl. | 5909991372392 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 112 tabl. | 5909991372408 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 180 tabl. | 5909991372415 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |

## Leki refundowane

### 60 tabl. — EAN 5909991372385 · cena jedn. 0,68 zł / tabl.

| Wskazanie | Poziom | Cena 100% | Dopłata | Refundacja NFZ | Limit |
|---|---|---|---|---|---|
| We wszystkich zarejestrowanych wskazaniach na dzień wydania decyzji | 30% | 40,76 zł | 18,42 zł | 22,34 zł | 31,92 zł |

**Bezpłatnie z uprawnieniem S (seniorzy 65+): 0,00 zł** — lek na wykazie bezpłatnych leków MZ (pełna bezpłatność dla uprawnionego pacjenta, w zakresie wskazań objętych refundacją).

> Ceny urzędowe (maksymalne) z obwieszczenia refundacyjnego MZ 82W. Rzeczywista dopłata zależy od poziomu odpłatności i wskazania na recepcie. Leki ujęte w wykazie bezpłatnych leków MZ są całkowicie bezpłatne (0,00 zł) dla osób z uprawnieniem S (seniorzy 65+) lub DZ (dzieci i młodzież do 18).

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Glypvilo i w jakim celu się go stosuje?
Substancją czynną leku Glypvilo jest wildagliptyna, która należy do grupy leków zwanych „doustnymi
lekami przeciwcukrzycowymi”.

Glypvilo jest lekiem stosowanym w leczeniu dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2, którym do
opanowania choroby nie wystarcza stosowanie diety i wykonywanie ćwiczeń fizycznych. Glypvilo
pomaga kontrolować stężenie cukru we krwi. Lekarz prowadzący może przepisać lek Glypvilo do
stosowania jako jedyny lek przeciwcukrzycowy lub w skojarzeniu z innymi lekami
przeciwcukrzycowymi, które pacjent może przyjmować, jeśli nie były wystarczająco skuteczne w
kontrolowaniu stężenia cukru we krwi.

Cukrzyca typu 2 jest chorobą, w której organizm nie wytwarza wystarczającej ilości insuliny, bądź
insulina wytwarzana przez organizm nie działa tak jak powinna. Cukrzyca może rozwinąć się również
wtedy, gdy organizm wytwarza zbyt dużą ilość glukagonu.

Insulina jest substancją, która pomaga zmniejszyć stężenie cukru we krwi, zwłaszcza po posiłku.
Glukagon jest substancją pobudzającą wytwarzanie cukru w wątrobie i zwiększa stężenie cukru we krwi.
Obie te substancje wytwarzane są w trzustce.

W jaki sposób działa lek Glypvilo
Działanie leku Glypvilo polega na pobudzaniu trzustki do wytwarzania insuliny i zmniejszania
wytwarzania glukagonu. Dlatego Glypvilo pomaga kontrolować stężenie cukru we krwi. Wykazano, że
lek zmniejsza stężenie cukru we krwi, co może pomóc w zapobieganiu powikłaniom w przebiegu
cukrzycy. Mimo rozpoczęcia leczenia farmakologicznego cukrzycy, ważne jest, by pacjent nadal
przestrzegał odpowiedniej diety i (lub) wykonywał zalecane ćwiczenia fizyczne.

### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Glypvilo

Kiedy nie stosować leku Glypvilo

− jeśli pacjent ma uczulenie na wildagliptynę lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku
(wymienionych w punkcie 6). Jeśli pacjent uważa, że może być uczulony na wildagliptynę lub
którykolwiek z pozostałych składników leku Glypvilo, nie powinien zażywać tego leku, natomiast
powinien powiedzieć o tym lekarzowi.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem stosowania leku Glypvilo należy omówić to z lekarzem, farmaceutą lub
pielęgniarką
- jeśli pacjent ma cukrzycę typu 1 (tzn. jeśli organizm pacjenta nie wytwarza insuliny) lub jeśli u
pacjenta występuje stan zwany cukrzycową kwasicą ketonową,
- jeśli pacjent przyjmuje lek przeciwcukrzycowy zwany sulfonylomocznikiem [lekarz może chcieć
zmniejszyć dawkę sulfonylomocznika stosowanego razem z lekiem Glypvilo, aby uniknąć małego
stężenia glukozy we krwi (hipoglikemia)],
- jeśli pacjent ma umiarkowaną lub ciężką chorobę nerek (należy zastosować mniejszą dawkę leku
Glypvilo),
- jeśli pacjent jest dializowany,
- jeśli pacjent ma chorobę wątroby,
- jeśli pacjent ma niewydolność serca,
- jeśli u pacjenta występują lub występowały choroby trzustki.

Jeśli pacjent stosował wcześniej wildagliptynę, ale z powodu choroby wątroby musiał przestać ją
przyjmować, nie powinien stosować tego leku.

Zmiany chorobowe na skórze są częstym powikłaniem cukrzycy. Pacjent powinien stosować się do
zaleceń lekarza prowadzącego lub pielęgniarki odnośnie pielęgnacji skóry i stóp. W czasie przyjmowania
leku Glypvilo, pacjent powinien zwracać szczególną uwagę na powstawanie nowych pęcherzy lub
owrzodzeń. W przypadku ich wystąpienia, pacjent powinien natychmiast skontaktować się z lekarzem
prowadzącym.

Przed rozpoczęciem leczenia lekiem Glypvilo oraz w odstępach trzymiesięcznych w czasie pierwszego
roku leczenia, a następnie okresowo, należy wykonać badania określające czynność wątroby. Dzięki temu
objawy zwiększenia aktywności enzymów wątrobowych mogą być wykryte tak szybko, jak tylko jest to
możliwe.

Dzieci i młodzież
Nie zaleca się stosowania leku Glypvilo u dzieci i młodzieży w wieku do 18 lat.

Lek Glypvilo a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować.

Lekarz może zmienić dawkę leku Glypvilo w przypadku przyjmowania przez pacjenta innych leków,
takich jak:
- tiazydy lub inne leki moczopędne (zwane również lekami odwadniającymi),
- kortykosteroidy (zwykle stosowane w leczeniu stanów zapalnych),
- leki stosowane w leczeniu tarczycy,
- określone leki wpływające na układ nerwowy.

Ciąża i karmienie piersią
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.

Nie wolno stosować leku Glypvilo w okresie ciąży. Nie wiadomo, czy lek Glypvilo przenika do mleka
ludzkiego. Nie należy stosować leku Glypvilo w przypadku karmienia piersią lub planowania karmienia
piersią.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Jeśli u pacjenta wystąpią zawroty głowy podczas stosowania leku Glypvilo, nie należy prowadzić
pojazdów i obsługiwać maszyn.

Lek Glypvilo zawiera sód
Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.

### 3. Jak stosować lek Glypvilo?
Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić się
do lekarza lub farmaceuty.

Jaką dawkę leku przyjmować i kiedy
Dawka leku Glypvilo różni się w zależności od stanu pacjenta. Lekarz ustali dokładnie, ile tabletek leku
Glypvilo należy przyjąć. Maksymalna dawka dobowa wynosi 100 mg.

Zazwyczaj stosowana dawka leku Glypvilo, to:
- dawka 50 mg na dobę przyjmowana jako jedna dawka rano, w przypadku stosowania leku Glypvilo
z lekiem zwanym sulfonylomocznikiem.

- dawka 100 mg na dobę, przyjmowana w dawkach po 50 mg rano i 50 mg wieczorem, w przypadku
stosowania leku Glypvilo jako jedynego leku, z lekiem nazywanym metforminą lub z glitazonem,
w skojarzeniu z metforminą i sulfonylomocznikiem lub insuliną.

- dawka 50 mg na dobę przyjmowana rano, jeśli u pacjenta występuje umiarkowana lub ciężka
choroba nerek lub jeśli pacjent jest dializowany.

Jak przyjmować lek Glypvilo
- Tabletki należy połykać w całości, popijając wodą.

Jak długo stosować lek Glypvilo
- Lek Glypvilo należy przyjmować codziennie, tak długo, jak to zalecił lekarz. Lekarz może
zdecydować o długotrwałym leczeniu.

- Lekarz będzie regularnie kontrolował stan zdrowia pacjenta, sprawdzając, czy leczenie daje
zamierzony wynik.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Glypvilo
W razie zażycia zbyt wielu tabletek leku Glypvilo lub jeśli ktoś inny zażył ten lek, należy natychmiast
porozmawiać o tym z lekarzem. Pacjent może wymagać opieki medycznej. Jeśli zajdzie konieczność
zgłoszenia się do gabinetu lekarskiego lub do szpitala, należy zabrać ze sobą opakowanie leku.

Pominięcie zastosowania leku Glypvilo
Jeśli pacjent zapomni przyjąć dawkę tego leku, należy zrobić to tak szybko, jak tylko sobie o tym
przypomni. Następnie należy przyjąć kolejną dawkę leku o zwykłej porze. Jeśli jednak zbliża się pora
zażycia kolejnej dawki, należy pominąć dawkę, która nie została przyjęta. Nie należy stosować dawki
podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej tabletki.

Przerwanie stosowania leku Glypvilo
Nie należy przerywać stosowania leku Glypvilo, jeśli nie zaleci tego lekarz. W razie pytań, jak długo
stosować ten lek, należy zwrócić się do lekarza.
W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się do
lekarza lub farmaceuty.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Niektóre działania niepożądane wymagają natychmiastowej opieki medycznej:
W razie wystąpienia następujących działań niepożądanych, należy natychmiast przerwać stosowanie leku
Glypvilo i zwrócić się do lekarza:
- Obrzęk naczynioruchowy (rzadko: może wystąpić maksymalnie u 1 na 1 000 pacjentów): Do
objawów należą: obrzęk twarzy, języka lub gardła, trudności w połykaniu, trudności w oddychaniu,
nagłe wystąpienie wysypki lub pokrzywki. Mogą one wskazywać na reakcję zwaną „obrzękiem
naczynioruchowym”.
- Choroba wątroby (zapalenie wątroby) (częstość nieznana). Do objawów należą: zażółcenie skóry i
białkówek oczu, nudności, utrata apetytu lub ciemno zabarwiony mocz. Mogą one wskazywać na
chorobę wątroby (zapalenie wątroby).
- Zapalenie trzustki (rzadko: może wystąpić maksymalnie u 1 na 1000 pacjentów): Objawy obejmują
silny i uporczywy ból brzucha (okolice żołądka), który może promieniować do pleców, a także
nudności i wymioty.

Inne działania niepożądane
U niektórych pacjentów podczas przyjmowania leku Glypvilo wystąpiły wymienione poniżej działania
niepożądane:
- Bardzo często (mogą wystąpić u więcej niż 1 na 10 pacjentów): ból gardła, katar, gorączka.
- Często (mogą wystąpić maksymalnie u 1 na 10 pacjentów): swędząca wysypka, drżenie, ból
głowy, zawroty głowy, ból mięśni, ból stawów, zaparcie, opuchnięte dłonie, kostki lub stopy
(obrzęk), nadmierne pocenie się, wymioty, ból żołądka i wokół żołądka (ból brzucha),
biegunka, zgaga, nudności, nieostre widzenie.
- Niezbyt często (mogą wystąpić maksymalnie u 1 na 100 pacjentów): zwiększenie masy ciała,
dreszcze, osłabienie, zaburzenia funkcji seksualnych, niskie stężenie glukozy we krwi, wzdęcia.
- Rzadko (mogą wystąpić maksymalnie u 1 na 1 000 pacjentów): zapalenie trzustki

Po wprowadzeniu tego leku do obrotu, zgłaszano również występowanie następujących działań
niepożądanych:
- Częstość występowania nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych
danych): miejscowe łuszczenie skóry lub powstawanie pęcherzy, zapalenie naczyń krwionośnych,
które może powodować wysypkę skórną lub spiczaste, płaskie, czerwone, okrągłe plamy pod
powierzchnią skóry lub siniaki.

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w
ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać
bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu
Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C,
02-222 Warszawa
tel.: + 48 22 49 21 301
faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Glypvilo?
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na blistrze i pudełku
„EXP”/„Termin ważności (EXP)”. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Brak specjalnych zaleceń dotyczących temperatury przechowywania leku.
Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Glypvilo
- Substancją czynną leku jest wildagliptyna.
Każda tabletka zawiera 50 mg wildagliptyny.
- Pozostałe składniki to: mannitol (E 421), hydroksypropyloceluloza typ EF,
hydroksypropyloceluloza niskopodstawiona, celuloza mikrokrystaliczna (typ 112),
karboksymetyloskrobia sodowa typ A, krzemionka koloidalna bezwodna, sodu stearylofumaran.
Patrz punkt 2 „Lek Glypvilo zawiera sód”.

Jak wygląda lek Glypvilo i co zawiera opakowanie
Tabletki o barwie białej do prawie białej, okrągłe o ściętych brzegach o średnicy 8 mm i grubości 3,2-5,0
mm.

Opakowania:
Blistry OPA/Aluminium/PVC/Aluminium, w tekturowym pudełku
Wielkość opakowań:
28, 30, 56, 60, 90, 112 lub 180 tabletek

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny
KRKA, d.d., Novo mesto
Šmarješka cesta 6
8501 Novo mesto
Słowenia

Wytwórca
KRKA, d.d., Novo mesto
Šmarješka cesta 6
8501 Novo mesto
Słowenia

TAD Pharma GmbH
Heinz-Lohmann-Straße 5
27472 Cuxhaven,
Niemcy

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji dotyczących tego leku należy zwrócić się do
miejscowego przedstawiciela podmiotu odpowiedzialnego:

KRKA-POLSKA Sp. z o.o.
ul. Równoległa 5
02-235 Warszawa

Tel. 22 57 37 500

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Glypvilo, 50 mg, tabletki

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka zawiera 50 mg wildagliptyny.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka.

Tabletki o barwie białej do prawie białej, okrągłe o ściętych brzegach, o średnicy 8 mm i grubości
3,2-5,0 mm.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Wildagliptyna jest wskazana do stosowania jako uzupełnienie diety i ćwiczeń fizycznych w celu
poprawy kontroli glikemii u osób dorosłych z cukrzycą typu 2:
- w monoterapii u pacjentów, u których metformina jest nieodpowiednia z powodu
występowania przeciwwskazań lub nietolerancji.
- w skojarzeniu z innymi produktami leczniczymi stosowanymi w leczeniu cukrzycy, w tym z
insuliną, gdy produkty te nie zapewniają wystarczającej kontroli glikemii (dostępne dane o
różnych terapiach skojarzonych, patrz punkty 4.4, 4.5 i 5.1).

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Dorośli
W monoterapii, w skojarzeniu z metforminą, w skojarzeniu z tiazolidynodionem, w skojarzeniu z
metforminą i sulfonylomocznikiem lub w skojarzeniu z insuliną (z metforminą lub bez niej),
zalecana dawka dobowa wildagliptyny wynosi 100 mg, podawana w dawce pojedynczej 50 mg
rano i w dawce pojedynczej 50 mg wieczorem.

Gdy produkt leczniczy stosowany jest w terapii dwulekowej, w skojarzeniu z
sulfonylomocznikiem, zalecana dawka wildagliptyny to 50 mg raz na dobę, podawana rano. W tej
populacji pacjentów, wildagliptyna stosowana w dawce 100 mg na dobę nie była bardziej skuteczna
niż wildagliptyna w dawce 50 mg raz na dobę.

W przypadku stosowania w skojarzeniu z sulfonylomocznikiem, w celu zmniejszenia ryzyka
hipoglikemii, można rozważyć podanie mniejszej dawki sulfonylomocznika.

Nie zaleca się podawania dawek większych niż 100 mg.

W razie pominięcia dawki leku Glypvilo, należy ją przyjąć tak szybko, jak tylko pacjent sobie o
niej przypomni. Nie należy stosować dawki podwójnej w tym samym dniu.

Nie określono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności wildagliptyny w trzylekowej terapii
doustnej w skojarzeniu z metforminą i tiazolidynodionem.

Dodatkowe informacje o szczególnych populacjach pacjentów
Pacjenci w podeszłym wieku (w wieku ≥ 65 lat)
Nie ma konieczności dostosowywania dawki u pacjentów w podeszłym wieku (patrz także punkty
#### 5.1 i 5.2).

Zaburzenia czynności nerek
Nie ma konieczności dostosowywania dawki u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności
nerek (klirens kreatyniny ≥ 50 ml/min). U pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami
czynności nerek lub u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek (ang. end -stage renal disease
– ESRD), zalecana dawka produktu leczniczego Glypvilo to 50 mg raz na dobę (patrz także punkty
4.4, 5.1 i 5.2).

Zaburzenia czynności wątroby
Nie należy stosować produktu leczniczego Glypvilo u pacjentów z zaburzeniami czynności
wątroby, w tym u pacjentów, u których aktywność aminotransferazy alaninowej (AlAT) lub
aminotransferazy asparaginianowej (AspAT) przed zastosowaniem leczenia przekraczała ponad 3
razy górną granicę normy (ULN – ang. upper limit of normal) (patrz także punkty 4.4 i 5.2).

Dzieci i młodzież

Produkt leczniczy Glypvilo nie jest zalecany do stosowania u dzieci i młodzieży (< 18 lat). Nie
określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego Glypvilo u dzieci i
młodzieży (< 18 lat). Dane nie są dostępne (patrz również punkt 5.1).

Sposób podawania

Podanie doustne.
Produkt leczniczy Glypvilo można podawać podczas posiłku lub niezależnie od posiłku (patrz także
punkt 5.2).

#### 4.3 Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną
w punkcie 6.1.

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Ogólne
Produkt leczniczy Glypvilo nie jest środkiem zastępującym insulinę u pacjentów wymagających
podawania insuliny. Produktu leczniczego Glypvilo nie należy podawać pacjentom z cukrzycą typu
1 lub w leczeniu cukrzycowej kwasicy ketonowej.

Zaburzenia czynności nerek
Doświadczenie ze stosowaniem u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek (ESRD)
poddawanych hemodializie jest ograniczone. Dlatego należy zachować ostrożność stosując produkt
leczniczy Glypvilo u tych pacjentów (patrz również punkty 4.2, 5.1 i 5.2).

Zaburzenia czynności wątroby
Nie należy stosować produktu leczniczego Glypvilo u pacjentów z zaburzeniami czynności
wątroby, w tym u pacjentów, u których aktywność AlAT lub AspAT przed zastosowaniem leczenia
przekraczała ponad 3 razy ULN (patrz również punkty 4.2 i 5.2).

Monitorowanie aktywności enzymów wątrobowych
Zaburzenia czynności wątroby (w tym zapalenie wątroby) zgłaszano rzadko. W przypadkach tych,

przebiegały one zazwyczaj bezobjawowo, bez następstw klinicznych, a wyniki prób
czynnościowych wątroby wracały do normy po zaprzestaniu leczenia. Próby czynnościowe wątroby
należy wykonywać przed rozpoczęciem leczenia produktem leczniczym Glypvilo w celu poznania
wartości wyjściowej u danego pacjenta. Czynność wątroby należy monitorować w czasie leczenia
produktem leczniczym Glypvilo w odstępach trzymiesięcznych w czasie pierwszego roku, a
następnie okresowo. U pacjentów, u których wystąpi zwiększona aktywność aminotransferaz,
należy wykonać powtórnie próby wątrobowe, w celu potwierdzenia wcześniejszego wyniku.
Kolejne badania powinny być wykonywane często, aż do ustąpienia zaburzenia(ń). W razie
utrzymywania się aktywności AspAT lub AlAT co najmniej 3 razy większej od górnej granicy
normy, zaleca się przerwanie leczenia produktem leczniczym Glypvilo.

Pacjenci, u których wystąpi żółtaczka lub inne objawy wskazujące na zaburzenia czynności
wątroby, powinni przerwać stosowanie produktu leczniczego Glypvilo.

Po przerwaniu leczenia produktem leczniczym Glypvilo i uzyskaniu prawidłowych wyników prób
czynnościowych wątroby, nie należy ponownie rozpoczynać leczenia produktem leczniczym
Glypvilo.

Niewydolność serca
W badaniu klinicznym z zastosowaniem wildagliptyny u pacjentów z niewydolnością serca stopnia
I-III wg NYHA (ang. New York Heart Association) wykazano, że leczenie wildagliptyną nie
wiązało się ze zmianą czynności lewej komory lub nasileniem wcześniej występującej zastoinowej
niewydolności serca, w porównaniu z placebo. Doświadczenie kliniczne u pacjentów z
niewydolnością serca stopnia III wg NYHA leczonych wildagliptyną jest nadal ograniczone, a
wyniki są niejednoznaczne (patrz punkt 5.1).

Nie ma doświadczenia z zastosowaniem wildagliptyny w badaniach klinicznych u pacjentów z
niewydolnością serca stopnia IV wg NYHA i dlatego stosowanie wildagliptyny u tych pacjentów
nie jest zalecane.

Zaburzenia skóry

W nieklinicznych badaniach toksykologicznych na małpach zgłaszano zmiany chorobowe skóry
kończyn, w tym powstawanie pęcherzy i owrzodzeń (patrz punkt 5.3). Mimo iż, w badaniach
klinicznych nie obserwowano zwiększonej częstości zmian chorobowych skóry, istnieje
ograniczone doświadczenie dotyczące pacjentów ze skórnymi powikłaniami cukrzycowymi.
Ponadto, po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu, zgłaszano przypadki występowania
pęcherzowych i złuszczających zmian skórnych. Dlatego też, w ramach rutynowej opieki pacjentów
z cukrzycą, zaleca się monitorowanie zaburzeń skóry, takich jak powstawanie pęcherzy lub
owrzodzeń.

Ostre zapalenie trzustki

Stosowanie wildagliptyny jest związane z ryzykiem wystąpienia ostrego zapalenia trzustki. Należy
poinformować pacjentów o charakterystycznym objawie ostrego zapalenia trzustki.

W razie podejrzenia wystąpienia zapalenia trzustki, należy przerwać stosowanie wildagliptyny; w
razie potwierdzenia ostrego zapalenia trzustki, nie należy wznawiać stosowania wildagliptyny.
Należy zachować ostrożność u pacjentów z ostrym zapaleniem trzustki w wywiadzie.

Hipoglikemia

Znanym działaniem sulfonylomoczników jest wywoływanie hipoglikemii. U pacjentów
otrzymujących wildagliptynę w skojarzeniu z sulfonylomocznikiem, może wystąpić ryzyko
hipoglikemii. Z tego względu można rozważyć podanie mniejszej dawki sulfonylomocznika, aby
zmniejszyć ryzyko hipoglikemii.

Sód
Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, to znaczy produkt
leczniczy uznaje się za „wolny od sodu”.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Potencjalne oddziaływanie wildagliptyny z równocześnie podawanymi produktami leczniczymi jest
niewielkie. Ponieważ wildagliptyna nie jest substratem enzymu cytochromu P (CYP) 450 i nie
hamuje ani nie indukuje enzymów CYP 450, prawdopodobieństwo, by wildagliptyna wchodziła w
interakcje z jednocześnie podawanymi produktami leczniczymi będącymi substratami, inhibitorami
lub induktorami tych enzymów, jest niewielkie.

Stosowanie w skojarzeniu z pioglitazonem, metforminą i gliburydem
Wyniki badań przeprowadzonych z tymi doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi nie wykazały
klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych.

Digoksyna (substrat Pgp), warfaryna (substrat CYP2C9)
Badania kliniczne prowadzone u zdrowych ochotników nie wykazały klinicznie istotnych interakcji
farmakokinetycznych. Nie zostało to jednak ustalone w docelowej populacji.

Stosowanie w skojarzeniu z amlodypiną, ramiprylem, walsartanem lub symwastatyną
Przeprowadzono badania interakcji lek-lek z amlodypiną, ramiprylem, walsartanem i
symwastatyną, które podawano zdrowym ochotnikom. W badaniach tych nie zaobserwowano
żadnych klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych po jednoczesnym podaniu tych leków
z wildagliptyną.

Stosowanie w skojarzeniu z inhibitorami ACE

U pacjentów jednocześnie przyjmujących inhibitory ACE, może zwiększyć się ryzyko obrzęku
naczynioruchowego (patrz punkt 4.8).

Podobnie jak w przypadku innych doustnych leków przeciwcukrzycowych, hipoglikemizujące
działanie wildagliptyny może być osłabione pod wpływem niektórych substancji czynnych, w tym
tiazydów, kortykosteroidów, leków stosowanych w leczeniu gruczołu tarczowego i
sympatykomimetyków.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża
Nie ma wystarczających danych dotyczących stosowania wildagliptyny u kobiet w ciąży. Badania
na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję po podaniu dużych dawek (patrz punkt
5.3). Potencjalne zagrożenie dla człowieka nie jest znane. Ze względu na brak danych dotyczących
stosowania u ludzi, produktu leczniczego Glypvilo nie wolno stosować w okresie ciąży.

Karmienie piersią
Nie wiadomo, czy wildagliptyna przenika do mleka ludzkiego. Badania na zwierzętach wykazały
przenikanie wildagliptyny do mleka. Produktu leczniczego Glypvilo nie należy stosować w okresie
karmienia piersią.

Płodność
Nie przeprowadzono badań nad wpływem produktu leczniczego Glypvilo na płodność u ludzi
(patrz punkt 5.3).

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Nie przeprowadzono badań nad wpływem produktu leczniczego na zdolność prowadzenia
pojazdów i obsługiwania maszyn. Pacjenci, u których wystąpią zawroty głowy jako działanie

niepożądane, nie powinni prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn.

#### 4.8 Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa
Dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania pochodzą od całkowitej liczby 5 451 pacjentów z
ekspozycją na wildagliptynę w dawce dobowej 100 mg (50 mg dwa razy na dobę) w
randomizowanych badaniach klinicznych kontrolowanych placebo, prowadzonych metodą
podwójnie ślepej próby, trwających co najmniej 12 tygodni. Spośród tych pacjentów, 4 622
pacjentów otrzymywało wildagliptynę w monoterapii, a 829 pacjentów otrzymywało placebo.

Działania niepożądane występujące w tych badaniach były w większości łagodne i przemijające, i
nie wymagały przerwania leczenia. Nie stwierdzono korelacji pomiędzy występowaniem działań
niepożądanych a wiekiem, grupą etniczną pacjenta, czasem leczenia i wielkością dawki dobowej.
Hipoglikemię zgłaszano u pacjentów otrzymujących wildagliptynę jednocześnie z
sulfonylomocznikiem i insuliną. Zgłaszano ryzyko wystąpienia ostrego zapalenia trzustki po
zastosowaniu wildagliptyny (patrz punkt 4.4).

Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych

Działania niepożądane zgłaszane u pacjentów, którzy otrzymywali wildagliptynę w podwójnie
zaślepionych badaniach w monoterapii i w leczeniu skojarzonym, wymieniono poniżej według
klasyfikacji układów i narządów oraz bezwzględnej częstości występowania. Częstość
występowania określono w następujący sposób: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10),
niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000), bardzo rzadko (<1/10 000),
nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych). W obrębie każdej
grupy o określonej częstości występowania, działania niepożądane są wymienione zgodnie ze
zmniejszającym się nasileniem.

Tabela 1 Działania niepożądane zgłaszane u pacjentów otrzymujących wildagliptynę w
monoterapii lub w skojarzeniu z innymi lekami w kontrolowanych badaniach klinicznych i po
wprowadzeniu do obrotu

Klasyfikacja układów i narządów – działanie niepożądane Częstość
występowania
Zakażenia i zarażenia pasożytnicze
Zapalenie nosogardzieli bardzo często
Zakażenie górnych dróg oddechowych często
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Hipoglikemia niezbyt często
Zaburzenia układu nerwowego
Zawroty głowy często
Ból głowy często
Drżenie często
Zaburzenia oka
Nieostre widzenie często
Zaburzenia żołądka i jelit
Zaparcie często
Nudności często
Choroba refluksowa przełyku często
Biegunka często
Ból brzucha, w tym ból w nadbrzuszu często
Wymioty często
Wzdęcia niezbyt często
Zapalenie trzustki rzadko
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Zapalenie wątroby nieznana*

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Nadmierne pocenie się często
Wysypka często
Świąd często
Zapalenie skóry często
Pokrzywka niezbyt często
Złuszczające i pęcherzowe zmiany skórne, w tym pemfigoid pęcherzowy nieznana*
Zapalenie naczyń skóry nieznana*
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej
Ból stawów często
Ból mięśni często
Zaburzenia układu rozrodczego i piersi
Zaburzenia erekcji niezbyt często
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Astenia często
Obrzęk obwodowy często
Uczucie zmęczenia niezbyt często
Dreszcze niezbyt często
Badania diagnostyczne
Nieprawidłowe wyniki prób czynnościowych wątroby niezbyt często
Zwiększenie masy ciała niezbyt często
* Na podstawie doświadczenia po wprowadzeniu do obrotu.

Opis wybranych działań niepożądanych

Zaburzenia czynności wątroby
Zaburzenia czynności wątroby (w tym zapalenie wątroby) zgłaszano rzadko. W przypadkach tych,
przebiegały one zazwyczaj bezobjawowo, bez następstw klinicznych, a wyniki prób
czynnościowych wątroby wracały do normy po zaprzestaniu leczenia. W kontrolowanych,
trwających do 24 tygodni badaniach, w których lek stosowano w monoterapii lub w skojarzeniu z
innymi lekami, częstość zwiększenia AlAT lub AspAT przekraczająca trzy lub więcej razy górną
granicę normy (stwierdzona w trakcie co najmniej 2 kolejnych pomiarów lub ostatniej wizyty w
czasie leczenia), wynosiła odpowiednio 0,2%, 0,3% i 0,2% dla wildagliptyny w dawce 50 mg raz
na dobę, wildagliptyny w dawce 50 mg dwa razy na dobę i wszystkich leków porównywanych. Te
zwiększenia aktywności aminotransferaz były zazwyczaj bezobjawowe, z natury niepostępujące i
nie związane z cholestazą ani żółtaczką.

Obrzęk naczynioruchowy
Podczas stosowania wildagliptyny rzadko zgłaszano przypadki obrzęku naczynioruchowego -
z częstością porównywalną do grupy kontrolnej. Częściej zgłaszano je, gdy wildagliptyna
stosowana była w skojarzeniu z inhibitorem enzymu konwertującego angiotensynę (inhibitorem
ACE). Większość zdarzeń miała łagodny charakter i ustępowała w czasie leczenia wildagliptyną.

Hipoglikemia
Hipoglikemia występowała niezbyt często, gdy wildagliptynę (0,4%) stosowano w monoterapii w
porównawczych badaniach z monoterapią kontrolowanych substancją czynną lub placebo (0,2%).
Nie zgłoszono ciężkich lub poważnych zdarzeń hipoglikemii. Gdy wildagliptynę stosowano w
skojarzeniu z metforminą, hipoglikemia wystąpiła u 1% pacjentów leczonych wildagliptyną i u
0,4% pacjentów otrzymujących placebo. Po dodaniu pioglitazonu, hipoglikemia wystąpiła u 0,6%
pacjentów leczonych wildagliptyną i u 1,9% pacjentów otrzymujących placebo. Po dodaniu
sulfonylomocznika, hipoglikemia wystąpiła u 1,2% pacjentów leczonych wildagliptyną i u 0,6%
pacjentów otrzymujących placebo. Po dodaniu sulfonylomocznika i metforminy, hipoglikemia
wystąpiła u 5,1% pacjentów leczonych wildagliptyną i u 1,9% pacjentów otrzymujących placebo. U
pacjentów przyjmujących wildagliptynę w skojarzeniu z insuliną, częstość występowania
hipoglikemii wyniosła 14% dla wildagliptyny i 16% dla placebo.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka
stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny
zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem
Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych
Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa
Telefon: (22) 49-21-301
Fax: (22) 49-21-309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

Informacje dotyczące przedawkowania wildagliptyny są ograniczone.

Objawy
Informacje o prawdopodobnych objawach przedawkowania pochodzą z badania tolerancji
wildagliptyny podawanej w coraz większych dawkach osobom zdrowym przez 10 dni. W
przypadku stosowania dawki 400 mg, odnotowano trzy przypadki bólu mięśni oraz pojedyncze
przypadki łagodnych i przemijających parestezji, gorączki, obrzęku oraz przemijającego
zwiększenia aktywności lipazy. W przypadku stosowania dawki 600 mg, u jednej osoby wystąpił
obrzęk stóp i dłoni oraz zwiększenie aktywności fosfokinazy kreatynowej (CPK), aminotransferazy
asparaginianowej (AspAT), stężenia białka C-reaktywnego (CRP) oraz mioglobiny. U trzech
innych osób wystąpił obrzęk stóp, w tym w dwóch przypadkach parestezje. Wszystkie objawy i
nieprawidłowości w wynikach badań laboratoryjnych ustąpiły po odstawieniu badanego produktu
leczniczego bez konieczności leczenia.

Postępowanie
W przypadku przedawkowania, zaleca się leczenie podtrzymujące. Wildagliptyny nie można
usunąć z organizmu za pomocą hemodializy. Jednak, główny metabolit będący produktem
hydrolizy (LAY 151), może być usuwany z organizmu podczas hemodializy.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Produkty lecznicze stosowane w leczeniu cukrzycy, inhibitory
peptydazy dipeptydylowej IV (DPP-4), kod ATC: A10BH02

Wildagliptyna, lek z grupy związków poprawiających czynność wysepek Langerhansa, jest silnym
selektywnym inhibitorem DPP-4.

Mechanizm działania
Podanie wildagliptyny powoduje szybkie i całkowite zahamowanie aktywności DPP-4, powodując
zwiększenie stężenia endogennych inkretyn GLP-1 (glukagonopodobnego peptydu 1) i GIP
(żołądkowego peptydu hamującego), zarówno na czczo, jak i po posiłku.

Działanie farmakodynamiczne
Zwiększając endogenne stężenie tych inkretyn, wildagliptyna poprawia wrażliwość komórek beta
na glukozę, co skutkuje lepszym wydzielaniem insuliny zależnym od glukozy. U pacjentów z
cukrzycą typu 2, leczenie wildagliptyną w dawce od 50 do 100 mg na dobę znacząco poprawiało
markery czynności komórek beta, w tym HOMA-β (ang. Homeostasis Model Assessment-β),
stosunek proinsuliny do insuliny oraz wskaźniki reaktywności komórek beta na test tolerancji
często podawanego posiłku. U osób bez cukrzycy (z prawidłową glikemią), wildagliptyna nie

stymuluje wydzielania insuliny i nie zmniejsza stężenia glukozy.

Zwiększając endogenne stężenie GLP-1, wildagliptyna poprawia również wrażliwość komórek alfa
na glukozę, co skutkuje wydzielaniem glukagonu w stężeniu bardziej dostosowanym do stężenia
glukozy.

Zwiększenie współczynnika insulina/glukagon podczas hiperglikemii, w wyniku zwiększonego
stężenia inkretyn, skutkuje zmniejszonym wątrobowym wydzielaniem glukozy na czczo i po
posiłku, a w konsekwencji – zmniejszeniem glikemii.

Podczas leczenia wildagliptyną, nie zaobserwowano wpływu zwiększonego stężenia GLP-1 na
opóźnienie opróżniania żołądkowego.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania
W trwających maksymalnie ponad 2 lata badaniach z podwójnie ślepą próbą, kontrolowanych
placebo lub substancją czynną, uczestniczyło ponad 15 000 pacjentów z cukrzycą typu 2. W
badaniach tych wildagliptynę w dawce dobowej 50 mg raz na dobę, 50 mg dwa razy na dobę lub
100 mg raz na dobę, podawano ponad 9 000 pacjentom. Ponad 5 000 mężczyzn i ponad 4 000
kobiet otrzymało wildagliptynę w dawce 50 mg raz na dobę lub 100 mg na dobę. Ponad 1 900
pacjentów otrzymujących wildagliptynę w dawce 50 mg raz na dobę lub 100 mg na dobę, było w
wieku ≥ 65 lat. W badaniach tych pacjentom z cukrzycą typu 2 wcześniej nieleczonym,
wildagliptynę podawano w monoterapii, a pacjentom, u których glikemia nie była odpowiednio
kontrolowana za pomocą innych przeciwcukrzycowych produktów leczniczych, podawano ją w
skojarzeniu z innymi lekami.

Wildagliptyna, gdy była stosowana w monoterapii lub w skojarzeniu z metforminą,
sulfonylomocznikiem lub tiazolidynodionem, na ogół poprawiała kontrolę glikemii. Wykazano to
na podstawie klinicznie istotnej redukcji HbA1c w punkcie końcowym względem wartości
wyjściowych (patrz Tabela 2).

W badaniach klinicznych działanie wildagliptyny, polegające na zmniejszeniu HbA1c, było
silniejsze u pacjentów z większą wyjściową wartością HbA1c.

W podwójnie zaślepionym, kontrolowanym badaniu trwającym 52 tygodnie, wildagliptyna (50 mg
dwa razy na dobę) zmniejszała wyjściowe wartości HbA1c o -1%, a metformina o -1,6% (dawka
stopniowo zwiększana do 2 g/dobę). Nie wykazano statystycznie istotnej przewagi jednego leczenia
nad drugim. Pacjenci leczeni wildagliptyną zgłaszali znacząco rzadziej niepożądane reakcje
żołądkowo-jelitowe w porównaniu z pacjentami leczonymi metforminą.

W 24-tygodniowym,podwójnie zaślepionym kontrolowanym badaniu, wildagliptyna (50 mg dwa
razy na dobę) była porównywana z rozyglitazonem (8 mg raz na dobę). Średnia redukcja HbA1c
wynosiła -1,20% w przypadku stosowania wildagliptyny i -1,48% w przypadku stosowania
rozyglitazonu u pacjentów ze średnimi wyjściowymi wartościami HbA1c wynoszącymi 8,7%. U
pacjentów otrzymujących rozyglitazon, masa ciała zwiększyła się średnio o +1,6 kg, natomiast
pacjenci otrzymujący wildagliptynę nie przybrali na wadze (-0,3 kg). Częstość występowania
obrzęków obwodowych była mniejsza w grupie otrzymującej wildagliptynę niż w grupie
otrzymującej rozyglitazon (odpowiednio 2,1% w porównaniu do 4,1%).

W badaniu klinicznym, trwającym 2 lata, wildagliptyna (50 mg dwa razy na dobę) była
porównywana z gliklazydem (w dawce do 320 mg/dobę). Po dwóch latach, średnia redukcja HbA1c
od wartości wyjściowej HBA1c wynoszącej 8,6% , wynosiła -0,5% dla wildagliptyny i -0,6% dla
gliklazydu. Statystyczne założenia non-inferiority nie zostały osiągnięte. Stosowanie wildagliptyny
kojarzono z mniejszą ilością zdarzeń hipoglikemii (0,7%) niż podczas stosowania gliklazydu
(1,7%).

W 24-tygodniowym badaniu, wildagliptyna (50 mg dwa razy na dobę) była porównywana z
pioglitazonem (30 mg raz na dobę) u pacjentów niewystarczająco kontrolowanych za pomocą

metforminy (średnia dawka dobowa wynosiła 2020 mg). Średnia redukcja HbA1c od wartości
wyjściowej wynoszącej 8,4% wynosiła -0,9% w przypadku stosowania wildagliptyny w
skojarzeniu z metforminą i -1,0% w przypadku stosowania pioglitazonu w skojarzeniu z
metforminą. Średnie zwiększenie masy ciała wynoszące +1,9 kg obserwowano u pacjentów
otrzymujących pioglitazon w skojarzeniu z metforminą w porównaniu do +0,3 kg u pacjentów
otrzymujących wildagliptynę w skojarzeniu z metforminą.

W badaniu klinicznym, trwającym 2 lata, wildagliptyna (50 mg dwa razy na dobę) była
porównywana z glimepirydem (w dawce do 6 mg/dobę – średnia dawka w czasie 2 lat wynosiła 4,6
mg) u pacjentów leczonych metforminą (średnia dawka dobowa wynosiła 1894 mg). Po 1 roku
średnie redukcje HbA1c od wartości wyjściowej HbA1c wynoszącej 7,3%, wynosiły -0,4% w
przypadku stosowania wildagliptyny w skojarzeniu z metforminą i -0,5% w przypadku stosowania
glimepirydu w skojarzeniu z metforminą. Zmiana masy ciała w przypadku stosowania
wildagliptyny wynosiła -0,2 kg w porównaniu z +1,6 kg w przypadku stosowania glimepirydu.
Częstość występowania hipoglikemii była znacznie mniejsza w grupie wildagliptyny (1,7%) niż w
grupie glimepirydu (16,2%). W punkcie końcowym badania (2 lata) wartość HbA1c była podobna
do wartości wyjściowych w obu leczonych grupach, a zmiany masy ciała i różnice w częstości
występowania hipoglikemii utrzymywały się.

W badaniu klinicznym, trwającym 52 tygodnie, wildagliptyna (50 mg dwa razy na dobę) była
porównywana z gliklazydem (średnia dawka dobowa wynosiła 229,5 mg) u pacjentów
niewystarczająco kontrolowanych za pomocą metforminy (wyjściowa dawka metforminy wynosiła
1928 mg/dobę). Po 1 roku zmniejszenie wartości HbA1c wyniosło średnio 0,81% w przypadku
stosowania wildagliptyny w skojarzeniu z metforminą (średnia wartość wyjściowa HbA1c
wynosiła 8,4%) oraz 0,85% w przypadku stosowania gliklazydu w skojarzeniu z metforminą
(średnia wartość wyjściowa HbA1c wynosiła 8,5%). Nie wykazano statystycznie przewagi jednego
leczenia nad drugim (95% CI -0,11 – 0,20). Zmiana masy ciała w przypadku stosowania
wildagliptyny wynosiła +0,1 kg w porównaniu ze zwiększeniem masy ciała wynoszącym +1,4 kg w
przypadku stosowania gliklazydu.

W badaniu klinicznym, trwającym 24 tygodnie, oceniano skuteczność leczenia produktem
złożonym zawierającym wildagliptynę i metforminę (dawka była zwiększana stopniowo do 50
mg/500 mg dwa razy na dobę lub 50 mg/1000 mg dwa razy na dobę) w terapii początkowej u
pacjentów, którzy nie byli wcześniej poddawani leczeniu. W stosunku do wartości wyjściowej
HbA1c 8,6%, wildagliptyna w skojarzeniu z metforminą w dawce 50 mg/1000 mg dwa razy na
dobę zmniejszyła wartość HbA1c o 1,82%, wildagliptyna w skojarzeniu z metforminą w dawce 50
mg/500 mg dwa razy na dobę o -1,61%, metformina w dawce 1000 mg dwa razy na dobę o -1,36%,
natomiast wildagliptyna w dawce 50 mg dwa razy na dobę o -1,09%. U pacjentów z wartością
wyjściową HbA1c ≥10,0% obserwowano większą redukcję HbA1c.

W 24-tygodniowym, wieloośrodkowym, randomizowanym, podwójnie zaślepionym,
kontrolowanym placebo badaniu, oceniano wyniki leczenia wildagliptyną w dawce 50 mg raz na
dobę w porównaniu z placebo u 515 pacjentów z cukrzycą typu 2 oraz z umiarkowanymi (n=294)
lub ciężkimi (n=221) zaburzeniami czynności nerek. Odpowiednio 68,8% i 80,5% pacjentów z
umiarkowanymi oraz ciężkimi zaburzeniami czynności nerek na początku leczenia, otrzymywało
insulinę (średnia dawka dobowa wynosiła odpowiednio 56 oraz 51,6 jednostek). U pacjentów z
umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek, wildagliptyna istotnie zmniejszała wartość HbA1c
w porównaniu z placebo (różnica wynosiła -0,53%) od średnich wartości wyjściowych
wynoszących 7,9%. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, wildagliptyna istotnie
zmniejszała HbA1c w porównaniu z placebo (różnica wynosiła -0,56%) od średnich wartości
wyjściowych wynoszących 7,7%.

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania wildagliptyny (w dawce 50 mg dwa razy na dobę) w
skojarzeniu z metforminą (w dawce ≥1500 mg na dobę) i glimepirydem (w dawce ≥4 mg na dobę)
oceniano u 318 pacjentów podczas 24-tygodniowego, randomizowanego, podwójnie zaślepionego
badania kontrolowanego placebo. Wildagliptyna w skojarzeniu z metforminą i glimepirydem
spowodowała znaczne zmniejszenie wartości HbA1c w porównaniu z placebo. Po dokonaniu

korekty względem placebo, wartość HbA1c zmniejszyła się średnio o -0,76%w stosunku do
średniej wyjściowej wartości HbA1c wynoszącej 8,8%.

Przeprowadzono 24-tygodniowe, randomizowane, podwójnie zaślepione badanie kontrolowane
placebo z udziałem 449 pacjentów w celu oceny skuteczności i bezpieczeństwa stosowania
wildagliptyny (w dawce 50 mg dwa razy na dobę) w skojarzeniu ze stałą dawką insuliny bazalnej
lub gotowej mieszanki insulinowej (średnia dawka dobowa 41 jednostek), z jednoczesnym
stosowaniem metforminy (n=276) lub bez jej stosowania (n=173). Wildagliptyna w skojarzeniu z
insuliną powodowała istotne zmniejszenie wartości HbA1c w porównaniu z placebo. W całej
populacji pacjentów średnie zmniejszenie względem średniej wyjściowej wartości HbA1c
wynoszącej 8,8%, skorygowane względem placebo wyniosło -0,72%. W podgrupach pacjentów
leczonych insuliną z jednoczesnym stosowaniem metforminy lub bez jej stosowania, średnie
zmniejszenie wartości HbA1c skorygowane względem placebo wyniosło odpowiednio -0,63% i -
0,84%. Częstość występowania hipoglikemii w całej populacji pacjentów wyniosła 8,4% i 7,2%
odpowiednio w grupie wildagliptyny i placebo. U pacjentów otrzymujących wildagliptynę nie
doszło do zwiększenia masy ciała (+0,2 kg), natomiast u pacjentów przyjmujących placebo, masa
ciała zmniejszyła się (-0,7 kg).

W innym 24-tygodniowym badaniu z udziałem pacjentów z bardziej zaawansowaną cukrzycą typu
2 niedostatecznie kontrolowaną za pomocą insuliny (krótko i dłużej działającej, średnia dawka
insuliny 80 j.m./dobę), średnie zmniejszenie wartości HbA1c po dodaniu wildagliptyny (w dawce
50 mg dwa razy na dobę) do leczenia insuliną, było statystycznie istotnie większe niż po
zastosowaniu placebo z insuliną (0,5% w porównaniu do 0,2%). Częstość występowania
hipoglikemii była mniejsza w grupie wildagliptyny niż w grupie placebo (22,9% w porównaniu do
29,6%).

W 52-tygodniowym, wieloośrodkowym, randomizowanym, podwójnie zaślepionym badaniu
przeprowadzonym u pacjentów z cukrzycą typu 2 i zastoinową niewydolnością serca (stopnia I-III
wg NYHA), oceniano wpływ wildagliptyny podawanej w dawce 50 mg dwa razy na dobę (n=128)
w porównaniu z placebo (n=126) na frakcję wyrzutową lewej komory (LVEF, ang. Left-ventricular
ejection fraction). Podawanie wildagliptyny nie było związane ze zmianami czynności lewej
komory lub pogorszeniem wcześniej występującej zastoinowej niewydolności serca. Ogółem
występowanie ocenianych zdarzeń sercowo-naczyniowych było zrównoważone pomiędzy grupami.
U pacjentów z niewydolnością serca stopnia III wg NYHA leczonych wildagliptyną, wystąpiło
więcej zdarzeń dotyczących serca, w porównaniu z placebo. Istniały jednak dysproporcje w
wyjściowych czynnikach ryzyka zdarzeń sercowo-naczyniowych na korzyść placebo, a liczba
zdarzeń była mała, co uniemożliwia sformułowanie wiążących wniosków. Wildagliptyna
powodowała znaczne zmniejszenie wartości HbA1c w porównaniu z placebo (różnica wynosiła
0,6%) w odniesieniu do średniej wartości wyjściowej wynoszącej 7,8% w 16 tygodniu. W
podgrupie z niewydolnością serca stopnia III, zmniejszenie wartości HbA1c w porównaniu z
placebo było mniejsze (różnica wynosiła 0,3%), jednak wniosek ten jest ograniczony ze względu na
małą liczbę pacjentów (n=44). Częstość występowania hipoglikemii w całej populacji wynosiła
4,7% i 5,6% odpowiednio w grupie wildagliptyny i placebo.

Przeprowadzono pięcioletnie wieloośrodkowe, randomizowane badanie metodą podwójnie ślepej
próby (VERIFY) z udziałem pacjentów z cukrzycą typu 2 w celu oceny skuteczności wczesnego
leczenia skojarzonego wildagliptyną z metforminą (N=998) w porównaniu ze standardowym
leczeniem początkowym metforminą w monoterapii, po którym następowało leczenie skojarzone z
wildagliptyną (grupa leczenia sekwencyjnego) (N=1 003) u pacjentów z nowo rozpoznaną cukrzycą
typu 2. Schemat leczenia skojarzonego wildagliptyną w dawce 50 mg dwa razy na dobę z
metforminą, spowodował statystycznie i klinicznie istotne względne zmniejszenie ryzyka dla
parametru „czas do potwierdzonego niepowodzenia leczenia początkowego” (wartość HbA1c ≥7%)
w porównaniu z monoterapią metforminą u wcześniej nieleczonych pacjentów z cukrzycą typu 2 w
5-letnim okresie trwania badania (HR [95% CI]: 0,51 [0,45; 0,58]; p<0,001). Częstość
występowania niepowodzenia terapii początkowej (wartość HbA1c ≥7%) wyniosła 429 (43,6%)
pacjentów w grupie leczenia skojarzonego i 614 (62,1%) pacjentów w grupie leczenia
sekwencyjnego.

Ryzyko chorób sercowo-naczyniowych
W przeprowadzonej meta-analizie niezależnie i prospektywnie oceniającej występowanie zdarzeń
sercowo-naczyniowych w 37 badaniach klinicznych fazy III i IV z monoterapią i leczeniem
skojarzonym, trwających do ponad 2 lat (średni czas ekspozycji wyniósł 50 tygodni dla
wildagliptyny i 49 tygodni dla produktów porównawczych) wykazano, że leczenie wildagliptyną
nie wiązało się ze zwiększonym ryzykiem chorób sercowo-naczyniowych w porównaniu do leków
porównawczych. Punkt końcowy złożony z ocenionych ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych
(MACE) obejmujących ostry zawał mięśnia sercowego, udar lub zgon z przyczyn sercowo -
naczyniowych był podobny dla wildagliptyny w porównaniu z czynnym lekiem porównawczym
oraz placebo [współczynnik ryzyka Mantel-Haenszela (M-H RR) wyniósł 0,82 (95% CI 0,61-
1,11)]. MACE wystąpiło u 83 z 9 599 (0,86%) pacjentów leczonych wildagliptyną oraz u 85 z 7
102 (1,20%) pacjentów otrzymujących lek porównawczy. Ocena każdego z poszczególnych
elementów MACE nie wykazała zwiększonego ryzyka (podobny M-H RR). Zdarzenia
potwierdzonej niewydolności serca (HF) definiowane jako HF wymagająca hospitalizacji lub nowy
przypadek HF, były zgłaszane u 41 (0,43%) pacjentów leczonych wildagliptyną i u 32 (0,45%)
pacjentów otrzymujących produkt porównawczy, a M-H RR wyniósł 1,08 (95% CI 0,68-1,70).

Tabela 2 Kluczowe wyniki dotyczące skuteczności wildagliptyny w badaniach
kontrolowanych placebo w monoterapii oraz w leczeniu skojarzonym (populacja ITT w celu
oceny pierwszorzędowej skuteczności)

Badania z monoterapią
kontrolowane placebo
Średnia
wyjściowa
wartość
HbA1c (% )

Średnia zmiana
HbA1c (% )
względem
wartości
wyjściowych w
tygodniu 24

Średnia zmiana
HbA1c (% ) w
tygodniu 24 (95%
CI) skorygowana o
placebo

Badanie 2301: Wildagliptyna 50 mg
dwa razy na dobę (n=90)
8,6 -0,8 -0,5* (-0,8; -0,1)

Badanie 2384: Wildagliptyna 50 mg
dwa razy na dobę (n=79)
8,4 -0,7 -0,7* (-1,1; -0,4)

* p< 0,05 w porównaniu z placebo
Badania w leczeniu
skojarzonym
Wildagliptyna 50 mg dwa razy na
dobę + metformina (n=143)
8,4 -0,9 -1,1* (-1,4; -0,8)

Wildagliptyna 50 mg na dobę +
glimepiryd (n=132)
8,5 -0,6 -0,6* (-0,9; -0,4)

Wildagliptyna 50 mg dwa razy na
dobę + pioglitazon (n=136)
8,7 -1,0 -0,7* (-0,9; -0,4)

Wildagliptyna 50 mg dwa razy na
dobę + metformina + glimepiryd
(n=152)

8,8 -1,0 -0,8* (-1,0; -0,5)

* p< 0,05 w porównaniu z placebo + lek
porównawczy

Dzieci i młodzież

Europejska Agencja Leków uchyliła obowiązek dołączania wyników badań produktu leczniczego
zawierającego wildagliptynę we wszystkich podgrupach populacji dzieci i młodzieży z cukrzycą
typu 2 (stosowanie u dzieci i młodzieży, patrz punkt 4.2).

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie
Po podaniu doustnym na czczo wildagliptyna jest szybko wchłaniana, a maksymalne stężenia w

osoczu występują po 1,7 h. Spożycie pokarmu opóźnia czas uzyskania maksymalnego stężenia w
osoczu nieznacznie- do 2,5 h, jednak nie zmienia całkowitej ekspozycji na produkt leczniczy
(AUC). Podanie wildagliptyny z pokarmem powodowało zmniejszenie wartości Cmax (19%).
Jednak nasilenie tych zmian nie ma znaczenia klinicznego, więc produkt Glypvilo można podawać
jednocześnie z pokarmem lub bez pokarmu. Całkowita biodostępność wynosi 85%.

Dystrybucja
Wildagliptyna w niewielkim stopniu wiąże się z białkami osocza (9,3%) i zostaje ona równomiernie
rozmieszczona w osoczu i krwinkach czerwonych. Średnia objętość dystrybucji wildagliptyny w
stanie stacjonarnym po podaniu dożylnym (Vss) wynosi 71 litrów, co sugeruje dystrybucję poza
naczynia.

Metabolizm
U ludzi znaczna część dawki wildagliptyny, 69%, jest metabolizowana. Główny metabolit (LAY
151) jest farmakologicznie nieaktywny i jest on produktem hydrolizy grupy cyjanowej. Metabolit
ten stanowi 57% dawki, a kolejnym metabolitem jest glukuronid (BQS867) oraz produkty
hydrolizy amidu (4% dawki). Dane in vitro dotyczące mikrosomów w nerce człowieka sugerują, iż
nerka może być jednym z głównych narządów, przyczyniających się do hydrolizy wildagliptyny do
jej głównego nieczynnego metabolitu - LAY151. Na podstawie badania in vivo na szczurach z
niedoborem DPP-4 stwierdzono, że peptydaza dipeptydylowa IV (DPP-4) częściowo przyczynia się
do hydrolizy wildagliptyny. Wildagliptyna nie jest metabolizowana za pośrednictwem enzymów
CYP 450 w wymiernych ilościach. Dlatego nie należy oczekiwać, by klirens metaboliczny
wildagliptyny zależał od jednocześnie przyjmowanych leków będących inhibitorami lub
induktorami CYP 450. Badania in vitro wykazały, że wildagliptyna nie hamuje i nie indukuje
aktywności enzymów CYP 450. Dlatego istnieje małe prawdopodobieństwo, by wildagliptyna
miała wpływ na klirens metaboliczny jednocześnie przyjmowanych leków metabolizowanych przez
CYP 1A2, CYP 2C8, CYP 2C9, CYP 2C19, CYP 2D6, CYP 2E1 lub CYP 3A4/5.

Eliminacja
Po podaniu doustnym wildagliptyny znakowanej 14C, około 85% dawki było wydalane z moczem,
a 15% - z kałem. Po podaniu doustnym, 23% dawki wildagliptyny w postaci niezmienionej jest
wydalane przez nerki. Po dożylnym podaniu wildagliptyny osobom zdrowym, całkowity klirens
osoczowy i nerkowy wyniósł odpowiednio 4l i 13 l/h. Średni okres półtrwania w fazie eliminacji po
podaniu dożylnym wynosi w przybliżeniu 2 godziny. Okres półtrwania w fazie eliminacji po
podaniu doustnym wynosi w przybliżeniu 3 godziny.

Liniowość lub nieliniowość
Wartości Cmax oraz pole pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu (AUC) zwiększały się
w sposób w przybliżeniu proporcjonalny do dawki w zakresie dawek terapeutycznych.

Charakterystyka szczególnych grup pacjentów

Płeć
Nie obserwowano klinicznie istotnych różnic w farmakokinetyce wildagliptyny pomiędzy
zdrowymi kobietami a mężczyznami w szerokim zakresie wieku i wskaźnika masy ciała (BMI).
Hamowanie aktywności DPP-4 przez wildagliptynę nie zależy od płci.

Pacjenci w podeszłym wieku
U zdrowych osób w podeszłym wieku (> 70 lat), całkowite pole pod krzywą (AUC) dla
wildagliptyny (w dawce 100 mg/dobę) było większe o 32%, przy 18% zwiększeniu maksymalnego
stężenia w osoczu, niż u zdrowych młodych osób (w wieku 18-40 lat). Uważa się jednak, że zmiany
te nie są klinicznie istotne. Hamowanie aktywności DPP-4 przez wildagliptynę nie zależy od wieku.

Zaburzenia czynności wątroby
Wpływ zaburzeń czynności wątroby na farmakokinetykę wildagliptyny badano u pacjentów z
łagodnymi, umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby ocenianymi w skali ChildPugh (mieszczącymi się w zakresie od 6 dla zaburzeń łagodnych do 12 dla zaburzeń ciężkich) i

porównywano go z farmakokinetyką u osób zdrowych. Wpływ wildagliptyny na organizm po
przyjęciu pojedynczej dawki przez pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami
czynności wątroby zmniejszał się (odpowiednio o 20% i 8%), natomiast u pacjentów z ciężkimi
zaburzeniami czynności wątroby, wpływ wildagliptyny na organizm zwiększał się o 22%.
Maksymalna zmiana (zwiększenie lub zmniejszenie) wpływu wildagliptyny na organizm wynosi
~30%, co uważa się za klinicznie nieistotne. Nie obserwowano korelacji pomiędzy nasileniem
choroby wątroby a zmianami dotyczącymi całkowitego wpływu wildagliptyny na organizm.

Zaburzenia czynności nerek
W otwartym badaniu z wielokrotnym dawkowaniem, oceniano farmakokinetykę mniejszej dawki
terapeutycznej wildagliptyny (50 mg raz na dobę) u pacjentów z różnym stopniem przewlekłego
zaburzenia czynności nerek, określonego na podstawie klirensu kreatyniny (łagodne: 50 do < 80
ml/min, umiarkowane: 30 do < 50 ml/min oraz ciężkie: < 30 ml/min) w porównaniu ze zdrowymi
ochotnikami stanowiącymi kontrolę.

Wartość AUC wildagliptyny zwiększyła się średnio odpowiednio 1,4-, 1,7- oraz 2-krotnie u
pacjentów z łagodnymi, umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności nerek w porównaniu ze
zdrowymi ochotnikami. Wartość AUC metabolitów LAY151 i BQS867 zwiększyła się średnio
odpowiednio 1,5-, 3- oraz 7-krotnie u pacjentów z łagodnymi, umiarkowanymi i ciężkimi
zaburzeniami czynności nerek. Z ograniczonych danych dotyczących pacjentów ze schyłkową
niewydolnością nerek (ESRD) wynika, że ekspozycja na wildagliptynę jest porównywalna z
ekspozycją u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek. Stężenia metabolitów LAY151
były ok. 2-3-krotnie większe niż u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek.

Wildagliptyna była usuwana z organizmu w niewielkim stopniu podczas hemodializy (w 3% po 3-4
godzinnej hemodializie rozpoczętej 4 godziny po podaniu).

Grupy etniczne
Ograniczone dane wskazują, iż rasa nie ma znacznego wpływu na farmakokinetykę wildagliptyny.

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

U psów obserwowano opóźnienia wewnątrzsercowego przewodzenia impulsów, a dawka po
podaniu której nie występowało takie działanie leku, wynosiła 15 mg/kg mc. (7 razy więcej od
całkowitego wpływu produktu leczniczego na organizm u ludzi, na podstawie Cmax).

U szczurów i myszy obserwowano gromadzenie się piankowatych makrofagów pęcherzykowych w
płucach. U szczurów dawka niewywołująca tego niekorzystnego działania produktu leczniczego
wynosiła 25 mg/kg mc. (5 razy więcej niż całkowity wpływ produktu leczniczego na organizm u
ludzi, na podstawie AUC), a u myszy – 750 mg/kg mc. (142 razy więcej niż całkowity wpływ
produktu leczniczego na organizm u ludzi).

U psów obserwowano objawy ze strony przewodu pokarmowego, zwłaszcza miękkie stolce,
śluzowate stolce, biegunkę, a po podaniu większych dawek obecność krwi w kale. Nie ustalono
wielkości dawki niepowodującej tych działań.

Wildagliptyna nie wykazywała działania mutagennego w konwencjonalnych badaniach
genotoksyczności in vitro i in vivo.

Badania wpływu na płodność i wczesny rozwój zarodka szczurów nie dostarczyły dowodów
potwierdzających zaburzenia płodności, zdolności do reprodukcji lub wczesnego rozwoju zarodka
spowodowane wildagliptyną. Toksyczne działanie na zarodek i płód oceniano u szczurów i
królików. U szczurów stwierdzono większą częstość występowania falistych żeber w związku ze
zmniejszeniem parametrów masy ciała matki, a dawka niepowodująca niekorzystnego działania
wynosiła 75 mg/kg mc. (10 razy więcej niż całkowity wpływ produktu leczniczego na organizm u
ludzi). U królików, zmniejszenie masy ciała płodu i zmiany kośćca wskazujące na opóźnienia
rozwoju obserwowano jedynie wtedy, gdy występowały ciężkie działania toksyczne u matki, a

dawka niepowodująca tego niekorzystnego działania wynosiła 50 mg/kg mc. (9 razy więcej niż
całkowity wpływ produktu leczniczego na organizm u ludzi). Badanie rozwoju przed- i
pourodzeniowego przeprowadzono na szczurach. Toksyczne działanie, w tym przemijające
zmniejszenie masy ciała i zmniejszoną aktywność ruchową w pokoleniu F1, obserwowano jedynie
w związku z toksycznym działaniem na matkę po podaniu produktu leczniczego w dawce ≥ 150
mg/kg mc.

Przeprowadzono dwuletnie badanie rakotwórczości na szczurach, którym podawano dawki do 900
mg/kg mc. (około 200 razy większe od całkowitego wpływu produktu leczniczego na organizm u
ludzi po podaniu maksymalnej zalecanej dawki). Nie stwierdzono zwiększenia częstości
występowania guzów w związku ze stosowaniem wildagliptyny. W innym dwuletnim badaniu
rakotwórczość oceniano u myszy, którym podawano doustne dawki do 1000 mg/kg mc.
Obserwowano zwiększoną częstość występowania gruczolakoraka sutków i naczyniakomięsaka
krwionośnego, a dawka niepowodująca tego niekorzystnego działania wynosiła odpowiednio 500
mg/kg mc. (59 razy więcej niż całkowity wpływ produktu leczniczego na organizm u ludzi) i 100
mg/kg mc. (16 razy więcej niż całkowity wpływ produktu leczniczego na organizm u ludzi). Uważa
się, że zwiększona częstość występowania tych guzów u myszy nie stanowi istotnego ryzyka dla
ludzi. Stwierdzono to na podstawie braku działań genotoksycznych wildagliptyny i jej głównego
metabolitu, występowania guzów tylko u jednego gatunku i dużej ekspozycji na produkt leczniczy,
przy której obserwowano guzy.

W 13-tygodniowym badaniu toksykologicznym na małpach cynomolgus, odnotowano zmiany
skórne po zastosowaniu dawek ≥ 5 mg/kg mc./dobę. Zmiany te były zlokalizowane na kończynach
(dłoniach, stopach, uszach i ogonie). Stosując dawkę 5 mg/kg mc./dobę (ekspozycja na produkt
leczniczy w przybliżeniu równa AUC u ludzi po podaniu dawki 100 mg) obserwowano jedynie
pęcherzyki na skórze. Znikały one pomimo kontynuowania leczenia i nie powodowały
nieprawidłowości histopatologicznych. Łuszczenie się skóry płatami lub drobnymi fragmentami,
strupy i rany na ogonie z odpowiadającymi im zmianami w badaniu histopatologicznym
odnotowano po stosowaniu dawek ≥ 20 mg/kg mc./dobę (w przybliżeniu 3 razy większych od
AUC u ludzi po podaniu dawki 100 mg). Zmiany martwicze ogona stwierdzano po zastosowaniu
dawki ≥ 80 mg/kg mc./dobę. Zmiany skórne były nieodwracalne w 4-tygodniowym okresie
zdrowienia u małp leczonych dawkami 160 mg/kg mc./dobę.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Mannitol (E 421)
Hydroksypropyloceluloza typ EF
Hydroksypropyloceluloza niskopodstawiona
Celuloza mikrokrystaliczna (typ 112)
Karboksymetyloskrobia sodowa typ A
Krzemionka koloidalna bezwodna
Sodu stearylofumaran

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

3 lata

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących temperatury przechowywania produktu leczniczego.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Blister OPA/Aluminium/PVC/Aluminium, w tekturowym pudełku.

Produkt leczniczy jest dostępny w opakowaniach zawierających: 28, 30, 56, 60, 90, 112 lub 180
tabletek

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Bez specjalnych wymagań.
Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z
lokalnymi przepisami.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

KRKA, d.d., Novo mesto
Šmarješka cesta 6
8501 Novo mesto
Słowenia

### 8. NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Pozwolenie nr: 24758

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO
OBROTU I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 25.05.2018 r.

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.